Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ήταν τέλεια, μπαμπάκα.
-Έκανες ιππασία με τα άλογα; -Ναι.
Ήταν τέλεια σήμερα, γιατί ίππευσα τη…
Εντάξει.
Χάρπερ, έχω να δώσω παράσταση.
Να είσαι αστείος!
-Σας αγαπάω. -Σε αγαπάμε.
Και τώρα,
παρακαλώ, καλωσορίστε τον μπαμπά μου, τον Νέιτ Μπαργκάτζι!
Εντάξει.
Αυτό είναι.
Ωραία είναι, έτσι;
Αυτό είναι… Ναι.
Θα σας πω ότι το 2020 ήταν η αγαπημένη μου χρονιά.
Από όλες τις χρονιές, αυτή ήταν η καλύτερη.
Δηλαδή, δεν… Ξέρετε, υπάρχουν κι εξωγήινοι.
Είπαν ότι υπάρχουν UFO.
Και κανείς δεν νοιάζεται. Είναι…
Σε ποια άλλη χρονιά μπορείς να μπεις στα κρυφά
στο τέλος των ειδήσεων;
Λένε "Υπάρχουν UFO".
Λες "Έχουν COVID;" Και λες "Όχι.
Δεν ξέρω. Δεν κάνουν τεστ". Αλλά…
Είναι αστείο. Είπα στη γυναίκα μου "Είπαν ότι υπάρχουν UFO"
και συνέχισε να μιλά για τη μέρα της. Απλώς…
Μπορεί να το δεις και να πεις "Δεν το άκουσα".
Τόσο εκπληκτικό ήταν το 2020.
Είναι καλή χρονιά για να δεις πώς σκέφτονται οι φίλοι σου.
Νομίζω ότι θέλεις να είσαι στη μέση.
Και έχω φίλους που κάνουν ντους φορώντας τη μάσκα τους
και κοιμούνται φορώντας μάσκα.
Έχουν χάμστερ και το χάμστερ μάλλον το έχει.
Ζουν μόνοι, εκείνοι και το χάμστερ.
Έχω και φίλους που δεν νομίζω ότι έχουν ακούσει τον COVID.
Ζουν σαν να τους είπε κάποιος "Προσπαθήστε να κολλήσετε".
Έχω και φίλους που μου είπαν ότι μάλλον το πέρασαν.
Λένε "Είχα πυρετό.
Τον Φεβρουάριο είχα πυρετό για λίγες ώρες, οπότε το πέρασα".
Ένας φίλος μου μου είπε ότι το πέρασε το 2015.
Είναι…
Είναι πεπεισμένος. Λέει "Το είχα το 2015.
Ήμουν ο πρώτος. Δεν είχε γίνει μόδα, όπως τώρα, αλλά…"
Θα σας πω τι χάθηκε για πάντα.
Το βήξιμο δημοσίως.
Μας τελείωσε. Δηλαδή…
Αν στραβοκαταπιείς σε ένα εστιατόριο, άνοιξε η γη και σε κατάπιε.
Το εστιατόριο σταματά.
Το τραπέζι σου θα έλεγε "Φύγε από δω".
Ξέρετε ποιοι θα έμπλεκαν; Οι γονείς μου.
Ένα από τα αγαπημένα τους πράγματα
είναι το βήξιμο δημοσίως.
Το λατρεύουν.
Μόνο αυτό κάνουν.
Βήχουν παντού. Ο μπαμπάς μου πνίγεται συνεχώς.
Αν δεν πνιγεί, τότε ανησυχούμε.
Τόσο πολύ πνίγεται. Πάμε σε ένα εστιατόριο
και λένε "Είναι καλά ο μπαμπάς σου;" Λέω "Ναι, το κάνει συνεχώς".
Ταξίδεψα σε όλη τη χώρα κατά τη διάρκεια του COVID
και είδα ότι στη μέση της χώρας τα πάνε μια χαρά.
Πήγα σε αγώνα NASCAR. Φορούσαν μάσκες, όπως πρέπει.
Πολλοί το κάνουν, προσπαθούμε.
Μετράμε τη θερμοκρασία. Πήγα στο Buffalo Wild Wings. Με μέτρησαν.
Μου λέτε ότι ο έφηβος δεν ξέρει τι κάνει; Αυτό υπονοείτε…
Δεν θα πάει στην Ιατρική; Έτσι ξεκινούν.
Μετράει θερμοκρασίες και λέει "Επτά βαθμοί. Μια χαρά είσαι".
Ναι, απέχεις 15 βαθμούς από το πρόβλημα.
Οπότε, δεν ξέρω. Και δεν ανησυχούν καν.
"Έχεις 13,8 βαθμούς Κελσίου". Λες "Είμαι νεκρός. Δεν είναι καλό".
Ρώτησα "Λειτουργεί;" κι είπε "Όταν κάνει μπιπ, λέω να προχωρήσουν".
Ορκίζομαι, ένα παιδί είπε "Μπιπ".
Δεν ακούστηκε το θερμόμετρο κι είπε "Μπιπ". Και είπα…
"Ήταν…" Και είπε "Μια χαρά είσαι".
Τα πήγα καλά κατά τη διάρκεια του COVID. Γιατί μπορείς να…
Έχασα βάρος. Υπάρχουν δύο δρόμοι.
Αν ήθελες να παχύνεις, είναι ευκαιρία.
Όλοι είναι εντάξει με αυτό, μπορείς να το κάνεις,
αλλά εγώ το έκανα μέχρι τον COVID.
Πάντα ζούσα με αυτόν τον κανόνα.
Είπα "Πρέπει να σταματήσω".
Ο γείτονάς μου άρχισε να κάνει γυμναστική στην είσοδο του σπιτιού.
Είπε "Έλα να κάνουμε γυμναστική εδώ".
Δύσκολα βρίσκεις δικαιολογία εν μέσω COVID.
"Είμαι πολύ απασχολημένος. Δεν μπορώ, έχω πολλά να κάνω σήμερα".
Ο γείτονας είναι εκεί έξω.
Ξεκινήσαμε. Είχε και γυμναστή.
Ποτέ δεν μου άρεσε η γυμναστική.
Είπα "Θέλω να γυμνάσω το πάνω μέρος".
Κι είπαν "Εντάξει. Να κάνουμε πόδια κάθε μέρα;"
Μόνο τα πόδια υπάρχουν.
Νομίζω ότι είναι μια μεγάλη συνωμοσία με γυμναστές
για να μη γυμνάζεις το πάνω μέρος.
Τον ρώτησα "Αυτό γυμνάζει τον κορμό;"
Λέει "Ναι". Λέω "Ναι; Γιατί σκύβω αρκετά".
Αυτά που τρώω είναι το πρόβλημα.
Τρώω σαν παιδί.
Τρώω… Δεν είναι καλό.
Λέει "Ας δούμε τι έφαγες για πρωινό,
όλη σου τη μέρα. Ας δούμε τι έφαγες χθες".
Και σκέφτομαι "Χθες δεν ήταν μια καλή μέρα.
Ας διαλέξουμε άλλη μέρα".
Λέει "Πες για χθες". Λέω "Έφαγα ντόνατ για πρωινό".
Και λέει "Εντάξει. Έφαγες έξω ή κάτι τέτοιο;"
"Όχι, οδήγησα για να το πάρω.
Οδήγησα".
Λέει "Είναι στον δρόμο σου;" Λέω "Όχι, άργησα εξαιτίας του".
Λέει "Τρως βραδινά σνακ;"
Σκέφτηκα "Έφαγα ζελεδάκια χθες βράδυ".
Λέει "Είδες καμία ταινία;" Λέω "Όχι, απλή τηλεόραση".
Λέει "Μικρό σακουλάκι;"
Λέω "Όχι, ήταν σακούλα. Ήταν μια ολόκληρη σακούλα.
Αν δεν είχε ετικέτα
και κάποιος έλεγε 'Φέρε την τσάντα', θα ήξερες τι εννοεί".
Πάντα δυσκολεύομαι να κοιμηθώ.
Ορκίζομαι, όλοι οι γιατροί…
Τρώω ζελεδάκια και πίνω αναψυκτικό και λέω "Τι συμβαίνει, φίλε; Δεν μπορώ…
Το βράδυ το μυαλό μου δεν σταματάει".
Λένε "Ναι, φίλε, δεν γίνεται να τρως ζελεδάκια στο κρεβάτι.
Ίσως να φταίει αυτό".
Ταξιδεύαμε σαν τρελοί.
Οι παραστάσεις ντράιβ ιν είχαν πλάκα.
Μ' αρέσει να ταξιδεύω.
Θυμάμαι μια φορά που ήμουν στο Λος Άντζελες
και θα πήγαινα νότια στο Όστιν του Τέξας την επόμενη μέρα.
Πετούσα πολύ νωρίς.
Θυμάμαι ότι το προηγούμενο βράδυ είπα "Πέρνα ένα φυσιολογικό βράδυ".
Τελικά βγήκα το βράδυ και αυτό ήταν θέμα.
Ξύπνησα κι είχα χάσει την πτήση μου.
Την έχασα. Και δεν είναι στην πύλη,
είναι στο Όστιν του Τέξας.
Κάνουν τσεκ ιν στο ξενοδοχείο τους.
Ψάχνω το κινητό για να κλείσω άλλη πτήση,
αλλά το έχασα το περασμένο βράδυ.
Οπότε, τώρα δεν έχω κινητό.
Πάω να βγάλω εισιτήριο στο γκισέ, λες και είναι δεκαετία του '50.
Και όταν πας σε γκισέ,
δεν περιμένουν να αγοράσεις εισιτήριο με τέτοιο τρόπο.
Πήγα εκεί και είπαν "Εντάξει".
Είπα "Ένα εισιτήριο για το Όστιν του Τέξας".
