Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Chyba już czas na mój występ.
Szanowni państwo,
Nicole Byer!
NICOLE BYER PIĘKNA DUŻA ŚWIRUSKA
Cześć.
Dziękuję, że przyszliście.
To istne spełnienie marzeń!
Tak się cieszę, że mogę wystąpić
w Nowym Jorku!
W mieście, w którym zaczęłam tworzyć komedię.
W mieście, w którym upuściłam kawałek pizzy
serem do ziemi…
a potem go zjadłam!
Tutaj też zerżnęłam taksówkarza,
a inny strzelił mi palcówkę.
No dobrze.
Wiem, że wszyscy mają dość rozmów
o koronie i pandemyi,
ale pogadamy o tym,
bo zabrało mi to rok cholernego życia.
Myślę, że tatusiowie mieli pod górkę
w czasie pandemyi.
Nazywam ją tak, bo to takie lekkie i świeże.
Tak, tatusiowie mieli pod górkę
w 2020 roku,
bo trudno być nieobecnym, gdy nie możesz nigdzie iść.
Na pewno jakiemuś ojcu złamałam serce.
Poza tym z tymi maskami zrobili błąd.
Mówili: „Noś maseczkę. Ocal innych”.
Przecież jesteśmy egoistami.
Powinni mówić: „Jeśli jesteś śliczna,
noś maseczkę.
Tylko laseczki noszą maseczki!
Masz zgrabną dupeczkę,
noś maseczkę!”.
Bo największe paszczury
nie chciały nosić masek.
Nie.
Pytali tylko: „A co z prawami obywatelskimi?”.
Ja im na to: „Masz zakazaną facjatę”.
W czasie pandemyi postanowiłam
wybrać się na samochodowy pogrzeb kota.
To nie żart.
Byłam na takiej imprezie.
Czarny kotek mojej kumpeli Marcy zginął tragiczną śmiercią.
Nasza ziomka puściła e-maila na grupie:
„Przejedziemy koło jej chaty i będziemy krzyczeć”.
Tak też zrobiłyśmy.
Przejechałyśmy 10 km/h, drąc się:
„Tak mi przykro!”.
Ta się rozpłakała, więc ją pytam:
„To ze smutku czy ze wstydu?”.
Lepiej nie pytać o takie rzeczy.
Później nagrywałyśmy podcast,
90 dni narzeczeństwa.
No dobra.
Sześć osób kojarzy.
Cała reszta z tyłu, wypierdalać.
Jedziemy w telewizji na grubo.
Nagrywamy podcast 90 dni razem.
Jest na Patreonie za pięć dolców.
Siedzimy na Zoomie.
Wszyscy wiedzą, co to takiego?
Wszyscy są na Zoomie?
Wiemy, co to Zoom?
Co to, kurwa, jest?
Że niby to tak nas zbliża? Tylko gdzie? W moim salonie?
No więc…
Siedzimy na Zoomie, gadamy o tych świrach…
gdy nagle za jej plecami skacze ten czarny kot.
Myślę sobie:
„O nie.
Muszę powiedzieć psiapsi,
że jak się odwróci,
to duch jej zmarłego kota
daj czadu za jej plecami.
Muszę jej powiedzieć,
że w jej domu straszy”.
Zaczęłam na serio płakać.
A Marcy na to: „Co ci odjebało?”.
No to jej mówię: „Marcy,
jak się odwrócisz,
to siedzi za tobą duch twojego zmarłego kota”.
A Marcy mówi: „Nicole,
już przygarnęłam nowego”.
O takich rzeczach się mówi.
Opowiedziałam to mojej terapeutce,
a ona mnie wyśmiała.
Tak sobie myślę: „Po pierwsze, za dużo jej płacę.
A po drugie, to był 2020.
Latały zabójcze szerszenie, to czemu nie duch kota?”.
Są tu jacyś czarni?
Tak!
Ta laska z przodu!
Rosa siedziała za nas wszystkich!
I nie chodzi o autobusy.
Mogę…
Mogę o coś zapytać?
Dobra.
W szczycie protestów Black Lives Matter w zeszłe lato,
nie wiem, jak ty,
ale każdy biały,
do którego mrugałam, machałam czy się uśmiechałam, pisał do mnie.
Słyszałam śmiech białych. „Tak, pisałem”.
Ale…
Pisali do ciebie?
A czy w tych SMS-ach było:
„Jeśli mogę coś zrobić,
daj mi znać”?
Co jest z wami, biali?
Co jest, kurwa?
Po co mi wiedzieć, że jestem waszą jedyną czarną kumpelą?
Trzymajcie to głęboko w sercu.
Nic mi nie trzeba. Daję radę.
Ale…
Muszę przyznać,
że poczułam się głęboko urażona,
że jedynymi białymi,
którzy do mnie nie napisali,
byli kolesie, z którymi się bzyknęłam.
Myślę sobie: „No sorry!”.
Czarni liczą się tylko, gdy ich dymasz?
Bez jaj, biali!
Bez jaj!
Pakujcie swoje białe poczucie winy i wyślijcie pocztą!
Pamiętacie, jak myśleliśmy przed wyborami,
że zamykają pocztę?
Co za cholerny rok!
Wszyscy myśleli:
„Dla kogo te znaczki? Jesteśmy na Zoomie!”.
Ale lubię się bzykać z białymi.
Jadę z nimi tak ostro,
że ich przodkowie płaczą.
Coś jeszcze wam powiem.
Uwielbiam się bzykać z białymi.
Uwielbiam.
Ale muszę uważać,
bo lubię ostry seks,
a są kajdany i kajdanki.
I jeszcze coś!
Uwielbiam się bzykać z białymi.
Kocham to!
Lubię czuć, że mam w sobie przywileje.
Żartuję.
