Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
ZEITZ ÇAĞDAŞ AFRİKA SANATLARI MÜZESİ
CAPE TOWN 2020 (COVID ZAMANLARI)
Teşekkürler.
Merhaba bebeklerim.
Dünyanın herhangi bir yerinde olabilirdiniz
ama benimle Cape Town'dasınız. Evet!
Kes sesini. Karantinadayız. Ne demek istiyorsun?
Zaten bir yere gidemezsin. Buraya mahkûmsun.
Sorun yok.
Teşekkürler beni yandan izleyenler.
Size de dikkatimi vermeye çalışacağım.
Merhaba madam. Merhaba VIP.
Lincoln orada vurulmuştu. Evet.
Balkonda.
Orada güvende olduğunu sanma. Herkes vurulabilir.
Dostum, işin saçma yanı,
bu COVID durumu yüzünden yolculuk yapamıyor olmam.
Çünkü gezmeyi seven biriyim
ve bu pandemiden önce kariyerimi dünyanın her yerine taşıyordum.
Benim için en zor şeylerden biri
insanların Güney Afrika hakkında genel bir bilgiye sahip olmaması.
Ne düşündüklerini bilmiyorum ama bana sordukları sorular tuhaf.
Bir röportaj sırasında birisi şöyle sordu:
"Nelson Mandela,
hapisten çıktığında neredeydin?"
Dedim ki: "Araştırmanı yapsaydın altı yaşında olduğumu bilirdin."
Altı yaşındaydım.
Hatta çok kızgındım çünkü her yer kapanmıştı.
"Futbol oynamaya gitmek istiyorum."
"Ama sahalar kapalı."
"Dondurma aldığın yer de kapalı."
"Neden?" "Nelson Mandela hapisten çıkıyor."
"Ha siktir!"
O dönem böyleydi.
Nelson Mandela kuzenimmiş gibi bana sorular soruyorlar.
"Beraber büyüdük." dememi bekliyorlar.
Hayır, orada değildim.
Çocukken politikadan bir haberdik demiyorum.
Farkındaydık.
Küçükken bize hep Nelson Mandela'yı serbest bırakmamız söylenirdi.
Dört yaşındayken bunun stresini yaşıyordum.
Dört yaşındayım. "Ama bu adamı serbest bırakmalıyız."
Gerçekten canımı sıkıyordu.
Bir gün ana okulundayken
çocukları örgütleyip Nelson Mandela'yı
serbest bırakmaya karar verdim.
"Uyumayı reddediyoruz." dedim.
"Nelson Mandela özgür kalana kadar bu oyuncaklarla oynamayacağız."
Öğretmenler paniklemişti. Dedik ki: "Nelson Mandela
özgür kalana kadar yemiyoruz!"
Ama tipini bile bilmiyorduk.
Çünkü 60'lı yıllardan itibaren görüntüsü yasaklanmıştı.
Bilmiyorduk.
Öğretmenler de sokaktan bir adam getirdi ve dediler ki: "İşte Nelson Mandela."
Dedik ki: "Daha önce söyleseydiniz ya! Enerjimizi boşa harcamışız."
O adam yok mu!
Umurumuzda değildi. Bilmiyorduk. Çocuktuk.
2020 çok ilginç bir yıl oldu.
2020'de öğrenmem ya da unutmam gereken şeylerden biri
Amerika'nın, dünyanın en büyük ülkesi olduğu fikriydi.
O ülke tam bir hayal kırıklığı.
En iyi ihtimalle ilk 50'deler.
Bangladeş ve Sri Lanka'yla beraberler.
Malavi de var. Rekabet içindeler.
Şimdi Biden var ama Trump'ı unutmadık.
Her yer Trump…
Trump, uzun zamandır gördüğüm en çılgın şeydi.
Bir keresinde, 2016'da,
Donald Trump'ın başkan seçildiği gün New York'taydım.
Bir haftalığına oradaydım ve bir kızla,
bir kadınla tanıştım, harikaydı, büyüleyici bir etkileşimdi.
Birbirimize çok ısınmıştık.
O hissi bilirsiniz.
Büyüleyici biriydi. O hissi bilirsiniz.
İlk randevu iyiydi. İkincisi de iyiydi. O hissi bilirsiniz.
Sonra dördüncüsünde o kadın beni bir seçim partisine götürdü.
Hiç gittiniz mi, bilmiyorum. Seçimleri çok ciddiye alıyorlar.
Seçim partisinde televizyondan seçim haberlerini izliyorlar.
Güney Afrika'da bunu yapmayız. Kazanacak kişiyi biliyoruz.
"Evet, ANC kazanacak." diyoruz.
Afrika Ulusal Kongresi kazanacak.
Çoğunluk oyuyla mı kazandı, bilmiyoruz.
Yani, evet.
Seçim partisindeydik, takılıyorduk
ve dördüncü randevumuzdu. Birbirimize iyice ısınıyorduk.
Geceyi birlikte geçiririz sanıyordum. Partide her şey harikaydı.
Her şey yolundaydı. "Biraz daha şarap?" "Olur."
O tarz randevulardandı.
Neyse, bir noktadan sonra
Trump'ın önde olduğunu anladılar. Tüm New York karamsarlaştı.
Tüm oda karamsarlaştı.
Dedim ki: "Ha siktir."
Sonra Trump seçimi kazandı.
Odadaki herkes ağlamaya başladı. Ama şöyle değil.
Gerektiği gibi.
Kız arkadaşım da ağlıyordu. Dedim ki: "Tamam, seçimi anlıyorum.
Ama ikimiz yine de…
Evime gidecek miyiz?" Dedi ki: "Hayır, beni evime bırak."
Şerefsiz Trump beni mahvetti!
O yüzden Trump'a çok sinirliyim çünkü bana bir sekse mal oldu.
O yüzden Trump'ı sevmem.
Saçma şeyler söylüyor. Boktan ülkelerin insanlarının
Amerika'ya gelmesini istemediğini söyledi.
Boktan ülkelerin insanlarını istemiyor.
Norveçlilerin Amerika'ya gelmesini istiyor.
O herif Norveç'e hiç gitmemiş, diye düşündüm.
Norveç'teki hiç kimse "Amerika'ya gitmeliyim." demez.
Norveç'e gittim. O insanlar, beyazlıklarının tadını çıkarıyor.
Yürürken beyazlığın tadını çıkarabiliyorlar.
"Leziz. Kar ve somon. Kötü bir şey olması imkânsız."
Size bedava bilgi: Kar ve somon beyaz cennettir.
Norveç'teki hiçbir beyaz, Amerika'yı düşünmüyor.
Sikimde değil.
37 yaşındayım
ve hayatımla ilgili itiraf etmem gereken şeyler olduğunu fark ettim.
Bunu herkes yapmalı.
Eski telefonunuzu yenilemek gibi düşünün.
Bir salı günü kalktığınızda şöyle der: "Telefonunu güncellemek ister misin?"
"Hiç gerek yok. Böyle iyi." dersiniz.
Sonra başka bir uygulama indirirsiniz.
Herhangi bir uygulama.
Sonra uygulama der ki: "Güncelleme olmadan çalışmam."
"Siktir!" dersin. Güncellemek zorundasın. Hayat da böyledir.
Hayat böyledir. Yazılımını sürekli güncellemen gerekir.
Güncellemen gerek.
İnsanlarla tartışırken bazen kafam çok karışıyor.
Çocuk aldırmaktan bahsederken İncil'den alıntı yapıyorlar.
Diyorum ki: "O kitap 2.000 yıl önce yazıldı.
O zamanlar sandviç ve klima yoktu."
Bence 2020 yılında İncil'den alıntı yapamazsın.
O boktan kitabın ne kadar zaman önce yazıldığını biliyor musunuz?
İnsanlar dişlerini berberde çektiriyordu.
Berber…
Berber dişinizi keserdi.
Böyle bir kitaptan alıntı yapmak…
Alıntı yaptığın kitapta insanlar çarmıha geriliyor.
Ne kadar da saçma!
"Evet ama Musa dedi ki…" Musa çok farklı bir zamanda yaşıyordu.
İncil'de aptalca şeyler var. "Komşunu sev."
Hiç kalabalık bir apartmanda yaşadınız mı?
Komşumu mu seveyim?
Komşumu sikeyim.
O sikik herif sürekli gürültü çıkarıyor.
Komşumu sevmiyorum. Hadi oradan.
Peki.
Bildiğimi unutmam gerektiğini şu şekilde anladım.
Bu, çok karmaşık bir
yolculuk. Bana katılın.
Baba'yı izliyordum. İzlediniz mi?
Karantina sırasında Baba izliyordum.
"Aman Tanrım, bu film harika." dedim.
İzlemediyseniz Baba Vito Corleone'yi Marlon Brando oynuyor.
Vito Corleone.
Üç saatlik film.
Mafya babası böyle konuşuyor.
Üç saat boyunca ulan!
Film boyunca hiç kimse "Son kısmı anlamadım." demiyor.
"Net konuşmuyorsun kardeşim."
"Koca bir aileyi öldürmemizi emrettin ama adresi anlamadık."
"En azından adres lazım. Sokağı? Caddesi?"
"Ne dedin?"
"Kediyi bırak da yaz."
Öyle biri işte.
Filme bayıldım, tüm seriyi izledim.
Francis Coppola, bu filmi yapmaya çalışırken
mafya onu durdurmaya çalışmış ve onlarla anlaşmak zorunda kalmış.
Mafyanın şartlarından biri şuymuş:
Filmde mafya kelimesi geçmeyecek.
Yani izlerseniz tüm seride sadece iki kez mafya diyorlar.
Sonunda film çıktı ve çok başarılı oldu.
Mafya filmi izlediğinde
o kadar sevmiş ki
"Daha çok böyle davranmalıyız." demiş.
Aklım başımdan gitti.
Dedim ki: "Ha siktir, hayatımın ne kadarı böyle?"
Sizin hayatınızın ne kadarı böyle? Hayatınızın ne kadarını
başkalarının beklentilerine göre yaşıyorsunuz?
Başka insanların hayal gücüne göre yaşıyorsunuz.
Tüm bunları beynimde deneyimledikten sonra bazı şeyleri sorgulamaya başladım.
Mesela arkadaşım nişanlandı, çok pahalı bir nişan yüzüğü aldı.
Heyecanlıydım ama beynim dedi ki:
"Nişan yüzüğü nereden geliyor? Tüm bu adet nereden geliyor?"
Anlaşılan nişan yüzüğü, De Beers şirketinin fikriymiş.
De Beers'in reklam kampanyasıymış.
Elmas satışları iyi gitmiyormuş. Nasıl satacağız, diye düşünmüşler.
İnsanlara Coca-Cola içirmek için nasıl reklam yapıyorsanız öyle.
Elmas satmaya çalışıyorlardı. 100 yıl sonra bile almaya devam ediyoruz.
Kadınlar bana şöyle bakıyor: "Seni anlıyoruz.
Ama siktiğimin yüzüğünü istiyorum."
Anlıyorum.
Mesela restoranda
insanlar yemek yerken menüye bakarım.
Istakozu görürüm.
Istakoz, menüdeki en pahalı şeydir.
Her zaman.
Neden?
Araştırma yaptım.
Istakozun eskiden köle yemeği olduğunu keşfettim.
Biliyor muydunuz?
Çok saçma! Istakoz eskiden Amerika'da köle ve çiftçi yemeğiymiş.
Sonra köleler ve çiftçiler isyan etmiş.
İşçiler demiş ki: "Istakoz yemekten bıktık."
Her yeri yakıp yıkmışlar. BLM protestosu gibi.
Ama ne için savaştıklarını sorduğunuzda:
"Siktiğimin ıstakozundan bıktık!" diyorlar.
Ortaklık karışmış. Gerçekten.
Eve gittiğinizde Google'a "Istakoz İsyanı" yazın.
Sonra ıstakoz, kimsenin yemek istemediği bir yiyecek olmuş.
Sonra ıstakozu yeniden pazarlamışlar, bu yüzden çok pahalı.
Gerçek bir sebebi yok.
Anladınız mı?
Beynim tüm bu bilgilerle patlıyor.
Şu an hayatımda olan her şey.
Buluşacağım kız arkadaşım dedi ki: "Biraz gecikeceğim, tıraş olmam gerekti."
Kadınlar ne zamandan beri tıraş oluyor?
Sonra bu sorunun cevabını anlamaya başladım.
Gillette.
Kadınlar eskiden tıraş olmazdı.
Biz erkekler kıllı kıçınızı da sikerdik. Umurumuzda…
100 yıl öncesine kadar umurumuzda değildi.
Erkekler savaşa gittiği için Gillette, şuna düşünmüş:
"Jiletlerimi kim alacak?"
Kadınları tıraş olmaya ikna etmişler. Kadınlar eskiden takmazmış.
Ve tahmin edin, erkekler de kıllı olmanızı takmıyor.
Erkeklerin nasıl düşündüğüne bir örnek vereyim.
Bir arkadaşım trafik kazası geçirdi. Bir daha asla yürüyemeyecek.
Asla.
İki hafta sonra onu hastanede ziyaret ettik.
Öylece yatıyordu.
Böyle yatıyordu.
Doktora gidip sorduk: "Nasıl, iyi mi?"
"Bir daha yürüyemeyecek." dedi.
"Peki şey yapabilecek mi?" dedik.
"Yapabilecek." dedi. "O zaman sorun nerede?" dedim.
"Sorun ne ki?"
"Hadi dostum! Giyin. Gidelim. Derdin ne senin?"
Erkekler böyledir. Takmayız.
Aynen öyle. Şarap mı içiyorsun?
Şarap. Kırmızı şarap.
Şarap kadehleri nereden geliyor, biliyor musun?
O kadehin neden saplı yapıldığını hiç düşündün mü?
15. yüzyılda, Venedikli bir camcı varmış.
Şarap üreticilerinin ürettiği şarabı
insanlar böyle kafaya dikermiş.
Böyle içerlermiş.
Öylesine içerlermiş işte.
Şarap üreticileri demiş ki: "İnsanlar şaraba saygı duymalı."
Venedikli camcı da demiş ki: "O kadar kibar bir kadeh yapacağım ki
insanlar onu tuttuğunda kırılabilecek. Bu yüzden onu nazik tutacaklar.
Nazik tutarlarsa nazik içerler.
Nazik içerlerse onca vakit harcayarak yaptığımız
lezzetli şarabın tadını alırlar."
Şarap kadehleri böyle çıkmış.
Bazılarınız "Nazik tutuyorum zaten." der gibi bakıyor.
"Tutmak mı? Hiç sorun değil. Nazik tutarım."
Ama hızlı içmeye gelince hiç şakamız yok.
Kafaya dikiyoruz.
"Bugün cuma. Sorunlarım var."
Evet, bir süredir yolculuk yapmıyorum ama yolculuklarımda
kendimle ilgili de birçok şey öğrendim.
Kendimle ilgili ne mi öğrendim?
Avrupa'da gezerken Litvanya'ya gittim.
Aynı anda üç fakir beyaz insanı idare edemediğimi fark ettim.
Üç.
Üçten fazlası travma yaratıyor. Tanrım!
Siktiğimin travması.
Avrupa dediğimizde aklımıza zengin ülkeler gelir ama hayır.
Litvanya halkı fakir.
Ve şöyle oluyorsunuz.
Çünkü Güney Afrika'da belli bir tarzda büyüdüm.
Güney Afrika'da büyürken
beynim, fakirliği ve cefayı siyahlıkla eşleştirdi.
Bu saçma düşünceyi de unutmaya çalışıyorum.
Ama Litvanya'dayken insanların sokakta aç olduğunu gördüm.
O insana para verip yardım etmek varken
beynim şöyle söyledi: "Sen beyazsın, kendine gel."
"Hadi dostum.
Kendine gel. Beyazlığının sekizde biri bende olsaydı
dünyayı ele geçiriyor olurdum. Hadi!"
Anlatabildim mi?
Beyin böyle çalışır, çok tuhaf bir şeydir.
Bazen bir anlam ifade etmeyen noktaları birleştirir.
Mesela on gey adamla takılıp
iyi vakit geçirseydiniz ve tüm gün sadece krem soda içselerdi
beyniniz şöyle düşünürdü: "Geyler krem soda sever."
Beyniniz böyle düşünür.
Artık beyninize işlendi. "Geyler ve krema soda."
60 yaşındasınız ve torunlarınız soruyor: "Eş cinsellik hakkında ne biliyorsun?"
"Krem soda.
Krem sodaya bayılıyorlar!
O insanlar buna bayılıyor!"
"Emin misin dede?" "Evet, bayılıyorlar."
"Bir varmış bir yokmuş, 2020'de onları tüm gün krem soda içerken gördüm."
Beyaz insanlarla tanışmadan önce bile
onlarla ilgili düşündüğüm ilk şey kahvaltılarını bitirmedikleriydi.
Aklımdaki tek şey…
Çünkü TV'de kahvaltılarını hiçbir zaman bitirmiyorlar.
"Anne, gitmeliyim." deyip gidiyorlar. "Kahvaltını bitir!"
İşte beyin böyle çalışıyor.
İlk kez beyazlarla okula gittiğimde aklımı başımdan aldılar, inanamadım.
Beyazların saçmalıkları işte. Bir arkadaşım vardı.
Seth Langley. Ton balıklı sandviç yiyordu.
Ton balıklı sandviç mi?
İnanamadım çünkü ton balığı benim için Noel hediyesiydi.
O çocuk
ilk teneffüste ton balığı yedi.
Siktir!
Çok rahattı.
Ekstra bir sevinci yoktu. Çok rahattı.
Salı sabahı rahatça ton balığı yiyordu, inanamadım.
Aklım başımdan o kadar gitti ki aptalca sorular sordum.
Mesela: "Bu sandviçi
aralıktan beri bekletiyor musun?"
"Annem bu sabah yaptı." dedi. "Tam olarak bu sabah mı?"
"Evet." "Aman Tanrım."
"Yani şu anda evinde ton balığı mı var?"
"Evet." dedi. "Size geliyorum." dedim.
Bu insanların yaşadıkları yeri bilirsiniz.
Ben 60 metre karelik bir evde yaşadım.
Onlarda basketbol ve tenis sahaları, altı garaj yolu vardı. İnanamadım.
Aklım başımdan gitti. Seth Langley'nin ailesi şöyle yaptı.
Babası dedi ki: "Bana Bay Langley demene gerek yok."
"Bay Langley demene gerek yok. Bana David de."
Dedim ki: "Hayır kardeşim. Sana Bay Langley diyeceğim.
"Çünkü bir gün sana David dediğimde annem orada olacak ve bana böyle bakacak."
"Öyle dememi o istedi."
Annen bunu duymadı.
"Büyüklerinle böyle konuşma."
Seth Langley'nin evine gittim.
Hayatım boyunca bu kadar büyük bir eve girmemiştim.
Ev muhteşemdi. PlayStation oynuyorduk, her şey güzeldi.
Hayır, PlayStation değildi. O zaman Sega Genesis vardı.
Akşam Seth şöyle dedi: "Saklambaç oynayalım."
Yok artık!
Evin içinde saklambaç oynanabildiğini bilmiyordum bile.
Evin içinde!
Evin içinde saklambaç!
Ben küçük bir evde büyüdüm.
Evde saklambaç da ne demek? Evde oynanmaz ki.
"Mutfaktasın, görebiliyorum. Çık lan oradan."
"Olmaz ki. Sen delirdin mi?"
O evde olduğum için çok heyecanlıydım.
Saklambaç oynadığım için çok heyecanlıydım.
Saklanmak için koştum.
Nereye koştuğumu bile bilmiyordum. Ev çok büyüktü, içinde kayboldum.
Kaybolduğumda şöyle dedim: "Neler oluyor lan?
Altı saat oldu, beni kimse bulamadı."
Böyle saklanıyordum.
Sonunda beni şu şekilde buldular.
O zamanlar telefon numaralarını ezberlerdik.
Evde bir telefon buldum
ve numarayı çevirdim: "Çocuklar, kayboldum.
"Buradayım ama burada değilim."
"Etrafında ne var?" dediler.
"Kitaplar ve bir köpek heykeli var."
"Diğer çalışma odasındasın."
"Evet, gelip beni alın lütfen.
Arama ekibi gönderin lütfen."
Okuldayken
Seth Langley en yakın arkadaşımdı.
Kankamdı.
Hem de ne kanka.
Başımız derde girdiğinde annem derdi ki:
"Seth Langley ateşe atlasa sen de mi atlayacaksın?"
"Evet, neden arkadaşımı ateşin içinde
yalnız bırakayım?
Şimdi yalnız yanıyor. Gördün mü?"
Seth Langley bir keresinde şöyle demişti:
"Loyiso, hadi bir boka bulaşalım."
Biri size boka bulaşmaktan bahsederse aklınıza gerçek bok gelmez.
Bu adam gerçek dışkıyı kastediyordu.
"Siktir, bu çılgınca. Peki, bana planını anlat hadi." dedim.
