Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Çok eğlenceliydi baba.
-Atlara bindin mi? -Evet.
Ama bugün çok güzeldi çünkü ata bindim ve…
Tamam.
Harper, sahneye çıkmam lazım.
-Komik ol. -Komik ol.
-Sizi seviyorum. -Seni seviyoruz.
İşte karşınızda, babacığım Nate Bargatze!
Pekâlâ. İşte buradayız.
Eğlenceli, değil mi?
Epey… Evet.
En baştan söyleyeyim, 2020 en sevdiğim yıl oldu.
Gelmiş geçmiş tüm yıllar arasında en iyisi buydu.
Yani… Baksanıza, uzaylılar var.
UFO'lar gerçekmiş, söylediler.
Kimse de takmadı, yani…
Düşünsenize, öyle bir yıl ki sinsice çıkıp
"Merhabalar, günün haberleri…" deyip "UFO'lar gerçek." diye bitiriyorlar.
"COVID kapmışlar mı?" diyorsun, "Hayır." diyorlar.
"Bilmiyorum ki, test yaptırmıyorlar."
Eşime de bunu söyledim.
"UFO'lar gerçekmiş." dedim ve gününe devam etti resmen.
"Duymamıştım." bile diyebilirsiniz.
Mesele de o ya. 2020 o kadar şahaneydi işte.
Bence arkadaşlarınızın durumunu görmek için de güzel bir yıl.
Ortada kalmayı hedeflemeliyiz bence.
Bazı arkadaşlarım maskeyle duş alıp maskeyle uyuyor.
Sonuçta hamsterları var ve muhtemelen COVID'li,
ikisi yalnız yaşıyorlar.
Bir de COVID'den bihaber olduğunu düşündüğüm arkadaşlarım var…
Sanki birisi kapmalarını söylemiş gibi yaşıyorlar resmen.
Bir de zaten geçirdiğini söyleyenler var.
"Kesin geçirdim, ateşim çıkmıştı."
"Şubatta bir iki saat ateşim çıkmıştı, muhtemelen geçirdim."
Bir tanesi 2015'te geçirdiğini söyledi. Ne desem…
Adam çok emin, "2015'te geçirdim." diyor.
"İlk ben geçirdim, sadece şimdiki gibi yayılmamıştı ama…"
Hayatımızdan ebediyen çıkan bir şey var,
insan içinde öksürmek.
Bitti o iş. Düşünsenize.
Su içerken boğazına kaçarsa git otobüsün önüne atla daha iyi.
Tüm restoran durur.
Masandakiler "Defol buradan." der.
Var ya, bu en çok annemle babamı etkileyecek.
En sevdikleri şeylerden biri.
İnsan içinde öksürmek.
Bayılıyorlar. İşleri güçleri bu.
Her yerde öksürüyorlar. Babam sürekli boğuluyor.
Hatta boğulmadığı zaman endişeleniyoruz. O derece boğuluyor işte.
Restorana gidiyoruz,
"Baban iyi mi?" diyorlar, "Evet, öyledir o." diyorum.
COVID boyunca ülkenin her yerini ziyaret ettim,
gördüğüm kadarıyla ülkenin orta kısmı gayet iyi gidiyor.
NASCAR yarışına gittim. Maskeleri vardı, gerekeni yaptılar.
Çoğu kişi öyle, çabalıyoruz.
Ateş ölçüyoruz.
Buffalo Wild Wings'e gittim, ateşimi ölçtüler.
O ergen ne yaptığını bilmiyor muydu sizce? Onu mu diyorsunuz?
Doktor okuluna gidiyor o. Öyle başlıyorlar.
Ateş ölçüyor, "Yedi derece, sorun yok." diyor.
"Soruna 16 derece falan uzaksın."
Yani öyle işte. Bunu kafaya bile takmıyorlar.
Diyor ki "14 derece." "Ölüyüm oğlum ben, bu kötü." diyorsun.
Birine çalışıp çalışmadığını sordum, "Bilmem, ötünce geç diyorum." dedi.
Çocuğun biri bipledi hatta.
Alet ötmüyordu sanırım, "Bip." dedi.
Dedim ki "Sence bu…"
"Yok bir şeyiniz." dedi.
Süreci iyi geçiriyorum.
İki seçenek var gibi.
Ben COVID sürecinde kilo verdim. İki yol var.
Kilo almak istiyorduysanız tam zamanı.
Hiç kimse sorun etmiyor.
İstediğiniz gibi alın. Ben COVID'e kadar aldım zaten.
Hep bunu ilke edindim.
COVID sürecinde "Durmalıyım." dedim.
Komşum da evin önünde spor yapmaya başladı.
"Gelsene, birlikte yapalım." dedi.
Zaten COVID sürecinde bahane uydurmak zor.
"Çok meşgulüm. Bugün olmaz, çok işim var." diyemiyorsun.
O da çıkıp yapmış.
Ben de katıldım, antrenörü de vardı.
Sporun da hayranı değilim, hiç yapmadım.
"Üst vücut çalışmak istiyorum." dedim.
Onlar da dediler ki "Tamam, her gün bacak yapalım."
Bacaktan başka bir şey yok.
Bence bu antrenörlerin kurduğu büyük bir komplo.
Asla üst vücut çalışmıyorsun.
Hareketi yaparken sordum, "Bu üst vücut mu?"
"Evet." dedi. Dedim ki "Öyle mi? Epey çömeldim de."
Ana sorun, yediklerim.
Çocuklar gibi yiyorum.
Öyle yiyorum ki… İyi değil.
Dedi ki "Hadi kahvaltını, gün içinde yediklerini konuşalım.
Dünü anlat bana."
İçimden düşünüyorum, "Dün iyi bir gün değildi."
"Başka gün seçelim."
"Dünü anlat." dedi. "Sabah donut yedim." dedim.
"Tamam. Evde falan mı vardı?" dedi.
"Hayır, arabayla aldım." dedim.
"Arabayla aldım." "Yol üzeri mi?" dedi.
"Hayır, hatta onun yüzünden gideceğim yere geç kaldım."
"Gece atıştırır mısın?" dedi.
"Ekşi jelibon yedim." dedim.
"Film falan mı izledin?" dedi, "Yok, televizyon." dedim.
"Küçük olanlardan mı?" dedi.
"Yok, büyük paket. Poşet bile diyebiliriz." dedim.
"Etiketi olmasa, biri 'Poşeti verir misin?' dese
neyi kastettiğini hemen anlardım."
Uykuya dalmakta hep zorlanmışımdır ve her doktor…
Ekşi jelibon yiyip kola içiyorum, sonra diyorum ki "Ne oluyor ya?"
"Geceleri beynim hiç durmuyor."
Onlar da "Dostum, yatakta ekşi jelibon yenmez." diyor.
"Belki sorun budur."
Deli gibi seyahat ettik.
Pek çok arabalı gösteri yaptım.
Gezmeyi seviyorum.
Bir defasında Los Angeles'taydım,
sonraki gün Teksas, Austin'deki South by Southwest'e katılacaktım.
Uçağım çok erkendi.
Önceki akşam kendi kendime dedim ki "Normal davran. Normal bir akşam geçir."
Nihayetinde kendimi dinlemeyip biraz takıldım.
Sabah uyandım, uçak gitmişti. Çoktan kaçırmıştım.
Hani ucu ucuna da değil, uçak Austin'e varmıştı.
Yolcular otellerine check-in yapıyordu.
Yeni bilet almak için telefona bakacaktım ama kaybetmişim.
Gece kaybetmişim.
Artık telefonsuzum.
1950'li yıllardaymışız gibi gidip gişeden almak zorundayım.
Gişedekiler seni görünce bilet almanı beklemiyorlar.
Gidip dedim ki "Peki. Teksas, Austin'e bir bilet lütfen."
"İyi, git al o zaman, tuhaf tuhaf davranma." dediler.
Dedim ki "Hayır. Teksas, Austin'e bir bilet için size çek yazacağım."
Uçuşları yokmuş, her terminalde aynı şeyi yaptım.
Her gişeye gidip "Teksas, Austin'e bilet lütfen." dedim.
Nihayet bir uçuş buldum
ama gişedeki kız hiç bu şekilde bilet satmamıştı.
"On yıldır buradayım, bunu yapan olmadı." dedi.
"Yapmayı bilmiyorum."
Arkaya gidip gördüğüm en yaşlı kadını getirdi.
Sanırım sırf bunun için oradaydı.
Geldi, şu eski kredi kartı makinelerinden çıkardı.
"Ben hallederim. Şu an çok eğleniyorum." dedi.
Telefonsuzluk tuhaftı. Herkesin var.
Havalimanında telefonsuz kalınca boş boş bakıyorsun.
Sırada bekliyorduk.
Dümdüz ileri bakıyorsun.
"Neyin var dostum senin?" diyorlar. Normal insanlar yani.
"Telefonun nerede?" "Yok."
"Ama kabul edersen seninle konuşmayı çok isterim."
Güvenlikten rahat geçerim diye düşündüm ama önümdeki adam yüzünden oyalandım.
Dedektörden geçerken alet öttü,
"Üstünüzde metal bir şey var mı?" dediler.
Dedi ki "Anahtarlarım var. Anahtar."
Sandık ki dizinden, belinden falan olduğunu söyleyecek.
Yaşlılarda bol metal oluyor.
Adam diyor ki "Anahtar yüzünden olabilir mi?"
"Aileler Yarışıyor'da metal dedektörünü öttürecek şey sorusunun
bir numaralı cevabı olurdu." dedik.
"Bir deneyelim isterseniz." dedim.
"Bilmek isterim. Belki bu anahtar işi yalan dolandır."
Bol bol arabalı gösteri yaptım, arabalı sinema tarzı.
Dostum Nic Novicki de vardı.
Kendisi cüce, çok eğlencelidir. Birlikte başlamıştık.
Arkadaşlık etmesi çok eğlenceli, kandırması çok kolay biri.
Bir defasında kafedeydik,
yakınımızdaki bir adamın iri bir husky köpeği vardı.
Nic dedi ki "Baksana, sence kurt mu şu?"
"Evet, bence kurt." dedim.
"Yeni yasa çıkmış, kurt yakalayabilirsen senin oluyor."
"Bir sorsam mı?" dedi.
Dedim ki "Kesinlikle sor. Bunu konuşmak istiyor.
İstemese niye kurtla gezsin?"
Adamın yanına gidip "Pardon, bu kurt mu?" deyişini izledim.
Adam ne diyeceğini bilemedi.
"Ne?" dedi.
"Yani sence kafeye vahşi bir kurt getirdim…
…ve kurt da bunu sorun etmiyor, kafayı yemiyor, öyle mi?"
Arabalı gösterilere birlikte otobüsle gittik.
Nic'i, Nancy Kerrigan ve Tonya Harding'i tanımadığıma ikna ettim.
Şu anda tanıdığımı
sizlerle birlikte öğreniyor.
Ona söylemedim.
Tabii ki tanıyorum.
Tüm referansları 1990'larda sporla alakalı.
Başka referans veremiyor.
Nancy Kerrigan ve Tonya Harding'den konu açtı.
"Onlar kim?" dedim. "Tanımıyor musun?" dedi.
"Bence kimse tanımıyor." dedim.
Dedi ki "Her yerde haber oldu. Buz pateni. Mafya saldırmıştı."
"Hiç duymadım. Bence öyle olsa duyardım." dedim.
"Bunu duyan hiç kimse yok."
Nic orada kafayı yiyor.
"O kadar iyiyse 30 for 30 bölümü çeksinler."
"Çektiler!" dedi.
Biri de "Filmini çekselermiş." dedi.
"Çektiler!" dedi. Resmen çıldırdı.
En sevdiğim anılarımızdan biri.
Epey oldu. Bir arkadaşa gidiyorduk.
Merdivenle dördüncü kata çıkacaktık.
Doğal olarak Nic'ten hızlı yürüyorum, eskiden onu beklerdim
ama yıllardır arkadaşız, artık yapamıyorum.
Evli çiftler gibiyiz. Bitmişim artık.
Ben daireyi biliyordum, o bilmiyordu.
Onu bırakıp arkadaşın evine geçtim.
Dedim ki "Nic daireyi bilmiyor, yani eğlenebiliriz.
Bakalım, neler olacak."
Yarım saat geçti.
Nic nihayet kapıyı çaldı, nerede kaldığını sordum.
"Evi bilmiyordum." dedi.
"Biliyorum." dedim.
"Epeydir yoktun. İnip dışarı falan mı çıktın?"
Dedi ki "Yok ya, başkasının evindeydim."
Başka birinin evine girmiş. Rastgele kapıları denemiş.
Kapılardan biri açılınca "Nate'le geldim." deyip oturmuş.
O kadar ilerlemiş yani.
Kanepenizin yerini düşürün. Birinin evine girip oraya varmış.
O kadar da öz güvenli ki "Belki bir Nate tanıyoruzdur." demişler.
Arabalı gösteriler güzeldi.
Arabalı sinemalarda yapılıyor.
Kötü tarafıysa beğenmeyenlerin gitmekte zorlanması.
Suratına far ışığı vuruyor,
adam da geriye takıp çıkıyor.
"Hadi bakalım, gitti." diyorsun.
Bir Zoom gösterisi yaptım, öyle bir şeydi ki…
Ekranda sadece suratın var ve tam başlamadan birini duydum,
"Ne bileyim, salak bir komedi şeyi." dedi.
"Pardon? Ne dedi o?"
Sürekli helikopter geçiyor. Dışarıda sahne almak böyle.
Sonraki gösterim LAX'te olacak. Çok eğleneceğiz.
Eski günlerdeki gibi bina içinde batırmaya dönmek istiyorum.
İnsan daha ne ister ki?
Son batırışlarımdan biri şöyleydi.
Komedyenler birçok şirket etkinliğine gider,
ben de Florida, Tampa'daki bir etkinlikteydim.
Birinin onurunaydı. Tampa'nın elektriğinin başındaymış.
Kim ne iş yapıyor bilmem ben.
Neyse, Florida'da elektriği icat etmiş.
Evet, çok iyi durumda ve…
Çok iyi biriydi, cömertti.
Tüm çalışanları oradaydı. Çekilişle iki araba veriyordu.
Bir sürü TV, iPad dağıttı.
Çalışanlarına aşağı yukarı 100.000 dolarlık hediyeler verdi.
Çok güzel.
Ben de verdiği hediyelerden biriydim.
Çekilişlerin ortasında durup "Pekâlâ." dedi.
"Size bir sürprizim var. Gelmesine bile inanamıyorum."
Sonra beni getirdi. Mekânda beni bilen hiç kimse yok.
Öyle bakıyorlar ki
sanki "Çağırsam evime de gelir. Kim ki bu?" diyorlar.
Sahneme başladım.
Bir saat sürdü, hiç gülen olmadı.
Sıfır yani. Yeni espriler de yapmıyorum. En tutanları yapıyorum.
"Sütlü soğuk kahve" hikâyesini üç kere anlattım ya.
Devam ettim.
"Bir daha anlatayım, dinlemediniz bence." dedim.
Millet gidiyordu.
Beni getiren şoför çıkanlardan birine sordu,
"Komedi gösterisi bitiyor mu?"
Adam, "Ne dediğini bile anlamadım." dedi.
"Şu an biri konuşma yapıyor, belki ondan sonradır."
Sahne bitti, patron geldi. Adama bir şey demem lazım.
Dedim ki "Özür dilerim, eskiden komedi yapabiliyordum
ama yeteneğimi kaybettim. Bitti artık." dedim.
Çok iyi davrandı, "Sorun değil, senin suçun yok." dedi.
"Bence bu pek olası değil." dedim.
Dedi ki "Sen çıktıktan sonra düşündüm, çalışanlarımın çoğu İngilizce bilmiyor."
"Evet, makul bir sebep." dedim.
Bari tek dili İngilizce olan birini çağırmasaydın.
Hiç haber de vermedi.
Değiştirebileceğimden değil tabii ama bilmek isterdim.
Bir kızım var, adı Harper.
Adını, Bülbülü Öldürmek'in yazarı Harper Lee'den mi alıyor diye
soran çok oluyor.
Şahsen hayatımda bir gün olsun bir yazarı düşünmedim, yani…
Hiç aklıma gelmedi.
Hatta ikinci adım Lee, yine de aklıma bile gelmedi.
Baba olmak harika.
Çocukların ağlamasına bayılıyorum, çok masum bir şey.
Masumluğunu seviyorum. Tişörtün etiketine bile ağlıyorlar.
Hıçkıra hıçkıra hem de. İnsana tuhaf geliyor.
"Evin mi yanıyor?" diyesin geliyor.
Hiç bu kadar ağlayan birini görmedim. Tamamen nedensiz.
iPad'ini çok kullanıyor. Zor kısmı da bu.
Çocukları kurtarmak gerek. Sürekli teknoloji iyi değil.
iPad'ine kilitleniyor.
YouTuber olmak istiyor,
bu da komedyen olarak beni kudurtuyor.
Çocuk videoları izliyor, şimdi kendi videolarını çekiyor.
Oturmuş diyor ki "Merhaba arkadaşlar, nasılsınız?
Bağlantılara tıklayın, abone olun, yorum yapın."
Videolar sadece telefonumda.
Doksan saatlik videosu var. YouTube'da yok.
İki abonesi var, ben ve annesi.
Oyuncaklarla oynayan çocukları izliyor.
Saçma yanı da bu.
Gösteri gibi değil. Bir gösteri izlese tamam.
Bir çocuğu izliyor, çocuk diyor ki
"Bende bu oyuncaktan var, sende yok. Açmamı izle."
Beş milyar izlenmesi falan var.
Sanırsın hiçbir şey almıyoruz, sırf izletiyoruz.
"Eğlenen bir çocuğu izleyebilirsin ama asla eğlenemezsin."
Dışarı çıkarıyoruz, bir şeyler yapıyoruz. Onu hep Chuck E. Cheese'e götürüyorum.
Orası serbest, 84'te bile COVID'leri vardı. Evet, öyle.
Orada hayatta kalamıyor, öyle bir yer.
Feci bir mekân. Yakınlarda gittiniz mi bilmiyorum.
Sanki batmaya çalışıyorlar ama batamıyorlar.
İflas başvurusu yapıyorlar, hâlâ açıklar.
Blockbuster'ı arıyorlar, "Nasıl kurtuldunuz? Biz de istiyoruz."
Hiçbir şeyi yenilemiyorlar. Chuck E. müzik grubu robot gibi.
Baterist bozuk, çalışmıyor bile. Sürekli böyle oturuyor.
Artık ebeveynlere içki satıyorlar, kova kova Bud Light.
Millet sabahın dokuzunda sarhoş.
Çocukları eve götürürlerken de Uber ya da Lyft çağıran görmedim.
Bir Chuck E. Cheese şubesi yakalanmıştı.
Pizza bitmezse büfeye geri koyuyorlardı.
Bu normal bir işletmeyi kapattırır, Chuck E. Cheese ise yükseldikçe yükseldi.
Haberi okuduğumda dedim ki
"Zaten öyle yapmıyorlar mıydı? Kabullenmiştik sanki."
Niye haber yapmışlar anlamadım.
Kızımız hâlâ bizimle yatıyor
ve diğer anne babalar bunu duymaktan hoşlanmıyor.
"Odaya almayacaksın. Yüzüne bakmayacaksın."
Suç bende.
Geç çocuk yaptık, tek çocuğumuz. O yüzden hepsini yapmak istiyoruz.
Çok seyahat ediyorum ve döndüğümde hep birlikte yatalım istiyorum.
Artık alışkanlık hâline geldi işte.
Ama kolay olmuyor çünkü çocuklar uyumayı bilmiyor.
King boy yatağı tekli yatak gibi hissettiriyor.
Yatağın ucunda kalıyorum.
Otellerde yalnızken bile kafamı komodine koyuyorum.
Tek bildiğim uyuma şekli bu.
Yan dönüyor, ters dönüyor.
Yarın sabah ters uyansanız
hastaneye gidersiniz.
Bir de her nasılsa menopozda.
Gelmiş geçmiş en sıcak insan.
Gece donuyorum, bu bütün örtüleri atıyor.
Diyorum ki "Buyur, yatak senin. Burada olmamız bile şans."
Bir noktada gitmesi gerekecek ama.
Sonra 37 yaşına gelip de "Sizinle yatabilir miyim?" demesin.
Çocukları üst katta uyuyor.
Kocası katlanamayıp terk edeli çok olmuş.
Ben de ranzadan düşerdim.
Ranzanın üstünde ben yatardım,
korkuluğu aşıp
iki metre yükseklikten düşerdim ve…
İnsan o sırada toparlanamıyor. İlk neresi çarparsa.
Vücut ağırlığın kafana yükleniyor.
Beyin sarsıntısı geçiriyorum, ağlıyorum.
Annemle babam da diyor ki "Yedi saat daha derin derin uyu."
Üç kere sarsıntı geçirdim.
Hiçbiri spor kaynaklı değildi.
Yuvarlanıp gidiyoruz işte.
Kafa bu, illa bir şeyler olur. Ne yaparsın?
Biri lisede oldu.
Biri beni duvara itti ve kafamı çarptım.
Sarsıntı geçirdiğimi anlamaları üç ders sürdü.
Normal performansım o derece kötüydü.
İki öğretmen hiç fark etmedi,
üçüncü de dedi ki "Arkası dönüktü, oradan anladım."
"Normalde çok güzel önüne dönerdi, o sayede anladım."
En büyük sarsıntımda 12 yaşındaydım. Bir kayalıktan düştüm.
Tennessee, Old Hickory'de büyüdüm.
Old Hickory Gölü'ndeki kayalıklardan aşağı inerdik.
Bin defa yaptığımız şey.
Bir gün kayıp düştüm.
Yanımdaki arkadaşım annemi çağırmaya gitmiş.
Gölde teknesinde balık tutan biri vardı,
beni görüp teknesine aldı.
Sonra beni merdivene götürdü.
"Niye merdivenden inmemiş?" demiştir.
Kayalıkların hemen yanındaydı.
Çok mantıksız bir hareketti.
Merdivenin dibinde iki adam vardı. "Çocuk düştü, çıkarır mısınız?" dedi.
Beni taşıdılar.
Annemle ambulanstayız, pijamasıyla gelmiş.
Babam, ki herkes sihirbaz olduğunu biliyordur,
o esnada smokinle gösteri yapıyormuş.
Hastaneye geldik, doktor bizimkilerle konuşuyor.
Annem evsiz gibi,
babamsa smokinli.
Sanki…
Sanki boşanmışlar da babam nafakayı ödemiyor.
Teknedeki adam veya beni taşıyanlar kimdi, hiç öğrenemedik.
Hep onlara teşekkür etmek istedik.
