Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ
‎ผมคิดว่าเครื่องอัดเสียงนี้อาจมีปัญหา
‎เสียงพูดจะสั่นจากลำโพงตัวหนึ่งไปอีกตัวหนึ่ง
‎ยังไงก็เถอะ มาเริ่มอัดจริงกันเลย
‎ผมชื่อเดนนิส นิลเซน
‎(เสียงของเดนนิส นิลเซน ‎ที่บันทึกไว้ในเรือนจำ)
‎เพื่อนของผม ที่คุณคงได้ยินแล้ว
‎ก็คือคู่รักนกหงส์หยกหนึ่งคู่ ‎ฮามิชและทวีตเติลส์
‎ฮามิชเป็นเด็กดี
‎ผมนั่งอยู่ตรงนี้
‎สูบบุหรี่มวนของสกาเฟอร์ลาติ
‎ตายจริง
‎ใช่ เรากำลังทำลายสุขภาพของเรา
‎เราทุกคนก็ต้องตายเพราะบางอย่าง ‎อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎เช้านี้ ผู้คุมใจดีคนนึง ‎ให้ผมยืมหนังสือพิมพ์นิวส์ออฟเดอะเวิลด์
‎สิ่งพิมพ์บันเทิงที่ทำตัวเป็นหนังสือพิมพ์
‎เขาชี้ให้ผมดูหน้า 21
‎"เดนนิส นิลเซ่น ‎เอาอาชญากรรมที่เขาก่อมาล้อเล่น
‎ด้วยการปิดโปสเตอร์ภาพดาวดัง
‎จากอำมหิตไม่เงียบ ฮันนิบาล เลคเตอร์ ‎ไว้ในห้องขัง"
‎"และเขายังเชื่ออีกด้วยว่าสักวันหนึ่ง
‎การกระทำอันน่าสยดสยองของเขา ‎จะเป็นอมตะในรูปแบบภาพยนตร์"
‎จบข่าว
‎ไร้สาระทั้งเพ
‎สวัสดีครับ
‎วันนี้สก็อตแลนด์ยาร์ดได้เริ่มต้นการสืบสวน ‎คดีฆาตกรรมครั้งใหญ่ที่สุด…
‎(บ้านสยองขวัญ)
‎หลังพบศพผู้เสียชีวิตในลอนดอน
‎ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
‎อาชญากรรมนี้จะเริ่มคลี่คลาย
‎แหม
‎ความแม่นยำของบทความนี้คืออะไรเหรอ
‎ใช่ ผมถูกตัดสินว่ามีความผิด ‎ในข้อหาฆาตกรรม
‎แต่นอกเหนือจากนั้น ส่วนใหญ่ก็นิยายล้วนๆ
‎อัยการกล่าวหาว่ามันเป็นการฆาตกรรม ‎ที่มีรูปแบบ
‎ที่นั่งสังเกตการณ์ของศาลหมายเลขหนึ่ง ‎เต็มทุกวัน
‎คนที่คาดว่าจะได้ยินเรื่องสยองขวัญ ‎ต่างก็ไม่ผิดหวัง
‎เยี่ยม "ปีศาจร้ายเดส นิลเซน"
‎"อ๋อ นิลเซน" ทันทีที่คุณเอ่ยชื่อ
‎ผู้คนก็ตัดสินใจไปเรียบร้อยแล้ว
‎เดนนิส นิลเซน ชายที่เคยเรียกตัวเองว่า
‎"ฆาตกรแห่งศตวรรษ"…
‎พวกเขายังไม่เลิกสร้างภาพ
‎ของเจ้าตัวอันตรายในนิยายที่พวกเขาชื่นชอบ
‎สัตว์ประหลาดในหนัง
‎นิลเซนอยากตีพิมพ์อัตชีวประวัติของเขา
‎จากภายในเรือนจำ
‎เป็นเรื่องที่เหนือความเข้าใจ
‎เอาล่ะ ไปกันเถอะ
‎ลอนดอน ปี 1983
‎สวัสดีตอนบ่ายครับ พูดสั้นๆ ก็คือวันนี้อากาศหนาว
‎และก็จะไม่อุ่นขึ้นภายสองสามวันข้างหน้า
‎เพราะเราจะยังมีลมจากทิศเหนือ ‎ไปตะวันออกเฉียงเหนือ…
‎ผมจำวันนั้นได้แม่น
‎เพราะข้างนอกมันหนาวทรมานมาก
‎(สตีฟ แมคคัสเกอร์ ‎สารวัตรนักสืบ)
‎ผมนั่งอยู่ในห้องทำงาน
‎ตอนที่เพื่อนร่วมงานของผมบอกว่า
‎เขาถูกเรียกตัวไปที่แครนลีย์การ์เดนส์
‎ที่ซึ่งสิ่งที่คาดว่าเป็นศพมนุษย์ ‎ถูกดึงออกมาจากท่อระบายน้ำ
‎(แครนลีย์การ์เดนส์ ลอนดอนเหนือ)
‎ตอนเราไปถึง พวกผู้เช่ายืนกันอยู่ ‎แถวๆ ฝาท่อระบายน้ำ
‎คือห้องน้ำมันตัน
‎วิศวกรก็เลยถูกเรียกให้มาทะลวงท่อ
‎และเขาก็พบเศษเนื้อและกระดูกจำนวนมหาศาล
‎ผมก็รู้เรื่องนั้นไม่มาก
‎แต่ผมก็สงสัยอย่างแรง
‎(ไมค์ แคตทรัน ‎วิศวกรบริษัทไดโนร็อด)
‎ว่ามันคงไม่ใช่ของสัตว์
‎มีใครให้ความสนใจสิ่งที่คุณเจอเป็นพิเศษไหม
‎ครับ ผมคิดว่าเป็นผู้ชายที่อยู่ห้องชั้นบนสุด
‎พวกผู้เช่าบอกผมว่า
‎เมื่อคืนก่อนราวๆ เที่ยงคืน
‎พวกเขาได้ยินเสียง ‎เหมือนมีใครขูดอะไรอยู่ข้างนอก
‎พอพวกเขาไปเปิดประตูหน้าดู
‎ก็เห็นชายจากห้องชั้นบน
‎เขาใส่เสื้อกล้ามธรรมดา
‎และอย่าลืมว่านี่เดือนกุมภาพันธ์ ‎มันหนาวมาก
‎พวกเขาถามเขาว่าเป็นอะไรหรือเปล่า
‎เขาตอบว่า "ผมไม่เป็นไร แค่ออกไปฉี่ข้างนอก"
‎ผมไปสืบข้อมูลเพิ่มเติมที่แครนลีย์การ์เดนส์
‎และทราบว่าเขาอยู่ที่สำนักจัดหางาน ‎ประจำท้องถิ่นซึ่งเป็นที่ทำงานของเขา
‎(สำนักจัดหางาน)
‎และปกติเขาจะกลับมาจากที่ทำงาน
‎ทุกเย็นตอนห้าโมงครึ่ง
‎จากนั้นเราก็พบว่าชิ้นส่วนกระดูกจากท่อระบายน้ำ
‎มาจากร่างของมนุษย์จริงๆ
‎นักพยาธิวิทยาบอกว่าชิ้นเนื้อ
‎ดูเหมือนว่าจะมีรอยรัด
‎และดูเถิด
‎เราเห็นชายคนหนึ่งกำลังเดินมาบนถนน
‎โอ้เวลาใกล้เข้ามาแล้ว
‎เวลาใกล้เข้ามาแล้ว
‎เขาใจเย็นมาก
‎ตอนที่ผมไปถึงที่แครนลีย์การ์เดนส์
‎ตำรวจไม่แน่ใจว่าต้องทำยังไงต่อ
‎(เดส นิลเซน)
‎พวกเขาหว่านแหหาข้อมูล ‎โดยหวังว่าจะได้
‎ข้อมูลเกี่ยวกับตัวอย่างเนื้อมนุษย์ที่พบใน‎…
‎ท่อระบายน้ำของบ้าน
‎แล้วนิลเซนก็พูดว่า
‎"แปลกมากเลย ตำรวจมา
‎คุยกับผมเรื่องท่อระบายน้ำของผม"
‎แต่เขาก็ให้เราเข้าไปในบ้าน
‎และเราก็ขึ้นไปที่ห้องเช่าใต้หลังคา
‎และทันทีที่เขาเปิดประตู
‎กลิ่นก็ลอยมาปะทะคุณ
‎ผมรู้จักกลิ่นนั่นดี
‎เราเลยบอกเขาว่า…
‎"หยุดเล่นได้แล้ว ศพที่เหลืออยู่ไหน"
‎เขามองผม
‎แล้วก็ชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้า
‎และพอผมเปิดตู้
‎ก็เจอถุงขยะสีดำขนาดใหญ่ป่องๆ สองถุง
‎ผมเลยจับเขาใส่กุญแจมือและแจ้งเขาว่า
‎เขาถูกจับกุมในข้อหาฆาตกรรม
‎ระหว่างทางกลับไปสถานีตำรวจ
‎ผมนั่งข้างๆ เขา
‎ีแต่มีบางอย่างรบกวนจิตใจผม
‎ถุงขยะสองถุงนั้นใหญ่มาก
‎ในรถ ระหว่างทางไปสถานีตำรวจ ‎เขาถามผมว่า‎…
‎"นี่เรากำลังพูดถึงศพเดียวหรือสองศพ"
‎ผมตอบทันทีว่า‎…
‎"15 หรือ 16"
‎นั่นทำให้ผมที่ท้ายทอยของผมลุกซู่
‎และผมก็เห็นหัวหน้าสารวัตรสืบสวน
‎มองมาที่ผมผ่านกระจกมองหลัง
‎ผมถึงกับต้องบอกให้เขาตั้งใจขับรถไป
‎เพราะเขาเริ่มขับส่ายข้ามไปอีกฝั่งของถนน
‎แล้วผมก็คิดขึ้นได้ว่า ‎"เรามีฆาตกรต่อเนื่องซะแล้ว"
‎(สถานีตำรวจฮอร์นซีย์)
‎ผมเดินไปตามทางเดินยาวพร้อมตำรวจคุ้มกัน
‎และถูกจับให้เข้าไปในห้องขังแรกสุดทางเดิน
‎ผมถูกฝากขังไว้ในห้องเก่าๆ ที่นั่น
‎ที่มีม้านั่งยาวเล็กๆ ‎และโต๊ะเก่าๆ ตัวเล็กเท่าเก้าอี้ตั้งอยู่
‎ผมนั่งอยู่ตรงนั้น จุดบุหรี่แล้วก็หยุดคิด
‎เราไม่รู้แน่ชัด
‎ว่านิลเซนพูดความจริงหรือเปล่า
‎คุณคิดว่า "15 หรือ 16 คน" งั้นเหรอ
‎แต่เรามีอำนาจควบคุมตัวเขาได้แค่ 48 ชั่วโมง
‎แค่นั้น
‎คุณต้องดึงเอาทุกอย่างออกจากหมอนี่ให้ได้
‎(ตำรวจนครบาล ‎บันทึกการสัมภาษณ์)
‎(สัมภาษณ์)
‎(เดนนิส แอนดรูว์ นิลเซน)
‎แต่คุณก็ไม่อยากจะกดดันเขามากไป
‎จนเขาไม่อยากคุยกับคุณ
‎(ผมจะถามคำถามคุณ)
‎(คุณพร้อมที่จะตอบคำถามเหล่านั้นไหม)
‎เพื่อที่จะต้องไม่ถูกถามคำถามยาวเป็นขบวน
‎ผมก็เลยเซอร์ไพรส์เจ้าหน้าที่ซีไอดีสามคนนั่น
‎โดยบอกว่าผมจะบอกพวกเขาทุกอย่าง
‎นิลเซนพูดไม่หยุดเลย
‎เขาเริ่มเล่าให้เราฟัง
‎ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‎(คุณเจอคนพวกนี้ที่ไหน)
‎เขาจะไปที่ผับ…
‎(ผมดื่ม)
‎และคุยกับใครสักคน
‎พาพวกเขากลับไปที่ห้องของเขา
‎พวกเขาจะดื่ม พวกเขาจะฟังเพลง
‎พอเช้าวันรุ่งขึ้น นิลเซนจะตื่นขึ้นมา
‎โดยมีศพอยู่ข้างๆ
‎(ผูกรอบคอของเขา)
‎(ผมนั่งช็อคอยู่ตรงนั้น)
‎(กลัวมาก)
‎แล้วพอถูกกดดันเรื่องนี้เข้า เขาก็จะบอกว่า
‎เขาจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎(เวลาคุณดื่ม คุณจำอะไรไม่ได้หรอก)
‎ตามปกติของคดีฆาตกรรม
‎คุณจะมีเหยื่อ
‎จากนั้นคุณก็ค่อยไปตามหาฆาตกร
‎ในคดีนี้เรามีฆาตกร…
‎(รายแรก)
‎แต่เขาไม่รู้ว่าเหยื่อเป็นใครบ้าง
‎(ผมจำชื่อไม่ได้)
‎(รายที่สอง)
‎(ผมไม่รู้ชื่อเขา)
‎เราเลยต้องย้อนกลับไป
‎ตามรอยเหยื่อทุกคน
‎(ดูซิว่าเราจะช่วยฟื้นความทรงจำคุณได้ไหม)
‎ไม่มีคำถามไหนที่ผมปฏิเสธที่จะตอบ
‎(รายที่สี่เหรอ)
‎(นิลเซน: สูงห้าฟุตแปดนิ้ว)
‎(ผมหยักศก มีรอยสัก)
‎ลงรายละเอียด
‎(รายที่เจ็ด ประมาณห้าฟุตเก้านิ้ว ‎สำเนียงไอริช)
‎ถ้ามีอะไร…
‎(รายที่สิบ ‎ผิวขาวซีด เบ้าตาลึก เก็บตัว ผอมแห้ง )
‎ไม่เคยมีฆาตกรชาวอังกฤษคนไหน…
‎(เล่าเรื่องรายที่ 12 ที)
‎ที่จะกล้าออกมา…
‎(ผมสีน้ำตาล อายุ 25-30)
‎(เสื้อผ้ามือสอง)
‎เผชิญหน้ากับพฤติกรรมที่น่ารังเกียจของตัวเอง ‎มากเท่าผม
‎(รายที่ 13 อายุ 27-28)
‎(อดีตทหารยาม เขาสูบ)
‎(สูบอะไร)
‎(ของผม)
‎เขาให้ข้อมูลที่จำกัด ‎แต่พวกเขาส่วนใหญ่เป็นชายหนุ่ม
‎แต่ผมคิดว่า
‎ถ้าสิ่งที่นิลเซนบอกเราเป็นความจริง
‎มันเป็นไปได้ยังไงที่สถานที่อย่างลอนดอน
‎จะมีคน 15 คนถูกฆาตกรรมโดยที่ไม่มีใครเห็น
‎ตำรวจมีส่วนประกอบที่จะใช้ในการตั้งข้อหาผม ‎ครบหมดแล้ว
‎นี่คงจะทำให้เรื่องทั้งหมด ‎อยู่ภายใต้การคุ้มครองของตุลาการ
‎และไกลเกินกว่าที่พวกสื่อที่หิวโหยจะเอื้อมถึง
‎นี่เป็นคดีที่ใหญ่ที่สุดในอาชีพการงานของพวกเขา
‎และเพื่อที่จะยกระดับตำแหน่งของตัว ‎ให้โด่งดังเป็นที่รู้จักทั่วไป
‎พวกเขาจึงทำทุกอย่างให้แน่ใจ ‎ว่าคนทั้งประเทศจะรู้เรื่องนี้
‎ทันทีที่นั่งลงที่โต๊ะอาหารเช้า
‎(เดลี่มิเรอร์)
‎(ซันเดย์มิเรอร์)
‎(ซันเดย์พีเพิล)
‎(สปอร์ตติ้งไลฟ์)
‎ผมอยู่ที่ออฟฟิศ
‎แล้วโต๊ะข่าวก็โทรหาผม
‎และให้กระดาษแผ่นนี้มา
‎มันเขียนว่าช่างประปาที่ทำงานให้ไดโนร็อด…
‎(ดักลาส เบนซ์ นักข่าวเดลี่มิเรอร์)
‎พบชิ้นเนื้อมนุษย์ในท่อระบายน้ำ
‎ผมจึงโทรหาสก็อตแลนด์ยาร์ด ‎แต่พวกเขาไม่รู้เรื่องเลย
‎ผมจึงเขียนเรื่องนี้ต่อ
‎แต่ก็มีกระแสต่อต้านที่เรื่องนี้ถูกหยิบมาใช้
‎เพราะในสมัยนั้น ‎คุณไม่ควรทำให้คนอื่นเสียอารมณ์
‎บนโต๊ะอาหารเช้า
‎และไม่ต้องสงสัยเลย
‎ว่าความจริงของการค้นพบของแคตทรัน
‎จะทำให้ผู้คนขย้อนคอร์นเฟลก
‎ผมเลยไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะถูกนำมาใช้ไหม
‎(วันพฤหัสบดีที่ 10 กุมภาพันธ์ 1983)
‎มีคนบอกผมว่ามีการไต่สวนคดีฆาตกรรม
‎ที่แครนลีย์การ์เดนส์
‎และขอให้ผมไปให้เร็วที่สุด
‎ผมไม่ได้ตื่นเต้นกับมันเท่าไหร่
‎ผมคิดว่า "นี่เป็นเรื่องที่ออกจะธรรมดา"
‎ถ้าผมโชคดีก็อาจจะได้เบาะแสเพียงพอ ‎ที่จะทำให้ผมได้รายงานช่วงข่าวหกโมงเย็น
‎แล้วจากนั้นมันก็จะถูกลืม
‎ปกติแล้วเวลาคุณไปถึงที่เกิดเหตุแบบนั้น
‎ถนนจะถูกบล็อกเรียบร้อยแล้ว ‎บ้านนี่ไม่ต้องพูดถึง ขนาดถนนยังถูกปิด
‎แต่ในกรณีนี้คือไม่เลย ‎เราขึ้นไปถึงหน้าประตู
‎แต่เราได้สัมภาษณ์คนที่สังเกตเห็นเขา ‎หนึ่งหรือสองคน
‎พวกเขาเคยเห็นเขา ‎และคิดว่าเขาเป็นคนแปลก ๆ เงียบ ๆ
‎เขาเป็นคนที่คุณเคยเห็นในย่านนี้มาก่อนหรือเปล่า
‎อ๋อค่ะ ฉันเคยเห็นเขาตอนเขาพาสุนัขออกมาเดิน ‎ก็เลยพยักหน้าทักทายเขา
‎จากนั้นครึ่งชั่วโมงต่อมาเราก็ได้ยิน
‎ว่าฆาตกรคนนี้ไม่ได้ฆ่าแค่คนเดียว
‎เขาฆ่าถึง 15 หรือ 16 คน
‎ว่าไงนะ
‎มันฟังดูแย่นะในบางแง่
‎แต่ตอนนั้นอะดรีนาลีนผมกำลังพุ่งพล่าน
‎ผมต้องยอมรับเลย
‎ผมจดจ่ออยู่แต่กับเรื่องนี้
‎ถึงตอนนี้ยังมีแค่ไม่กี่คนในแครนลีย์การ์เดนส์
‎ที่ได้รับรู้ถึงความเลวร้ายของสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ภายในไม่กี่ชั่วโมง ‎สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นแค่การไต่สวน
‎ได้พัฒนาเป็นหนึ่งในการสอบคดีฆาตกรรมหมู่ ‎ที่ใหญ่ที่สุด
‎เท่าที่เคยมีในอังกฤษ
‎พวกบรรณาธิการข่าวถามว่า
‎"คุณรู้อะไรอีก คุณจะให้ข้อมูลอะไรเราได้อีก "
‎ไม่มีใครรู้ถึงรายละเอียดที่ถูกตีพิมพ์
‎นอกจากเจ้าหน้าที่ประจำคดีนี้และผม
‎เนื่องจากผมไม่ได้รับอนุญาตให้ติดต่อสื่อสาร ‎จึงไม่มีการรั่วไหลของข้อมูลจากผมไปยังสื่อ
‎ตำรวจเป็นคนให้ข้อมูลทุกอย่างกับสื่อ
‎และสองวันต่อมาเรื่องนี้ก็ขึ้นพาดหัว
‎แล้วเราก็ได้ยินว่าชายคนนี้
‎ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่บริหารที่สำนักจัดหางาน
‎มีหน้าที่สัมภาษณ์คน
‎ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เขาทำงานที่นี่ ‎ที่คณะกรรมาธิการฝ่ายบริการกำลังคน
‎และเป็นที่รู้จักในหมู่เพื่อนร่วมงานในชื่อเดส
‎คือผมคิดว่า
‎หมอนี่เป็นโรคจิตแน่
‎ภาพที่มีอคติอย่างชัดเจน
‎ถูกปล่อยให้เกิดขึ้นในความนึกคิดของสาธารณชน
‎ก่อนที่ผมจะถูกตั้งข้อหาใดๆ ด้วยซ้ำ
‎ทำให้สื่อสามารถหาผลประโยชน์จากเรื่องนี้ ‎ได้อย่างเต็มที่
‎สิ่งนี้ทำให้ภาพแห่งความชั่วร้าย
‎แพร่กระจายได้อย่างเต็มที่
‎เพื่อกระตุ้นจินตนาการของสาธารณชน ‎ที่ทำกำไรให้พวกเขา
‎(การฆาตกรรม 16 รายที่บ้านสยองขวัญ ‎เจอแล้วสองศีรษะ)
‎ในฐานะนักข่าวหนังสือพิมพ์ ‎คุณไม่ค่อยจะตกใจหรือแปลกใจกับอะไร
‎ในฐานะมนุษย์ คุณตกใจและแปลกใจกับสิ่งต่างๆ
‎ตอนที่ผมได้ยินว่าเขาฆ่าคนไป 15 หรือ 16 คน ‎ตลอดช่วงสี่ปี
‎ผมคิดว่า "มันเกิดขึ้นได้ยังไงถึงสี่ปี
‎ในประเทศที่ถือว่าพัฒนาแล้วเช่นนี้
‎โดยที่เราไม่รู้เรื่องเลย"
‎เราคุยกันถึงประเด็นที่ว่า
‎ปัญหาใหญ่ของฆาตกรไม่ว่าจะคนไหน
‎ก็คือการกำจัดศพ
‎แต่เขากำจัดตั้ง 15 หรือ 16 ศพได้ยังไง
‎เราเจอแค่สามศพที่แครนลีย์การ์เดนส์
‎ผมเลยถามเขาว่า
‎เขาฆ่าคนอื่นๆ ที่ไหน
‎ความทรงจำของผมดึงเอาข้อเท็จจริงที่ว่า
‎ผมฆ่าคนไปสามคนที่แครนลีย์การ์เดนส์กลับมา
‎และคนอื่นๆ
‎ที่ 195 เมลโรสอเวนิว
‎(เมลโรสอเวนิว)
‎ซึ่งอยู่ห่างจากแครนลีย์การ์เดนส์ ‎เพียงสองสามไมล์
‎มันหนาวมากเลย
‎หนาวยะเยือก
‎เราได้รับโทรศัพท์จากหัวหน้าสารวัตรสืบสวน
‎เขาบอกว่า "ทุกคนมารายงานตัว"
‎"เราจะไปที่เมลโรสอเวนิว"
‎"เราจะได้ฟังข้อสรุปที่นั่น"
‎จำไว้ว่าตอนนั้นเราไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไร
‎ไม่มีการเตรียมการ เราเป็นคลื่นลูกแรก
‎แล้วเราก็ไป
‎แต่พอเราไปถึงเมลโรสอเวนิว
‎เจ้าหน้าที่ที่สืบสวนคดีนี้บอกว่า
‎"ใช่ เรามีข้อมูล
‎เดนนิส นิลเซนเคยอาศัยอยู่ที่เมลโรสอเวนิว
‎และเขาก็ยอมรับว่าได้ฆ่าคนไปสองสามคน
‎และพวกเขาก็ถูกฝังอยู่ในสวน"
‎แล้วความเงียบงันก็บังเกิด
‎จากนั้นเราก็ได้ชุดหมีสีเขียว
‎"เอ้านี่แคเรน ใส่ชุดหมีนี่ด้วย"
‎"นั่นคราด เริ่มขุดได้"
‎ไม่กี่นาทีก่อน
‎จู่ๆ ก็มีรถตู้ตำรวจมาจอดนอกบ้าน
‎และทีมเจ้าหน้าที่อีกครึ่งโหล
‎ที่มาพร้อมกับจอบ เสียมและอุปกรณ์ขุดอื่นๆ
‎รีบเดินไปตามทางเดินด้านข้างไปที่สวนด้านหลัง
‎"หาให้เจอเท่าที่จะหาได้"
‎"หมอนี่โกหกหรือเปล่าหรือว่าเขาพูดความจริง"
‎เขาอาจจะมโนไปเองก็ได้
‎นิลเซนบอกเราเรื่องระบบกำจัดศพ
‎ของเขาที่เมลโรสอเวนิว
‎ผมจะเอาศพไปเก็บไว้ใต้พื้นบ้าน‎…
‎แต่แล้วกลิ่นก็มาจนได้
‎ไหนจะการเน่าเปื่อยและหนอนอีก
‎จนมาถึงจุดนึงที่ไม่มีที่ว่างใต้พื้นกระดานเหลือแล้ว
‎มีศพมากมายที่นั่น
‎เขาเลยต้องหาวิธีใหม่
‎ผมได้คุยกับเพื่อนบ้านคนนึงที่บอกว่าเธอจำได้
‎ว่าเขาก่อกองไฟอยู่หลายครั้ง
‎(เทสส์ มาโฮนีย์)
‎ส่วนใหญ่เป็นช่วงเย็น
‎เพราะฉันเคยทำงานกะเย็น
‎แล้วก็… แค่นั้น
‎- คุณคิดว่าที่เขาเผามันเป็นขยะหรือเปล่า ‎- ค่ะ
‎ดูเหมือนว่าศพจะถูกเผาที่สวนหลังบ้านก่อนฝัง
‎มันเป็นไปได้
‎สิ่งที่เขาทำผ่านเข้ามาในสมองของเรา
‎เขาเผาศพเหล่านั้นในสวนหลังบ้าน
‎และพอมันกลายเป็นเถ้าถ่าน
‎เขาก็จะกระจายมันไปรอบๆ สวน ‎และผสมมันเข้ากับดิน
‎แต่ก็คงจะต้องมีการก่อกองไฟ ‎เป็นประจำในสวนนั้น
‎ฉันไม่รู้ว่ามีใครร้องเรียนบ้างหรือเปล่า
‎ตอนนี้พื้นที่ทั้งหมดถูกกั้นหมดแล้ว
‎และมีคำสั่งให้นักข่าวออกไปจากที่เกิดเหตุ
‎เร็วเข้า ถอยไป
‎งานนั้นมันแทบจะไม่ขยับ ‎เพราะพื้นดินเป็นน้ำแข็ง
‎ฉันบอกว่า "เราคงไม่มีวันทำเสร็จ"
‎เรารู้สึกว่าเราจะต้องอยู่ที่นั่นเป็นปีเพื่อขุด
‎พอบ่ายแก่ๆ
‎ทีมเจ้าหน้าที่ที่ทั้งหดหู่และท้อแท้ ‎ก็เก็บของกลับไป
‎พอโดนถามว่าวันนี้ได้งานอะไรบ้าง ‎ก็พากันส่ายหัว
‎แล้วคุณก็เริ่มตั้งคำถาม
‎ทำไมถึงไม่เคยมีใครออกมาโวยวายว่า
‎"ใช่ ลูกชายฉัน… พ่อฉันหายตัวไป"
‎มันไม่ได้เกิดขึ้น
‎ราวกับว่ามันไม่ได้สำคัญอะไร
‎คนพวกนั้นเป็นใคร
‎เป็นภารกิจที่แทบจะเป็นไปไม่ได้
‎(นิลเซน: คุณค้นทั่วตึกแล้วหรือยัง)
‎แต่นิลเซนบอกเราว่าเราต้องไปหาหีบชา
‎ที่แครนลีย์การ์เดนส์
‎(ทำไมล่ะ)
‎(แครนลีย์การ์เดนส์)
‎และที่นั่นเราก็พบชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์เพิ่ม
‎ซึ่งเรานำไปไว้ที่ห้องเก็บศพ
‎หนึ่งในชิ้นส่วนที่ถูกเคลื่อนย้ายออกจากตึก
‎คือแขนที่มีมือ
‎เราเก็บรอยนิ้วมือจากมือนั่นมาได้
‎แล้วเราก็ต้องประหลาดใจอย่างที่สุด
‎เมื่อเราจับคู่มันได้
‎มันเป็นของชายหนุ่มที่ชื่อสตีเฟน ซินแคลร์
‎เขาอยู่ในบันทึกของตำรวจ
‎เพราะเขาเคยมีปัญหา
‎อาชญากรรมเล็กๆ น้อยๆ
‎แต่ไม่เคยมีใครมาแจ้งความว่าเขาหายไป
‎เราจึงพยายามทุกวิถีทาง ‎เพื่อติดต่อครอบครัวที่เขามี
‎(เพิร์ธ สก็อตแลนด์)
‎อยู่มาคืนหนึ่ง เราคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้ ‎และเขาก็พูดขึ้นมา
‎ว่าเขาอยากไปลอนดอน
‎และเขาจะไปลอนดอน
‎สามีฉันบอกว่า "สตีเฟน ไร้สาระน่า
‎เพราะมันไม่ใช่ที่สำหรับเด็กหนุ่มอย่างเธอ
‎เขาบอกว่า "ผมจะไป"
‎ซินแคลร์เป็นคนเร่ร่อน
‎ที่ลงมาจากสก็อตแลนด์
‎และถูกกลืนหายไปในลอนดอน
‎(สถานีตำรวจฮอร์นซีย์)
‎(คุณบอกผมได้ไหม ‎ว่าคุณรู้จักซินแคลร์ได้ยังไง)
‎(นิลเซน: เราดื่มแล้วก็เลยคุยกัน)
‎(เขาบอกว่า "ยังไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน)
‎มันเริ่มจะ
‎ดููเหมือนว่าเหยื่อพวกนี้ส่วนใหญ่…
‎(ขาวซีด เบ้าตาลึก เก็บตัว)
‎เยาวชนไร้บ้าน…
‎(แต่งตัวมอมแมม)
‎แร้นแค้น
‎(ดูกร้านโลก)
‎(ผอมแห้ง)
‎(ขาดอาหาร)
‎เป็นคนระดับนั้น
‎คุณต้องย้อนดูอังกฤษตอนนั้น
‎(เดินเพื่ออาชีพ ‎พฤษภาคม 1981)
‎ทั่วประเทศมีอัตราการว่างงานสูง
‎ผลที่ตามมาของอัตราการว่างงานที่สูง ‎ก็คือมันทำให้ผู้คน
‎หลั่งไหลมาลอนดอนราวกับโดนแม่เหล็กดูด
‎พวกเขาคิดว่าถนนที่นี่ปูด้วยทอง
‎มันไม่ได้ปูด้วยทอง
‎และโชคก็ไม่ได้เข้าข้างคุณ
‎(งานวันนี้)
‎นิลเซนเดินไปเรื่อยๆ ‎พร้อมกับเครื่องดูดฝุ่นของเขา
‎ดูดเอาเหยื่อเหล่านี้เข้าไป
‎ชายหนุ่มที่อ่อนแอเหล่านี้
‎ความพยายามที่จะระบุตัวตนเหยื่อถูกพุ่งไปที่
‎กลุ่มหนุ่มสาวเร่รอน ‎ที่กำลังเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ในลอนดอน
‎ตำรวจเชื่อว่าเหยื่อเป็นชายที่หนีออกจากบ้าน ‎อายุต่ำกว่า 21
‎และถูกล่อลวงมาที่บ้านด้วยคำสัญญา ‎ว่าจะให้อาหารและที่พักค้างคืน
‎อย่ายุ่งกับอัตชีวประวัติเก่าๆ นี่
‎ผมว่าตอนนี้ได้เวลาไปรับมื้อเที่ยงแล้ว
‎ขอตัวนะ
‎ยินดีต้อนรับกลับมา ผมเพิ่งไปรับข้าวเที่ยงมา
‎มันเป็นแกงกะหรี่ชนิดนึง
‎ผมว่าพ่อครัวพวกนี้คงไม่รู้อะไรมาก
‎ดูเหมือนแกงกะหรี่จะถูกเสริมด้วยถั่วเหลือง
‎โปรตีนที่มีผิวสัมผัส เนื้อสัตว์จำลอง
‎ผมจะราดซอสอินเดียตะวันตกนี่ลงไปด้านบน
‎นั่นอาจจะทำให้รสชาติดีขึ้น
‎ไหนชิมซิ
‎ไม่เลวเลย ผมประหลาดใจ
‎คงเป็นซอสอินเดียตะวันตกที่ผมใส่ลงไป ‎ทำให้มันมีรสชาติ
‎ว่าแต่ว่าผมพูดถึงไหนแล้ว ใช่
‎ปี 1983
‎(48 ชั่วโมงหลังการจับกุม)
‎สวัสดีตอนเย็นครับ
‎ข้าราชการอายุ 37 ปี
‎ถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมชายอายุ 20 ปี
‎ศพของเขาถูกพบที่บ้านหลังหนึ่งในลอนดอนเหนือ
‎เมื่อต้นสัปดาห์นี้
‎เดนนิส แอนดรูว์ นิลเซนจะถูกนำไปขึ้นศาลพรุ่งนี้
‎ฉันถูกอัดอยู่ในรถตู้รักษาความปลอดภัย
‎ระหว่างทางออกจากเรือนจำ
‎นี่เป็นวันแรกที่ผมจะถูกเปิดโปงต่อหน้าเพื่อนๆ
‎เรารู้ชื่อเขา
‎แต่เราไม่เคยเห็นเขา ‎เราไม่รู้เลยว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง
‎คุณคาดว่าจะเจอคนเจ้าเนื้อตัวใหญ่ๆ
‎แข็งแรง
‎คุณคาดว่าจะเจอประมาณนักมวยรุ่นเฮฟวี่เวท
‎มีสื่อมวลชนเต็มไปหมด
‎กำลังรอคอยภาพแรกของปีศาจร้ายตัวนี้
‎ผมบอกช่างภาพว่า
‎"เขาจะลงจากรถโดยมีผ้าคลุมหัว"
‎"เราจะไม่เห็นเขา"
‎(มีแต่คนผิดเท่านั้นที่จะซ่อนหน้า)
‎แต่เขาไม่มีผ้าคลุมหัว
‎ผมเป็นผู้ชาย
‎ไม่ใช่ปีศาจ
‎กระอักกระอ่วนว่าไหม
‎มันเกือบจะเป็นความรู้สึกที่ว่า…
‎อาจจะฟังดูแย่นะ
‎ค่อนข้างจะผิดหวัง
‎เป็นไปได้เหรอที่จะเป็นชายคนนี้
‎เขาดูไม่เข้ากับภาพฆาตกรหมู่เลย
‎คนแบบนั้นทำสิ่งเหล่านั้นได้ยังไง
‎ผู้ชายหน้าตาธรรมดาคนนึงที่คุณเดินสวนไปบนถนน
‎โดยที่ไม่ติดใจอะไร
‎รถตู้มาถึงสถานีตำรวจฮอร์นซีย์
‎ที่ที่การสืบสวนกำลังดำเนินอยู่
‎เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เราอยากรู้บางอย่างเกี่ยว ‎กับการเลี้ยงดูของนิลเซน
‎คนเดียวที่จะบอกได้ก็คือครอบครัวของเขา
‎(บริติชเทเลคอม อเบอร์ดีน ‎และสก็อตแลนด์ตะวันออกเฉียงเหนือ)
‎เรารู้ว่าเขามาจากอเบอร์ดีนเชอร์
‎ผมเลยค้นสมุดโทรศัพท์ของอเบอร์ดีนเชอร์
‎และก็มีชื่อนิลเซนแค่หนึ่ง
‎(นิลเซน โอ เอ็ม เลขที่ 38 ถนนลอร์น)
‎ผมโทรไปหาแม่เขาแล้วบอกว่า
‎"คุณก็รู้ว่าเราต้องทำรายการเกี่ยวกับเรื่องนี้"
‎เธอบอกว่า "ไม่ใช่วันนี้ ฉันไม่มีอารมณ์"
‎ผมบอกว่า "บังเอิญวันนี้ผมอยู่ที่อะเบอร์ดีนเชียร์"
‎"คงน่าเสียดายน่าดูถ้าเราต้องกลับมาอีก"
‎เธอบอกว่า "งั้นก็ได้"
‎ด้านนอกของบ้านเธอมีป้ายเล็กๆ ‎ที่เขียนว่าสวนของเธอ
‎เป็นสวนที่สวยที่สุดในบริเวณนี้
‎ด้านในของบ้านก็ไม่มีที่ติ
‎ไม่มีฝุ่นเลยแม้แต่น้อย
‎เธอเข้าไปในครัว
‎เธอยกถาดสีเงินเข้ามา ชอร์ตเบรดทำเอง
‎(แม่)
‎และผมบอกเธอว่า
‎"คือคุณรู้สึก…
‎คุณรู้สึกยังไงตอนที่ได้ยินข่าวเกี่ยวกับ…"
‎เธอบอกว่า…
‎ฉันพยายามคิดว่ามีอะไรผิดพลาดไป
‎แล้วทำไมคนในลอนดอนที่ทำงานกับเขา
‎ทำไมพวกเขาถึงไม่เห็นอะไร
‎ก่อนที่เรื่องนี้จะเกิดขึ้น
‎ฉันเชื่อว่าถ้าเขาอยู่ที่บ้าน ‎ฉันคงจะเห็นว่ามีอะไรผิดปกติ
‎เพราะปกติแล้ว
‎คุณจะอยู่กับใครสักคนได้ยังไง ‎ถ้าคุณมองไม่ออก
‎ว่ามีอะไรรบกวนจิตใจเขาอยู่
‎เพราะคนที่ทำแบบนี้ไม่ใช่เดนนิสที่ฉันรู้จัก
‎ไม่ว่ายังไงก็ตาม
‎(ตีสองหน้าตามปกติของเธอ)
‎โอ๊ยตาย ตายจริง
‎เขาเป็นเด็กเงียบๆ
‎ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเขาที่โดดเด่นตอนเขายังเด็ก
‎แค่เด็กผู้ชายธรรมดาๆ เงียบๆ คนนึง
‎ผมเป็นเด็กที่มีปัญหาภายใน
‎และไม่มีใครสังเกตเห็น
‎ผมจำได้
‎ราวกับว่ามีเครื่องฉายหนังอยู่ในหัวผม
‎ผมเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่อ่อนแอ
‎เขายังใหม่เมื่อเทียบกับด้านหลัง ‎ที่ซึ่งพลังอันมหาศาล
‎กำลังกระทำต่อเขา
‎ผมรู้สึกว่าผมไม่เหมือนคนอื่น
‎บางทีการที่ผมจน ผอมแห้ง ใส่เสื้อผ้าโทรมๆ
‎อาจจะเป็นสิ่งแรกที่ทำร้าย
‎ความภาคภูมิใจในตนเองของผมที่กำลังตื่นขึ้น
‎การที่ไม่มีพ่อให้โอ้อวดอาจจะเป็นอีกสาเหตุหนึ่ง
‎(ไอ้เลว)
‎(ความอัปยศของครอบครัว)
‎(ไม่เคยมีรูปถ่ายของผม)
‎พ่อของเขาไม่ใช่คนชนิดที่ใกล้ชิดกับครอบครัว
‎ฉันต้องเลี้ยงดูพวกเขาด้วยตัวเอง
‎จากนั้นก็เกิดช่องว่างระหว่างผมกับแม่ขึ้น
‎(เธอเป็นคนไร้อารมณ์)
‎ฉันเป็นคนที่ใส่ใจและฉันก็ทำดีที่สุดแล้ว
‎เขาถูกเลี้ยงดูแบบเดียวกับคนอื่นๆ
‎แหม‎…
‎คำโกหกล้วนๆ
‎(คำโกหก)
‎ตอนผมอายุแปดหรือเก้าขวบ
‎ผมถูกทำร้ายโดยเจ้าสิ่งที่เรียกว่าความรัก ‎เป็นครั้งแรก
‎มันเป็นเด็กผู้ชายอีกคนที่ผมไม่เคยแม้แต่จะคุยด้วย
‎ภาพของเขาที่ผมเห็นที่โรงเรียน ‎เติมเต็มจิตสำนึกของผม
‎มันเป็นสถานการณ์ที่ทั้งแปลก มีชีวิตชีวา ‎และน่าสนใจ
‎แต่หลักศีลธรรมที่เข้มงวดของสังคมและคริสตจักร
‎มีความสำคัญมากจนความสุข ‎และความปรารถนาภายในจิตใจของผม
‎ต้องถูกเก็บเป็นความลับจากโลก
‎ผู้ชายที่เลือกที่จะรักผู้ชาย
‎ไม่เพียงแต่จะได้รับการปฏิบัติ ‎ด้วยการเหยียดหยามและดูถูก
‎แต่ยังจะถูกดำเนินคดีและจำคุกอีกด้วย
‎สำหรับเราหลายคน มันน่าขยะแขยง
