Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎สนุกจังค่ะ พ่อ
‎- ลูกหัดขี่ม้าเหรอ ‎- ค่ะ
‎แต่วันนี้สนุกมากเลยเพราะหนูต้องขี่มัน...
‎โอเค
‎เอาละ ฮาร์เปอร์ พ่อต้องแสดงแล้ว
‎- ขอให้ตลกค่ะ ‎- ขอให้ตลก
‎- รักนะจ๊ะ ‎- เรารักพ่อนะ
‎และตอนนี้ ขอเชิญต้อนรับ ‎พ่อของหนู เนต บาร์กัตซี
‎ขอบคุณครับ
‎นี่แหละ
‎สนุกดีเนอะ
‎นี่มัน... ใช่
‎ขอบอกเลยปี 2020 เป็นปีโปรดของผม
‎ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ปีนี้ดีที่สุด
‎คือผมเปล่า... คือมีมนุษย์ต่างดาว
‎เขาบอกว่ามียูเอฟโอ
‎แล้วไม่มีใครสน มันช่าง...
‎คุณใช้ชีวิตในปีแบบไหนกันเนี่ย
‎"เฮ่ ทุกคน มีข่าวว่า..." แล้วปิดท้ายข่าวด้วย
‎"มียูเอฟโอ"
‎แล้วคุณคิด "เอาโควิดมาหรือเปล่า" ‎และ "ไม่นะ"
‎"ไม่รู้สิ ไม่มีใครไปตรวจเขาหรอก"
‎ตลกดี ผมเคยบอกเมียว่า "เขาว่ามียูเอฟโอ"
‎เธอก็เมาท์เรื่องของเธอต่อ คือผม...
‎คุณอาจดูรายการนี้อยู่และคิดว่า ‎"ไม่เห็นเคยได้ยิน" นั่นแหละประเด็น
‎ความน่าทึ่งของปี 2020 เป็นอย่างนี้
‎ผมยังรู้สึกว่านี่คือปีที่ดี ‎ที่จะได้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของเพื่อน
‎คุณคงอยากอยู่กลางวงน่ะจะได้เห็นทั่ว
‎ผมมีเพื่อนหลายคน บางคนใส่แมสก์อาบน้ำ
‎ใส่แมสก์เข้านอน
‎คนที่เลี้ยงหนูแฮมสเตอร์ หนูก็น่าจะใส่แมสก์ด้วย
‎บางคนอยู่ลำพัง แค่เขากับหนูแฮมสเตอร์
‎ผมยังมีเพื่อนที่คงไม่เคยได้ยินข่าวโควิดด้วยซ้ำ
‎เหมือนมีคนบอกให้เขาพยายามไปรับเชื้อสิ ‎เห็นใช้ชีวิตเหมือนจะทำอย่างนั้นเลย
‎ผมมีเพื่อนหลายคนเช่นกันที่บอกว่าเขาติดไปแล้ว
‎เขาบอกว่า "ฉันติดแล้ว ฉันเป็นไข้"
‎"นี่กุมภาพันธ์ มีไข้นานสองชั่วโมง ‎น่าจะติดแล้ว"
‎ผมมีเพื่อนคนนึง เขาบอกว่าเขาติดตั้งแต่ปี 2015
‎เขา...
‎เขาเชื่อจริงๆ ‎เขาบอกว่า "ฉันติดตั้งแต่ปี 2015"
‎"ฉันติดคนแรก มันไม่ฮิตเหมือนตอนนี้ แต่ว่า..."
‎ผมบอกได้เลยว่าสิ่งนึงที่หายไปตลอดกาล
‎คือการไอในที่สาธารณะ
‎จบเห่สนิท ผมหมายถึง...
‎คุณดื่มน้ำในภัตตาคารแล้วสำลัก
‎ก็เหมือนเดินไปให้รถชนตาย
‎คนทั้งร้านจะหยุดนิ่ง
‎โต๊ะของคุณจะพูดกันว่า "ออกไปจากที่นี่ด่วน"
‎จะบอกให้นะคนที่เดือดร้อนสุด ‎กับการไอในที่สาธารณะคือพ่อแม่ของผม
‎เพราะนั่นคือกิจกรรมโปรดอย่างนึงของทั้งคู่
‎การไอในที่สาธารณะ
‎พวกเขาชอบมาก
‎ที่จริงทำอยู่อย่างเดียว
‎ไอทุกที่ พ่อของผมไอเหมือนจะขาดใจอยู่เรื่อย
‎ถ้าเขาไม่ไอจนตัวโยน นั่นสิเราถึงจะเป็นห่วง
‎เขาไอหนักจนตัวโยน ครั้งนึงเราเข้าร้านอาหาร
‎คนจะถามว่า "พ่อของคุณโอเคไหม" ‎ผมก็บอกว่า "ครับ งานของเขา"
‎ผมเดินทางไปทั่วประเทศช่วงโควิดนี้
‎และที่ผมได้เห็นก็คือ... ‎ภาคกลางของประเทศอยู่สบายดี
‎ผมไปดูแข่งนาสคาร์ ‎พวกเขาใส่แมสก์และทำงานกันไป
‎หลายคนให้ความร่วมมือ เราพยายามน่ะ
‎เราวัดอุณหภูมิ
‎ผมเข้าร้านบัฟฟาโล ไวลด์ วิงส์ ‎พวกเขาวัดอุณหภูมิ
‎จะมาบอกผมเรอะว่าวัยรุ่น ‎ไม่รู้เรื่องรู้ราว คุณคิด...
‎คิดว่าเขาจะไม่เรียนหมอสินะ ‎พวกเขาเริ่มจากตรงนี้แหละ
‎เขาวัดอุณหภูมิ ‎แล้วก็บอกผม "45 องศา คุณสบายดี"
‎ใช่ กว่าจะแย่ก็อีกตั้ง 60 องศา
‎ผมเลยสบายดี พวกเขาไม่ดูกังวลเลยด้วยซ้ำ
‎"ห้าสิบเจ็ดองศาต่างหาก" ‎ผมเลยบอก "ที่จริงฉันตายไปแล้ว"
‎"ไม่ได้การแล้ว"
‎ผมถาม "มันใช้ได้จริงใช่ไหม"
‎"ไม่รู้สิ พอมันดังปิ๊บ ผมก็บอกว่าไปได้"
‎ผมสาบานว่าได้ยินเด็กคนนึงพูด "ปิ๊บ"
‎เครื่องปิ๊บของเขาไม่น่าจะใช้ได้ ‎เขาร้อง "ปิ๊บ" ด้วย
‎ผมก็เอ๊ะ
‎"นั่นมัน..." เขาก็ว่า "คุณสบายดี"
‎ช่วงโควิดผมค่อนข้างแข็งแรง
‎เพราะเรารู้สึกว่าเราอาจจะ...
‎ช่วงโควิดน้ำหนักของผมลงนะ ‎คือเรามีแนวโน้มสองทาง
‎ถ้าคุณอยากเพิ่มน้ำหนัก ช่วงนี้แหละเหมาะ
‎ทุกคนเข้าใจ
‎คุณเพิ่มได้เต็มที่ ‎แต่ก่อนโควิดผมก็ทำแบบนั้นมาตลอดน่ะ
‎มันคือกฎการใช้ชีวิตของผมมาตลอด
‎ดังนั้นช่วงโควิด ผมเลยคิด "ฉันต้องหยุดสักที"
‎และเพื่อนบ้านของผมก็เริ่มออกกำลังหน้าบ้าน
‎เขาชวนว่า "มาออกกำลังหน้าบ้านผมกันเถอะ"
‎ทีนี้ช่วงโควิดนี่เรายากจะมีข้ออ้าง
‎"ผมยุ่งมาก ผมไม่มีเวลา ‎วันนี้ผมมีงานต้องทำเพียบ"
‎เขาก็ทำให้เห็นๆ หน้าบ้านด้วย
‎ผมเริ่มออกกำลังกับเขา เขามีเทรนเนอร์
‎ผมไม่ใช่คนชอบออกกำลังเลย ไม่เคยเลย
‎ผมบอกพวกเขาว่า ‎"ผมแค่อยากออกกำลังช่วงบนลำตัว"
‎พวกเขาก็บอกว่า ‎"ได้สิ เรามาบริหารขาทุกวันเป็นไง"
‎ทำแต่ขาอย่างเดียวเลย
‎ผมว่าพวกเทรนเนอร์สมรู้ร่วมคิดกันอย่างมโหฬาร
‎ไม่ให้คุณมีวันเพิ่มกล้ามช่วงบนลำตัวได้
‎เวลาคุณจะทำ... ‎ผมเคยถาม "นี่บริหารช่วงบนลำตัวใช่ไหม"
‎เขาก็ว่า "ใช่" ‎ผมก็บอก "เหรอ เพราะผมก้มตัวตลอดเลย"
‎สิ่งที่ผมกินต่างหากคือปัญหาสำคัญ
‎ผมกินเหมือนเด็ก
‎คือผมกิน... ไม่ค่อยดีนัก
‎เขาก็บอกว่า "แจกแจงรายการมื้อเช้าของคุณซิ
‎รวมที่กินทั้งวันด้วย เริ่มของเมื่อวานนะ"
‎ผมก็คิดในใจ "เมื่อวานไม่ค่อยเหมาะ"
‎"เอาวันอื่นเถอะ"
‎เขาก็บอก "ขอของเมื่อวาน" ‎ผมก็ว่า "ได้ ตอนเช้าผมกินโดนัท"
‎เขาก็ถามว่า "เหรอ เสบียงที่บ้านคงหมดสินะ"
‎ผมก็บอก "เปล่า ผมขับไปกินที่ร้าน"
‎"ผมขับไป" เขาก็ถาม "คุณผ่านร้านพอดีเหรอ"
‎ผมก็บอก "เปล่า ‎ผมไปทำงานสายเพราะขับไปกินนี่แหละ"
‎เขาก็ถามว่า "แล้วของว่างมื้อดึกล่ะ"
‎ผมก็ตอบ "เมื่อคืนผมกิน ‎ซาวร์แพทช์คิดส์ ลูกอมเปรี้ยวซ่า"
‎เขาก็ถาม "คุณดูหนังเหรอ" ‎ผมก็ "เปล่า ดูทีวีเรื่อยเปื่อย"
‎เขาก็ถาม "ซองเล็กเหรอ"
‎ผมบอก "ไม่ เรียกว่าถุง ผมซื้อมาทั้งถุง"
‎"ถ้าไม่เห็นยี่ห้อว่าเป็นอะไร ‎แล้วมีคนพูดว่าส่งถุงนั้นมาหน่อย
‎เราจะไม่สับสนเลยว่าคุณขอให้หยิบถุงไหน"
‎ผมมีปัญหาประจำเรื่องการนอน
‎ผมสาบานได้ หมอทุกคนน่ะ...
‎คือผมกินซาวร์แพทช์คิดส์กับโคล่าไง
‎ผมก็บอกหมอ "เป็นอะไรไม่รู้ ผม..."
