Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Μάλλον πρέπει ν' αρχίσω την παράσταση.
Κυρίες και κύριοι,
η Νικόλ Μπάιερ!
Νικόλ Μπάιερ: ΒΒW (Big Beautiful Weirdo)
Γεια σας!
Σας ευχαριστώ τόσο πολύ που ήρθατε.
Τι δώρο κι αυτό! Ένα όνειρο!
Χαίρομαι τόσο πολύ που εμφανίζομαι
στη Νέα Υόρκη!
Εδώ ξεκίνησα τα πρώτα μου βήματα στην κωμωδία.
Εδώ μου έπεσε ένα κομμάτι πίτσα
με το τυρί ανάποδα
και το έφαγα.
Επίσης, εδώ πήδηξα έναν ταξιτζή
και μου έβαλε δάχτυλο ένας άλλος.
Λοιπόν,
ξέρω ότι έχετε βαρεθεί τις συζητήσεις
για τον κορωνοϊό και την πανδημιούλα,
αλλά εγώ θα το πω.
Μου 'φαγε έναν χρόνο απ' τη ζωή μου!
Νομίζω ότι οΙ μπαμπάδες ζορίστηκαν πολύ
κατά την "πανδημιούλα".
Τη λέω "πανδημιούλα" μπας και γλυκάνει λίγο.
Πάντως οι μπαμπάδες ζορίστηκαν πολύ
το 2020.
Δύσκολο να απουσιάζεις, όταν δεν μπορείς να πας πουθενά.
Να ένας μπαμπάς εδώ που ταυτίστηκε αμέσως.
Επίσης, θεωρώ ότι δεν πλάσαραν σωστά τη χρήση μάσκας.
Έλεγαν "Φορέστε μάσκα. Σώστε τους άλλους".
Όχι, κοιτάμε μόνο την πάρτη μας.
Καλύτερο: "Αν περνιέσαι για όμορφος,
θα φορέσεις μάσκα.
Μόνο οι όμορφοι φορούν μάσκες!
Είσαι κούκλα με κωλάρα;
Θα φορέσεις μάσκα!"
Επειδή όλοι οι κακάσχημοι
δεν ήθελαν να φορέσουν μάσκα.
Δεν ήθελαν.
"Καταπατώνται οι αστικές ελευθερίες", φώναζαν.
"Τα μούτρα σου επιβάλλουν αστική ανυπακοή, φίλε".
Τι έκανα εγώ στην πανδημιούλα;
Πήγα σε νεκρώσιμη πομπή για μια γάτα.
Πού το βλέπετε το αστείο;
Πήρα μέρος σ' αυτήν τη δραστηριότητα.
Ο Μπο, ο μαύρος γατούλης της φίλης μου της Μάρσι, πέθανε.
Και μια άλλη φίλη πρότεινε, σε κοινή ομάδα μας,
να περάσουμε έξω απ' το σπίτι της φωνάζοντας.
Και το κάναμε.
Περάσαμε απ' έξω πηγαίνοντας με οκτώ χλμ/ώρα,
φωνάζοντας: "Λυπάμαι!"
Εκείνη έκλαιγε
κι εγώ λέω "λυπάται ή ντρέπεται;"
Όμως αυτό δεν το ρωτάς.
Αργότερα ηχογραφούσαμε το podcast
για το 90 Day Fiancé.
Μάλιστα.
Το ξέρουν έξι άτομα.
Όλοι οι υπόλοιποι εκεί πέρα, νιώστε λίγο τι σας λέω.
Δεν υπάρχει πιο γαμάτο πρόγραμμα στην τηλεόραση.
Ηχογραφούμε το podcast 90 Day Bae.
Στην Patreon με πέντε δολάρια.
Κι είμαστε στο Zoom.
Ξέρουν όλοι τι είναι το Zoom;
Είναι όλοι στο Zoom;
Ξέρουμε τι είναι το Zoom;
Τι σκατά είναι το Zoom;
Zoom σημαίνει να πάω γρήγορα κάπου. Πού; Στο σαλόνι μου;
Οπότε,
είμαστε στο Zoom, μιλάμε για τους τρελούς
και ξαφνικά μια μαύρη γάτα πηδάει από πίσω της.
Εγώ είμαι σε φάση…
"Όχι, ρε φίλε!
"Όχι, ρε φίλε. Πρέπει να πω στη φίλη μου
ότι όταν στρίψει το κεφάλι της
το φάντασμα της νεκρής γάτας της
είναι από πίσω της και καλοπερνάει.
Πρέπει να πω στη φίλη μου
ότι υπάρχει ένα στοιχειό στο σπίτι της".
Κι άρχισα να κλαίω.
Κι η Μάρσι λέει: "Τι σκατά έχεις πάθει;"
Κι εγώ είπα: "Μάρσι,
όταν γυρίσεις το κεφάλι σου
θα δεις το φάντασμα της νεκρής γάτας σου".
Κι η Μάρσι είπε: "Νικόλ,
υιοθέτησα νέα γάτα".
Πες το μου, όμως, ρε φίλε!
Είπα την ιστορία στην ψυχοθεραπεύτριά μου
και με κορόιδευε.
Κι ήμουν σε φάση: "Πρώτον, είσαι πανάκριβη
και δεύτερον, ήταν το 2020.
Είχαμε φονικές σφήκες. Θα μπορούσε να 'ταν φάντασμα!"
Έχουμε καθόλου μαύρους εδώ;
Ναι!
Έχω εδώ μπροστά μου!
H Ρόζα έκατσε για όλους μας.
Κι όχι μόνο στα λεωφορεία.
Μπορώ να…
Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;
Ωραία.
Στην πορεία του Black Lives Matter πέρυσι,
δεν ξέρω για σένα,
αλλά όσους λευκούς
χαιρέτησα, χαμογέλασα, έκλεισα το μάτι, όλοι μου έστειλαν μήνυμα.
Πολλοί λευκοί γέλασαν. "Ναι, έστειλα".
Αλλά,
εσένα σου έστειλαν;
Μήπως το μήνυμα έλεγε:
"Αν μπορώ να κάνω κάτι,
πες το μου".
Ναι. Τι σκατά έχετε πάθει, ρε λευκοί;
Τι σκατά έχετε πάθει;
Γιατί να ξέρω ότι είμαι η μόνη μαύρη φίλη σας;
Κρατήστε το μέσα σας, ρε φίλε!
Δεν θέλω κάτι. Ζω.
Αλλά…
Όμως πρέπει να πω,
πόσο βαθιά προσβλήθηκα
που οι μόνοι λευκοί
που δεν έστειλαν μήνυμα
ήταν όλοι οι λευκοί που έχω πηδήξει.
Ήμουν σε φάση: "Συγγνώμη!"
Οι ζωές μας έχουν αξία μόνο όταν είστε μέσα μας;
Κάντε μου τη χάρη, ρε λευκοί!
Κάντε μου τη χάρη!
Μαζέψτε τις λευκές τύψεις σας και στείλτε τις ταχυδρομικώς.
Θυμάστε πριν από τις εκλογές που νομίζαμε
ότι έκλειναν ταχυδρομεία;
Τι μαλακισμένη χρονιά!
Σκεφτόμασταν όλοι
"Να στοκάρουμε γραμματόσημα για το Zoom;"
Όμως γουστάρω να πηδάω λευκούς.