Nie bzykam się tylko z białymi.
Wychowałam cipkę tak, że nie zważa na kolory.
Ale jestem napalona,
a zeszły rok przebił wszystko. Było kiepsko.
Czerwona lampka.
Rozkminiałam, jak się bzykać bezpiecznie.
Myślę: „Niech zakładają maseczkę.
Ale to słabe. Nie jest sexy”.
Potem myślę: „Bzyknę jakiegoś znajomka”.
Przeglądam wizytówki, czy też kutasówki…
Sparowało mnie z jednym gościem.
Napisałam do niego, bo sparował nas Bumble.
Kumplujemy się, więc skrobnęłam.
Piszę mu: „Hej, spikniemy się przy glory hole?”.
A on mi pisze: „Nie”.
Potem to rozwinął: „Spotykam się z kimś.
Chcesz obejrzeć mój podcast?”.
Ta druga część
bolała bardziej niż pierwsza.
Chwila, czy wszyscy wiedzą, co to jest glory hole?
Niektórzy się wstydzą.
Odwagi. Już wam mówię.
Tradycyjnie glory hole,
w klasycznym, że tak powiem, ujęciu…
To ściana z wyciętą dziurą,
w którą wsadza się fiuta i zgrywa senatora.
Po drugiej stronie siedzi młodziak,
podobny do ciebie.
Klęczy z drugiej strony i mówi:
„Mniam,
mam pełen brzuszek”.
To jest glory hole.
Googlowałam glory hole dla lasek.
Bo to dość męski bajer.
Myślę: „Gdzie są glory hole dla lasek?”.
Macie tu jakieś w Nowym Jorku?
Być może.
Nie jest to „tak”.
Serio. Googlowałam namiętnie.
Mój agent FBI myślał, że zgłupiałam.
Ani trochę.
Nie, jestem kurewsko napalona.
To dobra reklama na wieczór. Słyszeliście o glory hole.
Przedstawiamy glory hole dla kobiet!
Tylko nie mogę żadnej znaleźć w starych dobrych Stanach.
Ale znalazłam je w Niemczech!
Także jadę na wakacje!
W Niemczech robią to tak,
że laska leży na stole,
a w połowie zasłania ją ściana.
Jej cipka jest wystawiona do wzięcia.
Ale potem zaczęłam się zastanawiać:
„A jeśli nikt mnie nie zechce?
Jeśli nie poczuję mlask, mlask, cmok, cmok?
Jeśli moją ogoloną cipkę wymuska tylko wiatr?”.
Nie jestem gotowa na taki poziom odrzucenia.
W czasie pandemyi nauczyłam się tego,
że możesz zamówić do drzwi butelkę sosu majonezowego.
Ale zabulisz 20 $.
Także jestem weganką. Dzięki.
Jestem bohaterką. Muszę dźwigać ten krzyż.
Dziękuję.
Szykowałam wegańskie
nugetsy à la kurczak…
Wegańskie à la kurczak.
Jak…
Jak to jest, że wegańskie dania
zawsze mają w nazwie „à la”?
„Á la kurczak, nie kurczak.
Á la kurczak”.
Szykuję te nugetsy à la kurczak,
a jestem weganką.
Zanim zaczniecie… Jestem weganką, jasne?
Oprócz jajek.
I czasem sosu majonezowego.
Czasem żeberko albo dwa.
Dobra, może nie jestem,
ale najważniejsze,
że identyfikuję się jako weganka.
Jestem Rachel Dolezal weganizmu.
Jasne?
Szykuję te nugetsy à la kurczak
i chcę je polać sosem majonezowym.
Odpalam internet, zamawiam sos
i czekam, aż mi dostarczą.
Ding, dong. Już są.
Otworzyłam drzwi,
a tam stoi sama butelka sosu.
Bez torby, bez niczego.
Za 20 $ moglibyście mi dać torbę
albo posmyrać mnie po cipce.
Czaicie te przyciski: „Napiwek albo smyranko”?
Zaczęłam się zastanawiać,
jak to wygląda z perspektywy sklepu.
Pracują w pandemyi.
„Dostarczam dobra pierwszej potrzeby.
Odwalam robotę Najwyższego.
Jedna butelka sosu?
Ta zdzira każe mi ryzykować życiem
przez jakiś sos?
Nie dam jej torby. Nie ma opcji.
Nie.
Sąsiedzi myślą, że zamawia dobra pierwszej potrzeby?
Nie!
Pieprzyć zdzirę!”
Pod koniec 2020 roku
skręciłam sobie kostkę.
Bo dobry Bóg pomyślał: „Pierdol się, moja duszko”.
Skręciłam ją, bo spadłam ze schodów
podekscytowana tym, że wychodzę z domu.
Musiałam jechać do szpitala Glendale Memorial.
Jeśli będziecie w Los Angeles,
nie jedźcie tam.
Nie było tam fajnie.
Szczerze, było bardzo źle.
Pielęgniarka próbowała zwędzić mi bieliznę.
Dojdziemy do tego, ale najpierw…
Moja przejażdżka karetką kosztowała 700 dolców,
i to z ubezpieczeniem!
A nikt nawet nie podał mi wody.
Myślę sobie: „To najgorszy uber, jakim jechałam”.
Boże. Do tego w tym szpitalu
podłożyli mi pod nogę poduszkę
z mojego własnego salonu.
Ludzie pytali mnie: „To z bazaru?”.
Ja na to: „Nie, z butiku.
Powodzi mi się”.
Do tego siedmiu facetów wynosiło mnie z domu.
Myślę sobie: „Może to żenada,
ale jest szansa na gang bang!”.
Ale nie było fajnie,
gang bang też się nie trafił.
W szpitalu zapytałam:
„Przepraszam, mogę dostać coś przeciwbólowego?
Kiepsko się czuję”.
A pielęgniarz na to: „Dobra”.
Dał mi kroplówkę, jakąś małą pompkę
i mówi: „Mniam, mniam. Będzie żyć”.
A ja na to: „Nie, ciągle zdycham”.
Co to było, do cholery?
Powiedział, że placebo.
Wlew z soli fizjologicznej.
No to mówię: „Gościu, moja kostka wygląda jak balon.
Lepiej mi daj jakiś dobry towar”.
Nie wiem, czy wiecie,
ale czarnym i Latynosom przepisują
mniejsze dawki opioidów niż białym.
A zatem więcej białych jest uzależnionych od heroiny.
Myślę sobie:
„Może czasem rasizm jest dobry?”.
Czarnych i Latynosów ominął kryzys opioidowy.
Ale wracając do piguły, która chciała mi ukraść majtki.
Leżę w szpitalnym łóżku i mówię:
„Przepraszam, muszę się odlać”.
A na to słyszę: „Nie, nie możesz chodzić”.
Ja mówię: „Tu leży mnóstwo frajerów, którzy nie chodzą.
To jak sikają?”.
Wtedy on się odzywa: „Wołamy Jenny”.
„Kim, do cholery, jest Jenny?”
Kto to taki? Zaklinacz Szczocha?
Co tu jest cięte?
Przychodzi Jenny i słyszę taki motyw:
„O, nie!
Chce ci się siusiu”.
Odparłam: „Tak, Jenny.
Chce mi się siusiu”.
Wtedy ona zaczyna opisywać tę machinę.
„Tu masz kanister,
a tu leci wężyk,
który odsysa, więc zakładasz ten koniec
na swoją mufkę”.
„Na mufkę?”, pytam.
Mufka?
Termin medyczny to cipka.
Co tu się dzieje? Dorośnij.
No więc…
założyłam to na mufkę.
A Jenny na to:
„Jedziesz!”.
Zaczynam sikać,
a pode mną zbiera się kałuża.
Patrze na Jenny i mówię:
„To chyba nie działa”.
A Jenny na to:
„O, nie!
Musimy cię wytrzeć!”.
I Jenny umyła mnie, jakbym była wielką dzidzią.
Pupeczkę trzeba myć
Od razu chce się żyć
Szorujemy ci szparę
Aż będzie lśnić
Właściwie nie śpiewała.
Nuciła, co tym bardziej przerażało.
A gdy skończyła, mówi:
„Musisz zdjąć majtki, bo są całe mokre”.
Mówię: „Nie są mokre.
Nisko je opuściam”.
Na co słyszę: „Zabieram je”.
„Nie zabieraj ich, proszę”.
„Zabieram”. „Nie”.
Bawimy się w przeciągnie liny majtkami,
aż mówię jej: „Kurwa, one nie są mokre!”.
A Jenny na to…
A ja…
A ja nadal leżę
na tym cholernym łóżku.
Jestem tam już tak długo.
Całe osiem godzin.
Odbębniłam dniówkę.
Patrzę na pielęgniarza i mówię:
„Przepraszam,
muszę znowu siusiu”.
A on na to: „Wołamy Jenny”.
„No dobra, wołamy Jenny”.
Jenny wraca i mówi:
„Znowu?”.
„Tak, cholerny Teletubisiu, znowu”.
Znów to samo.
Sprzęt na mufkę.
Jedyna różnica jest taka,
że pielęgniarz nie wyszedł z pokoju.
A Jenny mówi:
„Jedziesz!”.
Nie zaczęłam, a pielęgniarz mówi:
„Czekaj, nie włączyłaś maszyny”.
Myślicie, że Jenny
miała jakiś bardzo nietypowy fetysz?
Poszła do szkoły pielęgniarskiej,
dostała pracę w szpitalu
i czekała, „trzymając kciuki”.
Umyję czarną grubaskę
i napcham kieszenie majtkami.
Ten śmiech.
Miałam sporo czasu, by wrócić do zdrowia,
więc siedziałam przed telewizorem,
pochłaniając wszystko, jak leci.
Puszczali dokument o Ku Klux Klanie.
Spokojny wtorkowy poranek.
Oglądam to, a koleś mówi z ekranu:
„Jestem Wielkim Czarownikiem”.
Myślę: „O kurwa”.
A jego kumpel na to:
„A ja Wielkim Smokiem”.
Pomyślałam…
„To jakiś nowy Harry Potter”.
Zrobiłam śledztwo dziennikarskie.
Czaj, co mówią na dzielni.
Zerknęłam na Wikipedii i…
Posłuchajcie tego.
Myślę, że Harry Potter
jest oparty na Ku Klux Klanie.
Hej, przygodo!
W KKK mają Wielkiego Czarodzieja.
A kim jest Harry?
Wielkim Czarodziejem.
W KKK nosili kaptury.
A co noszą w Hogwarcie?
Kaptury.
W KKK mają Nocnego Jastrzębia i Wielkiego Turka.
Myślę sobie: „To mieszkańcy zakazanego lasu”.
Całe te założenia KKK… Założenia…
Że co?
KKK chodzi o to…
eby była segregacja białych i czarnych.
A w Harrym Potterze chcą,
żeby była segregacja magicznych i niemagicznych.
No więc…
kierując się moją logiką…
Chwila, wszystko się zgadza.
Niemagiczni
to czarni,
których zw Mugolami.
Obraźliwie mówią na nich szlamy.
To słowo na „cz” świata magicznych.
W Hogwarcie mają wykłady o Mugolach.
Skojarzyło mi się
z miesiącem historii czarnych.
Jestem pewna, że JKKKK Rowling
odpoczywała sobie w kawiarence
od pisania z nienawiścią o transach.
To fucha na cały etat.
Przegląda sobie Internet
i myśli: „O, ten KKK.