Είπαν "Πήγαινε να αγοράσεις και μην είσαι περίεργος".
Λέω "Όχι, θα ήθελα να σας κόψω μια επιταγή για ένα εισιτήριο
για το Όστιν του Τέξας".
Δεν είχαν πτήση. Το έκανα σε κάθε τερματικό σταθμό.
Έλεγα "Ένα εισιτήριο για το Όστιν του Τέξας".
Βρήκα πτήση, αλλά το κορίτσι στο γκισέ δεν είχε ξαναπουλήσει έτσι εισιτήριο.
"Δουλεύω δέκα χρόνια. Κανείς δεν το έχει κάνει.
Δεν ξέρω πώς γίνεται".
Πήγε πίσω κι έφερε την πιο ηλικιωμένη κυρία που έχω δει.
Νομίζω ότι είναι εκεί μόνο για αυτόν τον λόγο.
Βγήκε, είχε ένα παλιό μηχάνημα για πιστωτική κάρτα.
Λέει "Το 'χω. Είναι πολύ διασκεδαστικό για μένα".
Ήταν παράξενο να μην έχω κινητό. Όλοι έχουν κινητό.
Πήγαινα στο αεροδρόμιο. Δεν το έχεις και απλώς κοιτάς.
Περιμένεις στην ουρά και εσύ απλώς κοιτάς μπροστά.
Οι άλλοι ήταν σαν να έλεγαν
"Φίλε, τι πρόβλημα έχεις;" Απλοί άνθρωποι. "Πού είναι το κινητό σου;"
"Δεν το έχω.
Θα ήθελα να σου μιλήσω, αν μου μιλήσεις. Θα ήθελα να κουβεντιάσουμε".
Νόμιζα ότι θα περνούσα εύκολα την ασφάλεια,
αλλά με καθυστέρησε ο μπροστινός.
Περνάει από τον ανιχνευτή μετάλλων και χτυπάει.
Του λένε "Έχεις τίποτα μεταλλικό πάνω σου;"
Και λέει "Έχω κλειδιά πάνω μου, τα κλειδιά μου".
Και νομίζαμε ότι θα έλεγε το γόνατο, τον γοφό…
Οι γέροι έχουν πολύ μέταλλο.
Και λέει "Λέτε να φταίνε τα κλειδιά;"
Αυτή είναι η νούμερο ένα απάντηση σε τηλεπαιχνίδι.
"Τι ενεργοποιεί τον ανιχνευτή;" "Τα κλειδιά".
Του είπα "Ας δοκιμάσουμε με ή χωρίς τα κλειδιά.
Θα ήθελα να μάθω. Ίσως λένε ψέματα για τα κλειδιά".
Έκανα αυτές τις ντράιβ ιν παραστάσεις.
Είχα μαζί μου τον Νικ Νοβίκι.
Ο Νικ είναι κοντούλης κι αστείος. Ξεκινήσαμε μαζί.
Έχει πλάκα να τον έχεις φίλο. Τον πιάνεις εύκολα κορόιδο.
Ήμασταν σε μια καφετέρια
και καθόταν κοντά μας ένας τύπος με ένα χάσκι.
Και ο Νικ λέει "Λες να είναι λύκος;"
Και είπα "Ναι, νομίζω ότι είναι λύκος.
Πέρασαν έναν νόμο όπου, αν πιάσεις λύκο,
τον κρατάς ως κατοικίδιο".
Είπε "Να τον ρωτήσω;"
Είπα "Εννοείται. Θέλει να το συζητήσει. Γι' αυτό έφερε τον λύκο εδώ".
Τον είδα να πλησιάζει και να λέει "Συγγνώμη, λύκος είναι;"
Ο τύπος δεν ήξερε πώς να απαντήσει.
Λέει "Τι;
Νομίζεις ότι έφερα έναν άγριο λύκο σε καφετέρια…
και ο λύκος είναι εντάξει μ' αυτό; Ότι δεν τρελαίνεται;"
Πηγαίναμε στις ντράιβ ιν παραστάσεις με λεωφορείο.
Έπεισα τον Νικ ότι δεν ήξερα τη Νάνσι Κέριγκαν και την Τόνια Χάρντινγκ.
Ο Νικ μαθαίνει ότι ξέρω ποιες είναι.
Το μαθαίνει τώρα μαζί σας.
Δεν του το είπα ποτέ.
Φυσικά και ξέρω ποιες είναι.
Όλες οι αναφορές του είναι από τον αθλητισμό της δεκαετίας του '90.
Μόνο τη δεκαετία του '90 γνωρίζει.
Αναφέρει τις Νάνσι Κέριγκαν και Τόνια Χάρντινγκ.
Λέω "Ποιες είναι;" Λέει "Δεν τις ξέρεις;"
Λέω "Κανείς δεν ξέρει ποιες είναι".
Λέει "Μεγάλη ιστορία του πατινάζ. Σαν χτύπημα της μαφίας".
Είπα "Δεν το έχω ξανακούσει. Δεν θα ήξερα;
Κανείς δεν το ξέρει αυτό".
Έχασε το μυαλό του.
Λέω "Να το κάνουν ντοκιμαντέρ αν ισχύει".
Λέει "Το έκαναν!"
Ένας άλλος λέει "Να το κάνουν ταινία". Λέει "Υπάρχει ταινία!" Τρελάθηκε.
Ένα από τα αγαπημένα μου ήταν…
Έγινε πολύ παλιά.
Πηγαίναμε σε έναν φίλο που έμενε στον τέταρτο χωρίς ασανσέρ.
Είχαμε τέσσερις σκάλες.
Περπατάω πιο γρήγορα από τον Νικ.
Παλιά τον περίμενα, αλλά είμαστε πολύ καιρό φίλοι, τέλος.
Σαν ζευγάρι ηλικιωμένων. Απλώς έφυγα.
Ήξερα πού πηγαίναμε. Εκείνος, όχι.
Τον αφήνω και πάω στο σπίτι του φίλου.
Είπα "Ο Νικ δεν ξέρει πού μένεις. Θα έχει πλάκα.
Για να δούμε τι θα γίνει".
Περνούν 30 λεπτά.
Ο Νικ έρχεται επιτέλους και τον ρωτάω "Πού ήσουν;"
"Δεν ήξερα πού να πάω".
Λέω "Το ξέρω.
Άργησες πολύ. Τι έκανες; Βγήκες πάλι έξω;"
Λέει "Όχι, ήμουν στο διαμέρισμα κάποιου άλλου".
Μπήκε αλλού. Δοκίμαζε τα πόμολα.
Άνοιξε μια πόρτα, μπήκε κι είπε "Είμαι με τον Νέιτ" κι έκατσε στον καναπέ.
Μέχρι εκεί έφτασε.
Σκεφτείτε τον καναπέ σας. Τόσο βαθιά κατάφερε να φτάσει.
Κι έχει τέτοια σιγουριά, που θα είπαν "Ίσως ξέρουμε έναν Νέιτ".
Ήταν ωραίες οι ντράιβ ιν παραστάσεις. Τις κάνεις σε σινεμά ντράιβ ιν.
Το δύσκολο είναι όταν θέλουν να φύγουν αν δεν τους αρέσει.
Σε χτυπάνε οι προβολείς στο πρόσωπο
και ακούς την όπισθεν.
Κι εσύ λες "Πάει αυτός".
Έκανα μια παράσταση μέσω Zoom
και ήταν…
Βλέπεις μόνο τη φάτσα σου.
Λίγο πριν αρχίσουμε, ακούω κάποιον να λέει "Δεν ξέρω. Κάποια χαζοκωμωδία".
Τι; Τι είπε;
Ελικόπτερα. Αυτά έχουν οι υπαίθριες παραστάσεις.
Η επόμενη παράσταση θα είναι στο LAX. Θα είναι ωραία.
Ανυπομονώ να γυρίσω στις παλιές μέρες, να μην τα πηγαίνω καλά μέσα σε ένα κτίριο.
Μόνο αυτό θέλεις, σωστά;
Βασικά, μία από τις τελευταίες κακές παραστάσεις που έδωσα…
Ως κωμικοί, πάμε σε εταιρικές εκδηλώσεις. Είχα μία στην Τάμπα της Φλόριντα.
Την έκανε κάποιος που ήταν υπεύθυνος για το ρεύμα.
Δεν ξέρω τι κάνει ο καθένας, αλλά εφηύρε τον ηλεκτρισμό στη Φλόριντα.
Τα πάει πολύ καλά.
Και…
Ήταν πολύ καλός τύπος, πολύ γενναιόδωρος.
Είχε όλους τους υπαλλήλους του. Είχε βάλει σε κλήρωση δύο αυτοκίνητα.
Έδωσε τηλεοράσεις, iPad.
Ειλικρινά, δώρα αξίας 100.000 δολαρίων
που έδινε στους υπαλλήλους. Πολύ ωραία.
Ήμουν ένα από τα δώρα που έδινε.
Στα μισά των δώρων, σταματά και λέει "Εντάξει.
Σας έχω μια μεγάλη έκπληξη. Δεν το πιστεύω ότι τον έχουμε εδώ".
Και με φέρνει έξω. Κανείς δεν με έχει ακουστά.
Με κοιτάνε σαν να λένε "Μπορώ να τον κάνω να έρθει στο σπίτι μου. Σιγά…"
Ξεκινάω το νούμερο.
Παίζω μία ώρα και δεν γελάει κανείς.
Κανείς, και δεν κάνω νέα αστεία. Κάνω τις μεγαλύτερες επιτυχίες.
Είπα τρεις φορές την ιστορία με τον παγωμένο καφέ.
Συνέχιζα να το κάνω. "Θα το ξαναπώ. Δεν νομίζω ότι ακούγατε".
Ο κόσμος έφευγε.