Να τους πηδάω άγρια.
Να κλαίνε οι πρόγονοι.
Έχω κι άλλο!
Γουστάρω να πηδάω λευκούς.
Γουστάρω πολύ.
Όμως πρέπει να προσέχω.
Μ' αρέσει το άγριο σεξ
κι υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος να δεθείς.
Έχω κι άλλο!
Πόσο γουστάρω να πηδάω λευκούς!
Γουστάρω πολύ!
Γουστάρω να "τρώω" την ανωτερότητα.
Πλάκα κάνω.
Δεν πηδάω μόνο λευκούς.
Το μουνάκι μου δεν κάνει διακρίσεις.
Όμως έχω καύλες.
Έφτασα στο μη περαιτέρω πέρυσι. Μεγάλο ζόρι.
Απάλευτη φάση.
Σκεφτόμουν πώς να πηδηχτώ με ασφάλεια.
Να τους βάζω να φορούν τη μάσκα;
Άσε, είναι ντεκαβλέ.
Σκέφτηκα να πηδήξω κάποιον γνωστό.
Κοιτούσα το Πουτσολόγιό μου και…
Είχα γνωρίσει έναν τύπο
στο Bumble και του έστειλα μήνυμα.
Είμαστε και κάτι σαν φίλοι.
Του έστειλα: "Θες να βρεθούμε σε μια τσιμπουκότρυπα;"
Κι απάντησε: "Όχι".
Και συνέχισε λέγοντας: "Βγαίνω με κάποια.
Θες να μου κάνεις podcast;"
Το δεύτερο μέρος,
πόνεσε πιο πολύ απ' το πρώτο.
Ξέρουν όλοι τι είναι η τσιμπουκότρυπα;
Έχουμε κάτι ντροπαλούς εδώ.
Δώστε βάση. Θα σας πω.
Η παραδοσιακή τσιμπουκότρυπα,
η κλασική, τι είναι;
Είναι ένας τοίχος που έχει μια τρύπα
και βάζεις το πουλί σου μέσα, σαν τους γερουσιαστές.
Και…
είναι απ' την άλλη ένας όμορφος γκέι
που σου μοιάζει.
Και…
είναι απ' την άλλη στα τέσσερα
σε φάση: "Μιαμ, μιαμ,
τσαφ-τσουφ, βαρυστομάχιασα".
Να η τσιμπουκότρυπα.
Και…
ψάχνω τσιμπουκότρυπες για γυναίκες,
επειδή είναι πολύ αντρικό.
Αναρωτιέμαι που έχει τσιμπουκότρυπες για γυναίκες.
Έχετε για γυναίκες εδώ στη Νέα Υόρκη;
-Πιθανότατα. -Πιθανότατα;
Δεν ήταν "ναι" αυτό.
Το έχω γκουγκλάρει τόσο πολύ.
"Είναι καλά;" θα λέει το FBI.
Όχι, δεν είμαι.
Έχω τρελές καύλες, λέμε.
Δεν θα 'ταν τέλεια μεταμεσονύχτια διαφήμιση;
"Τσιμπουκότρυπες για γυναίκες!"
Δεν βρίσκω εδώ στα πάτρια.
Βρήκα, όμως, στη Γερμανία.
Πάω διακοπές, λοιπόν!
Ξέρετε πώς το κάνουν στη Γερμανία;
Αυτή ξαπλώνει σε τραπέζι,
ένας τοίχος τη χωρίζει στη μέση
με το μουνί της φάτσα φόρα.
Κι εγώ να σκέφτομαι διαρκώς:
"Αν δεν με διαλέξει κανείς;
Αν δεν με γλείψει κανείς εμένα;
Αν νιώσω μόνο τον αέρα να χαϊδεύει το φαλακρό μουνί μου;
Δεν είμαι έτοιμη για ένα τέτοιο επίπεδο απόρριψης.
Κάτι άλλο που έμαθα στην πανδημιούλα
είναι ότι μπορείς να παραγγείλεις μόνο ένα μπουκάλι Ranch,
αλλά θα σου κοστίσει 20 δολαριάκια.
Είμαι βίγκαν. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ. Είμαι ηρωίδα. Κουβαλάω σταυρό.
Να είστε καλά.
Έφτιαχνα βίγκαν
κοτo-λέτες!
Βίγκαν κοτο-λέτες!
Γιατί…
Γιατί οτιδήποτε βίγκαν έχει "Κ" και παύλες
ακόμα κι αν δεν κολλάνε;
"Όχι κοτολέτες.
Κοτο-λέτες!"
Οπότε…
Έφτιαχνα βίγκαν κοτο-λέτες
κι είμαι βίγκαν.
Είμαι βίγκαν, εντάξει;
Εκτός απ' τα αβγά…
τη σος Kraft Ranch ενίοτε,
και κανένα παϊδάκι.
Ας πούμε ότι δεν είμαι βίγκαν.
Το σημαντικό είναι
ότι ταυτίζομαι με τους βίγκαν.
Εντάξει;
Είμαι η Ρέιτσελ Ντόλεζαλ του βιγκανισμού.
Εντάξει;
Έφτιαχνα τις βίγκαν κοτο-λέτες
κι ήθελα σος Ranch.
Μπήκα στο Postmates, έκανα την παραγγελία μου
και την περίμενα στο σπίτι.
Χτυπάει κουδούνι.
Ανοίγω την πόρτα
και βλέπω ένα μπουκάλι Ranch χύμα.
Ούτε σακούλα ούτε τίποτα.
Είκοσι δολάρια έσκασα. Δεν μπορούσαν να βάλουν μια τσάντα
ή να γαργαλήσουν την κλειτορίδα;
Φαντάσου κουμπί: "Κέρασμα ή γαργαλητό".
Το σκεφτόμουν
απ' την πλευρά της Postmates.
Δουλεύουν στην πανδημιούλα.
Παραδίδουν είδη πρώτης ανάγκης.
Κάνουν θεόσταλτη δουλειά.
Και ξαφνικά βλέπουν ένα μπουκάλι Ranch.
"Η τύπισσα θέλει να διακινδυνεύσω
για τη σος;
Δεν θα πάρει σακούλα.
Όχι.
Να νομίζουν ότι παραγγέλνει είδη πρώτης ανάγκης;
Ποτέ!
Να πάει να γαμηθεί!
Στα τέλη του 2020,
έβγαλα τον αστράγαλό μου.
Ο Θεούλης είπε: "Τέκνον μου, άντε γαμήσου".
Έβγαλα τον αστράγαλό μου, επειδή έπεσα απ' τις σκάλες μου
απ' τη χαρά μου να βγω απ' το σπίτι.
Και πήγα στο νοσοκομείο Γκλέντεϊλ Μεμόριαλ.
Αν βρεθείτε ποτέ στο Λος Άντζελες,
μην πάτε, εντάξει;
Δεν πέρασα καλά.
Δράμα η κατάσταση.
Μια νοσοκόμα πήγε να μου κλέψει το βρακί.
Θα σας τα πω. Αρχικά να πω…
ότι το ασθενοφόρο μού κόστισε 700 δολάρια
με ασφάλεια.
Ούτε νερό δεν μου πρόσφεραν.
Ήταν το χειρότερο Uber που πήρα ποτέ.
Αφήστε που στο νοσοκομείο,
μου έβαλαν για στήριγμα στο πόδι
ένα μαξιλάρι απ' το σαλόνι μου.