‎"ตกกลางคืนทีไร สมองของผมคึกคักมาก"
‎หมอก็บอกว่า "ใช่ ‎คุณกินซาวร์แพทช์คิดส์ก่อนนอนไม่ได้"
‎"ปัญหาอาจอยู่ตรงนี้"
‎เราเดินทางบ่อยเป็นบ้าเป็นหลัง
‎การแสดงโดยมีผู้ชมไดรฟ์อินมาดูนี่สนุกมาก
‎ผมชอบเดินทาง ชอบการได้เคลื่อนที่
‎จำได้ว่าครั้งนึง ผมอยู่ในลอสแอนเจลิส
‎และวันถัดไปผมจะนั่งเครื่องเซาธ์เวสต์ ‎ลงใต้ไปที่ออสติน เทกซัส
‎ซึ่งผมได้เที่ยวบินเช้าตรู่
‎ผมจำได้ว่าคืนก่อนบิน ‎ผมคิด "ทำตัวปกติ เข้านอนตามปกติ"
‎สุดท้ายผมเมาค้างซึ่งกลายเป็นปัญหานิดหน่อย
‎เช้าวันต่อมาผมตื่นมาพบว่า ‎เที่ยวบินของผมออกไปแล้ว
‎ผมตกเครื่อง ไม่ได้ไปไม่ทันเข้าเกตนะ
‎ตอนนั้นเครื่องถึงออสติน เทกซัสแล้ว
‎ที่จริงคนที่ไปกำลังเช็คอินเข้าโรงแรมแล้ว
‎ผมเลยจะหยิบมือถือหาเที่ยวบินใหม่
‎แต่ไม่เจอ เมื่อคืนก่อนผมทำโทรศัพท์หายไปแล้ว
‎ทีนี้ผมไม่มีมือถือ
‎ผมก็เลยต้องไปซื้อตั๋วที่เคาน์เตอร์ ‎เหมือนสมัยทศวรรษ 50
‎แล้วพอเราเดินไปหน้าเคาน์เตอร์
‎พวกเขาไม่คิดว่าจะมีใครมาซื้อตั๋ววิธีนี้แล้ว
‎ผมไปถึง พวกเขาก็ทักทาย "ว่าไงคะ"
‎ผมก็บอก "ผมอยากซื้อ ‎ตั๋วหนึ่งใบไปออสติน เทกซัสครับ"
‎เขาก็บอกว่า "ค่ะ ก็ซื้อสิ อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่"
‎ผมก็บอกว่า "เปล่า ผมอยากเขียนเช็คจ่ายค่าตั๋ว
‎ไปออสติน เทกซัส"
‎ไม่มีเที่ยวบินแล้ว ผมเลยต้องไปทุกเทอร์มินัล
‎และพูดซ้ำๆ ว่า ‎"ตั๋วไปออสติน เทกซัสหนึ่งใบครับ"
‎ผมเจอเที่ยวบินนึงในที่สุด ‎แต่ผู้หญิงที่เคาน์เตอร์นั้นไม่เคยขายตั๋ววิธีนี้มาก่อน
‎"ฉันทำงานที่นี่มาสิบปีแล้ว ไม่เคยมีคนมาซื้อวิธีนี้"
‎"ฉันไม่รู้วิธี"
‎เธอเลยเดินกลับเข้าไป ‎ตามพนักงานที่แก่ที่สุดที่ผมเคยเห็นเลยมั้ง
‎ผมคิดว่าที่เธอยังอยู่เพราะเหตุนี้เอง
‎เธอออกมาพร้อมเครื่องรูดบัตรเครดิต
‎เธอบอกว่า "ฉันจัดการเอง ‎ฉันว่าเครื่องนี้สนุกสุดๆ"
‎มันประหลาดมากที่ผมไม่มีมือถือ ทุกคนมีกัน
‎ผมเข้าไปในสนามบินน่ะ ‎แล้วพอเราไม่มีมือถือก็ได้แต่จ้องมองคนอื่น
‎คือเรากำลังเข้าคิวอยู่ไง
‎แล้วผมก็กำลังมองตรงไปข้างหน้า ‎คนแถวนั้นก็อยู่ท่านี้
‎"อะไรกัน เพื่อน คุณเป็นไรไป" คนทั่วไปน่ะ
‎"มือถือของคุณไปไหนล่ะ" "ผมไม่ได้เอามา"
‎"แต่ผมจะคุยกับคุณนะ ‎ถ้าคุณจะคุยกับผม ผมก็ชอบแชทอยู่หรอก"
‎ผมว่าผมก็ผ่านด่านตรวจความปลอดภัยไหลลื่นดี
‎แต่ผมมาช้าเพราะชายที่อยู่ก่อนหน้าผมคนนี้
‎เขาเดินผ่านเครื่องตรวจจับโลหะแล้วมันร้อง
‎เจ้าหน้าที่เลยถามเขาว่า ‎"คุณมีโลหะติดตัวบ้างไหม"
‎เขาก็บอกว่า "ผมมีกุญแจ กุญแจของผม"
‎เราก็คิดว่าเขาจะเล่าเรื่องเข่า ‎หรือสะโพก คืออย่างที่รู้...
‎คนแก่มีโลหะในตัวเยอะน่ะ
‎เขากลับบอกว่า "กุญแจน่ะ น่าจะผ่านมั้ง"
‎เราก็คิด "น่าจะเป็นคำตอบอันดับหนึ่ง ‎ในแบบสำรวจเลย
‎เวลาเจอเครื่องตรวจจับโลหะร้อง" "กุญแจ"
‎ผมเลยบอกเขาว่า "นี่ ทดลองเอาออกมาสิ"
‎"ผมอยากรู้ว่าถ้าไม่มีกุญแจมันจะร้องไหม ‎เครื่องนี้อาจโกหกก็ได้"
‎ผมจัดแสดงให้คนดูแบบไดรฟ์อิน ‎ตามโรงหนังไดร์ฟอินน่ะ
‎ไปกับเพื่อนของผม นิค โนวิคกี้
‎แล้วนิคเป็นคนตัวเล็กน่ะ ‎เป็นคนตลกมาก เราเริ่มแสดงตลกด้วยกัน
‎นิคเป็นเพื่อนที่อยู่ด้วยแล้วสนุกมาก หลอกง่ายมาก
‎ครั้งนึงเราอยู่ในร้านกาแฟ
‎ผู้ชายที่นั่งอยู่ใกล้เรามากับหมาฮัสกี้ตัวใหญ่
‎นิคก็บอกว่า "เฮ่ นายคิดไหมว่ามันคือหมาป่า"
‎ผมก็บอก "ใช่ ฉันคิดว่ามันคือหมาป่า"
‎"เขาเพิ่งผ่านกฎหมายที่ว่าถ้าเราจับหมาป่าได้
‎เราก็เลี้ยงมันได้"
‎เขาก็บอก "ฉันควรถามเขาดีไหม"
‎ผมก็ตอบ "ถามสิ เขาอยากคุยเรื่องนี้อยู่แล้ว"
‎"เขาถึงได้พาหมาป่าออกมาเดินเล่น"
‎ผมมองเขาเดินไปหาชายคนนี้ ‎"ขอโทษครับ นี่ใช่หมาป่าหรือเปล่า"
‎ชายคนนั้นไม่รู้จะตอบยังไงเลย
‎เขาบอก "อะไรนะ"
‎"คุณคิดว่าผมพาหมาป่ามานั่งร้านกาแฟ
‎แล้วหมาป่าก็เฉยๆ ไม่สติแตกไปแล้วเหรอ"
‎ครั้งที่เรานั่งรถบัสเดินทางไป ‎ตามโรงหนังไดร์ฟอินด้วยกัน
‎นิคเชื่อที่ผมบอกว่าผมไม่รู้จัก ‎แนนซี เคอร์ริแกนกับทอนยา ฮาร์ดิง
‎นิครู้แล้วครับ รู้ว่าผมรู้จักพวกเธอ
‎เขากำลังรู้ไปพร้อมกับพวกคุณในตอนนี้
‎ผมไม่เคยบอกเขา
‎ผมรู้ดีว่าพวกเธอคือใคร
‎เขารู้จักวงการกีฬาแค่เฉพาะของยุค 90
‎เขารู้ข้อมูลแค่ยุค 90
‎เขาเลยพูดถึงแนนซี เคอร์ริแกน ‎กับทอนยา ฮาร์ดิง
‎ผมก็ถาม "ใครน่ะ" ‎เขาก็บอก "นายไม่รู้เรอะว่าพวกเธอคือใคร"
‎ผมบอก "ฉันว่าไม่ใช่ทุกคนที่รู้จักพวกเธอนะ"
‎เขาก็บอก "นี่คนดังสุดๆ เลยนะ ‎นักสเก็ตลีลา เหมือนมาเฟียคนดังน่ะ"
‎ผมบอก "ฉันไม่เคยได้ยิน ‎นายไม่คิดเหรอว่าฉันเพิ่งจะได้ยินเนี่ย"
‎ผมบอก "ไม่มีคนรู้จักหรอก"
‎แล้วเขาก็สติหลุดไปเลย
‎"พวกเธอควรอยู่ ‎ใน 30 ฟอร์ 30 ไปแล้วถ้าดังจริง"
‎เขาก็บอก "ก็อยู่น่ะสิ"
‎อีกคนบอกว่า "ควรมีหนัง ‎เกี่ยวกับพวกเธอด้วยถ้าดังจริง"
‎เขาก็บอก "มีหนังสิ" เขาคลุ้มคลั่งแล้ว
‎มีเรื่องนึงที่ผมชอบเล่าที่สุด
‎เรื่องนี้นานแล้ว เราไปหาเพื่อนคนนึงที่บ้าน
‎แล้วเขาอยู่ชั้นสี่ซึ่งไม่มีลิฟต์
‎เราเลยต้องเดินขึ้นไปสี่ชั้น
‎แน่นอนว่าผมเดินเร็วกว่านิค ผมเคยรอเขานะ
‎แต่เราเป็นเพื่อนกันมานานมาก ผมรอไม่ได้แล้ว
‎เราชักจะเหมือนคู่แต่งงานแก่ๆ ‎ผมเลยเดินลิ่วไปก่อน
‎ผมรู้ไงว่าเรากำลังจะเดินไปที่ไหน ‎และผมรู้ว่าเขาไม่รู้
‎ผมเลยทิ้งเขาแล้วเข้าไปในห้องของเพื่อน
‎ผมบอก "นิคไม่รู้ว่านายอยู่ห้องไหน สนุกแน่
‎เรามาดูกันว่าจะเป็นยังไง"
‎ประมาณ 30 นาทีผ่านไป
‎ในที่สุดนิคก็เข้ามาในห้อง ‎ผมก็ถาม "นายไปไหนมา"
‎เขาตอบ "ฉันไม่รู้ว่าห้องไหน"
‎ผมบอก "ฉันรู้"
‎"อย่างนี้เองนายถึงหายไปนาน ‎นายกลับออกไปนอกตึกเหรอ"
‎เขาตอบ "เปล่า ฉันเข้าไปอยู่ในห้องของคนอื่น"
‎เขาเข้าไปอยู่ในห้องใคร... ‎เขาลองจับลูกบิดดูน่ะ
‎พอประตูเปิดได้ เขาก็เข้าไป ‎"ผมมากับเนต" แล้วก็นั่งที่โซฟา
‎เขาไปไกลขนาดนั้นเลย
‎คิดดูสิว่าโซฟาของคุณน่าจะอยู่ตรงไหนของห้อง ‎เขาเข้าบ้านคนอื่นได้ลึกขนาดนั้น
‎และเขามั่นใจมาก ส่วนเจ้าของห้องคงคิด
‎"ไม่รู้สิ เราจะรู้ใช่ไหมว่าเนตคือใคร"
‎การแสดงให้คนดูแบบไดร์ฟอินนี้สนุกมาก
‎คือเราแสดงในโรงหนังไดร์ฟอินน่ะ
‎ที่ลำบากคือเวลาคนดูอยากเลิกดูกลางคัน ‎เมื่อไม่ชอบการแสดงของเรา
‎เราจะโดนไฟหน้าส่องกระแทกตา
‎คือแล้วเขาต้องถอยออกน่ะ
‎เราก็จะ "ขอบคุณ คนนี้กำลังไปครับ"
‎ผมเคยแสดงในซูม
‎แล้วมันเป็นแบบที่มีแค่หน้าของคุณบนจอ
‎และตอนที่เรากำลังจะเริ่ม ‎ผมได้ยินใครสักคนพูดว่า
‎"ไม่รู้สิ แสดงตลกงี่เง่าอะไรสักอย่าง"
‎ผมอึ้ง อะไรน่ะ เธอพูดว่าไงนะ
‎มีแต่เฮลิคอปเตอร์ทั้งวัน
‎แสดงกลางแจ้งก็แบบนี้
‎คราวหน้าจะจัดที่สนามบินแล็กซ์ ต้องสนุกแน่
‎ผมอยากกลับไปเหมือนวันก่อนๆ เร็วๆ ‎แสดงเรื่อยเปื่อยอยู่ในอาคาร
‎เราต้องการแค่นั้นเอง
‎การแสดงล่าสุดครั้งนึงของผม ออกมาห่วยมาก
‎คือในฐานะนักแสดงตลก เราแสดงตามบริษัทบ่อย
‎และครั้งนั้นผมแสดงในงานของบริษัทนี้ ‎ที่แทมปา ฟลอริดา
‎เจ้าของบริษัทธุรกิจไฟฟ้า ‎หรืออะไรสักอย่างในแทมปา
‎ผมไม่รู้ว่ายังไงนะ
‎แต่เขาผลิตไฟฟ้าในฟลอริดา ดังนั้น...
‎ใช่ เขารวยมาก
‎และ...
‎เขาเป็นคนดีมาก ใจกว้างมาก
‎เขาจัดงานเลี้ยงให้พนักงานทุกคน ‎มีรางวัลเป็นรถสองคัน
‎มีแจกทีวี ไอแพด...