Ο οδηγός που με πήγε εκεί ρώτησε κάποιον που έφευγε "Τελειώνει η κωμωδία;"
Λέει "Δεν ξέρω τι εννοείς.
Είναι ένας τύπος που βγάζει λόγο. Ίσως μετά…"
Τελειώνουμε κι εμφανίζεται ο τύπος.
Πρέπει να του μιλήσω. Του λέω "Συγγνώμη. Κάποτε μπορούσα να κάνω κωμωδία,
αλλά δεν μπορώ πλέον. Τελείωσε".
Ήταν ευγενικός και είπε "Δεν πειράζει, δεν φταις εσύ".
Είπα "Δεν ξέρω πώς είναι δυνατόν".
Είπε "Όταν ήσουν εκεί πάνω,
θυμήθηκα ότι πολλοί υπάλληλοί μου δεν μιλούν αγγλικά".
Είπα "Ναι, μου αρκεί". Σωστά;
Ίσως να μην ξαναπροσλάβεις έναν αγγλόφωνο κωμικό.
Δεν είχε ενημερώσει.
Όχι ότι μπορούσα να αλλάξω κάτι, αλλά θα ήταν καλό να το ξέρω.
Έχω μια κόρη και το όνομά της είναι Χάρπερ.
Λένε "Της έδωσες το όνομα της Χάρπερ Λι που έγραψε το Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια;"
Ούτε μια στιγμή στη ζωή μου δεν έχω σκεφτεί μια συγγραφέα, οπότε…
Δεν το σκέφτηκα ποτέ.
Το μεσαίο μου όνομα είναι Λι και δεν το σκέφτηκα ποτέ.
Μ' αρέσει που έχω παιδί. Μ' αρέσει όταν κλαίνε τα παιδιά,
η αθωότητα.
Μ' αρέσει η αθωότητα. Κλαίνε για μια ετικέτα στην μπλούζα.
Σπαράζουν. Δεν τους αρέσει. Νιώθουν περίεργα.
Λες "Έχει πάρει φωτιά το σπίτι σας;"
Δεν έχω ξαναδεί κάποιον να κλαίει τόσο για το τίποτα.
Είναι συχνά στο iPad της. Αυτό είναι δύσκολο.
Πρέπει να βγάλεις τα παιδιά… Δεν θες συνεχώς την τεχνολογία.
Κάθεται στο iPad της.
Θέλει να γίνει YouTuber, που, ως κωμικό, με εξοργίζει.
Βλέπει παιδικά βίντεο στο YouTube και τώρα κάνει δικά της.
Απλώς κάθεται εκεί και λέει "Τι γίνεται, παιδιά;
Κάντε κλικ κάτω, κάντε εγγραφή, αφήστε σχόλιο".
Κι όλα αυτά στο τηλέφωνό μου.
Έχω 90 ώρες. Δεν είναι στο YouTube. Συνδρομητές είμαστε εγώ κι η μαμά της.
Βλέπει παιδιά να παίζουν με παιχνίδια.
Αυτό είναι το τρελό.
Δεν βλέπει εκπομπή. Αυτό δεν θα με πείραζε.
Βλέπει ένα παιδί να λέει "Δεν έχεις αυτό το παιχνίδι. Θες να με δεις το ανοίγω;"
Έχει πέντε δισεκατομμύρια προβολές.
Φαίνεται σαν να μην της αγοράζουμε τίποτα.
"Δες ένα παιδί να διασκεδάζει. Εσύ δεν θα διασκεδάσεις".
Κάνουμε διάφορα εκτός σπιτιού.
Την πήγαινα στο Chuck E. Cheese.
Μπορείς να πας εκεί. Είχαν COVID το '84.
Οπότε…
Ναι. Δεν μπορεί να επιβιώσει εκεί μέσα.
Είναι ζόρικο μέρος. Δεν ξέρω αν έχετε καιρό να πάτε.
Λες και προσπαθούν να χρεοκοπήσουν και δεν μπορούν.
Δηλώνουν πτώχευση και είναι ανοιχτά.
Πήραν το Blockbuster "Πώς το κάνατε; Θέλουμε να κλείσουμε".
Δεν ανανεώνουν τίποτα. Η μπάντα του Τσακ είναι ρομποτική.
Ο ντράμερ δεν ανάβει καν. Κάθεται έτσι συνεχώς.
Πουλάνε ποτά σε γονείς τώρα, τους δίνουν κουβάδες με Bud Light.
Είναι μεθυσμένοι στις 9:00 π.μ.
Κάποιος οδηγεί για να γυρίσει τα παιδιά, δεν βλέπω πολλά Uber.
Σε ένα Chuck E. Cheese,
αν δεν έτρωγες την πίτσα, την ξαναέβαζαν στον μπουφέ.
Αυτό θα έκλεινε κάθε φυσιολογική επιχείρηση.
Όμως, αυτοί ευδοκίμησαν.
Όταν διάβασα την ιστορία, σκέφτηκα "Μα αυτό νόμιζα ότι κάνουν.
Νόμιζα ότι συμφωνήσαμε". Δεν ήξερα τι έλεγε το άρθρο.
Η κόρη μας κοιμάται στο κρεβάτι μας.
Δεν αρέσει στους γονείς όταν το λες.
Λένε "Πρέπει να τα κρατήσεις έξω. Μην τα κοιτάς".
Εγώ φταίω.
Κάναμε παιδί αργά. Έχουμε ένα παιδί.
Τα κάνουμε όλα μαζί.
Ταξιδεύω πολύ και όταν γυρνάω στο σπίτι, θέλω να κοιμόμαστε μαζί.
Έχω δημιουργήσει μια συνήθεια, συνέβη.
Είναι δύσκολο. Τα παιδιά δεν ξέρουν να κοιμούνται.
Κάνει ένα υπέρδιπλο κρεβάτι να μοιάζει με μονό.
Είμαι στην άκρη.
Όταν κοιμάμαι σε ξενοδοχείο, κολλάω το κεφάλι στο κομοδίνο. Έτσι ξέρω.
Κοιμάται κάθετα, ανάποδα.
Αν ξυπνούσες ανάποδα αύριο, θα πήγαινες στο νοσοκομείο.
Μάλλον περνάει εμμηνόπαυση, γιατί είναι το πιο καυτό άτομο που έζησε ποτέ.
Παγώνω τη νύχτα. Πετάει τα σκεπάσματα.
Λες "Κάνε ό,τι θες.
Δικό σου είναι το κρεβάτι".
Κάποια στιγμή πρέπει να φύγει. Δεν ξέρω.
Θα είναι 37 χρονών. "Μπορώ να κοιμηθώ μαζί σας;"
Τα παιδιά της κοιμούνται στον πάνω όροφο.
Ο άντρας της έφυγε, δεν το ανεχόταν.
Θυμάμαι ότι έπεφτα από την κουκέτα.
Κοιμόμουν πάνω, περνούσα πάνω από το κάγκελο
κι έπεφτα από τα δύο μέτρα στο δάπεδο
και προσγειωνόμουν…
Δεν ελέγχεις τον εαυτό σου, ό,τι χτυπήσει πρώτο.
Προσγειώνεσαι όλος στο κεφάλι σου.
Έχω πάθει πλήρη διάσειση, κλαίω.
Οι γονείς μου λένε "Κοιμήσου βαθιά για άλλες επτά ώρες".
Έπαθα τρεις φορές διάσειση στη ζωή μου, καμία εξαιτίας των αθλημάτων.
Απλώς ζώντας τη ζωή μου.
Συμβαίνουν διάφορα στο κεφάλι σου.
Η μία ήταν στο λύκειο.
Με έσπρωξαν σε έναν τοίχο με το κεφάλι.
Τους πήρε τρεις ώρες να καταλάβουν ότι είχα διάσειση.
Τόσο φωστήρας ήμουν στην τάξη!
Δύο καθηγητές δεν το πρόσεξαν.
Ο τρίτος είπε "Δεν καθόταν κοιτώντας μπροστά
και τότε το κατάλαβα.
Είναι άριστος στο να κοιτά μπροστά, οπότε το κατάλαβα".
Η μεγαλύτερη διάσειση ήταν όταν ήμουν 12 ετών. Έπεσα σε έναν γκρεμό.
Μεγάλωσα στο Ολντ Χίκορι του Τενεσί.
Κατεβαίναμε από έναν λόφο στη λίμνη. Το είχαμε κάνει άπειρες φορές.
Έτσι, μια μέρα γλιστράω και πέφτω.
Ο φίλος μου πάει να πάρει τη μαμά μου.
Ήταν ένας τύπος που ψάρευε με μια βάρκα στη λίμνη.
Με βλέπει και με βάζει στη βάρκα.
Με πήγε σε κάτι σκάλες.
Θα σκέφτηκε "Γιατί δεν κατέβηκε από τις σκάλες;" Ήταν δίπλα στον γκρεμό.
Δεν ήταν καν λογικό.
Ήταν δύο τύποι στα σκαλιά.
Λέει "Το παιδί έπεσε. Θα το ανεβάσετε;"
Οπότε, με ανέβασαν.
Και τώρα η μαμά μου είναι στο ασθενοφόρο με τις πιτζάμες.
Ο μπαμπάς μου, που όλοι ξέρουν ότι είναι μάγος,
είχε μια παράσταση με σμόκιν.
Φτάνουν στο νοσοκομείο και τους μιλά ο γιατρός.
Η μαμά φαίνεται σαν άστεγη. Ο μπαμπάς φορά σμόκιν.
Φαίνονται…
Φαίνονται σαν χωρισμένοι και κάποιος δεν πληρώνει διατροφή.
Ποτέ δεν μάθαμε ποιος ήταν στη βάρκα και ποιοι με κουβάλησαν.
Δεν μάθαμε και πάντα θέλαμε να τους ευχαριστήσουμε.