‎ผู้ชายเต้นรำกับผู้ชาย
‎ชาวรักร่วมเพศส่วนใหญ่ ‎ต้องใช้ชีวิตแบบลับๆ และมืดมน
‎(ผมรู้สึกแปลกแยก ไม่เข้าพวก ต่ำต้อย อับอาย)
‎มันเจ็บปวดมาก
‎ที่ได้รับรู้ว่าบุคลิกภาพทางพันธุกรรมของตนนั้น
‎ถูกมองว่าชั่วร้ายและน่ารังเกียจ
‎นั่นล่ะผม อยู่มายังไม่ถึงสองศตวรรษ
‎ถูกมองว่าเป็นอาชญากรซะแล้ว
‎คนนอก สิ่งเลวทราม
‎ที่ถูกตัดสินว่าผิดและถูกลงโทษให้รับโทษ
‎สำหรับความผิดที่ธรรมชาติเป็นคนก่อ
‎ผมถูกบังคับไม่ให้เป็นตัวของตัวเอง
‎ยกเว้นภายในหัวของผม
‎(สถานีตำรวจฮอร์นซีย์)
‎ผู้สอบสวนมีความสุขมากพอ ‎ที่จะปล่อยให้นิลเซนเล่าเรื่องของเขา
‎โดยไม่กดดันเขามากเกินไป
‎เพราะเขาเล่าได้ไหลลื่นมาก
‎(ทำไมคุณถึงพาคนพวกนี้ ‎กลับมาที่ห้องของคุณ)
‎(นิลเซน: พวกเขาอยากดื่ม ‎กลับบ้านไม่ได้)
‎ผมเลยคิดว่า "ผมจะนั่งกับนิลเซ่นเอง
‎ผมอยากรู้ว่าเขาจะจำอะไรเพิ่มเติม
‎เกี่ยวกับผับที่เขาเจอเหยื่อได้บ้าง
‎และเขาก็บอกว่าผับเหล่านั้นหลายแห่ง
‎เป็นบาร์เกย์…
‎(เดอะโกลเด้นไลอ้อน)
‎(ผับเดอะซาลิสบูรี่)
‎(ส่วนใหญ่ที่เวสต์เอนด์)
‎ในเวสต์เอนด์ของลอนดอน
‎(คุณเป็นพวกรักร่วมเพศเหรอ)
‎แน่นอนผมเป็นพวกรักร่วมเพศ
‎แต่ผมเป็นคนเก็บตัว
‎สิ่งสุดท้ายที่ทุกคนจะยอมรับก็คือการเป็นเกย์
‎ผมให้ทีมของผมเน้นไปที่เวสต์เอนด์ของลอนดอน
‎แล้วเราก็ได้รู้ว่าเขาจับผู้ชายมาจากผับเกย์
‎และทันทีที่คุณมีอะไรที่มันใช่เลย
‎แบบนักฆ่าเกย์ มันก็จะติดลมบน
‎ไม่ว่าความเป็นจริง
‎หรือความจริงจะเป็นยังไง มันจะติดลมบน
‎เอ็กซ์คลูซีฟ
‎นักฆ่าเกย์ เดนนิส ตัวสับประดับบ้าน
‎ใช่สิ
‎(สมาคมเกย์แห่งวิมเบิลดัน)
‎แม้ว่าในปี 1983
‎ผู้ใหญ่อายุ 21 ปีขึ้นไปที่สมยอม ‎จะไม่ถูกดำเนินคดีแล้ว
‎ชายและหญิงที่เป็นเกย์ก็ยังจะถูกคว่ำบาตร
‎มีวัฒนธรรมการกลัวพวกรักร่วมเพศที่แพร่กระจาย
‎อยู่ในสังคมอังกฤษหลายแขนง ‎รวมถึงสื่อและตำรวจ
‎ขณะที่เรากำลังจะได้รู้ ‎นิลเซนรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นแบบนั้น
‎เขารู้ดี
‎ผมจำได้ว่ากำลังนั่งดื่มชา
‎กับเจ้าหน้าที่ของสำนักข่าวสก็อตแลนด์ยาร์ดอยู่
‎เขาพูดขึ้นมาว่า "นี่เป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก
‎แต่การที่เขาเป็นหนึ่งในพวกเรา ‎ทำให้มันน่าทึ่งขึ้นไปอีก
‎เขาเคยเป็นตำรวจ
‎ตอนที่เรารู้ว่าเขาเคยเป็นตำรวจ เรา…
‎ฉันคิดว่า "นั่นคือเหตุผลว่าทำไม ‎เขาถึงรอดไปได้อยู่ตั้งนาน"
‎"เขาเป็นตำรวจ ‎เขาจะนำหน้าอยู่หนึ่งก้าวเสมอ "
‎มีเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบสองคนที่ฉันรู้จัก
‎ที่เคยทำงานกับเขา
‎ผู้กำกับฝ่ายสืบสวนที่เป็นคนไต่สวน
‎เรียกให้ผมไปที่ห้องทำงานของเขา
‎เพราะเขาอยากให้ผมบอกพวกเขา ‎ทุกอย่างเกี่ยวกับ…
‎(บ็อบ เบร็นตัน ‎นายตำรวจฝ่ายสืบสวน)
‎เดนนิสเพื่อนผม
‎เขาเป็นหนึ่งในคนประเภทที่
‎ถ้าคุณพูดกับเขา เขาจะก้มหน้า
‎เขาจะเลี่ยงไม่สบตา
‎คนโดดเดี่ยวจริงๆ
‎(ผมเป็นที่รู้จัก)
‎เขาใส่เครื่องแบบ
‎แต่ก็ไม่ค่อยจะบรรลุอะไรเท่าไหร่
‎ผมว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องงาน
‎(ผมลาออก)
‎เขาไปก่อนที่จะถูกผลัก
‎(โรคกลัวพวกรักร่วมเพศมีอยู่ทุกที)
‎ฉันไม่คิดว่าจะมีใครสน
‎(พวกเขาขอให้ผมคิดดูใหม่)
‎ไม่มีงานเลี้ยงส่ง
‎หลังจากนั้นไม่กี่ปีต่อมา
‎ก่อนที่เขาจะฆ่าใคร
‎พวกเขาได้รับโทรศัพท์สั่งให้ผมไปที่ที่อยู่นึง
‎เพื่อสอบสวนเหตุทำร้ายร่างกายที่รุนแรง
‎และสิ่งแรกที่ผมสังเกตเห็นก็คือผนังถูกทาสีดำ
‎ซึ่งไม่ใช่สีโปรดของผม
‎หน้าต่างห้องนั่งเล่นแตกไม่มีชิ้นดี
‎และก็มีเลือดเต็มไปหมด
‎เด็กหนุ่มคนนึงถูกพาตัวไปจากที่นั่น
‎เพื่อไปส่งโรงพยาบาล
‎และเขาก็เป็นแค่เด็กวัยรุ่นตัวซีดๆ ผอมๆ คนนึง
‎และถ้าผมจำไม่ผิด ‎เขามีแผลที่ถูกเย็บมาแล้วกว่าร้อย
‎ผู้ชายที่มีสำเนียงสก็อตเศร้าๆ คนนึง
‎ไปเจอเขาเข้าที่ผับ
‎และพาเขากลับมาที่ห้องเช่า…
‎มอมเหล้าเขา
‎แล้วเขาก็ตื่นขึ้น
‎และพบว่าเขาเปลือยทั้งตัว
‎และชายคนนี้กำลังเดินมาหาเขา
‎ทีนี้ก็จะสู้หรือจะหนี
‎เขาก็เลยพุ่งตัวทะลุหน้าต่างออกไป
‎ผมกลับไปที่สถานีตำรวจ ‎และชายชาวสก็อตคนนี้ก็อยู่ที่นั่น
‎และเขาก็คือ
‎เดนนิสเพื่อนผม
‎ผมเลยถามเขาว่า
‎"ทำไมเด็กหนุ่มคนนี้ถึงพุ่งตัวใส่หน้าต่าง"
‎แล้วเขาก็ตอบว่า
‎"ผมก็ไม่รู้ว่าเขาแบบนั้นทำไม"
‎"แต่ถ้าคุณมีหลักฐาน คุณก็ตั้งข้อหาผมได้"
‎"ถ้าคุณไม่มี คุณก็ต้องปล่อยผมไป"
‎นั่นคือเดนนิสของเรา
‎เขารู้กฎหมาย
‎แล้วเราก็พบว่าเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นคนหาย
‎เราจึงคุยกับพ่อแม่ของเขา
‎แต่พ่อของเขาบอกแค่ว่า
‎"เขาจะไม่ไปขึ้นศาล"
‎และผมก็จำได้ว่าพูดกับพ่อของเขาว่า
‎"คุณรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ถ้าคุณไม่ฟ้อง เขาจะทำแบบนี้กับคนอื่นอีก"
‎ไม่ พวกเขายืนกราน
‎ผมโกรธมาก
‎ผมไม่ได้พูดอะไรกับเขามากนักนอกจาก
‎"คุณไม่รู้หรอกเดนนิสว่าคุณโชคดีแค่ไหน"
‎เพราะไม่งั้นเขาคงติดคุกไปแล้ว
‎การทำร้ายร่างกายจนสาหัสโดยเจตนา
‎อาจถึงจำคุกตลอดชีวิต
‎เวลาที่คุณต้องจัดการกับใครบางคน ‎มันเป็นหน้าที่ของคุณ
‎ที่จะต้องพิมพ์บัตรข่าวกรอง
‎และที่ด้านบนของบัตร ผมพิมพ์ว่า
‎"ในความคิดของผม ‎ชายคนนี้เป็นโรคจิตที่อันตราย"
‎ผมคิดเสมอว่าถ้าหากพวกเขาพูดว่า
‎"เราจะฟ้องเขา"
‎วันนี้จะยังมีใครที่ยังมีลมหายใจอยู่บ้าง
‎แต่มันมีปัจจัยที่น่าอาย
‎พวกเขาอาย
‎และ "เราอยากพาเขากลับบ้าน
‎และลืมมันไปซะ"
‎เขาคงจะคิดว่าตัวเองโชคดีที่สุดในโลก
‎และเขาจะไม่มีวันลืมเลย
‎(สองสัปดาห์หลังการจับกุม)
‎เวสต์เอนด์นั้นพลุกพล่าน ‎และเต็มไปด้วยบรรยากาศ
‎มีอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะ ผู้คนมากมาย
‎ง่ายที่จะถูกกลืนหายเข้าไป
‎มันเป็นการรวมตัวกันของเศรษฐีไปจนถึงยาจก
‎แต่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งในทีมของผมกลับมา ‎และบอกว่า
‎"ผมไปที่ผับและคุยกับบางคนที่นั่น"
‎พวกเขาเล่าถึงคนที่ชื่อจอห์น ‎หรือที่รู้จักกันในนามจอห์นทหารยาม
‎(รายที่ 13)
‎นิลเซนบอกเราเรื่องชายที่ชื่อจอห์นแล้ว…
‎(ชื่อต้นคือจอห์น)
‎คนที่สวมหมวกขนสัตว์ ‎ที่ดูเหมือนหมวกทหารยาม
‎(คุณรู้จักเขาได้ยังไง)
‎แต่เราพบว่าจอห์นทหารยาม
‎เป็นที่รู้จักในย่านนั้นในฐานะเด็กเช่า
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินคำว่า "เด็กเช่า"
‎ค่ำคืนนำมาซึ่งการเต้นรำอันเร่าร้อน
‎เป็นงานก่อนสมรสก่อนงานฉลอง
‎ที่ที่ความอยากอาหารจะถูกเติมเต็ม
‎ความสับสนวุ่นวายในการต่อสู้ของการเต้นรำ
‎ตอบสนองความอยากอาหารเหล่านี้
‎มันก็คือสนามเด็กเล่นไม่ใช่เหรอ
‎และนิลเซนก็จะได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ
‎มันก็แค่ตลาดเนื้อสด
‎เราไปที่สถานีตำรวจเวสต์เอนด์
‎พวกเขามีบันทึกรายชื่อเด็กเช่าทั้งหมด ‎และมันก็มีเป็นร้อยๆ
‎เราสามารถระบุตัวตนของจอห์นทหารยาม
‎เขาคือชายชื่อจอห์น ฮาวเล็ตต์
‎ผมจึงคุยกับแม่ของเขา
‎ฮาวเล็ตต์ออกจากบ้านไปเอง
‎เขาได้เข้าไปพัวพันกับยาเสพติด ‎และมันก็พอจะรับได้
‎กับการที่ว่าลูกชายของเธอเสียชีวิตแล้ว
‎เห็นได้ชัดว่านิลเซนรู้ดี
‎ว่าถึงเด็กเช่าพวกนี้จะหายตัวไป
‎พวกเขาก็หายไปในลอนดอนเป็นปกติอยู่แล้ว
‎(เมลโรสอเวนิว)
‎การขุดสวนเล็กๆ นั้นง่ายขึ้น
‎แต่มันก็เป็นที่ประจักษ์แล้วว่าเขาไม่ได้โกหก
‎เราพบเศษกระดูกชิ้นเล็กๆ หลายต่อหลายโหล
‎แต่ไม่มีชิ้นไหนที่สมบูรณ์
‎พอที่เราจะใช้ระบุตัวตนได้
‎แล้วฉันก็เริ่มคิดว่าบางทีเราอาจจะไม่มีวันได้รู้
‎ว่าคนพวกนี้คือใคร
‎และก็คิดอีกว่า "ไปทำอีท่าไหนถึงมาจบที่นี่ได้"
‎"คุณเลือกเส้นทางอะไร
‎ถึงได้มาลงเอยอยู่ตรงนี้"
‎ตำรวจติดต่อผมมา
‎พวกเขาเจอบัตรประกันสังคมของผม ‎ในห้องเช่าของเดส
‎ผมคิดว่าตอนแรกตำรวจคงจะสงสัย
‎ว่าผมเป็นใครและทำไม…
‎(มาร์ติน)
‎ทำไมผมถึงรอดมาได้
‎(ห้าปีก่อนการจับกุม)
‎มันเป็นคืนที่อบอุ่น
‎ผมกำลังเล่นสล็อต
‎และผู้ชายข้างหลังก็ยืนมองผม
‎ผมเห็นเขาจากเงาสะท้อนบนเครื่อง
‎เขาบอกว่า "เธอจะได้ไม่กี่ตังค์หรอก ‎จากเครื่องนั้น"
‎ผมก็แบบ "แล้วเพิ่งมาบอกเนี่ยนะ"
‎แล้วเขาก็บอกว่า "ฉันว่ามันจ่ายแล้วล่ะ"
‎แล้วก็บอกว่า "อยากกลับบ้านไหม"
‎เรากลับไปที่เมลโรสอเวนิว
‎และเขาก็เปิดเพลงคลาสสิก
‎ชายคนนี้คือใคร
‎หน่วยเล็กๆ ในฝูง
‎ผีตนนึงในสังคม
‎เขาเกิดขึ้นได้อย่างไร
‎ใครและอะไรทำให้เขาต้องเผชิญชะตากรรมนี้
‎เขาถามว่าผมมาจากไหน
‎เขาถามผมเรื่องครอบครัว ‎เขาดูค่อนข้างจะใส่ใจ
‎และนั่นก็ทำให้ผมประทับใจ
‎แล้วผมก็คิดว่า "โอเค ผมชอบคุณ"
‎แต่ผมไม่เคยพูดออกไป ‎ผมคิดว่า "ผมชอบผู้ชายคนนี้
‎ผมบอกเขาว่าผมมาจากเอ็กซิเตอร์ ‎นอกลอนดอน
‎ตอนผมเด็กกว่านั้น มีไม่กี่คนที่รู้ว่าผมเป็นเกย์
‎แต่มันก็แค่ "เดี๋ยวโตขึ้นก็เลิกเป็น"
‎เด็กๆ ทุกคนดูเหมือนจะคิดว่าผมเป็นตัวตลก
‎ผมก็เลยไปที่ห้องนอน
‎ผมแค่อยากอยู่ในความมืด
‎ผมอายุ 14 ตอนที่หนีออกจากบ้าน
‎คิดว่าน่าจะมีเงินไม่ถึงสิบปอนด์
‎หรืออะไรประมาณนั้น
‎แต่มันก็เพียงพอที่จะพาผมไปถึงลอนดอน
‎ผมจำได้ว่าผมคิดว่า "เนี่ยเหรอลอนดอน"
‎"ฉันอยู่ลอนดอนแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นใคร"
‎"ฉันหายตัวไปได้"
‎แต่ผมไม่มีวิธีทำเงิน ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‎และผมก็หนาวมาก
‎ผมเจอที่ๆ ผมจะนอน
‎ในลานจอดรถด้านหลังพิคคาดิลลี่เซอร์คัส
‎แต่แล้วผมก็เห็นเด็กผู้ชายคนอื่นๆ ‎ยืนเตร่อยู่แถวนั้น
‎"สงสัยจังว่ามันเรื่องอะไร"
‎ผมเห็นเงินถูกเปลี่ยนมือ
‎ผมเห็นผู้ชายจูบเด็กผู้ชาย
‎แต่แล้วก็มีชายแก่คนนึงเดินผ่านมา
‎และเขาก็อธิบายให้ผมฟัง ‎ว่าเราอยู่กันที่ชั้นวางเนื้อ
‎เสาไฟแต่ละต้นถูกจับจองโดยเด็กเช่าแต่ละคน
‎ทุกคนมีชื่อเล่น
‎คุณคงไม่เรียกใครด้วยชื่อจริงหรอก ‎แน่นอนอยู่แล้ว
‎พวกเขาไม่ได้เป็นเกย์กันทุกคน
‎พวกเขาทำเพราะแค่ต้องการเงิน
‎ลูกค้าบางคนก็ไม่น่ารักเท่าไหร่
‎แต่คุณก็ต้องทำเพื่อความอยู่รอด
‎แต่เดสค่อนข้างจะเป็นมิตร ‎เป็นมิตรมากเลยล่ะจริงๆ แล้ว
‎แต่พวกคุณยังไม่ได้เห็นของดี
‎หลายสัปดาห์ก่อนเราได้ทีวีนี่มา
‎ราคา 360 ปอนด์
‎ชุดเครื่องเสียง 200 ปอนด์
‎และนกหงส์หยกบนนี้ ฮามิช ‎ดูฮามิชสิ หาค่าไม่ได้
‎เขาพาผมไปดูสวนด้วยนะ
‎ตอนเรามาที่นี่ ‎สวนหลังบ้านนี้ไม่ต่างกับกองขยะ
‎เต็มไปด้วยหม้อ ยางรถ เศษซาก
‎รูปปั้น ไม้ และใครจะไปรู้ว่ามีอะไรอีก
‎มันเต็มไปด้วยขยะ
‎และพวกเรา ผู้เช่าที่แสนดี
‎ก็พยายามพัฒนาให้มันดีขึ้น
‎ใช้เวลาสามเดือนทำให้มันมาถึงจุดนี้
‎ดูมันสิ สะอาดเรียบร้อย รั้วเล็กๆ ตรงนั้น
‎มีผักมากมายกำลังโต
‎ฉันจะพูดอะไรได้อีก…
‎แต่แล้วเขาก็ดึงขวดบาคาร์ดีออกมา
‎แล้วเขาก็ดื่มมันตอนที่เราคุยกัน
‎จากนั้น
‎เราก็ไปนอน
‎เฉกเช่นความปรารถนาของผม
‎สิ่งมีชีวิตที่งดงามที่สุดในจักรวาลของผม
‎ก็คือเด็กหนุ่มรูปร่างเพรียวบาง
‎การได้เห็นเขาในสภาพที่งดงามรุ่งโรจน์
‎ส่งความคิดของผมเข้าสู่สภาวะอันเข้มข้น ‎ของการกระตุกเกร็งที่โล่งสบาย
‎ชายผู้หมกมุ่น
‎แรงขับเคลื่อนอันทรงพลัง
‎หัวใจที่เต้นแรง
‎เขาลืมอนาคตไปเลย
‎น่าจะประมาณสองชั่วโมงหลังจากนั้น
‎ผมลืมตาขึ้นมาและมันก็มีควันลอยอยู่ตรงหน้าผม
‎และเขาก็นั่งคร่อมผมอยู่
‎ผมผลักเขาไปข้างหลัง
‎พูดว่า "เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น"
‎แล้วเขาก็บอกว่า "เธอชนไฟล้ม"
‎ผมเลยไปเอาน้ำมาราดลงไปบนพื้น
‎แล้วก็ออกมาจากที่นั่น ‎เพราะผมค่อนข้างจะอารมณ์เสีย
‎ผมคิดว่า "ผมทำให้ห้องเขาเสียหาย"
‎แต่มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‎ไฟไม่น่าจะถูกเปิดเพราะคืนนั้นไม่ได้หนาว
‎แล้วผมก็คิดได้ว่าคืนนั้นเขาพยายามจะฆ่าผม
‎แต่ผมไม่รู้ว่าผมควรจะคุยกับใคร ‎ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปทางไหน
‎ลอนดอนในตอนนั้น ‎เต็มไปด้วยคนที่กลัวพวกรักร่วมเพศ
‎แน่นอนว่าตำรวจก็เป็นด้วย
‎พวกสื่อก็เหมือนกัน
‎ผมก็เลยอยู่เงียบๆ ในห้อง
‎เหมือนที่ผมทำตอนเด็กๆ ในความมืด
‎ความเงียบ
‎ถ้ามองย้อนกลับไป ผมคงจะเป็นเหยื่อรายแรก
‎นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเขาเท่านั้น
‎ในลอนดอน ตำรวจกำลังค้นหาซากศพ ‎ของเหยื่อฆาตกรรม
‎วันนี้พวกเขาพบสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า ‎"กระดูกมนุษย์จำนวนมาก"
‎มันคือ… มันก็คือสุสานดีๆ นี่เอง
‎เราพบกระดูกมนุษย์จำนวนมาก
‎โดยเฉพาะกระดูกต้นขาชิ้นหนึ่ง
‎คาดว่าน่าจะยาวประมาณหกนิ้ว
‎เราขุดเจอพวกมันเรื่อยๆ
‎ไม่ใช่ว่าผ่านไปสามสี่ชั่วโมงแล้วก็
‎"อุ๊ย เจอแล้วชิ้นนึง"
‎มันแบบทุกๆ สองสามนาทีเลย
‎เศษของส่วนนั้น เศษของส่วนนี้ ฟัน
‎ตำรวจตรวจค้นสวนด้านหลัง ‎ของบ้านหลังหนึ่งในลอนดอนเหนือ
‎เชื่อว่าพวกเขาเข้าใกล้การระบุซากมนุษย์
‎ที่ค้นพบที่นั่นเข้าไปอีกก้าว
‎เรื่องนั้นเหมือนหนังสยองขวัญ ‎ที่อยู่ในโลกแห่งความจริง
‎(เชน)
‎แต่มันก็ให้ความตื่นเต้นแปลกๆ ด้วย
‎เวลาเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น
‎มันมีความน่ากลัวที่ดึงดูดความสนใจ
‎คุณอยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้
‎คุณไม่อยากรู้น้อยกว่านี้ คุณอยากรู้มากกว่านี้
‎เรื่องที่แม่ผมเล่าต่างไปจากนั้นมาก
‎ตำรวจมีรายชื่อคนครึ่งโหลได้
‎ที่พวกเชื่อว่าอาจเป็นเหยื่อ…
‎มันกลายเป็นข่าวใหญ่…
‎(เลสลี่ย์)
‎ไม่รู้สิ แน่นอนฉันสนใจอยู่แล้ว
‎ใครจะไม่สนใจบ้าง
‎มันน่ากลัวมากและฉันก็คิดว่า ‎"พระเจ้า พวกพ่อแม่ที่น่าสงสาร"
‎ก็แค่นั้น
‎แต่แล้วก็มีคนมาเคาะประตู
‎และตำรวจคนนี้ก็ถามว่า "เราเข้าไปได้ไหม"
‎ฉันถามว่า "มันเรื่องอะไรกัน" ‎เขาบอกว่า "คุณนั่งลงก่อนดีกว่า
‎ฉันก็คิดเลยว่า "พระเจ้า"
‎แต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี
‎พอเราเข้าไปในบ้านแล้ว ‎เขาก็เอารูปนี้ให้ฉันดู
‎เขาถามว่า "คุณรู้จักคนคนนี้ไหม"
‎ฉันตอบว่า "ต้องรู้จักสิ"
‎นี่แกรห์ม รักแท้ของฉัน
‎แล้วเขาก็ถามว่า ‎"เคยได้ยินเรื่องผู้ชายที่ชื่อนิลเซนไหม"
‎มาถึงตอนนี้ฉันก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก
‎เพราะพวกเขาบอกว่า ‎นิลเซนจะเลือกเฉพาะชายรักชายไร้บ้านเท่านั้น
‎และนั่นก็ทำให้ฉันสบายใจไปเปราะนึง
‎เพราะมันจะเป็นเขาไปไม่ได้ ‎เขาไม่ได้ชอบเพศเดียวกัน
‎แล้วพวกเขาก็ถามฉันว่า ‎เขาได้ไปทำฟันเมื่อเร็วๆ นี้บ้างไหม
‎ฉันก็เลยคิด
‎"ทำไมถึงถามฉันเรื่องประวัติทำฟัน ‎เรื่องฟัน เรื่องขากรรไกรอยู่ได้"
‎และแล้วฉันก็คิดได้
‎แกรห์มชอบซื้อแผ่นเสียงให้ฉัน
‎ฉันจำได้ว่าเขาซื้อแผ่นของวงแฟตแลร์รี่มาให้
‎ชื่อเพลง "ซูม"
‎และทุกครั้งที่ได้ยินเพลงนั้น มันก็พาฉันย้อนอดีตไป
‎นั่นเป็นแผ่นเสียงแผ่นสุดท้ายที่เขาซื้อให้ฉัน
‎แต่จะให้พูดว่าเราเป็นครอบครัวที่มีความสุข ‎คงไม่ได้เพราะเราไม่ใช่
‎เราไม่ได้โตมาบนกองเงินกองทอง เราจนมาก
‎แต่เราก็สนิทกันเหมือนครอบครัว ‎และเราก็รักแม่ของเรา
‎แต่ความทรงจำส่วนใหญ่ไม่ดีนัก
‎ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องยาเสพติด
‎วันนั้นเป็นวันที่ 31 ตุลาคม
‎เช้าวันนั้นแกรห์มสัญญากับฉัน ‎ว่าเขาจะไม่เสพยา
‎และฉันก็รู้ทันที
‎พอเขาพูดกับฉันแบบนั้นปั๊บ ‎ฉันรู้เลยว่าเขาต้องเสพอะไรมาแล้ว
‎ฉันโกรธเขามาก
‎และพระเจ้า ฉันพูดสิ่งที่ไม่ดีเลยออกไป
‎ใช่ ฉันพูด
‎ฉันพูดว่า "ถ้าแกออกไปเสพยาอีกครั้ง
‎ก็ไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาเลย"
‎นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎และเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย
‎ฉันก็…
‎็ค่ะ
‎ฉันกำลังจะกลับบ้าน
‎ผมกำลังเดินกลับบ้านจากร้านขนมหวานหัวถนน
‎ขณะที่ผมเดินมาตามถนน ‎ผมก็ได้ยินเสียงคนกรีดร้อง
‎และด้วยอะไรบางอย่าง ‎ผมรู้เลยว่านั่นเสียงแม่ผม
‎มาจากความเจ็บปวดของแม่
‎เราเข้ามาในบ้าน
‎แม่ผมร้องไห้อยู่ในครัว
‎พ่อของผมถูกฆาตกรรม
‎ด้วยน้ำมือของเดนนิส นิลเซน
‎พวกนักข่าวก็โหดร้ายเหลือเกิน
‎พวกเขาบอกว่า "เหยื่อเป็นพวกไร้บ้าน ‎พวกรักร่วมเพศ"
‎พวกเขาไม่ได้เป็นแบบนั้นทุกคน
‎อย่าเหมารวมสิ พวกเขาคนละคนกัน
‎ฉันโทรหาหนังสือพิมพ์และระเบิดใส่พวกเค้า
‎จากนั้นพวกสื่อก็มาออกันอยู่ที่หน้าประตู
‎พระเจ้า มันแย่มาก
‎นักข่าวคนนึงถามฉันว่า ‎ฉันรู้ข้อเท็จจริงทั้งหมดหรือยัง
‎ฉันตอบว่า "ฉันก็รู้เท่าที่ตำรวจบอกฉัน"
‎เขาก็ "พวกเขาไม่ได้บอกเหรอว่าเกิด ‎อะไรขึ้นหลังจากนั้น" ฉันก็ "เปล่า ทำไม"
‎เขาก็ "มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ‎อยากให้ผมบอกคุณไหม"
‎ ฉันก็แบบ "บอกมา"
‎(ตำรวจนครบาล ‎บันทึกการสัมภาษณ์)
‎มันเป็นแรงกระตุ้นที่ทำให้ฉันต้องรู้ให้ได้
‎(รายที่ 14)
‎นิลเซนอยู่ที่เวสต์เอนด์
‎(ผมเลี้ยวที่หัวมุมถนน)
‎(เจอนายคนนี้เข้า)
‎เขาเห็นแกรห์มกำลังพยายามเรียกแท็กซี่
‎แต่ก็ไม่มีแท็กซี่คันไหนจอดรับเขา
‎เพราะความที่เขายืนเซตุปัดตุเป๋
‎(เรียกแท็กซี่ได้แล้ว)
‎แล้วนิลเซนก็พาเขากลับไปที่บ้านของเขา…
‎(ไปแครนลีย์การ์เดนส์)
‎เขาเข้าประชิดจากด้านหลัง…
‎(เล่าต่อสิ)
‎(ผมจำได้ว่าเดินไปข้างหน้า)
‎และบีบคอเขา
‎(ผมจำได้ว่าเขาตายแล้ว)
‎(มันต้องเป็นผมแน่ๆ)
‎นั่นคือคำพูดของเขา
‎จากนั้นเขาก็จับร่างของเขานั่งลงที่เก้าอี้เท้าแขน
‎ทิ้งไว้แบบนั้นสองวันในขณะที่เขาไปทำงาน
‎พอเขากลับบ้านมา ‎เขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เขา
‎และดูทีวีด้วยกัน
‎คืนที่สามเขาถอดเสื้อผ้าเขาออกทั้งหมด
‎จับเขายืนขึ้นหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง
‎และประคองเขาไว้จากด้านหลัง
‎โรยแป้งฝุ่นลงบนร่างเขาจนทั่ว ‎จากนั้นก็สำเร็จความใคร่บนร่างของเขา
‎ฉันแค่อยากแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น
‎เขาเสพยาเกินขนาด ‎และเสียชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง ไม่
‎แต่คุณห้ามใจไม่ให้คิดไม่ได้
‎เป็นไปไม่ได้
‎ทำไมถึงทำอะไรแบบนั้น
‎แม้แต่กับสัตว์ก็เถอะ ทำแบบนั้นทำไม
‎ทวีตเติลส์‎ ‎รู้สึกดีขึ้นหรือยัง
‎ผมว่าเขาติดเชื้อในทางเดินหายใจ
‎ครับ
‎ผมว่าน่าจะเป็นเมื่อวานที่ผมได้รับจดหมาย
‎จากนักข่าวที่กำลังหาเรื่องมาเขียน
‎"ผมรู้มาว่าคุณกำลังผลิตอัตชีวประวัติ…"
‎บลา บลา บลา
‎"คุณพูดถึงอะไรบ้างในนั้น"
‎บลา บลา บลา
‎ผมเป็นนักข่าวสืบสวนหนุ่มที่ทะเยอทะยาน
‎ไม่มีประสบการณ์เลย
‎เช้าวันหนึ่งผมอ่านเจอในหนังสือพิมพ์…
‎(บันทึกฆาตกรรมของนิลเซน)
‎ว่ามีฆาตกรต่อเนื่อง
‎ที่ฆ่าคนไป 15 คน
‎และเขาก็กำลังเขียนอัตชีวประวัติของตัวเองอยู่ ‎จากข้างในเรือนจำ
‎(รัสส์ คอฟฟี่ ‎นักข่าว)
‎มันทำให้ผมทึ่งมาก
‎(หน้ากระดาษแห่งความชั่วร้าย)
‎จากนั้นผมก็เริ่มเขียนจดหมายถึงนิลเซน
‎"คุณนิลเซนที่รัก ผมเชื่อว่าหนังสือของคุณ
‎จะกลายเป็นงานชิ้นสำคัญของวงการอาชญาวิทยา
‎และผมอยากจะเขียนถึงมัน
‎ลงหนังสือพิมพ์จริงๆ ของอังกฤษ
‎หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ จดหมายฉบับนี้ก็มาถึง
‎สิ่งแรกที่ผมสังเกตเห็นก็คือ
‎ปากกาถูกกดลงบนกระดาษอย่างแรง
‎เหมือนกับคนที่อยากเล่าใจจะขาด
‎"รัสส์ที่รัก ขอบคุณสำหรับจดหมาย
‎"คุณอยากรู้จะแย่แล้วใช่ไหมว่า ‎ผมจะให้เหตุผลอะไรในการตีพิมพ์หนังสือ"
‎"สัญชาตญาณแรกของผม ‎คือการยกคำพูดของออสการ์มาใช้"
‎"'หนังสือที่มีศีลธรรมหรืออศีลธรรม ‎นั้นไม่มีอยู่จริง'"
‎'"จะมีก็แค่เขียนได้ดีหรือเขียนได้แย่เท่านั้น'"
‎ตอนที่ผมได้รับอัตชีวประวัติของเขาบางส่วน ‎เป็นครั้งแรก
‎กล่องเก็บเอกสารที่เต็มไปด้วยเทปและต้นฉบับ
‎ผมโทรหาบรรณาธิการของผม ‎ที่นิตยสารเดอะซันเดย์ไทมส์
‎แบบ "คุณจะไม่เชื่อว่าผมได้อะไรมา"
‎เรื่องที่น่าสนใจเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับปู่ของเขา
‎ตลอดช่วงเวลาในชีวิตของผม
‎ผมจะหวนกลับไปสู่ปริศนาของปู่ของผมเสมอ
‎แอนดรูว์ ไวท์
‎ผมเฝ้ามองรูปของปู่ตอนหนุ่มๆ
‎ที่ถ่ายไว้ตอนที่เขาเป็นนายจ่าทหารเรือ ‎สมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
‎ผมจำได้ว่าเคยเล่นกับเหรียญทั้งสามเหรียญ ‎ที่เขาได้รับ
‎จากการรับใช้สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ห้า
‎เขารักปู่เขามาก
‎ฉันนึกภาพเขาสองคนอยู่ด้วยกันได้เลย
‎ทุกที่ที่เขาไป เขาจะพาเดนนิสไปด้วย
‎ฉันว่ามันมีอะไรที่ยิ่งใหญ่ระหว่างพวกเขา
‎สำหรับผมเขาเป็นคนดี
‎ประสบการณ์อันหลากหลายตลอด 62 ปีของเขา
‎มันยิ่งใหญ่เกินกว่า ‎จะใส่ลงในหนังสือบรรยายสั้นๆ เล่มนี้
‎แต่อิทธิพลของเขาที่มีต่อผมไม่มีวันจางหาย
‎ปู่ตายอย่างกะทันหันตอนผมห้าขวบ
‎เขาเห็นปู่ของเขานอนอยู่ในกล่องนี้
‎และแน่นอนว่าคนที่เคร่งศาสนา ‎จะไม่มีวันพูดว่าเขาตาย
‎แต่จะพูดแค่ว่า "เขาไปที่ที่ดีกว่าแล้ว"
‎เขาบอกว่า "เขาพาผมไปทุกที่"
‎"ทำไมเขาถึงไม่พาผมไปที่ที่ดีกว่ากับเขาด้วย"
‎เขาบอกว่าตอนที่เขาเห็นร่างของปู่
‎ความคิดเรื่องความรักและความตายของเขา ‎ก็หลอมรวมกัน
‎(พอผมเริ่มอายุมากขึ้น)
‎(ผมตามหา)
‎(ปู่)
‎การจากไปอย่างกะทันหันของเขาก่อให้เกิด ‎ความว่างเปล่าในจิตสำนึกของผม
‎ซึ่งถูกแทนที่ด้วยแรงขับเคลื่อน ‎จากจินตนาการของผม
‎เป็นการใช้เวลาช่วงคริสต์มาสที่คุ้มค่่ามาก
‎และผมก็คิดว่าเนื่องจากเป็นช่วงเทศกาล
‎ผมควรจะได้สูบบุหรี่วิเศษ
‎หลายปีต่อมา
‎นิลเซนได้ใช้เวลาทบทวนชีวิตของเขา
‎มาใช้เวลาที่วิเศษกันเถอะ
‎เขาบอกว่า ‎มันเป็นเพราะเขาหากัญชาในเรือนจำได้ง่าย
‎ตายแล้ว
‎โอ้พระเจ้า
‎เมาซะยิ่งกว่าเมา
‎ผมเอาคีย์บอร์ดออกมาวางตรงหน้า
‎ข้างหน้าผมคือมินิคีย์บอร์ดขนาดพกพา
‎ของวินเทจยุค 1980
‎ในความโดดเดี่ยวที่สวยงามและคุ้นเคยนี้
‎ผมสามารถใช้แปรงแห่งเสียงนี้
‎ระบายสีอารมณ์และความรู้สึกของผมทั้งหมด
‎ผมเอื้อมมือไปที่คีย์บอร์ดและมือของผมก็แอบสั่น
‎"นั่นคือการเดินทางแปดชั่วโมง"
‎"ผมเฝ้าดูสิ่งที่ถูกเฉลยออกมา ‎ราวกับว่ามันเป็นภาพยนตร์
‎ที่ถูกฉายบนจอกว้าง ‎พร้อมระบบเสียงดอลบี้สเตอริโอโฟนิค
‎และภาพที่เต็มไปด้วยสีสันที่มีชีวิต
‎“เป็นเวลาหลายปีที่เรื่องของปู่วนเวียน
‎หลังม่านแห่งจิตใต้สำนึกของผมโดยไม่มีคำตอบ"
‎"ผมจำป้อมปืนคอนกรีต ‎ที่มีช่องส่องสี่เหลี่ยมผืนผ้านั้นได้ลางๆ
‎ที่ซึ่งมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นระหว่างปู่กับผม
‎"มันน่ากลัวที่สุดที่ต้องยอมรับว่า
‎ผัสสะสัมผัสเพียงอย่างเดียว
‎ที่ผมได้รับในปีแรกๆ ของชีวิต
‎คืออ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ‎และความสับสน
‎จากคนใคร่เด็ก"
‎(คนใคร่เด็ก)
‎ความเงียบ
‎แต่จุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดในชีวิตเขา
‎ก็คือตอนที่เขาได้เป็นพ่อครัวในกองทัพบก
‎และนั่นก็คือตอนที่นิลเซนได้มีห้องของตัวเอง ‎เป็นครั้งแรก
‎เขาก็จะแก้ผ้าออกหมด
‎และทาแป้งฝุ่นจนทั่ว
‎สายตาที่เขามองตัวเองในกระจกนั้น ‎ราวกับว่าเขาเห็นศพ
‎ร่างในจินตนาการที่ผมสร้างขึ้นเอง
‎ผมคือเขาและเขาคือผม
‎และในจินตนาการเหล่านั้นของเขา
‎เขาคิดหาวิธีที่จะทำให้มันเป็นความจริง
‎(แปดเดือนหลังการจับกุม)
‎เดนนิส นิลเซนจะได้รับการพิจารณาคดี ‎ที่โอลด์เบลีย์
‎เดือนนี้เขาถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมเพิ่มอีกสี่กระทง
‎พอถึงเวลาของการพิจารณาคดีที่โอลด์เบลีย์
‎เราก็สามารถระบุตัวตนเหยื่อได้แล้ว ‎ทั้งหมดเจ็ดคน
‎เราพบว่าพวกเขาบางคนเป็นชายไร้บ้าน
‎บางคนเป็นเกย์ แต่ไม่ใช่ทุกคน
‎พวกเขาเป็นแค่ชายที่บังเอิญผ่านมา
‎แต่มีความเชื่อมโยงอย่างหนึ่ง
‎นิลเซนรู้ว่าหากคนพวกนี้หายตัวไป
‎ก็จะไม่เป็นที่สังเกตทันที
‎เหยื่อทุกคนเป็นชายหนุ่ม
‎มาร์ติน‎ ‎ดัฟฟีย์จากเวอร์รัล
‎มัลคอล์ม‎ ‎บาร์โลว์จากร็อตเธอร์แฮม
‎เคนเนธ อ็อกเค็นเด็น นักเรียนชาวแคนาดา ‎อายุ 26 ปี
‎ที่มาเที่ยวประเทศนี้เมื่อสามปีก่อน
‎และวิลเลี่ยม ซัทเธอร์แลนด์จากเอดินเบอระ
‎ฉันยังทำใจไม่ได้ซักที
‎(ฟรานเซส ซัทเธอร์แลนด์ ‎แม่ของวิลเลี่ยม ซัทเธอร์แลนด์)
‎คุณมีอะไรที่อยากจะเตือน
‎พ่อแม่ที่มีลูกวัยรุ่น
‎ที่กำลังคิดจะไปลอนดอนไหมครับ
‎อย่าไปเด็ดขาด
‎มันเป็นสถานที่ที่โหดร้ายและน่ากลัว
‎ตำรวจบอกฉันว่าการพิจารณาคดีกำลังจะเริ่มขึ้น ‎และพวกเขาก็บอกว่า
‎"ฟังนะครับ เราแค่ต้องการจะแนะนำว่าอย่าไป"
‎เพราะพวกเขาจะพูดถึงแกรห์ม
‎และพวกเขาก็จะพูดถึง…
‎วิธีที่เขาใช้ไม่มากก็น้อย
‎แล้วฉันก็คิดว่า "ไม่ ฉันจะไป"
‎ฉันแค่มีความรู้สึกว่าต้องไป
‎ในแง่หนึ่ง มันคือฉัน… ในกรอบความคิดของฉัน
‎ฉันจะได้แสดงความเคารพแกรห์มเป็นครั้งสุดท้าย
‎เป็นการ
‎บอกลาเขา
‎และฉันไม่อยาก…
‎ฉันไม่อยากให้พวกเขาพูดถึงเขา
‎และเขาก็ไม่มีใครเลยที่นั่น
‎ฉันก็เลยรู้สึกว่าฉันต้อง…
‎ฉันต้องไป
‎และฉันก็ไป
‎เช้าวันจันทร์ที่ 24 ตุลาคม
‎ผมอยู่ในรถตู้รักษาความปลอดภัย
‎ที่กำลังเดินทางไปยังศาลอาญากลาง ‎หมายเลขหนึ่ง เดอะโอลด์เบลีย์
‎วันนี้คือวันชำระบัญชี
‎ไม่มีข้อกังขาเลยว่าศาลอาญากลาง
‎คือศาลที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก
‎มันคือโรงละคร
‎โรงละครของคนวิกลจริต
‎บทบาทได้ถูกกำหนดไว้แล้ว
‎นักแสดงเคลียร์ลำคอเตรียมพร้อมสำหรับบทพูด
‎ผมยังจำครั้งแรกที่เขาเดินขึ้นบันได
‎ของศาลหมายเลขหนึ่ง เดอะโอลด์เบลีย์…
‎และยืนอยู่ตรงนั้นโดยทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา
‎เราทุกคนคาดการณ์ว่าเขาจะยอมรับผิด
‎ผมนึกถึงภาพที่กล้องพานาวิชั่น
‎บนเครนที่หมุนไปหมุนมารอบๆ ศาล
‎ถ้ามีการรับสารภาพผิด ก็จะไม่มีการไต่สวน
‎แต่พวกนักข่าวคงจะผิดหวังไปตามๆ กัน
‎เพราะจะไม่มีเรื่องทำข่าว
‎แค่นั้น จบข่าว
‎ที่เดอะโอลด์เบลีย์
‎ข้าราชการเดนนิส นิลเซนไม่ยอมรับผิด
‎(ไม่มีความผิด)
‎ฉันไม่อยากจะเชื่อ ‎เขาไม่สะทกสะท้านไม่อะไรเลย
‎ฉันแบบ "นี่คุณเป็นมนุษย์จริงๆ เหรอ"
‎อย่าส่งเสียงในศาล
‎อย่าส่งเสียง
‎คุณเคยสู้คดีให้ฆาตกรต่อเนื่องมาก่อนหรือเปล่า
‎ไม่เคย
‎หลังจากนั้นก็ไม่
‎(ไอวาน ลอว์เรนซ์ คิวซี ‎ทนายความ)
‎ผมหมายถึงถ้าคุณไม่นับพวกเครย์
‎ถ้ามองจากมุมมองของคนธรรมดา
‎พฤติกรรมทั้งหมดนี้คือความวิกลจริต
‎ดูเหมือนเราจะเถียงไม่ได้เลย
‎ว่าเขาไม่ได้สติไม่ดี
‎แต่เรื่องนี้ทั้งหมดสำหรับผมแล้ว
‎เขาสติไม่ดี
‎เกินกว่าที่จะต้องรับโทษจำคุกตลอดชีวิต ‎ในข้อหาฆาตกรรมหรือเปล่า
‎ว่ากันว่าถ้าเขาทำตัวปกติ…
‎ยังไงเขาก็เป็นข้าราชการ
‎ทำงานในสำนักจัดหางาน
‎และเขาก็เคยเป็นตำรวจ
‎แล้วถ้าเขามีพฤติกรรมที่มีเหตุมีผล
‎ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสติไม่ดี
‎แต่ทีนี้กฎหมายบอกว่า
‎คุณอาจจะทำตัวปกติดี
‎เป็นส่วนใหญ่
‎แต่พอถึงตอนนั้นที่คุณฆ่าคน คุณเสียสติ
‎เสร็จแล้วคุณก็กลับไปเป็นคนปกติอีก
‎ถ้าอย่างนั้นก็จะถือว่าคุณฟั่นเฟือนชั่วขณะ
‎และฆ่าคนโดยไม่ได้ไตร่ตรองมาก่อน
‎ฉันไม่อยากให้เขาบ้า ฉันต้องการให้เขาชดใช้
‎ให้เขาชดใช้
‎ให้เขารับผิดชอบสิ่งที่เขาทำ
‎"เขาไม่ได้บ้า " อัยการยืนยัน
‎"และเขาก็ไม่ได้ป่วยทางจิต"
‎"เขามีความคิดที่ผิดปกติ"
‎"แต่ความรู้ดีรู้ชั่วต่อการกระทำของเขา ‎ไม่ได้ลดลงไปเลย"
‎เขารู้ว่าเขาทำอะไรอยู่
‎ว่ากันว่านิลเซนเคยบอกตำรวจว่า
‎"ผมพาคนเยอะแยะกลับไปที่ห้องผม"
‎และผมก็ไม่ได้ฆ่าเขาทุกคน"
‎เราต้องพิสูจน์ให้ได้ ‎ว่าเขามีการไตร่ตรองก่อนล่วงหน้า
‎และไปที่เวสต์เอนด์โดยมีเจตนาเพื่อจะหาเหยื่อ
‎ซึ่งเราก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย
‎เราทั้งค้นทั้งหาใครก็ได้ทั้งนั้น
‎ที่เคยเจอเขาในบาร์และเพิ่งไปดื่มด้วยมา
‎"คุณเคยเจอผู้ชายคนนี้ไหม ‎คุณได้ไปบ้านเขาหรือเปล่า"
‎แต่ย้อนไปในปี 1983 นะ
‎อ้าว เจอทางตัน
‎ผมไม่อยากยืนอยู่ในโรงละครนั่นเลย
‎นั่นคือสิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็น ‎คนทั้งโลกกำลังจับตาดูอยู่
‎ผมไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่าผมเป็นเกย์
‎ผมไม่ต้องการแบบนั้น
‎ทำไมผมต้องมาเผชิญอะไรแบบนั้น
‎เพราะสิ่งที่คนอื่นกระทำ ทำไมเราถึงควร
‎ก่อนหน้านั้นมีคนเตือนผม
‎ไม่ว่าใครก็ตามที่มาเป็นทนายฝ่ายตรงข้าม ‎เขาจะฉีกคุณเป็นชิ้นๆ และเปิดโปงชีวิตของคุณ
‎ผมก็เลยไม่อยากมีส่วนร่วมมากกว่าที่เป็นอยู่
‎ในที่สุดพอเราได้เจอผู้ชายพวกนี้
‎พวกเขาก็กลัวว่าคนจะคิดว่าเป็นเกย์
‎และนั่นก็เป็นปัญหาที่เกิดจากการที่สื่อ
‎พยายามเล่นประเด็นนี้ระหว่างการสืบสวน
‎ตอนนี้จิตใจผมเปลี่ยนเป็นเพียงคืนเดียว
‎(ในปี 1982 ผมเจอกับ)
‎ผมได้เจอจิตวิญญาณเร่ร่อนเหมือนกับผม
‎(คาร์ล สต็อตเทอร์)
‎นิลเซนเคยพูดถึงชายหนุ่มที่ชื่อคาร์ล สต็อตเทอร์
‎ที่รอดจากเขามาได้
‎ผมเห็นชื่อคาร์ล สต็อตเทอร์ ‎ปรากฏในหนังสืออัตชีวประวัติ
‎ผมเลยรู้สึกว่ามันสำคัญมาก
‎ที่ผมจะต้องได้ยินเรื่องของหนึ่งในผู้รอดชีวิต ‎จากนิลเซนจากปากของเขาเอง
‎เราจึงทำการนัดหมายกันโดยผมจะลงไปเจอเขา ‎ที่ห้องเช่าของเขาใกล้กับทะเล
‎ผมพยายามทำให้คุณอยู่ในบริบทของเรื่องนิลเซน
‎คุณจำคืนก่อนเกิดเหตุได้มากแค่ไหน
‎ผมอยู่คนเดียว
‎มันเป็นผับเกย์
‎แล้วเขาก็เข้ามาถามผมว่าจะรังเกียจไหม ‎ถ้าเขาจะนั่งด้วย
‎สำหรับผมเขาเป็นคนที่คุยด้วยง่าย
‎จากนั้นเราก็เรียกแท็กซี่ไปแครนลีย์การ์เดนส์
‎เราแค่คุยกัน เขารินเหล้าให้ผมซึ่งก็คือบาคาร์ดี
‎แล้วเราก็เข้านอน
‎แต่ก่อนที่เราจะเข้านอน
‎เขาบอกว่า "ระวังนะ คุณอาจจะติด ‎อยู่ในซิปถุงนอนได้"
‎- ซิปมันแตกไปแล้ว ‎- ครับ
‎แต่ผมรู้สึกเหนื่อยเราก็เลยนอนกอดกัน
‎แล้วผมก็หลับไป
‎แล้วจู่ๆ ผมก็รู้สึกหนาว
‎แล้วผมก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ่างน้ำเย็น
‎ผมพยายามจะลุกขึ้นมาและเขาก็ผลักผมจมลงไป
‎ผมเอาหน้าพ้นน้ำขึ้นมาได้สามครั้ง ‎และพยายามพูดจนได้ว่า
‎"หยุดเถอะ ได้โปรด ไม่เอาแล้ว "
‎และผมก็จำได้ว่านอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ‎ผมสู้ไม่ไหวแล้ว
‎ผมจำได้ว่าหายใจเอาน้ำเข้าไป
‎มันเหมือนหายใจอากาศที่แข็ง
‎ผมจำได้ว่าผมคิดว่า "นายกำลังจะตาย"
‎"มันรู้สึกแบบนี้แหละ"
‎จบการต่อสู้
‎เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีศีลธรรม
‎ที่มีทั้งแรงขับและสติสัมปชัญญะ
‎ผมทั้งเข้มแข็งและอ่อนแอ
‎นางฟ้าและปีศาจ
‎มีทั้งมือเย็นๆ ไว้แตะหน้าผากเพื่อลดไข้
‎และมือที่บ้าคลั่งหมดหนทางบนลำคอ
‎ลางสังหรณ์ของทั้งความเป็นและความตาย
‎(ผมทำให้เขาฟื้นขึ้นมา)
‎ผมจำได้ว่าฟื้นขึ้นและมันก็เจ็บ
‎ผมหายใจแทบไม่ได้ มันแย่มาก
‎ผมสับสน จำอะไรไม่ได้เลย
‎แต่ผมรู้ว่ามีคนพยายามฆ่าผม
‎ผมเลยไปแจ้งตำรวจ
‎พวกเขาไม่เชื่อผม
‎พวกเขาไม่สนใจอะไรผมเลย ‎ผมก็เป็นแค่ตุ๊ดโง่ๆ
‎ดราม่าควีน
‎คาร์ล สต็อตเทอร์ไปแจ้งตำรวจ ‎แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎แล้วเราก็พบว่ามีประมาณห้าคนที่ทำแบบเดียวกัน
‎พวกเขาไปหาตำรวจเพื่อร้องเรียน
‎หรือพยายามร้องเรียน ‎และก็ถูกปฏิบัติด้วยความเหยียดหยาม
‎ดังนั้นจึงไม่มีการดำเนินการใดๆ
‎ผมคิดนะ "พวกเขาอาจจะถูก"
‎"พวกเขารู้ว่ากำลังทำอะไร พวกเขารู้หน้าที่"
‎"ผมเองแหละ"
‎"ผมคิดไปเอง"
‎นิลเซนให้ข้อมูลที่ทำให้พวกเขาตามหาคุณเจอ
‎นักสืบที่สัมภาษณ์ผมบอกว่า ‎"เราแค่อยากถามคำถามสองสามข้อ"
‎"คุณรู้จักคนที่ชื่อเดนนิส นิลเซนไหม"
‎ผมเลยบอก "ไม่"
‎เขาถามว่า "คุณเคยไปแครนลีย์การ์เดนส์ไหม"
‎ผมก็แบบ "มันอยู่ไหนเหรอ"
‎เขาพูดว่า "โอเค ขออีกคำถามเดียว"
‎แล้วก็พูดว่า "ถุงนอน"
‎แล้วตัวผมก็เริ่มสั่น
‎และทุกอย่างก็กลับมา
‎ทุกอย่างเลย
‎โดยละเอียด
‎มันคือนิลเซน
‎เขาใช้ซิปถุงนอนรัดคอผม
‎แต่ก่อนที่เราจะเข้านอน
‎เขาบอกว่า "ระวังนะ คุณอาจติด
‎อยู่ในซิปถุงนอนได้
‎แต่ด้วยการเตือนล่วงหน้า ‎แปลว่าเขาได้ไตร่ตรองการตายของผมไว้แล้ว
‎แล้วถ้าเขาทำไม่สำเร็จ เขาก็จะมีพยานหลักฐาน
‎เขารู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ‎ไม่มีอะไรที่ชี้ว่าเขาเสียสติเลย
‎เขาควบคุมตัวเองได้
‎เหตุผลง่ายๆ ที่ผมยังมีชีวิตอยู่
‎ก็คือนิลเซนไม่มีที่เหลือใต้พื้นบ้าน ‎ไว้เก็บศพของผมแล้ว
‎เรื่องราวของคาร์ล สต็อตเทอร์ ‎ได้พิสูจน์ว่านิลเซนไตร่ตรองไว้ก่อน
‎แต่เหยื่อพวกนี้ส่วนใหญ่ ‎ถึงพวกเขาจะเล่าให้คุณฟัง
‎แต่ก็ไม่มีทางที่พวกเขาจะอยากเป็นพยาน
‎มันคงเป็นเรื่องน่ากลัวมาก
‎สำหรับเด็กหนุ่มพวกนี้ที่จะกล้ายอมรับ
‎พวกเขาจะถูกปฏิบัติเหมือนเป็นผู้ร้าย
‎ฉันขึ้นศาลมาเป็นร้อยๆ ครั้ง
‎เห็นเหยื่อ เห็นพยานถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
‎ดังนั้นผู้คนจะไม่เอาตัวเองไปอยู่ในจุดนั้น
‎ฉันเกลียดวิธีที่สื่ออ้างว่า
‎เหยื่อของนิลเซ่นทั้งหมดเป็นพวกเร่รอน
‎กับพวกรักร่วมเพศน่าสมเพช
‎มันแย่มาก
‎ผมจำได้ว่าผมคิดว่า "ไม่ ฉันมีค่า"
‎และในแง่หนึ่งผมก็ต้องขอบคุณนิลเซน
‎เพราะถ้าผมไม่ได้ตาย ‎และได้ประสบการณ์เฉียดตายครั้งนั้น
‎ผมคงไม่มีวันคิดได้
‎ไม่มีอะไรต้องกลัวนอกจากความกลัว
‎กำจัดความกลัว ‎แล้วก็จะไม่เหลืออะไรให้กลัวอีกแล้ว
‎ในวันที่สองของการพิจารณาคดีเดนนิส นิลเซน
‎อัยการยังคงทำการสรุปคดีต่อ
‎คาร์ล สต็อตเทอร์ได้เล่าว่าเข้านอนกับนิลเซน
‎และตื่นกลางดึกเพราะหายใจไม่ออก
‎รู้สึกถึงแรงกดที่คอ
‎ด้วยเสียงเล็กๆ เบาๆ เขาบอกกับศาลว่า
‎เขาได้ยินนิลเซนกระซิบว่า "อยู่นิ่งๆ"
‎ฉันมีแต่ความชื่นชม
‎ในความกล้าหาญ ‎และพลังใจอันแข็งแกร่งของพวกเขา
‎ที่กล้าออกมา
‎ความคิดที่แล่นเข้ามาในหัวผมตอนนั้นก็คือ
‎"นายกำลังจมน้ำ ‎นายกำลังถูกฆ่าโดยหมอนี่
‎มันรู้สึกแบบนี้และนายกำลังจะตาย"
‎ที่เดอะโอลด์เบลีย์ อดีตคู่ขาของเดนนิส นิลเซน
‎ได้พูดถึงการที่นิลเซนพยายามฆ่าพวกเขา
‎("ตอนนี้ผมได้สังหารมังกรของตัวเองแล้ว")
‎ผมจำได้ว่าคิดอยู่ในหัวว่า ‎"นายต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้"
‎"แค่รอดไปให้ได้"
‎ผมคิดกับตัวเองว่า
‎"เอาสิ ผมเผชิญหน้ากับมันได้ ‎ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม เอาเลย"
‎ผมก็เลยเข้าร่วมการพิจารณาคดี
‎ผมผล็อยหลับไป และประมาณตีสามครึ่ง
‎ผมตื่นขึ้นมาและเขาก็อยู่ข้างๆ ผม
‎ผมบอกว่า "ทำอะไรน่ะ" ‎แล้วเขาก็บอกว่า "เธอทำไฟล้ม"
‎ฉันได้พบอิสระแบบนั้น ผมแสดงตัวตนได้มากขึ้น
‎ผมไม่จำเป็นต้องปิดบังความรู้สึกตลอดเวลา
‎มันดีมาก
‎แต่ก่อนอื่นที่เดอะโอลด์เบลีย์
‎คณะลูกขุนได้ออกไปจากห้อง ‎เพื่อพิจารณาคำตัดสินคดีของเดนนิส นิลเซน
‎ถ้าเราได้ข้อมูลเพิ่มเติม ‎จากการพิจารณาคดีนิลเซนอีก
‎เราจะนำมารายงานให้ผู้ชมทราบโดยเร็วที่สุด
‎คุณจะอธิบายเนื้อหาของการพิจารณาคดีได้ยังไง
‎สิบวันของการพูดพล่าม
‎ในรูปของสิบวันของการเผยหลักฐานที่เกี่ยวข้อง
‎เมื่อพวกเขากลับมาที่ศาล ‎แปลว่าพวกเขาได้คำตัดสิน
‎ของข้อหาฆาตกรรมทั้งหมด ‎และพยายามฆ่าอีกสองคดีแล้ว
‎ลูกขุนสิบคนเห็นด้วย
‎สองคนไม่เห็นด้วย
‎หัวหน้าคณะลูกขุนตอบว่า ‎พวกเขาส่วนใหญ่ได้ตัดสิน
‎ีว่ามีความผิดในข้อหาฆาตกรรมทั้งหกข้อ
‎คณะลูกขุน
‎เห็นว่าเขารู้ผิดรู้ชอบต่อการกระทำของเขา
‎และมิได้วิกลจริต
‎("เรื่องประหลาด" ‎ในหัวของนิลเซน)
‎ในที่สุดทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนิลเซน
‎ก็ได้มาถึงจุด
‎ที่พวกเขาตัดสินใจแล้วว่านิลเซนเป็นคนไม่ดี ‎และไม่ได้บ้า
‎คุณแค่ต้องรู้จักเขาให้นานพอ
‎มันเหมือนกับพ่อมดแห่งออซฉบับหลังม่าน
‎คุณเหลือแค่เศษดินเล็กๆ
‎นิลเซนสามารถวาดภาพอันชัดเจน
‎ของตัวละครที่เป็นคนนอก แสนโรแมนติก
‎นั่นทำให้มันยากที่จะเชื่อ
‎ว่าเขาฆ่าเพราะความชั่วร้ายล้วนๆ
‎เขาต้องได้เห็นตัวเองในมุมๆ นึง
‎และเรื่องของปู่เขา มันก็เป็นไปได้
‎แต่มันไม่มีหลักฐาน
‎แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึก
‎ว่านิลเซนก็แค่พยายามหาผู้ร้ายอีกคน
‎นอกเหนือจากตัวเขาเอง
‎เบนความผิดไปที่อื่น
‎เมื่อเวลาดื่มชาของวันนี้
‎ผมได้รับการจัดประเภท ประเภทเอ
‎“พฤติกรรมระหว่างการถูกคุมขังของคุณ ‎เป็นที่น่าพอใจ”
‎"อย่างไรก็ดี รายงานบอกว่าคุณเป็นคนที่เย็นชา ‎และชอบคิดคำนวณ
‎มีแนวโน้มเพียงเล็กน้อยที่จะเผชิญหน้า
‎พฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตัวเอง"
‎"ไม่แนะนำให้ลดโทษ
‎สืบเนื่องจากการไร้ซึ่งความสำนึกผิด"
‎ผมขออนุญาติ
‎ออกความเห็นสั้นๆ
‎"รายงานนี้เป็นแค่งานเขียนโจมตี ‎ที่พยายามจะถูกต้องตามธรรมเนียม
‎แต่เต็มไปด้วยอคติ ซึ่งสามารถคาดเดาได้ ‎จากเจ้าหน้าที่ระดับล่าง
‎กระวนกระวายที่จะสร้างตำนานปีศาจขึ้นมา
‎มากกว่าที่จะแสดง..."
‎สังคมไม่ได้สร้างนิลเซน ‎นั่นคือสิ่งที่เขาอยากให้คุณเชื่อ
‎แต่เรายังคงจะต้องแสดงความรับผิดชอบ
‎ที่เราได้สร้างสังคมที่มีอคติ
‎ที่ทำให้เขาฆ่าคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎มันง่ายมาก
‎เขาดูออกจากประสบการณ์ของเขา ‎และสภาวะแวดล้อม
‎ไม่มีใครสนใจ
‎สาบานได้เลยที่แครนลีย์การ์เดนส์
‎ถ้าศพไม่เข้าไปติดอยู่ในท่อระบายน้ำ
‎และส่งผลกระทบต่อผู้คนที่อาศัยชั้นล่าง
‎เขาคงฆ่าคนต่อไปอีกสองสามปี
‎เหตุผลเดียวที่เขาต้องหยุด
‎ก็เพราะกิจกรรมของเขารบกวนคนอื่น
‎ไม่เกี่ยวอะไรกับเหยื่อ
‎(ตำรวจระบุตัวตนเหยื่อของนิลเซน ‎ได้แค่แปดราย)
‎(แกรห์ม อัลเลน อายุ 27)
‎(มัลคอล์ม บาร์โลว์ อายุ 23)
‎(มาร์ติน ดัฟฟีย์ อายุ 16)
‎(สตีเฟน โฮล์มส์ อายุ 14)
‎(จอห์น ฮาวเล็ตต์ อายุ 23)
‎(เคนเนธ อ็อกเค็นเด็น อายุ 23)
‎(สตีเฟน ซินแคลร์ อายุ 20)
‎(วิลเลียม ซัทเธอร์แลนด์ อายุ 26)
‎เชนของฉันเข้ามาบอก
‎ฉันนอนอยู่บนเตียง เขาบอกว่า ‎"นิลเซนตายแล้ว
‎ฉันบอกเขาว่า "อย่าโกหก" ‎เขาบอกว่า "จริงๆ เขาตายแล้ว "
‎และฉันก็ไม่พูดถึงมันอีกเลย
‎เพราะมันไม่มีความหมายอะไรกับฉัน
‎และก็พวกหนังสือพิมพ์อีกนั่นแหละ
‎"คุณรู้สึกยังไงที่เจ้าปีศาจร้ายตายแล้ว"
‎ฉันบอกว่า "ฉันไม่รู้สึกอะไร ฉันไม่คิดถึงเขา"
‎"แม้แต่ตอนที่เขาตาย ‎ฉันก็ไม่ยอมให้เขาทำให้ฉันเป็นเหยื่อ"
‎รู้ไหม
‎ฉันแค่หวังว่าไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน ‎เขาจะไม่เจอแกรห์ม
‎เพราะแกรห์มจะไม่เมาแล้ว
‎คำบรรยายโดย จิตรวดี ตรีมาศ