Με ρωτούσαν όλοι: "Απ' τα Target;"
Απ' το Anthropology.
Βγάζω φράγκα εγώ.
Χρειάστηκαν επτά νοσοκόμοι να με βγάλουν απ' το σπίτι μου.
Θα μπορούσα να ντραπώ
ή να κάνω παρτούζα.
Όμως δεν πέρασα καλά,
δεν έγινε παρτούζα.
Κι όταν στο νοσοκομείο
ζήτησα ένα παυσίπονο,
γιατί πέθαινα στον πόνο,
ο νοσοκόμος λέει "εντάξει"
μου χώνει μια σύριγγα, μου ρίχνει κάτι,
και λέω "τέλεια, θα ζωντανέψω".
Στο μεταξύ, λιποθύμησα.
Ρώτησα τι ήταν αυτό.
Είπε ότι ήταν πλασίμπο.
Ένεση φυσιολογικού ορού.
Λέω: "Φίλε, ο αστράγαλός μου έχε γίνει τούμπανο.
Δώσε ένα γαμημένο φάρμακο".
Δεν ξέρω αν το ξέρετε.
Μαύροι και σκουρόχρωμοι δικαιούνται
λιγότερα οπιοειδή από λευκούς.
Έτσι οι λευκοί έχουν μεγαλύτερo εθισμό στην ηρωίνη.
"Κοίτα να δεις" είπα.
"Ο ρατσισμός έχει και τα καλά του".
Οι μαύροι και σκουρόχρωμοι παρέκαμψαν την κρίση οπιοειδών.
Πάμε στη νοσοκόμα που πήγε να μου κλέψει το βρακί.
Ήμουν στο κρεβάτι του νοσοκομείου
κι είπα ότι θέλω κατούρημα.
Ο νοσοκόμος λέει: "Δεν μπορείς να περπατήσεις".
Είπα: "Υπάρχουν ένα σωρό ταλαίπωροι που δεν περπατάνε εδώ.
Πώς κατουράνε;"
Κι απάντησε: "Ας φωνάξουμε την Τζένι".
Ποια είναι η Τζένι, γαμώτο;
Ειδική στο κατούρημα;
Τι φάση;
Μπήκε μέσα η Τζένι κι η φωνή της ήταν έτσι:
"Όχι!
Πρέπει να κάνεις πιπί!"
"Ναι, Τζένι" είπα.
"Πρέπει να κάνω πιπί".
Και μου έδειξε τη συσκευή.
"Εδώ είναι το δοχείο,
κι αυτό, το σωληνάκι.
Το ρυθμίζεις και βάζεις το εξάρτημα
μέσα στο κουτάκι σου".
Κουτάκι;
Πες το ιατρικά. "Μουνί".
Μίλα σαν ενήλικη.
Οπότε…
το έβαλα στο κουτάκι μου
κι η Τζένι είπε:
"Έλα, πάμε!"
Άρχισα να κατουράω
κι έκανε λιμνούλα ακριβώς από κάτω μου.
Είπα στην Τζένι:
"Μάλλον δεν δουλεύει".
Κι η Τζένι είπε:
"Γαμώτο!
Πρέπει να σε καθαρίσουμε!"
Κι η Τζένι με καθάρισε λες κι ήμουν κανένα μεγάλο μωρό.
Το δεξί μαγουλάκι πρώτα
Το αριστερό μετά
Τη γραμμούλα στη μέση
Τι ωραίο πωπουδάκι
Δεν τραγούδησε.
Σιγομουρμούρισε. Ακόμα χειρότερο.
Κι όταν τέλειωσε, είπε:
"Να βγάλουμε το βρακάκι, το μούσκεψες όλο".
"Δεν το μούσκεψα όλο" είπα.
"Το κατέβασα".
"Εγώ θα το βγάλω" είπε.
"Όχι, σε παρακαλώ" είπα.
"-Θα το βγάλω. -Όχι".
Παίζαμε διελκυστίνδα με το βρακί μου.
Φώναξα: "Δεν είναι βρεγμένο, γαμώτο".
Η Τζένι είπε…
Μετά…
συνέχισα να είμαι ξαπλωμένη
σ' αυτό το κωλοκρέβατο.
Έμεινα άπειρες ώρες.
Έμεινα γεμάτο οκτάωρο.
Χτύπησα κάρτα.
Ξανακοίταξα τον νοσοκόμο κι είπα:
"Συγγνώμη,
θέλω να ξανακατουρήσω".
Κι είπε: "Ας φωνάξουμε την Τζένι".
"Ας τη φωνάξουμε" είπα.
Γύρισε η Τζένι και μου λέει:
"Πάλι;"
"Ναι, ρε Τελετάμπι, πάλι!"
Άντε πάλι τα ίδια.
Το χώνω στο κουτάκι,
μόνο που τώρα
ο νοσοκόμος δεν βγήκε απ' το δωμάτιο
κι η Τζένι είπε:
"Έλα, πάμε!"
Πριν αρχίσω είπε ο νοσοκόμος:
"Τζένι, δεν άνοιξες το μηχάνημα.
Λέτε η Τζένι
να φτιάχνεται μ' αυτόν τον τρόπο;
Δηλαδή πήγε στη σχολή νοσηλευτικής,
βρήκε δουλειά σε νοσοκομείο,
κι ευχόταν να καθαρίζει
μια κατουρημένη μαύρη χοντρή
και να τσεπώνει βρακιά;
Αυτό το γέλιο.
Μου πήρε πολύ καιρό να αναρρώσω
κι έβλεπα πολλή τηλεόραση.
Τα έβλεπα όλα.
Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για την Κου Κλουξ Κλαν.
Easy Breezy Beautiful Tuesday.
Καθώς το έβλεπα, ένας τύπος είπε:
"Είμαι o μέγας μάγιστρος".
Τι φάση;
Κι ο φίλος του είπε:
"Κι εγώ, μέγας δράκος".
"Στάσου" λέω.
Αυτό μου θυμίζει Χάρι Πότερ.
Έκανα ερευνητική δημοσιογραφία.
Βγήκα στον δρόμο.
Έψαξα στη Wikipedia και…
Ακούστε τώρα!
Νομίζω ότι ο Χάρι Πότερ
βασίστηκε στην Κου Κλουξ Κλαν.
Ας κάνουμε ένα ταξίδι!
Στην Κου Κλουξ Κλαν έχουν μεγάλους μάγιστρους.
Τι είναι ο Χάρι;
Μέγας Μάγιστρος.
Είχαν και μανδύες με κουκούλες.
Στο Χόγκουαρτς;
Μανδύες με κουκούλες.
Στην ΚΚΚ υπήρχε ο Νυχτερινός Ιέραξ και ο Μέγας Τούρκος.
Αυτό το βρήκαν στο απαγορευμένο δάσος.
H όλη θεωρία της ΚΚΚ. Θεωρία;
Τι;
Όχι. Η ιδέα της ΚΚΚ…
ήταν να κρατήσουν χώρια τους λευκούς απ' τους μαύρους.
Η ιδέα του Χάρι Πότερ
είναι να μείνουν χώρια οι μάγοι απ' όσους δεν είναι μάγοι.
Οπότε…
αν ακολουθήσουμε το σκεπτικό μου…
Όχι ακόμη.