Μου έσωσαν τη ζωή και ποτέ δεν μάθαμε ποιοι ήταν.
Δεν μάθαμε. Οπότε, γιατί σας το λέω;
Πέρυσι έκανε ο μπαμπάς μου ένα σόου.
Κάνει σόου με μαγικά σε φυλακές.
Κάνει ένα σόου στη φυλακή,
και ένας κρατούμενος σηκώνεται και λέει "Ξέρω τον γιο σου".
Όχι το καλύτερο μέρος για να το ακούσει ένας πατέρας.
"Ξέρω τον γιο σου. Να κρατάει το στόμα του κλειστό".
Οπότε…
Ο μπαμπάς μου λέει "Πώς ξέρεις τον γιο μου;"
Ήταν ένας από εκείνους που με κουβάλησαν εκείνη τη μέρα.
Το ορκίζομαι, ήμουν 12 ετών
και δεν μάθαμε ποιος με ανέβασε από τις σκάλες.
Ο αδερφός του με είδε στο The Tonight Show
κι είπε "Αυτό το παιδί κουβαλήσαμε εκείνη τη μέρα".
Οπότε, είναι τρελό.
Από τότε τον βγάζω στα σόου.
Θα τον βγάλουμε κι απόψε. Και…
Δεν είναι εδώ. Είναι στη φυλακή, αλλά…
Συγγνώμη. Ναι.
Πιστέψτε με. Θα ήθελε να ήταν εδώ.
Ναι, θα σκότωνε για να ήταν εδώ, αλλά…
Υπάρχει… Μια μέρα θα τον φέρω.
Έμαθα γιατί ήταν στη φυλακή. Είναι απίστευτο.
Την ίδια μέρα,
είχαν κατεβάσει ένα πτώμα από τις σκάλες.
Φαντάζεστε την απόγνωσή τους μόλις τους έδωσαν ένα άλλο πτώμα.
Ναι, και λες "Φίλε, σοβαρολογείς;
Μόλις το κάναμε, φίλε, έτσι;"
Καλά, αυτό το επινόησα.
Αλλά όλα τα υπόλοιπα σας ορκίζομαι ότι είναι αλήθεια.
Η κόρη μας πάει Γ' Δημοτικού.
Από την Α' Δημοτικού, άρχισε να παίρνει λεωφορείο.
Πρώτη φορά πήρε λεωφορείο.
Ως γονιός, τα πηγαίνεις στη στάση του λεωφορείου.
Τη συνοδεύσαμε, πήγε στο σχολείο.
Στο τέλος του ωραρίου, με πήραν από το σχολείο.
Έχουν το κινητό της γυναίκας μου και το δικό μου.
Πήραν στο δικό μου. Λέει η δασκάλα
"Ποιο λεωφορείο παίρνει η κόρη σας;"
Είπα "Είμαι ο μπαμπάς της".
Σκέφτηκα "Έτσι σκέφτηκες να το μάθεις; Παίρνοντας τον μπαμπά της;
Είδες τα τηλέφωνα και είπες 'Ο μπαμπάς θα ξέρει'".
Είπα "Έχεις γονείς; Έχεις ξαναδεί οικογένεια;
Ας πάρουμε τον σύζυγο;
Μόνο αν υπάρχουν δύο σύζυγοι πρέπει να καλέσεις τον σύζυγο.
Ρώτα καλύτερα μια κυρία που δεν την ξέρει. Πιο γρήγορα θα σου δώσει την απάντηση".
Έπρεπε να πάω να την πάρω.
"Πείτε μου το όνομα του σχολείου κι έρχομαι. Πού πάει;"
Όταν φτιάχνεις κολατσιό, πρέπει να προσέχεις.
Πολλά παιδιά έχουν αλλεργίες.
Και η κόρη μας έχει αλλεργία σε κάσιους, στους καρπούς με κέλυφος.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά μπορεί να σκοτώσει την κόρη μου.
Ο γιατρός είπε "Δεν μπορεί να φάει καρπούς δέντρων". Έφυγε.
Και είπα "Δεν ήξερα από πού έρχονται οι καρποί,
αλλά προφανώς προέρχονται από δύο διαφορετικά μέρη
και το ένα είναι δέντρο".
Νιώθω άσχημα. Θέλω να υπερασπιστώ τα παιδιά με αλλεργίες στα φιστίκια.
Δεν τα υπερασπίζεται κανείς. Τους φωνάζουν οι ενήλικες.
Έχουμε πολλούς ενήλικες εθισμένους στα φιστίκια στη χώρα μας.
Είναι έξαλλοι. Δεν θυμάμαι από πότε έχω να φάω φιστίκια.
Αν τα βγάλεις από τη ζωή μου, δεν θα το προσέξω.
Και έχουμε ενήλικες να φωνάζουν σ' αυτά τα παιδιά, λες και το επέλεξαν.
Λες κι όταν γεννήθηκαν, ο γιατρός είπε "Θες να γίνεις ο εφιάλτης όλων;"
Κάθε σενάριο είναι ζωή και θάνατος.
Στο αεροπλάνο απλώς το ανακοινώνουν.
Αυτά τα αεροπλάνα σερβίρουν πρέτσελ και τελειώνουν.
Αλλά δοκιμάζουν κάθε πτήση και δεν μπορούν…
Απλώς λένε "Σήμερα δεν θα φάμε φιστίκια, εξαιτίας αυτού του παιδιού".
Οι μεγάλοι το κοροϊδεύουν.
"Εγώ ήρθα μόνο για τα φιστίκια. Δεν ξέρω καν πού πάμε".
Κάνουμε τα σχολικά μαθήματα.
Η κόρη μας άρχισε να διαβάζει στο σπίτι.
Α' και Β' Δημοτικού ήταν τέλεια. Γ', λες "Εντάξει".
Ρίχνουν κάτι πράγματα μέσα και λες "Εντάξει.
Τα μαθαίνουν νωρίτερα απ' ό,τι παλιότερα".
Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, αλλά…
Έφερε σπίτι τα Common Core, νέα μαθηματικά που εφηύραν απροειδοποίητα.
Δώσ' τα σε γονείς που δεν ξέρουν.
Είναι ένα ολόκληρο καινούριο… Απίστευτο.
Όταν τα φέρνουν,
πρέπει να δεις ένα 40λεπτο βίντεο στα Common Core μαθηματικά.
Δεν το καταλαβαίνω.
Αν δεν ξέρετε τα Common Core, είναι νέα μαθηματικά.
Ο στόχος είναι να χρησιμοποιήσεις μια σελίδα χαρτί για κάθε πρόβλημα.
Πρέπει να συνεχίσεις να αναλύσεις το πρόβλημα.
Βάζεις το πρόβλημα στην κορυφή και συνεχίζεις.
Το αστείο είναι ότι βλέπεις τα παλιά μαθηματικά στη μέση.
Καθώς το λύνεις, τα βλέπεις και λες "Κάν' το στην αρχή. Δεν ξέρω τι κάνουμε".
Τα παλιά μαθηματικά λειτουργούν.
Δεν παίρνω λάθος ρέστα με τα παλιά χαζά μαθηματικά.
Πολύς κόπος για την ίδια απάντηση.
Είπα στη γυναίκα μου ότι είναι σαν να μου χτυπάς την πόρτα.
Λες "Μπορώ να μπω;" και λέω "Μπορείς να μπεις από την πίσω πόρτα;"
"Δεν λειτουργεί η πόρτα;"
"Όχι, λειτουργεί. Τη χρησιμοποιούν πολλοί,
αλλά ο νέος τρόπος είναι να πηδήξεις τον φράχτη και να έρθεις εδώ".
Αν και κοροϊδεύω τα Common Core,
έμαθα διάφορα από τα μαθήματα του δημοτικού.
Είναι ντροπιαστικό.
Είμαι 41. Η κόρη μου είναι οκτώ.
Δεν θα έπρεπε να λέει κάτι και να λέω "Τι; Πώς το είπες;"
Έμαθα πότε να χρησιμοποιώ "το" ή "τον".
Δεν ήξερα ότι υπάρχει κανόνας.
Νόμιζα ότι πήγαινε όπως το ένιωθες.
"Καλό μου φαίνεται" και το κάνεις.
Κάνω το ίδιο με το κόμμα.
Δεν ξέρω πού πρέπει να πάει ένα κόμμα.
Αν νιώθω ότι έρχεται κόμμα, προσπαθώ να ξεφύγω από την πρόταση.
Κι αν δεν μπορώ, βάζω κόμμα και περιμένω να δω τι θα μου πουν.
Λένε "Είναι κόμμα;" Λέω "Έχει κολλήσει το κουμπί στο κινητό".
Δεν θυμάμαι τίποτα από το σχολείο. Μιλάνε για ιστορία και λέω
"Δεν ξέρω πότε τα μάθατε. Νομίζω ότι δεν τα κάναμε".
Παραλίγο να μη βγάλω το λύκειο. Κόπηκα στις Επιστήμες.
Έκανα το μάθημα Επιστήμες στη Γ' Λυκείου.
Κόπηκα.
Ο μπαμπάς μου πήγε στην καθηγήτρια κι είπε
"Πέρνα τον. Δεν θα ασχοληθεί με επιστήμες".
Και η καθηγήτρια συμφώνησε.
Ήταν βέβαιη ότι δεν θα άγγιζα τον κόσμο της επιστήμης.
Δώσαμε εξετάσεις ACT για το πανεπιστήμιο και πήρα 17.
Κι αν δεν ξέρετε τις ACT,
στο 18 λένε "Δεν πήγες καλά, αλλά πέρασες".
Στο 17, λένε "Δεν μπορώ… Έχεις γραφτεί στο σχολείο;
Δηλαδή, τι κάνεις;"
Το μόνο που θυμάμαι είναι
ότι στην Α' Γυμνασίου ένα παιδί έδειρε τον γυμναστή.
