Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on.
Bu kayıt cihazının bir çeşit sıkıntısı var galiba.
Ses, bir o hoparlörden bir bu hoparlöre geçiyor.
Neyse, şu kaydı düzgünce baştan alalım biz.
Benim adım Dennis Nilsen.
DENNIS NILSEN'İN SESİ
Duyabildiğiniz üzere bana refakat eden
iki adet çiftleşen muhabbet kuşu var. Hamish ile Tweetles.
Hamish uslu bir çocuk.
Burada oturmuş
Scaferlati marka sarma sigaramı içiyorum.
Amanın.
Evet, sağlığımızı mahvediyoruz.
Hepimizin sonu bir şeyden gelmeyecek mi?
NETFLIX BELGESELİ
Bu sabah dost canlısı bir gardiyan nezaket gösterip
bana News of the World'ünü ödünç verdi.
Gazete kılığında gülünç bir müsvedde parçası.
Bana 21'inci sayfaya bakmamı söyledi.
"Hücresine astığı Kuzuların Sessizliği'nden
Hannibal Lecter posteriyle
Dennis Nilsen, işlediği suçları iğrenç şekilde alaya alıyor.
Günün birinde korkunç girişimlerinin filminin yapılacağına
ve ölümsüzleşeceğine de inanıyor."
Yazı bu kadar.
Amma saçmalamışlar ama!
İyi akşamlar.
Bugün Scotland Yard tarihinin en büyük cinayet soruşturmasını açtı.
KORKU EVİ
Londra'da cesetler bulunmasının ardından.
Birkaç saat içerisinde
işlenen suçun boyutu ortaya çıkmaya başlayacak.
Eh…
Bu makalenin tutarlılığı nedir ki?
Sahi, cinayetten suçlu bulunduğum doğru.
Ama onun dışındaki şeylerin çoğu tamamen uydurma.
Savcılık, örüntü iddiasında bulundu.
1 numaralı duruşma salonunun izleyici bölmesi her gün dolu.
Korkunç şeyler duymak isteyenler hayal kırıklığına uğramıyor.
Harika. "Canavar Des Nilsen."
"Ah, Nilsen." Bu isim anılır anılmaz insanların ne düşündüğü belli.
Kendine "yüzyılın katili" adını veren Dennis Nilsen…
Bunu üstüme yapıştırmaya çalışıyorlar.
Hikâyelerden fırlama tehlikeli bir yaratıkmışım.
Filmlerdeki canavarlardan.
Nilsen şimdi de hapishaneden otobiyografisini yayınlamak istiyor.
Eşi benzeri olmayan bir hikâye.
Evet, hadi başlayalım!
Londra, 1983.
İyi günler. Hava oldukça soğuk desem yalan olmaz.
Önümüzdeki günlerde de pek ısınacağa benzemiyor
çünkü kuzey ve kuzeydoğudan esen rüzgâr…
O günü hiç unutmam
çünkü dışarısı soğuktu ve berbattı.
Ben ofisimde otururken
meslektaşlarımdan biri Cranley Gardens'dan çağrı aldım, dedi.
Lağım deliğinden
insan kalıntısı olduğundan şüphelenilen parçalar çıkmış.
CRANLEY GARDENS, KUZEY LONDRA
Vardığımızda daire sakinleri rögar kapağının etrafındaydı.
Tuvaletler tıkanmış,
boruları temizlemesi için bir tesisatçı çağırılmıştı.
Tesisatçı büyük miktarda deri ve kemik bulmuştu.
Bu konuda bilgim kısıtlı
fakat hayvan kalıntısı olmadığından
oldukça kuşkulandığımı söyleyebilirim.
Bulduklarınıza ekstra ilgi gösteren biri oldu mu?
Evet, en üst kattaki dairede yaşayan adamdı sanırım.
Orada oturanlar bir önceki akşam,
gece yarısı civarlarında dışarıdan kazıma sesleri geldiğini duymuş.
İnip giriş kapısını açtıklarında en üst katta oturan adamı görmüşler.
Üstünde sadece bir fanila varmış.
Unutmayın ki şubat ayındayız, hava buz gibiydi.
İyi misiniz diye sormuşlar.
"İyiyim, su dökmeye çıkmıştım" demiş.
Cranley Gardens'da sorup soruşturdum.
Çalıştığı yer olan istihdam ofisinde olduğunu öğrendim.
İSTİHDAM OFİSİ
Normal şartlarda her akşam beş buçuk civarı işten dönermiş.
Sonradan öğrendik ki giderlerdeki kemik parçaları
gerçekten insana aitmiş.
Adli tabip de deri parçasının
boğulma izleri taşıdığını söyledi.
Derken bir baktık, ileriden bir adam yürüyerek geliyor.
Ah, vakit yakındır
Vakit yakındır!
Oldukça sakin hareket ediyordu.
Cranley Gardens'a vardığımda
polis tam ne yapacağını bilemiyordu.
Binanın giderlerinde buldukları insan derisi örnekleri hakkında
bilgi edinmek amacıyla dikkatlice olta…
…atıyorduk.
Sonra Nilsen, "Polis memurlarının gelip bana giderlerimi sorması çok garip" dedi.
Yine de bizi evine aldı.
Tavan katındaki dairesine çıktık.
Kapıyı açar açmaz da…
Koku insanı çarpıyordu.
O korkunç kokuyu tanıyordum.
Ona dedik ki,
"Bizimle oynamayı bırak. Cesedin geri kalanı nerede?"
Bana baktı ve işaret etti.
Gardırobu gösterdi.
Gardırobu açtım,
içinde iki tane kocaman, ağzına kadar dolu siyah çöp torbası vardı.
Hemen kelepçeledim
ve cinayet şüphesiyle tutuklandığını söyledim ona.
Polis merkezine giderken
yanına oturdum.
Canımı sıkan bir şey vardı.
O iki çöp torbası çok büyüktü.
Polis merkezine giderken bana arabada şunu sordular…
"Bir ceset mi var, iki ceset mi?"
Derhâl cevap verdim.
Dedim ki…
"15 ya da 16."
Bütün tüylerim diken diken oldu.
Başkomiserin dikiz aynasından bana baktığını görebiliyordum.
Ona yola bakmasını söylemek zorunda kaldım çünkü şeritten çıkmaya başlamıştı.
Birden anladım ki elimizde bir seri katil vardı.
HORNSEY POLİS MERKEZİ
Eskortumla beraber uzun bir koridordan süzülüyorum
ve hattın sonundaki ilk hücreye yerleştiriliyorum.
Beni buraya, bu antika odaya bırakıyorlar.
Ufak bir bank var, masa niyetine de sert, diklemesine, ufak bir tabure.
Bir köşeye oturuyor, sigaramı yakıyor ve duruyorum.
Nilsen'ın söylediklerinin
gerçeği yansıtıp yansıtmadığını bilmiyorduk.
"15 ya da 16 kişi mi?" diyorsunuz.
Onu sadece 48 saat gözaltında tutma yetkimiz vardı.
O kadar.
O süre zarfında ağzından alabileceğiniz her şeyi almalısınız.
BÜYÜKŞEHİR POLİSİ SORGU TUTANAĞI
SORGULANAN KİŞİ:
Konuşmamasına sebep olacak kadar da baskı yapmak istemezsiniz.
BAZI SORULAR SORACAĞIM
ONLARI YANITLAMAYA HAZIR MISIN?
Uzun uzadıya sorgulanacağımın farkında olduğumdan
araya girerek her şeyi anlatacağımı söyledim
ve soruşturmayı yürüten cinayet masası üçlüsünü şaşırttım.
Nilsen hiç susmuyordu.
Yaşanan şeyleri
bize ayrıntısıyla anlatmaya başladı.
BU İNSANLARLA NEREDE TANIŞTIN?
Bir bara girer…
İÇERDİM
…birisiyle sohbet eder,
onu dairesine götürürmüş.
Evde içer, müzik dinlerlermiş.
Ertesi sabah Nilsen uyandığında
yanında ölü bir beden bulurmuş.
BOĞAZINA SARILI KRAVAT
ŞOK OLARAK ORADA OTURDUM
ÇOK KORKMUŞTUM
Bu konuda sıkıştırdığımızdaysa
"Ne olduğunu hatırlamıyorum" dedi.
BU KADAR ÇOK İÇİNCE İNSAN HATIRLAYAMIYOR
Normalde cinayet vakalarında bir maktul vardır,
siz de gidip katili ararsınız.
Bu vakada katil elimizdeydi…
İLKİ
…ama kurbanlarını tanımıyordu.
ADINI UNUTTUM
İKİNCİSİ
ADINI ÖĞRENMEDİM
Yani tersten gitmemiz gerekti. Kurbanların izini sürdük.