Ciddi ciddi hayatımı kurtardılar ve kim olduklarını öğrenemedik.
Öğrenemedik işte. Şu yüzden anlatıyorum.
Geçen sene babam bir gösterideydi. Hapishanelerde gösteri yapıyor.
Gösteri sırasında bir mahkûm kalkıp "Oğlunu tanıyorum." diyor.
Muhtemelen bir baba olarak bunu duymak isteyeceğiniz son yer.
"Oğlunu tanıyorum. Ağzı sıkıdır. İyi çocuktur."
Neyse.
Babam nereden tanıdığını sormuş.
Meğerse adam, beni yukarı taşıyanlardan biriymiş.
Yemin ederim size, 12 yaşındaydım ve kimin taşıdığını hiç öğrenememiştik.
Meğer abisiyle oymuş.
Abisi beni The Tonight Show'da görüp "Bu, o gün taşıdığımız çocuk." demiş.
Çılgın bir hikâye.
O günden beri onu gösterilerime getiriyorum.
Bugün de getirdim. İşte…
Yok be, siz de. Adam hapiste.
Üzgünüm, evet.
İnanın bana, gelmeyi çok isterdi.
Buraya gelmek için adam bile öldürürdü ama…
İşte… Günün birinde getireceğim.
Neden hapse girdiğini öğrendim, çok acayipti.
Aynı gün olmuş.
O merdivenden aşağı bir ceset indirmişler
ve adamlara yenisini vermişler, amma sinir olmuşlardır.
Sormayın. "Ciddi misin birader sen? Daha yeni ceset taşıdık ya."
Tamam, bunu ben uydurdum
ama yemin ederim hikâyenin kalanı doğru.
Kızımız üçüncü sınıfta.
Birinci sınıfta otobüsle gitmeye başladı,
ilk otobüse binişiydi.
Anne babalar bilir. Durağa götürürsünüz, eğlencelidir.
Bindirdik, okula gitti.
Dersler bittikten sonra okuldan cebimi aradılar.
Onlarda ikimizin de numarası var.
Kadın beni arayıp dedi ki
"Kızınız kaç numaralı otobüse binecekti?"
"Ben babasıyım." dedim.
"Deli misin sen?
Bu bilgiyi almak için ciddi ciddi babasını mı aradın?
İkimizin numaralarını görüp 'Babası bilir.' mi dedin?
Senin anne baban var mı? Hiç aile gördün mü?
'Kocasını arayalım.' mı dedin?
Ailede iki koca yoksa asla kocayı aramayacaksın.
Çocuğu tanımayan bir kadını arasan
o bile benden hızlı öğrenirdi."
Gidip almam gerekti.
"İyi, ben alırım.
Okulun adını söyle de geleyim. Hangi okuldaydı?"
Artık öğle yemeği hazırlarken dikkat etmek gerekiyor
çünkü birçok çocuğun fıstık alerjisi var.
Kızımızın da kaju alerjisi var, tüm ağaç yemişlerine hatta.
Ağaç yemişleri nelerdir bilmiyorum ama kızımı öldürebilirler.
Doktor, "Ağaç yemişi yiyemez." dedi ve çekip gitti.
"Bir öğrenseydik." dedim.
Yemişler nerede yetişiyor bilmiyordum
ama meğer iki farklı yerde yetişiyorlarmış ve bunlardan biri ağaçmış."
Üzülüyorum. Fıstık alerjisi olan çocukları savunmak istiyorum.
Bence savunan yok.
Büyükler onlara bağırıyor.
Ülkemizde fıstık bağımlısı bir sürü yetişkin var
ve çok öfkeliler.
Ben fıstık yemeyeli çok oldu.
Hayatımda fıstık olmasa fark etmem.
Ama yetişkinler sanki bir tercihmiş gibi çocuklara bağırıyor.
Sanki doğarken doktor diyor ki "Herkesin kâbusu olmak ister misin?"
Her olay ölüm kalım meselesi.
Mesela uçaklarda duyurup geçiyorlar.
Uçakta krakeri verip geçmek istiyorlar
ve her uçuşta deniyorlar ama olmuyor.
Diyorlar ki "Tamam millet.
Şuradaki ezik çocuk yüzünden bugün fıstık yok."
Koca koca insanlar yuhalıyor.
"Ben fıstık için bindim. Nereye gittiğini bile bilmiyorum."
Ödev de yapıyoruz.
Kızımız eve ödev getiriyor. Eğlenceli.
İlk iki sınıf muhteşemdi.
Üçüncü sınıfta bir şeyler ekliyorlar, "Tamam, öyle olsun." diyorsunuz.
"Demek eskisinden erken öğreniyoruz." Belki de öyle değildir ama neyse.
Matematik ödevini getirdi.
Eğlenceliydi, yeni matematik uydurmuşlar.
Hiç bilmeyen ebeveynlere veriyorlar.
Yepyeni bir… İnanılmaz cidden.
Bu yeni matematik hakkında 40 dakikalık video izlemelisiniz.
Anlamıyorum bile.
Ortak Alan Matematik dedikleri yeni bir tür.
Amacı da her hesaplama için bir kâğıt harcamak.
Sürekli parçalarına ayırıyorsun.
En üste soruyu yazıyorsun, hesap uzuyor da uzuyor.
Daha da komiği, ortasında eski matematik var.
Parçalarına ayırdıkça eski matematik giriyor
ve "Bunu başta yapalım işte. Ne yapıyoruz?" diyorsun.
Eski matematik iş görmüyor da değil.
Salak eski matematik yüzünden para üstüm yanlış verilmiyor.
Aynı cevaba varmanın uzun bir yolu.
Karıma da söyledim, sanki biri evime gelip kapımı çalıyor
ve "Girebilir miyim?" diyor.
Ben de "Dolanıp arka kapıdan girer misin?" diyorum.
"Ön kapı çalışmıyor mu?"
"Çalışıyor, ben de dâhil birçok kullanan var
ama yeni yol çitten atlayıp, arkadan dolanıp
benimle burada, aynı yerde buluşmak."
Yeni matematikle alay etsem de
ilkokul ödevlerinden yeni şeyler de öğrendim.
Utanç verici bir durum.
Ben 41 yaşındayım, kızım sekiz.
Ağzından çıkan hiçbir şeye "Nasıl ya? Ne dedin sen?" dememeliyim.
Cümlelerde "a" ve "an" kullanımını öğrendim.
Kuralı olduğunu bilmiyordum.
Hissederek yapıyoruz sanıyordum.
"Doğru geldi." deyip birini seçiyorduk sanki.
Virgülü de öyle kullanıyorum. Nereye koyacağımı hiç öğrenemedim.
Virgülün geleceğini hissedince cümleden hemen kurtulmaya çalışıyorum.
Kurtulamazsam da bir virgül koyup itiraz var mı diye bakıyorum.
"Virgül mü o?" derlerse diyorum ki "Ne? Telefonun virgül düğmesi takılıyor."
Okuldan hiçbir şey hatırlamıyorum.
Millet tarihten bahsedince
"Ne zaman öğrendiniz bilmiyorum, biz görmedik." diyorum.
Liseyi zor bitirdim.
Fenden F almıştım.
Düşünün, lise sonda "fen" adında bir ders alıyordum.
Neyse, notum F'ydi.
Babam gelip öğretmenime "D veriver işte." demişti.
"Fenle işi olmayacak."
Öğretmen de kabul etmişti.
Fen bilimleri dünyasından uzak duracağımdan o kadar emindi.
Şeyden… ACT sınavına girdik, 17 aldım.
Bilmeyenler için söyleyeyim, 18 alınca "Kötü ama geçtin." diyorlar.
17 alınca ise "Nasıl ya? Sen okuyor musun?" diyorlar.
"Ne yapıyorsun sen?"
Tek hatırladığım,
yedinci sınıfta bir çocuğun beden hocamızla dövüşmesi.
İşte onu unutmadım.
Yedinci sınıf yaşında değildi zaten. Arabayla geliyordu.
Yedinci sınıf hocasıysan ve arabayla gelen varsa
bilirsin ki bir gün o çocukla dövüşeceksin.
Kaçınılmaz bir şey yani.
Zaten insanlar benimle aptalmışım gibi konuşuyor.
Yabancılarla konuşurken anlıyorum.
Gözlerimden bence. Büyük gözlerim var.
Millet hep "Dinliyor musun?" falan diyor.
Oturmuşum, "Evet, dinliyorum." diyorum.
"Sanki daldın gittin." diyorlar.
Çift taraflı montum var.
Çift tarafı olduğunu bilmediğim için iki tane var.
Aynı anda, ayrı ayrı deneyerek aldım.
Siyahını beğendim, "Bari mavisini de alayım." dedim.
Gidip kasaya koydum, "Emin misiniz?" dediler.
"Evet, ne yaptığımın farkındayım."
En aptal yerine konduğum an şuydu.
Golfü severim.
Birisi bana, Kuzey Karolina'daki bir golf sahasında
caddy yerine lama verdiklerini söyledi.
Golf bilmeyenler için,
caddy, çantanızı taşıyıp deliğe uzaklığınızı söyleyen,
yardımcı olan kişidir.
Bu sahada lama varmış.
Golf çantanı lamaya koyuyorsun, o taşıyor.
Bana bunu anlattıktan sonra büyük, aptal gözlerime bakıp
"Bu arada, lamalar konuşamıyor." dedi.
Aptal gözlerime bakınca kaçınmak istediği soru bu oldu.
Bana bakıp dedi ki "O sormadan ben söyleyeyim."
Hayvanat bahçesinde zürafalarla konuşurum,
nereli olduklarını sorarım.
"Nereli olduğunuz belli de, atalarınız nereli?"
Bunu es geçeceğim.
Zor kısmı, geldiklerini sizden önce görüyorum.
Kilometrelerce uzakta yanıp sönen bir ışık görüyorum
ve içimden "Geliyor galiba." diyorum.
İçimden diyorum ki "Evet, kesin ya…"
Birkaç seferinde yıldız çıktı yalnız.
Yukarı bakıp "Yavaş helikoptermiş." dedim.
"Tam tepemizde duruyor!" "Ay o."
"Öyle mi?"
Neyse, 41 yaşındayım.
40 yaşına girerken fark ettim ki girmek istemediğim ilk yaş 40'tı.
Anne babamın 40 yaşını hatırlıyorum. İnsana yaşlı geliyor.
Bir de fark ediyorsun ki
kiminle konuşursan konuş karşındakinden yaşlısın.
40 yaşına gelene kadar konuştuğun herkesle yaşıtsın.
Her nedense 40 yaşına gelince hepsinden büyüksün.
Diyorum ki "Hatırlıyorsundur, 1997-1998 falandı."
"Daha doğmamıştım." diyor. "Sen ciddi misin?" diyorum.
"Benim gözümde aynı görünüyoruz.
Baban nerede?
Çağır da bir konuşayım çünkü cidden yaşıtız sandım."
40'larımda bir de klostrofobik oldum.
Eskiden yoktu,
hatta buradaki Simpsons treninde başladı, çok acayip bir şey.
Hayatımın mahvolduğu yere 100 metre mesafedeyiz.
Kızımla o trenine bindik, oturuyoruz.
Bir arkadaşım ve onun iki kızı da vardı.
Oturuyoruz, barı indirdiler.
Bacağım arasına sıkışıp kaldı
ve hayatımda hiç görmediğim bir kapı açtı.
Gerçek bir sorun. Treni durdurmak zorunda kaldım.
Çocuklar için yapılmış bir eğlence trenini durdurup
"Yapamam." diye el sallamak büyük rezillik.
Sonra düzeltip "Binebilirsiniz." dediler.
"Ben yokum." dedim. Ben binemediğim için kimse binemedi.
Mecburen indik. Herkesin keyfinin içine ettim.
Klostrofobi böyle işte, herkesin keyfini bozar.
Yaşattığı panik epey komik ama.
Yaşarken komik değil tabii ki
ama normal bir insandan deliye dönüşme hızınız…
Birden oluveriyor.
Yeni bir şey olduğu için klostrofobimi unutuyorum
ve bir durumla karşılaşınca "Hah, işte." diyorum.
Bir defasında yedi kişi falan Uber'a binmiştik.
Binerken "Ben arkaya geçerim." dedim. İyilik yapmak istedim.
Arkaya atladım, herkes koltuğunu kaldırdı
ve birden çarptı.
Arkada normal davranmaya çalışıyorum, konuşmuyorum falan.
Sonra dedim ki
"Camı açar mısınız?
Ya da vazgeçtim, herkes hızlıca inebilir mi?"
Otobanda gidiyoruz.
"Camı açar mısınız? Uber'ı ben sürsem? Sürebilir miyim?""
1979 doğumluyum.
Bunu söylememin sebebi,
benimle yaşıt ya da yakınsanız, belki 1978-1980 arası,
belki fark etmişsinizdir.
Bana kimse Y ya da X kuşağı demedi.
Büyürken bu terimleri duymadım bile
ama şimdi her yerde duyuyoruz.
Merak ettim, neymişim diye baktım.
Teknik olarak bir hiçim.
Tam uç noktadayım. İki nesil arasındaki boşluğum.
Bize Xennial diyorlar
ya da The Oregon Trail nesli.
Ya da… Benim en sevdiğim isimse Şanslılar.
Doğru, şanslıydık.
Resmen iki farklı dünyada büyüdük.
Ben çocukken 1950'lerde gibi büyüdüm.
Dışarı çıkardın, ailen nerede olduğunu bilmezdi.
Okula gidip bilgisayarda The Oregon Trail oynardık.
Kimsenin evinde yoktu. Belki aşırı zenginlerde. İmkânsızdı.
Ama sonra lisede AOL kullandım.
Evde bilgisayar vardı.
Sonra çağrı cihazım, cep telefonum oldu.
26 yaşına kadar sosyal medya görmedim, Myspace'e dek.
Sosyal medya…
Lisede yaptıklarım dedikodu olarak kaldı. Hayatımı mahvedemez.
Benim yaşlarımdakiler belki sezmiştir,
hep ortada kalıyorsun.
X kuşağından biri konuşunca anlıyorsun,
Y kuşağıyla da aynı.
Hep arada kalıyorsun ve bu gruplar birbirini sevmiyor.
Kendimi en arada hissettiğim an, kaldığım bir oteldeydi.
Artık birçok otelde Chromecast var,
odanda Netflix izleyebiliyorsun.
Odama girdim, açtım.
Chromecast'im çalışmıyordu.
Resepsiyonu aradım,
telefonu duyduğum en yaşlı ses açtı.
İç Savaş kahramanı falan olmalıydı. Öyle bir…
Görür görmez "Hizmetiniz için sağ olun." dedirten yaşta.
"Gazi miymiş?"
"Öyledir herhâlde. Bu yaştakilerin hepsi savaşmıştı, söyle geç işte."
Adama dedim ki "Chromecast'im çalışmıyor."
Sanki kelimeyi ben uydurmuştum, hiç duymamıştı.
"Bipbopum bozuldu." desem aynı şey olurdu.
O otelde kalıp kalmadığımı sordu. "Burada mı kalıyorsunuz?" dedi.
"Sizce sizin resepsiyonu başka bir otelden mi arıyorum?"
Dedi ki "Bakın, ne olduğunu anlamadım
ama burada daha genç biri var, göndereyim de halletsin."
"Harika." dedim.
Biri gelip kapıyı çaldı, ben de açtım.
Babamın yaşında.
Görür görmez dedim ki "Bu işe hiç girmeyelim bence.
Biliyorum, duymuşsundur
ama ben halledemiyorsam sen de halledemezsin."
Ama adam ne olursa olsun denemek isteyen nesilden sonuçta.
Mecburen aldım.
Odama girdi, yatağıma oturdu. Hatta ucuna değil, ortasına oturdu.
Baldırlarının arkası yatağa dokunuyordu.
"Ayaklarını mı sallayacaksın? Daha ne kadar gideceksin?
Üşüdün mü? Yorgan vereyim mi?"
Kumandayı alıp her tuşa basmaya başladı.
"Öyle olmaz bence." dedim.
"Yine de deneyelim ama." dedi. "Peki." dedim.
"Muslukla camı da açayım. Her şeyi deneyelim.
Bakalım, belki açılır. Belki hepsi birbirine bağlıdır."
Olmayınca dedi ki
"Daha genç biri var, birazdan mesaisi başlar."
"O genç biri benim." dedim.
"Boş ver, gerek yok."
"Yok, Y kuşağı." dedi.
"İşte şimdi oldu." dedim.
"Y kuşağının işi budur. Teknolojinin içine doğmuş.
Nasıl olacağını bilir." deyip sevindim.
"Harika." dedim. Bir saate geleceğini söyledi.
Y kuşağı çocuğu ne kadar çabuk halletti sizce?
Hiçbir fikrim yok çünkü o gece işe gelmedi.
Haber de vermemiş.
İhtiyar aradı da oradan biliyorum, meğer onun yerine bakacakmış.
Çok öfkeliydi, o Y kuşağı çocuğunu hiç sevmiyor.
"Hiç işe gelmiyor, ciddiye almıyor,
fıstık alerjisi de var."
"Tamam, peki." dedim.
Nihayetinde kendim hallettim, meğer fişi çıkıkmış.
Yani evet, suç bende.
Sabahına da
kızımın nesliyle uğraştım.
Benmerkezci bir nesil, anlatabiliyor muyum?
Kahvaltıya indim, açık büfe vardı.
Sırayla alıyoruz, önümde küçük bir kız var.
Waffle alacak.
Bir tane aldı.
Yanda da bir tabağın içinde bol bol şurup var.
Döküyorsun, tabağı bırakıp
kahvaltına devam ediyorsun.
Kız şurup tabağını alıp masasına götürdü.
Artık şurup yok.
Ben şahit oldum ama başka gören olmadı.
Millet şurup nerede diye merak ediyor.
Sorun hâline geldi.
Millet soruyor, otel görevlileri "Bilmiyorum." diyor.
"Bütün şurubumuz buradaydı."
Ben biliyorum ama karışmak istemiyorum.
Sabah kalkıp
"Umarım bu sabah herkesle konuşurum." demedim.
Hiç kimse yatağından
"Umarım olayın göbeğinde olurum." diye kalkmıyor.
Yürürken tüyo vermeye çalışıyorum.
"Belki biri masasına götürmüştür, bir bakın."
Sonra devam ediyorum.
"Şu kızın olduğu masa var ya? Belki oradadır."
Kimse tüyomu dinlemiyor.
Almak zorundayım. Kız, arkadaşlarıyla oturuyor.
Gidip dedim ki
"Şurubu alabilir miyim?
Bütün otelin şurubu o."
Hepsi birden "Aman be." dedi. Birden beni kovaladılar.
İçimdeki baba dirilip dedi ki
"Haberiniz olsun diye söylüyorum,
ben yanlış bir şey yapmadım ve herkesin kahvaltısını mahvettiniz.
Hiç toplum içinde yemek yediniz mi bilmiyorum
ama elimde yumurta kâsesi var mı mesela?
Tüm yumurtalar bende mi?
Her şeyi doğru yapıp birden 'Bütün şurup benim.' mi dedin?
Aileleriniz nerede sizin?"
Bir iki tanesi ağlamaya başladı. Hoşuma da gitti.
Bir süre evden uzaktım,
başka çocuklar üzerinde disiplin pratiği yapmayı severim.
Kendi neslimle de alay edeyim de
atlamaya çalışıyormuşum gibi olmasın.
Başka bir oteldeydim ve… Aslında yine bir şurup vakası.
Şuruplu waffle'a bayılıyorum.
Şuruba hep yakınımdır yani.
Holiday Inn Express şubesindeyiz, yine büfe var.
Kapaklı mısır gevreklerinden var, çevirince dört tane düşüyor.
Hafta sonu için kediye mama bırakmak gibi.
"Yeterli." diyor.
Hamur ve şurup vardı.
Waffle'ı tavada kendin yapıyordun.
Gofret hamurunu döküyorsun, kapatıp çevirince kilitleniyor.
İki dakika pişiyor, çevirip açıyorsun.
Yarısı düşüyor, yarısı daima orada kalıyor.
Waffle öyle yenir.
Yaşıtım bir arkadaşımlayım, benim hemen önümde.
Konuşmuyoruz da, ilerliyoruz.
Geliyor, hamuru ve şurubu görüyor. Şeffaf kaplarda.
Etiket yok ama kaplar şeffaf.
Şurubu alıp waffle tavasına dökmeye başlıyor.
Engel olmuyorum çünkü ilk yapışı gibi görünmüyor.
Öyle bir yapıyor ki biz de deneyeceğiz.
Öyle bir hâli var ki
"Ne çıkacak çok merak ediyorum." diyorsun.
"Belki bilmediğim bir şey biliyordur."
Kapattı, çevirdi, pişiyor.
Bize döndü, sıradaki herkes onu izliyor.
"Evet, ne çıkacak acaba?"
Kara dumanlar çıkıyor tabii ki, ne çıkacaktı?
Kopkoyu, simsiyah bir duman lobiyi doldurmaya başladı.
Müdür gelip "Ne yapıyorsunuz?" dedi.
"Yanlış döktüm galiba, etiket yok." dedi.
Müdür de "Kaplar şeffaf yahu." dedi.
"Hamuru şuruptan ayırt edemiyor musunuz?"
Bizimki "Hep oluyordur." dedi.
"Ömrüm boyunca burada çalıştım, böylesini görmedim."
Waffle tavasını çöpe attılar.
Başka çözüm yolu yoktu, attılar kurtuldular. Artık waffle yok.
"Waffle almak üzere" durumundan
"tava çöpte yatıyor" durumuna geçtik.
Dönüp arkasına baktı
ve bir sıra dolusu insan küçük köpük tabaklarıyla bekliyordu.
Herkes de üzgün.
Arkadan birileri "Bunun için alarm kurmuştum." diyor.
Yalın ayak iki herif diyor ki "Kaçırmamak için ayakkabımı giymedim."
Annemle babam 60'larında.
Şunu bilin ki anne babanız 60'ına gelince
artık ailenin sorumlusunun siz olduğunuzu fark edeceksiniz.
Bu rolü öylece teslim etmiyorlar tabii.
"Bilemiyorum…" dedirten türden şeyler yapmaya başlıyorlar.
Geçen markete gittik, arabaya dönüyoruz.
Markette bir saat geçirdik. Geliyoruz, babam…
Şoför kapısı ardına kadar açık.
Bizi o getirdi.
Binmek için kapıyı açtı ve yürümeye devam etti.
Adam 50 yıllık şoför.
Evet, arabalar çok değişti
ama 50 yıldır aynı kalan bir şey var,
kapıyı açıyorsan binip kapatacaksın.
Annemin donunu giyip cenazeye gitti.
İşte o gün "Artık bu herifi dinleyemeyiz." dedim.
"Arkasını toplamalıyız. Her şeyden bihaber."
Genellikle bu geçiş, bayramları ailenizin evinde değil de
sizin evde geçirmenizle başlar.
Biz bunu yapmaya başladığımızda 2+1 bir müstakil eve geçmişlerdi.
Şükran Günü'nde bizi ağırlamayı yine de istediler ama yer yoktu.
Resmen 20 kişi falanız.
Yurtta kalan üniversitelinin "Noel'i odamda kutlayalım." demesi gibi.
Dört kişilik masa var,
kalan insanlar için koridor boyu zigon sehpa ve komodin dizmek lazım.
Merdivende falan oturuyorsun. Çocuklar arabada yedi.
"Arabaya dönün, yemekte size yer yok."
Annemde ketçap yoktu.
"Herkeste ketçap olur. Evle birlikte gelir." dedim.
Bir alkoliğin evinde bile ketçap bulunur.
Ailesi terk etmiştir ama ketçap istesem
"Biz daha ölmedik." der.
1980'lerde, 1990'larda büyüdüm.
İki dönemde de çocuktum.
80'lerde ve 90'larda çocuklar hızla kaçırılıyordu.
O zamanlar daha çekiciydik anlamında söylemiyorum tabii.
Dışarıda daha çok vakit geçiriyorduk, fırsat çoktu.
Bizi araca bindirmek de kolaydı.
Pek çaba istemiyordu.
O zaman ebeveynler televizyon izlerdi. Bence televizyon onları korkuturdu.
Artık her şey bir suç programı.
İzlediğimiz her şey suç, podcast'ler suç, filmler suç.
Her yerde var.
Ama o zamanlarda az kanal vardı.
Çok etkileyici, çarpıcı programlar izliyorlardı.
Bizimkiler, Rescue 911 diye bir şey izlerdi.
Suçların canlandırmaları olurdu.
Çarpıcıydı.
Rescue 911'ı üç saniye izledim.
Salondan geçerken izlediklerini gördüm.
Televizyona baktım, kar maskeli bir adam.
Uyuyan bir kadının ayakları yorganın dışında.
Adam ayaklarını okşuyor.
O kadarını gördüm, devam ettim.
Öncesini sonrasını bilmiyorum
ama bir daha ayağımı yorganın dışına hiç çıkaramadım.
Sırf 30 yıl önce kazara bunu gördüğüm için.
Ayaklarım da cidden çok sıcaklıyor ve çıkarmayı çok istiyorum.
Tam 30 yıldır her gece deniyorum
ama gözümün önüne o sahne geliyor ve hemen geri çekiyorum.
Otelde oluyorum, "Buraya giremez, her yeri kilitledin." diyorum.
Sonra diyorum ki "O da bunu bekliyor, muhtemelen odaya girdi bile."
Bizimkiler galiba bir çocuğun kaybolduğu bir bölümü izlemiş,
o yüzden korkmuşlar.
Bunu algılama şekilleri de
"Kaçırılacaksınız. Yapacak bir şey yok." gibiydi.
Hazırlıklı olmamızı istediler.
Savunma dersi aldırmak, bize silah vermek gibi şeyler yerine de…
Hani bir çocuk kaybolunca ilan dağıtırlar ya?
"İlanı hazır edelim." dediler.
"Onu yapalım."
Bir çocuk kaybolunca ilan hazırlanır. Fotoğrafını koyup bilgileri yazarlar.
Boyu, kilosu, göz rengi falan.
İlan hazırlamak yerine başka bir şey yaptırdılar.
Bir kâğıda isimlerimizi, boylarımızı, kilolarımızı, göz renklerimizi yazdık
ve sonra duvara yaslanıp elimizde tuttuk,
onlar da fotoğrafımızı çekti.
Yani fotoğraflarda, elimizde kendi bilgilerimiz var.
Dediler ki "Polisler gelip 'Hadi ilan yapalım.' deyince
'Biz de bunu bekliyorduk.' diyeceğiz.
'Çoktan hazırladık.' deyip polise vereceğiz.
Düşününce, kaçırılmış olsaydık bizimkiler şu anda hapiste olurdu.
Fotoğrafları önden çektiğinize kim inanacak?
Bakıp diyecekler ki
"Çocukların yerini söyleyin, en kolay yolu bu.
Hiç böylesini görmedim."
Walmart'ta bastırmaları gerekti. Eskiden evde yapamıyorduk.
Millete deliliğini göstermek zorundaydın.
Walmart'a girdik.
Adam muhtemelen demiştir ki "Çocuklarınızla bir konuşabilir miyim?"
Neyse, ben de evliyim.
Eşimle geçenlerde 14'üncü yıl dönümümüzü kutladık ve…
Teşekkürler.
Yirmi yıldır birlikteyiz
ve onunla tanıştığımda komedi yapmıyordum.
Applebee's'te çalışıyorduk, orada tanıştık.
Hâlâ Applebee's hayranıyız. Durun bir dakika.
Ben bir… Sanki… Evet, bu iyi geçti.
Kaç tane var? Hepsi aynı işi yapmıyor mu?
Ne bileyim…
"Ben zaten buradayım, senin gelmene gerek yok." demiyorlar mı?
Öyle yapmalılar bence, iletişim kurmalılar.
"Ben buradayım." "Tamam, benim haberim yoktu."
"Evet, senin gelmene gerek yok. Sen dur, ben buradayım.
Olayımız bu zaten, aynı yerde kalabiliriz yani."
Neyse.
Eşimle Applebee's'te tanıştık.
Daha komediye başlamamıştım.
Ben yer gösteriyordum, o garsondu.
Geçenlerde birileri eşime sordu,
"Çıkmaya başladığınızda bu noktaya gelebileceğiniz
hiç aklına gelmiş miydi?"
Dedi ki "Tanıştığımızda müşteri karşılıyordu
ve garson olacak kadar kafası çalışmadığını düşünüyordum."
Yani evet.
Beklediğimden biraz ileri gidebilmişiz.
İleride garson olmak istediğimi söyledim, "Hayal kurmaktan vazgeçme." dedi.
"Yeterince çabalarsan menüyü ezberleyebilirsin."
Ben ve eşim… Bu çiftin hayalperesti benim.
Bence her evli çiftte bir kişi hayalperest olur.
"Para gerçek bir şey değil. Mümkün olduğunca eğlenelim." der.
Diğeri de eğlenceden nefret eder.
Evlilik böyle olur.
İki hayalperest bir saate evsiz kalır.
Birisi etrafta gezip "Eğlence mi o? Durdurmalıyım." demeli.
"Eğleniyor musunuz? Kesin. Klima mı açık? Kapatın."
Ben resmen babamla evlendim.
Klimanın günlük masrafının
100.000 dolar olduğunu sanmama sebep olan babamla.
Yolculuklarda arabada açınca araba patlıyor sanıyordum.
Gaz sızıntısı gibi, anında.
"Biri klimayı mı açtı?"
Bir de eşim hep yanımda.
Sanki hep yakınımda.
Özellikle evde. Sanki kediyle evliyim. "Hep üzerimdesin." diyorum.
Tuvalete falan girecek olursam
"Sen içerideyken kapıyı boyayacağım." diyor.
"Sonra yapsan olmaz mı?"
"Vaktim vardı ama girmeni bekledim. O zaman başlamaya karar verdim."
Tasvip etmediği bir şey yersem birden geliveriyor.
Saklamaya çalışıyorum.
Sabahın üçünde kilerde Oreo yesem
hiç şüphem yok ki
ışık açılır ve "Hayırdır?" der.
"Asıl sen hayırdır?" falan dersem de
"Ben hep buradayım. Kiler saatim." der.
Telefonuma Life360 kurdu, yanımda değilken de takip edebiliyor.
Belki kurduğundan haberiniz bile yoktur.
Devletten beterler resmen.
Eşim takip edeceğine devlet etsin.
"Niye Krisky Kreme'desin?" diye arıyor.
"Böyle yaşayamam ama." diyorum.
Canım donut istiyorsa telefonu spor salonu dolabına kilitleyip
nakit parayla donut alamam.
Yapmışlığım var ama her seferinde olmaz.
Aman indirim kuponu bulduğu bir mağazaya gitmeyeyim.
Otoparkta yürürken arar, "Bir şey alma, kuponum var." der.
"Eve gelip kuponu alır mıyım sence? Buna inanıyor musun?
Sırf aradın diye daha çok para vereceğim.
Target müsaade etmeyebilir
ama diş macununa daha fazlasını teklif edeceğim.
Dua et yukarı yuvarlamamı istemesinler çünkü yapacağım.
Kuponları hiç sevmem, eşimse bağımlısı.
Hiç müsaade etmiyor.
"Kuponum var." Kendimi salak gibi hissediyorum.
Deodorant alırken diyorum ki
"Çok param yok ama az kaldı,
neyse ki kuponum var.
Günün birinde tam fiyatını verebileceğim.
Mümkün mertebe biriktiriyoruz."
En iyi kavgalarımızdan biri…
Yani kavga iyi olduğundan değil. Saçma bir kavgaydı işte.
Konusu, "bir çırpıda" deyimiydi.
Olay, bu deyimdi.
Eşimle…
Bir saniye. Bu sonuncu. Arkadan bir tane daha duyuyorum.
Çünkü uzaklardan duyuyorsun,
sonra şu tarafa gidiyor.
Diğer tarafa gidiyor sanki, değil mi?
Siz duymuyorsunuz bile ama ben burada…
Ömür boyu peşimi bırakmayacaklar.
Salonlara dönmüşüz ama ben hâlâ "Helikopter sesi mi bu?" diyorum,
siz de "İçeride mi?" diyorsunuz.
"Evet, herkes duyuyor mu?
Yere çökün çabuk, susun. Helikopter mi o?"
Neyse.
"Bir çırpıda" deyimi üzerine bir kavga ettik.
Tek konu buydu.
Yeni evliyseniz ve saçma geldiyse
haklısınız, saçma zaten.
On yıl ve üstü evlilik kavgası bu.
Tüm bulaşık ve çamaşır kavgaları bittikten sonra başlıyor.
Bu bir yıldırma kavgası.
Neredeyse istediği kıvama gelmişsiniz ve bardağı taşıran bu olacak.
Eşim bir hafta sonu ailesinin yanına gitmek istedi
ve anne babası ayrı,
ki açıkçası bu durum en çok beni zorladı.
Kimse bundan bahsetmiyor, boşanmış aile çocuğuyla evlenmek.
Sonuçta benim değil, onun yüzünden boşanmışlar
ama elli ev gezen ben oluyorum.
Neyse.
Gitmek istedi. "Bir 'çılpıda' yapmak istiyorum." dedi.
Bu deyimi kullandığını zaten hiç duymamıştım.
Yirmi yıldır hiç kullanmamıştı.
Sanki o gün biri gelip
"Daha çok 'bir çırpıda' demelisin." demiş gibiydi.
"Kocamı arayacağım."
"Harika, en az 40-50 defa söyle."
Aradı. "Aileme gitmek istiyorum, bir çılpıda yapalım."
"Tamam, bir çılpıda." dedim.
"Bir çılpıda bitsin istiyorum." dedi, "Bir çılpıda." dedim.
"Çılpalım hadi, ben varım."
Defalarca "bir çılpıda" deyip durdu.
Sonra bir "çılpıda" yapacağımız bu ziyaretler serisini tasvir etti.
"Annemlere gideriz, eve dönüp babamlara gideriz."
Sonra ben de bekledim ama hiçbir şey demedi.
"Yalnız 'bir çılpıda' değil o." dedim.
Yanlış olma ihtimalini düşünmektense "Biliyorum ben ne olduğunu." dedi.
"Öyle mi? Hiç öyle durmuyor." dedim.
"Soyadımız aynı.
Sağda solda böyle 'bir çılpıda' diyemezsin.
'Bir taşla iki kuş' nasıl deniyor sence? Hepsini konuşalım, bilmiyor olabilirsin."
Suratıma kapattı.
Hani bazen kavga ettikten sonra eve gelirsiniz ya,
"Bu ne kadar sürecek? Hâlâ sürüyor mu? Bitti mi? Bilmiyorum." dersiniz.
Durumu tartmam lazımdı.
"Özür dilerim." gibi sözler asla etmez. Keşke etse.
O zaten kesinlikle bilmediği bir deyim.
Bense hep özür dilerim.
Evde özür çuvalımla gezer, sürekli dağıtırım.
Paylaşmaya çalışırım, "Alır mısın?" derim. "Cebim yok, sağ ol." der.
Bütün akşam konuşmadık. Öylece oturduk, kızımız…
TV izleyip yemek yedik.
"Annen deli, biliyorsun, değil mi?" dedim.
O da "Ödevini yaptın mı? Baban gibi salak olma." dedi.
Kızımız da "Siz kafayı mı yediniz?" havasında.
Kanepede uzanıyordum,
eşim gelip iyi geceler öpücüğünü verdi
ve yatmaya gitti, bu kadar.
Bu şekilde özür dilediğini düşündüm
ama söylemedi yani.
Uzanırken düşündüm. Böyle şeyleri çok düşünüyorsun.
Çünkü evlilik süresi uzadıkça bazı şeyleri boş veriyorsun, salla gitsin.
Sabah kalktığımda hâlâ bunu konuşmak istiyordum
çünkü bütün akşam konuşmamıştık.
Yanına gidip dedim ki
"Bak, bunu söylemem gerek.
O deyim öyle değil."
İşte asıl kavga böyle başladı.
Ama bu tartışmadan çok memnundum, bütün gece bunu düşündüm.
"Bu iş sende, kaybetme şansın yok." dedim.
"Derdim tavlamak değil, kavga kazanmak. Zaten birlikte öleceğiz."
Neredeyse gece uyandıracaktım, o kadar heyecanlandım.
Yatakta sarsıp "O deyim öyle değil." diyecektim.
Evliliğimiz az kalsın "bir çılpıda" bitiyordu.
Pekâlâ, geldiğiniz için çok teşekkürler.
Çok minnettarım.
-Tonya Harding'i bilmiyor musun? -Hayır, bilmiyorum.
Sporla ilgili herkes bu referansı yakalar.
Tonya Harding'i tanımıyor musun?
Kimse tanımıyor oğlum!
Bilmemene inanamıyorum.
Hayatındaki en sporla ilgili insanım.
Ben bile bilmiyorsam emin ol izleyen kimse bilmez.
Herkese sor. "Tonya Harding, Nancy Kerrigan."
Amerika'nın %80'i kim olduklarını bilir.
Daha otobüsün %80'i bilmiyor!
Biri birinci, biri ikinci mi oldu?
Yok artık ya!
Hadi ama!
Nic'i, Nancy Kerrigan ve Tonya Harding'i tanımadığıma ikna ettim.
Şu anda tanıdığımı
sizlerle birlikte öğreniyor.
Ona söylemedim.
Tabii ki tanıyorum.
Diyorsun ki "Hayatında ilk defa duyuyor."
Ben de "Cidden öyle!" diyorum, kafamı duvarlara vuruyorum.
-Epey iyiydi, evet. -"Yok artık ya!"
Alt yazı çevirmeni: Feride Sağlık