Οι μη μάγοι
είναι οι μαύροι
και τους λένε Μαγκλ.
Τους έλεγαν υποτιμητικά "λάσπες"
όπως εδώ μας λένε "αράπηδες".
Επίσης μαθαίνουν για τους Μαγκλ.
Για δες.
Σαν τον Μήνα "Μαύρης" Ιστορίας.
Θεωρώ ότι η Τζ. ΚΚΚΚ Ρόουλινγκ
καθόταν σε μια καφετέρια
να ξεχάσει τη γραφή και τους τρανς
και…
Πήζει στη δουλειά.
Και…
σέρφαρε στο ίντερνετ
και ανακάλυψε
την ΚΚΚ.
"Είναι φρικτό, αλλά θαυμαστό!"
Ο Χάρι είναι μισός Μαγκλ, μισός μάγος.
Η Ερμιόνη είναι Μαγκλ. Μαύρη.
Κι ο Ρον είναι μάγος. Λευκός.
Αν το καλοσκεφτείτε,
ο Χάρι Πότερ είναι ένας μιγάς,
που με τους φίλους του
ανατρέπουν τη ρατσιστική πατριαρχία του κόσμου των μάγων!
Πρέπει να πηδηχτώ.
Ταξιδεύω πιο πολύ
από τότε που κάνουμε ότι η πανδημιούλα έληξε.
Καθόλου.
Θέλω να πάω στην Πενσιλβάνια.
Αηδία! Ξερνάω!
Αηδία!
Τι κωλομέρος! Αλήθεια!
Από Φιλαδέλφια ως Πίτσμπεργκ,
για τα μπάζα.
Είναι κανείς απ' την Πενσιλβάνια;
Δεν αλλάζω γνώμη.
Το έσκασες. Δεν θες να είσαι εκεί για κάποιον λόγο.
Περνούσα με το αμάξι μέσα σ' αυτές τις κωλοπεριοχές
και μένω από βενζίνη στο Γουάιτ Χέιβεν.
Τυχερούλα!
Γούσταρες την γκαντεμιά μου, έτσι;
Σταμάτησα σε ετοιμόρροπο βενζινάδικο
βγήκα απ' το αμάξι
και το μηχάνημα δεν δεχόταν κάρτα.
Τι σκατά, ρε φίλε;
Μπήκα μέσα και λέω:
"Γεια σας, μία βενζίνη, παρακαλώ".
Δεν ξέρω πώς να την ζητήσω.
Στο Νιου Τζέρσεϊ είναι παράνομο να βάζεις μόνος σου.
Αυτά είναι για τους λαϊκούς.
Στο Νιου Τζέρσεϊ, όλοι οι οδηγοί είμαστε κυριλέ.
Κατεβάζουμε το παράθυρο:
"Παιδί, βάλε την πιο φτηνή!"
Κι έτσι ζήτησα "μία βενζίνη".
Μέσα ήταν δύο χοντροί λευκοί με έξι δόντια όλα κι όλα.
Κι είχαν νότια προφορά, για κάποιον λόγο.
"Δεν το πιστεύω" είπα.
"Ας πάρω τη βενζίνη πακέτο".
Πήρα τη βενζίνη πακέτο,
γύρισα στο ενοικιαζόμενο αμάξι
κι είμαι τόσο αδέξια.
Χτύπησα στο κράσπεδο, γύρισα το πόδι
και σκεφτόμουν μόνο:
"Έτσι πεθαίνουν οι μαύροι".
Περπατούσα κουτσαίνοντας,
κοιτούσα πίσω, κούτσαινα,
κοιτούσα πίσω.
Δεν το πρόσεξαν καν. Ήταν πολύ χοντροί.
Επίσης,
τι να σκέφτηκαν, όταν κοίταξαν έξω απ' το παράθυρο;
Λέτε να σκέφτηκαν:
"Αυτή η μαύρη κυρία χορεύει τo Thriller".
Πρέπει να πάω στο Άπλετον, του Γουισκόνσιν.
Τι γλυκό όνομα για πόλη!
Άπλετον, Γουισκόνσιν.
Και πας και σου λένε:
"Πάρ' τα! Είμαστε κάφροι".
Δεν ήταν κακοί όσοι ήρθαν στις παραστάσεις μου,
αλλά πολλοί έκαναν σαν κάφροι.
Σαν να είχαν φάει πολύ τυρί και ξεχνούσαν τους καλούς τρόπους.
Σε μια παράσταση ήρθε μια λευκή που είχε γενέθλια.
Ναι, καταλάβατε.
Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα σ' αυτόν τον πλανήτη
ηχηρότερο ή ισχυρότερο
από μια λευκή γυναίκα με γενέθλια.
Μπορεί να κλέψει μωρό και να πει:
"Είναι τα γενέθλιά μου!"
Και να είναι το μωρό της.
Τη λευκή γυναίκα με τα γενέθλια που συνάντησα,
ας την πούμε,
ξέρω 'γω, Κρίστα,
μιας που τη λένε έτσι.
Πώς το ξέρω;
Στην παράστασή μου είπε: "Είμαι η Κρίστα,
κι έχω γενέθλια!"
Της την είπα λιγάκι,
και να σας πω κάτι;
Δεν της άρεσε καθόλου, φίλε.
Επειδή εκεί ξεδίπλωσε τον πραγματικό της εαυτό:
"Κλαίουσα λευκή με γενέθλια".
Μια λευκή με γενέθλια που κλαίει είναι η Μιούτου των Πόκεμον.
Λευκή με γενέθλια που κλαίει;
Τo γάντι του Θάνος.
Καταλαβαίνετε τι λέω;
Μια λευκή με γενέθλια που κλαίει είναι ένας κρυπτονίτης.
Εντάξει;
Έχω βρεθεί σε τουαλέτες μπαρ,
όπου κάτι τύπισσες γύρω από μία λένε:
"Βοηθήστε την! Έχει γενέθλια!"
Να σας πω κάτι;
Το χάρηκα να βλέπω την Κρίστα να κλαίει.
Σκεφτόμουν: "Μήπως έχω εγώ γενέθλια;"
Ρουφάω τη δύναμη και την ενέργεια των λευκών γυναικών.
Την έβλεπα να κλαίει…
κι ήμουν η Μπέτι Μίντλερ στο Χόκους Πόκους.
Ρουφούσα ενέργεια, ώσπου να φτάσω στην τελική κατάσταση.
Να είμαι στ' αρχίδια μου που κλαις
και που έχεις γενέθλια.
Λυπάμαι πολύ, αλλά σκασίλα μου!
Αν έκλαιγα κάθε φορά που κάτι δεν μου πάει καλά,
θα ήμουν μια κινούμενη πισίνα.
Κι αν βρέξω την περούκα; Ήταν ακριβή.
Τσάμπα την πήρα.
Έχω…
Έχω δει άπειρα βίντεο
του Karen Gone Wild.
Έχετε δει κανένα;
Είναι τόσο τρελοκομεία όλες.
Τρελαίνομαι.
Κι όσο τις βλέπω, σκέφτομαι:
"Ποιος σε περιμένει στο σπίτι εσένα;
"Ποιος σε αγαπάει εσένα;
Σοβαρά;
Κι αν τα παιδιά σου είναι στο σπίτι,
σκρολάρουν στο Instagram
και βλέπουν τη μάνα τους;
Μπαίνεις με την ίδια μπλούζα και λένε:
"Απ' τον τόπο της μανούρας γυρνάς;"
Πώς μιλάς στη δικιά σου, όταν φέρεται έτσι;
Περιμένετε να νυχτώσει, για να κάνετε γλειφομούνι;
Πλάκα κάνω.
Ποιος τους κάνει;
Κανείς.
Αλλιώς δεν θα φώναζαν δημοσίως.
Και στο μεταξύ εγώ σας φωνάζω δημοσίως.
Θέλω πιο συχνά γλειφομούνι.
Ενώ έβλεπα αυτά τα βίντεο.
παρατήρησα την Κάρεν σε τρεις φάσεις.
Σε πρώτη φάση είναι αγανακτισμένη.
"Ναι, είπα στη μαυριδερή να γυρίσει στη μαυριδερή χώρα της.
Όπου είναι".
Μετά νευριάζει κι άλλο.
"Ναι, είπα στη μαυριδερή να γυρίσει στη μαυριδερή χώρα της.
Επίσης, είναι κλέφτρα. Γυάλιζε το μάτι της.
Όχι, δεν δουλεύω εδώ.
Όχι, δεν έχω ξαναψωνίσει από δω.
Αυτά είναι σε προσφορά;"
Σε τρίτη φάση έχουμε την "Κάρεν στα Κάγκελα".
Βρίσκεται σε μανάβικο
και πετάει πράγματα απ' το καλαθάκι της.
Φωνάζει: "Ναι, είπα στη μαυριδερή να γυρίσει στη μαυριδερή χώρα της.
Δεν τρώω σταφίδα. Είναι σαν τους μαύρους.
Δεν τρώω χουρμάδες. Μοιάζουν με χοντρούς μαύρους.
Ούτε πρέτσελ τρώω.
Ευλύγιστοι μαύροι.
Δεν τρώω ανθρωπάκια από τζίντζερ.
Μοιάζουν με κυριλέ γυμνούς μαύρους.
Κι αν είναι κυριλέ,
γιατί είναι γυμνοί;
Την είπα αράπισσα
με δυνατό το "ρο".
Όμως θα ζητήσω συγγνώμη αργότερα,
επειδή πέθανε ο σκύλος μου.
Άρα εγώ είμαι το θύμα. Εγώ!
Μια λευκή που είναι μαύρη η ζωή της,
χωρίς τον τετράποδο φίλο της.
Με καταδιώκουν,
επειδή είμαι λευκή!
Μια λευκή κυρία εδώ σκέφτεται:
"Για μένα λέει!"
Ακούστε τη φίλη Κέλι Κλάρκσον.
Κάντε μια ευχή, τολμήστε, φύγετε.
Είμαι κουρασμένη.
Τόσο κουρασμένη.
Ξύριζα το μουνί μου στο ντους τις προάλλες
και κουράστηκα στη μέση.
Και σταμάτησα.
Για να παρηγορηθώ, σκέφτηκα:
"Θες δύο ντους γ' αυτήν τη δουλειά".
Ακόμα δεν το έχω τελειώσει.
Είμαι κουρασμένη.
Όταν το είπα στην Τακόμα, μια κυρία φώναξε:
"Τρία ντους για τη δουλειά!"
Κι όλο σκέφτομαι πόσο μεγάλο μουνί έχει.
Εγώ έχω μόνο δύο χείλη.
Μια…
Μια φορά πηδήχτηκα με θεατή μετά από παράσταση.
Ευχαριστώ.
Ήταν Ιρλανδός απ' την Ιρλανδία.
Οπότε είχε αυτή την προφορά.
Κι όταν ήρθε, είπε:
"Ξέρω ποιος πήρε το γούρι".
Πλάκα κάνω.
Βασικά αυτό που είπε ήταν:
"Τελικά το εννοούσες ότι άφησες το μισό αξύριστο.
Στην Ιρλανδία θα ήσουν η Πάτσι Ο'Χούλαχαν.
Κι εγώ σκεφτόμουν:
"Πώς τον ξαποστέλνεις στα Ιρλανδικά;"
Είμαι κουρασμένη.
Τόσο κουρασμένη. Δεν αντέχω remake ταινιών.
Ωραία δεν το γύρισα;
Ας πούμε,
γιατί κάνουν remake παντού; Το είδαμε. Τέλος.
Γιατί έκαναν τον νέο Βασιλιά των Λιονταριών;
Ποιο παιδί είδε την πρώτη ταινία και είπε:
"Κατάλαβα ότι είναι λιοντάρια,
αλλά δεν ήταν εντελώς αληθινά!"
Για ποιον ήταν;
Η Μπιγιονσέ έκανε τη Νάλα.
Ποιος το πρότεινε;
Ποιανού ιδέα ήταν αυτό;
"Σίμπα, πάμε στον νερόλακκο".
Ποιανού ιδέα ήταν αυτό;
Αν δεν έχετε ακούσει τη Μπιγιονσέ να μιλάει κανονικά,
όταν γυρίσετε σπίτι, ξαπλώστε στο κρεβάτι
ανοίξτε YouTube και δείτε βίντεο.
Θα πείτε ότι την κάνω ίδια.
Η Μπιγιονσέ είναι τόσο δυνατή που δεν μπορεί
να είναι δευτερεύων χαρακτήρας.
Αν κάνεις remake με τη Μπιγιονσέ,
ας είναι ο Βασιλιάς των Λιονταριών.
Όμως είναι αστείο, Σίμπα.
Επίσης,
έγινε remake του Αυτό που θέλουν οι γυναίκες.
Θυμάστε την ταινία;
Αν δεν τη θυμάστε,
πρωταγωνιστούμε ο Μελ Γκίμπσον.
Άκουγε… Εντάξει.
Άκουγε…
Για τον Μελ Γκίμπσον;
Εσύ σε καραντίνα μεγάλωσες;
Σ' αυτήν την ταινία, λοιπόν, που πρωταγωνιστούσε ο Μελ Γκίμπσον
άκουγε τις σκέψεις των γυναικών
κι έτσι τους φερόταν καλύτερα.
Ο Μελ Γκίμπσον είπε:
"Αυτό μένει εδώ".
Τον πιάσαμε!
Και μετά
έγινε το remake με την Ταράζι Χένσον με τίτλο Αυτό που θέλουν οι άντρες.
Αλήθεια;
Αφού ξέρουμε…
τι θέλουν οι άντρες.
Τι βλέπουμε εδώ;
Την Ταράζι να σουλατσάρει,
να βλέπει άντρα, να τον χαιρετάει
να τη χαιρετάει και να τον ακούει
να σκέφτεται:
"Θέλω να πιεις το σπέρμα μου".
Τι λέει αυτή η ταινία;
Μιάμιση ώρα που τη βλέπουμε να φοβάται;
Τι λέει;
Ίσως σας ακούγομαι ότι μισώ τους άνδρες.
Τους μισώ.
Πολλοί από σας, κύριοί μου, είστε για τον πούτσο.
Αλλά θέλω πολύ έναν γκόμενο.
Θέλω να πηδήξω στον πούτσο και να τον φάω.
Με πιάνετε;
Να τον πιάσω και…
Εσύ τον τρώω τον πούτσο εγώ.
Σαν να παίζω σαξόφωνο.
Αυτός θέλει να γονατίσω
κι εγώ λέω: "Πιάσε με!"
Απ' το ταβάνι, σαν φρικιό.
Στην αρχή της χρονιάς
αποφάσισα να πάρω μερικά ρίσκα
και να δοκιμάσω
πρωκτικό. Πλάκα κάνω.
Λατρεύω το πρωκτικό. Φέρε λιπαντικό.
Όμως…
κατέληξα να γραφτώ σε μάθημα κουνήματος των κωλομεριών.
Στο μάθημα ήμουν εγώ κι άλλες 11 λευκές γυναίκες.
Έφτασα πριν απ' τη δασκάλα
κι αφού έχω κωλάρα, ένιωσα πάνω μου 22 μάτια
να λένε: "Ήρθε.
Θα μας μάθει την τέχνη του κωλοκουνήματος".
Ρουφάω τη δύναμη των λευκών γυναικών
και την ενέργεια.
Ελάτε, παρθενοπιπίτσες και σιγανοπαπαδιές,
θα σας δείξω πώς να το κάνετε.
Μετά ήρθε η δασκάλα και μαζεύτηκα.
Και μπήκε η μουσική. Φίλε, δεν έχω ρυθμό.
Δεν είναι τραγικό να το καταλαβαίνεις επιτόπου;
Ο κώλος δεν κουνιόταν με τίποτα.
Μουλάρωσε, δεν κουνιόταν. Άχρηστος.
Σαν την Καμπάνα της Ελευθερίας, την σπασμένη, που πάνε όλοι να δουν,
αλλά είναι άχρηστη.
Έχει ανιχνευτή μετάλλων πάνω της.
Ποιος θα πάει να τη χτυπήσει
και να κάνει έτσι;
Μετά το μάθημα ήμουν στεναχωρημένη.
Γυρνούσα στο αυτοκίνητο,
μέσα στην απογοήτευση.
"Μια άχρηστη μαύρη".
Κι αυτή τη φράση
δεν θέλω να τη λέτε, εσείς, οι λευκοί.
Μόνο εγώ μπορώ να τη λέω.
Σκεφτόμουν σε τι άλλο είμαι άχρηστη.
Φαίνεται σαν τραγουδάω.
Θα σκέφτεστε ότι το 'χω.
Δεν ακούω νότα.
Όμως…
κάθε φορά που πάω σε καραόκε,
όλοι ενθουσιάζονται.
Με βλέπουν και σκέφτονται:
"Μπήκε μέσα η Αρίθα.
Η Τζένιφερ Χάντσον πριν αδυνατίσει".
Άντε ρε! Το αστείο γαμάει!
Ξέρω ότι δεν τραγουδάω
κι αρχίζω να παίζω: θα τραγουδήσω ή όχι;
Όχι, δεν μπορώ.
Ίσως τραγουδήσω.
Μετά μεθάω και λέω: "Συγγνώμη…
θα το κάνω".
Οπότε,
ανεβαίνω στην σκηνή και κουνιέμαι εκτός ρυθμού.
Λένε: "Θα το βρει".
Δεν το βρίσκω.
Κι αρχίζω να τραγουδάω με πολλή προσπάθεια.
Είναι κακό.
Θα με πυροβολήσει, αν με δει.
Όμως,
την τελευταία φορά, στο καραόκε, που είπα αυτό το τραγούδι
ένας τύπος είπε: "Μας πόνεσαν τα αυτιά!"
Να σας πω κι άλλα για μένα.
Το είπα εκατό φορές εδώ
ότι δεν έχω γκόμενο.
Σκεφτόμουν, λοιπόν:
"Νικόλ,
πώς κατάφερες να ξαναβγείτε με κάποιον τρίτο ραντεβού;
Πώς;"
Και σκέφτηκα
ότι τους κορόιδεψα.
Οι άντρες γουστάρουν χαλαρές κοπέλες.
Τις ξέρετε αυτές.
Χαλαρή κοπέλα.
Εγώ δεν είμαι χαλαρή. Είμαι τρελή.
Λέω φυσιολογικά πράγματα δυνατά,
αλλά σκέφτομαι τα πιο τρελά.
Φωναχτά, λοιπόν, λέω:
"Ναι, έχεις πλάκα.
Ας πιούμε ένα ποτό. Ποια εγώ;
Λατρεύω τα τάκος".
Αλλά μετά…
Μετά σκέφτομαι τρελά πράγματα, όπως:
"Γιατί δεν απαντάς αμέσως στο μήνυμα;
Θα με αγαπήσεις όσο τον σκύλο σου;
Βγαίνουμε μόνο τρεις μήνες μαζί,
αλλά αν πεθάνεις, πρέπει να έρθω στην κηδεία σου
και να γνωρίσω τη μάνα σου;"
Αυτό δεν ήταν αστείο.
Το…
είπα δυνατά σε μια φίλη
και μου λέει: "Φίλη, χαλάρωσε λίγο".
Ωστόσο, παρατηρώ εσάς τα ζευγαράκια
και νομίζω ότι κατάλαβα.
Το παίζετε χαλαροί στην αρχή
και μετά από καναδυό μήνες
σας πιάνει η τρέλα.
Οι τσακωμοί σας σε κοινή θέα είναι εντελώς του τρελού.
Θέλω κι εγώ, εντάξει;
Θέλω να είμαστε στο ασανσέρ
με έξι θύματα,
και…
τον κοιτάζω έτσι, επειδή είναι ψηλός
και να πω: "Ας κάνουμε ένα παιδί".
Να λέει: "Δεν είναι ώρα τώρα, Νικόλ".
"Ποτέ δεν είναι η ώρα" ν' απαντάω.
Δεν θέλω μωρό, αλλά να ξέρουν αυτοί
ότι θα τα πούμε μετά.
Ήμουν σε ένα σούπερ-μάρκετ, στα οπωροκηπευτικά.
Ευχαριστώ.
Και…
ένα ζευγάρι ψώνιζε μήλα αυτός τη ζουζούνιζε κι εκείνη ρώτησε:
"Αν εσύ είσαι νόστιμο φιρίκι, εγώ τι είμαι;"
Κι απαντάει: "Ξέρω 'γω; Ξινόμηλο!"
Πού να τη βλέπατε.
Κλοτσάει το καροτσάκι
και λέει: "Ξινόμηλο;"
Μετά πηδήχτηκαν με νεύρα.
Θέλω κι εγώ, εντάξει;
Ήμουν σε ένα εστιατόριο
και κρυφάκουγα ένα ζευγάρι.
Ήρθε ο σερβιτόρος και ρώτησε
πώς ήταν το φαγητό.
Εκείνη είπε: "Άκου.
Όταν ήρθε το φαγητό μας, τα ανταλλάξαμε".
Η τύπισσα έκλεψε το φαγητό του ανθρώπου.
Υπάρχουν κι όρια.
Συμφώνησε να πάνε να φάνε,
έκατσε άνοιξε το μενού
είπε: "Αυτό τραβάει η όρεξή μου".
Κι αυτή του το πήρε. Καταλαβαίνετε;
Κι όταν γύρισαν σπίτι, έφαγε πούτσο.
Θέλω κι εγώ.
Θέλω να φέρομαι άσχημα δημοσίως κι όταν μένουμε μόνοι
να λέει: "Σε ανέχομαι". Με πιάνετε;
Θέλω έναν εξαντλημένο άνδρα. Αυτό θέλω.