Αυτό μου έμεινε.
Ήταν μεγάλος για Α' Γυμνασίου. Ερχόταν με αμάξι.
Αν είσαι καθηγητής κι ένας μαθητής σου οδηγεί,
ξέρεις ότι κάποτε θα τσακωθείτε.
Απλώς συμβαίνει. Λες και…
Ο κόσμος μού μιλάει εύκολα. Μάλλον με θεωρούν χαζό.
Αν μιλήσω σε άγνωστο, το νιώθω πάντα.
Και νομίζω ότι φταίνε τα μάτια μου. Έχω μεγάλα μάτια.
Κι έτσι ακούω συχνά "Με παρακολουθείς, φίλε;"
Κάθομαι εκεί και λέω "Ναι, ακούω".
Λέει "Ένιωσα ότι ήσουν αλλού".
Έχω δύο μπουφάν δύο όψεων στο σπίτι, γιατί δεν ήξερα ότι ήταν δύο όψεων.
Τα αγόρασα ταυτόχρονα, τα δοκίμασα και τα δύο ξεχωριστά.
Μου άρεσε το μαύρο, σκέφτηκα "Ας πάρω και το μπλε".
Τα έβαλα στο ταμείο και είπαν "Σίγουρα;"
Είπα "Ναι, ξέρω τι κάνω, εντάξει;"
Το πιο χαζό πράγμα που με έπεισαν…
Μ' αρέσει το γκολφ.
Ένας τύπος μού έλεγε ότι υπάρχει γήπεδο γκολφ στη Βόρεια Καρολίνα,
όπου έχουν λάμα για βοηθούς.
Αν δεν ξέρετε τίποτα για το γκολφ, ο βοηθός κουβαλά τον σάκο σου
και σου λέει πόσο απέχεις από την τρύπα.
Αυτό το γήπεδο έχει λάμα.
Βάζεις τον σάκο του γκολφ στο λάμα και την κουβαλά.
Μου το είπε και μετά κοίταξε μέσα στα μεγάλα, χαζά μάτια μου
και είπε "Να ξέρεις ότι τα λάμα δεν μιλούν".
Αυτήν την ερώτηση ήθελε να προλάβει
κοιτώντας τα χαζά μου μάτια.
Σκέφτηκε "Θα το πω για να μη χρειαστεί να το πει".
Είμαι στον ζωολογικό κήπο και λέω στις καμηλοπαρδάλεις "Από πού είστε;
Ξέρω από πού είστε, αλλά από πού ακριβώς;"
Θα το αφήσω να περάσει. Το δύσκολο είναι ότι τα βλέπω πρώτος.
Βλέπω ένα φως να αναβοσβήνει στα οκτώ χιλιόμετρα και λέω
"Αυτό φαίνεται να πλησιάζει".
Στο μυαλό μου σκέφτομαι "Νομίζω…"
Μερικές φορές κοίταξα κι ήταν αστέρια.
Ειλικρινά, κοιτάω ψηλά και λέω "Αυτό δεν κινείται γρήγορα".
"Ένα κάθεται από πάνω μας". "Ναι, το φεγγάρι είναι".
"Είναι;"
Λοιπόν, είμαι 41 χρόνων.
Και όταν έγινα 40, έφτασα στην ηλικία που δεν ήθελα να φτάσω.
Θυμάμαι τους γονείς μου να γίνονται 40. Νιώθω γέρος.
Στα 40 συνειδητοποιείς ότι είσαι πιο μεγάλος από όλους όσους μιλάς.
Πριν γίνεις 40, τους θεωρείς όλους συνομήλικους.
Για κάποιον λόγο, όταν γίνεσαι 40, είσαι μεγαλύτερος…
Λέω "Το θυμάσαι; Ήταν το '97, το '98".
Και λέει "Δεν είχα γεννηθεί". Λες "Σοβαρά, δικέ μου;
Στα μάτια μου, είμαστε ίδιοι.
Πού είναι ο μπαμπάς σου; Έπαιρνα όρκο ότι ήσουν στην ηλικία μου".
Μόλις έγινα 40 απέκτησα κλειστοφοβία.
Δεν είχα.
Απέκτησα στο λούνα παρκ Σίμπσονς Ράιντ, κι αυτό είναι το παράξενο.
Είμαστε 100 μέτρα μακριά από εκεί όπου κατέρρευσε η ζωή μου.
Ήμουν στο τρενάκι με την κόρη μου. Καθόμαστε.
Ήταν κι ένας φίλος με τις δύο κόρες του.
Καθόμαστε και κατεβάζουν την μπάρα.
Το πόδι μου κόλλησε στη μέση.
Αυτό άνοιξε μια πόρτα που δεν ήξερα ότι υπήρχε.
Είναι πρόβλημα. Έπρεπε να σταματήσω.
Είναι πολύ ντροπιαστικό να σταματάς ένα παιδικό παιχνίδι.
Κουνάω τα χέρια, "Δεν μπορώ να το κάνω".
Ανοίγουν και λένε "Μπορείς να το ξανακάνεις". Λέω "Έφυγα".
Κανείς δεν το έκανε, γιατί δεν μπορούσα. Έπρεπε να φύγουμε.
Το χάλασα σε όλους.
Η κλειστοφοβία καταστρέφει τη διασκέδαση όλων.
Ο πανικός της κλειστοφοβίας έχει πλάκα.
Όχι το ότι σου συμβαίνει,
αλλά το πόσο γρήγορα μεταμορφώνεσαι από φυσιολογικός σε παλαβός.
Όλο αυτό συμβαίνει ταυτόχρονα.
Είναι κάτι καινούριο για μένα, οπότε το έχω ξεχάσει.
Όταν βρεθώ σε μια τέτοια κατάσταση, λέω "Να το".
Μπήκα σε ένα Uber με επτά άλλα άτομα.
Λέω "Θα κάτσω εγώ στην τρίτη σειρά".
Το έπαιξα ευγενικός. Μπαίνω πίσω και σηκώνουν τα καθίσματα.
Αρχίζει να με πιάνει.
Κάθομαι εκεί πίσω, προσπαθώ να είμαι φυσιολογικός, δεν μιλάω.
Λέω "Μπορείς να ανοίξεις το παράθυρο;
Μπορείτε να βγείτε όλοι από το βαν;"
Είμαστε στην εθνική. Λέω "Ανοίγετε τα παράθυρα;
Μπορώ να οδηγήσω το Uber; Να το οδηγήσω;"
Γεννήθηκα το 1979.
Και ο λόγος που το λέω
είναι γιατί, αν είστε στην ηλικία μου ή εκεί γύρω,
από το '78 έως το '80,
θα συνειδητοποιήσετε ή δεν ξέρετε,
ότι ποτέ δεν με έλεγαν Μιλένιαλ ή Γενιά Χ.
Δεν είχα ακούσει τέτοιους όρους μεγαλώνοντας.
Και τώρα τους ακούς συνέχεια.
Έψαξα για να δω "Τι είμαι;"
Και δεν είμαι τίποτα.
Είμαι σε ένα μεταίχμιο.
Είμαι ένα κενό γενιάς.
Και μας αποκαλούν Xennials,
γενιά του Oregon Trail.
Το αγαπημένο μου όνομα είναι οι Τυχεροί.
Πράγματι. Είμαστε τυχεροί.
Μεγαλώσαμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους.
Μεγάλωσα σαν να ήταν δεκαετία του '50.
Έβγαινες και οι γονείς σου δεν ήξεραν πού ήσουν.
Πήγαμε στο σχολείο και παίζαμε Oregon Trail στον υπολογιστή.
Κανείς δεν είχε υπολογιστή στο σπίτι. "Τι είσαι, εκατομμυριούχος;"
Όμως, στο λύκειο είχα AOL. Είχαμε υπολογιστή στο σπίτι.
Πήρα βομβητή και μετά πήρα κινητό.
Δεν είχα κοινωνικά μέσα. Στα 26 μου απέκτησα το Myspace.
Τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης…
Ό,τι έκανα στο λύκειο είναι φήμη. Δεν θα μου χαλάσει τη ζωή.
Αν είσαι στην ηλικία μου, καταλαβαίνεις ότι καταλήγεις πάντα στη μέση.
Μιλά ένας της Γενιάς Χ, λες "Κατάλαβα".
Ένας Μιλένιαλ, "Κατάλαβα".
Πάντα νιώθεις στη μέση. Αυτές οι ομάδες αλληλομισούνται.
Ένιωσα πολύ έντονα ότι είμαι στη μέση όταν έμενα σε ένα ξενοδοχείο.
Πολλά ξενοδοχεία έχουν το Chromecast
και βλέπεις Netflix στο δωμάτιό σου.
Μπήκα στο δωμάτιό μου και το άναψα.
Το Chromecast δεν λειτουργεί.
Τηλεφώνησα στη ρεσεψιόν και το σήκωσε μια απίστευτα γέρικη φωνή.
Αυτός ο τύπος ήταν επιζών του Εμφυλίου.
Λες "Ευχαριστώ που υπηρετήσατε".
"Ήταν στον στρατό;" "Μάλλον, φίλε.
Είναι σε μια ηλικία που έπρεπε όλοι να πάνε. Πες το".
Του λέω "Το Chromecast μου δεν λειτουργεί".
Μπορούσα να πω οτιδήποτε. Δεν το είχε ξανακούσει.
Μπορούσα να πω "Χάλασε το μπιπ-μποπ".
Με ρώτησε αν έμενα στο ξενοδοχείο. Τέτοια σύγχυση. "Εδώ μένετε;"
Λέω "Λέτε να πήρα τη ρεσεψιόν από διαφορετικό ξενοδοχείο;"
Λέει "Δεν ξέρω τι είναι,
αλλά έχω έναν νεαρό εδώ. Τον στέλνω να σε βοηθήσει".