Dedi ki: "Bir haftadır bu evrak çantasına sıçıyorum."
"Ne?"
"Lifli besleniyorum.
Resmen akıyor.
Evrak çantasında kaka var."
"Kaka şu an nerede?" dedim.
"Okulun arkasında kardeşim. Kakam hazır." dedi.
"Peki." dedim.
"Peki
benim görevim ne olacak?"
"Dinle Loyiso. Kaka dolu çantayı al,
kakanın içine kestane fişeği koy,
oyun parkının ortasında fişekleri yakarak herkesin gününü sik."
Dedim ki: "Olur.
Bu harika bir fikir. Hadi yapalım."
Tek endişem, kaka patladığında
ne kadar uzakta durmam gerektiğini bilmememdi.
Çünkü 1996 yılıydı ve bu deneyi Mythbusters'ta hiç yapmamışlardı.
Mythbusters'ı bilmeyenler var. Discovery Channel'da bir program.
Programın tek amacı efsaneleri çürütmek ya da doğrulamak.
Fizyolojik bir efsane olabilir,
bilimsel bir efsane olabilir, deyim bile olabilir.
"Porselen dükkânındaki boğa kadar sakar." deyimini biliyor musunuz?
Bir bölümde boğayı alıp porselen dükkânına koydular
ve boğa hiçbir şeyi kırmadı.
Boğa şöyle der gibiydi: "Ailede TV'ye çıkan ilk boğayım.
Neden halkımı utandırayım?
Neden?
Neden?"
"Daha yeni Chicago Bulls'un logosu olduk.
Şimdi rezil olmayalım."
Çok saçma. Google'da aratın.
Mythbusters, porselen dükkânında boğa.
Pekâlâ.
Tüm park kakayla kaplandı.
Ciddiyim.
Herkes bokla kaplıydı. Herkes.
Herkes bokla kaplıydı. Çok çılgınca bir şeydi.
Bokla kaplıydı.
Tüm okul bokla kaplıysa
okul bitmiştir.
Bir şey yokmuş gibi matematik dersine gidemezsin.
Koro, ragbi, hepsi biter!
Ebeveynleri arıyorlar: "Gelip çocuğunuzu alın."
"Neden ki?"
"Çünkü bokla kaplı. Herkes bokla kaplı. Hatta ben de."
Şu an konuşurken bokla kaplıyım."
Böylece Seth ve ben okuldan atıldık.
Soruşturma sonucunda
bizi okuldan attılar.
Athlone'daki bir okula gönderildim.
Seth başka bir özel okula gitti.
Çocuk suçluların gittiği bir özel okula. Onları biliyor musunuz? Çok pahalılardır.
Okul şöyle der: "Çocuğunu tanıyorsun, ekstra para ver."
Özel okulda olduğunuzu sanıyorsunuz ama tam olarak değilsiniz.
Seth, gerçek bir özel okula gitti.
Ben de Rylands'teki bir okula.
Müslümanların
ağırlıklı olduğu bir yerdi, benim için bambaşka bir dünyaydı.
Çünkü çok ciddi bir yerdi.
Ama medrese değildi. Medreseyi bilir misiniz?
Medrese, İslam'ı ve Kur'an'ı öğrettikleri
bir okuldur.
Okulum medrese değildi. Bir Müslüman mahallesinde
matematik ve İngilizce öğrettikleri sıradan bir okuldu.
Anlatabildim mi? Medrese değildi.
Medreseye gittiğimi düşünmeyin.
Hayır, gitmedim.
Hâlâ Amerika başkanlığına adaylığımı koymak istiyorum.
O küçük yaşlarda bir şey fark ettim.
Hep farklı şeyler öğreniyordum ve geçmişe dönük düşündüğümde,
genç biriyken farklı durumlara uyum sağlayabilme yeteneğim sayesinde
çok şey öğrendim.
İlçede yaşıyordum, Müslümanlarla okula gidiyordum,
beyazlarla takılıyordum, kültürel olarak her şeye dokunuyordum.
Bana göre en iyi öğrenme şekli bu.
O okulda çok şey öğrendim.
İstincâ diye bir şey duydunuz mu? İstincâyı duydunuz mu?
O biliyor. Neden bahsettiğimi çok iyi biliyorlar.
Orta Doğu'da, yan tarafta küçük bir muslukları vardır.
Sildikten sonra suyla temizlersiniz.
Buna istincâ denir.
Orta Doğu'da çok yaygındır.
Kur'an'da yapılması teşvik edilir. Çok yaygındır.
Böyle yapılır.
Bazen bir şişe kullanarak temizlersiniz.
Okuldaki ilk günümdü.
İlk günümde…
Öğretmene sordum: "Tuvalete gidebilir miyim?"
"Evet." dedi.
Bana bir şişe verdi. Ne bir talimat ne de bir kılavuz verdi.
Sadece şişeyi verdi. Tuvalette o şeyi içtim.
Biraz tuzluydu ama kültürel olarak yeni şeyler öğreniyoruz.
Medrese değildi. Normal bir okuldu ama çılgındı da.
Okulun hemen yanında bir cami vardı.
Camide ezan hiç şaşmadan okunur.
Ezanın ne olduğunu biliyor musunuz?
Hepiniz bir avuç nasarasınız.
O, ne dediğimi anladı. Nasara, kâfir demek.
Her neyse, Müslüman toplumunda bu şakaya bayılırlar.
"İşte adamımız." derler.
Okulun hemen yanında bir cami vardı ve ezan okunuyordu.
Ezan, ibadete çağrıdır.
İşte böyle. Çok iyi biliyorum.
Bu, ibadete çağrıdır.
İbadet eden bir Müslümansanız ezan okunduğunda
o anki tüm işinizi bırakıp
ezanı dinlemeniz gerekir.
Sınavdasınız ve kâğıdınızı
çok güzel dolduruyorsunuz. Matematik sınavınız çok iyi geçiyor.
Ezan okunuyor ve duruyorsunuz.
Anlıyorum.
Walid adında biriyle kavga ediyordum.
Walid ağzımı yüzümü kırıyordu.
Bir anda ezan okundu.
Walid durdu.
Walid'i öldüresiye dövmem yok mu peki?
Onu resme siktim attım.
Boynuna tekme attım.
Walid'i dümdüz ettim.
Neden dövmeyeyim ki? Adamın tanrısı bana "Senin sıran." dedi.
"İşte sana fırsat, mahvet onu."
Hatta 11 Eylül zamanlarında bile şöyle derlerdi:
"Bu Müslümanlar terör estirmeye geliyor!"
Böyle tepki verirdik: "Müslümanlar mı? Bunlar mı? Hayır, onlar dost canlısı."
"Fahid gelip nereyi bombalayacak?"
"Hayır, Fahid sadece esrar istiyor.
Esrar sigarası ve samosa verirseniz bir şey olmaz."
"Shahid'in bir yeri bombalaması imkânsız."
Garipti çünkü bunu İslam'la bağdaştıramıyordum.
İslam'ı korkunç bulmuyordum.
Şöyle derdim: "Bu insanlar dost canlısıdır. Hem de çok."
Bir nevi kültürlerine karışmıştım.
İslam'la ilgili en sevdiğim şey sizi hemen gömmeleri.
Müslüman toplumunda,
bugün 1.00'da ölürseniz
6.00'da gömülürsünüz.
Müslümansanız ve hastaneye gittiğinizde doktor 24 saat ömrünüz kaldığını söylerse
23. saatte arkadaşlarınız şöyle der: "Muhammad, tabuta gir.
Öleceksin dostum, içine gir."
Okulu bitirdim ve hayatıma devam ettim. Seth Langley de hayatına devam ediyor.
Üç yıl önce beni arayıp şöyle dedi: "Evleniyorum.
Sağdıçlarımdan biri olmanı istiyorum."
Dedim ki: "Peki, olur.
Hayırlı olsun.
Evliliğini onaylıyorum.
Ama evlendiğin bu kişiye
zamanında kaka patlattığını
anlattın mı?"
Dedi ki: "Hayır Loyiso.
Aşk her şeyin üstesinden gelir."
Dedim ki: "Aşk, kakanın üstesinden gelmez.
Ona anlatmalısın.
O kişi, her şeyini bilerek bu kararı vermeli."
Dedi ki: "Hayır Loyiso. Onların hepsi geride kaldı.
Artık yeni biriyim. O zamanlar ergendim."
Dedim ki: "Hayır kardeşim. Bok patlatmanın makul olduğunu düşündüysen
kafanda yanlış olan bir şey var demektir.
Hayatına devam etmek için
o şeyi itiraf etmelisin."
Dedi ki: "Fazla düşünüyorsun."
Dedim ki: "Hayır ama düğüne geleceğim. Sorun yok."
Birer hafta arayla
bekârlığa veda partisi ve düğün olacaktı.
Bir hafta sonu bekârlığa veda, diğer hafta sonu düğün.
Peki. Johannesburg'ten uçtum.
Çünkü düğün ve bekârlığa veda Cape Town'daydı.
Harika.
İndim, annemin evinde kaldım.
Her şey harikaydı. Annemi bir süredir görmemiştim.
Arayı kapattık. Her şey yolunda. Güzel yemekler yapmış.
Gömlek giydim, parfüm sıktım.
Bekârlığa veda partisine gidiyordum. Eğlenceli olacaktı.
Seth Langley'nin evine gittim.
Tüm oda tekila ve uyuşturucuyla doluydu.
Beyazlarla tekilanın bağlantısı ne? Hadi ama!
Tekila.
Her türlü uyuşturucu. Dedim ki:
"Uyuşturucu istemiyorum. Olmaz dostum."
"Korkaklık etme de biraz dene." dedi.
Dedim ki: "Peki, biraz deneyeyim.
Hiç denemediğim bir şey deneyeceğim."
"Biraz ekstazi var." dedi. "Denedim." dedim.
"Biraz şey var."
"O ne?" dedim.
"Asit." dedi. "Peki, tamam. Deneyeceğim." dedim.
Asit dostum! Resmen uçuyordum!
Asit, halüsinasyon görmenizi sağlar. Yani olmayan şeyleri görmenizi.
Bir isteğim var. Bu odada bir asit üreticisi var mı?
Bir isteğim var. Hepimiz aynı şeyi görebilir miyiz?
Diğerleri penguen görürken ben domuz görüyorum.
Domuzlar odada uçuyor. Dedim ki: "Neler oluyor?
Az önce bir domuz uçtu." "Hayır, o penguendi." dedi.
"Hayır." dedim.
Aptalca şeyler tartışmaya başladık. Saçmalıktı.
Dediler ki: "UberVAN çağıracağız. UberVAN'e bineceğiz."
O büyük Uber kamyonetiyle bekârlığa veda partisine gidecektik.
"Güzel." dedim.
UberVAN gelirken kafam o kadar iyiydi ki denizaltı geliyor sandım.
Dedim ki: "Çok güzel.
Gezmek için ne kadar da tarz bir araç.
Bu işten anlıyorsun. Seth Langley, bu detaya bayıldım."
Uber'e bindik ve beynim şöyle dedi:
"Bendeki Uber uygulamasında neden denizaltı seçeneği yok?"
"Bu beyazlar yine bizden bir şey saklıyor. Niye?"
Çocuklar, bitik hâldeydim.
Anlatabildim mi? Resmen uçuyordum.
Domuzlar uçuyordu, striptiz kulübe gittik.
Striptiz kulüplerden hoşlanmam. Sebebi şu:
Cape Town gibi büyük bir şehirden başka şehre giderken
çok güzel doğa manzaraları vardır.
Şehirden çıkınca şöyle dersiniz: "Tanrım, doğa, ağaçlar, dağ, inekler,
keseli antilop, her türlü hayvan."
Çok güzel bir manzaradır. Yol da beş saat sürecek.
İlk 45 dakika hepsinin tadını çıkarırsınız.
Bir saat sonra: "Doğayı sikeyim.
Durban'e ulaşmam lazım."
"Doğa sikimde değil." dersiniz.
Striptiz kulübünde böyle hissettim.
"Evet, memelerini gördüm. Başka bir şey yap.
Jonglörlük falan yap.
İki top çıkar, o şişeleri al. Jonglörlük yap.
Memelerin artık etkileyici değil. Bence değiller."
Neyse, o kadar darmaduman olmuştum ki
striptizciler gelip giderken kafamda şöyle düşünüyordum:
"Domuza benziyorlar.
Domuz pirzola bir, domuz pirzola iki."
Sürekli dans ediyorlardı.
Bir ara bir tartışma çıktı.
Yanımızda oturan bir adam ve arkadaşları bir striptizciye bağırmaya başladı.
Striptizciyi savunmaya gittim: "Hey dostum!
Bu domuza bağırmayı kes!"
Kadın dedi ki: "Kime domuz diyorsun?"
Kadın delirdi.
"Sen kime domuz diyorsun?" Güvenliği çağırıp beni dışarı attırdı.
Dedim ki: "Hayır, kafam güzel.
Yunus balığına benziyorsun."
Beni attılar, dışarıda oturuyordum. Diğer adamı da attılar.
Ben ve o adam beraber dışarıdaydık.
Benimle dövüşmek istiyordu. Ben istemiyordum.
Çünkü 37 yaşındayım.
Gözüme dirsek atarsa altı ayda anca iyileşir.
Yaşlandığınızda ve yumruk yediğinizde altı ay mavi gözle gezersiniz.
Ne kadar da saçma! Ya da tekme yediğinizde.
Altı ayda iyileşiyorum. Bunu istemiyorum.
Bir de hep sert olma fikrini sevmiyorum.
Çünkü o lanet kadınlar…
Kadın arkadaşlarıma diyorum ki: "Planın ne?"
"Şampanya içip ağlayacağım." diyorlar.
"Ne?"
"Evde şampanya içeceğim ve ağlayacağım."
"Ben de bunu yapmak istiyorum." dedim.
"Şampanya içip ağlamak istiyorum."
Neden sadece siz şampanya içip ağlayabiliyorsunuz?
Ben de şampanya içip ağlamak istiyorum.
Bu yüzden sizi kıskanıyorum.
Kadınlar öylesine oturup ağlayabiliyor. Erkeklerin hep sert olması gerekiyor.
Hayır, hep sert olmak istemiyorum, çok yorucu.
Adam dövüşmek istiyor. Sert olmamı ve karşılık vermemi.
"Pek ilgilenmiyorum."
Beni kışkırtmaya çalışıyor: "Annen bir orospu!"
"Annem 60 yaşında, orospu olmasının imkânı yok.
Annem, kırık bir pencereden giren soğuk rüzgâra bile dayanamaz.
Gece yarısı bir sokak köşesinde mini etekle kendini satması imkânsız.
Alınmadım çünkü hakaretlerin gerçeklerle örtüşmüyor."
Adam kafayı yedi. Dedi ki: "Siktir git! Anneni siktim."
"Onu rahat bırak.
"30'lu yaşlarında yakışıklı bir adamsın. Annemden daha iyisini bulabilirsin.
Bu ilişkiden kârlı çıkan annem olur.
Eve gidip onunla beşlik çakmalıyım."
Çok saçma.
Adam hâlâ kavga etmeye çalışıyordu. "Sal gitsin." dedim.
Arkadaşlarıyla üstüme atlayıp yumruklamaya başladılar.
Yerde yatıyordum.
Benim arkadaşlarım gelince de kaçtılar.
Beyaz arkadaşlarım dedi ki: "Polisi arayalım."
Beyazların polisle olan ilişkisini çok kıskanıyordum.
Dedim ki: "Ha siktir dostum."
Siyahların ilk seçeneği polisi aramak olmaz.
Beşinci ya da altıncı seçenek olur. Siyahların ilk seçeneği şudur:
"Bu şerefsizi öldürebilecek bir kuzenim var mı?"
"Benim için tekrar hapse girmeye gönüllü bir kuzenim var mı?"
"Hangi kuzenim bu şerefsizi öldürüp 18 yıl daha
hapis yatacak kadar beni seviyordur?"
Siyahların ilk seçeneği budur.
Dayak yemiş bir hâlde kulübün dışında duruyordum.
Burnum kanıyordu, gömleğim yırtılmıştı. Dedim ki: "Eve gitmeliyim."
"Loyiso, hadi ama. Gece daha uzun. Korkaklık etmesene."
Kadınlara söylüyorum,
erkekler çok aptaldır.
12 ila 18 yaşındayken tanıdığınız bir adam
sizi her şeyi yapmaya ikna edebilir.
Ergenlik arkadaşlarıyla buluşan bir erkek gördünüz mü?
"Kanka!"
"Bu bir kurul toplantısı." "Ama sen kankamsın!"
"Ama sen kankamsın."
Anlatabildim mi?
Yani sizi her şeyi yapmaya ikna edebilirler.
Çılgınca. Seth dedi ki: "Loyiso, korkaklık etme, gidelim!"
"Peki madem. Nereye gidiyoruz?" "Köşede bir arkadaşım oturuyor. Otu var.
Sana yeni giysi bulup başka partiye gideceğiz."
"Siktir. Peki, tamam. Gidelim." dedim.
O ota asla dokunmamalıydım.
Hiç tüttürdünüz mü?
Uzun sakallı Cape Town erkeklerini bilir misiniz?
Şu hipster tipleri. Sakın otlarına dokunmayın.
Sizi mahvederler. Kahvelerine sahip çıkan tipler gibi.
Mallarına sakın dokunmayın.
O adam şöyle dedi: "Loyiso, kardeşim. Memnun oldum kardeşim.
Etiyopya'da Lalibela tapınaklarında kahve üstünde çalıştım."
"Gerçek bir iş bul." dedim.
Otundan tüttürdüm. Hiç o ottan tüttürdünüz mü?
Banyoya gidip yüzünüze bakarsınız.
Ot şöyle der: "Gidip aynada kendine bak."
Aynaya bakarsınız ve beyniniz şöyle der: "Normal davran."
Dersiniz ki: "İçeri gittiğimde normal davranacağım."
Ot yüzünden.
Otu tüttürdüm
ve dedim ki: "Dostum, bu çılgınca. Kafam çok iyi."
Ama başka partiye gidiyorduk.
Pekâlâ. Sonraki partiye gittik, 17. kattaydı.
Bir kapısından binilen, bir kapısından inilen
bir asansöre bindiniz mi hiç?
Kafamız o kadar iyiydi ki dostum,
aynı taraftan binip inmek istedik.
Hepimiz bu kapının açılmasını bekledik ama açılmadı.
İnsanlar bu taraftan inip biniyordu.
Ama biz hiçbir halt duymuyorduk.
Sonunda birisi omzuma dokunup dedi ki: "Siz iyi misiniz?"
Döndüm ve dedim ki: "Sen ne ara bindin?"
İkimizin de kafamız karıştı. "Tanrım." dedim.
Asansör 17. kata geldi, kapı açıldı.
Muhteşem bir partiydi.
Muhteşemdi.
Girer girmez
partideki tek siyahın ben olduğumu fark ettim.
Partideki tek siyah sensen ne olur?
Bir anda Flavor Flav'den Nelson Mandela'ya dönüşürsün.
"İşte bu oğlum!" diyeceğine "Herkese merhaba." dersin.
"Burası çok tehlikeli bir ortam.
Bir şey olursa beni suçlarlar.
Köşede bekleyip uslu duracağım.
Köşede uslu duracağım."
Böyle davranırsın. İçgüdüseldir! Bir bardak kaybolursa herkes şöyle yapar.
"Hey! Ben de buraya iyi vakit geçirmeye geldim şerefsiz."
Seth Langley dedi ki: "Hey Loyiso. Bara gidip bize içki alacağım.
Sen bize sandalye bul."
Dedim ki: "Peki. Sandalye bulayım."
Etrafa baktım, hiç sandalye bulamadım.
İçkilerle geldi.
Kızgındı. "Sandalyeler nerede?"
"Seth, ben
hiç sandalye bulamadım dostum. Üzgünüm."
Hemen yanımızda sekiz beyaz kadın dans ediyordu.
Ritimleri bozuktu.
Hem de çok bozuk.
Benim için çok tuhaf bir stereotipti.
Stereotipler bazen tuhaftır. Anlam ifade etmezler.
Bu stereotipleri analiz etmeliyiz.
Mesela beyazlar dans edemez.
Siyahlar yüzemez.
Çok anlamsız. Hiçbirimiz genetik olarak bu şeylere meyilli değiliz.
"Ölsem dans edemem." diyen beyazlara
"Sorun yok." diyorum.
Çünkü ölmemek için dans etmen gerekmeyecek.
"Ölsem yüzemem." diyen siyahlara ise şöyle diyorum:
"Aslında bu bir sorun. Çünkü…
Çünkü…
Bu bir iş sağlığı ve güvenliği sorunu.
Bunu halletmen lazım."
Bu stereotipler çok anlamsız.
O sekiz beyaz kadın bozuk ritimle dans ediyordu.
Beyazların, yardım almadan
dans edememeleriyle alay etmeyeceğim.
Ülke kurmaya çalışıyoruz, o yüzden yardımcı olacağım.
Beyazlar.
Her şarkıda,
dans ederken ritmine uyabileceğiniz birçok enstrüman var.
Birini seçin.
Seçin işte ulan. O enstrümana uyun.
En başta piyanoyu seçiyorsanız
baştan sona piyanonun ritmine uyun.
Şarkının ortasında şöyle demeyin: "Bas gitar çok iyi."
Siktirtme basını. Piyanoya uy.
Ritminiz böyle bozuluyor. Dansın ortasında bozuluyor.
Beyazlarla dans ederken şöyle oluyorum: "Bu, remiks mi?"
"Kendi müziklerini mi dinliyorlar? Neler oluyor?"
Neyse, o kadınlar dans ediyordu.
Hemen yanlarında sekiz sandalye vardı. Seth Langley oraya yöneldi.
Sandalyelerin üstünde çantalar vardı, onları aldı
ve dedi ki: "Bu çantalar sizin mi?"
"Evet." dediler.
"Çantaları iki sandalyenin üstüne koysam ve kalanı alsam olur mu?"
"Evet." dediler.
Tüm sandalyeleri alıp getirdi.
Bana bakıp şöyle dedi: "Bunu niye yapamadın?"
"Neyi?" dedim.
"Bunu." dedi.
Dedim ki: "Buradaki tek siyah olarak
sekiz beyaz kadına gitmemi ve çantalarını tutmamı mı istiyorsun?
Can güvenliğimi hiç düşünmüyorsun.
Olmaz!"
"Neden her konuyu ırka bağlıyorsun?" dedi.
"Sandalyeleri nasıl göremezsin, diyorsun.
Yanılıyorsun. Gördüm. Sadece böyle bir seçeneğim yoktu." dedim.
Barack Obama bile böyle bir seçeneği değerlendirmezdi.
Hiçbir siyah bunu yapmazdı. Toplum bizi nasıl görüyor, biliyoruz.
Beynimiz şöyle diyor: "SWAT timi çatıdan inecek."
Yok artık! Asla olmaz.
"Bunu asla yapmazdım." diye açıkladım.
"Hayır Loyiso. Her konuyu ırka bağlıyorsun." dedi.
"Evet, dünyanın işleyişi böyle." dedim.
Çok saçma. Böyle bir şeyi nasıl anlamaz ki?
Arkadaşım, dünyanın bize farklı davrandığını nasıl anlamaz?
Beyaz ayrıcalığını açıklamak çok zor,
özellikle de beyazlara.
Ya da bir oda dolusu insana. Herkes anlayamıyor.
Beyaz ayrıcalığını şu şekilde anlatmayı deniyorum.
Beyaz ayrıcalığı, Katiller adında bir müzik grubu kuruyor.
Herkes harika bir grup, diyor.
Grammy Ödülleri'ne çağrılıyorlar. Katiller adında siyah bir grubun
Grammy Ödülleri'nde çalmasının imkânı yok.
Siyah gruplar, isim seçerken farklı açıdan düşünmelidir.
"İsmimiz ne olacak?" "Toprak, Rüzgâr ve Ateş."
"Nasıl yani?"
"Katiller diyemeyiz. Katiller çok sınırlayıcı."
Kafam iyiydi
ve adam ırkım hakkında tartışıyordu.
"Tartışıp kafamı açma. Eve gidebilir miyim?
Düğünde görüşürüz." Çıktım.
Ama sonra McDonald's'a gittim.
24 saat açık olduğu için oraya giderim.
Ayılana kadar orada otururum çünkü eve kafam iyi gitmek istemem.
Yoksa hepsi boşa gider.
Çünkü bunu daha önce yaptım. Eve kafan iyi gidersen
alarmın şifresini unutursun.
Alarm çalar.
Alarmı kapatmak yerine ne mi yaparım?
Alarmın ritminde dans ederim.
Sonra annem uyanır. "Ne yapıyorsun?" der. "Bu şarkıyı hiç duymadın mı?" derim.
Bu yüzden eve kafam iyi gitmem.
Sonunda eve gittim.
Uber çağırdım.
Dedim ki: "Buraya çok havalı geldim. O yüzden denizaltı çağıracağım."
Baktım. "Mevcut değil." yazıyordu.
Sıradan Uber çağırdım. "Sıradan Uber de iş görür." dedim.
Sıradan Uber geldi.
Dedim ki: "Selam dostum. Seni kendi uygulamamdan buldum.
Acaba sizin…"
"Beni alması için bir denizaltı
nasıl çağırırım?"
Adam dedi ki…
Adam bana öylesine bakıp dedi ki: "Uygulamanı güncelle dostum!"
Dedim ki: "Peki."
"Peki, olur."
Eve gittiğimde annem kiliseye gitmeye hazırlanıyordu.
Uyanmış, kiliseden geldikten sonra pişireceği yemeği hazırlamaya başlamış.
Çok erken kalkar. Eve geldiğimde saat 6.00'dı.
Annem durmuş bana bakıyordu.
"Kendi gömleğin nerede?" dedi.
Siktir, bunun bahanesini düşünmemiştim.
"Seth Langley'nin evinde üstüme pizza düştü. Her yerim battı.
Gömleği çıkarmam gerekti."
"Gözüne ve burnuna ne oldu? Burnun neden kanıyor?"
"Ayağım takıldı ve düştüm." dedim.
Şöyle diyemezdim: "Seninle seks yaptığını söyleyen biriyle dövüştüm.
Burada soruları benim sormam lazım.
Açıklaman gereken çok şey var."
Ama bunu söyleyemezdim. Bahaneme sadık kalmalıydım.
"Göğsüme pizza düştü.
Pizza döktüm,
ayağım takıldı ve düştüm."
Havuç dilimlerken bana baktı ve dedi ki:
"Peki.
Sonra ne oldu?"
Dedim ki: "Evet, pizza taşırken oldu."
Beyazlar bahane sayarken siyahlar aynen böyle dinler.
"E, sonra?"
"Peki, dinliyorum."
"Dinliyorum, sen anlat."
"Peki. Medeni insanlardık. Peki."
"Medeniyetsizdik. Peki."
Çok saçma.
Beş yıl kadar önce
ilk kez Birleşik Krallık'a gittiğimde
Bumble adındaki uygulamaya girdim.
Çevirim içi ortamda insanlarla tanıştım.
İspanyol bir kadınla tanıştım, harikaydı.
Biraz mesajlaştık ve sonunda buluştuk.
Buluştuk ve buluştuğumuzda
sıradan, rahat bir randevu geçirdik.
Randevuları bilirsiniz.
Herkes biraz gergin olur ve zamanla gevşersin.
O günün bir noktasında bana Granadalı olduğunu söyledi.
"Granada'nın tarihini biraz bilirim." dedim.
Ona dedim ki: "Granada, İspanyolların
bağımsızlıkları için Mağribîlerle savaştığı son yerdir.
İspanya bu şekilde bağımsız oldu."
"Neden bahsediyorsun?" dedi.
Dedim ki: "İspanya, 700 yıl boyunca siyahiler tarafından yönetildi."
"Ne demek istiyorsun?" dedi. Hiç duymamıştı.
İlk kez duyuyordu. Bazılarınız gibi.
İnanılmaz. Açıkladım. Dedi ki: "Bu ne zaman oldu?"
"Yedinci yüzyıldan 14. yüzyıla kadar İspanya'nın adı Endülüs'tü."
Buna inanamadı. Bana yalancı dedi.
Yok artık!
Böyle bir konuda niye yalan söyleyeyim! Tarih öğretmeni değilim, bana ne ki.
Bana bir sekse mal olacağını bilseydim bu bilgiyi kendime saklardım.
Sikimde değil. Bana ne ki.
Sonra şöyle düşündüm: "Bu tarihi gerçek onu niye kızdırdı?"
Fark ettim ki beyazlar, herkese her şeyi kendilerinin verdiğini düşünüyor.
Beyaz olmak bu demektir.
"Hoparlörler mi? Ben buldum."
"Dondurma? O da bizim. Sağ olun."
"Mumlar? Onlar da bizim, sağ olun."
Rabin adında Hint bir arkadaşım var.
Rabin'i arayıp dedim ki: "Gecikeceğim.
Yoga bugün biraz geç bitti. Bana vakit tanı, hemen geliyorum."
Dedi ki: "Loyiso, yoga mı? Beyazlar ne yaparsa onu yapıyorsun."
"Robin, sen Hint'sin. Yoga size ait zaten!" dedim.
"Yoga size ait. Beyazların sizi kandırmasına izin verme!"
"Size ait!"
Gerçek şu ki insanlık olarak en büyük atılımlarımızı beyazlar yapmadı.
Yazıyı ilk bulan insanlar beyaz değildi.
Astrolojiyi ilk araştıran insanlar beyaz değildi.
Matematiği ilk kullanan insanlar beyaz değildi.
Hatta son 500 yıldır beyazlara en büyük avantajı veren teknoloji bile,
mesela barut, beyazlar tarafından keşfedilmedi.
Barutu Çinliler keşfetti ve keşfettiklerinde
medeni insanlar gibi havai fişekler ve kaka patlatmak için kullandılar.
Bence biz…
Bence siyahlar aşağılık komplekslerini unutmalı.
Çünkü insanlığa hiçbir katkınız olmadığını düşünerek yaşayabilirsiniz.
Çünkü
insanlığa hiçbir katkınız olmadığını
düşünerek yaşayabilirsiniz ki bu doğru değil.
Herkes farklı zamanlarda katkıda bulundu.
Beyazlar da büyüklük komplekslerini unutmalı.
Yapması kolay bir şeymiş gibi çok rahat konuşuyorum.
Ama kolay değil.
Yapılacak çok iş var. Kendinizi adayıp buna istekli olmalısınız.
Bunları unutmak istememde en büyük ilham kaynağım annem.
Annem 1959'da doğdu.
Apartheid'in zirvede olduğu zamanda. Yaşaması en korkunç dönemde.
Annem çok başarılı bir öğrenciymiş. İki ebeveyni tarafından
büyütülmüş ve anneannemin okuma yazması yokmuş.
Birlikte geçirdiğimiz zamanın bir kısmında ona mektuplarını okurdum.
Mektuplarını saklardı ve birlikte geçirdiğimiz zamanlarda
onun için okurdum.
Ve hep şöyle söylerdi.
"Kulaklarını kapatırsan mektupta yazanları duymazsın."
O yüzden mektupları böyle okurdum.
Mektubu okurdum ama sonuna geldiğimde bir şeyler eklerdim.
"Fıstık ezmeli ve reçelli sandviç yaptığında
reçeli üste sürer misin lütfen?"
Anneannemin kafası karışırdı. Şöyle derdi: "Belediye neden bana
nasıl sandviç yapmam gerektiğini söylüyor?
İnsanlar Apartheid'in ne kadar telaşlı bir dönem olduğunu anlamıyor.
Şu an insanlar eşit hakları tartışıyor, biliyorum.
O zamanlar böyle bir şey söz konusu bile değildi.
Okulda onuncu sınıfa gelseniz bile
boşuna okuyor olurdunuz. Yasal olarak astronot olamazdınız.
Olamazdınız. Liseye gittiğinizi hayal edin.
Beyninizde ise şöyle düşünüyorsunuz: "O mesleği yapmam yasalara aykırı."
1950'deki ANC başkanını hiç duydunuz mu,
bilmiyorum.
O adam bir cerrahtı.
Google'da aratın. Adı James Moroka.
Uzman bir cerrahtı.
Ama ameliyat yapmasına izin yoktu. Eğitimini Venedik'te ve Edinburgh'ta aldı.
Ülkedeki en uzman doktorlardan biriydi.
Ameliyat izni yoktu.
Siyah olmak, bu demekti.
Her türlü yetkinliğin olsa bile yasalar seni sınırlandırırdı.
Şu an okulda şöyle diyorsunuz: "İleride ne olacağımı bilmiyorum."
O zamanlar şöyleydi: "İstemek bedava. Ama yasalar sana siktiri çeker."
Zor bir durumdu. Annem 1978'de liseyi bitirmiş
ve sonra üniversiteye girmeye çalışmış.
Olmamış. 1983'te beni doğurmuş. Çocuklar ne yapar bilirsiniz.
Çocuklar hayatınızı siker.
Siz iyi vakit geçirirken gelip "Bırak şunu." derler.
"Derhâl her şeyi bırak.
Az önce altıma sıçtım.
Hemen ilgi istiyorum."
Sıçtığımın çocukları. Çocuk hiç istemiyorum.
Öyle ki şu an bile kondom takıyorum.
Hiç ama hiç istemiyorum. Unutun gitsin.
Ne? Olmaz.
Sizi kandırmaya çalışacaklar. "Çocuk lütuftur."
Seni havalimanında lütfunla check-in yapmaya çalışırken gördüm.
Lütfun, bilet olmadan uçağa binebileceğini sanıyor.
Lütfun, hayat planlarını mahvediyor.
Annem beni ve erkek kardeşimi büyüttü.
Bizi yetiştirdi.
İkimiz de evden ayrıldık.
Annem bankada 26 yıl çalıştı
ve sonra hep istediği gibi üniversiteye geri döndü.
Üç yıl önce, 58 yaşında
dereceyle mezun oldu.
Evet, inanılmaz.
Bu gösteriyi ona adıyorum çünkü unutmam için bana o ilham verdi.
Umarım size de unutmanız, itiraf etmeniz, istediklerinizi yapmanız
ve kendinizi sorgulamanız için ilham verebilir.
Gösteri bu kadar. Çok teşekkürler. Harikaydınız.
Bazılarınız merak etmiyor olabilir ama edenlere söylüyorum.
Seth Langley boşanıyor.
Elbette boşanacak!
Nasıl mı? Boşanıyor işte.
Kaka patlattıktan sonra gün batımına doğru yürüyemezsin.
Hayat böyle yürümez. O konuyu itiraf etmelisin, tamam mı?
Hadi unutalım hanımlar ve beyler. Teşekkürler, harikaydınız.
Buradan gitmeliyim.
Çünkü denizaltım bekliyor.
Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Sencer Coşkun