BAKALIM, HAFIZAN CANLANACAK MI.
Hiçbir soruyu cevaplamayı reddetmedim.
1.76 BOYLARINDA HAFİF KIVIRCIK SAÇLI, DÖVMELİ
En ince detayına kadar anlattım.
7'NCİ. YAKLAŞIK 1.80, İRLANDA AKSANI
Bilakis…
ONUNCU SOLGUN, ÇEKİNİK, BİR DERİ BİR KEMİK
…başka hiçbir Britanyalı katil
işlediği suçlarla yüzleşmekte…
KUMRAL 25/30 YAŞLARINDA, İKİNCİ EL KIYAFET
…benim kadar açık sözlü olmamıştır muhtemelen.
13'ÜNCÜ 27-28 YAŞLARINDA
ESKİ MUHAFIZ TÜTÜN İÇERDİ
NASIL TÜTÜN?
BENİMKİNDEN
Verdiği bilgiler kısıtlıydı ama daha çok genç erkeklerdi.
Düşündüm ki
Nilsen'ın bize anlattıklarında doğruluk varsa,
Londra gibi bir yerde nasıl olur da
kimse fark etmeden 15 kişi öldürülebilirdi?
Bana suçlamada bulunmak için polisin elinde her tür bilgi vardı.
Bu anlattıklarım, meselenin bir hâkimin korumasında ilerlemesine yeter,
onu sansasyona aç medyanın elinden kurtarırdı.
Bu, kariyerlerinin en büyük vakası olacaktı
ve mesleklerinin itibarında kendi namlarının yürümesi adına,
sabah kahvaltı masasına oturan ülkedeki herkesin
haberi duyduğundan emin oldular.
Ofisimdeydim.
Haber masasından çağırdılar ve elime bir kâğıt tutuşturdular.
Dyno-Rod için çalışan bir tesisatçının…
MUHABİR
…bir giderde insan parçaları bulduğu yazıyordu.
Scotland Yard'ı aradım ama durumdan haberleri yoktu.
Hikâyeyi kaleme aldım.
Ama hikâyeyi basmak istemiyorlardı çünkü o zamanlarda
kahvaltı eden insanların tadı kaçsın istenmezdi.
Şüphesiz ki Cattran'ın keşfettiği şeylerin vahameti
gevrek yiyen insanların midesini kaldıracaktı.
Yani hikâye kullanılacak mı, hiç bilmiyordum.
10 ŞUBAT 1983, PERŞEMBE
GİDERDE PARÇALANMIŞ CESET - 5. SAYFA
Cranley Gardens'da cinayet soruşturması yürütüldüğü söylendi.
Bir an önce oraya gitmemi istiyorlardı.
Pek heyecanlanmamıştım.
"Oldukça sıradan bir hikâye" diye düşünmüştüm.
"Şansım yaver giderse haberlere çıkacak bir şey çıkar.
Sonra unutulup gider."
Normalde böyle bir olay yerine gittiğinizde
yolu çoktan kesmiş olurlar. Evin değil, sokağın.
Hiç öyle bir şey yoktu. Evin kapısındaydık.
Onu fark eden birkaç kişiyle röportaj yapma şansımız olmuştu.
Onu görmüşlerdi. Biraz garip, biraz sessizmiş.
Onu daha önce buralarda görmüş müydünüz?
Evet, köpeğini gezdirirken görüp kafa selamı vermiştim.
Derken yarım saat geçmeden duyduk ki
meğer bu katil sadece bir kişiyi öldürmemiş.
15 ya da 16 kişi öldürmüş.
Ne?
Bu söylediğim yanlış anlaşılacaktır
ama o sırada bütün vücuduma adrenalin salınmıştı.
İtiraf etmeliyim ki bu olaya tamamen kilitlenmiştim.
Cranley Gardens'da yaşayan çok az kişi
bu olayın vahametini henüz kavrayabilmiş durumda
çünkü bu soruşturma kısa sürede sıradanlığını yitirip
Britanya'da gerçekleştirilmiş en büyük çoklu cinayetlerden birine dönüştü.
Haber editörleri, "Başka ne öğrendin? Başka ne var?" diye ayaklandı.
Yayınlanan detayları vakaya bakan memurlar ve benim dışımda kimse bilmiyordu.
Ben kimseyle görüştürülmediğimden benden basına bir şey sızmıyordu.
Takip eden birkaç gün içerisinde gazetelere basılan tüm bilgileri
basına verenler polislerdi.
Sonra duyduk ki bu adam
bir istihdam ofisinde yetkili memur olarak çalışıyormuş.
İnsanlarla görüşüyormuş!
Son altı aydır arkamdaki İş Bulma Kurumu'nda çalışıyormuş.
İş arkadaşları ona Des diye hitap ediyormuş.
Tabii aklımdan şöyle geçti,
bu adam psikopatın teki olmalı.
Halkın zihninde çok ön yargılı bir imaj oluşmasına izin verilmişti.
Henüz hiçbir suç ile suçlanmamıştım.
Medya bu durumdan sonuna kadar faydalandı.
Bu sayede canavar olduğum yönünde son sürat bir algı oluştu.
Halkın hayal gücünü cezbedip bol bol gazete sattılar.
KÂBUS EVLERİNDE 16 CİNAYET İKİ KAFA BULUNDU
Gazete muhabiriyseniz sizi hiçbir şey şoke etmez ya da şaşırtmaz.
İnsan olaraksa şoke olur ve şaşırırsınız.
Dört yıl içerisinde 15 ya da 16 kişi öldürdüğünü duyunca dedim ki,
"Bu sözde medeni toplumda dört yıl boyunca bu olmaya devam eder de
nasıl haberimiz olmaz?"
Hepimiz, bir katil için en büyük sorunun
cesetten kurtulmak olduğunu konuşuyorduk.
15-16 tanesinden nasıl kurtulmuştu?
Cranley Gardens'da sadece üç kişinin kalıntılarını bulduk.
Ben de ona diğer insanları nerede öldürdüğünü sordum.
Hafızamın dehlizlerinden,
üçünü Cranley Gardens'da öldürdüğüm çıktı.
Diğerleriniyse…
Melrose Caddesi, 195 numarada.
MELROSE CADDESİ - 195 NUMARA
Cranley Gardens'dan birkaç kilometre ötede.
Hava aşırı soğuktu.
Buz gibiydi.
Başkomiserden çağrı geldi.
"Herkes merkeze gelsin" diyordu.
"Melrose Caddesi'ne gideceğiz.
Orada bilgi alacağız."
Neyin içine girdiğimizi bilmiyorduk tabii.
Bizi hazırlamadılar, ilk dalgaydık.
Öylece gittik.
Melrose Caddesi'ne vardığımızda
soruşturmayı yürüten komiserler dedi ki,
"Evet. Aldığımız bilgiye göre
Dennis Nilsen eskiden Melrose Caddesi'nde oturuyormuş
ve birçok insanı
öldürdüğünü itiraf etmiş, cesetleri de bahçeye gömmüş."
Birden bir sessizlik çöktü.
Sonra bize yeşil tulumlar verildi.
"Al bakalım Karen, giy şu tulumu. Dirgen şurada, kazmaya başla."
Birkaç dakika önce
evin önüne bir polis minibüsü geldi ve altı memurdan oluşan bir ekip,
ellerinde kazma, kürek ve benzeri kazıcı aletle
evin yanından geçerek arka bahçeye gitti.
"Ne varsa bulun.
Bu adam yalan mı söylüyor, yoksa gerçeği mi?"
Hayal kuruyor olabilirdi.
Nilsen bize Melrose Caddesi'ndeki evde cesetlerden nasıl kurtulduğunu anlattı.
Cesetleri yer döşemelerinin altına koyuyordum.
Ama bir süre sonra koku yapmaya başladı.
Leş gibiydi ve kurtçuklar çıktı.
Bir noktadan sonra döşemelerin altında yer kalmamıştı.
Çok fazla ceset vardı.
Bir çözüm bulması gerekiyordu.
Bir komşusuyla konuştum.
Bir müddet büyük ateşler yaktığını hatırlıyordu.
Çoğunlukla akşamları.
Çünkü akşam çalışıyordum.
Böyle işte.
-Çöp yaktığını mı düşündünüz? -Evet.
Cesetleri gömmeden önce arka bahçede yakmış gibi mi görünüyor?
Bu bir ihtimal.
Onun yaptıkları bize kadar geliyor.
Onları arka bahçede yakmış.
Kül olduklarında da
arka bahçeye serpiştirip kürekle toprağa yedirirmiş.
O bahçede düzenli olarak büyük ateşler yakmış olmalı.
Hiç kimsenin şikâyette bulunduğuna dair bilgi yok.