‎พูดจริงๆ ผมว่าของขวัญรวมแล้ว ‎คงจะสัก 100,000 ดอลลาร์
‎เขาตอบแทนพนักงาน ดีมาก
‎ส่วนผมก็เป็นของขวัญอย่างนึง ‎ที่เขามอบให้พนักงาน
‎ดังนั้นระหว่างแจกของขวัญ ‎เขาก็หยุดกลางคัน "เอาละ"
‎"ผมมีเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้พวกคุณ ‎ไม่อยากเชื่อว่าเราเชิญเขามาที่นี่ได้"
‎เขาก็พาผมออกไป ‎ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อของผมมาก่อน
‎ทุกคนจ้องหน้าผมและคิดว่า
‎"ฉันว่าฉันเชิญหมอนี่ไปแสดงที่บ้านก็ได้ ใครน่ะ"
‎ผมเริ่มแสดงไป
‎ผมแสดงหนึ่งชั่วโมง ไม่มีเสียงหัวเราะสักแอะ
‎ไม่มีจริงๆ และผมไม่ได้เล่นมุขใหม่อะไรเลย
‎ผมเล่นมุขยอดฮิตทั้งนั้น
‎ผมเล่าเรื่อง "กาแฟเย็นใสนม" สามรอบ
‎ผมก็แสดงต่อไป
‎ผมคิด "ฉันจะเล่นอีกรอบ ‎เมื่อกี้พวกคุณคงไม่ได้ฟัง"
‎หลายคนลุกออกไป
‎คนขับรถของผมถามผู้ชมที่ออกไปว่า
‎"การแสดงตลกใกล้จบแล้วเหรอ"
‎เขาตอบ "การแสดงตลกอะไรไม่เห็นรู้เรื่อง"
‎"มีคนนึงกำลังกล่าวสุนทรพจน์อยู่ตอนนี้ ‎คงแสดงหลังจากนี้มั้ง"
‎พอเราจบการแสดง เจ้าของก็ขึ้นมาบนเวที
‎ผมต้องบอกเขาน่ะ ผมบอก "ผมขอโทษ"
‎"ผมเคยแสดงตลกได้นะ
‎ผมทำไม่ได้เสียแล้ว มันจบแล้ว"
‎เขาก็ดีมากเลย เขาบอกว่า ‎"ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของคุณ"
‎ผมบอก "ผมไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง"
‎เขาก็บอก "คือพอคุณขึ้นเวทีแล้ว
‎ผมนึกได้ว่า ‎พนักงานส่วนใหญ่ของผมพูดอังกฤษไม่ได้"
‎ผมก็บอก "ใช่ น่าจะเป็นอย่างนั้น"
‎บางทีอย่าจ้างนักแสดงตลก ‎ที่พูดอังกฤษได้ภาษาเดียว
‎ไม่แจ้งล่วงหน้าเลย
‎ถึงแจ้งผมก็พูดได้ภาษาเดียว ‎แต่ถ้าได้รู้ก่อนคงจะดี
‎ผมมีลูกสาวคนนึง เธอชื่อฮาร์เปอร์
‎หลายคนเลยถามว่า ‎"หรือคุณตั้งชื่อเธอตาม ฮาร์เปอร์ ลี
‎คนเขียน ทู คิล อะ ม็อกกิ้งเบิร์ด"
‎ผมจะบอกว่าผมไม่เคยคิดถึง ‎นักเขียนคนไหนมาก่อนในชีวิต
‎ผมไม่เคยคิดจะตั้งชื่อตามแน่
‎คือชื่อกลางของผมคือลี ‎ผมไม่เคยคิดอย่างนั้นจริงๆ
‎ผมชอบนะการมีลูก
‎ผมชอบมากเวลาเด็กร้องไห้ ไร้เดียงสาจริงๆ
‎ผมชอบความที่มันช่างไร้เดียงสามากๆ ‎เด็กร้องเพราะป้ายที่คอเสื้อ
‎คือร้องโหยหวนเลยนะ
‎พวกเขาไม่ชอบน่ะ มันรู้สึกแปลกๆ
‎เราก็คิด "บ้านไฟไหม้เหรอ"
‎ผมไม่เคยเห็นใครร้องไห้หนักขนาดนี้ ‎กับเรื่องเล็กมากๆ
‎ลูกสาวของผมติดไอแพดหนักมาก นี่แหละลำบาก
‎เราต้องให้เด็กๆ ละจากหน้าจอ ‎เราไม่อยากให้เขาใช้เทคโนโลยีตลอดเวลา
‎เธอเอาแต่นั่งดูไอแพด
‎เธออยากเป็นยูทูบเบอร์
‎ซึ่งทำให้ผมในฐานะนักแสดงตลก โมโหมาก
‎เธอดูพวกเด็กๆ ตามช่องยูทูบ ‎ตอนนี้เธอก็ทำวิดีโอของตัวเอง
‎บันทึกภาพเธอนั่งแล้วก็พูดว่า
‎"เฮ่ ทุกคน เป็นไงบ้าง"
‎"กดลิงก์ข้างล่าง ติดตาม ทิ้งคอมเมนต์ไว้นะ"
‎ทั้งหมดนี้ออกในโทรศัพท์ของผมทั้งนั้น
‎ทั้งหมด 90 ชั่วโมง ไม่ได้ไปออกในยูทูบ
‎มีผมกับแม่ของเธอเป็นผู้ติดตามสองคนถ้วน
‎เธอเอาแต่มองเด็กคนอื่นเล่นของเล่น
‎คือมันสุดยอดเลยครับ
‎ไม่ใช่การแสดงอะไรเลย ‎ผมไม่ว่าหรอกถ้าเธอดูการแสดง
‎เธอดูเด็กคนนึงที่พูดว่า "เฮ่
‎เธอไม่มีของเล่นตัวนี้ ฉันมี ‎เธออยากดูฉันแกะกล่องไหม"
‎ยอดวิวห้าพันล้านครับ
‎มันดูเหมือนเราไม่ซื้ออะไรให้ลูกเล่นเลย ‎แค่ให้เธอดู
‎"ลูกดูเด็กคนนี้สนุกไปนะ ‎แต่ในบ้านนี้ลูกจะไม่มีวันสนุกหรอก"
‎เราพาลูกออกนอกบ้านครับ ทำกิจกรรม
‎ผมจะพาเธอเข้าร้านชัคอีชีสตลอด
‎คุณไปได้นะ พวกเขาติดโควิดตั้งแต่ปี 84
‎ดังนั้น... ใช่
‎แม้แต่โควิดยังไม่รอดในร้านนั้น...
‎ผมจะบอกว่าชัคอีชีสอย่างทรหด
‎ผมไม่รู้ว่าคุณไปที่นั่นล่าสุดเมื่อไหร่
‎เขาดูเหมือนพยายามจะเลิกกิจการแล้วเลิกไม่ได้
‎ยื่นขอล้มละลายแต่ยังเปิดขายอยู่
‎เขาโทรไปถามบล็อกบัสเตอร์
‎"คุณเลิกยังไง เราอยากเลิกบ้าง"
‎เขาไม่อัพเดตอะไรเลย วงชัคอีก็ใช้แค่หุ่นยนต์
‎แล้วมือกลองไม่เล่นด้วยซ้ำ ‎ มันนั่งเฉยๆ ตลอดเวลา
‎เห็นว่าเดี๋ยวนี้ขายเบียร์ให้พ่อแม่แล้ว ‎แต่มีแค่บัดไลท์
‎เห็นพ่อแม่เมาอยู่ในร้านตั้งแต่เก้าโมงเช้า
‎เวลาเด็กต้องกลับบ้าน ‎ผมไม่เห็นอูเบอร์หรือลิฟต์โผล่มาสักที
‎มีข่าวนึงที่ชัคอีชีสถูกจับผิดได้
‎ถ้าลูกค้ากินพิซซ่าไม่หมด ‎พวกเขาจะเอากลับมาขายใหม่เป็นบุฟเฟต์
‎ทำแบบนี้ธุรกิจธรรมดาคงเจ๊งไปแล้ว
‎แต่พอเป็นชัคอีชีส ธุรกิจยิ่งเติบโต
‎ขนาดตอนผมอ่านข่าวนี้ ‎ผมยังคิด "ฉันนึกว่าเขาทำเป็นปกติ"
‎"ฉันนึกว่าเราเห็นพ้องต้องกัน" ‎ไม่รู้จะลงข่าวทำไม
‎ลูกสาวของเรายังนอนบนเตียงกับเราด้วย
‎ซึ่งพ่อแม่ไม่ชอบหรอกเวลาพูดถึงเรื่องนี้
‎พ่อแม่จะคุยกัน ‎"เราต้องเอาลูกออกไป อย่าไปมองตา"
‎เป็นความผิดของผม
‎คือเรามีลูกช้าน่ะ มีลูกคนเดียว
‎เราเลยจนปัญญา
‎ผมเดินทางคราวละนานๆ แล้วพอผมกลับถึงบ้าน
‎ผมอยากให้เรานอนเตียงเดียวกัน ‎ตอนนี้กลายเป็นนิสัยแล้ว
‎มันเป็นไปแล้ว
‎แต่มันลำบาก เพราะเด็กน่ะยังนอนไม่เป็น
‎คือเธอทำเตียงไซส์คิงให้เหมือนเตียงเดี่ยว
‎ผมจะนอนอยู่สุดขอบเตียง เวลาผมพักโรงแรม
‎ผมต้องนอนหนุนหัวที่โต๊ะข้างเตียงนะ ‎ไม่งั้นนอนไม่หลับอีกต่อไป
‎เธอนอนหมุนรอบทิศ หัวทิ่มอีกต่างหาก
‎ถ้าเป็นเราตื่นมาตอนเช้าแล้วหัวทิ่ม
‎เราคงต้องเข้าโรงพยาบาล
‎เธอน่าจะอยู่ในวัยหมดประจำเดือนด้วย
‎เพราะเป็นมนุษย์ขี้ร้อนที่สุดที่เคยพบเจอ
‎กลางคืนผมหนาวจนจะแข็งตาย
‎ส่วนเธอเตะผ้าห่มออกหมดเลย ‎เราก็คิด "ตามสบาย"
‎"เตียงของลูกนี่ เราโชคดีแล้วที่ได้มานอน"
‎สักวันเธอก็ต้องออกไป ‎นอนเตียงของตัวเอง ไม่รู้สิ
‎เธอคงจะอายุสัก 37 ‎"เฮ่ พ่อแม่ หนูขอนอนด้วยได้ไหม"
‎ลูกๆ ของเธอนอนอยู่บนเตียงของตัวเองข้างบน
‎สามีของเธอออกไปสักพักแล้ว เขาจะไม่ทน
‎ผมจำได้ว่าผมเคยตกจากเตียงสองชั้น
‎ผมนอนชั้นบนของเตียงสองชั้น
‎แล้วผมกลิ้งข้ามราวกั้น
‎ร่วงลงจากเตียงที่สูงหกฟุต
‎แล้วก็อยู่...
‎คือเรายั้งตัวเองไม่ได้หรอก ‎ส่วนไหนลงก่อนก็เจ็บก่อน
‎น้ำหนักตัวทั้งหมดของเราลงไปอยู่ที่หัว
‎ผมหัวโนทันที ผมร้องไห้
‎พ่อแม่ของผมบอก ‎"กลับไปนอนหลับลึกสักเจ็ดชั่วโมง"
‎ผมเคยหัวกระแทกพื้นสามครั้งในชีวิต
‎ไม่มีครั้งไหนเกี่ยวกับกีฬา
‎แค่ใช้ชีวิตตามปกติน่ะ
‎หัวไปกระแทกเอง คุณจะทำยังไงได้
‎ครั้งนึงสมัยอยู่มัธยมปลาย
‎ผมโดนผลักแล้วหัวชนกำแพงก่อน
‎และใช้เวลาถึงสามคาบเรียน ‎พวกเขาถึงรู้ว่าหัวของผมโดนกระแทก
‎นานขนาดนั้นเลยกว่าจะมีคนสนใจผม
‎ครูสองคนไม่ทันสังเกตเห็นด้วยซ้ำ
‎ส่วนครูคนที่สามบอกว่า "เขาไม่เสนอหน้า
‎ตอนนั้นแหละฉันเลยรู้"
‎ปกติเขาเป็นคนเสนอหน้า ‎เก่งที่สุดที่ฉันเคยเจอ ฉันเลยรู้"
‎หัวกระแทกพื้นครั้งรุนแรงที่สุด ‎เกิดขึ้นตอนผม 12 ขวบ ผมตกหน้าผา
‎คือผมโตมาในโอลด์ฮิคคอรี เทนเนสซี
‎เราเคยไต่หน้าผาลงไปที่ทะเลสาบโอลด์ฮิคคอรี
‎เราทำกันเป็นพันๆ ครั้งแล้ว
‎แล้ววันนึงผมก็ลื่นและร่วงลงไป
‎เพื่อนที่ไปกับผม เขาไปตามแม่ของผม
‎มีชายคนนึงกำลังนั่งตกปลา ‎อยู่ในเรือกลางทะเลสาบนั้น
‎เขาเห็นผมและลากตัวผมขึ้นเรือ
‎เขาพาผมไปที่บันไดซึ่งเขาต้องคิดแน่ๆ ว่า
‎"ทำไมเขาไม่ใช้บันได" ‎มันอยู่ติดกับหน้าผานั้นเลย
‎ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
‎มีชายสองคนอยู่ที่ตีนบันได
‎เขาเลยบอก "เด็กตกหน้าผา ‎ช่วยแบกเขาขึ้นหน่อยสิ"
‎พวกเขาเลยแบกผมขึ้นไป
‎ทีนี้แม่ของผมใส่ชุดนอนมาพร้อมรถพยาบาล
‎พ่อของผมซึ่งตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าเป็นนักมายากล
‎เขากำลังแสดงอยู่ในตอนนั้น ‎เลยมาในชุดทักซิโดเต็มยศ
‎พวกเขาไปที่โรงพยาบาล ‎หมอก็เริ่มคุยกับพ่อแม่ของผม
‎คือแม่ของผมดูเหมือนหญิงจรจัด
‎ส่วนพ่อของผมใส่ชุดทักซิโด
‎มันดู...
‎ดูเหมือนพวกเขาหย่ากัน ‎แล้วใครสักคนไม่ได้จ่ายค่าเลี้ยงดูเด็ก
‎เราไม่เคยรู้ว่าชายบนเรือคือใคร ‎ผู้ชายที่แบกผมขึ้นบันไดมาคือใคร
‎เราไม่เคยรู้เลย ‎และเราอยากขอบคุณพวกเขามาตลอด
‎คนเหล่านี้ช่วยชีวิตของผมไว้ ‎ซึ่งเราหาไม่เจอว่าพวกเขาเป็นใคร
‎เราไม่เคยรู้ ผมเลยจะเล่าให้คุณฟัง
‎ปีก่อน พ่อของผมกำลังแสดงอยู่
‎เขาไปแสดงมายากลตามคุกต่างๆ น่ะ
‎ระหว่างที่เขาแสดงในคุกแห่งนึง
‎ระหว่างการแสดงนั้น นักโทษคนนึง ‎ยืนขึ้นบอกว่า "ผมรู้จักลูกชายของคุณ"
‎ซึ่งไม่น่าจะเป็นสถานที่ ‎ให้คนเป็นพ่อปลื้มเท่าไหร่ที่ได้ยินแบบนั้น
‎เหมือนบอกว่า "ฉันรู้จักลูกของนาย ‎หุบปากเขาให้สนิทแล้วจะดีเอง"
‎ดังนั้น...