To okropne,
ale na swój sposób ciekawe!”.
Bo Harry jest pół-Mugolem, pół-czarodziejem.
To mieszaniec. Hermiona jest Mugolką.
Jest czarna. Ron to czarodziej, czyli biały.
Jeśli się nad tym zastanowić,
Harry Potter to historia o mulacie,
jego czarnej kumpeli i światłego białasa,
którzy próbują obalić patriarchat świata czarodziejów!
Potrzebuję dobrego rżnięcia.
Podróżuję więcej, odkąd udajemy,
że pandemyja już minęła.
Nie minęła.
Musiałam jechać do Pensylwanii.
Fuj, ble, a kysz!
Co za zagłębie białych.
Od Filadelfii do Szajsburga,
do śmieci.
Jest tu ktoś z Pensylwanii?
I tak zostaję przy swoim.
Uciekłeś. Nie bez powodu cię tam nie ma.
Jechałam przez to cholerne zagłębie
i w White Haven skończyło mi się paliwo.
Szczęściara ze mnie.
Za głośno się ze mnie śmiałeś.
Zajechałam na zapyziałą stację.
Wysiadam z auta z wypożyczalni.
Wkładam kartę do dystrybutora. Nie działa.
Myślę sobie: „Wal się”.
Musiałam wejść do środka. Wchodzę i mówię:
„Przepraszam, poproszę paliwo”.
Nie wiem, jak się je kupuje.
Jestem z New Jersey, gdzie nie można tankować samemu.
To jakieś wieśniackie zwyczaje.
W New Jersey jesteśmy królami i królowymi naszych pojazdów.
Otwieramy okienko i mówimy…
„Ej no, zatankuj mi najtańszej”.
Wiec mówię: „Paliwo raz”.
Było dwóch białych grubasów z sześcioma zębami razem.
Z jakiegoś powodu mieli akcent z Południa.
Myślę sobie: „O jejku, jej,
Lepiej wezmę to paliwo na wynos”.
Więc biorę je na wynos.
Wracam do auta z wypożyczalni,
ale niezdara ze mnie.
Zeszłam z krawężnika i skręciłam kostkę.
Przeszło mi przez myśl:
„Tak giną czarni”.
Zaczęłam kuśtykać do auta,
oglądam się za siebie, kuśtykam,
oglądam się za siebie.
Ale i tak by mnie nie dopadli. Byli za grubi.
Poza tym…
Co mogli sobie pomyśleć, wyglądając przez okno?
Może myśleli:
„Zobacz, ta czarna ślicznotka tańczy Thrillera”.
Musiałem taż odwiedzić Appleton w Wisconsin.
Rety, jaka słodka nazwa miasteczka.
Appleton w Wisconsin.
Przyjeżdżasz na miejsce, a tam:
„Ściema, tu rządzi hołota”.
Nie mówię, że wszyscy, co przyszli na występ byli źli,
ale niektórym mocno odpierdalało.
Jakby nawpierdalali się sera i zapomnieli o manierach.
W czasie występu zauważyłam białą laskę, która miała urodziny.
Rozumiecie.
Nic na tej planecie
nie ma takiej mocy
jak biała solenizantka.
Może ukraść dziecko, krzycząc:
„Mam urodziny!”.
Według prawa dzieciak jest jej.
Tę białą solenizantkę
nazwijmy na przykład…
Krista,
bo tak ma właśnie na imię.
Skąd to wiem?
W czasie występu powiedziała: „Jestem Krista,
mam dziś urodziny!”.
Potem ją trochę roastowałam,
ale coś wam powiem.
Kriście się to nie podobało.
Bo Krista osiągnęła już wszystko
jako płacząca biała solenizantka.
Taka biała solenizantka to Mewtwo w świecie Pokemonów.
Płacząca biała solenizantka
to rękawica Thanosa.
Wiecie, o czym mówię?
Płacząca biała solenizantka to kryptonit dla zdrowego rozsądku.
Byłam w barowej łazience,
i widzę, że zdzira płacze, a jej psiapsie na to:
„Pomóżcie jej. Ona ma urodziny!”
Mogę wam coś powiedzieć?
Cieszyłam się, że Krista ryczy.
Myślałam: „To aby nie moje urodziny?”.
Bo wchłaniam moc i energię białych lasek.
Patrzyłam jak płacze i…
Byłam jak Bette Midler w Hokus pokus.
Wysysałam ją, żeby osiągnąć moje najwyższe stadium rozwoju,
czyli czarną laskę, która ma gdzieś, że płaczesz
i że są twoje urodziny.
Tak mi przykro, mam to gdzieś!
Gdybym zawsze płakała, gdy coś idzie nie po mojej myśli,
byłabym chodzącym basenem.
A nie mogę zamoczyć tej peruki, bo jest za droga.
Była za darmo.
Oglądałam tysiące
klipów Karen puścił hamulce.
Też je oglądaliście?
Boże, to przechodzi ludzkie pojęcie.
Uwielbiam je.
Zawsze się zastanawiam:
„Z kim ty mieszkasz?”.
Kto cię kocha, do cholery?
Serio.
Twój dzieciak siedzi na sofie,
obczajając Instagram, gdy nagle:
„Mamusia!”.
Przychodzisz w tej samej koszulce:
„Urwałaś się prosto z tej rozróby?”.
Jak rozmawiasz z partnerem po takiej akcji?
Czeka, aż zapadnie zmrok, gdy ma ją wylizać?
Żartuję.
Nikt ich nie liże.
Nie!
Inaczej nie darłyby się publicznie.
O ironio, też krzyczę na was publicznie.
Trzeba mi więcej minety.
Ale gdy oglądam te klipy,
zauważyłam, że są trzy rodzaje Karen.
Pierwsza jest cała oburzona. „Tak,
mówiłam tej Latynosce, żeby wracała do siebie.
I co z tego?”.
Drugi poziom, to większy wkurw.
Mówi: „Tak,
mówiłam tej Latynosce, żeby wracała do siebie.
Na pewno coś ukradła, widziałam błysk w jej oku
Nie pracuję tu.
Nie robię tu zakupów.
Te precle są w przecenie?”.
Trzeci poziom to „Karen Pogromca”.
Można je spotkać w spożywczaku.
Wyrzuca towar z wózka.
I mówi: „Tak, mówiłam tej Latynosce,
żeby wróciła do siebie.
Nie jem rodzynek. Wyglądają jak czarni starcy.
Nie jem daktyli. Wyglądają jak czarni starcy.
Nie mogę jeść precli.
Ci porozciągani czarni.
Nie jem pierników.
Wyglądają, jak eleganccy goli czarni.
Skoro są eleganccy,
to dlaczego są goli?
Wyzwałam ją od „cz”.
Zaakcentowałam „r” i „ch”.
Ale zamierzam złożyć skargę,
bo pies mi zdechł.
Więc jestem prawdziwą ofiarą. Ja!
Biała kobieta. Życie jest mroczne
bez czworonożnego pupila, jej psiaka.
Jestem prześladowana,
bo jestem białą kobietą!
Na pewno jest tu biała, która myśli:
„Ona mówi o mnie!”.
Ale posłuchajcie drogiej Kelly Clarkson.
Zaryzykuj, wykorzystaj szansę i odejdź.
Jestem zmęczona.
Jestem taka zmęczona.
Goliłam ostatnio cipkę pod prysznicem
i w połowie opadłam z sił.
Więc przestałam.
A potem, by poczuć się lepiej,
myślę: „Nicole, to akcja na dwa prysznice”.
Nadal nie skończyłam.
Jestem zmęczona.
Opowiedziałam to w Tacomie, a laska z sali krzyczy:
„Na trzy prysznice!”.
Ciągle się zastanawiam, jaką ma wielką cipkę.
Ja mam tylko dwie wargi.
Po występie bzykałam się z jednym z widzów.
Dzięki.
Był Irlandczykiem z Irlandii.
Mówił z mocnym akcentem.
Kiedy doszedł, mówi:
„Wiem, kto ukradł moje talizmany”.
Żartuję.
Tak naprawdę powiedział:
„Nie żartowałaś z tym ogoleniem do połowy, co nie?
W Irlandii nazwałbym cię Łatka O'Kuciapka”.
A ja na to:
„A jak w Irlandii spadacie z własnego pokoju w hotelu?”.
Jestem zmęczona.
Taka zmęczona. Męczą mnie rekame'i filmów.
Świetne przejście, co?
Na przykład…
Po co kręcą to znowu? Już to widziałam. Serio?
Dla kogo był ten nowy Król Lew?
Które dziecko po pierwszej wersji mówiło:
„Wiem, że to lwy,
ale nie są dość realistyczne!”.
Dla kogo to było?
Beyonce była Nalą.
Kto się na to zgodził?
Kto uznał to za dobry pomysł?
„Simbo, chodźmy do wodopoju”.
Kto uznał, że to dobry pomysł?
Jeśli nie wiecie, jak mówi Beyonce,
po powrocie do domu, zawińcie się w koc,
odpalcie YouTube'a i zobaczcie,
że to była całkiem dobra obserwacja.
Chodzi mi o to, że Beyonce jest zbyt mocna,
by być postacią drugoplanową.
Jak robicie remake Króla Lwa z Beyonce,
dajcie jej rolę Króla Lwa!
Ale to zabawne, Simbo.
Poza tym…
Zrobiliśmy też remake Czego pragną kobiety.
Pamiętacie ten film?
Jeśli nie pamiętacie,
w głównej roli wystąpił Mel Gibson.
Potrafił usłyszeć myśli…
Potrafił…
Lecicie na Mela Gibsona?
Byliście całe życie na kwarantannie?
Czego pragną kobiety to film, w którym grał Mel Gibson.
Potrafił usłyszeć myśli kobiet
i dzięki temu lepiej je traktował.
A potem stwierdził:
„To zostaje w filmie”.
Mam go.
Potem
powstał remake z Taraji P. Henson.
Nosi tytuł Czego pragną mężczyźni.
Że niby ci?
Przecież już wiemy,
czego oni chcą.
O czym jest ten film? No o czym?
Taraji spaceruje sobie, jest miły dzień.
Widzi faceta. Macha,
on odmachuje. Wtedy słyszy jego myśli,
które brzmią:
„Już widzę, jak łykasz mój spust”.
O czym jest ten film?
O półtorej godziny jej strachu?
Co to ma być?
Może się zdawać, że nienawidzę facetów.
Bo tak jest.
Tak jest.
Sporo z was, panowie, ma w głowie cholerny śmietnik.
Ale bardzo chcę mieć chłopaka.
Chcę wskoczyć do śmietnika i possać fiuta.
Wiecie, o czym mówię?
Wskoczyć tam i zrobić…
Wyobraźcie sobie, że tak ssę fiuta.
Jakbym grała na saksofonie.
Gość pyta: „Możesz uklęknąć?”.
A ja na to: „Złap mnie”.
Pod sufitem jak w Dziedzictwie.
Na początku roku uznałam,
że opuszczę swoją strefę komfortu
i spróbuję czegoś nowego,
czyli anala. Nie, żartuję.
Nie, uwielbiam anal. Nawilż mnie.
Ale…
W końcu zapisałam się na zajęcia twerkowania.
Gdy przyszłam, byłam ja i 11 białych kobiet.
Pojawiłam się przed instruktorką,
i mam dupsko, więc czułam te 11 par oczu myślących:
„Przyszła.
Przybyła, by nauczyć nas twerkować”.
Mówiłam, że wysysam moc z białych kobiet,
i ich energię, więc robię…
Klasyka. Urwałyście się z grilla lub z biblioteki.
Nauczę was, jak to się robi.
Ale przyszła instruktorka, więc mówię: „Już siadam”.
Zaczyna grać muzyka. A nie mam poczucia rytmu.
Porażające, odkryć to osobiście.
Moja dupa była jak kłoda. Ani drgnęła.
Dałam mu ostrzeżenie. Serio.
Był bezużyteczny. Jak Dzwon Wolności.
Wielki z pęknięciem. Ludzie go uwielbiają,
ale to złom. Nie znoszę Pensylwanii.
Przy dzwonie jest wykrywacz metalu.
Kto jedzie do dzwonu, żeby mu pociskać:
„Dzwoń, wielki grzybie!”.
Po zajęciach byłam bardzo smutna.
Wracałam do auta. Myślałam: „Kurczę.
A niech to.
Jestem złą czarną”.
Chwila, chwila.
Wy biali nie możecie wyjść z tym przekonaniem.
Ale ja mogę to powiedzieć.
Myślałam o innych kwestiach, które się w to wpisują.
Wyglądam, jakbym umiała śpiewać.
Myślisz: „Zdzira czuje bluesa”.
A nie mam słuchu.
Ale…
Zawsze gdy idę na karaoke,
ludzie są podjarani.
Wchodzę, a oni myślą:
„Przyszła młoda Aretha”.
To Jennifer Hudson przed odchudzaniem.
Pieprzcie się. Do świetny żart.
Wiem, że nie umiem śpiewać.
Czasem się droczę. Może zaśpiewam, nie zaśpiewam.
A może jednak, nie mogłabym.
Może zaśpiewam. Nawet teraz.
Potem się upijam i lecę: „Przepraszam.
Moja kolej”.
Wchodzę na scenę. Zaczynam się bujać nie do rytmu.
Ludzie mówią: „Da radę”.
Nie dam.
Potem zaczynam śpiewać i naprawdę się staram.
Czy wierzysz w miłość po miłości?
Po miłości?
Nie jest dobrze, jest źle.
Cher zastrzeliłaby mnie na ulicy.
Ale…
Ostatnio na karaoke śpiewałam tę piosenkę,
a w przerwie facet mówi: „Uszy bolą!”.
Jeszcze coś o mnie.
Już tu mówiłam sto razy,
jestem singielką.
Myślałam sobie:
„Nicole,
jak umówiłaś się na randki ostatnie trzy razy?
Jak?
Wtedy mnie natchnęło:
„No tak, ściemniałam”.
Bo faceci uwielbiają wyluzowane laski.
Laski, co mają luza.
Luzaczki.
Nie jestem luzaczką, mam świra.
Będę rozmawiać zupełnie normalnie,
ale po głowie będą mi chodzić istne wariactwa.
Coś w stylu:
„Jesteś bardzo zabawny.
Napijmy się. Kto, ja?
Uwielbiam taco”.
A potem…
przychodzą mi do głowy wariactwa w stylu:
„Czemu odpisujesz mi na SMS-a ponad 30 sekund?
Będziesz mnie kochać bardziej niż swojego psa?
Wiem, że to dopiero trzy miesiące,
ale jak umrzesz, będę musiała iść na twój pogrzeb?
Wtedy poznam twoją matkę?”.
Na końcu to nie był żart.
Opowiedziałam to przyjaciółce,
a ona na to: „Laska, musisz zluzować”.
Ale obserwałam was w naturze.
I chyba już wiem, o co chodzi.
Najpierw ich wkręcacie, że macie luza.
A po paru miesiącach
wychodzi, że jesteście pierdolnięte.
Wasze kłótnie w miejscach publicznych to jakiś odjazd.
Też tak chcę, jasne?
Chcę być w windzie z chłopakiem
i ofiarami molestowania.
Spoglądam w górę, bo jest wyższy i mówię:
„Chcę mieć dziecko”.
On na to: „Nicole, to nie jest dobry moment”.
Wtedy ja się odzywam: „Nigdy nie jest dobry”.
W sumie nie chcę, tylko świadkowie mają usłyszeć, że:
„Pogadamy o tym później”.
Byłam w supermarkecie na dziale z warzywami.
Dziękuję.
Para kupowała jabłka, on gładził ją po szyi, a ona na to…
„Ty jesteś czerwone i słodkie, a ja?”
Na co on mówi: „Może papierówka”.
Jak ta laska zareagowała.
Kopnęła wózek i drze się:
„Papierówka!”.
W domu bzykali się na wkurwie.
Też tak chcę, jasne?
Ostatnio byłam w restauracji.
Podsłuchiwałam parę, by poznać ich sekrety.
Podchodzi kelner
i pyta: „Jak smakuje?”.
A ona mówi: „To zabawne.
Gdy podano nam jedzenie, zamieniłam się z nim”.
Myślę sobie: „Ta zdzira ukradła facetowi jedzenie”.
Istnieją pewne zasady.
On poszedł do restauracji.
Usiadł, otworzył menu.
Powiedział: „Mam ochotę na to”.
A ona na to: „Nie”. Wiecie, o co mi chodzi?
A potem poszli do domu i pewnie ją wydymał na medal.
Też tak chcę.
Dawać czadu w miejscach publicznych
i usłyszeć: „Akceptuję cię”. Wiecie, o czym mówię?
Chcę wykończonego faceta. Tego mi trzeba.
Chcę wykończonego faceta.
Idę z chłopakiem na imprę i mówię: „To mój chłopak”.
A on na to…
Kocham ją.
Chcę wykończonego faceta.
Jak jest zmęczony, to nigdzie nie pójdzie.
Zastanawiałam się:
„Jak zdobyć zmęczonego faceta?”.
No jak?
Wymyśliłam,
że poznam kogoś po staremu.
Wyłączam apki. Idę poznać kogoś w barze.
Poszłam do baru,
rozmawiam z facetem.
On mówi: „Mam na imię Dave.
Interesują mnie książki”.
Ja mu na to: „Fajnie, Dave,
a jakie książki lubisz?”.
On mówi: „Te ze szczegółowymi opisami,
które pobudzają wyobraźnię”.
Upewniam się zatem: „Książka?”.
Nie mogę się bzykać z kukłą.
Zaczęłam flirtować z barmanem, który mówi:
„Cześć, mam na imię Benny.
Jak Benny and the Jets”.
Mówię mu: „Słyszałam kiedyś to imię.
Nie trzeba mi wyjaśnień. Wiesz, czym jest książka?”.
„Wiem”.
„Dopiero się dowiesz”.
Zatrzymałam się w hotelu nad barem.
Wygoda przede wszystkim.
Przyszedł po zmianie,
puka do drzwi.
Otwieram, a on stoi
z miską kurczaka.
Nie z miską smażonego kurczaka.
Bo musielibyśmy o tym poważnie porozmawiać.
„Nie znam cię na tyle dobrze, żeby to było śmieszne”.
To była miska grillowanego kurczaka.
Pytam go zatem: „Benny,
po co ci ta miska?”.
On mówi: „To proteiny”.
W sumie to jest odpowiedź.
Ale nie takiej odpowiedzi się spodziewałam.
Mówię mu: „Odłóż kurczaka na stół.
Nie możesz go kłaść na stoliku nocnym”.
Będę go ujeżdżać i zajadać proteiny.
A nie takich protein szukałam.
Przechodzimy do rzeczy.
Ciągnę mu druta.
Robię mu laskę i…
Zrobił się już twardawy, więc mówię: Szybko, wkładaj”.
Bo jak takiego włoży, można ćwiczyć mięśnie Kegla,
żeby nie opadł.
Czujesz się jak łapacz maskotek.
Co za durny żart.
Potem Benny leży na mnie, więc mówię mu:
„Przyduś mnie szybko”.
Bo jestem dorosła i chcę dojść.
Benny się zgadza.
Zaczyna mnie dusić.
Wtedy zdałam sobie sprawę, że nie jest we mnie.
Smyra miękkim fiutem moje udo.
Spojrzałam na niego i mówię:
„Próbujesz mnie zabić”.
Jeśli nie widzieliście miny faceta, który próbuje was zabić,
chociaż nie zamierzał,
to jest to dość zabawne.
Potem Benny mówi: „Odwróć się”.
Ja mu na to: „Kapuję.
Też nie chciałabym patrzeć na ofiarę”.
Benny jest za mną i mówi coś, czego nigdy nie zapomnę.
Mówi: „O rany.
Jakbym widział mokre nudle”.
Każda dziewczyna marzy, by to usłyszeć.
Na to ja: „Wiesz co?
Nudle dobrze smakują z kurczakiem. Benny, masz wyżerkę”.
Wróciłam do aplikacji.
Muszę przyznać, panowie,
że macie kiepskie maniery.
Nie wiem, czemu wysyłacie zdjęcia kutasów.
Myślałam, że się rozumiemy.
My ich nie chcemy.
Ktoś tu wysyła takie zdjęcia?
Mogę o coś zapytać?
Jesteś homoseksualistą?
A po czym wnosisz?
Wysyłasz je do ludzi, którzy je chcą.
Za uprzednią zgodą.
Serio? Pytasz:
„Spojrzysz na mojego fiuta?”.
Tak to wygląda?
Mają to na profilu.
Serio?
Czy akceptują zdjęcia od razu, czy nie.
Coś jest z tymi gejami.
Ożeż kurwa.
Tego nam trzeba.
Nikt nigdy mnie o nic nie pytał.
Było raczej: „To mój kutas”.
Tu jest mop dla porównania.
Co to ma być?
Nie chcę zdjęcia fiuta.
Są do niczego.
Nie są przydatne. To jak wysłać komuś instrukcję z Ikei.
Jak widzieliście cztery fiuty, widzieliście wszystko.
Duży, mały, krzywy i prosty.
To wszystkie cztery.
W Buffalo w stanie Nowy Jork laska pyta mnie z sali:
„A co z chudymi?”.
Ja na to: „Laska, to twój trip”.
Nigdy nie widziałam chudego fiuta.
Kręcą cię jakieś ołówki?
Co z tobą?
Twój chłopak ma na imię Pelikan?
Nigdy nie widziałam
chudego fiuta.
Jeśli nie złapaliście tego,
to taki rodzaj ołówka.
Są cztery rodzaje: duży, mały, krzywy, prosty
i wariacje na temat.
Więc jest duży prosty, duży krzywy, duży mały.
Straszna niespodzianka.
Facet ściąga spodnie i mówisz:
„Rany. Przebije mi plecy”.
A gdy cię bzyka, myślisz: „Co?
Może wypełnię zeznanie podatkowe”.
Jest też mały prosty, mały duży.
Co za cudowna niespodzianka.
On ściąga spodnie, ty myślisz: „Szału nie ma”.
A po akcji dzwonisz do kumpeli i mówisz:
„Obtarł mi szyjkę macicy”.
Pewnie się zastanawiacie, co to jest.
Najgorszy jest mały krzywy.
Fuj, ble, a kysz!
Mały i krzywy.
Fuj. Jak pieprzenie wieszakiem, a to akcja na później.
Tak. To był żart o aborcji!
Pod płaszczykiem żartu o fiutach.
Wiem, że niektórym się nie podobało.
Niech dadzą datek na świadome rodzicielstwo.
Nie skończę żartem o aborcji,
bo wychowano mnie prawomyślnie.
Spędziłam sporo czasu na lotniskach
i w samolotach.
Nie chcę generalizować ani tworzyć stereotypów.
To nie moja broszka.
To nie ja, ale…
Wszyscy stewardzi to geje.
Wszyscy,
każdy, co do jednego.
Mówisz: „Poproszę poduszkę”.
A oni na to…
Mówisz: „Przepraszam.
Czy ty na mnie warknąłeś?”.
To tak, jakby ktoś w dzieciństwie powiedział im:
„Świat na ciebie nie zasłużył.
Wznieś się do nieba”.
Raz leciałam samolotem i miałam naszyjnik z imieniem.
Było tam napisane Nicole. To tylko sześć liter,
ale zakrywał mi cały dekolt.
Kumpela zamówił go na Brooklynie.
Jubiler upewniał się,
czy na pewno ma być taki duży.
Odparła: „Tak”.
Jest bardzo nieuprzejma.
Mam go na sobie w samolocie,
podchodzi steward i mówi:
„Pani pewnie ma na imię Nicole”.
Odparłam: „Tak, mam naszyjnik”.
A on na to: „Tak, ale znam też panią z Girl Code.
Jest pani bardzo zabawna”.
Zawsze miło usłyszeć,
że komuś się podoba to, co robisz,
i uważa, że jesteś zabawna, bo często myślę:
„Nie wiem, czy ktoś mnie lubi i uważa za zabawną”.
Według Reddita - ani trochę.
Steward pyta mnie: „Chce pani drinka?”.
Zgodziłam się.
„Mogę wódkę z mineralką?”
Na co on: „Już przynoszę”.
Już przynoszę.
Myślę sobie: „To po nią idź”.
Co tu się dzieje?
Przyniósł mi trzy buteleczki
wódki i mineralki.
Mowię mu: „Dziękówa”.
Piję sobie, gdy on znowu przychodzi
i pyta: „Może to samo?”.
Na to ja: „Poproszę”.
Przynosi trzy butelki, więc mówię: „Klawo”.
Piję, on przychodzi znowu, pyta, czy chcę jeszcze.
Odpowiadam: „Nie wiem, jak odmówić”.
Przynosi kolejne trzy.
Jeśli jesteś miły, ludzie liczą z tobą.
To razem dziewięć buteleczek wódki,
czteroipółgodzinnym locie nocnym.
Wszyscy śpią,
a ja jestem nawalona jak nigdy.
Siedzę na miejscu i myślę:
„A jak się wytoczę na korytarz?”.
Wyobraźcie sobie, że wstaję, żeby się położyć i toczyć po korytarzu.
Co by powiedzieli kontroli lotów?
„Lądujemy, bo jakaś tłusta czarna zdzira nie chce usiąść”.
Wtedy mnie olśniło:
„Wiem, co zrobię.
Nie będę się kulać po korytarzu.
Obejrzę Powrót do przyszłości”.
Obejrzałam ten film.
Jakbym go nigdy nie widziała.
Waliłam się po kolanach i chichotałam.
Byłam 10 centymetrów od monitora.
Mówię: „Ta różnica wieku
Marty'ego i Doktorka to niezły odlot.
Lorraine to nie przeszkadza?”.
Wylądowaliśmy na JFL o siódmej rano,
więc były już otwarte burgery.
Powiedziałam na cały głos:
„Jezus kocha swoje maleństwo”.
Uznałam to za dar z niebios.
Zatoczyłam się do lady i złożyłam zamówienie.
A koleś za ladą mówi:
„Ty chyba jesteś Nicole”.
A ja mu na to: Wiesz, kim jestem, bo jestem sławna”.
Sławni ludzie nie muszą tego robić.
Poza tym mógł przeczytać naszyjnik.
Dał mi żarcie na wynos. On zdecydował, nie ja.
Zataczam się z torbą żarcia i myślę:
„Boże, muszę do łazienki. Chce mi się sikać”.
Idę z żarciem do łazienki, zaczynam sikać.
No dobra, szczerze, zaczynam srać.
I gdy tak sobie srałam, pomyślałam:
„Ten burger tak pięknie pachnie”.
Więc zaczęłam go jeść.
Jestem singielką!
Wtedy zdałam sobie sprawę, co robię,
więc zaczęłam płakać.
Zatem płaczę, jem burgera i sram.
I tak sobie myślę:
„Wiem, co zrobię, by poczuć się lepiej. Zaśpiewam sobie piosenkę”.
I zaczęłam śpiewać na głos Somewhere over the rainbow.
A jednocześnie płaczę, jem burgera i sram.
Wtedy spojrzałam w dół i widzę czyjeś stopy.
I zamiast natychmiast przestać,
pukam w ściankę.
Powiedziałam: „Przepraszam.
Normalnie taka nie jestem”.
A ta normalna dorosła kobieta nie powiedziała nic.
Wtedy zauważyłam, że w łazience jest pełno kobiet.
Podchodzą bardzo wolno.
I słyszę: „Nie wiem, kto siedzi za tymi drzwiami.
Nie wiem, co to za potwór.
Gloria, spóźnię się na samolot, ale chcę zobaczyć, kto to jest”.
Więc mówię do Glorii i jej psiapsiółek:
„Hej, nic mi nie jest”.
Szczerze, te ostatnie półtora roku były do dupy,
ale myślę, że będzie dobrze.
Cholernie wam dziękuję, że przyszliście.
Serio.
Wielkie dzięki. Miłego wieczoru.
Potrzeba mi rżnięcia.
Nic mi nie trzeba. Daję radę!
Masz zgrabną dupeczkę…
Uwielbiam to!
Napisy: Marcin Łakomy