Artık bütün bölge kapatılmış durumda
ve habercilerin uzaklaşması isteniyor.
Hadi, geri çekilin!
Zemin donuk olduğu için ellerimiz uyuşuyordu.
"Asla bitiremeyeceğiz" demiştim.
Bir yıl boyunca kazacakmışız gibi geliyordu.
Akşama doğru
asık suratlı ve morali bozuk ekip toparlanıp gitti.
Bir şey çıktı mı diye sorduğumuzda kafa salladılar.
Sonra düşünmeye başlıyorsunuz,
neden büyük bir kıyamet kopmadı?
"Evet, benim oğlum, benim babam kayıp" denmedi.
Hiç ses yoktu.
Sanki varlıkları ve yoklukları birdi.
Kimdi bu insanlar?
Neredeyse imkânsız bir görevdi.
NILSEN: DAİRENİN GERİ KALANINI ARADINIZ MI?
Nilsen, Cranley Gardens'ı aramamız gerektiğini söyledi.
Çay sandığı için.
NEDEN?
İçinde başka vücut parçaları bulduk.
Onları da morga götürdük.
Daireden alınan parçalardan biri
eli olan bir koldu.
Bu elden parmak izleri aldık.
Eşleştiğini görünce de
çok şaşırdık.
Stephen Sinclair adında genç bir adamdı.
Çeşitli ufak suçlardan
başını belaya soktuğundan poliste kaydı vardı.
Ama kayıp olduğu bildirilmemişti.
Yakınlarıyla irtibata geçmek için her türlü çabayı sarf ettik.
PERTH, İSKOÇYA
Bir akşam durumunu konuşurken dedi ki
Londra'ya gitmek istermiş,
Londra'ya gidecekmiş.
Kocam da dedi ki, "Saçmalama Stephen,
Londra senin gibi bir çocuğa göre değil."
KORUYUCU ANNESİ
Ama gideceğim, dedi.
Sinclair, İskoçya'dan gelen
başıboş bir evsizdi
ve Londra tarafından yutuldu.
HORNSEY POLİS MERKEZİ
SINCLAIR'LE NASIL TANIŞTIĞINI ANLATIR MISIN?
NILSEN: BİR ŞEYLER İÇİP KONUŞMAYA BAŞLADIK
"BÜTÜN GÜN BİR ŞEY YEMEDİM" DEDİ
Anlaşılıyordu ki
kurbanlarının büyük bir kısmı…
SOLUK, ZAYIF, SESSİZ
…evsiz gençlerdi.
GİYSİLERİ ESKİYDİ
Yersiz yurtsuzlar.
KÖTÜ HÂLDE
ZAYIF
AÇ.
O sınıfa giren insanlardı.
Britanya'nın o zamanki hâline bakmak lazım.
İŞ İÇİN HALK YÜRÜYÜŞÜ MAYIS 81
Bütün ülkede işsizlik çok yüksekti.
Yüksek işsizliğin sonucu insanlar mıknatıs gibi Londra'ya çekilir.
Londra'nın taşı toprağı altın sanırlar.
Ama altın değildir.
Şansın yaver gitmez.
BUGÜNÜN İŞLERİ
Nilsen, elinde elektrikli süpürgesiyle
kurbanlarını çekip götürüyordu.
Bu savunmasız gençleri.
Maktulleri teşhis etmek için
Londra'nın artan genç işsizlerine bakılıyor.
Polis, maktullerin evden kaçan 21 yaş altı erkekler olduğunu düşünüyor.
Yiyecek ve barınacak bir yer vaadiyle eve getirilmişler.
Otobiyografiyi bir ara vereyim.
Artık öğle yemeği alma vakti geldi.
Müsaadenizle.
Tekrar hoş geldiniz, yemeğimi alıp geldim.
Bir tür körili yemek.
Bu aşçıların hiçbir şeyden haberi yok.
Soya sosu, tekstüre edilmiş protein
ve ikame et ile takviye edilmiş gibi görünüyor.
Üstüne biraz şu Batı Hindistan sosundan dökeyim de
biraz tat verir belki.
Evet, tadına bakalım.
Oldukça hoş olmuş. Şaşırdım.
Batı Hindistan sosundan olmalı. Biraz tat katmış.
Neyse, nerede kalmıştım? Evet…
1983.
48 SAATTİR TUTUKLU
İyi akşamlar.
37 yaşındaki bir devlet memuru,
haftanın başında Kuzey Londra'da bir evde kalıntıları bulunan
20 yaşındaki bir adamın cinayetiyle suçlandı.
Dennis Andrew Nilsen yarın mahkemeye çıkacak.
Güvenlik minibüsünün içine tıkıldım,
hapishaneden yola çıktık.
İlk defa bütün benliğimle herkesin karşısına çıkacağım.
Adamın adını biliyorduk.
Ama onu hiç görmemiştik. Neye benzediğini hiç bilmiyorduk.
Kocaman, iri yarı birini bekliyorsunuz.
Güçlü.
Âdeta ağır sıklet boksörü gibi birini.
Basın her yeri sarmıştı.
Canavarın ilk fotoğrafını çekmek için bekliyorlardı.
Fotoğrafçıya, "Araçtan inerken yüzünü kapatacak" dedim.
"Onu görmeyeceğiz."
SADECE SUÇLULAR YÜZLERİNİ SAKLAR
Ama yüzünde hiçbir şey yoktu.
Ben bir insanım.
Canavar değilim.
Şaşırdınız, değil mi?
Biraz şey hissettim…
Çok korkunç gelecek ama biraz hayal kırıklığı oldu.
Bu, o adam olabilir miydi?
Seri katil deyince akılda canlanan profile uymuyordu.
Bütün bunları böyle biri mi yapmıştı?
Sokakta yanından geçsen dönüp bir daha bakmayacağın
bu sıradan adam mı?
Minibüs, soruşturmanın yürütüldüğü
Hornsey Polis Merkezi'ne doğru gitti.
Tabii, Nilsen'ın nasıl yetiştiğini merak etmeye başladık.
Bunu da ancak kendi ailesinden öğrenebilirsiniz.
BRİTANYA TELEKOM - İSKOÇYA ABERDEEN VE KUZEYDOĞU İSKOÇYA
Aberdeenshire'lı olduğunu biliyorduk.
Aberdeenshire telefon rehberini açtım.
Nilsen adı altında tek bir kayıt vardı.
Telefonu alıp annesini aradım ve ona şöyle dedim,
"Bu konu hakkında bir program yapacağımız aşikâr."
"Bugün olmaz, pek havamda değilim" dedi.
"Ama bugün Aberdeenshire'dayım" dedim.
"Yarın tekrar gelmek zorunda kalmayayım."
"Peki madem" dedi.
Evinin dışında ufak bir yazı asılıydı.
Kadının bahçesinin, tüm bölgenin en iyi bahçesi olduğu yazıyordu.
Evin içi tertemizdi ve çok iyi durumdaydı.
Hiçbir yerde en ufak bir toz yoktu.
Mutfağa geçti.
Gümüş tepsiyle çıkageldi. Ev yapımı kurabiye vardı.
ANNE
Kendisine dedim ki,
"Acaba siz nasıl…
Olanları öğrendiğinizde neler hissettiniz?"
Bana dedi ki…
Neyin ters gitmiş olabileceğimi düşündüm.
Yani sonuçta neden…
Londra'da beraber çalıştığı insanlar neden bir şey olduğunu fark etmemişler?
Bunca zaman bunca şey olmuş.
Ben yanında olsaydım ters bir şeyler olduğunu mutlaka görürdüm.
Çünkü normalde, onu rahatsız eden bir şey olduğunu göre göre
biriyle yaşayamazsınız.
Çünkü o veya bu şekilde, bunu yapan benim tanıdığım Dennis değil.
HER ZAMANKİ RİYAKÂR HÂLLERİ
Eyvah, amanın eyvah.
Sessiz bir çocuktu.
Küçükken herhangi bir yaramazlığı yoktu.
Normal, sessiz bir çocukcağızdı.
İçten içe sorunlu bir çocuktum
ama kimse farkına varmıyordu.
Hatırlarım da…
Sanki kafamın içerisinde bir kurgu makinesi vardı.
Küçük, kırılgan bir çocuk görüyorum.
Üstüne gelen güçlü etmenler karşısında yeni yetme bir çocuk.
Bir şekilde farklı olduğumu hissediyordum.
Fakir ve zayıf olmam, eski püskü giysilerim,
uyanmakta olan kendime güvenime indirilen ilk darbeydi belki de.
Gurur duyacağım bir babamın olmaması da bir diğeriydi belki.
PİÇ
AİLENİN YÜZ KARASI
HİÇ FOTOĞRAFIM YOK
Babası hiçbir zaman aileye yakınlık gösteren bir insan olmadı.
Onları tek başıma büyüttüm.
Bir de annemle aramdaki büyük uçurum vardı.
BENİM GÖZÜMDE DUYGUSAL AÇIDAN BUZ GİBİYDİ
Şefkatli bir insandım, elimden geleni yaptım.
Onu diğerlerinden hiç ayrı tutmadım.
Eh…
Kahrolası yalanlar.
Sekiz veya dokuz yaşında
aşk denen o şeyle ilk defa karşı karşıya geldim.
Bir kere bile konuşmadığım bir diğer oğlana âşık oldum.
Okulda gördüğüm hâlleri bütün benliğimi ele geçirmişti.
Garip, coşkun ve çok güçlü bir duyguydu.
Ama toplumun ve kilisenin katı ahlaki ilkeleri
o derece baskındı ki içten içe duyduğum sevinci ve ihtiyacı
dünyadan gizlemek durumundaydım.
Erkekleri seven erkeklere
tahammül yok, onları hor görüyorlar, bir de yargılayıp içeri atıyorlar.
Pek çoğumuz için dans eden iki erkek iticidir.
Çoğu homoseksüel varlığını gizli tutar, karanlıkta sürdürür.
FARKLI, YABANCI, DÜŞKÜN, UTANILASI HİSSETTİM
İnsanın, genetik kişiliğinin korkunç ve aşağılık kabul edildiğini
kavramaya başlaması oldukça acı verici bir deneyimdir.
Daha dünyadaki ikinci on yılım başlamamıştı ki
suçlu olarak, yabancı olarak, hilkat garibesi olarak yaftalanmıştım.
Doğanın sebep olduğu bir suçtan hüküm giymiştim
ve cezamı çekmeye mecbur bırakılmıştım.
Kafamın dışındaki hayatta asıl ben olmama müsaade yoktu.
HORNSEY POLİS MERKEZİ
Sorguyu yürütenler, Nilsen'ın çok zorlanmaya gerek kalmadan
hikâyesini anlatmasından memnundu çünkü açık açık konuşuyordu.
BU İNSANLARI NEDEN DAİRENE GÖTÜRDÜN?
NILSEN: İÇMEK İÇİN KALACAK YERLERİ YOKTU
Nilsen'la ben biraz konuşayım diye düşündüm.
Kurbanlarının bazılarıyla tanıştığı barlar hakkında
fazladan bir şeyler hatırlıyor mu diye merak ediyordum.
Söylediğine göre çoğu…
…gey barlarıydı.
DAHA ÇOK WEST END.
Londra, West End'de.
HOMOSEKSÜEL MİSİN?
Elbette homoseksüelim.
Ama ulu orta dillendirmiyorum.
Kimse gey olduğunu öyle kolay kolay itiraf etmez.
Ekibimi, Londra'nın West End'inde yoğunlaştırdım.
Derken gey barlarından adam tavladığını öğrendik.
Üzerine yapıştıracağınız bir şey buldunuz mu…
"Gey katil."
Üzerine yapışacaktır.
Gerçek ne olursa olsun, aslı ne olursa olsun, yapışacaktır.
Özel haber!
Gey Katil Kırıtan Afacan Dennis.
Eyvah eyvah.
WIMBLEDON GEY TOPLULUĞU
1983 yılına gelindiğinde
21 yaş üstü rıza gösteren yetişkinler artık yargılanmasa da
gey erkek ve kadınlar dışlanıyordu.
Homofobi, Britanya toplumunun kurumlarına
büyük ölçüde işlemişti ve buna basın ve polis de dâhildi.
Öğreneceğimiz üzere Nilsen de durumun böyle olduğunun
gayet farkındaydı.
Scotland Yard Basın Ofisi'nden biriyle oturup çay içtiğimizi hatırlıyorum.
Bana dedi ki, "Bu acayip bir hikâye
ama daha da acayip çünkü adam bizden biri."
Adam eski polismiş!
Eski polis memuru olduğunu öğrendiğimizde…
Daha çok ben, "Demek o yüzden bunca zamandır yakalanmadı" diye düşündüm.
"Adam polis. Bizden bir adım önde olmalı."
Onunla mesai yaptığını bildiğim iki üniformalı polis vardı.
Soruşturmayı yürüten emniyet amiri
ofisine gelmemi emretti.
Onlara şeyden bahsetmemi istiyordu…
KOMİSER
Dostum Dennis'ten.
Konuştuğunuzda başını eğen türden insanlardandı.
Göz temasından kaçınırdı.
Tam yalnız tiplerdendi.
POPÜLERDİM
Üniforma giyiyordu ama pek bir başarısı yoktu.
Polislikle pek alakası yoktu.
İSTİFA ETTİM
Gönderilmeden kendi istifa etti.
BURAM BURAM HOMOFOBİ VARDI
Kimsenin üzüldüğünü sanmıyorum.
KARARIMI TEKRAR DÜŞÜNMEMİ İSTEDİLER
Veda partisi verilmedi.
Derken, birkaç yıl sonra, henüz kimseyi öldürmemişken,
ciddi bir darp olayını araştırmam için
beni bir adrese yolladılar.
Gözüme çarpan ilk şey duvarların rengi olmuştu.
Siyahtı.
Pek sevdiğim bir renk değildir.
Oturma odasının penceresi paramparça olmuştu,
her yer kan içindeydi.
Genç bir çocuk bu adresten hastaneye kaldırılmıştı.
Çok soluk tenli, bir deri bir kemik bir çocuktu.
Yanlış hatırlamıyorsam yüzün üzerinde dikiş atılmıştı.
Bir bardan bir adamla ayrılmıştı.
Soğuk İskoç aksanıyla konuşan bir adamdı bu.
Beraber evine gitmişlerdi.
İçip sarhoş olmuşlardı.
Çocuk uyandığında
çırılçıplak olduğunu fark etmiş ve adamın üstüne geldiğini görmüştü.
Ya savaşacak ya kaçacaktı.
Kendini öylece pencereden dışarı atmıştı.
Kalkıp polis merkezine döndüm. Merkezde bir İskoç vardı.
Üstelik,
dostum Dennis'ti.
Ona sordum,
"Bu genç adam neden kendini pencerenden dışarı attı?" dedim.
O da dedi ki,
"Nedenini bilmiyorum.
Deliliniz varsa beni suçlayın.
Yoksa beni bırakmanız lazım."
İşte bizim Dennis. Kanunu biliyordu.
Sonradan bu gencin kayıp şahıs olduğunu anladık.
Ailesiyle konuştuk.
Ama babası, "Davacı olmayacak" deyip, kestirip attı.
Babasına şöyle dediğimi hatırlıyorum,
"Eğer şu an şikâyetçi olmazsanız
neler olacağının farkında mısınız? Aynı şeyi başka birine daha yapacak."
Yok, geri adım atmadılar.
Öfkelendim.
Ona pek bir şey söylemedim, sadece,
"Ne kadar şanslı olduğunun farkında değilsin" dedim.
Çünkü hapse girerdi.
Kasıtlı ağır yaralama.
Müebbet yiyebilirdi.
Birini işlemden geçirdiğinizde istihbarat kâğıdı doldurmanız gerekirdi.
Kâğıdın tepesine şöyle yazmıştım,
"Bana sorarsanız bu adam tehlikeli bir psikopat."
Şikâyetçi olmaya karar verselerdi ne olurdu diye merak ederim.
Bugün kim nefes alıyor olurdu?
Ama utanç etkeni vardı.
Utanıyorlardı.
"Onu eve götürüp bu yaşananları unutalım." diyorlardı.
Dünyanın en şanslı insanı olduğunu düşünmüştür.
Bunu asla unutmayacaktı.
TUTUKLANALI İKİ HAFTA OLDU
West End çok hareketliydi.
Bolca aksiyon, bolca insan.
Kaybolmak için birebir.
En zengininden en düşkününe herkes oradaydı.
Ekibimdeki memurlardan biri bana gelip şöyle dedi,
"Bara gittim ve orada birkaç kişiyle konuştum."
John diye birinden bahsetmişler, Muhafız John olarak biliniyormuş.
Nilsen bize John diye birinden bahsetmişti.
ADI JOHN'DI.
Muhafızların şapkasına benzer yünlü bir şapka takarmış.
ONUNLA NASIL TANIŞTIN?
Ama sonradan öğrendik ki Muhafız John
bölgede kiralık genç olarak biliniyormuş.
"Kiralık genç" lafını ilk defa duyuyordum.
Gece çökünce çılgın dans başlar.
Her türlü iştahın doyurulduğu, ziyafetten önceki oynaşmalardır bunlar.
Dansın ortasına palas pandıras dalınır,
o iştahlar doyurulur.
Onun oyun alanıydı.
Nilsen ne isterse bulabiliyordu.
Âdeta bir et pazarıydı.
West End Emniyet Amirliği'ne gittik.
Bütün kiralık gençlerin kaydı vardı, yüzlerce isim.
Muhafız John'ın kimliğini John Howlett olarak tespit edebildik.
Annesiyle konuştum. Howlett başını alıp evi terk etmişti.
Uyuşturucuya bulaşmıştı.
Oğlunun öldüğünü artık kabullenmişti diyebilirim.
Nilsen elbette biliyordu ki bu kiralık gençler kaybolunca
Londra'nın bağırsaklarında yitip gideceklerdir muhtemelen.
MELROSE CADDESİ'NDEKİ EV
O küçük bahçeyi kazmak gitgide kolaylaştı.
Öte yandan yalan söylemediği de belli oldu.
Düzinelerce minik kemik buluyorduk.
Ama hiçbir parça, bir insanı teşhis etmemize yetecek kadar
sağlam değildi.
Bu insanların kim olduğunu belki de hiç bulamayacağımızı düşündüm.
İnsan şöyle diyor, "Nasıl oldu da buraya vardın?
Nasıl bir yoldan geçtin de
bu noktaya gelebildin?"
Polis benimle irtibata geçti.
Des'in dairesinde Ulusal Sigorta Kartımı bulmuşlar.
Herhâlde polis ilk başta benden şüphelenmiştir.
Ben kimdim, neden benim…
Neden benim işimi görmemişti?
TUTUKLANMADAN BEŞ YIL ÖNCE
Ilık bir geceydi.
Slot makinesindeydim.
Arkamda bir adam durmuş beni izliyordu.
Makinedeki yansımasını görüyordum.
"Ondan pek bir şey kazanamazsın" dedi.
"Şimdi mi söylenir?" dedim.
"Demin biri kazandı" dedi.
"Bana gelmek ister misin?" diye ekledi.
Melrose Caddesi'ndeki eve gittik.
Pikaba klasik müzik koydu.
Bu adam kim?
Sürünün bir üyesi.
Toplum içinde görünmez biri.
Nasıl olagelmiş?
Kim ya da ne onu bu kadere doğru itmiş?
Nereli olduğumu sordu.
Bana ailemi sordu, çok ilgileniyormuş gibiydi.
Bundan etkilendim.
"Peki, seni sevdim." diye düşündüm.
Ama söylemedim, "Adamı sevdim" diye düşündüm.
Londra'nın dışından, Exeter'lı olduğumu söyledim.
Ben daha gençken gey olduğumu bilen birkaç insan vardı.
Zamanla geçer diye bakıyorlardı.
Hiçbir çocuk beni ciddiye almıyordu.
Ben de yatak odama kapanırdım.
Karanlıkta oturmayı severdim.
Evden kaçtığımda 14 yaşındaydım.
Sanırım cebimde 10 paunttan fazlası yoktu, o civarda.
Ama beni Londra'ya götürmeye yetti.
"Demek burasıymış" diye düşünmüştüm.
"Londra'dayım, kimse burada olduğumu bilmiyor.
Burada beni bulamazlar."
Ama para kazanmamın yolu yoktu. Ne yapacağımı bilemedim. Donuyordum.
Yatacak bir yer buldum.
Piccadilly Circus'ın arkasındaki bir otoparkta.
Orada takılan bir sürü genç olduğunu fark ettim.
"Ne oluyor acaba burada?"
Para el değiştiriyordu.
Koca adamlar genç erkekleri öpüyordu.
O sırada oradan geçen bir ihtiyar et reyonunda olduğumuzu söyledi.
Her bir sokak lambası bir kiralık gence aitti.
Hepsinin lakabı vardı.
Kimseye asla kendi adıyla hitap edilmezdi.
Hepsi de gey değildi. Paraya ihtiyaçları vardı.
Bazı müşterilerin nazik davranmadığı olurdu.
Ama hayatta kalmak için yapmanız gerekirdi.
Ama Des çok cana yakındı. Hatta biraz fazla.
Daha hiçbir şey görmediniz.
Geçtiğimiz hafta bu TV'yi aldık. 360 paunda.
Müzik seti, 200 paunt.
Burada da muhabbet kuşumuz Hamish var. Bakın, Hamish'e. Süper.
Bana bahçeyi de gösterdi.
Buraya geldiğimizde arka bahçe çöp yığını hâlindeydi,
sürüyle eski tencere, lastik ve atık vardı.
Alçı ve ahşap ve daha neler vardı.
Her yeri çöp sarmıştı.
Ve biz, iyi kiracılar olarak,
mülk güzelleşsin diye,
üç ayda bu hâle getirdik.
Bakın, şu an gayet derli toplu. Şurada çit var.
Bol miktarda sebze yetişiyor,
daha ne diyeyim?
Sonra bir şişe Bacardi çıkardı.
Biz sohbet ederken onu içti.
Sonra da…
Yatağa geçtik.
Arzularım doğrultusunda
evrenimdeki en güzel yaratık
ince ve zarif bir genç erkektir.
Bütün ihtişamıyla onu görmek,
aklımı katarsis spazmlarından oluşan bir coşkuya sevk ediyor.
Adam kendini kaptırmış.
Güdüsü çok kuvvetli.
Kalbi hızla çarpıyor!
Gelecek umurunda değil.
Yaklaşık iki saat sonra olacak,
gözlerimi açtım ve önümde duman gördüm.
Uzanmıştı, bacakları üstümdeydi.
Onu geriye doğru ittim.
"Ne oluyor, ne oldu?" dedim.
"Duvardaki ısıtıcıyı düşürdün" dedi.
Su getirdim, yere döktüm
ve evden çıktım çünkü çok üzülmüştüm.
"Adamın evine zarar verdim" diye düşündüm.
Ama mantıklı değildi.
Hava ılık olduğu için ısıtıcı açık olmazdı.
O gece beni öldürmeye çalıştığını sonradan anladım.
Ama kiminle konuşacağımı, kime sığınacağımı bilemedim.
Londra o sıralarda son derece homofobikti.
Polis zaten öyleydi.
Basın da öyleydi.
Ben de bir odaya çekilip sessizliğe büründüm,
küçükken alışık olduğum gibi, karanlıkta.
Sessizlik.
Şimdi dönüp bakıyorum da ilk kurbanı olurmuşum.
Bu, onun için daha başlangıçtı.
Cinayet maktullerinin kalıntılarını arayan polis,
"ciddi miktarda insan kemiği"ne rastladı.
Orası… Orası bir mezarlıktı.
Hatırı sayılır miktarda insan kemiği bulduk.
En önemlisi de bir uyluk kemiği,
tahminimce 15 santim genişliğinde.
Sürekli kemik çıkıyordu.
Üç dört saat geçti, "Bir tane buldum" şeklinde değildi.
Birkaç dakikada bir çıkıyordu.
Şundan bir parça. Bundan bir parça. Diş.
Londra'daki bir evin arka bahçesini kazan polis
orada buldukları bazı insan kalıntılarını
teşhis etmeye yaklaştığına inanıyor.
O hikâyeyle bir korku filmi gerçek olmuş gibiydi.
Öte yandan, böyle bir şey yaşandığında ortalığı garip bir heyecan da sarar.
Bu tür şeylere dehşet verici bir ilgi duyulur.
Detay bilmek istersiniz. Daha az değil, daha çok şey.
Annemin hikâyesiyse çok daha farklı.
Polisin elinde maktul olabilecek altı isim var.
Sürekli yeni, son dakika haberleri geliyordu ve…
Ne bileyim, benim de ilgimi çekiyordu elbette.
Kimin çekmiyordu ki?
Korkunçtu. "Zavallı anne babalar" diyordum.
O kadar.
Ama sonra kapım çalındı ve bir polis, "Gelebilir miyiz?" dedi.
"Konu nedir?" dedim. "Otursanız iyi olur" dedi.
"Tanrım" dedim. Yine de hiç aklımdan geçmedi.
İçeri geçince bir fotoğraf gösterip, "Tanıyor musunuz?" dedi.
"Elbette tanıyorum" dedim.
Hayatımın aşkı Graham'dı.
Sonra da, "Nilsen denen adamdan haberiniz var mı?" dedi.
O zaman bile kafamda bağdaştıramadım
çünkü Nilsen'ın sadece evsiz homoseksüellere
bulaştığı söyleniyordu.
O yüzden kafam biraz rahattı çünkü şey değildi…
O olamazdı. Homoseksüel değildi.
Son zamanlarda diş tedavisi görmüş müydü diye sordular.
Aklımdan, "Ne diye bana diş kayıtlarını, çenesini soruyorsunuz?" diye geçiyordu.
Sonra dank etti.
Graham bana plak almayı severdi.
Bana, Fat Larry's Band almıştı. Albümün adı "Zoom"du.
Plak her çaldığında doğruca o zamana dönerim.
Bana aldığı son plak o oldu.
Ama mutlu bir aile olduğumuzu söyleyemem.
Pek bir şeyimiz yoktu, çok fakirdik.
Ama aile gibiydik, annemizi de severdik ama çoğu hatıramız şen değil.
Uyuşturucu yüzünden tartışırdık.
31 Ekim günüydü.
Graham o sabah bana uyuşturucu çekmeyeceğine söz vermişti.
Anladım.
Ağzını açtığı an bir şey çekmiş olduğunu anladım.
Ona çok sinirlendim.
Maalesef çok korkunç bir şey söyledim.
Söyledim işte.
"Siktir olup tekrar çekeceksen sakın eve döneyim deme" dedim.
Tam olarak öyle oldu.
Bir daha eve dönmedi.
Yani…
Evet.
Eve dönüyordum.
Sokağın başındaki şekerciden.
Yaklaştıkça bağrışmalar duydum.
Her nedense annemin sesi olduğunu anladım.
Annemin acısıydı.
Eve girdiğimde
annem mutfakta ağlıyordu.
Babam, Dennis Nilsen'ın elinde can vermişti.
Muhabirlerin hiç acıması yoktu.
"Hepsi evsiz homoseksüelmiş." Değildi işte.
Hepsini aynı kefeye koymayın işte. Hepsi ayrı birer birey.
Gazeteleri arayıp ağızlarının payını verdim.
Sonra basın kapımıza dayandı. Tanrım, berbattı.
Biri, "Detayları biliyor musun?" diye sordu.
"Polisin söylediği kadarını" dedim.
"Sonrasını anlatmadılar mı?" dedi. "Hayır, ne oldu?" dedim.
"Pek hoş değil, söylememi istediğine emin misin?" dedi.
"Evet" dedim.
BÜYÜKŞEHİR POLİSİ SORGU TUTANAĞI
SORGULANAN KİŞİ:
Mecbur hissettim.
Bilmem gerekiyordu.
Nilsen, West End'deymiş.
KÖŞEYİ DÖNDÜM
BİR ADAMA RASTLADIM
Graham taksi çevirmeye çalışıyormuş ama taksiler ona durmuyormuş
çünkü bayağı yalpalıyormuş.
TAKSİ ÇEVİRDİM
Graham'ı alıp evine götürmüş.
CRANLEY GARDENS'A GİTTİK
Evde arkasına geçmiş.
DEVAM ET.
DEVAM ETTİĞİMİ HATIRLIYORUM
Onu boğmuş.
ÖLÜ OLDUĞUNU HATIRLIYORUM.
BEN ÖLDÜRMÜŞ OLMALIYIM.
Kendi kelimeleri.
Sonra onu bir koltuğa oturtup
iki gün boyunca işe gidip gelmiş.
İşten gelip kanepede yanına oturmuş,
beraber TV izlemişler.
Üçüncü gece onu çırılçıplak soymuş,
makyaj aynası gibi bir şeyin karşısına dikmiş
ve arkasından tutmuş,
talk pudrasıyla kaplayıp üstüne mastürbasyon yapmış.
Bunun yaşanmadığını hayal etmek istiyorum.
Aşırı dozdan bir yerde ölüp gitti. Yok!
Ama insan, zihnini kapatamıyor.
İmkânsız.
İnsan niye böyle bir şey yapar? Hayvana bile yapılacak şey değil.
Tweetles, daha iyi oldun mu?
Sanırım bir türlü solunum enfeksiyonu var.
Evet.
Sanırım dündü, hikâye avındaki bir muhabirden bir mektup geldi.
"Otobiyografi hazırlıyormuşsunuz…"
Vıdı vıdı vıdı.
"Neler anlatıyorsunuz?"
Vıdı vıdı vıdı.
Araştırmacı gazeteci olmaya meraklı bir gençtim.
En ufak bir deneyimim yoktu.
Bir sabah gazetede okudum ki…
CİNAYET KİTABI
…bir seri katil varmış,
15 kişiyi öldürmüş
ve hapishanede kendi otobiyografisini yazıyormuş.
MUHABİR
İlgimi çekiverdi.
KÖTÜLÜK SAYFALARI
Bunun üzerine Nilsen'a yazmaya başladım.
"Sayın Bay Nilsen, inancım o ki kitabınız
kriminoloji için bir referans kitabı hâline gelecektir
ve ciddi bir Britanya gazetesi için hakkında haber yapmak isterim."
Bir hafta sonra bir mektup geldi.
Dikkatimi çeken ilk şey
kâğıda çok sert şekilde bastırılarak yazılmış olmasıydı.
Hikâyesini anlatmaya can atan biri gibi.
"Sevgili Russ, mektubun için sağ ol.
Kitabımın neden basılması gerektiğini öğrenmek istemişsin.
Hemen sevgili Oscar'ın bir lafı aklıma geldi.
'Ahlaka uygun ya da aykırı kitap yoktur. İyi ya da kötü yazılmış kitap vardır.'"
Otobiyografisi, kutular dolusu yazı ve kasetler hâlinde gelmeye başlayınca
The Sunday Times Magazine'deki editörümü arayıp,
"Elimde ne olduğuna inanamayacaksın" dedim.
En ilginç malzeme dedesiyle ilgili olanlardı.
Hayatımın bazı anlarında
bir gizem olan dedeme dönüyorum.
Andrew Whyte. Gençlik fotoğrafına defalarca bakmışımdır.
Birinci Dünya Savaşı sırasında deniz astsubayıyken çekilmiş.
Üç madalyasıyla oynadığımı hatırlıyorum.
Kralı İmparator V. George'a hizmet ettiği için almış.
Dedesini çok severdi.
İkisini yan yana kafamda canlandırabiliyorum.
Nereye gitse Dennis'i de yanında götürürdü.
Bence aralarında çok güzel bir bağ vardı.
Benim gözümde çok büyük bir adamdı.
62 yıllık engin deneyimleri
bu kısa sayfalara yazmakla bitmez,
bende bıraktığı izi silmek imkânsızdır.
Dedem ben beş yaşındayken aniden öldü.
Dedesini kutunun içinde yatarken gördü.
Tabii dindar insanlar biri için asla öldü demezler.
"Daha iyi bir yere gitti" dediler sadece.
O da, "Beni gittiği her yere götürürdü.
O daha iyi yere neden beni de götürmedi?" dedi.
Dedesinin naaşını gördüğünde böyle söylemiş.
Sevgi ve ölüm hakkında düşünceleri iç içe geçmiş.
YAŞ ALDIKÇA
HEP ONU ARADIM
DEDEMİ
Aniden ortadan kaybolması bilincimde bir boşluk yarattı.
O boşluğu hayal gücümün güdüleri doldurdu.
Bundan iyi Noel olur mu?
Bence bayram zamanı olduğu için
bir sihirli sigara yaksam hiç fena olmaz.
Yıllar sonra,
Nilsen'ın dönüp hayatını değerlendirdiği bir dönemi oldu.
Az biraz sihir katalım.
Hapishanede çok rahat şekilde marihuanaya eriştiğinden böyle olmuş.
Amanın!
Kafam acayip güzel oldu.
Orgu çıkardım, ona bakıyorum.
Önümde ufak bir taşınabilir org duruyor.
1980'lerden kalma.
Alışageldiğim bu olağanüstü izolasyonda
bu ses fırçasını kullanarak
duygularımın bütün renklerini boyayabilirim.
Klavyeye uzanıyorum, ellerim hafifçe titriyor.
"Ardından sekiz saatlik bir trip geldi.
Yaşananları film misali izliyorum.
Geniş ekran ve Dolby stereofonik ses var.
Technicolor'la çekilmiş."
"Dedemin meselesi yıllarca bilinçaltımın dehlizlerinde
çözülmeden kaynadı durdu.
O betonarme, çekik gözlü mevziyi hayal meyal hatırlıyorum.
Dedemle aramda tuhaf şeylerin yaşandığı o yeri.
Bunu itiraf etmek oldukça korkunç
ama gelişme çağımda vuku bulan
tek elle tutulur etkileşim
bir pedofilin acı veren ve kafa karıştırıcı
kucaklamasıydı."
PEDOFİL
Sessizlik.
Fakat hayatındaki en büyük dönüm noktası
orduda aşçılığa başlamasıydı.
Nilsen'ın işte o zaman ilk defa kendine ait bir odası oldu.
Çırılçıplak soyunur,
vücuduna talk pudrası sürer
ve ölü bir bedene bakar gibi kendine aynada bakarmış.
Yaratmak durumunda kaldığım o hayali figür…
O benim, ben de o.
Bunu gerçeği çevirme düşüncesi
muhakkak ki fantezilerini süslüyordu.
TUTUKLANALI SEKİZ AY OLDU
Dennis Nilsen, ceza mahkemesi Old Bailey'de yargılanacak.
Bu ay aleyhinde dört cinayet suçlaması daha yapıldı.
Old Bailey'de dava başlamadan önce
toplamda yedi adet kurban tespit etmiştik.
Bazılarının evsiz adamlar olduğunu öğrendik.
Bazıları geydi ama hepsi değil.
Oradan gelip geçen evsiz insanlardı.
Tek bir bağlantıları vardı.
Nilsen, kaybolmaları hâlinde kimsenin
hemen fark etmeyeceğini biliyordu.
Bütün maktuller genç adamlardı.
Wirral'lı Martyn Duffey.
Rotherham'lı Malcolm Barlow.
Kenneth Ockenden,
üç yıl önce bu ülkeyi ziyarete gelen 26 yaşındaki bir Kanadalı öğrenci.
Edinburgh'lu William Sutherland…
Bir türlü atlatamıyorum.
WILLIAM SUTHERLAND'IN ANNESİ
Gençlerin ailelerine
bir uyarıda bulunmak ister misiniz?
Londra'ya gitmeyi düşünen gençlere…
Sakın gitmeyin.
Çok zalim, korkunç bir yer.
Polis duruşmanın başlayacağını söyledi ve şunu ekledi,
"Bakın, size gitmemenizi tavsiye etmeye geldik
çünkü Graham'dan bahsedecekler
ve bahsederken bazı…
Yaparken kullandığı yöntemleri anlatacaklardır."
"Hayır, gideceğim" dedim.
Kendimi mecbur hissettim, gitmem gerekiyordu.
Bir bakıma, ona karşı… Kendi kafamca aslında,
Graham için son görevimi yerine getirmiş olacaktım.
Biraz şey gibi…
Ona veda etmek gibi bir şey.
Bir de şey…
Arkasından konuşmasınlar ve…
Kimsesi yok diye düşünülmesin istedim. O yüzden gitmem gerektiğini hissettim.
Öyle de yaptım.
24 Ekim Pazartesi sabahı.
Güvenlik minibüsündeyim.
Merkezî Ceza Mahkemesi Old Bailey'nin 1 numaralı salonuna götürülüyorum.
Şu an, bugün, hesaplaşma vakti geldi.
Merkezî Ceza Mahkemesi, şüphesiz ki dünyanın en ünlü mahkemesi.
Orası bir tiyatro.
Orası bir absürt tiyatrodur.
Roller yazıldı.
Oyuncular, nutuklarını atmak için boğazlarını temizliyor.
Old Bailey'nin 1 numaralı salonunun merdivenlerini ilk çıkışını hatırlıyorum.
Bütün gözler üzerinde olduğu hâlde öylece dikildi.
Hepimiz suçunu kabul etmesini bekliyorduk.
Bir vinç üzerine asılmış bir Panavision kameranın
mahkeme salonunda süzüldüğünü hayal edebiliyorum.
Suçunu kabul etseydi dava görülmezdi
ama gazeteciler çok üzülürdü çünkü hikâye çıkmazdı.
Hikâye öylece sona ererdi.
Old Bailey'de
devlet memuru Dennis Nilsen suçunu kabul etmedi.
SUÇSUZ
İnanamadım. En ufak çekinmedi. Hiç.
"Sen insan mısın? İnsan mısın sen?" diye düşündüm.
Mahkemede sessizlik!
Sessizlik.
Daha önce bir seri katili savunmuş muydunuz?
Hayır.
Sonra da savunmadım.
SAVUNMA AVUKATI
Tabii, Kray'leri saymazsanız.
Sıradan bir insanın baktığı gibi baktığınızda
bu davranışlar delilik gibi gelir.
Adamın dengesiz olmadığını savunmak
bize pek mümkün gelmedi.
Benim nazarımda bütün olay, cinayet suçundan
ömür boyu hapse atılamayacak kadar deli olup olmadığıydı.
İddia edilen şey şuydu, madem normal davranıyordu…
Ne de olsa bir devlet memuruydu.
İstihdam ofisinde çalışıyordu, üstelik polislik yapmıştı.
Demek ki mantıklı davranma becerisine sahipti,
o hâlde deli olamazdı.
Ama durum şu ki, yasaya göre
çoğu zaman gayet normal davranıyor olabilirsiniz,
ama birini öldürdüğünüz o anda, akli dengenizi yitirmiş olabilirsiniz.
Sonra da normale dönmüşsünüzdür.
Yani azaltılmış cezai yükümlülüğe girer
ve kasıtsız adam öldürme olur.
Deli olmasın, hesap versin.
Bedelini ödesin.
Yaptıklarından sorumlu tutulsun.
"Ne deli ne de akıl sağlığı bozuk" diye ısrarcı oldu savcılık.
"Anormal bir zihni var.
Ama bu ona, eylemlerinin sorumluluğu alamayacak ölçüde ket vurmamış.
Ne yaptığının farkındaydı."
İddiaya göre Nilsen polise,
"Daireme pek çok insan götürdüm ama hepsini öldürmedim" demiş.
Taammüt olduğunu ispatlamamız gerekiyordu.
Taammüden West End'e gidip maktulleri getirmişti.
Bu durum bize biraz panik yaptırdı.
Tabii hemen onunla barda tanışıp
içki içmiş birini bulmak için kolları sıvadık.
"Bu adamla tanışmış mıydınız? Evine gittiniz mi?"
Ama yıl 1983'tü.
Duvara tosladık.
O tiyatroda yer almayı hiç istemiyordum.
Benim gözümde öyleydi. Tüm dünya izliyor olacaktı.
Gey olduğumu herkes bilsin istemedim, hiç istemedim.
Başkasının yaptığı bir şey yüzünden
neden bunları yaşayayım? Biz neden yaşayalım?
İnsanlar beni uyarmıştı.
Karşı tarafın avukatı hayatımı didik didik edip ortaya saçardı.
İşin içine daha da fazla girmek istemedim.
Bu adamlardan bazılarını bulduğumuzda
gey sanılmaktan korktular.
Bu sorunun kaynağı basındı,
soruşturmaya sadece bu açıdan yaklaşıyorlardı.
Zihnim artık tek bir geceye gidiyor.
1982'DE
Bana benzeyen avare bir ruhla tanıştım.
CARL STOTTOR İLE TANIŞTIM
Nilsen, Carl Stottor adındaki bir gençten bahsetmişti.
Evinden sağ çıkmayı başarmıştı.
Carl Stottor isminin otobiyografisinde geçtiğini görmüştüm.
Nilsen'ın elinden sağ kurtulan birinin hikâyesini bilmem önemli diye düşünmüştüm.
Deniz kenarındaki dairesinde buluşmak üzere sözleştik.
Sizi, Nilsen'ın hikâyesinin bağlamına oturtmaya çalışıyorum.
Olaydan önceki gece hakkında neler hatırlayabiliyorsunuz?
Tek başımaydım.
Gey barındaydım,
yanıma gelerek oturup oturamayacağını sordu.
Onunla çok rahat konuşabiliyordum.
Taksi çevirdik, beraber Cranley Gardens'a gittik.
Sohbet ediyorduk. İçki koydu, Bacardi'ydi.
Daha sonra beraber yatağa geçtik.
Ama yatağa girmeden önce,
"Dikkat et, uyku tulumunun fermuarı bir yerine dolanmasın" dedi.
-Fermuar tulumdan ayrılmıştı. -Evet.
Ama yorgundum, sarıldık.
Uyuyakalmışım.
Birdenbire soğuğu hissettim.
Soğuk su dolu bir küvette olduğumu fark ettim.
Çıkmaya çalıştım, beni suya bastırdı.
Üç kere çıktım ve şöyle demeyi başardım,
"Dur! Artık yapma lütfen!"
Takatim kalmamıştı. Daha fazla karşı koyamadım.
Suyu ciğerlerime çekiyordum.
Katı hâlde hava solumak gibiydi.
"Ölüyorsun" diye düşünmüştün.
"Demek böyle bir hismiş."
Mücadelenin sonu.
Bizler erdemli yaratıklarız, güdülerimiz ve vicdanımız var.
Ben hem güçlü hem de zayıfım.
Meleksi ve şeytani.
Hem ateş gibi yanan alnı yatıştıracak soğuk el
hem de boğazı sıkan çaresiz, öfkeli el.
Hem yaşamın hem de ölümün müjdecisi.
ONU YAŞAMA DÖNDÜRDÜM
Kendime geldiğimi ve çektiğim acıyı hatırlıyorum.
Zar zor nefes alıyordum. Berbattı.
Ama kafam dağınıktı. Hiçbir şey hatırlamıyordum.
Öldürülmeye çalışıldığımı biliyordum.
O yüzden polise gittim.
Bana inanmadılar.
Hiç umursamadılar. Her şeyi abartan aptal nonoşun tekiydim.
Carl Stottor polise gitti ama bir şey olmadı.
Benzer beş vaka daha olduğunu öğrendik.
Polise gidip şikâyette bulunmuşlar
ya da bulunmaya çalışmışlar ama pek hoş karşılanmamışlar.
Hiçbir şey yapılmamış.
Belki de haklılar dedim. Ne yaptıklarını biliyorlar, işleri bu.
Sorun bende.
Hayal ettim.
Nilsen onlara bazı bilgiler vermiş, bunun sonucunda sizi bulmuşlar.
Benimle görüşmeye gelen komiser, "Birkaç soru sormak istiyoruz" dedi.
"Dennis Nilsen diye birini tanıyor musunuz?"
"Hayır" dedim.
"Cranley Gardens'da bulundunuz mu?" "Orası neresi?" dedim.
"Tamam, son bir sorum olacak" dedi.
"Uyku tulumu" dedi.
Titremeye başladım.
Hepsi geri geldi.
Her şey.
Detaylarıyla.
Nilsen'dı!
-Beni boğmak için fermuarı kullanmıştı. -Doğru.
Ama yatmadan önce
"Dikkat et, uyku tulumunun fermuarı bir yerine dolanmasın" demişti.
Ama beni önceden uyararak beni öldürmeyi tasarlamıştı zaten.
Beceremezse bir mazereti olacaktı.
Ne yaptığını biliyordu. Psikopat bir yanı yoktu.
Her şey kontrolü altındaydı.
Hayatta olmamın tek nedeni,
yer döşemelerinin altında beni koyacak yerinin kalmamasıydı.
Carl Stottor'ın hikâyesi Nilsen'ın taammüden öldürdüğünü kanıtlıyordu.
Kurbanlarının çoğu bilgi veriyordu
ama asla şahitlik yapmak istemiyorlardı.
Bu genç adamların çıkıp tanıklık yapması
son derece korkunç sonuçlar doğururdu.
Kötü adam damgası yerlerdi.
Yüzlerce defa mahkemeye katıldım
ve kurbanlar ile şahitlerin paramparça edildiğini gördüm.
İnsanlar kendilerini o duruma sokmaz.
Basından nefret ediyordum.
Nilsen'ın tüm kurbanlarının yersiz yurtsuz insanlar
ve acınası homoseksüeller olduğunu iddia ediyorlardı.
Berbattı.
"Hayır, benim kıymetim var" diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Aslında bir açıdan bunun için Nilsen'a teşekkür etmeliyim
çünkü ölüp hayata geri dönmeseydim asla bilemezdim.
Korkunun kendisinden başka korkacak bir şey yok.
Korkuyu ortadan kaldırırsanız korkacak bir şey kalmaz.
Dennis Nilsen duruşmasının ikinci gününde,
savcılık, davanın ana hatlarını çizmeyi sürdürdü.
Carl Stottor, Nilsen'la yatağa girdiğini anlattı.
Gecenin bir vakti nefes alamayarak uyanmış.
Boğazında baskı hissetmiş.
Mahkemeye, Nilsen'ın kıpırdama dediğini çok alçak ve ürkek bir sesle söyledi.
Onlara karşı takdirden başka bir şey duymuyorum.
Cesaret edip, karakter gösterip, çıkıp konuştular.
Aklımdan şöyle düşünceler geçti,
"Boğuluyorsun, bu adam seni öldürüyor,
böyle bir hismiş, öleceksin."
Old Bailey'de Dennis Nilsen'ın bazı eski partnerleri,
Nilsen'ın onları öldürmeye çalıştığını iddia etti.
"ŞEYTANIMI YENDİM"
Kendi kendime şöyle demiştim, "Bunu atlatman gerekiyor.
Sağ çık, yeter."
Kendime şöyle dedim,
"Bununla yüzleşebilirim. Ne olacaksa buyursun olsun."
Nihayetinde mahkemeye katıldım.
Uykuya daldım, sabaha karşı üçte uyandım. Hemen yanımda duruyordu.
"Ne yapıyorsun?" dedim. "Isıtıcıyı düşürdün." dedi.
Bir nevi özgürlüğü buldum.
Kendimi daha iyi ifade ediyorum. Hislerimi saklamak zorunda değilim.
Çok hoş.
Ama önce Old Bailey.
Jüri, Dennis Nilsen davasında kararını vermek üzere ayrıldı.
Nilsen davasından başka haber duyacak olursak
ilerleyen saatlerde vakit kaybetmeden size ileteceğiz.
Bir duruşmanın içeriği nasıl tarif edilebilir?
10 gün boyunca konuşuldu.
10 gün boyunca güya geçerli deliller sunuldu.
Salona döndüklerinde tüm cinayet suçlamaları
ve iki cinayete teşebbüs hakkında karara varmışlardı.
10 jüri hemfikir olmuş,
ikisi karşı çıkmıştı.
Jüri başkanı, altı cinayet suçlamasının tamamında
oy çokluğuyla suçlu kararına vardıklarını bildirdi.
Jüri efektif olarak
onu tüm eylemlerinden sorumlu tuttu,
aklı yerindeydi.
NİLSEN'IN TUHAF HİKÂYELERİ
Nilsen hikâyesiyle alakası olan herkes bir noktadan sonra
Nilsen'ın deli değil, kötü olduğuna kanaat getirir.
Yeteri kadar süre onu tanımanız yeter.
Perdenin ardındaki Oz Büyücüsü gibi.
Geriye sadece pisliğin teki kalıyor.
Nilsen öyle bir tablo çizerdi ki
onu aykırı bir romantik sanırdınız.
Bu da sırf kötü olduğu için
cinayet işlediğine inanmanızı zorlaştırırdı.
Kendine belirli bir pencereden bakması gerekiyordu.
Ortada olası bir dede hikâyesi var
ama destekler bir delili yok.
O yüzden bana sorarsanız
Nilsen'ın kendisinden başka bir kötü adam bulup
suçu ona atma gayretiydi bu.
Bugün çay saatinde
kategori değerlendirmem yapıldı. A Kategorisi'ymişim.
"Hapishanedeki davranışlarınız tatmin edici.
Ancak verilen raporlar sizi soğuk ve hesapçı bir birey olarak resmediyor.
Suç teşkil eden davranışlarınızla yüzleşmek yönünde
hiçbir emare göstermiyormuşsunuz.
Samimi bir pişmanlık görülmediğinden
kategorinin düşürülmesi tavsiye edilmeyecektir."
Eh, ben de kendime vazife çıkararak
çok kısa bir yorumda bulunmayı uygun görüyorum.
"Bu rapor, tam da kifayetsiz kamu görevlilerinden beklenecek
siyaseten doğru, ön yargılı bir karalama makalesidir.
Tek derdi yaratılan canavar imajını süslemektir.
Herhangi bir nesnel…"
Nilsen'ı toplum yaratmadı. Öyle olduğuna inanmanızı istiyor.
Ama yine de sorumluluk alıp
tekrar ve tekrar öldürmesine önayak olan
o ön yargılı toplumu yarattığımızı kabul etmeliyiz.
Çok kolaydı.
Deneyimlerinden ve hayat şartlarından biliyordu ki
kimsenin pek umurunda değildi.
Yemin ederim ki cesetler Cranley Gardens'da gideri tıkayıp
alt katında yaşayanları etkilemeseydi, birkaç yıl öldürmeye devam ederdi.
Durdurulmasının tek nedeni yaptığı şeylerin başkalarına
zahmet vermeye başlamasıydı.
Kurbanlarıyla alakası yok.
NILSEN'IN KURBANLARINDAN SADECE SEKİZİ POLİS TARAFINDAN TEŞHİS EDİLDİ
Shane'im gelip söyledi. Ben yataktaydım. "Nilsen ölmüş" dedi.
"Yalan söyleme" dedim. "Söylemiyorum, ölmüş." dedi.
Daha da lafını etmedim çünkü…
Benim için bir anlamı yoktu.
Sonra gazeteden yine aradılar.
"Canavar öldü, ne düşünüyorsunuz?"
"Hiçbir şey. Onu düşünmüyorum." dedim.
"Ölüsünün beni mağdur etmesine izin vermeyeceğim."
Anladınız mı?
Gittiği yerde umarım Graham'la karşılaşmaz çünkü Graham ayık olacaktır.
Alt yazı çevirmeni: Yurdakul Gündoğdu