Είπα "Τέλεια".
Έρχεται και χτυπάει την πόρτα μου. Είναι στην ηλικία του μπαμπά μου.
Όταν τον βλέπω, λέω "Δεν χρειάζεται να το κάνουμε.
Ξέρω ότι το έχεις ακουστά,
αλλά δεν θα μπορέσεις να το φτιάξεις".
Αλλά ανήκει στη γενιά που θέλει να το προσπαθήσει, οπότε…
Τον αφήνω να μπει.
Έρχεται στο δωμάτιό μου, κάθεται στο κρεβάτι. "Πολύ πίσω" σκέφτηκα.
Θυμάμαι ότι οι γάμπες του ακουμπούσαν το κρεβάτι.
Σκέφτηκα "Πόσο πίσω θα πας;
Κρυώνεις; Θέλεις κάνα σκέπασμα;"
Αρχίζει να πατάει τα κουμπιά στο χειριστήριο.
Λέω "Δεν ξέρω αν βοηθάει".
Λέει "Ας το προσπαθήσουμε". Λέω "Εντάξει".
"Θα ανοίξω το ντους, το παράθυρο, τα πάντα.
Ας δούμε. Ίσως ανάψει. Ποιος ξέρει; Ίσως συνδέονται όλα".
Δεν μπορούμε να μπούμε και λέει "Θα έρθει ένας νεότερος σε λίγο".
Σκέφτομαι "Εγώ είμαι ο νεότερος".
Λέω "Δεν πειράζει. Δεν το χρειάζομαι".
Λέει "Είναι Μιλένιαλ".
Και λέω "Τώρα μάλιστα".
Αυτό κάνει ο Μιλένιαλ. Γεννήθηκε με τεχνολογία.
Ξέρει πώς να το φτιάξει. Ενθουσιάστηκα.
Λέω "Υπέροχα". Λέει "Θα έρθει σε μία ώρα". "Υπέροχα".
Ξέρετε πόσο γρήγορα το έφτιαξε ο Μιλένιαλ;
Δεν θα μάθω, γιατί δεν ήρθε στη δουλειά εκείνο το βράδυ.
Δεν ενημέρωσε, τίποτα.
Το έμαθα, επειδή με πήρε ο γέρος. Έπρεπε να τον αντικαταστήσει.
Ήταν έξαλλος. Μισεί αυτόν τον Μιλένιαλ.
"Δεν έρχεται, δεν το παίρνει στα σοβαρά.
Έχει αλλεργία στα φιστίκια". Είπα "Εντάξει".
Τελικά το έφτιαξα. Ήταν απλώς αποσυνδεδεμένο.
Οπότε, ναι, εγώ έφταιγα.
Το επόμενο πρωί
αντιμετώπισα τη γενιά της κόρης μου.
Είναι μια γενιά όπου όλοι σκέφτονται μόνο τους εαυτούς τους.
Κατεβαίνω στον μπουφέ για πρωινό.
Περπατάμε, μπροστά μου είναι ένα κοριτσάκι
και έχει βάφλες.
Παίρνει μια βάφλα.
Υπάρχει μια κανάτα με σιρόπι πάνω σε ένα πιάτο.
Ρίχνεις, το αφήνεις πίσω στο πιάτο
και μετά τρως το πρωινό σου.
Παίρνει το σιρόπι και το πάει στο τραπέζι της.
Το σιρόπι έφυγε.
Και το βλέπω μόνο εγώ να συμβαίνει.
Ακούω κόσμο να ρωτάει "Πού είναι το σιρόπι;"
Αρχίζει να γίνεται θέμα.
Λένε "Πού είναι το σιρόπι;" Το ξενοδοχείο λέει "Δεν ξέρω.
Όσο σιρόπι είχαμε ήταν εκεί έξω".
Ξέρω πού είναι, αλλά δεν θέλω να ανακατευτώ.
Δεν ξύπνησα και είπα
"Ελπίζω να μιλήσω σε όλους το πρωί".
Όταν σηκώνεσαι, δεν λες "Ελπίζω να μπλέξω εκεί κάτω".
Προσπαθώ να λέω διάφορα καθώς περπατάω.
"Ίσως κάποιος να το πήρε στο τραπέζι του".
Συνεχίζω.
"Βλέπεις το τραπέζι της μικρής; Ίσως να το πήραν".
Κανείς δεν το πιάνει.
Πρέπει να πάω να το πάρω. Κάθεται με τους φίλους της. Πλησιάζω.
Λέω "Μπορούμε να πάρουμε το σιρόπι;
Είναι για όλο το ξενοδοχείο".
Και λέει… Λένε "Ό,τι πεις". Όλοι τους με αγνόησαν.
Τότε ξυπνά ο πατέρας μέσα μου. Λέω "Απλώς για να ξέρετε,
δεν έκανα τίποτα κακό, εσείς χαλάσατε το πρωινό όλων.
Δεν ξέρω αν έχετε ξαναφάει με κόσμο,
αλλά με βλέπετε με κάνα τάπερ με αυγά; Πήρα όλα τα αυγά;
Εσείς σκεφτήκατε 'Αυτό είναι το σιρόπι μου'.
Και οι γονείς σας τι λένε;"
Κάποια άρχισαν να κλαίνε. Ένιωσα καλά, αλήθεια.
Ξέφυγα λίγο. Μ' αρέσει να εξασκώ την πειθαρχία σε άλλα παιδιά.
Και για να κοροϊδέψω τη δική μου γενιά,
για να μη φανεί ότι πάω να το προσπεράσω,
σε ένα άλλο ξενοδοχείο συνέβη πάλι ένα περιστατικό με σιρόπι.
Μ' αρέσουν οι βάφλες με το σιρόπι. Είμαι συχνά γύρω από το σιρόπι και…
Είμαστε σε ένα Holiday Inn Express. Έχει μπουφέ.
Έχουν δημητριακά, στρίβεις και βγαίνουν τέσσερις νιφάδες.
Όπως ταΐζεις μια γάτα για το Σαββατοκύριακο.
Λες "Αρκετά".
Είχαν κουρκούτι, σιρόπι
και βαφλιέρα για να τη φτιάξεις εσύ.
Βάζεις το κουρκούτι, το κλείνεις, το ανάβεις.
Μαγειρεύεις για δύο λεπτά, γυρνάς, ανοίγεις.
Η μισή βάφλα βγαίνει, η μισή μένει για πάντα.
Έτσι τρως μια βάφλα.
Είμαι με έναν φίλο μου στην ηλικία μου. Είναι μπροστά μου.
Δεν μιλάμε, απλώς περπατάμε.
Το κουρκούτι και το σιρόπι είναι σε διάφανα δοχεία.
Δεν έχουν ετικέτα, αλλά φαίνονται.
Παίρνει το σιρόπι και το ρίχνει στη βαφλιέρα.
Δεν τον σταματάω, γιατί δεν έχει την έκφραση "Δεν το έχω ξανακάνει".
Το κάνει και σε πείθει ότι θα το δοκιμάσουμε αργότερα.
Δηλαδή, τον βλέπεις να…
Σκέφτεσαι "Φίλε, ανυπομονώ να δω τι φτιάχνει.
Ίσως ξέρει κάτι που δεν ξέρω".
Το κλείνει, το ανάβει, μαγειρεύει.
Μας κοιτάζει. Όλη η ουρά λέει
"Ναι, τι θα φτιάξει;"
Και φτιάχνει μαύρο καπνό, αυτό φτιάχνει.
Σκούρος, μαύρος καπνός αρχίζει να γεμίζει το λόμπι.
Έρχεται ο διευθυντής. "Τι κάνεις;"
"Έβαλα λάθος υλικό. Δεν έχουν ετικέτα".
Ο τύπος λέει "Είναι σε διάφανα δοχεία.
Δεν ξεχωρίζεις τα δύο υλικά;"
Λέει "Σίγουρα συμβαίνει συνεχώς"
κι απαντά "Πρώτη φορά γίνεται".
Έτσι, πέταξαν τη βαφλιέρα.
Αυτό έπρεπε να κάνουν. Να την πετάξουν. Τελείωσε.
Πήγαμε από το "όλα έτοιμα για μια βάφλα",
στο "ανάποδα στον σκουπιδοτενεκέ".
Μετά γυρίζει και κοιτάζει
και βλέπει μια σειρά ανθρώπων με μικρά χάρτινα πιατάκια.
Και όλοι είναι θλιμμένοι.
Ακούω κάποιον πίσω να λέει "Έβαλα ξυπνητήρι γι' αυτό".
Δύο τύποι ήταν ξυπόλυτοι.
"Έτρεξα ξυπόλυτος στο ασανσέρ. Νόμιζα ότι θα το χάσω".
Οι γονείς μου είναι στα 60 τους.
Και όταν οι γονείς σου πατάνε τα 60, πληροφοριακά,
συνειδητοποιείς "Τώρα είμαι ο αρχηγός της οικογένειας".
Σωστά;
Δεν τα παραδίδουν, δεν το προσφέρουν.
Αρχίζουν να κάνουν πράγματα που λες "Δεν ξέρω".
Πήγαμε στα μαγαζιά τις προάλλες και γυρνάμε στο αμάξι.
Ήμασταν μια ώρα στο μαγαζί. Επιστρέφουμε. Η πόρτα του οδηγού είναι ορθάνοιχτη.
Οδήγησε,
άνοιξε την πόρτα για να μπει μέσα και απλώς έφυγε.
Οδηγεί εδώ και 50 χρόνια.
Τα αμάξια εξελίσσονται,
αλλά κάτι που έμεινε το ίδιο είναι ότι πρέπει να ανοιγοκλείνεις την πόρτα.