‎พ่อของผมเลยถาม "เหรอครับ ‎คุณรู้จักลูกชายของผมยังไง"
‎ที่แท้เขาคือหนึ่งในชายสองคน ‎ที่แบกผมขึ้นบันไดวันนั้น
‎ผมรับรองเลย ตอนนั้นผมอายุ 12
‎เราไม่เคยรู้จริงๆ ว่าใครแบกผมขึ้นบันได
‎ที่แท้คือเขากับพี่ชาย แล้วพี่ของเขา ‎เห็นผมในรายการ เดอะ ทูไนท์ โชว์
‎เขาบอกว่า "นั่นเด็กที่เราแบกขึ้นบันไดวันนั้น"
‎เรื่องนี้สุดยอดจริงๆ
‎ตั้งแต่นั้นผมก็พาเขาออกแสดง
‎เราจะพบเขาในคืนนี้และ...
‎ไม่ เขาไม่อยู่ เขาอยู่ในคุก แต่จะบอกให้นะ
‎ขอโทษครับ
‎เชื่อสิ เขาอยากมาที่นี่แน่ๆ เชื่อผม
‎ผมว่าเขายอมฆ่าคน ‎เพื่อให้มาที่นี่เลย บอกตามตรง แต่...
‎สักวันผมจะพาเขามา
‎ผมมารู้ทีหลังว่าทำไมเขาติดคุกซึ่งบ้าบอมาก
‎เป็นวันเดียวกันเลย
‎พวกเขาเพิ่งแบกร่างนึงขึ้นบันได
‎แล้วนึกดูว่าเขาจะหัวเสียขนาดไหน ‎ที่ต้องจัดการอีกร่าง
‎ใช่ เขาคงคิด "เฮ้ย ถามจริง"
‎"เราแบกคนอีกแล้วเหรอ"
‎เอาละ ส่วนนั้นผมแต่งเรื่องเอง
‎แต่ที่เหลือ ผมสาบานว่ามันเป็นเรื่องจริง
‎ลูกสาวของเราอยู่ประถมสามแล้ว
‎เธอเริ่มนั่งรถเมล์ตั้งแต่ประถมหนึ่ง
‎และเป็นครั้งแรกที่เธอนั่งรถเมล์
‎ดังนั้นในฐานะพ่อแม่ ‎เราเดินไปส่งลูกขึ้นรถเมล์ซึ่งสนุกมาก
‎เราส่งลูกขึ้นรถ ลูกไปโรงเรียนแล้ว
‎บ่ายวันนั้น ‎มีคนจากโรงเรียนโทรเข้ามือถือของผม
‎ครูมีเบอร์ทั้งของภรรยาและของผม
‎แต่พวกเขาโทรเข้ามือถือของผมแล้วครูถามว่า
‎"คุณรู้ไหมคะว่าลูกสาวของคุณขึ้นรถเมล์สายไหน"
‎ผมก็บอกว่า "ผมเป็นพ่อของเธอ"
‎น้ำเสียงแบบ "คุณจะบ้าเหรอ"
‎"คุณคิดได้ไงว่าโทรหาพ่อแล้วจะรู้ข้อมูลนี้"
‎"คุณมีเบอร์มือถือของทั้งแม่และพ่อ ‎แต่คุณแน่ใจว่าพ่อรู้แน่ๆ"
‎ผมว่า "นี่มีพ่อแม่ไหม ‎เคยเห็นสภาพในครอบครัวหรือเปล่า"
‎"คุณคิดได้ไงว่าโทรหาคุณสามีเถอะ"
‎"ถ้าไม่ใช่คู่สามีสองคน คุณไม่ควร ‎โทรหาคุณสามีระหว่างวันเด็ดขาด"
‎"คุณถามผู้หญิงสักคนแถวนั้น ‎ที่ไม่รู้จักเราเลยจะดีกว่า"
‎"เธอตอบได้เร็วกว่าผมเยอะ"
‎ผมต้องไปรับลูกเอง "ผมจะไปรับเธอเอง"
‎"บอกชื่อโรงเรียนมาครับ ‎ผมจะไปรับเธอเอง อยู่ตรงไหนนะ"
‎เดี๋ยวนี้เวลาเราเตรียมมื้อกลางวัน ‎เราต้องระวัง
‎เพราะสมัยนี้เด็กหลายคนแพ้ถั่วลิสง
‎ส่วนลูกสาวของเราแพ้ ‎เม็ดมะม่วงหิมพานต์กับพวกนัทยืนต้น
‎ผมไม่รู้หรอกว่านัทยืนต้นมีอะไรบ้าง ‎แต่มันทำให้ลูกสาวของผมตายได้
‎หมอบอก "ห้ามกินนัทยืนต้น" แล้วจบ หมอก็ไป
‎ผมก็คิด "เราอยากรู้... ‎ผมไม่เคยรู้ว่านัทมาจากไหน
‎แต่ที่แน่ๆ เรารู้แล้วว่ามันมาจากสองแหล่งต่างกัน
‎และหนึ่งในนั้นคือต้นไม้"
‎ผมรู้สึกแย่ ผมอยากแก้ต่างให้เด็กๆ ที่แพ้ถั่วลิงสง
‎ผมไม่คิดว่าเด็กควรโดนตำหนิ
‎โดนพวกผู้ใหญ่ตะคอกใส่
‎คือประเทศนี้มีผู้ใหญ่เยอะมากที่เสพติดถั่วลิสง
‎แล้วพวกนี้โกรธมาก
‎ผมไม่ได้กินถั่วลิงสงเป็นชาติแล้ว
‎คุณกำจัดถั่วลิงสงให้หมดผมก็คงไม่ทันสังเกต
‎แต่เราก็มี... ผู้ใหญ่ที่ตะคอกใส่เด็กๆ ‎กลุ่มนี้เหมือนเด็กเลือกเองที่จะแพ้
‎เหมือนตอนเด็กเกิดแล้วหมอถาม ‎"เฮ่ อยากเป็นฝันร้ายของทุกคนไหม"
‎ทุกสถานการณ์คือเฉียดตาย
‎เคยขึ้นเครื่องบินแล้วเขาประกาศไหมครับ
‎เครื่องบินน่ะเสิร์ฟแค่เพรทเซลเปล่าๆ
‎แต่พวกเขาพยายามทุกเที่ยวบินซึ่งไม่ได้...
‎พนักงานประกาศ "เอาละ ทุกท่าน
‎วันนี้เสิร์ฟถั่วลิสงไม่ได้เพราะมีไอ้เด็กขี้แพ้คนนึ้"
‎แล้วพวกผู้ใหญ่ก็โวยวายใส่เด็ก
‎"เหตุผลเดียวที่ข้าบินคือถั่วลิสง"
‎"ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะบินไปไหน"
‎เราทำการบ้านด้วย
‎ลูกสาวของเราเริ่มมีการบ้าน สนุกนะ
‎ประถมหนึ่งกับสองสุดยอด ประถมสามก็ "โอเค"
‎ครูเริ่มโยนโจทย์บางอย่างที่เราเห็นแล้ว "ได้"
‎"ก็ได้ เรียนเร็วกว่าที่เราเคยเรียนแฮะ"
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจริงไหมแต่...
‎เธอมีการบ้านเลขมาตรฐานกลางของรัฐ
‎สนุกดี เป็นเลขที่คิดค้นขึ้นใหม่ ไม่มีแจ้งล่วงหน้า
‎เอามาโยนให้พ่อแม่ที่ไม่เคยเรียนซะงั้น
‎มันช่างใหม่หมด... เหลือจะเชื่อ
‎เด็กเอาการบ้านมาทำ ‎คุณต้องดูวิดีโอ 40 นาทีในยูทูบ
‎ที่สอนเลขตามมาตรฐานกลางของรัฐ
‎ผมไม่รู้จักมันด้วยซ้ำ
‎เผื่อคุณไม่รู้จักเลขมาตรฐานกลางของรัฐ ‎มันคือการเรียนเลขแบบใหม่
‎และเป้าหมายของมาตรฐานกลางของรัฐ ‎คือใช้กระดาษหนึ่งแผ่นต่อโจทย์หนึ่งข้อ
‎เราแค่ควรแตกโจทย์ไปเรื่อยๆ
‎เขียนโจทย์ไว้บนสุดแล้วค่อยๆ หาคำตอบ
‎แล้วที่สนุกยิ่งกว่านั้นคือ ‎ระหว่างแก้โจทย์ไปเราเห็นเลขรูปแบบเก่า
‎ระหว่างที่เราแตกโจทย์ไป ‎เลขแบบเก่าก็โผล่ขึ้นมาให้เห็น
‎"แค่แก้โจทย์แบบนี้ตั้งแต่ต้นก็จบแล้ว ‎ฉันมัวทำอะไรเนี่ย"
‎ไม่ใช่ว่าเลขแบบเก่าไม่ได้ผล แบบเก่ายัง...
‎ผมไม่ต้องโดนแก้ผิดๆ ไปเรื่อย ‎ใช้แบบเก่าโง่ๆ นั่นก็ได้
‎ยาวเป็นวาเลยกว่าจะได้คำตอบเดียวกัน
‎ผมบอกภรรยาว่า เหมือนคุณ ‎มาเคาะประตูหน้าบ้าน ผมเปิดรับ
‎คุณถาม "ขอเข้าบ้านได้ไหม"
‎ผมตอบ "ช่วยเข้ามาทางประตูหลังได้ไหม"
‎"ประตูหน้าใช้ไม่ได้เหรอ"
‎"ใช้ได้ ผมใช้ หลายคนก็ยังใช้
‎แต่ทางใหม่นี้คือกระโดดข้ามรั้ว
‎แล้วเข้าทางประตูหลังมาพบผมที่จุดเดิม"
‎ถึงแม้ผมยิงมุขเรื่องมาตรฐานกลางของรัฐ
‎ผมก็ได้เรียนรู้หลายอย่างจากการบ้านเด็กประถม
‎ซึ่งน่าอายทีเดียว
‎ผมสี่สิบเอ็ด ลูกสาวของผมอายุแปดขวบ
‎ผมไม่น่าจะอึ้งทุกครั้งที่ลูกอธิบาย ‎"อะไรนะ เมื่อกี้ยังไงขออีกที"
‎ผมได้รู้ว่าเมื่อไหร่จะใช้ ‎"อะ" หรือ "แอน" ในประโยค
‎ผมเพิ่งรู้ว่ามีกฎเกณฑ์กำกับ
‎ผมนึกว่าเราใช้ตามที่รู้สึก
‎และคิดว่า "แบบนั้นแหละใช่" ซึ่งผมทำแบบนั้น
‎ผมใช้เครื่องหมายลูกน้ำแบบนั้น
‎ผมไม่เคยรู้ว่าควรใส่เครื่องหมายลูกน้ำตรงไหน
‎ถ้าผมรู้สึกว่าจะมีเครื่องหมายลูกน้ำ ‎ผมจะพยายามเลี่ยงประโยคนั้นสุดๆ
‎และถ้าเลี่ยงไม่ได้ ผมก็ใส่ ‎เครื่องหมายลูกน้ำแล้วรอดูว่าใครจะว่ายังไง
‎เขาถาม "เครื่องหมายลูกน้ำรึ" ‎ผมตอบ "เหรอ"
‎"ปุ่มลูกน้ำบนโทรศัพท์ของผมมันติดขัดน่ะ"
‎ผมไม่ได้จำที่เรียนมาเลย ‎คนพูดเรื่องประวัติศาสตร์กับผม ผมก็
‎"ฉันไม่รู้ว่าเรียนเรื่องนี้กันตอนไหน ‎ฉันคิดว่าเราโดดตลอด"
‎ผมเกือบเรียนไม่จบมัธยมปลาย
‎ผมได้เอฟวิชาวิทยาศาสตร์
‎ผมมีวิชา "วิทยาศาสตร์" ในมัธยมปลายปีสุดท้าย
‎แล้วผมได้เอฟ
‎พ่อของผมไปคุยกับครูวิชานี้ ‎แล้วบอกว่า "ให้ดีเขาเถอะ"
‎"เขาจะไม่ยุ่งกับวิทยาศาสตร์แน่"
‎แล้วครูก็เห็นด้วย
‎เธอมั่นใจขนาดนั้นว่า ‎ผมคงไม่แตะโลกวิทยาศาสตร์
‎เราทำข้อสอบเอซีทีแล้วผมได้ 17 คะแนน
‎เผื่อคุณไม่รู้จักเอซีที คะแนน 18 คือ ‎"ไม่ดีนะ เพื่อน แต่นายผ่าน"
‎สิบเจ็ดคะแนน พวกครูบอก ‎"ฉันไม่... นี่เธอเรียนที่นี่จริงใช่ไหม"
‎"เธอมัวทำอะไรอยู่"
‎เรื่องเดียวที่ผมจำได้จากโรงเรียนคือ
‎สมัยมัธยมหนึ่ง มีเด็กคนนึงต่อยกับครูพละของเรา
‎เรื่องนี้ติดในใจผมตลอด
‎เขาแก่เกินไปที่จะอยู่มัธยมต้น เขาขับรถมาเรียน
‎ถ้าคุณเป็นครูสอนมัธยมหนึ่ง ‎แล้วมีเด็กในห้องขับรถมาเรียน
‎คุณก็รู้แล้วว่าสักวันต้องอัดเด็กนี่
‎มันเป็นไปเอง
‎คนชอบคุยกับผมเสมอ ‎คุยแบบให้เข้าใจง่ายมากๆ
‎ถ้าผมคุยกับคนแปลกหน้า ผมรู้สึกได้ทุกที
‎ผมว่าเป็นที่ลูกตา ผมตาโตน่ะ
‎ผมโดนถามบ่อยมาก "ยังฟังอยู่ใช่ไหม"
‎ผมก็นั่งอยู่ที่เดิม "ฟังอยู่ ผมฟังอยู่"
‎เขาบอก "รู้สึกเหมือนคุณใจลอยไปไหนไม่รู้"
‎ผมมีแจ็คเก็ตใส่กลับด้านได้ตัวนึง
‎แล้วดันมีสองตัวซ้ำกัน ‎เพราะผมเพิ่งรู้ว่ามันกลับด้านได้
‎ซื้อมาพร้อมกัน
‎ลองทีละตัว
‎ชอบสีดำนะแต่ก็คิดว่า "เอาสีฟ้าอีกตัวก็แล้วกัน"
‎ผมก็หยิบไปจ่ายเงิน ผมจำได้พนักงานถาม
‎"คุณแน่ใจนะคะ" ผมตอบ ‎"ครับ ผมน่าจะรู้แหละว่าทำอะไรอยู่"
‎คนโง่ที่สุดที่ผมเคยคุยด้วย...
‎คือผมชอบเล่นกอล์ฟ แล้วมีชายคนนึงบอกผม
‎มีสนามกอล์ฟชั้นดีในนอร์ธแคโรไลนา
‎มีตัวยามาเป็นแคดดี้
‎เผื่อคุณไม่รู้เรื่องกอล์ฟเลย ‎ปกติแคดดี้จะแบกถุงกอล์ฟตามคุณ
‎บอกคุณว่าคุณอยู่ไกลจากหลุมนี้แค่ไหน ช่วยคุณน่ะ
‎แล้วสนามนี้ใช้ยามา
‎แสดงว่าเราวางถุงกอล์ฟ ‎ไว้บนหลังยามาให้มันแบกไป
‎เขาบอกผมอย่างนั้น ‎แล้วก็จ้องดวงตาโตๆ บื้อๆ ของผม
‎แล้วบอกว่า "แต่อย่างที่รู้ ยามาพูดไม่ได้"
‎นั่นแหละเขาตอบก่อนที่ผมจะถามคำถามนั้น
‎พร้อมกับจ้องตาบื้อๆ ของผม
‎เหมือนจะบอก "ฉันจะพูดดักคอก่อน ‎หมอนี่จะได้ไม่ต้องพูด"
‎ผมอยู่ที่สวนสัตว์กำลังคุยกับยีราฟ
‎"เฮ่ พวกแกมาจากไหน" อะไรประมาณนั้น
‎"ฉันรู้ว่าแกมาจากที่ไหน ‎แต่อยากรู้แกเกิดมาจากตัวอะไร"
‎ผมจะปล่อยให้ลำนี้ผ่านไปก่อน
‎ที่ลำบากคืออะไรรู้ไหม ‎ผมเห็นมันกำลังมาก่อนพวกคุณเห็น
‎แล้วผมเห็นแสงกะพริบห่างออกไปสักห้าไมล์
‎ผมคิด "ลำนั้นดูเหมือนกำลังจะมา"
‎ในหัวของผมน่ะคิดว่า "ฉันว่าใช่"
‎บางทีผมมองไปแล้วมันเป็นแค่ดาว
‎บอกตามตรง ผมมองขึ้นไป ‎แล้วคิด "ลำนี้ดูจะบินช้านะ"
‎"ลำนี้อยู่บนหัวเราเลยนะ" ‎แล้วก็เอะใจ "ดวงจันทร์นี่หว่า"
‎"หรือเปล่า"
‎ผมอายุ 41 แล้ว
‎ตอนที่ผมย่างเข้า 40 มันเป็นอายุที่ ‎ผมไม่อยากเหยียบเข้าไปเลย
‎ผมจำได้ตอนพ่อแม่ย่างเข้า 40
‎รู้สึกแก่น่ะ
‎และมันยังเป็นอายุที่คุณเพิ่งรู้สึกตัวว่า
‎ทุกคนที่คุณกำลังพูดด้วย คุณแก่ที่สุด
‎ก่อนที่คุณจะ 40 ทุกคนที่คุณคุยด้วยอายุพอๆ กัน
‎และไม่รู้ยังไงสิ พอคุณย่างเข้า 40 ‎คุณจะเหมือนแก่ยิ่งกว่านั้น
‎ผมจะคุยกับคนอื่นประมาณว่า ‎"จำได้ไหม ตอนปี 97 หรือ 98"
‎"ผมยังไม่เกิด" ‎คุณก็ตกใจ "พระเจ้า ถามจริง เพื่อน"
‎"ในสายตาของฉัน เราดูวัยเดียวกัน"
‎"พ่อของนายอยู่ไหน"
‎"ขอฉันคุยกับเขาซิ เพราะฉัน ‎สาบานได้ว่านึกว่านายอายุเท่ากัน"
‎สิ่งนึงที่ผมได้รับตอนผมย่างเข้า 40 ‎คือโรคกลัวที่แคบ
‎ไม่เคยเป็นมาก่อน
‎ที่จริงผมมาเป็นโรคนี้ที่เครื่องเล่น ‎เดอะซิมป์สันส์ไรด์ซึ่งมันสุดยอดมาก
‎คิดดูอีกแค่ 100 หลาจะถึงจุดที่ ‎ชีวิตของผมแตกสลาย
‎ผมเล่นเครื่องนั้นกับลูกสาว เรานั่งด้วยกัน
‎เรามีเพื่อนอีกคน เขาพาลูกสาวสองคนมาด้วย
‎เราไปนั่งแล้วเขาก็ดึงที่กั้นลงมา
‎แล้วขาของผมก็ติดอยู่ตรงกลาง
‎ซึ่งมันทำให้ผมได้รู้จัก ‎สิ่งที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองเป็น
‎คือมันเหมือนจะเป็นปัญหา ‎ผมต้องขอให้เขาหยุดเครื่องเล่น
‎น่าอายสุดๆ ที่ขอให้หยุดเครื่องเล่นของเด็ก
‎ผมก็ทำท่า... ผมโบกมือบอกว่า "ผมไม่ไหว"
‎พวกเขาเลยเปิดที่กั้นให้ ‎แล้วบอกว่า "ลองอีกครั้งได้นะ"
‎ผมบอก "ผมขอลา"
‎ครับ ไม่มีใครได้เล่นเพราะผมเล่นไม่ได้
‎เราเลยต้องออกกันหมด
‎ใช่ ทุกคนเซ็งไปตามๆ กัน
‎นั่นแหละโรคกลัวที่แคบ ทำให้ทุกคนหมดสนุก
‎แต่อาการแตกตื่นของโรคกลัวที่แคบมันตลกมาก
‎มันไม่ตลกหรอกเวลามันเกิดกับเรา ‎แต่มันไวมากจริงๆ นะจากอาการปกติ
‎เปลี่ยนเป็นคนสติแตก คือทุกอย่างเกิดขึ้นพร้อมกัน
‎ผมเพิ่งรู้จักโรคนี้ ผมเลยลืมไปว่าตัวเองป่วย
‎และพาตัวเองเข้าไปอยู่ใน ‎สถานการณ์นึงซึ่ง "เอาแล้วไง"
‎ครั้งนึงผมขึ้นอูเบอร์ซึ่งมีทั้งหมดเจ็ดคน
‎เราขึ้นไปแล้วผมบอก "ฉันจะนั่งแถวหลังสุด"
‎พยายามจะเป็นคนดีน่ะ ‎ผมปีนไปด้านหลังที่ปรับเป็นที่นั่งแล้ว
‎แล้วผมก็เริ่มมีอาการ
‎ผมอยู่ด้านหลังและพยายามทำตัวปกติ ไม่พูดอะไร
‎จากนั้น "ช่วยเปิดหน้าต่างรถได้ไหม"
‎"เอาอย่างนี้ ทุกคนช่วยลงจากรถด่วนได้ไหม"
‎ซึ่งเรากำลังขับบนถนนข้ามรัฐน่ะ ‎"ช่วยเปิดหน้าต่างเร็ว"
‎"จะว่าอะไรไหมถ้าฉันขับเอง ‎คิดว่าฉันขับได้ไหม"
‎ผมน่ะเกิดปี 1979
‎และเหตุผลที่ผมบอกเรื่องนี้
‎เพราะถ้าคุณอายุเท่าผมหรือใกล้เคียงกัน
‎อาจจะเกิดปี 78 หรือ 80
‎คุณคงรู้แล้วหรืออาจจะไม่รู้
‎ผมไม่เคยโดนเรียกว่าเจนวายหรือเจนเอ็กซ์
‎ตลอดเวลาที่โตมาผมไม่เคยได้ยินศัพท์นี้เลย
‎ส่วนตอนนี้เราได้ยินตลอดเวลา
‎ผมเลยพิจารณาจริงจังว่า "ผมคือเจนไหน"
‎ซึ่งผมไม่เข้าข่ายเจนไหนเลย
‎ผมอยู่จุดเปลี่ยนผ่าน
‎ผมเป็นช่องว่างของรุ่น
‎และเราโดนจัดเป็นพวก... เซนเนียล
‎หรือคนรุ่นโอเรกอนเทรล
‎หรือที่เรา... ผมชอบชื่อนี้ที่สุดเราคือรุ่นโชคดี
‎ซึ่งจริง เราโชคดีมาก
‎เราโตมาเจอโลกที่แตกต่างกันสองโลก
‎สมัยเด็ก ผมโตมาเหมือนอยู่ในทศวรรษ 50
‎เราจะออกไปเล่นข้างนอก ‎พ่อแม่ไม่รู้ว่าเราอยู่ไหน
‎เราไปโรงเรียน เล่นเกมโอเรกอนเทรล ‎ในคอมพิวเตอร์ที่โรงเรียน
‎ไม่มีใครมีคอมพิวเตอร์ที่บ้าน ถ้ามี ‎"นายเป็นมหาเศรษฐีเรอะ"
‎คือเราไม่สามารถ...
‎แต่พออยู่มัธยมปลาย ผมก็ใช้เอโอแอล
‎เรามีคอมพิวเตอร์ที่บ้านแล้ว
‎แล้วผมก็มีเพจเจอร์ แล้วก็มีมือถือ
‎ผมไม่เคยเล่นโซเชียลมีเดีย ‎จนอายุ 26 ผมถึงใช้มายสเปซ
‎โซเชียลมีเดียน่ะ...
‎เรื่องที่ผมทำไว้สมัยมัธยมปลายเป็นข่าวลือ ‎มันทำลายชีวิตของผมไม่ได้
‎ดังนั้นถ้าคุณอายุใกล้เคียงกับผม คุณคงรู้ตัวว่า
‎คุณอยู่ระหว่างคนสองรุ่นเสมอ
‎เวลาคนเจนเอ็กซ์พูดอะไรสักอย่าง ‎คุณจะ "ฉันเข้าใจ"
‎คนเจนวายพูดบางอย่าง "ฉันเข้าใจ"
‎คุณรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างสองรุ่นนี้ตลอด ‎และสองรุ่นนี้เกลียดกันเสียด้วย
‎ครั้งที่ผมรู้สึกได้ถึงความแตกต่างจาก ‎สองรุ่นนั้นที่สุดคือตอนผมพักโรงแรมแห่งนึง
‎สมัยนี้หลายโรงแรมมีโครมแคสต์
‎เราดูเน็ตฟลิกซ์ได้ในห้องพักของโรงแรม
‎ผมก็เข้าไปในห้องแล้วเปิดโครมแคสต์
‎โครมแคสต์ของผมไม่ทำงาน
‎ผมเลยโทรไปที่แผนกต้อนรับ
‎และเสียงที่แก่ที่สุดที่ผมเคยได้ยินก็รับสาย
‎ชายคนนี้คือผู้เหลือรอดจากสงครามกลางเมือง
‎เขาอายุประมาณ ‎สมัยที่เราพูดกันว่า "ขอบคุณที่รับใช้ชาติ"
‎"เขาเคยเป็นทหารใช่ไหม" ‎คุณก็ตอบ "คงงั้น เพื่อน"
‎"มีช่วงวัยนึงที่ผู้ชายทุกคน ‎ต้องไปเป็นทหาร ขอบคุณไปเถอะไม่มีทางผิด"
‎ผมเลยบอกเขาว่า ‎"โครมแคสต์ของผมไม่ทำงานครับ"
‎ผมน่าจะหาคำอื่นมาเรียก ‎เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
‎ผมน่าจะบอกว่า "ตัวปี๊บ-ป๊อบของผมพัง"
‎เขาถามว่าผมพักอยู่โรงแรมนี้หรือเปล่า ‎"คุณพักอยู่ที่นี่ใช่ไหม"
‎ผมก็คิด "คุณคิดว่าผมจะโทรหา ‎แผนกต้อนรับจากโรงแรมอื่นเหรอ"
‎เขาก็พูดว่า "ผมไม่ทราบว่ามันคือเครื่องอะไร
‎แต่มีเด็กคนนึงที่นี่ ‎ผมจะส่งเขาขึ้นไป เขาต้องช่วยคุณได้แน่"
‎ผมก็ตอบไป "ขอบคุณมาก"
‎แล้วชายคนนั้นก็ขึ้นมา ‎เขาเคาะประตู ผมเปิดออกไป
‎เขาอายุประมาณพ่อของผม
‎ทันทีที่ผมเห็นเขา ‎ ผมก็บอก "เราไม่ต้องทำแล้วก็ได้"
‎"ผมรู้ว่าคุณเคยได้ยินชื่อสิ่งนี้
‎แต่ถ้าผมซ่อมไม่ได้ คุณก็ไม่น่าจะซ่อมได้"
‎แต่เขาเป็นคนรุ่นที่ยังอยากลอง ดังนั้น...
‎ผมเลยให้เขาเข้ามา
‎เขาเข้ามาในห้องแล้วก็นั่งบนเตียง ‎ผมนึกในใจ นั่งเอนหลังเกินไปหน่อย
‎ผมจำได้ว่าน่องของเขาสัมผัสเตียง
‎ผมก็คิด "เท้าของคุณห้อยไปไหม ‎คุณจะเอนตัวอะไรขนาดนั้น"
‎"หนาวเหรอ อยากได้ผ้าห่มไหม เพื่อน"
‎เขาหยิบรีโมทแล้วเริ่มกดทุกปุ่ม
‎ผมบอก "ผมไม่คิดว่ากดแบบนั้นจะช่วยได้"
‎เขาตอบ "แต่เราลองดูหน่อยเถอะ" ‎ผมบอก "ก็ได้"
‎"ผมจะเปิดฝักบัว เปิดหน้าต่าง ‎เราลองทุกอย่างก็แล้วกัน"
‎"มาดูกัน บางทีมันจะเปิดได้ ‎ใครจะรู้มันอาจเชื่อมกันหมด"
‎เราซ่อมไม่ได้ เขาเลยบอก "เอาละ
‎มีเด็กหนุ่มคนนึง เขาใกล้จะมาทำงานแล้ว"
‎พอถึงตรงนี้ผมก็คิด "ผมนี่แหละเด็กหนุ่ม"
‎ผมเลยบอก "ไม่เป็นไร ไม่ต้องแล้ว"
‎เขาก็บอก "ไม่ คนนี้เด็กเจนวาย"
‎ผมก็คิด "เราชักจะคืบหน้าแล้วทีนี้"
‎"คนเจนวายคุ้นเคยเรื่องพวกนี้ ‎เขาเกิดมากับเทคโนโลยี"
‎"เขาต้องรู้วิธีซ่อมแน่" ผมตื่นเต้นรอแล้ว
‎ผมตอบไป "ขอบคุณมาก" ‎เขาบอก "อีกชั่วโมงเขาก็จะมาทำงานแล้ว"
‎แล้วรู้ไหมคนเจนวายซ่อมมันเร็วแค่ไหน
‎ผมจะไม่มีวันรู้เลย ‎เพราะคืนนั้นเขาไม่ได้มาทำงาน ดังนั้น...
‎ไม่ได้โทรมาแจ้ง ไม่มีอะไรเลย
‎ผมมารู้เพราะลุงคนนั้นโทรบอกผม ‎เนื่องจากเขาต้องเข้ากะแทน
‎เขาโมโหมาก เขาเกลียดคนเจนวาย
‎"เขาไม่เคยมาทำงาน เขาไม่จริงจังกับงาน
‎เขาแพ้ถั่วลิงสง"
‎ผมก็ "เหรอครับ"
‎สุดท้ายผมก็ซ่อมมันเองได้ ‎เพราะมันแค่ไม่ได้เสียบปลั๊ก
‎ดังนั้นใช่แล้ว เป็นความผิดของผมเอง
‎เช้าวันต่อมา
‎ผมก็รับมือกับคนรุ่นลูกสาวของผม
‎ซึ่งเป็นรุ่นที่ผมรู้สึกว่าเขาคิดถึงแค่ตัวเองน่ะ
‎ผมลงไปกินมื้อเช้า ‎พวกเขากำลังกินบุฟเฟต์อาหารเช้า
‎ระหว่างกินอยู่ ‎เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ที่นั่งอยู่ตรงข้ามผม
‎เธอกินวาฟเฟิล
‎เธอมีวาฟเฟิลหนึ่งชิ้น
‎แล้วมันจะมีเหยือกใส่น้ำเชื่อมวางอยู่บนจาน
‎เราก็จะเทน้ำเชื่อมและเอากลับไปวางบนจาน
‎แล้วถึงไปกินอาหารเช้าของตัวเอง
‎ส่วนเธอหยิบเหยือกน้ำเชื่อม ‎แล้วเอาไปวางบนโต๊ะของตัวเอง
‎ตอนนี้ไม่มีน้ำเชื่อมแล้วน่ะสิ
‎และผมเห็นเหตุการณ์ แต่ไม่มีใครอื่นเห็น
‎ผมเลยได้ยินคนถามกันว่าน้ำเชื่อมอยู่ไหน
‎มันเริ่มจะเป็นปัญหา
‎คนถามกัน "น้ำเชื่อมอยู่ไหน" ‎พนักงานโรงแรมก็ตอบ "ไม่ทราบ"
‎"เราเอาน้ำเชื่อมทั้งหมดที่มีวางไว้ให้แล้ว"
‎ผมรู้ว่ามันอยู่ไหนแต่ผมจะไม่พยายามไปยุ่ง
‎ผมไม่ได้ตื่นมาคิดว่า
‎"ฉันหวังจะได้คุยกับทุกคนในเช้านี้"
‎เวลาเราลงจากที่นอน เราไม่คิดหรอกว่า
‎"ฉันหวังจะตกอยู่ใน ‎สถานการณ์ล่อแหลมข้างล่างนี่"
‎ผมเลยพยายามแค่พึมพำตอนเดินผ่านคนอื่น
‎"อาจมีคนเอาไปวางบนโต๊ะแถวนี้ก็ได้"
‎ผมเปล่าหยุดเดิน
‎"เห็นโต๊ะที่เด็กผู้หญิงนั่งไหม อาจจะอยู่ที่นั่น"
‎แต่ไม่มีใครได้ยินที่ผมพูด
‎ผมเลยต้องเดินไปหยิบเอง ‎เด็กหญิงคนนี้นั่งอยู่กับเพื่อนๆ
‎ผมก็เดินไปหาพวกเขา
‎ผมบอก "เฮ่ เราขอน้ำเชื่อมคืนหน่อยสิ
‎เหยือกนี้สำหรับคนทั้งโรงแรม"
‎แล้วเธอก็ตอบ ทุกคนเลย "เอาไปสิ" ‎ไม่มีใครสนใจผม
‎แล้วความเป็นพ่อในตัวผมก็ทำงาน
‎ผมพูด "แค่บอกไว้ก่อนนะ ให้พวกเธอรู้ไว้
‎ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ‎และพวกเธอทำให้มื้อเช้าของทุกคนกร่อย"
‎"ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอ ‎เคยกินข้าวในที่สาธารณะมาก่อนไหม
‎แต่เธอเห็นฉันยกถาดใส่ไข่มาทั้งถาดไหม"
‎"ฉันกินไข่ทั้งหมดหรือเปล่า"
‎"พวกเธอตักกินทุกอย่าง แต่กลับคิดว่า ‎นี่คือน้ำเชื่อมของฉันทั้งหมด"
‎"แล้วพ่อแม่ของพวกเธอไปไหน"
‎มีสองคนเริ่มร้องไห้ สะใจจริง บอกตรงๆ
‎ผมหลุดไปนิดหน่อย
‎ผมชอบอบรมวินัยของผมให้เด็กๆ
‎และเพื่อล้อเลียนคนรุ่นตัวเอง
‎เพื่อไม่ให้ดูเหมือนว่าผมพยายามจะมองข้าม
‎อีกโรงแรมนึงที่ผมไปพัก... ‎ที่จริงเหตุเกิดจากน้ำเชื่อมอีกราย
‎คือผมชอบกินวาฟเฟิลราดน้ำเชื่อมมาก
‎ผมเชี่ยวชาญการใช้น้ำเชื่อมอยู่สักหน่อย
‎เราอยู่ที่โรงแรมฮอลิเดย์ อินน์ เอ็กซเพรส ‎แล้วบุฟเฟต์อาหารเช้า
‎เขามีซีเรียลซึ่งเราต้องหมุนลูกบิด ‎แล้วซีเรียลจะร่วงลงมาสี่ชิ้น
‎เหมือนที่เราให้อาหารแมวในวันหยุดยาวน่ะ
‎เราก็คิด "พอแล้ว"
‎เขามีแบทเทอร์ให้ มีน้ำเชื่อมให้
‎แล้วก็มีเตาวาฟเฟิลให้คุณทำเอง
‎เราก็เทแบทเทอร์ลงไปในเตาวาฟเฟิล ‎ปิดฝา หมุน มันก็ล็อก
‎ใช้เวลาสองนาทีมันก็สุก เราก็หมุน มันก็เปิด
‎วาฟเฟิลครึ่งนึงหลุดออกมา ‎อีกครึ่งคงอยู่ตลอดกาล
‎นั่นคือวิธีกินวาฟเฟิล
‎ผมยืนเข้าคิวกับคนรุ่นเดียวกัน ‎เพื่อจะทำวาฟเฟิล เขาอยู่หน้าผม
‎ไม่ได้คุยอะไรกัน แค่จดจ่อจะทำวาฟเฟิล
‎ถึงคิวของเขา ‎แบทเทอร์กับน้ำเชื่อมอยู่ในเหยือกใส
‎ไม่มีป้ายติดแต่อยู่ในเหยือกใส
‎เขาหยิบเหยือกน้ำเชื่อม ‎แล้วก็เริ่มเทลงไปบนเตาวาฟเฟิล
‎ผมไม่ทันห้ามเขาหรอก ‎เพราะเขาจะไม่หยุด เขาพูดไปด้วย
‎"ผมไม่เคยทำ"
‎เขากำลังเทน้ำเชื่อมซึ่งเราน่าจะทำทีหลังสุด
‎คือเขาก็ทำไป...
‎คุณก็คิด "โอ้โฮ ฉันอยากเห็นเร็วๆ ‎ว่าหมอนี่จะทำอะไรออกมา
‎เขาคงรู้อะไรสักอย่างที่ฉันไม่รู้"
‎เขาปิดฝา หมุน มันเริ่มทำงาน
‎เขาเหมือนจะมองเรา... คนทั้งแถวก็คิด
‎"เอาละ มันจะออกมายังไง"
‎และที่ออกมาคือควันดำโขมงนั่นเอง
‎ควันดำมืดเริ่มลอยเต็มล็อบบี้
‎ผู้จัดการก็เดินมา "คุณกำลังทำอะไร"
‎"ผมเทผิดอัน ก็ไม่มีป้ายติด"
‎ผู้จัดการก็บอก "เราใส่ในเหยือกใส
‎คุณแยกแบทเทอร์กับน้ำเชื่อมไม่ออกเหรอ"
‎เขาบอก "ผมว่าต้องมีคนเข้าใจผิดตลอด"
‎ผู้จัดการ "ผมทำงานที่นี่ ‎มาตลอดชีวิต ผมไม่เคยเจอ"
‎แล้วพวกเขาก็เก็บเตาวาฟเฟิลไปทิ้ง
‎เขาต้องทำแบบนั้น ทิ้งไปเลย จบกัน
‎ตอนนี้ไม่มีวาฟเฟิลกินแล้ว ‎เราทุกคนที่ "เกือบจะได้กินวาฟเฟิล"
‎กลายเป็น "เตาวาฟเฟิลหัวทิ่มอยู่ในถังขยะ"
‎แล้วเขาก็หันมามอง
‎สิ่งที่เขาเห็นคือคนต่อแถวยาว ‎ถือจานโฟมใบเล็กๆ
‎และทุกคนดูเศร้า
‎ผมได้ยินใครสักคนด้านหลังบอก ‎"ผมอุตส่าห์ตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อจะกินสิ่งนี้"
‎ชายสองคนไม่ได้ใส่รองเท้า ‎"ผมวิ่งมาเข้าลิฟต์โดยไม่ทันใส่รองเท้า"
‎"ผมกลัวว่าแพนเค้กจะหมด"
‎ทีนี้พ่อแม่ของผมมีอายุ 60 กว่า
‎และเวลาที่พ่อแม่ของเราอยู่ในวัย 60 ‎ขออนุญาตบอกไว้
‎เราจะรู้สึกตัวว่า "ดีมาก ‎ฉันเป็นหัวหน้าครอบครัวนี้แล้ว"
‎จริงๆ
‎พ่อแม่ไม่ได้ยกตำแหน่งให้เรา ‎ไม่ได้เลิกราไปเอง
‎แต่พวกเขาเริ่มทำอะไรบางอย่าง ‎ที่เรา "อะไรวะเนี่ย"
‎วันก่อนเราไปร้านค้า เราเข็นรถอยู่ด้วยกัน
‎เราอยู่ในร้านสักหนึ่งชั่วโมง ‎เราเดินกลับออกมา แล้ว...
‎ประตูฝั่งคนขับเปิดกว้าง
‎พ่อเป็นคนขับมา
‎เปิดประตูแล้วเข้าไปในร้าน แล้วก็เดินไปเรื่อย
‎พ่อขับรถมานาน 50 ปีแล้ว
‎ผมรู้ว่ารถยนต์พัฒนาไปแบบสุดกู่
‎แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนเดิมมาตลอด 50 ปีคือ
‎เราเปิดประตูแล้วต้องปิด
‎พ่อของผมเคยใส่กางเกงของแม่ไปงานศพ
‎นั่นคือวันที่ผมคิด "เราฟังชายคนนี้อีกไม่ได้แล้ว"
‎คุณเข้าใจนะ
‎"เราต้องไปรับเขา เขาไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎ปกติมันจะเริ่มเป็นอย่างนี้ ‎เมื่อเราเริ่มฉลองเทศกาลที่บ้านของตัวเอง
‎แทนที่จะฉลองที่บ้านของพ่อแม่ นั่นแหละจุดเริ่ม
‎ส่วนพ่อแม่ของผม เมื่อเราทำแบบนั้น ‎พวกเขาก็ย้ายไปอยู่ทาวน์โฮมสองห้องนอน
‎พ่อแม่ยังอยากฉลอง ‎วันขอบคุณพระเจ้าที่บ้านของตัวเอง
‎แต่ไม่มีห้องให้เราพัก
‎เรามีประมาณ 20 คน
‎เหมือนเด็กมหาวิทยาลัยถาม ‎"อยากฉลองคริสต์มาสในหอของฉันไหม"
‎มีโต๊ะสำหรับนั่งสี่คน
‎ทุกคนเลยต้องต่อแถวโต๊ะเล็กๆ โต๊ะข้างเตียง
‎เลื้อยยาวไปตามทางเดิน
‎คุณก็นั่งกินตรงบันไดไป ‎เราบอกให้เด็กๆ ไปกินในรถ
‎"กลับไปกินในรถ ‎พวกเธอกินข้างในนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ"
‎แม่ของผมไม่ใช้ซอสมะเขือเทศ
‎ผมก็คิด "ทุกคนมีซอสมะเขือเทศ ‎มันเป็นของติดบ้าน"
‎ถ้าผมไปบ้านคนติดเหล้าสักคน ‎เขาคงมีซอสมะเขือเทศ
‎ครอบครัวของเขาพังแต่ผมคงอึ้ง ‎"คุณมีซอสมะเขือเทศ"
‎เขาคงบอก "ฉันไม่ได้พังตามไปด้วยนะ"
‎ผมเป็นเด็กที่โตมาในช่วงทศวรรษ 80 และ 90
‎ผมเป็นเด็กในยุค 80 และ 90
‎ช่วงยุค 80 และ 90 ‎เด็กๆ ถูกลักพาตัวรวดเร็วมาก
‎เดี๋ยวนะ ผมไม่ได้พยายาม ‎จะบอกว่าเราน่ารักกว่าเด็กยุคอื่น
‎คงเพราะเราอยู่นอกบ้านมากกว่า ‎เลยเปิดโอกาสให้ผู้ร้ายมากกว่า
‎แถมยังจับเราขึ้นรถตู้ได้ง่ายกว่ามาก
‎ใช้เวลาไม่นานเลย
‎ดังนั้นพ่อแม่สมัยก่อนซึ่งจะชอบดูทีวี ‎ผมว่ามันคงทำให้พ่อแม่กลัว
‎คือสมัยนี้คุณรู้ทัน ทุกอย่างคือการแสดง
‎ทุกอย่างที่เราดูเกี่ยวกับอาชญากรรม ‎ทั้งพ็อดแคสต์และหนัง
‎เราเห็นมาเยอะ
‎แต่สมัยนั้น เรามีแค่รายการทีวี
‎แล้วพอเขาดูรายการพวกนี้ มันมีอิทธิพลมาก
‎พ่อแม่ของผมเคยดูรายการที่ชื่อ เรสคิว 911
‎เป็นรายการที่จำลองเหตุอาชญากรรม
‎ซึ่งมันสมจริงมาก
‎ผมเคยดูเรสคิว 911 อยู่สักสามวินาที
‎ตอนนั้นผมเดินผ่านห้องนั่งเล่น
‎พ่อแม่ของผมกำลังดูรายการนี้พอดี ‎ผมมองในทีวีเห็นชายคนนึงใส่หน้ากากสกี
‎ผู้หญิงคนนึงนอนหลับโดยมีเท้ายื่นออกนอกผ้าห่ม
‎แล้วเขาก็เริ่มนวดเท้าให้เธอ
‎ผมเห็นแค่นั้น ผมเดินต่อไป
‎ผมไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นก่อนหรือหลังจากนั้น
‎แต่ผมรู้ว่าผมไม่เคยนอนหลับได้ ‎ถ้าเท้ายื่นออกนอกผ้าห่ม
‎เพราะผมบังเอิญเห็นภาพนั้นเมื่อ 30 ปีก่อน
‎แล้วผมร้อนมาก ผมอยากยื่นเท้าออกไปจะแย่
‎ผมพยายามอยู่ทุกคืนมาตลอด 30 ปี
‎แต่จะเห็นภาพนั้นโผล่ขึ้นมาในหัวทุกที ‎แล้วผมก็ต้องชักเท้ากลับ
‎ผมนอนในโรงแรมแล้วก็คิด ‎"เขาเข้ามาในนี้ไม่ได้ นายล็อกหมดแล้ว"
‎ผมก็คิดต่อ "นั่นแหละที่เขารออยู่"
‎"เขาคงเข้ามาอยู่ในนี้แล้วก็ได้"
‎ผมคิดนะว่าพ่อแม่ของผม ‎เคยดูเรสคิว 911 ตอนที่เด็กหาย
‎พวกเขาเลยกลัวมาก
‎ผมว่าพวกเขาดูแล้วก็คิด ‎"พวกลูกจะถูกลักพาตัวนะ"
‎"เราทำอะไรไม่ได้เลย มันจะเกิดก็ต้องเกิด"
‎พวกเขาเลยอยากให้เราเตรียมตัวไว้
‎ดังนั้นแทนที่จะป้องกันตัวเองหรือไงนี่แหละ
‎สอนเราใช้ปืนหรืออะไรสักอย่าง
‎ที่พ่อแม่ทำคือ... คุณรู้นะว่า ‎เวลามีเด็กหายเราจะทำใบปลิวแจก
‎พวกเขาก็ "เราไปทำใบปลิวให้พร้อมใช้เถอะ"
‎"เราจะต้องทำนะ" ประมาณนั้น
‎ถ้ามีเด็กหาย พวกเขาจะแปะใบปลิวเสมอ
‎ใบปลิวจะมีรูปเด็กและมีข้อมูลข้างล่าง
‎เช่นส่วนสูง น้ำหนัก สีดวงตา อะไรแบบนี้
‎ดังนั้นแทนที่จะทำใบปลิว ‎สิ่งที่พ่อแม่สั่งให้เราทำคือ
‎ให้เราเขียนบนกระดาษหนึ่งแผ่น
‎เขียนชื่อ ส่วนสูง น้ำหนัก สีดวงตาของเรา
‎แล้วให้เราถือกระดาษนั้นยืนอยู่หน้าผนัง
‎แล้วพ่อแม่ก็วาดภาพของเรา
‎รูปที่ออกมาก็เลยเป็นภาพเรา ‎กำลังถือข้อมูลของตัวเอง
‎แล้วพ่อแม่ก็บอกว่า "ตอนที่ตำรวจ ‎บอกว่าไปเตรียมใบปลิวให้พร้อม"
‎เราจะตอบว่า "เราหวังมานานแล้ว ‎ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้"
‎"เราให้เด็กๆ ทำไว้แล้ว เราจะมอบให้ตำรวจ"
‎ซึ่งถ้าเราโดนลักพาตัวจริง ‎ตอนนี้พ่อแม่ของผมคงอยู่ในคุก
‎ไม่มีใครจะเชื่อคุณที่เตรียมใบปลิวไว้ก่อนหรอก
‎ตำรวจเห็นสิ่งนี้ปุ๊บก็จะถาม ‎"บอกมาซะดีๆ ว่าเด็กๆ อยู่ไหน"
‎"เราจะได้ไม่ยุ่งยากกัน ‎ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้"
‎พวกเขาต้องเอาภาพนั้นไปปริ้นท์ที่วอลมาร์ต ‎เราทำที่บ้านไม่ได้
‎เราต้องไปทำให้คนอื่นเห็นว่าเราบ้า
‎เราเดินเข้าไปที่วอลมาร์ต พนักงานคงพูด
‎"ขอผมคุยกับลูกๆ ของคุณตามลำพัง ‎หน่อยได้ไหม ผมอยากคุยกับพวกเขา"
‎ผมเองก็แต่งงานแล้ว
‎ผมกับภรรยาเพิ่งฉลองครบรอบปีที่ 14
‎และ... ขอบคุณครับ
‎เราคบกันมานาน 20 ปีแล้ว
‎ผมรู้จักเธอก่อนที่ผมจะเริ่มมาแสดงตลก
‎เราเคยทำงานที่แอปเปิลบีส์ด้วยกัน ‎เราพบกันที่นั่น
‎เราเป็นแฟนตัวยงของแอปเปิลบีส์ ‎จนถึงทุกวันนี้ เดี๋ยวนะ
‎ขอผม... มันช่าง... ใช่ ลำใหญ่ดีจริง
‎มีสักกี่ลำนะ... ‎พวกเขาทำงานเดียวกันไม่ใช่เหรอ
‎ยังไงดี...
‎พวกเขาไม่คุยกันก่อนเหรอ ‎"ฉันอยู่ที่นี่แล้ว นายไม่ต้องมาก็ได้"
‎พวกเขาควรทำแบบนั้นนะ ควรคุยกันมากกว่านี้
‎"ฉันอยู่ที่นี่" ‎อีกคนก็บอก "โอเค ฉันไม่รู้ว่านายอยู่"
‎เขาก็บอก "ใช่ ไม่ต้องไปนะ ‎ฉันจะอยู่ตรงนี้ นายก็อยู่ตรงนั้น"
‎"นี่แหละงานของเรา เราอยู่ตรงนี้ก็ได้"
‎เอาละ
‎ผมกับภรรยาน่ะ เรารู้จักกันที่แอปเปิลบีส์
‎ก่อนที่ผมจะมาแสดงตลกเสียอีก
‎ผมเป็นพนักงานต้อนรับ เธอเป็นพนักงานเสิร์ฟ
‎ล่าสุดมีใครสักคนถามเธอว่า
‎"เฮ่ คุณเคยนึกไหมตอนที่เริ่มคบกัน
‎ว่าชีวิตของคุณจะกลายมาเป็นแบบที่เป็นอยู่"
‎"ตอนฉันพบเขา เขาเป็นพนักงานต้อนรับ
‎ฉันไม่คิดว่าเขาจะฉลาดพอมาเป็นพนักงานเสิร์ฟ"
‎ดังนั้น ใช่
‎เรามาไกลกว่าที่ผมคาดไว้เล็กน้อย
‎ผมบอกเธอสักวันผมอยากเป็นพนักงานเสิร์ฟ
‎เธอบอก "จงฝันต่อไป"
‎"ถ้าคุณตั้งใจจริง คุณจะจำรายการในเมนูได้แน่"
‎ผมกับภรรยาน่ะ... ผมคือฝ่ายที่ช่างฝัน
‎ผมรู้สึกว่าในชีวิตคู่ ใครคนนึงควรเป็นนักฝัน
‎"เงินคือมายา เรามาสนุกกัน ‎ทำเรื่องสนุกๆ เท่าที่เราทำได้"
‎ส่วนอีกคนเกลียดความสนุก
‎นั่นแหละวิธีการสร้างชีวิตคู่
‎มีคนช่างฝันสองคนไม่ได้ ‎ได้เป็นคนไร้บ้านในหนึ่งชั่วโมงแน่
‎เราจำเป็นต้องมีคนคอยสำรวจ
‎"สนุกแล้วนะ ฉันอยากพักสนุกสักครู่"
‎"สนุกแล้วใช่ไหม พอก่อน ‎เปิดแอร์อยู่เหรอ ปิดซะ"
‎ผมแต่งกับพ่อของผมเอง คู่ชีวิตของผม
‎พ่อของผมน่ะคิดว่าการเปิดแอร์ ‎มีต้นทุนวันละแสนดอลลาร์
‎ตอนนั้นเราขับรถอยู่มั้ง ‎ถ้าเราเปิดแอร์ รถจะระเบิด
‎น้ำมันจะหมดทันที
‎"ใครเปิดแอร์"
‎ภรรยาของผมก็คอยสำรวจเสมอ
‎ผมรู้สึกตลอดเวลาเหมือนอยู่ใกล้...
‎โดยเฉพาะที่บ้าน เหมือนผมแต่งกับแมว
‎ผมรู้สึก "คุณเกาะแกะผมตลอดเลย"
‎ถ้าผมเข้าห้องน้ำ ‎เธอก็จะ "ฉันจะทาสีประตูห้องน้ำ
‎ระหว่างที่คุณอยู่ในนั้น"
‎ผมบอก "คุณทำทีหลังไม่ได้เหรอ" ‎"ไม่ ฉันมีเวลาทำเหลือเฟือก็จริง"
‎"แต่ฉันกะจะรอให้คุณเข้าไปก่อนฉันถึงจะเริ่ม"
‎ถ้าผมกินบางอย่างที่เธอไม่เห็นด้วย ‎เธอจะโผล่มาทันที
‎ผมจะต้องพยายามแอบกิน
‎ถึงผมไปกินคุกกี้โอริโอในห้องใต้หลังคาตอนตีสาม
‎ผมพนันให้ดิ้นตายเลยว่าไฟจะสว่าง
‎และเธอโผล่มา "คุณมาทำอะไรบนนี้"
‎ถ้าผมถามบ้าง "คุณมาทำอะไรตรงนี้"
‎เธอตอบ "ฉันก็อยู่ตรงนี้ตลอด ‎นี่คือเวลาที่ฉันอยู่ห้องใต้หลังคา"
‎เธอติดแอพไลฟ์360 ในโทรศัพท์ของผม
‎มันคือแอพที่ตามรอยคุณได้ทุกที่ที่อยู่ห่างกัน
‎คุณอาจไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าในโทรศัพท์มีแอพนี้
‎มันร้ายกาจกว่าสิ่งที่รัฐบาลทำอยู่
‎ผมยอมให้รัฐตามรอยผมจะดีกว่า
‎เธอโทรหาผม "ทำไมคุณอยู่ที่ร้านคริสปี้ครีม"
‎ผมก็บอก "นี่ ผมจะไม่ยอมใช้ชีวิตแบบนี้นะ"
‎ถ้าผมอยากกินโดนัท ‎ผมจะไม่เก็บโทรศัพท์ไว้ในล็อกเกอร์ฟิตเนส
‎แล้วใช้เงินสดซื้อโดนัท
‎ผมเคยทำก็จริงแต่ผมจะไม่ทำแบบนี้ทุกครั้ง
‎ไม่ควรนะ ผมไปร้านค้าที่เธอสะสมคูปอง
‎ผมเดินออกจากร้าน ‎กำลังจะไปที่ลานจอดรถ มีสายเข้า
‎"อย่าเพิ่งซื้ออะไรทั้งนั้น ฉันมีคูปอง"
‎"คุณคิดว่าผมจะกลับบ้านไปเอาคูปองเหรอ"
‎"คุณคิดเหรอว่าผมจะทำแบบนั้น"
‎"ผมจะซื้อของเพิ่มเพราะคุณโทรมานี่แหละ"
‎"ผมไม่รู้นะว่าเว็บทาร์เก็ตยอมไหม
‎แต่ผมจะลองเจรจาเรื่องยาสีฟันที่ผมซื้อมาแล้ว"
‎"ช่วยกันภาวนาว่า ‎เขาจะทอนเงินส่วนที่เกินจะดีกว่า"
‎ผมเกลียดคูปองมาก ส่วนเธอเสพติดคูปอง
‎เธอจะไม่ยอม... "ฉันมีคูปอง" ‎ผมรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่ามาก
‎ผมกำลังจะซื้อยาดับกลิ่นเต่าแล้วก็คิด
‎"ฉันไม่มีเงินติดตัวเลยแต่ใกล้แล้ว
‎แต่ฉันมีคูปอง"
‎"สักวัน ฉันหวังว่าจะจ่ายราคาเต็มได้"
‎"เรากำลังเก็บเงินให้มากที่สุดเท่าที่เราทำได้"
‎เรื่องที่เราเคยทะเลาะกันได้ดีที่สุดคือ...
‎ที่จริงทะเลาะกันไม่ดีหรอก ‎แต่ครั้งนั้นเราทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ
‎เกี่ยวกับการพูดคำนี้ "รวดเดียว"
‎แค่คำนี้เท่านั้น
‎ผมกับภรรยา...
‎เดี๋ยวนะ ขอผม... ‎นี่คือลำสุดท้าย ผมเพิ่งได้ยินแว่วๆ
‎เพราะเราได้ยินเสียงมันแต่ไกล
‎แล้วเหมือนเขาจะไปทางนั้น
‎หรือมันฟังเหมือนเขาจะไปอีกทางไหม ใช่
‎พวกคุณคิด "เราไม่เห็นได้ยินเลย" ‎ส่วนผมยืนอยู่บนนี้ได้แต่...
‎เหตุการณ์นี้จะหลอนผมไปตลอดชีวิต
‎ทุกโชว์ที่เราจะกลับไปเล่นในอาคารปิด
‎ผมคง "พวกคุณได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ไหม" ‎คุณคง "ในอาคารนี้เนี่ยนะ"
‎ผมก็ตอบ "ใช่ ทุกคนได้ยินใช่ไหม"
‎"ทุกคน หมอบ เงียบ ‎ใช่เฮลิคอปเตอร์หรือเปล่า"
‎เอาละ
‎คือเราทะเลาะกันกับคำพูดที่ว่า "รวดเดียว"
‎แค่คำพูดนั้น
‎และถ้าคุณเพิ่งแต่งงาน ‎คุณคงคิด "ไม่มีเหตุผลเลย"
‎คุณคิดถูกแล้ว ไม่มีเหตุผลเลย ‎แต่ตอนนั้นเราแต่งมาสิบกว่าปีแล้ว
‎มันถึงจุดที่คุณผ่านการทะเลาะ ‎เรื่องจานชามมาแล้ว
‎หรือทะเลาะเรื่องเก็บผ้าลงตะกร้ามาแล้ว
‎มันมาถึงจุดที่คุณพยายามประคองสติ
‎ปัญหาในชีวิตคู่เกือบน็อกคุณแล้ว ‎และครั้งนั้นก็ใช่
‎ทำให้สติของเราเกือบหลุด
‎คือภรรยาของผม ‎อยากไปเยี่ยมพ่อแม่ของเธอในวันหยุด
‎พ่อแม่ของเธอหย่ากันแล้วน่ะ
‎ซึ่งความลำบากสุดมาตกที่ผม บอกตรงๆ
‎เรื่องนี้คนไม่เล่ากันหรอกการที่คุณ ‎แต่งเข้าไปอยู่กับครอบครัวที่หย่าร้าง
‎พวกเขาหย่ากันเพราะเธอ ไม่ใช่ผม
‎แล้วทำไมผมต้องไปเยี่ยมตั้ง 50 บ้าน
‎ทีนี้...
‎เธออยากไปเยี่ยมพ่อแม่ "ฉันอยากไปรวดเดียว"
‎ทีนี้ผมไม่เคยได้ยินภรรยาพูดคำนี้ไง "รวดเดียว"
‎เราคบกันมา 20 ปี เธอไม่เคยพูดคำนี้
‎แล้วเหมือนวันนั้นมีใครสักคนบอกเธอว่า
‎"เฮ่ คุณควรเริ่มพูดคำว่ารวดเดียวบ่อยขึ้น"
‎เธอเลยคิด "ฉันจะโทรหาสามี"
‎และคิด "แจ๋วสุด ‎ฉันจะพูดคำนี้กับเขาสัก 40-50 ครั้ง"
‎เธอโทรมาบอกว่า ‎"ฉันอยากไปเยี่ยมพ่อแม่รวดเดียว"
‎ผมว่า "เราไปหารวดเดียวเลยนะ" เธอก็ว่า
‎"ฉันอยากทำๆ ให้เสร็จรวดเดียว" ‎ผมว่า "จัดการรวดเดียวเลยนะ"
‎"รีบเลยนะ ผมพร้อมมาก"
‎เธอเอาแต่พูด "รวดเดียว" ซ้ำไปซ้ำมา
‎แล้วพอเธอเริ่มบรรยาย ‎ลักษณะของคำว่ารวดเดียวนี้เอง
‎"เราจะไปบ้านแม่ของฉัน ‎กลับบ้าน แล้วก็ไปบ้านพ่อของฉัน"
‎ผมก็คิด เดี๋ยวนะ แล้วเธอไม่พูดอะไรอีก
‎ผมเลยบอก "แบบนั้นไม่ใช่รวดเดียวแล้ว"
‎และแทนที่จะบอกว่าเธอพูดผิดเอง
‎เธอบอก "ฉันรู้ว่ารวดเดียวแปลว่าอะไร"
‎ผมตอบ "เรอะ ดูเหมือนคุณไม่รู้นะ"
‎"เราใช้นามสกุลเดียวกัน"
‎"ผมปล่อยให้คุณออกไปพูด ‎"รวดเดียว" ความหมายนี้ไม่ได้"
‎"คุณคิดว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวคืออะไร"
‎"ลองแจกแจงซิ ‎ผมไม่รู้ว่าคุณรู้ความหมายหรือเปล่า"
‎เธอวางสายใส่ผม
‎ผมกลับถึงบ้าน แล้วอย่างที่รู้ ‎เวลาเรากลับบ้านและยังทะเลาะกับเมียอยู่
‎คุณก็คิด "เอาละ ครั้งนี้เราจะทะเลาะกัน ‎นานแค่ไหน เรายังทะเลาะกันอยู่ไหม"
‎"หรือจบแล้ว ไม่รู้สิ" ‎ผมต้องไปตึความหน้างานเอาเอง
‎เธอไม่เคยใช้คำว่า "ขอโทษ" ผมอยากฟังคำนั้น
‎นี่ต่างหากคำที่เธอไม่รู้ความหมายแน่ๆ
‎ผมสิพูดตลอดเวลา ‎ผมแบกคำว่าขอโทษเดินไปมาทั่วบ้าน
‎มอบให้เธอทั้งวัน
‎ผมพยายามจะส่งให้เธอบ้าง ‎"คุณอยากแบกบ้างไหม"
‎เธอบอก "ไม่ ฉันไม่มีกระเป๋าจะใส่"
‎เราไม่คุยกันเลยในคืนนั้น ‎เรานั่งอยู่ด้วยกัน ลูกสาวด้วย
‎เราดูทีวีไปกินข้าวไป
‎ผมบอก "ลูกรู้ไหมว่าแม่เป็นบ้า"
‎เธอก็พูด "ลูกทำการบ้านแล้วใช่ไหม ‎ขออย่างี่เง่าเหมือนพ่อนะ"
‎แล้วลูกสาวของเราก็พูดว่า "พ่อแม่เป็นบ้าเหรอ"
‎คืนนั้นผมเลยนอนบนโซฟา
‎ภรรยาของผมเดินมาจูบราตรีสวัสดิ์
‎แล้วเธอก็เข้านอน แค่นั้น
‎ผมรู้สึกว่านั่นคือ "คำขอโทษ" ในแบบของเธอมั้ง
‎แต่เธอไม่เคยพูดนะ
‎ผมก็นอนคิดเรื่องนี้ไป
‎คุณคิดหลายเรื่อง ‎เพราะยิ่งแต่งงานมานานเรายิ่งเรียนรู้
‎บางครั้งก็แค่ปล่อยวาง จะคิดหนักทำไม
‎เช้าวันต่อมาผมตื่นแล้วก็ยังอยากคุยเรื่องนี้
‎เพราะเราไม่ได้คุยกันเลยทั้งคืน
‎ผมเลยเดินไปหาเธอ "นี่ ผมต้องบอกคุณนะ
‎มันไม่ได้หมายความแบบนั้น รู้เปล่า"
‎นั่นแหละเราก็เริ่มกันอีกรอบ
‎แต่ผมรู้สึกดีมากเรื่องที่เรา ‎เถียงกันครั้งนี้ ผมคิดถึงมันทั้งคืน
‎ผมคิด "นายเข้าใจถูกแน่นอน ‎นายควรพูดให้กระจ่างอีกครั้ง"
‎"ฉันไม่ได้พยายามจะจีบแล้ว ฉันอยากเถียงชนะ"
‎"เราจะตายด้วยกัน"
‎ผมแทบจะไปปลุกเธอเพื่อบอกว่าผมตื่นเต้นแค่ไหน
‎ผมแทบจะเขย่าตัวเธอพร้อมบอกว่า ‎"มันไม่ได้หมายความแบบนั้น"
‎ชีวิตคู่ของเราเกือบรวดเดียวจบแล้ว
‎เอาละ ขอบคุณทุกคนมากๆ ‎ที่ออกมาชมการแสดงครั้งนี้
‎ซาบซึ้งจริงๆ ครับ
‎- นายไม่รู้จักทอนยา ฮาร์ดิงเหรอ ‎- ฉันไม่รู้จักทอนยา
‎ใครๆ ก็รู้เรื่องนี้ พวกแฟนกีฬาน่ะ
‎นายไม่รู้จักทอนยา ฮาร์ดิงเนี่ยนะ
‎ไม่มีใครรู้จักทอนยา ฮาร์ดิงหรอก
‎ฉันไม่อยากเชื่อว่านายไม่รู้
‎ฉันคือแฟนกีฬาเดนตายที่สุดที่นายเคยเจอ
‎ถ้าฉันไม่รู้ รับรองว่าคนดูก็ไม่รู้
‎นายถามเขาสิ ‎"ทอนยา ฮาร์ดิง แนนซี เคอร์ริแกน"
‎คนอเมริกัน 80% จะต้องรู้จักแน่ๆ
‎แค่ 80% บนรถบัสคันนี้ยังไม่รู้จักเลย
‎คนนึงได้ที่หนึ่ง คนนึงได้ที่สองเหรอ
‎ฉันหมายถึง อะไรกัน
‎ฉัน... ไม่เอาน่า
‎นิคเชื่อว่าผมไม่รู้จัก ‎แนนซี เคอร์ริแกนกับทอนยา ฮาร์ดิง
‎นิคจะรู้แล้วว่าผมรู้จักพวกเธอ
‎เขากำลังรู้ไปพร้อมกับพวกคุณในตอนนี้
‎ผมไม่เคยบอกเขา
‎ผมรู้จักพวกเธออยู่แล้ว
‎ตอนที่นายพูดว่า "เขาเพิ่งได้ยินครั้งแรก"
‎ฉันก็คิด "ครั้งแรกจริงๆ ด้วย"
‎ฉันเอาแต่... ตีอกชกหัวตัวเอง
‎- มันแจ๋วมาก ‎- ไม่เอาน่า
‎คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล