Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Héroes!
-Öncelikle herkese iyi akşamlar. -Selam, n'aber?
Önce sizi takdim mi etsek?
Biz sizi tanıyoruz ama insanlar tanımıyor.
-Joaquín, bas çalıyorum. -Juan, gitar çalıyorum.
Enrique, solistim.
Ben de Pedro.
Herkes, Héroes del Silencio hayranı olsun isteriz.
Sadece genç kızlara, kırkındaki insanlara, yeraltı kültürüne
veya avangart kültüre hitap etmek istemeyiz.
Her çeşit dinleyiciye erişmek isteriz.
Kendimizi kısıtlamayı hiç istemeyiz.
Yaptığınız müziğin türünü en iyi ne tanımlar?
Henüz tarzımıza tam karar vermiş değiliz.
Zaten daha çok erken, öyle değil mi?
Altı yedi albümümüz olduktan sonra ne yöne gideceğimize az çok karar veririz.
Kim olduğumuz henüz netleşmemiş olabilir. Nasıl bir grup olduğumuz.
Henüz kendimizi o kadar iyi tanımış değiliz.
-Héroes del Silencio nasıl kuruldu? -Çoğu grup gibi.
Bir araya geldik ve demolar üzerinde çalışmaya başladık.
Madrid'den bir anlaşma kapmak için plak şirketlerine videolar gönderdik
çünkü Zaragoza'da bu işler biraz zor.
Sizce siz kahraman mısınız?
Toz, sis, rüzgâr ve güneş
Suyun kenarında bağ bahçe
Kuzeyde Pireneler
Bu diyarın adı Aragon'dur
Kuzeyde Pireneler, güneyde sessiz dağlar
Aralarından Ebro Nehri akar
Bu diyarın adı Aragon'dur
ZARAGOZA, 1984 İLKBAHARI
Toz, sis, rüzgâr ve güneş.
Çölün ortasında bir şehir.
İspanya'nın büyük şehirlerindeki kültür patlamasından uzak.
Rock yıldızları için elverişli bir şehir değil.
Ama eşi benzeri görülmemiş bir etkinlik için kayıt yaptıran
50'nin üzerinde grupla Zaragoza'da bir şeyler değişmekte.
Zaragoza'nın ilk Pop Rock Vesaire Fuarı nihayet başladı.
Şu kibar kız
"Zaragoza'nın Movidası" adıyla anılmaya başlanan bu fuarda
25.000'den fazla genç üç gündür kurtlarını döküyor.
Kalbimi artık sana veremem…
Rock'a pek iyi gözle bakılmayan bir yerde kültürel katarsis yaşanıyor…
Artık benimle bağ kurma
Fuarın en dikkat çeken yanlarından biri
korsan kaset ve bağımsız kayıt satan stantlardı.
Uluslararası plak şirketlerine başkaldıran…
Elbette hatırlıyorum, 1984 Fuarında Proceso Entrópico ile sahne aldım.
Cildinde ölü külü
Altından yeni pullar
Sadakatsizliğin cezası…
Tüm şehri posterlerle donattılar. Zumo de Vidrio da yazıyordu.
Seni gördükten sonra kafam gitti…
Héroes grubunun üyeleri farklı gruplarda çalıyordu.
Ben de birkaç gün Edición Fría ve Tres de Ellos ile çaldım.
Pedro, Los Modos'la.
Hayır.
Ben gitmedim bile, çok küçüktüm.
İkinci John Paul şeftalimi ellesin!
İkinci John Paul, arkadaş olalım mı?
Şeftalimi ellemeni istiyorum!
Bence Zaragoza'da önemli bir alan açılmasını sağlar.
Madrid ve Barcelona dışında.
Hangileri ayakta kalacak, göreceğiz.
Önemli olan coşku, heves gibi şeyler aşılaması.
Zaragoza'da güçlü bir şeyler yaşandığına ilk defa şahit oluyorduk.
Bence herkes fuar için
bundan daha iyi bir tecrübe olamazdı diye düşünüyor.
Matías Uribe, gazetede Zumo de Vidrio'nun iyi olduğunu yazdı.
ZUMO DE VIDRIO, BİZE GÖRE FUARIN EN İYİSİ
Aslında çok kötü olmamıza rağmen iyi olduğumuzu okumak çok iyi gelmişti.
Juan ile ilk tanışmamız,
Zaragoza'da Los Navarros adında bir barda oldu.
Ortamdaki biri şöyle dedi,
"Juan, Zumo de Vidrio diye bir grupta çalıyor."
Basçı arıyorlardı, ben de "Süper, sonraki provanıza gelirim." dedim.
Amfim ve bas gitarımla provaya gittim.
Birkaç gün sonra…
Juan'ın kuzeni olan solistimiz provaya gelmedi.
Ben de…
Onu beklerken David Bowie'den bir şey çalmaya başladım.
Onu izlerken içimden, "Herif şarkı söyleyebiliyor." dedim.
Hep karanlıkta
Sesi bir şey ifade etmiyor…
Bana göre her şey ortadaydı.
"Gerçek bir grup kurmalıyız, ciddi bir grup." dedim.
Çok gençtik ve aynı anda birçok projede yer alıyorduk
çünkü hepimiz,
her şeyi deneyimlememiz gerektiğini düşünüyorduk.
Hem doğru müzisyenleri hem de doğru müziği yakalamak için.
Bir gün elimize bir kasetçalar geçti.
Radyo-kasetçalar. İçine kaseti takar takmaz…
"HÉROE DE LEYENDA" İLK DEMO, 1984
Sönük gözlerinde
Kaseti, Radio Zaragoza sunucularından Cachi'ye götürdük.
"Biz, Zaragozalı bir grubuz." dedim. Bana baktı ve şöyle yaptı…
Dinlerim anlamında.
Ertesi gün mü, ondan sonraki gün mü,
akşamüstü üçte El selector'u açtım ve adam şöyle dedi…
Héroes del Silencio'nun şarkısıyla yayını kapatıyorum.
Cachi'den sevgiler, saygılar. Kendinizi iyi bakın.
Hayatımın en mutlu günüydü.
Radyoda ilk röportajımıza çıkmadan önce
gruba şarkının adını vermeye karar verdik.
"Héroe de Leyenda" grubun andı gibi bir şey, değil mi?
Bu şarkı sizi mi tanımlıyor?
Evet çünkü "Héroe de Leyenda"nın asıl adı "Héroes del Silencio"ydu.
İsmimiz buradan geliyor.
Sözleri, ismimizin gerçek anlamı hakkında.
Sessizlik her şeydir
Kendi boşluğunda bir kahraman…
Solistliğe tesadüfen girdim.
Beni hem solist hem basçı yapan bu değişimden sonra
şarkı sözü yazmaktan da zevk almaya başladım.
Avlunun altındaki toprağı hissediyorum
Pencereden içeri biri giriyor
Unutulmuşlar…
Baş solistlik rolüne büründüm.
Tabii bu zamanla oturdu çünkü ilk başta basçı-solisttim
ve mikrofon standından uzaklaşamıyordum.
Bir süre sonra bir karar aldık.
Sahnede daha serbest olabilmem için basçı aramaya başladık.
Ve çok hızlı gidiyorum
Yan yana odalarda prova yapardık.
Beni yakalayamazsın…
Prova sırasında ya da köşedeki barda kahve içerken rastlaşırdık.
Bir repertuvar oluşturmuşlardı bile. Şarkıları bizim çaldıklarımızdan daha…
Edición Fría bolca Cure şarkısı cover'lardı.
İyi şarkılarımız da vardı ama solistleri bendim.
Pek de matah sayılmaz yani.
Görsellerle oynanıyor
Biri ağladığında onlar düşüyor…
Buradan bir şey çıkar diyorsunuz.
Albüm kaydedebilir,
mevcut işlerinizden daha büyüklerini alabilirsiniz.
Juan'ın abisi Pedro tıptan mezun olmaya odaklanmıştı,
zamanını oraya ayırmak istiyordu, biz de baterist aramaya başladık.
Onları, Cachi'nin ünlü radyo programı El selector'da dinlemeye başladım.
Hemen sonra baterist arayışına girdiler.
Prova yaptıklarında onları izlerdim.
Çok iyiydiler. O sıralar Los Modos'ta çalıyordum.
Seninle tanıştığım yere…
"Hey, sen bateristtin. Gelip çalsana."
Gidip oturdum, "Aman Tanrım." dedim.
"Ey, büyük Tanrım."
Sonra çaldım.
İguana
Gözleri yüksekteydi.
Hatta kendilerini müziklerine vermek için okulu bıraktılar.
Çok çalışkanlardı.
Salamanca şu an popun başkenti.
Şu an Salamanca'da 26'ncı Radiocadena Festivali düzenleniyor.
Bu yıl ilk defa pop müziğe adanmış durumda.
İspanya'daki tüm gruplara açık ulusal bir yarışma vardı.
Oraya gittik, bir otele yerleştik. Etrafta bir sürü muhabir vardı.
Sahneye çıkmak üzereyken Cachi'ye dedim ki,
"Hey, bana kıyafetlerini versene. Çok acayip görünüyorsun."
Sahneye şey gibi çıktım… Ne gibi çıktığımı hiç bilmiyorum.
Hava, ne olduğunun farkında olmasa da
Rüzgâr
Rüzgâr seni sürükleyecek
Sesini duyamıyorum
Hep çok uzaklarda
Olamaz, çok uzaklarda
Çok yoğun bir festival yaşanıyor. 429 katılımcı var.