Έβαλε το παντελόνι της μαμάς μου σε κηδεία.
Εκείνη την ημέρα είπα "Δεν μπορούμε να τον ακούμε πια.
Θέλει βοήθεια. Δεν ξέρει τι συμβαίνει".
Συνήθως συμβαίνει όταν αρχίζεις να κάνεις τις γιορτές στο σπίτι σου
αντί για το πατρικό σου. Τότε ξεκινάει.
Οι γονείς μου, μόλις το κάναμε, μετακόμισαν σε ένα τριάρι στην πόλη.
Θέλουν να κάνουν τις Ευχαριστίες στο σπίτι τους, αλλά δεν έχουν χώρο.
Είμαστε καμιά εικοσαριά.
Σαν να λες "Κάνουμε Χριστούγεννα στο δωμάτιο της εστίας;"
Έχουν ένα τραπέζι για τέσσερις και βάζουν τραπεζάκια και κομοδίνα
σε όλον τον διάδρομο.
Κάθεσαι σε σκάλες. Λέμε στα παιδιά να φάνε στο αμάξι.
"Γύρνα στο αμάξι. Δεν μπορείς να φας μέσα".
Η μαμά μου δεν είχε κέτσαπ. Είπα "Όλοι έχουν. Είναι σετ με το σπίτι".
Αν πήγαινα σε έναν αλκοολικό, θα είχε.
Θα έλεγα "Έχεις κέτσαπ;" και θα έλεγε "Δεν είμαι τόσο χάλια, φίλε".
Μεγάλωσα τη δεκαετία του '80 και του '90.
Τότε ήμουν παιδί.
Τη δεκαετία του '80 και του '90, απήγαν τα παιδιά πολύ γρήγορα.
Δεν θέλω να πω ότι ήμασταν πιο επιθυμητοί ή κάτι τέτοιο.
Εγώ…
Ήμασταν έξω πιο συχνά, υπήρχαν πολλές ευκαιρίες.
Ήταν πιο εύκολο να μας βάλουν σε βαν.
Δεν ήθελε και πολύ.
Οι γονείς τότε έβλεπαν τηλεόραση και νομίζω ότι τρόμαζαν.
Τώρα βλέπεις παντού εκπομπές με εγκλήματα.
Ό,τι βλέπεις είναι έγκλημα, τα podcast, οι ταινίες.
Το βλέπεις συχνά.
Αλλά τότε είχες λίγα κανάλια
και εκείνες οι εκπομπές ήταν πολύ ισχυρές.
Οι γονείς μου έβλεπαν την εκπομπή Rescue 911.
Έδειχνε αναπαραστάσεις εγκλημάτων.
Ήταν δυνατή.
Έχω δει τρία δευτερόλεπτα Rescue 911. Θυμάμαι να πηγαίνω στο σαλόνι.
Οι γονείς μου παρακολουθούν, βλέπω κάποιον με μάσκα του σκι.
Κάποια κοιμάται με τα πόδια έξω από το σκέπασμα. Άρχισε να της τα τρίβει.
Αυτό είδα. Συνέχισα να περπατάω.
Δεν ξέρω τι έγινε πριν ή μετά,
αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ με τα πόδια έξω από τα σκεπάσματα,
επειδή είδα αυτό κατά λάθος πριν από 30 χρόνια.
Τα πόδια μου ζεσταίνονται και θέλω τόσο πολύ να τα βγάλω έξω.
Το δοκιμάζω κάθε βράδυ εδώ και 30 χρόνια,
μετά ξεπετάγεται η εικόνα στο μυαλό μου και τα ξαναβάζω μέσα.
Είμαι στο ξενοδοχείο. "Δεν μπορεί να μπει εδώ, έχεις κλειδώσει".
Και λέω "Αυτό ακριβώς περίμενε. Μάλλον είναι ήδη εδώ".
Οι γονείς μου έβλεπαν ένα επεισόδιο όπου είχε εξαφανιστεί ένα παιδί.
Οπότε, τρόμαξαν.
Σκέφτηκαν "Πέφτετε θύματα απαγωγής. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Συμβαίνει".
Ήθελαν να είμαστε προετοιμασμένοι.
Αντί για αυτοάμυνα,
αντί να μας δώσουν ένα όπλο, κάτι,
αυτό που έκαναν ήταν… Ξέρετε τα φυλλάδια που μοιράζουν σε μια εξαφάνιση;
Έλεγαν "Ας ετοιμάσουμε το φυλλάδιο.
Ας το κάνουμε".
Σε μια εξαφάνιση, υπάρχει φυλλάδιο.
Με φωτογραφία του παιδιού και πληροφορίες, ύψος, βάρος, χρώμα ματιών.
Αντί να φτιάξουμε φυλλάδιο, μας έβαζαν να γράψουμε σε ένα χαρτί
όνομα, ύψος, βάρος, χρώμα ματιών.
Και μετά το κρατούσαμε μπροστά από τον τοίχο
και μας έβγαζαν φωτογραφία.
Δείχνει εμάς να κρατάμε τις πληροφορίες μας.
Είπαν "Όταν η αστυνομία πει 'Ας φτιάξουμε ένα φυλλάδιο',
θα πούμε 'Λοιπόν, ελπίζαμε ότι θα συμβεί.
Έχουμε ήδη ένα'. Θα το δώσουμε στην αστυνομία".
Αν μας είχαν απαγάγει, οι γονείς μου θα ήταν στη φυλακή.
Ποιος θα πιστέψει ότι έβγαλες φωτογραφίες;
Θα τις δουν και θα πουν "Πείτε πού είναι τα παιδιά.
Αυτό ήταν το πιο εύκολο. Δεν το έχω ξαναδεί".
Έπρεπε να το τυπώσουν στο Walmart. Δεν μπορούσες στο σπίτι.
Έπρεπε να δείξεις ότι είσαι τρελός.
Μπήκαμε. Ο τύπος θα σκέφτεται
"Μπορώ να μιλήσω στα παιδιά σας; Θα ήθελα πολύ να τα πούμε".
Λοιπόν, είμαι παντρεμένος.
Εγώ κι η γυναίκα μου γιορτάσαμε τη 14η επέτειό μας.
Και… Ευχαριστώ.
Είμαστε μαζί εδώ και 20 χρόνια.
Τη γνώρισα προτού ξεκινήσω την κωμωδία.
Δουλεύαμε στο Applebee's. Εκεί γνωριστήκαμε.
Λατρεύουμε τα Applebee's μέχρι και σήμερα. Περιμένετε.
Σταθείτε… Νιώθω ότι…
Ναι, αυτό είναι καλό.
Πόσα… Δεν κάνουν όλα την ίδια δουλειά;
Ξέρετε, σαν…
Δεν έπρεπε να λένε "Είμαι ήδη εδώ, μην έρχεσαι κι εσύ";
Αυτό πρέπει να κάνουν, να μιλούν πιο πολύ.
"Είμαι εδώ" και να απαντά "Δεν το ήξερα ότι είσαι εκεί".
Να λέει "Ναι, μην έρχεσαι. Θα μείνω εδώ, εσύ μείνε εκεί.
Αυτό είναι το βασικό, να μείνουμε εδώ".
Εντάξει.
Γνώρισα τη γυναίκα μου στα Applebee's.
Προτού ξεκινήσω την κωμωδία,
ήμουν στην υποδοχή κι εκείνη σερβιτόρα.
Κάποιος τη ρώτησε πρόσφατα
"Φανταζόσουν στην αρχή της σχέσης σας
ότι η ζωή σας θα εξελισσόταν έτσι;"
Είπε "Δούλευε στην υποδοχή και δεν πίστευα ότι ήταν έξυπνος για σερβιτόρος".
Οπότε, ναι.
Φτάσαμε πιο μακριά απ' ό,τι περίμενα.
Είπα ότι ήθελα να γίνω σερβιτόρος.
"Συνέχισε να ονειρεύεσαι. Αν προσπαθήσεις, μπορείς να απομνημονεύσεις το μενού".
Εγώ και η γυναίκα μου… Εγώ είμαι ο ονειροπόλος της παρέας.
Σε έναν γάμο, ο ένας από τους δύο είναι ο ονειροπόλος.
"Τα λεφτά δεν είναι αληθινά. Ας διασκεδάσουμε όσο μπορούμε".
Κι ο άλλος μισεί τη διασκέδαση.
Έτσι φτιάχνεις έναν γάμο. Με δύο ονειροπόλους, μένεις άστεγος.
Χρειάζεσαι κάποιον να λέει "Διασκέδαση; Πρέπει να τη σταματήσω.
Περνάς καλά; Σταμάτα. Έχεις κλιματισμό; Κλείσ' τον".
Βασικά, παντρεύτηκα τον μπαμπά μου.
Νόμιζα ότι ο κλιματισμός κοστίζει 100.000 δολάρια τη μέρα.
Νόμιζα ότι αν βάλεις κλιματισμό σε αμάξι, γίνεται έκρηξη.
Σου τελειώνει αμέσως η βενζίνη.
"Άνοιξε κανείς τον κλιματισμό;"
Η γυναίκα μου είναι πάντα γύρω μου. Τη νιώθω πάντα κοντά μου…
Λες και παντρεύτηκα γάτα.
Λέω "Είσαι πάντα πάνω μου".
Αν πάω στο μπάνιο, λέει "Θα βάψω την πόρτα του μπάνιου όσο είσαι μέσα".
Λέω "Δεν μπορούσες να το κάνεις αργότερα;" "Μπορούσα.
Περίμενα να μπεις για να ξεκινήσω".
Αν τρώω κάτι που δεν εγκρίνει, εμφανίζεται.
Το περνάω λαθραία.