Έναν εξαντλημένο άνδρα.
Να τον συστήσω σε ένα πάρτι ως το αγόρι μου
και λέει αγκομαχώντας:
"Την αγαπώ".
Εξαντλημένο άνδρα!
Αν είναι κουρασμένος, πού να πάει;
Κι αναρωτιόμουν
πώς θα βρω έναν εξαντλημένο άντρα.
Πώς;
Και σκέφτηκα
τις γνωριμίες με τον παλιό τρόπο.
Τέρμα οι εφαρμογές. Θα γνωρίσω σε μπαρ.
Κι έτσι πήγα σ' ένα μπαρ
και μιλούσα σε έναν.
"Γεια, με λένε Ντέιβ" λέει.
"Είμαι βιβλιοφάγος τελευταία".
"Εντάξει, Ντέιβ" του λέω.
"Τι βιβλία σ' αρέσουν;"
Κι απαντάει: "Τα πολύ περιγραφικά,
που δημιουργούν εικόνες".
Και λέω: "Ένα βιβλίο;"
Δεν μπορώ να πηδήξω έναν βλάκα.
Αρχίζω να φλερτάρω με τον μπάρμαν και μου λέει:
"Γεια. Είμαι ο Μπένι. Σαν τους 'Bennie and The Jets'".
Το έχω ξανακούσει το όνομα Μπένι.
Άσκοπη η εξήγηση. Ξέρεις τι είναι βιβλίο;
"Ξέρω" απαντάει.
"Μου κάνεις" λέω.
Οπότε…
έμενα σε ξενοδοχείο πάνω απ' το μπαρ
γιατί η άνεση είναι πάνω απ' όλα.
Οπότε…
ανεβαίνει μετά τη βάρδιά του,
χτυπάει την πόρτα,
ανοίγω την πόρτα και στέκεται
με ένα μπολ με κοτόπουλο.
Δεν ήταν τηγανητό.
Θα είχαμε ολόκληρη συζήτηση μετά.
"Μπένι, δεν γνωριζόμαστε καλά για τέτοια αστεία" λέω.
Ήταν ένα μπολ με ψητό κοτόπουλο.
Του λέω: "Μπένι,
τι θες το μπολ με το ψητό κοτόπουλο;"
Απαντάει: "Πρωτεΐνη".
Είναι κι αυτό μιαν απάντηση.
Δεν ήταν η απάντηση που ήθελα.
Του λέω "Άσε το κοτόπουλο στο γραφείο.
Μην το βάζεις στο κομοδίνο".
Θα τον καβαλάω και θα φωνάζω "πρωτεΐνη".
Και δεν έψαχνα
τέτοια πρωτεΐνη.
Μπαλαμουτιαζόμαστε,
τον τρώω.
Του παίρνω πίπα και…
είναι μισοσηκωμένο και του λέω να το χώσει.
Αν μπει μισοσηκωμένο, κάνεις ασκήσεις kegel
και του σηκώνεται.
Επίσης νιώθεις σαν μηχάνημα με γάντζους.
Πόσο καμένο αστείο.
Μετά είναι από πάνω και του λέω:
"Πνίξε με γρήγορα!"
Ως ενήλικη θέλω να τελειώσω.
Οπότε,
ο Μπένι λέει: "Εντάξει"
κι αρχίζει να με πνίγει.
Και συνειδητοποιώ ότι δεν είναι μέσα μου.
Πιέζει το μισοσηκωμένο πουλί του στο μπούτι μου.
Τον κοιτάζω και του λέω:
"Πας να με σκοτώσεις".
Αν δεν έχετε δει το πρόσωπο άντρα που πάει να σας σκοτώσει,
χωρίς να είχε τέτοια πρόθεση,
είναι πολύ αστείο.
Ο Μπένι μού λέει: "Γύρνα!"
Λέω: "Καταλαβαίνω.
Ούτε εγώ θα κοιτούσα το θύμα".
Ο Μπένι είναι από πίσω και λέει κάτι που δεν θα ξεχάσω.
Λέει: "Γαμώτο, τι βρεγμένο μακαρόνι είναι αυτό;"
Αυτό που κάθε κορίτσι θέλει ν' ακούσει.
"Ξέρεις κάτι;" του λέω.
"Μακαρόνια με κοτόπουλο πάνε. Εσύ πάρε τον πούλο".
Οπότε…
ξαναγύρισα στις εφαρμογές.
Πρέπει να το πω.
Οι άνδρες δεν ξέρετε να φέρεστε.
Τι στέλνετε φωτογραφίες του πουλιού σας;
Νόμιζα ότι έχετε καταλάβει
ότι δεν τις θέλουμε.
Είναι κανείς εδώ που στέλνει;
Να σε ρωτήσω κάτι;
Είσαι ομοφυλόφιλος;
Πώς το πήρες πρέφα;
Στέλνεις σε κόσμο που γουστάρει;
Με συναίνεση.
Αλήθεια, ρωτάς:
"Συναινείς να το δεις;"
Κάπως έτσι;
Το γράφουν.
Αλήθεια;
Το γράφουν, αν δέχονται τέτοιες φωτογραφίες.
Κάτι ξέρουν οι γκέι.
Τι σκατά!
Το θέλουμε κι εμείς αυτό.
Ποτέ κανείς δεν με ρώτησε.
Μου μοστράρουν τον πούτσο,
λες και χρειάζομαι χάρτη.
Τι σκατά;
Δεν θέλω φωτογραφίες με πούτσους.
Είναι άχρηστες.
Σαν να στέλνεις σε κάποιον οδηγίες του ΙΚΕΑ.
Άσε που τέσσερα πουλιά είναι όλα κι όλα.
Μεγάλο, μικρό, κυρτό, ίσιο.
Τέσσερα.
Στο Μπάφαλο, στη Νέα Υόρκη, είπε μία:
"Υπάρχει και αδύνατο!"
"Τι σταυρό κουβαλάς, φιλενάδα".
Εγώ δεν έχω δει ποτέ αδύνατο πουλί.
Μολύβια πας και πηδάς;
Είσαι με τα καλά σου;
Με τον Faber-Castell βγαίνεις;
Εγώ δεν έχω δει ποτέ…
αδύνατο πουλί.
Το πιάσατε το τελευταίο;
Ήταν μάρκα μολυβιού.
Τέσσερα είναι: μεγάλο, μικρό, κυρτό και ίσιο.
Κι υπάρχουν οι διάφορες παραλλαγές.
Μεγάλο και ίσιο, μεγάλο και κυρτό, μεγάλο και μικρό.
Τι απαίσια έκπληξη.
Κατεβάζει το παντελόνι του
και λες "Θα με ξεσκίσει".
Κι όταν σε πηδάει είσαι σε φάση:
"Ας έκανα τα λογιστικά".
Έχουμε το μικρό και ίσιο, μικρό και μεγάλο.
Τι υπέροχη έκπληξη.
Τα κατεβάζει και λες: "Τέλος πάντων".
Μετά μιλάς στο τηλέφωνο με φίλη:
"Μου ξέσκισε τον τράχηλο".
Αναρωτιέστε τι είναι ο τράχηλος;
Χειρότερο είναι το μικρό και κυρτό.
Μικρό και κυρτό; Αηδία!
Σαν να γαμάς κρεμάστρα. Αυτή τη θες μετά.
Ήταν αστείο για τις εκτρώσεις.
Αλλά το έχωσα στα αστεία για πούτσους.
Ξέρω ότι σε κάποιους δεν άρεσε.
Εσείς να κάνετε δωρεά στον Οικογενειακό Προγραμματισμό.
Δεν θα κλείσω με τέτοιο αστείο,
επειδή έχω καλή ανατροφή.
Περνάω πολύ χρόνο σε αεροδρόμια
και αεροπλάνα.
Μισώ γενικεύσεις και στερεότυπα.
Δεν μ' αρέσουν καθόλου.
Δεν μ' εκφράζουν.
Όλοι οι άνδρες αεροσυνοδοί είναι γκέι.
Όλοι τους.
Μηδενός εξαιρουμένου.
Ζητάς ένα μαξιλάρι
και κάνουν…
Και σκέφτεσαι "Συγγνώμη τώρα,
αλλά μόλις με αγριοκοίταξες;"
Λες και τους είπαν όταν ήταν μικρά:
"Είσαι ανώτερος από δω.
Πέτα στον ουρανό".
Σε μια πτήση φορούσα ένα κολιέ
με το όνομά μου, μόνο έξι γράμματα,
αλλά καλύπτει όλο το στήθος.
Το παρήγγειλε η κολλητή μου
και τη ρώτησαν:
"Το θες τόσο μεγάλο;"
Είπε: "Ναι.
Έχω μια πολύ κιτς φίλη".
Οπότε φορούσα το κολιέ στην πτήση
κι ο αεροσυνοδός λέει:
"Εσύ θα είσαι η Νικόλ".
"Ναι, έτσι λέει το κολιέ" είπα.
Λέει: "Σε αναγνώρισα κι απ' το Girl Code
και σε θεωρώ πολύ αστεία".
Κι είναι πάντα τόσο ευχάριστο
να αρέσει η δουλειά σου
και να σου λένε ότι είσαι αστεία.
Ποτέ δεν ξέρεις αν αρέσεις ή αν σε βρίσκουν αστεία.
Στο Reddit δεν τους αρέσω πάντως.
Οπότε ο αεροσυνοδός ρωτάει αν θέλω ποτό
και λέω "Ναι.
Θέλω μια βότκα με σόδα;"
Και λέει: "Άσ' το πάνω μου.
Άσ' το πάνω μου".
Άντε, φέρ' την, λοιπόν.
Τι περιμένεις;
Μου φέρνει τρία μπουκαλάκια βότκα
και μια σόδα.
"Γίναμε" είπα.
Τα πίνω κι έρχεται και ρωτάει:
"Θέλετε κι άλλη;"
"Ναι, αμέ" λέω.
Φέρνει άλλα τρία χωρίς σόδα. "Γαμώ!" λέω.
Τα πίνω, ξανάρχεται, ρωτάει αν θέλω κι άλλη
και λέω "Δεν μπορώ να ψελλίσω το 'όχι'".
Φέρνει άλλα τρία μπουκαλάκια.
Αν κάτσετε και μετρήσετε,
μιλάμε για εννέα μπουκαλάκια βότκας
σε βραδινή πτήση 4,5 ωρών.
Όλοι κοιμούνται
κι είμαι πιο λιώμα από ποτέ.
Κάθομαι στη θέση και λέω:
"Αν κυλίσω στον διάδρομο;"
Φανταστείτε ότι σηκώθηκα, για να κυλίσω στον διάδρομο.
Τι θα πουν στον Πύργο Ελέγχου;
"Άμεση προσγείωση. Η χοντρή δεν παλουκώνεται;"
Μετά έφαγα φλασιά.
"Ξέρω τι θα κάνω" είπα.
"Δεν θα κυλίσω στον διάδρομο.
Θα δω την Επιστροφή Στο Μέλλον".
Είδα την ταινία,
όπως δεν την είχα ξαναδεί.
Πανηγύριζα κι έκανα χαμό!
Ήμουν στα 7,5εκατοστά απ' την οθόνη.
Και ήμουν σε φάση:
"Τι χάσμα γενεών μεταξύ Μάρτι και Ντοκ.
Είναι ποτέ καλά αυτή η Λορέιν;"
Μετά…
Μετά προσγειωθήκαμε στο JFK στις επτά το πρωί.
Το μπεργκεράδικο ήταν ανοιχτό.
Και λέω φωναχτά στο κενό:
"Ο Χριστός λατρεύει το τέκνο του".
Ένιωσα ευλογημένη.
Και…
τρέκλισα ως το ταμείο, παρήγγειλα φαγητό
κι ο υπάλληλος μου λέει:
"Εσύ θα είσαι η Νικόλ".
Κι απαντώ: "Με ξέρεις, επειδή είμαι διάσημη".
Δεν τα κάνουν αυτά οι διάσημοι.
Αφήστε που διάβασε και το κολιέ μου.
Μου δίνει το φαγητό σε πακέτο. Δεν άφησε επιλογή.
Τρεκλίζω στο αεροδρόμιο με το φαγητό,
αλλά θέλω να κατουρήσω επειγόντως.
Παίρνω το φαγητό στην τουαλέτα κι αρχίζω να κατουράω.
Θα πω την αλήθεια, έχεζα.
Κι όσο έχεζα,
μου έσπαγε τη μύτη το μπέργκερ.
Κι αρχίζω να τρώω.
Δεν έχω γκόμενο, είπαμε!
Μετά συνειδητοποιώ τι κάνω
κι αρχίζω να κλαίω.
Κλαίω, τρώω μπέργκερ και χέζω.
Και τότε σκέφτομαι:
"Ξέρω πώς θα νιώσω καλύτερα. Θα τραγουδήσω".
Κι αρχίζω να τραγουδάω δυνατά το "Somewhere Over the Rainbow",
ενώ κλαίω, τρώω το μπέργκερ και χέζω.
Ξαφνικά κοιτάζω κάτω και βλέπω δύο πόδια.
Κι αντί να σταματήσω,
χτυπάω στο χώρισμα.
Και λέω: "Συγγνώμη,
δεν είμαι ο εαυτός μου σήμερα".
Η γυναίκα δεν απάντησε τίποτα, ως φυσιολογικός ενήλικας.
Και τότε συνειδητοποιώ ότι η τουαλέτα είναι γεμάτη με γυναίκες.
Και κινούνται όλες στις μύτες των ποδιών τους,
σαν να μην ξέρουν τι τις περιμένει πίσω απ' αυτήν την πόρτα.
"Τι τέρας μπορεί να κρύβεται εκεί μέσα;"
"Γκλόρια, θα χάσω την πτήση μου, για να δω τι σκατά είναι αυτό".
Φωνάζω δυνατά στην Γκλόρια και τις άλλες.
"Καλά είμαι".
Αυτός ο τελευταίος 1,5 χρόνος ήταν σκατά,
αλλά θα την παλέψουμε.
Σας ευχαριστώ που ήρθατε, ρε!
Ειλικρινά.
Σας ευχαριστώ πολύ. Καληνύχτα.
Πρέπει να πηδηχτώ.
Δεν χρειάζομαι τίποτα! Ζω!
Είσαι κούκλα με κωλάρα; Φόρα μάσκα!
Τρελαίνομαι!
Υποτιτλισμός: Virginia Michail Boutsi