Sonra tüm şehirlerden oy kullanıldı.
Yarı finale kaldık ve sonra ikinci olduk.
Matías'a sorarsanız, yarışmayı kimin kazanacağı belliydi.
Matías, El Heraldo'da yazılar kaleme aldı. Bizim kazanmamamızı eleştiriyordu.
Çok sinirlenmiştim.
Hile var!
Grupları izlemiyorlardı. Masaya kurulmuş, yiyip içiyorlardı.
MÜZİK MUHABİRİ
Balkonu ilerideki sahneye çok uzak kalan bir restorana oturmuşlardı.
Jüri o restorandaydı, dinlemiyorlardı bile.
O sıralar bunu mağlubiyet olarak gördük ama aslında ikinci olmuştuk.
İspanya'yı Eurovision'da temsil eden pek çok sanatçıdan iyiydi.
Kazanamadık ama eve döndüğümüzde "Bir dahakine kazanırız." dedik.
Bir daha gitmedik ama niyetimiz ortadaydı.
Daha da güçlendik çünkü çok daha fazlasını istiyorduk.
Hava, ne olduğunun farkında olmasa da
Rüzgâr seni sürükleyecek
Buralara gelmek zor muydu?
Sizin gibi Aragon'dan çıkma bir grup için zor oldu mu?
Evet, zor oldu çünkü büyük bir şehirden çıkmadık.
Bu durum etkili oluyor çünkü orada yetenek avcıları yok.
Büyük şehirden çıkmayan grupların demoları umursanmıyor.
Bizim oralarda yeni grup arayışında olan kimse yok.
İspanya'da pop çok vasattı.
Sözler…
Tabii buna ben de katkıda bulundum çünkü Olé Olé'deydim.
Çok hızlıyım
Duramıyorum…
Kariyerimde biraz çeşitlilik yaratmak istiyordum.
Roberto'ya iş birliği yapmayı önerdim.
Ne yapmak istediğini sordum. Prodüksiyon, dedi.
"Hiç yapmadım." dedim. "Ben de ama şanslıyımdır." dedi.
Söyle bana, ne zaman?
"Zaragoza'da bir grup var.
Bence çok beğeneceksin."
Dört beş şarkılık bir kaset yolladılar, evde çok dikkatlice dinledim.
Açıkçası pek etkilenmedim.
"Bir şeyler olmalı, bilemiyorum. Tekrar mı dinlesek?"
Tekrar dinledik çünkü söylenenlere göre Zaragozalı bu grup çok iyiydi.
Enrique ile Juan beni pek çok defa aradı.
En Bruto'daki konserlerine de davet ettiler.
Kalkıp Zaragoza'ya gittik.
Gözüme çarpan ilk şey içeri girmek için didişen insanlar oldu.
Zaragozalı bir grup uğruna. "Bu ne?" dedim.
Sessizlik!
Bir ses duydum
Belki biri beni hatırlar
Olamaz, trajik ışık…
Roberto da ben de çok beğendik. Doğruca soyunma odasına geçtik.
Onlarla konuşup kandırmak için. Onları kafalamak için.
"Size kontrat ayarlamaya çalışacağız çünkü şöyle şöyle ve böyle böyle."
Ağzımızın suyu akmıştı.
Var olabilmek için
atılması gereken adımları bilecek kadar sanatçı deneyimine sahiptim.
Onlar da bunu istiyordu. Var olmayı.
Hiç hatırlayamıyorum
Ruhlarınızın günah işlerkenki hâlini…
Çok zaman aldı.
Bana albüm yapan şirkete gitmedim.
Diğer şirketleri de bize vakit ayırmıyordu.
Diyorlardı ki, "Buradaki amacınız ne? Bu artık…"
O sıralar tekno-pop revaçtaydı.
"Gitar grupları artık biraz demode." diyorlardı.
PolyGram şöyle demişti, "Olmaz, çok vasatlar. Bir garipler."
Warner, "La Unión'ın aynısı." dedi.
Bizi görmezden geldiler. CBS de öyle. Küçük şirketler bile görmezden geldi.
Kimse bize vakit ayırmadı.
Kimse.
Bir sene sonunda kendimi beni çıkaran şirkette,
EMI'nin başkanının yanında buldum.
Dedim ki, "Rafa…
Beni dinle. Bu albümü yapmalıyız."
"Önce bir tekli yap. Çok istiyorsan maksi tekli olsun.
5.000 adedin üstünde satarsa sana güzel bir kontrat yaparım."
Bütçemiz çok düşüktü. Düşünsenize!
O sıralar Hispavox'un elinde hangi grup vardıysa artık,
akşamları onlardan sonra kayıt yapabildik.
"Stüdyoya geçin." dediler. Cantores de Híspalis kayıttaydı.
Copla, dans etmek için icat edilmiş
Los Marismeños denen grubun kaydı bitince…
Apar topar girip ekipmanı kurduk ve olabildiğince çabuk kayıt aldık.
Neyse ki kafamı çalıştırıp İngiliz ses mühendisi tutmuştum.
Adı, Steve Taylor'dı. Londra'dan geldi, orada çalışıyordu.
Bana ilk söylediği şu oldu,
"Gus, bu grubu beğenmedim."
"Steve, sen işine bak." dedim.
"Steve, kes sesini de işini yap."
Böyledir hiç çekilemeyen boşluk…
İşe yaramasaydı…
O kadar satış yapamasaydık bizi sepetleyeceklerdi.
Popülerlik kazanmak için uzun bir turneye çıktık.
Valencia'daki kulüplerde çaldık.
Tüm İspanya'yı dolaştık. Radyolara, yerel ve bölgesel TV kanallarına çıktık.
Héroes del Silencio, Zaragoza'dan parlak bir pop grubu.
Çeşitli bölgesel yarışmalara katıldılar.
Nihayet kendi albümlerine kavuştular.
TV kanallarına çıktık.
Kötü programlar yaptık. İyileri de oldu. Tanınıyorduk.
Çok genç ve tazeler.
Karşınızda, Héroes del Silencio.
Orada burada çaldık.
Bazen de boktan mekânlarda. Ama sonuçta tanınıyorduk.
İngiliz pop-rock tarzına sahip yeni bir grup.
"Héroe de Leyenda" İspanya'daki tüm radyolarda çalınmaya başlandı.
Gusta'nın şirketi albümdeki fotoğrafı derhâl değiştirtti.
"Çok karanlık. Daha yakışıklı görünmeliler." dedi.
Fotoğrafın değişmesi satışları daha da arttırsa da
eleştirmenlerin bize daha temkinli yaklaşmasına
neden oldu.
Sahte ve geçici olduğumuzu, yaz bitince unutulacağımızı söylediler.
Tüm yaşanacakları düşündüğümde…
Adım adım ilerledik.
O an karşımıza ne çıkarsa ona göre adım attık.
Her şeyin bu kadar iyi gitmesi kaderdi bence.
Tabii 5.000'den fazla sattık.
Yaklaşık 30.000 adet sattık.
Plak şirketi bize inandı çünkü altı kat fazla sattık.
EMI'de bana farklı gözle bakmaya başladılar.
"Hiç fena değil." diyorlardı.
Montesano ve bütün ekip, tabii Cachi de,
Zaragoza'dan çıkma büyük bir rock grubu olmak için
gerekli yeteneğe sahip olduğumuzu daha en başından görüyordu.
Şansımızı denedik. Rock and roll'a oynadık.
Sönük gözlerinde
Ebedî bir cefa var
Efsanevi kahraman
Bir kaderin hayaline ait
MADRİD, 1988 İLKBAHARI
Bu sabah nasılız bakalım?
Mükemmel.
-Sen? -Bir harikayım.
Sen?
Plak şirketi dedi ki,
"Gelsinler, onlarla gerçek bir kontrat yapalım."
Madrid'de canlı çalıp çalmayacağımızı sordular.
Hayır, dedik.
Zaragoza'yla çok derin bağları vardı ve oradan ayrılmak istemediler.
İnatçılıktan mıydı, istediğimiz olsun diye mi, bilmiyorum.
Zaragoza.
Sonraki durak Calatayud.
"Bir menajer tutalım, biz bu işi bilmiyoruz." dedim.
Ben de Pito'yu tuttum.
-Pito. -Pito.
-Pito… -Pito.
-Pito…
Bazıları beni Pito Plans, bazıları da Pito Dreams diye tanır.
Aynaya bakınca mutlu oluyorum
Kendimden başkasını düşünmüyorum…
Hatırlıyorum da bir gün Gijón'dayken arabada, kumsalda veya dağlarda
"Autosuficiencia"yı dinliyordum.
Muhtemelen elma şarabı eşliğinde dinliyorumdur.
Birden durup dedim ki, "Ne işimiz var ya burada?"
Evime kapandım
Hiçbir şey umurumda değil…
Alaska y los Pegamoides'i alıp bir ofis kurdum.
Süpermarkette kaos var
Köşe bakkalda ortalık karışık
Sevgilim ortada yok…
Onların sayesinde ileride, nedendir bilmem,
Movida Madrileña olarak anılacak hareketi tanıma fırsatım oldu.
Senin onuruna dört gül var…
O zamanlar Pito en iyisiydi.
10/Diez adında bir ajansı vardı.
O zamanlar pop-rock grupları için en önemli ajans onun ajansıydı.
Şunlar Pito'daydı. Alaska…
Gabinete.
Loquillo.
-Los Coyotes. -Los Golpes Bajos.
Lions in Love.
Köklü sanatçıları vardı ama Héroes ile amacı
"Bu grubu plak şirketi ve medyayla beraber ben büyüttüm." diyebilmekti.
Pito, Héroes'i imzalayarak yetenekten anladığını gösterdi.
Bilmiyorum.
İnsanlar neden bana gelir, ben niye birilerini ararım, bilmem.
Her şey kucağıma düşer. Gerçekten bilmiyorum.
Ölülerle dansını izlemek istiyorum
Beni çılgına çeviren o yanık belini…
Pito, yeraltı rock ve pop dünyasında nasıl hareket edileceğini bilirdi
ve insanlardan saygı görürdü.
Neden, bilmiyorum. Cidden.
Aptal görünüyor olabilirim.
Bazen akıllıyım, bazen aptalım diyorum.
"Fuente Esperanza."
MADRİD, OCAK 1989 YA'STA CLUB
MEDYA VE EMI YÖNETİMİNE SUNUM SES KONTROL
Evet, ses bir iki, ses kontrol.
Héroes ile ilgili ilk anım Kafkaesk'tir.
Öğlen iki ya da üç civarı, bir salı günü…
Medyaya öğle yemeği verilmişti, tatlı niyetine de biz vardık.
Günün o saatinde ses pek iyi olmaz.
İnsanlar karides yiyip şampanya içer.
Bu, tipik bir performans değil, yine de grup üyelerini takdim edelim.
Olvido ile Loquillo'nun bana eşlik ettiğini hatırlıyorum.
Grubu sevip sevmeyeceklerinden pek emin değillerdi.
"Gruptan emin olamadık. Tekrar izlememiz gerekecek." dediler.
"Ama burada bir rock yıldızı var."
Pito beni aradı, "Evet, olur. Menajerliklerini yaparım."
Sırada ne var? Mantıklı olan albüm kaydı yapmak.
İlk maksi teklide yaşadığımız sorunun aynısını yaşadık.
Diğer gruplardan vakit kaldıkça kayıt yaptık.
"Akşama boşluk var, gelebilir misiniz?"
"Tabii, hemen."
Tek bir şey hatırladığım anlar oluyor
Bir sohbet…
İnsan ilk albüm kaydında çok gergin oluyor.
Juan'ın elleri titriyordu.
"Ay, Gustavo, bir dakika."
"Siktir, çok daha iyisini yapabilirdik." demelerini anlayabiliyorum.
Albüm hakkında karışık düşüncelere sahiptik.
Benim zevkime göre biraz vasattı.
Canlı performansımızın hakkını vermiyordu.
Bir defasında sabah kalkıp stüdyoya gittik.
Gece yaptıkları aranjmanları dinlettiler.
Bir şarkıya trompet eklemişlerdi.
Synthesizer'dan üflemeli sesleri.
Çok…
Çok ucuzdu.
Grubun hiç mi hiç hoşuna gitmedi.
Biraz aşağılayıcıydı.
Hatırlamıyorum. Trompet…
Başkanın odasına gittim,
ve dedim ki, "Derhâl Zaragoza'ya dönüyorum.
Kayıt kariyerim sona erdi.
Trompetler kalacaksa benim devam etmeye hiç niyetim yok."
Acayip öfkelendi.
Çıkardılar.
Pop gibi olsun.
Radyo programları için pop olsun.
Böyle baskı yapıyorlardı. İşi satmam gerekiyordu.
Bence o zamanlar çok eleştirilen o prodüksiyon,
Héroes'in ulusal müzik sahnesinde yer bulmasına yardımcı oldu.
İyi bir karar olduğu söylenebilir
çünkü radyoya o şarkıyla çıktık ve İspanya'da tanındık.
Öyle bir grup ki tek mini-albümü var,
çok sahne alıyor ve iyi fiyata bilet satıyor.
Geçinebiliyor musunuz bari?
İLK ULUSAL RÖPORTAJ
İdare…
Henüz değil çünkü bu seneki turne için ekipman satın alıyoruz.
Uzunçalarımızın da çıkmasıyla dört katı fazla sahne alacağız.
-Abartmayın. -Ekipmanımızın…
Abartmayın! Dört katı, 130 sahne yapar.
Şu an İspanya'da bunu yapan sadece iki grup var ve bu delice.
Paradan önemlisi sizin hayatınız.
O yüzden 130 sahne…
Héroes del Silencio.
-Şu, o. -Evet.
Şu da…
-O. -Harikaymış ya.
Şu da oradaki.
-Şuradakinin adı Pedro. -Peki, bu kim?
Solist o, değil mi? Sen solistsin.
Bize imza verir misin?
Yılın yeni grubu unvanını aldığınızda bir süredir beraberdiniz, değil mi?
Yaklaşık dört veya beş yıldır daha çok Zaragoza'da,
Aragon'da çalışıyoruz.
Sanırım ulusal çapta tanınınca bunun faydasını gördük.
Nihayet bana yol gösterecek
Doğru patikayı buldum
Bu gece aşk beni bekliyor
Dudaklarında
Her bir bakışınla, Tanrım…
Hanımlar beyler, A Media Tarde'de Héroes del Silencio.
Çürük meyveyi
Çoktan bir kenara bıraktım
Elbette televizyonda pleybek yaptık.
Bütün programlar pleybekti.
Mecburduk.
Sarı davul seti koymasınlar diye mücadele etmemiz gerekiyordu.
GENÇ GRUP
Arka plan dansçısı olmasın diye de. Pek çok defa bunun mücadelesini verdik.
Rock ve karanlığı temsil ettiğimizi açıkça ortaya koymamız gerekiyordu.
Damarlarımda akan çingene kanı…
İşte böyle. Birkaç programa çıkıyorsun ve bom!
Er ya da geç
Zincirler içinde kendimi kaybedeceğim
Kapaklara çıkıyorduk, ünümüz artıyordu.
Çok hızlı ün kazanan bir grup olduk.
Birdenbire ünlü oluvermiştik.
Plak şirketi için bile sürpriz oldu.
Elbette plak şirketi de şaşırdı. "Nasıl olur?" dediler.
Los 40 radyosuna girdiklerinde her şey değişti.
Dikkat! Bu hafta bir numarada Zaragozalı bu elemanlar var.
İşte karşınızdalar. Héroes del Silencio'dan "Flor Venenosa."
Söyleyecek sözleri bulamıyorum…
Albümdeki temiz ses
ve çıktığımız canlı konserler
grubun çok iyi işleyen iki yönünü gözler önüne seriyordu.
Beni dün duyduğumuz
O gürültüden uzaklaştır…
Bir şeyin başarılı olup olmayacağını kimse bilemez.
Kimsede formülü yoktur.
İnsanlar dinledi, beğendi ve aldı.
Aldı da aldı.
Bence ağızdan ağıza yayılan bir şeyin önüne geçmek çok zordur.
Biraz nefeslenmek için Hep bir çeşme ararım
İnsanların karşısına çok farklı bir şeyle çıktılar.
İspanya'da onları kıyaslayabileceğiniz kimse yoktu.
İspanya'da biri iyi iş çıkarıyorsa gözler hep onun üstündedir
ve bu durumdan hoşlanmayan biri mutlaka bulunur.
Büyük bir dezavantajları vardı.
Enrique'nin yakışıklı olduğu söyleniyordu.
Ciddiye alınan bir grup olacaksak 15 yaşında kadın hayranlarımız olamazdı.
O yüzden böyle bir…
Madrid'e bir çeşit tekel hâkimdi.
Eğer onlardan onay almazsanız…
Diego Manrique de dâhil.
Bunu dinliyorsa kulaklarını iyi açsın.
Onlardan olur almadan hiçbir şey yapamazdınız.
MÜZİK MUHABİRİ
Şey…
Onlara kalmıştı.
Eleştirmenler, bu işin doğası gereği
çölde yaşayıp "Hepiniz yanacaksınız." gibi laflar eden
münzeviler gibidirler âdeta.
O yüzden eleştirmenler şöyle hisseder…
Kimsenin onları dinlemediğini düşünürler ve bu aslında doğrudur.
O yüzden Héroes del Silencio'nun eleştirmenlere prim vermesi
yazdıkları eleştirilere bir bakıma meşruluk kazandırıyordu.
Bir yerdeki sahneniz bitiyor, 600 kilometre öteye gidiyorsunuz,
sonra adamın tekinin yazdıklarını görüyorsunuz.
"Şimdi dönüp cevap veremem ki." diyorsunuz. "Nasıl vereyim ki?"
Albüme ekleyerek.
Héroes del Silencio'nun olayı şuydu, ilk dinlediğinizde
plak şirketinin ürünü bir grup oldukları izlenimine kapılırdınız.
Plak endüstrisinin kontrolünde bir grup, derdiniz.
Ne de olsa Olé Olé'den Gustavo gibiler işin içindeydi.
Uluslararası bir şirketteyseniz sizden kötüsü yoktu.
Sırf uluslararası… Sırf bu yüzden bizi eleştirdiler.
Bir de imajları vardı.
İlk albümlerindeki imajları,
"kuaför grubu" dediğimiz gruplardan oldukları
izlenimini veriyordu.
Önceden ayarlanmış, sahnelenmiş gibiydi.
"Genç kızlara yakışıklı solist bile var." Müziklerini dinlemediler bile.
Sorumuz şu şekilde.
Héroes del Silencio'nun solistinin uzun sarı saçları
yüzünün hangi tarafına düşer?
Enrique'nin uzun sarı saçları bazılarını rahatsız ediyordu.
Daha ne diyeyim ki?
Üç bacağı olsa anlardım.
Bunbury âdeta uzun saçlı bir melekti.
Karizması ve sahnedeyken bambaşka bir şeye dönüşebilme yeteneği
kadınlarda arzu uyandıran özelliklerdi.
Enrique'nin sahnedeki hâli de hedefteydi.
"Héroes'in solistinin sarı saçlarına benzin döküp ateşe vermek istiyoruz."
Bazıları fazla ileri gidiyordu.
Can sıkıcıydı ve sanırım hâlâ da öyle.
Çünkü hayatımız söz konusuydu yahu!
Vasat ve banal olarak görülmekten usanmışlardı.
Artık öyle bir hâl almıştı ki Enrique bırakacağını bile söylemişti.
İkinci albüm düşüncesi bizi biraz korkutsa da
çok çalışarak üstesinden gelmeyi başardık.
İkinci albüme başlarken iyi hazırlık yaptık.
Phil Manzanera ile tanışabilecek olmamız bizi heyecanlandırıyordu.
Roxy Music'e hep hayrandım.
Bizi izlemeye geldiğinde kendimizi kralın huzurunda hissettik.
Pito bana Héroes'ten bahsetti
ve benden Calatayud'da onları izlememi istedi.
Onları izlemeye gittim ve "Bu çocuklar rock yıldızı." dedim.
MÜZİK YAPIMCISI
Siyah giymişlerdi. Seyirci de siyah giymişti.
Bir onlara baktım, bir seyirciye baktım
ve insanlarda yankı bulduklarını gördüm.
Hemen orada fırsatı gördüm.
Vahşi kanunlar
Kaçışımı bulandırıyor
Konsere geldi, konuştuk
ve ondan şu sihirli sözleri duyduk,
"Canlıyken nasılsanız albümde de öyle olmanızı istiyorum."
Körfez Savaşı'nın patlak verdiği geceydi.
Hiç unutmam.
Ayrıca…
Benim için çok önemli bir geceydi çünkü otele geri döndüğümde
annemin ölüm döşeğinde olduğunu öğrendim.
Londra'daydı, hemen gelmemi istediler.
Ben de Barajas'taki havaalanına gittim ama kapalıydı.
Savaş yüzünden.
Amerikalıların uçakları oradaymış.
O yüzden geç döndüm. Ben Londra'ya döndüğümde ölmüştü.
O yüzden o gece…
…çok önemliydi.
Elbette, ne yazık ki
Héroes ile tanıştığınız geceyi asla unutamayacaksınız.
Héroes.
Âdeta hafızama kazınmış durumda.
Sonuçta o gece…
Duydum ki gece
Tepeden tırnağa sihirliymiş…
Çok mutluyduk
çünkü stüdyoda Abbey Road'dan kalma eski bir kayıt masası vardı.
Bunlardan dünyada altı tane vardı.
Harika.
Yine o konserde çaldıkları gibi uyum içinde çalarlarsa
aynı enerjiyi stüdyoda da yakalayabilirdik.
Tam olarak bizi ifade eden bir ses yakalamayı başardılar.
Şafak çok erken söküyor
Ve ben yapayalnızım
Bence en Héroes albüm bu.
Açıkçası bence pek bir aranjman yapmadı.
Bir yapımcının yapabileceği en iyi şey bu. Hemen hemen hiç.
Bırak, grup kendi bildiği gibi yapsın, sen seslerini iyi kaydet.
Grubun şarkılarını sen yapma.
Kayıt esnasında ara verip öğle veya akşam yemeği yerlerdi.
İngiltere'de 12 saatlik stüdyo çalışmasına bir sandviç sıkıştırabilirsen
şanslısın demektir.
Ama onlar her seferinde, "Hadi, yemek yiyelim." derlerdi.
"Vay be, boşa amma çok vakit harcıyoruz.
Ama çok keyifli." diye düşünürdüm.
Alışık olduğumdan tamamen farklı bir şeydi.
Hoşuma da gitti.
Taşlar yerine oturdu ve sihir meydana geldi.
Bazen işler yolunda gider.
Bazen.
O albümde öyle oldu ama sonra bir daha öyle olmadı.
Esasen çok basit bir ezgisi var.
O da şu…
Sonra da şu…
Çok basit ama ben buna yankı verdim ve…
Böyle çaldım ve şöyle…
Sonra bıraktım yankılansın ve…
Vay be, gitar ve yankıyla giriş yapmak.
"Bunu ben niye akıl etmedim ki?" diye düşündüm.
Çünkü harikaydı!
Üzerinde çalıştığımız şarkı bizi çok ateşlemişti.
Çok acayip bir şarkıydı.
Kendini satabilirsin…
"Entre Dos Tierras", Héroes del Silencio'nun ilk teklisi.
Güç istiyorsan
Héroes del Silencio'nun ikinci albümü Senderos de Traición
çıkar çıkmaz 100.000 adet sattı.
Listelerdeki en büyük sıçrayış Senderos de Traición ile Héroes'ten.
Ulusal pop-rock sahnesindeki en çok satan grup.
Yeni albümleri Senderos de Traición İspanya rock rekorlarını altüst etti.
Senderos de Traición, görülmemiş satışlarıyla
resmen bir platin albüm.
Bırak beni
Düşüşünü izlemek benim suçum değil
İsimleri Héroes del Silencio olabilir ama nasıl da inlettiler ortalığı?
1990'ın en iyi şarkısı "Entre Dos Tierras."
O şarkının onlara yeni kapılar açacağını çok iyi biliyordum.
N'aber?
Yedi buçuğa kadar uyuyup sonra birden uyanıverdim.
Sağa sola koşturup duruyorum.
Hâlâ bavulumu açmadım.
İlk defa değil
Deliliği anlamaya bu kadar yakın hissetmem
Ve nihayet öğrendim
Kollarına bile hâkim olamamanın Ne demek olduğunu
Yorgun görünüyorsunuz efendim.
Ünlü insanlar gibi yaşamadık.
Zaragoza'da yaşıyor,
iki yıl önce gittiğimiz barlara gidiyorduk hâlâ.
Anneme dedim ki, "Ünlü olduğumda sana kürk manto alacağım."
-Aldın mı? -Elbette.
Turnelerde yanımda dolaştırdığım kocaman bir Toledo kılıcı da aldım.
Kılıcı göstersene.
İspanya'da kaç konser verdik, bilmiyorum. 130 konser mi? Bilemiyorum.
80'e vurduğumuzda, İspanya dışında başka ülkelerde de çalmayı düşünür olduk.
Menajerimize ve plak şirketine
bu çok delice geliyordu ama onlara kulak asmadık.
ORTA AVRUPA, 1991
Bu yatak odasından
Uzay boşluğuna…
Bende olmayan bir vizyona ve bende olmayan bir azme sahiptiler.
Onlara minnettarım.
İlk Avrupa turnemizi hatırlıyorum.
İsviçre'de birkaç yerde çaldık. Belçika'da da çaldık.
Minibüse atlayıp Belçika'ya gidiyorsun, çalıp geri dönüyorsun.
Cádiz'e gidiyorsun, Brüksel'e niye gitmeyesin?
Kazanırsın ya da kaybedersin
Hiçbir zaman umurumda olmadı
Seni ele geçiren şey aldığın risk
Gittiğin yer değil
Ufak bir bardı. Bir köşesinde ufak bir sahne vardı.
Elinde gitarıyla tek bir soliste göreydi ama biz ful ekipman gitmiştik.
Bizi elimizde amfilerle görünce "Ne sanmış bunlar?" dediler.
Sahne alçaktı.
Bateriyi kurduk, "Gerisini nereye koyacağız?" diye kaldık.
Bütün o işler çok güzeldi
çünkü insanlar bu kadar küçük mekânlarda bizi dinlemekten zevk alıyordu.
Zaragoza'dan Héroes del Silencio.
İspanya'da büyük birer yıldızken
Almanya'ya gidip boktan bir pubda veya ufak bir barda çalmak…
Pek plan yapmadık. Ucuz hostellerde kaldık.
Bolca yol tepip bolca eğlendik.
Beraber çalışıyor ve şarkı yazmaktan zevk alıyorduk.
Güzel zamanlardı.
Günde altı yedi saat minibüste geçiyordu.
Bütün gün berabersiniz. Dört kişilik evlilik gibi.
Grubun arasından su sızmıyordu, bütün gün beraberdik.
Grup adına heyecanlı ve ümitliydik.
Nasıl unuturum
Bir zamanlar Bana yardım etmek isteyen o kişiyi?
Her bir yanımda
Sebep olduğun acıyı
Affetmesini bilmezsem
Tüm turnelere aynı insanlarla çıkardık, aynı ses ve ışık ekipleriyle.
Müziğimizi nasıl sunup
ne yapmak istediğimizi çok iyi anlayan insanlarla.
Kimliğimize arka çıkacak çok iyi bir ekip oluşturmuştuk.
Kovuldun.
-Martín'i gördün mü? -Martín.
Martín yol menajerimizdi. Minibüste bizimle gelen kişiydi.
Günlük işleri, otellere ulaşımı organize eder,
ses kontrole gitmemiz için bizi arardı.
Turnenin baba figürü gibiydi.
Martín, bırak biraz yaşayayım.
Bırak yaşayayım Martín.
Her tür işe çok hâkimdi,
birçok İspanyol yıldızın yol menajerliğini yapmıştı.
Onu Héroes'e verdim çünkü doğru kişi olduğunu biliyordum
ve birbirlerini çok iyi anlıyorlardı.
Abimiz gibiydi, hep bizimleydi.
Bize hep destek oldu.
Martín grup için çok önemli biriydi
çünkü insanın dengede kalmasına yardımcı olan türden bir insandı.
-Virajı biraz daha iyi alsaydın… -Düz yolda gidiyorduk geri zekâlı.
Aynı şeyi ertesi sene de yaptık, daha çok Almanya'da.
Berlin'deki "Ich bin ein Ausländer" festivaline davet edildik.
Her şeyi kökünden değiştiren o oldu.
IRKÇILIK KARŞITI FESTİVAL, BERLİN, 1991 SONBAHARI, ICH BIN EIN AUSLÄNDER
Duydum ki gece
Tepeden tırnağa sihirliymiş
Bir goblin İnsanı hayal kurmaya davet edermiş
Biliyorum ki son zamanlarda
Neredeyse hiç durmadım
Galiba biraz saçmalıyorum
Çaldık…
Teşekkürler.
…ve soyunma odasına gittiğimizde içeri giremedik.
Marx Kardeşlerin 3 Ahbap Çavuşlar Operada kamara sahnesi gibiydi.
Bir sürü insan çıkıp geldi. Kim bilir nereden.
Hepsi imzalı kontrat peşindeydi.
Festival çok büyük bir fark yarattı çünkü TV'den verildi
ve bütün Almanya izledi.
O noktadan sonra her şey…
Héroes del Silencio…
İyi akşamlar Frankfurt.
…Héroes del Silencio!
Héroes del Silencio.
İspanya, ardından da Avrupa'daki büyük başarımızın kıvılcımını
"Entre Dos Tierras" yaktı.
Bu yaz Avrupa sahnelerini kavuran en heyecan verici rock gruplarından.
Héroes del Silencio.
Berlin'deki konserlerden birinde
Enrique'nin üstü çıplakken
3.000 Alman "Entre dos tierras" diye bağırıyordu.
Tüylerim diken diken oldu.
"Entre dos tierras" diye bağırmaları…
Ne dediklerini bilmiyorlardı.
Kimse ne olduğunu anlamıyordu.
Plak şirketi de anlamıyordu bence.
Pito da anlamıyordu, hatta belki kendileri de anlamıyordu.
Ama sihirli bir şeyler yaşandı.
Patronum beni bir grubu dinlemeye yolladı.
Yaşadıkları Zaragoza'da çalıyorlardı.
Enrique, İspanyolca söylüyorsun.
Malum soru, senin için bu önemli mi?
Sonuçta İngilizce de söyleyebilirsin, daha çok dinleyicin olur.
Evet ama bence İspanyolca söylememiz bir seçim değil.
İspanyol olduğumuz için doğal olan bu.
Bence kendi dillerinde şarkı söyleyen tüm Avrupalı gruplar için büyük bir an bu.
Rock müziği herkese açmak için.
Müzik dünyasını takip ederken karşılaştığınız
heyecan verici şeylerden biri, kalıpları kırıp herkesin beklentisini aşan
gruplar ve solo sanatçılardır.
İspanya'da nasıl eleştiriler aldınız?
Aynıydı. "Moncayo'lu Hombres G" diyorlardı bize.
Şerefsizler.
Düşünsenize… Yapacak bir şey yok.
Bir veda hiç bu kadar kısa sürmedi
Turne sona erdikten sonra biraz izin yapmaya karar verdiğimiz
bir aralık oldu.
Kısa bir süre içindi.
Her çalışanın normal izin süresi kadardı.
Joaquín, Copi ve ben Hindistan ile Nepal'e gittik
ve oradayken
kültürlerine, kitaplarına ve müziklerine daldık.
Ruhani kitaplar okumaya başlıyorsunuz.
Budizm ve Hinduizm.
Hindistan ile Nepal'in ruhani havasını soluyorsunuz.
Bir bakıma bazı kapılar açan bir seyahat oldu.
Bu durum sözlerimize ve enstrümantal seviyede bize yansıdı.
El Espíritu del Vino'da açıkça görülür bu.
Çok daha karmaşık ve derin bir albümdür.
Hiçbir zaman
Bir gurum ya da rehberim olmadı
Kayıp bir davayı…
Yeni bir albüm kaydetmekten bahsetmeye başladıklarında
elimizde pek materyal yoktu.
Sanırım Noel'den sonra geldiler.
Onlar için kocaman bir ev tutmuştuk.
Londra'nın hemen dışındaydı.
İşte evimiz.
Çok uzun süredir turnedeydiler.
Hiç şarkı yazdılar mı, bilmiyordum.
"İki kasetlik albüm olacak." dediler bana.
Ben de dedim ki, "Hayır, olamaz. Emin misiniz?"
Bizim olaylara bakış açımız böyleydi.
"Yeterli şarkı mı yok? Çift kaset olsun."
O süre boyunca Phil bize karşı çok sabırlı davrandı.
Yeni yıl tatilini orada geçirdik.
Phil, tatili ailesiyle geçiriyordu.
Şarkı yapmak için kendi başımıza stüdyoya gidip durduk.
"İşte stüdyo burada." dedim.
Stüdyo, evimden ayrı bir binadaydı.
"Şu an 26 Aralık." dedim.
"7 Ocak'ta kayda gireriz.
İşte stüdyo burada. Prova yapıp şarkıları bestelersiniz.
Ama sizi görmek istemiyorum.
Duymak da."
Çok yıllar sonra öğrendim ki…
Bilemiyorum, çok uyuşturucu almışlar.
Gece gündüz oradan çıkmamışlar. Neler yaşandı, bilmiyorum…
Şarkı da yazmamışlardı.
Juan diyordu ki,
"Sabah üçte daha iyi gitar çalıyorum."
Ben de, "Tamam, çok güzel ama ben orada olmayacağım." dedim.
Biraz elma suyu.
Güne enerjik başlamak için.
Biz miks yaparken bazen Londra'ya inerlerdi.
Arada bir telefon gelirdi.
"Polis bizi durdurdu.
Bizi çıkarması için birini yollasana."
O zamanlardan hatırladığım, her şeyimi o işe vermemdi.
Günün 24 saatini.
Şu an çalamıyorum.
Yeni yıla stüdyoda, enstrümanlarımızla kutlama yaparak girdik.
Birkaç tane de şarkı yazdık.
"La Sirena Varada"yı uyuşturucu sayesinde bestelediğiniz efsanesine ne dersin?
Efsane değil, gerçek.
Kayıtta.
-Hazır olunca… -Kayıtta mı?
Evet.
-Şimdi? -Hayır.
-Ne? -Beni görüyor musun?
-Onu görüyor musun? -Hayır.
YENİ YIL ARİFESİ, 1992 "SIRENA VARADA"NIN İLK KAYDI
LENSİN KAPAĞINI ÜSTÜNDE UNUTMUŞLAR
Ne oldu Joaquín?
O gecelerden birinde bir şeyler almış olabiliriz.
…LENSİN KAPAĞI HÂLÂ TAKILI.
Kanayan diş etleri
-Çok iyi gidiyorduk lan. -Baştan alıp doğru çalalım.
B yüzü bu.
Baştan mı alsak?
Yani, onca hataya rağmen yine de bayağı iyiydi.
-Kayıtta mı? -Yok.
-Bunu durdurmanın bir yolu olmalı. -Kapatmasana.
Nasıldı?
Çok güzeldi.
Çok güzel bir gecenin ardından bütün o güzellikler uçup gidiyor…
…ve geriye…
Yaratıcı alanlarda
herkes kendi limitlerini ne kadar zorlayabileceğini merak eder.
O limitleri elinden geldiğince zorlarsın.
Biz de öyle yaptık.
Bana sorarsanız son derece makul ve mantıklıydı.
Pito bardak altlıklarıyla çalıyor.
Bu adamı grubunuza menajer yapar mıydınız?
Uyuşturucu beni daha da aptallaştırdı.
Tanıdığım hemen herkesle ilişkimi çok daha kötüye götürdü.
Pek çok kötü şeyin sorumlusu odur.
Çektikçe sabahına daha beter kalkarsın. Başkalarına tahammülün düşer.
Sabrın azalır, stresin artar.
Albüm istediğin kadar iyi olmayacak diye daha çok endişe yaşamaya başlarsın.
Uyuşturucu kullanmak, Héroes'e faydadan çok zarar verdi.
-Şurasını değiştireceğim. -Tamam.
Sound'ımızı değiştirdik.
Beklentiler daha da büyüdükçe gerginlik de artıyordu.
Boyumuzdan büyük işlere kalkışmış olabilirdik.
Pek çok farklı yönde şeyler denemek
ve müzik konusunda daha girişken olmak,
grup içerisinde ilk defa çatışmamıza
ve ne yönde ilerleyeceğimiz konusunda fikir ayrılığına düşmemize neden oldu.
Anlaşmak istemiyor veya nasıl anlaşacağımızı bilmiyorduk.
Kendimizi birbirimize ifade edemiyorduk.
Bir bakıma
bu albümü bir sürü yeni fikirle doldurmuş ama o fikirlerin son cilasını atmamıştık.
Phil elinden geleni yaptı.
Yapabildikleri de…
İnanılmazdı.
O kaosun içinden bir albüm çıkardı.
İkinci kontrol.
Süper. Tamam, devam edelim.
İLK KONSER EXCESO TURNESİ, 1993 YAZI
Arzuların insanı bu kadar sıkıştırması…
Son albümleri El Espíritu del Vino ile Berlin'de sahne alan
Héroes del Silencio'yu dinlediniz.
Grup, Entre Dos Tierras albümünün Almanya satışlarından altın plak aldı.
Plak şirketi Avrupa'da olup bitenleri gözler önüne sermek istiyordu.
Ama insanlar bu yaşadıklarımıza hâlâ kuşkuyla yaklaşıyordu.
Sanki olanları biz uyduruyorduk.
Héroes del Silencio'nun
kraliyet karşıtı yorumlarının yarattığı polemiğe rağmen,
grup, rock'ı Zarzuela Sarayı'nın kapılarına taşıdı.
Evet, biraz polemik yarattı çünkü…
İspanyol basını böyle bir fırsatı asla ıska geçmez.
"Madem bu kadar rockçı, punkçı ve anarşist takılıyorsunuz,
neden prensin suratına tükürmediniz?"
İşte bu bizi kızdırıyor.
Héroes del Silencio'yu eleştirmemizin nedenleri vardı.
Siktir.
Basına karşı çok agresif bir tavrımız vardı.
TV'nizi camdan aşağı atın.
Ulusal basın tarafından sevilmek için pek çaba gösterdiklerini söyleyemeyiz.
Sik kafalının teki bize yine
demode diyecek.
Benim hatam belki de şuydu.
Muhabirlere biraz kaba davranırken halkın arkamızda olduğunu sanıyorduk.
70'lerin gerçek rock'ını diyorum.
-İzin verirseniz… -Tabii.
Herkes ona "çekilmez" derdi.
Ben de onu şöyle savunurdum,
"Tanıştığımız günden daha çekilmez değil."
Yıldız olduğu için böyle değildi.
Kendinden çok emindi.
Bize hep biraz kibirli ve memnuniyetsiz bulmuşlardır.
Kariyerimizin nasıl olmasını istediğimizi başından beri bildiğimiz için olabilir.
Öte yandan çok çekingendiler.
Rockçı kimlikleri bu çekingenliği maskeliyordu.
Sizce sergilediğiniz bu öfke hâlâ iş yapıyor mu?
Promosyon yapma ihtiyacını anlıyorum.
Ama ben yapmamayı tercih ederdim.
Size soralım. Genç adam, dikkatiniz başka yerde.
-Öyle mi? -Héroes'in ne gibi korkuları var?
Korkular mı?
Juan ve ben istemiyorduk.
Hep solistlere mikrofon uzatan medya için bu biraz garipti.
Enrique hep göz önündeydi ama aslında hiç olmak istemiyordu.
Röportajdaki tüm soruları siz cevaplarsanız,
hiç cevaplamak istemeyen gitaristten daha ünlü olmanız doğaldır.
Kimseye ders vermem. Herkes kendi bildiğini okumalı.
-Bu kadar. -Peki.
Juan işine bakan bir rock yıldızıdır.
Kendini konuşarak değil
gitar çalarak daha iyi ifade eden türden bir sanatçıdır.
Kıskançlık vardı.
Biri, diğerinden daha çok ilgi görüyor olabilirdi.
Juan'ın daha fazla takdir görmesi gerekirdi.
Gruptan değil, onlardan görüyordu.
Dışarıdan görmeliydi.
Grubun sound'una Enrique kadar, hatta ondan daha çok katkısı olduğu için.
Sessizce kadeh kaldırıyorum
Birbirimizin adını bile bilmiyorken…
Cidden. Hadi.
Ama sırf varlığın bile
Beni rahatsız ediyor
Ve içimi boşaltıyor
Ve ümit dolu bir çığlıkla
Sana veda ediyorum
İçimi boşalttığını…
O şarkı bana punk gibi geliyordu.
"Ne yapıyorlar?" demiştim.
"Şimdi de punk mı çıktı?"
"Hele bir 'La Herida' çalsın." dediler.
"Görelim bakalım." dedim. "La Herida"yı çaldılar.
Her zaman…
Aynı performans
Aynı seyirci…
Bu bir balattı. "Ne güzel bir balat."
Ama sonunda, bom!
Birden yükseliyorlar.
Bana sorarsanız tam olmamıştı ama neyse.
Kafa karıştıran bir gruptuk.
Normal çünkü başlarda çok vasattık…
Bu yaptığımız, ister doğru ister yanlış, kariyerimizde evrim niteliğinde bir adım.
Şarkıları canlı nasıl çalacağımızı konuşuyorduk.
Turneye bir gitarist daha katmanın iyi olabileceğini düşünüyordum.
Alan Boguslavsky'yle Pinto'nun verdiği bir partide tanıştım.
Juan ile gitar denemesi yapacaklardı.
Sürüyle shot attık.
"Bu adamın üstüne yok." dedim.
GİTARİST
Yok, orasını daha fazla kurcalamayalım.
Onu iyi içtiği için aldım, iyi çaldığı için değil.
Çalışını dinlemedim bile.
"O testi geçtin, bu testi geçtin, şimdi gel,
bakalım gitar çalabiliyor musun?" dediler.
Gelişiyle farklı etkileşimler, farklı bakış açıları getirdi.
Bütün getirdikleriyle hemen bağ kurduğumu hatırlıyorum.
Héroes del Silencio'daki rolümü iyi anlamıştım.
Çünkü sonuçta ritim gitar çalmayı hep tercih etmişimdir.
Héroes del Silencio dâhilinde üstleneceğim bir diğer rolünse
taze kan olmak olacağını fark ettim.
Ne yönde? Hem iyi hem de kötü yönde.
Gruptaki duygusal gerilimi ben alıyordum.
Onu sanki müzik için değil de kendilerine iyi gelsin diye almışlardı.
Size grubun yeni üyesini takdim etmek istiyorum.
Meksika'dan geldi. Karşınızda Alan Boguslavsky Bey.
O sıralar kalacak yerim yoktu.
Arabamın bagajında kıyafetlerimin durduğu bir valiz vardı.
Birkaç gün bir arkadaşımda kalır, sonra başka bir arkadaşıma geçerdim.
Düşünsenize, arabanızda ya da arkadaşınızın yanında yaşarken
birden İspanya'ya gidip
Zaragoza havaalanından özel uçakla ilk konserinize uçuyorsunuz.
Herkesin hayatını değişmez mi?
Vay canına.
Rock and roll peşinde koşan her müzisyen bunu deneyimlemek ister bence.
Turneye çıkıp her buldukları yerde çalmak istiyorlardı.
İlgiyi ve bir bakıma ünü falan da tatmak istiyorlardı.
İlahî soydan gelen yaşlı insanların İleri yaşları
Benim için çok yeniydi.
Eğlenceli yanları vardı, ani çatışmalar olurdu…
Üç konserden sonra bir gün izin olurdu ama o da yolda geçerdi.
Sonra üç dört konser daha verip yine yola düşerdik.
"El camino del exceso" çalacağız.
MEKSİKA, 1993
Tavernadan tavernaya laf fırtınası
Her günkü koro, bana planını söyle
Kan fışkırır Bir tek daha atınca ortalık karışır
Eğer cennet yoksa
Nerede patlayacaksın?
Geçen hafta İspanya'dan harika bir grup geldi.
Avrupa'da İspanyolca rock'ın lideri kabul ediliyorlar.
Amerika'da işler çok daha zordu. Meksika'da önemli bir turne yaptık.
Ama ufak sahnelerdeydi, gruba ivme kazandırmaya çalışıyorduk.
Para yettiği sürece
Ve kararlılık yitmediği sürece
Tuğla tuğla…
Grup gerekeni yaparak dinleyicileri kazanıyordu.
Meksika'dan İspanya'ya ve hepinize tebrikler.
Bu inanılmaz grup burada olduğu için çok mutluyuz.
Doğruca İspanya'dan, Héroes del Silencio.
Baja California sınırı.
Burada olduğumuzun kanıtı.
Öyle bir turneydi ki bir gün 100 kişiye, ertesi gün 100.000 kişiye çalıyorduk.
Sonra birden Madrid'deki arenada sahne alıyorduk.
Derken Viyana'da bir salona gidiyorduk.
Almanya'da bir festivalde çalıyorduk.
Oradan Arjantin'e geçiyorduk.
Sürekli uçuyorduk ve turnedeydik ve her şey kaotik ve dağınıktı.
Geleceğin daha iyi olacağından Hâlâ şüpheliyim…
Selam, günaydın. Şu an Almanya, Siegen'deyiz.
Dağlardaki seyahatimiz devam ediyor.
Çöküşü kafanda yasaklamışsın
Düşüş, ivmesini çokça kaybetmiş
Güneşin mabedi havaya uçtu
Haçın kurtuluş olup olmadığını
Artık asla bilemeyeceğim…
Devasa turnelere çıkıyorduk. Bitmek bilmiyorlardı.
Çok ama çok uzundular.
Bir yerden sonra insanı yoruyor.
Bir arada yaşamayı zor hâle getiriyor.
Her geçen gün, hafta ve kilometreyle
kişiliğinizin belirli yönleri iyice ortaya çıkmaya başlıyor.
O yüzden otele dönünce herkes…
Grubu değil, kendimizi düşünür olduk.
Amfiler iyice büyüdü.
Her üyenin sesi yüksek çıkmaya başladı.
Birbirimizi eskisi kadar dinlememeye başlamış da olabiliriz.
Kurtuluş
Bence en az bir yıl ara vermeliydik.
Tanrı!
Birkaç eleştiri okudum.
Almanlar bizim yorgun göründüğümüzü, eskisi gibi diri olmadığımızı söylüyormuş.
İçten içe doğru olduğunu biliyordum.
Sonunda strese yenik düştük.
Enrique'nin sesi çok…
Zorlama, çok boğuk çıkıyordu.
Birden Paris'te, Élysée Montmartre'da çıkacağımızı öğrendik.
2.000 kişiyle dolup taşmıştı.
Üç veya dördüncü şarkıda Enrique, "Artık söyleyemeyeceğim." dedi.
Mikrofonu yere bırakıp sahneden indi.
Soyunma odasına geçtik ve Enrique, "Devam edemeyeceğim." dedi.
Tabii şaşırdık
çünkü solistinizin yenilmez olduğunu, gücünün hiç tükenmeyeceğini,
sesinin asla gitmeyeceğini sanırsınız ama o, birden durdu.
Böylece Héroes del Silencio…
Uzunca bir süre sessizliğe büründü, çok zordu.
Bir sürü uzun yolculuk yapıyorduk.
Sekiz dokuz saat boyunca tek kelime etmiyorduk.
Tehlikeli.
Héroes del Silencio'nun turne menajeri Martín Druille
araba kazasında yaşamını yitirdi.
Kazada sahne amiri de ciddi yaralandı ama neyse ki tehlikeyi atlattı.
Kazanın olduğu geceden ne hatırlıyorsun?
Şey…
Dönüş yolundaydık…
Yeni yıl arifesiydi.
Turnedeydiniz ama neredeyse sona ermişti, değil mi?
Noel için eve dönüyorduk.
Yeni yıl için.
O gece Martín'le miydin?
Vakit geçirmiştik.
Sonra ayrıldık, ailelerine deniz mahsulü almaya gittiler.
Çok hızlı kullandığı için hep ateşle oynuyordu.
Yandı gitti.
Çok kötüydü.
Canımızı yaktı.
Üstelik yol menajerimizdi. Yani sonuçta esas elemanlardan değildi.
Ama bazen en önemli kişiler, en önemli unvana sahip olanlar değildir.
Martín gidince
grup bir baba figürünü kaybetmiş oldu.
Aramızdaki ilişkiye de katkısı olan birini.
Çok acı verici bir kayıptı çünkü bize hem profesyonel anlamda
hem de kişisel olarak çok yakındı.
Çok canım yandı, Martín'le aramda çok güzel bir bağ vardı.
Önemsendiğimi hissettiriyordu.
Onu dünyadaki bütün sevgi
ve minnettarlıkla anıyorum.
Ne zaman onu düşünsem içimi mutlaka…
…melankoli kaplar.
Grubun üzerinde çok büyük iz bıraktı.
Martín öldükten sonra Zaragoza'da çıktığımız ilk konser
çok duygu yüklü bir konser oldu
ve çalarken gerçekten çok zorlandık.
Bu konserin yol menajerimiz ve yakın dostumuz…
Martín'e bir anma gibi olmasını istiyoruz.
Onun anısına…
…ve onunla yaşadığımız güzel anlara gelsin.
Bu, senin için Martín.
Héroes!
BENASQUE HASTANESİ, 1994 KIŞI
Sanırım Benasque'a gitmemizin sebebi
grubu motive edecek güçlü bir şeylere ihtiyaç duymamızdı.
Zaragoza'da prova yapsak daha beter olurdu.
Çünkü artık tükenmiştik.
Tekrar bodruma girseydik…
Dünyadan ve gürültüden uzaklaşmak içindi.
Bir bakıma kendimizi bulmaya çalışıyorduk.
Hadi, yukarı çıkalım. Nereden?
-Şuradan. -Şuradan.
-Yaklaşmamız gerek. -Yaklaşalım.
Tekrardan bire bir ilişki kurma fikri hoşumuza gitmişti.
İlk başlarda olduğumuz gibiydik.
Bir aradaydık işte.
Bu kadar izole olmak gruba bir dinginlik getirmişti.
Olay bir arada olmaktı.
Ufak bir prova alanına hep beraber sıkışmak gibi değil de
ister dışarıda yürüyüşe çıkarak
ister otelde kalarak bu fevkalade yerde istediğini yapabilmekti.
Dağları sevenler erkenden kalkıp keşfe çıkar,
dağ yürüyüşünü pek sevmeyenler de yemek yiyip prova yapardı.
Şu an Juan'ın gölden balık tutmaya çalıştığına…
…şahit oluyorsunuz çünkü burada mahsur kalmış olabiliriz.
Gördüğünüz üzere,
bulutlar üstümüze çöktü.
Enrique son dalı tüttürüyor.
Özel yapım dal.
O sıralar menajerimiz pek kendinde değildi.
Kafası biraz güzelken çıkıp geldiği olurdu.
Menajerlik görevini artık bir kenara bırakmıştı
ve grubun meselelerine pek önem vermiyordu.
Pito her geçen gün daha çok uyuşturucu almaya başladı.
Tıpkı…
Tıpkı İspanya'daki herkes gibi aslında.
Ama bazılarımız hâlâ işlevlerini yerine getirebiliyordu.
Ama Pito artık menajerlik yapamadığı bir noktaya erişti.
Evet çünkü o sıralar ne derdim olduğunu bilmiyordum.
Artık biliyorum, o zamanlar bilmiyordum.
Her şey üstüme üstüme geliyordu.
Oradan İngiltere'deki bir eve geçtik.
Öfkeliydik.
Londra'da öfkeliydik
çünkü Enrique, Madrid'i arardı ve Pito onunla konuşmazdı bile.
Londra'nın dışındaki kır evinde prova yaptığımızı hatırlıyorum.
Günlerce Pito'ya ulaşmaya çalışırdık ama hiçbir yerde bulamazdık.
En sonunda Suede'in üyeleriyle bir otelde olduğunu öğrendim.
Uyuşturucu içmekten artık kafaları gitmişti.
Telefona çıkmayınca
ben de otele gittim.
Odasına girdim.
Onunla konuşmaya çalıştım.
Bütün o karmaşanın ve anlaşılmaz konuşmaların arasında…
…ona ulaşmaya başardım.
İyileşmek için biraz ara vermesi gerektiğini
ve bu sırada bizim de albüm kaydedip turneye çıkmamız gerektiğini söyledim.
İyileşince bizi aramasını söyledim.
İşin komik yanı, beni iki gün sonra aradı.
İyi olduğunu söyledi.
Bitirmemiz gerekiyordu.
Menajersiz kalınca biz de yön değiştirdik.
Yapımcımızı da değiştirmek istiyorduk.
Bob Ezrin etkileyici bir figürdü çünkü Pink Floyd'un yapımcısıydı.
Alice Cooper ve Aerosmith'in de.
Kayıt için Los Angeles'a gitmek…
"Başka bir aşama bu." diyor insan.
Çok güzel!
Öylesine başlamak
Ve istediğin zaman son vermek…
Avalancha'yı kaydederken çok zorluk çektim
çünkü Pink Floyd'un yapımcısının karşısında olmak
o kadar ayrı bir seviye ki,
"Bu insanlara layık olmak için ne yapmalıyım?" diyorsunuz.
Bu baskı karşısında dondum kaldım.
Juan'ın ellerinde yaşamaya başladığı sorun çok ciddiydi.
İlk başlarda ne kendisi ne de başka biri
onun bu sorununu alınması gerektiği kadar ciddiye aldı.
Sol elimdeki sorunun üzerinde durmadıkça gitar çalmak çok acı vermeye başladı.
Korkutucuydu.
Korkutucuydu çünkü Avalancha için çalmam gereken şeyler beni zorluyordu.
Altından kalkamayacağımdan korkuyordum.
60 kere sahne aldık ve ben hiçbirinde…
Parmağımı bir tele koyardım ama o başka bir yere giderdi.
Bana olan bitenin farkında değillerdi.
Üstüne bir de su gibi alkol
ve partiler falan binince…
Sanırım son Amerikan turnesinin başlarındaydı.
Bazı çatışmalar yaşandı.
Enrique farklı şeyler denemek, yeni şeyler yapmak istiyordu.
Müziği farklı yönlere çekmek, yeni enstrümanlar katmak istiyordu.
Juan'ın sound'unu değiştirmek istiyordu…
İşte o zaman fikir ayrılıkları çıktı.
Neden Avalancha? Neyin çığı bu?
Bir motivasyon çığı.
Öyle bir an gelir ki grubun dört ya da beş üyesinin
karşılıklı oturup konuşması
ve bizi bir araya getiren şey olan dostluğu ve müziği geri kazanması gerekir.
O yüzden buradayız.
Şunu fark ettim ki müzikal açıdan
Enrique ile Juan'ın arasındaki mesafe zamanla iyice açıldı.
Biri bir yöne,
öteki diğer yöne gitti.
Çapraz ateşte de Joaquín, Pedro ve ben kaldık.
Bir ara Pedro hastalandı ve ameliyat olması gerekti.
Pedro kalp ameliyatı oldu ve o Zaragoza'da kalırken
biz başka bir bateristle Meksika'ya gittik.
Çok kaotikti.
Sonra, "Artık durmamız gerekiyor." dediğimiz bir konuşma yaşandı aramızda.
Hastalığın ateşi
Hâlâ alnımda dururken
Konuyu etraflıca düşündüm
Kibrin yılanlarını salmaya karar verdim…
Bir sorununuz olduğunda, biri yaranıza parmak basıp
"Sorun işte bu." derse
ilk tepkiniz ona karşı çıkmak olur.
Herkesi topladı
ve yaptığımız müzikten artık hoşnut olmadığını
ve grubun artık bittiğini söyledi.
Devam etmek istemiyordu, her şey sona ermişti.
İyileştim, Meksika'ya gittim ve Anye Bao'ya şöyle dedim,
"Uçağa atla ve buradan git. Burası benim yerim lan."
Geldiğinde ona ilk söylediğimiz şey grubu dağıtmak istediğimiz oldu.
Cennet, cehenneme döner
Şikâyet edip durur
Ama kimse bir adım atmazsa
Sorunu kim düzeltecek?
Bir dizi öneri kaleme aldım.
Durumu iyiye götürmek için neler yapabileceğimiz hakkındaydılar.
Grubu nasıl kurtarırız diye.
"Bir.
Rock and roll bitmiştir.
Rolling Stones'un modası geçti, AC/DC'nin de.
O iş artık bitti.
Gibson ile Marshall geçmişin markaları.
Şu, bu ve öteki. Artık birer hiçler."
Belki tam anlatamamıştır ama On Emir gibiydi.
Artık Marshall yok da ne? Artık ses yokmuş.
Önerilerimin pek iyi karşılanmadığını hatırlıyorum.
"Biri kafayı yemiş." dedim.
Kalktım, odadan çıkıp kendi odama geçtim.
"Şöyle mi yapsak? Şunu bir dinlesenize." demeyi bilemedi.
Diğeri de her şeyi doğrudan üstüne alındı.
"Ben gidiyorum." "Ben de." gibi bir şey yaşandı.
Yani, 15 dakika içerisinde…
Pedro hariç herkes grubu bıraktı.
Bana yeni bir kalp vermişlerdi.
Oraya gittiğimde şey dedim, "Bu ne ya?
Sizi üç ay hastaneye kapatayım da görün bakın nasıl oluyormuş lan."
Grubun dağıldığı resmen ilan edildi mi?
Hayır.
O sıralar kimseye bir şey söylemedik.
Sonuna kadar da dayandık.
Artık kavga etmemize gerek kalmadı diye düşündük.
Çünkü sorun bir bakıma çözülmüştü.
Bunlar son konserler, düzgünce bitirelim.
Cennet, cehenneme döner
LOS ANGELES, 1996 SONBAHARI
Son Héroes konseri Los Angeles'taydı.
Bob Ezrin bizi izlemeye geldi.
Adam purosuyla soyunma odasına kurulmuştu,
"Konser nasıl geçecek?" diye sordu.
İptal olacağı içime doğmuştu sanki. Ona şöyle dedim,
"Sana bol şans."
Öyle dedim çünkü konser falan olmayacak diye düşünüyordum.
O günü hiç unutamayacağım.
Bize turne ayarlamak için Japonya'dan birileri gelmişti.
Çok boktan bir konserdi. 20 dakika, bilemedin yarım saat dürdü.
İyi akşamlar.
O sıralar ABD'deki konserler biraz sert geçiyordu.
İnsanlar sahneye bir şeyler atardı.
İçeri birileri alınmış, nasıl girdikleri belli değil.
Enrique'ye bozuk para atmaya başladılar.
Sahneye bir şeyler atmaya başladılar. İnmeye karar verdim.
Juan bana öyle bir bakış attı ki,
"O giderse ben de giderim ya." der gibi, sonra hepsi gitti.
Japon heyet soyunma odamızdaydı. Bizi izlemeye gelmişlerdi.
Japonya'da büyük olmayı hep istemişimdir.
Tam Japonlar bizi izlemeye gelmiş, Japonya'da çıkış yapmamızı isterken
grubu dağıttık, hem de gözlerinin önünde.
Veda ettik ve hepimiz ayrı yollardan Zaragoza'ya döndük
ve işte orada öylece son buldu.
Bir İspanyol rock grubu tarafından çıkılan en iddialı turnenin ardından
Héroes del Silencio dağıldı…
12 yıl ve binin üzerinde konserden sonra…
…40 ülkede altı milyondan fazla albüm sattı…
Héroes del Silencio artık solo projelere odaklandı.
Enrique Bunbury…
Ekim 1996'da dağılmış gibiydiler…
Grup dağılalı yıllar olsa da…
Sahneye tekrar dönerler mi diye sorulduğunda
grup üyeleri sessizliklerini bozmayı reddediyor.
ON YIL SONRA
ŞUBAT 2007, ZARAGOZA
Hazır olduğunuzda başlayın.
Héroes del Silencio'dan merhaba. On yıl boyunca sahne almadıktan sonra
sevinerek duyurmak isteriz ki
ilk kayıtlarımızın piyasaya çıkışının 20'nci yıl dönümünün şerefine
sadece on konserden oluşacak bir turne düzenleyeceğiz.
İspanya'nın en önemli gruplarından birinin dönüşü pek sessiz olmadı.
ABD, Latin Amerika ve İspanya'da
tarihî bir turne için tekrar bir araya geldiler.
Héroes del Silencio'dan bahsediyoruz. 11 yıl sonra tekrar bir aradalar.
…iki, bir.
Bazı dükkânlar gece yarısı kapılarını açıp
Héroes del Silencio konser biletlerini satışa sundu.
Bence gerekiyordu.
Bencilce tekrar sahneye çıkıp
bu şarkıları söylememiz gerekiyordu bence.
İlk kurulduğumuzdaki ruhla tekrar bir araya gelmeliydik.
Halkın ve herkesin önünde
birbirimize duyduğumuz iyi hislerin tekrar gün yüzü görmesini sağlayacağız.
Héroes!
Yine mi?
Héroes!
Hazır mısınız?
Héroes!
Vay canına!
Vakit geldi.
Evet, vakit geldi.
Kelimeler arı gibi sokuyor
Sokaklarda yeller esiyor
Ben hâlâ senin gelmeni bekliyorum
Dokunuşunu bir tabutta saklıyorum
Bir de taç var
Üstüne saçın dolanmış
Sonsuz bir gökkuşağı bulmayı diliyorum
Merdivenlerden sahneye çıkarken müzik dışındaki her şeyi unutmak gerekir.
Héroes'in birbirlerini tam anlamıyla anladığı tek yer
sahnede müzik yaparkendir.
Aslında çok kısa ömürlü olduk.
Çok daha ilerilere gidebilir, çok daha fazla şey yapabilirdik.
Keşke hâlâ beraber olsak ve 15 albümümüz olsa.
İşte o zaman gerçekten tarih yazardık.
Vücudun benim katedralim…
Sanırım kimse yerlerini dolduramadı
ve o yüzden de
müziğin büyük anomalilerinden biri olarak kabul ediliyorlar.
Ayrı kaldıkları on yıl boyunca, beraber oldukları zamana göre
çok daha fazla büyüdüler.
Rock dünyasında normal değildir bu.
Her şey yok olup gitse de şarkılar ve müzik kalır.
Öpüşmek ile kök salmak arasında Fark göremiyorum
Bir stadyumda olmayı
ve yürüme yolumun olmasını hep hayal etmiştim.
Rolling Stones gibi.
Bütün hayallerimiz cidden gerçek oldu.
Unutulacak yeminler
Listemdesin artık
Hep beraber!
Bir şey sona ererken duygusallık yaşanır.
Onu güzelce noktalamak, sonsuza dek sürdürmekten iyidir.
Çok teşekkürler!
Hoşça kalın!
Doğru kıvılcım
Çok teşekkürler!
Doğru kıvılcım
Sonsuza dek elveda! Bizden bu kadar!
SON HÉROES DEL SILENCIO KONSERİ 27 EKİM 2007'DE VALENCIA'DA GERÇEKLEŞTİ
KONSERİ 80.000'DEN FAZLA KİŞİ İZLEDİ
O GÜNDEN BERİ BERABER ÇALMADILAR…
Héroes!
Gözüme girmene gerek yok
Bana ayak uydurmana da gerek yok
Ben burada iniyorum
Bugünün kıyısında
Bir adam nefes alamadığında
Vasiyetini karabiber ile yazar
Seninle olmak işkence
Sen benim zehrimin simyasısın
Yenilgi bir seçenek değil
Mazeret kabul edilmez
Sonsuza dek
Bana çok uzun bir süre gibi geliyor
Sonsuza dek
Hiçbir şey sonsuza dek sürmez, hayır
Sonsuza dek
Hiçbir şey sonsuza dek sürmez
Öfkenin etkisi
Ve dilin dürtüsü
Ömür boyu bekleyemem
İçinde sürpriz taşıyan kutular hâlâ var
Yenilgi bir seçenek değil
Mazeret kabul edilmez
Sonsuza dek
Bana çok uzun bir süre gibi geliyor
Ağzım acı
Yüreğim yenik olarak geleceğim
Sonsuza dek
Hiçbir şey sonsuza dek sürmez, hayır
Sonsuza dek
Hiçbir şey sonsuza dek sürmez, hayır
Sonsuza dek
Hiçbir şey sonsuza dek sürmez
Hayır!
Alt yazı çevirmeni: Yurdakul Gündoğdu