Αν έτρωγα μπισκότα Oreo στη σοφίτα στις 3:00 π.μ.,
θα έβαζα στοίχημα ότι θα άναβε το φως
και θα έλεγε "Τι κάνεις εδώ πάνω;"
Κι αν ρωτούσα "Εσύ τι κάνεις εδώ;",
θα έλεγε "Πάντα εδώ είμαι. Έχω δουλειές".
Έβαλε το Life360 στο κινητό μου.
Σε εντοπίζουν όταν δεν είσαι κοντά.
Μπορεί να μην ξέρεις καν ότι το έχεις.
Χειρότερο από ό,τι κάνει η κυβέρνηση.
Προτιμώ να με εντοπίσει η κυβέρνηση από εκείνη.
Με παίρνει "Γιατί έχεις πάει για ντόνατ;" Λέω "Δεν θα ζήσω έτσι".
Δεν θα αφήσω το κινητό στο γυμναστήριο για να πάω να πάρω ντόνατ με μετρητά.
Το έκανα, αλλά δεν θα το κάνω κάθε φορά.
Θεός φυλάξοι αν έχει κουπόνι για κάποιο μαγαζί.
Περπατάω στο πάρκινγκ και με παίρνει
"Μην ψωνίσεις. Έχω κουπόνι".
Λέω "Νομίζεις ότι θα έρθω να πάρω το κουπόνι; Αυτό νομίζεις;
Θα προσπαθήσω να πληρώσω πιο πολλά.
Δεν ξέρω αν γίνεται, αλλά θέλω να δώσω παραπάνω για την οδοντόκρεμα.
Θα τα στρογγυλοποιήσω προς τα πάνω!"
Μισώ τα κουπόνια κι εκείνη είναι εθισμένη.
Δεν θα με αφήσει… "Έχω κουπόνι". Νιώθω τόσο χαζός.
Αγοράζω αποσμητικό και λέω
"Δεν έχω όλα τα λεφτά, τα έχω σχεδόν όλα,
αλλά έχω αυτό το κουπόνι.
Μια μέρα, ελπίζω να πληρώσω όλο το ποσό.
Κάνουμε όση οικονομία μπορούμε".
Ένας από τους καλύτερους καβγάδες…
Δεν ήταν καλός ο καβγάς, απλώς γελοίος.
Έγινε για την έκφραση "με τη μία".
Για αυτήν την έκφραση.
Η γυναίκα μου κι εγώ…
Σταθείτε… Είναι το τελευταίο. Ακούω ένα στο βάθος.
Γιατί το ακούς από μακριά και είναι σαν να πηγαίνει προς τα εκεί.
Δεν ακούγεται σαν να πάει από την άλλη;
Εσείς λέτε "Δεν το ακούμε καν" και εγώ είμαι εδώ πάνω…
Θα με στοιχειώνει όσο ζω.
Σε κάθε σόου σε κλειστό χώρο,
εγώ θα λέω "Ακούτε το ελικόπτερο;" Θα λέτε "Μέσα στο κτίριο;"
Θα λέω "Ναι, το ακούτε όλοι;
Σκύψτε όλοι, ησυχία. Ελικόπτερο είναι αυτό;"
Εντάξει.
Οπότε, τσακωθήκαμε για τη φράση "με τη μία".
Για την έκφραση.
Κι αν είστε νιόπαντροι, σκέφτεστε "Δεν έχει νόημα".
Έχετε δίκιο. Είναι καβγάς διψήφιου γάμου.
Αυτό είναι όταν έχεις ήδη καβγαδίσει για τα πιάτα ή για τα ρούχα.
Τότε προσπαθούν να σε διαλύσουν νοητικά.
Σε έχουν φέρει σχεδόν εκεί που θέλουν και αυτό είναι το κερασάκι.
Η γυναίκα μου ήθελε να πάει να δει τους γονείς της. Είναι χωρισμένοι.
Όλο αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο για μένα.
Είναι κάτι που δεν συζητιέται, ο γάμος με παιδί χωρισμένων.
Χώρισαν εξαιτίας της,
οπότε γιατί πρέπει εγώ να πάω σε 50 διαφορετικά σπίτια;
Οπότε…
Ήθελε να τους δει. Είπε "Θέλω να το κάνω με τη μία".
Δεν έχω ακούσει τη γυναίκα μου να λέει τη φράση.
Στα 20 χρόνια μαζί, δεν το έχει ξαναπεί.
Ένιωσα ότι κάποιος της είπε "Ξεκίνα να χρησιμοποιείς αυτήν τη φράση".
Λέει "Θα πάρω τον άντρα μου". "Τέλεια, χρησιμοποίησέ τη 40 με 50 φορές".
Με παίρνει "Θέλω να πάω στους γονείς μου με τη μία".
Λέω "Ας το κάνουμε με τη μία".
Λέει "Θέλω με τη μία". Λέω "Ας το κάνουμε με τη μία.
Ας το κάνουμε με τη μία, συμφωνώ".
Έλεγε συνέχεια "με τη μία", ξανά και ξανά.
Κι όταν πήγε να περιγράψει αυτό το "με τη μία" ταξίδι, είπε
"Πάμε στη μαμά μου, γυρνάμε σπίτι, πάμε στον μπαμπά μου".
Οπότε, περίμενα και δεν είπε τίποτα.
Είπα "Δεν σημαίνει αυτό η έκφραση".
Αντί να παραδεχτεί το λάθος, λέει "Ξέρω τι σημαίνει 'με τη μία'".
Λέω "Ναι; Δεν φαίνεται να ξέρεις.
Έχουμε το ίδιο επώνυμο.
Δεν γίνεται να μην ξέρεις το 'με τη μία'.
Τι σημαίνει 'Μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια'; Δεν ξέρω αν τα ξέρεις αυτά".
Μου το έκλεισε.
Γυρνάω στο σπίτι.
Όταν μπαίνεις στο σπίτι μετά από καβγά, λες "Πόσο κράτησε ο καβγάς; Ισχύει ακόμα;
Τελείωσε;" Δεν ξέρω. Πρέπει να δω το κλίμα.
Δεν χρησιμοποιεί λέξεις, όπως "συγγνώμη". Θα ήθελα να την ακούσω.
Σίγουρα δεν ξέρει τι σημαίνει.
Εγώ λέω. Περιφέρομαι με ένα τσουβάλι συγγνώμες
και τις μοιράζω όλη μέρα.
Της είπα "Θα ήθελες κάποιες;"
Λέει "Δεν έχω τσέπες".
Δεν μιλήσαμε όλη νύχτα. Καθόμαστε με την κόρη μας.
Βλέπουμε τηλεόραση και τρώμε.
Λέω "Ξέρεις ότι η μαμά σου είναι τρελή;"
Λέει "Διάβασες; Μη μείνεις χαζή σαν τον μπαμπά σου".
Και η κόρη μας λέει "Είστε όλοι τρελοί;"
Είμαι ξαπλωμένος στον καναπέ και η γυναίκα μου με φιλά για καληνύχτα
και πηγαίνει για ύπνο. Αυτό ήταν.
Ένιωσα ότι ήταν μια "συγγνώμη", αλλά δεν το είπε.
Είμαι ξαπλωμένος, το σκέφτομαι.
Σκέφτεσαι πολλά. Όσο πιο πολύ είσαι παντρεμένος,
αφήνεις κάποια πράγματα να πέσουν κάτω.
Το επόμενο πρωί ξυπνάω και θέλω να το συζητήσουμε,
γιατί δεν μιλήσαμε όλη νύχτα.
Πάω και της λέω "Κοίτα, πρέπει να σου πω κάτι.
Δεν σημαίνει αυτό, με καταλαβαίνεις;"
Κι αυτό πήγε πολύ καλά.
Ήμουν πολύ σίγουρος για το επιχείρημα, το σκεφτόμουν όλη νύχτα.
Είπα "Το 'χεις στο τσεπάκι, φίλε. Να το αναφέρεις πάλι.
Δεν θέλω να βγω ραντεβού, αλλά να κερδίσω. Θα πεθάνουμε μαζί".
Παραλίγο να την ξυπνήσω, τόσο ανυπομονούσα.
Ήθελα να την κουνήσω λέγοντας "Δεν σημαίνει αυτό".
Ο γάμος μας παραλίγο να τελειώσει με τη μία.
Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε απόψε.
Το εκτιμώ πραγματικά.
-Δεν ξέρεις την Τόνια Χάρντινγκ; -Δεν την ξέρω. Όχι.
Όλοι οι φίλαθλοι ξέρουν την αναφορά.
Δεν ξέρεις την Τόνια Χάρντινγκ;
Κανείς δεν την ξέρει, φίλε.
Δεν το πιστεύω ότι δεν την ξέρεις.
Είμαι ο μεγαλύτερος φίλαθλος.
Αν δεν την ξέρω εγώ, δεν την ξέρει κανείς.
Ρωτάς "Τόνια Χάρντινγκ, Νάνσι Κέριγκαν",
το 80 τοις εκατό της Αμερικής θα ξέρει.
Εδώ δεν έχεις το 80 τοις εκατό του λεωφορείου!
Η μία βγήκε πρώτη, η άλλη δεύτερη;
Δηλαδή, ελάτε τώρα!
Ελάτε τώρα!
Έπεισα τον Νικ ότι δεν ήξερα τη Νάνσι Κέριγκαν και την Τόνια Χάρντινγκ.
Ο Νικ μαθαίνει ότι ξέρω ποιες είναι.
Το μαθαίνει τώρα μαζί σας.
Δεν του το είπα ποτέ.
Ξέρω ποιες είναι.
Κυριολεκτικά λες "Είναι η πρώτη φορά που το ακούει"
και λέω "Είναι η πρώτη φορά!"
Όλο χτυπάω το κεφάλι μου.
-Ήταν πολύ ωραία. -"Ελάτε τώρα!"
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια