Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Héroes!
- Przede wszystkim dobry wieczór. - Cześć, co tam?
Może się najpierw przedstawicie.
My was znamy, ale słuchacze nie.
Joaquín. Gram na basie.
Juan. Gram na gitarze.
Jestem Enrique i śpiewam.
A ja Pedro.
Chcemy, by każdy mógł być fanem Héroes del Silencio.
Nie chcemy podobać się wyłącznie nastolatkom, czterdziestolatkom,
kulturze podziemnej czy awangardzie.
Chcemy dotrzeć do wszystkich ludzi.
Nie chcemy być szufladkowani.
Jaki gatunek najlepiej opisuje waszą muzykę?
Jeszcze nie wybraliśmy naszego stylu.
Na razie na to za wcześnie.
Po sześciu czy siedmiu płytach będziemy wiedzieć, czego chcemy.
Być może nadal nie wiemy, kim jesteśmy i jaki to rodzaj zespołu.
Nie mamy jeszcze wystarczająco dużo samoświadomości.
Jak powstał Héroes del Silencio?
Jak większość zespołów.
Skrzyknęliśmy się, zaczęliśmy pracować nad demami
i wysyłać nagrania do różnych wytwórni, licząc na kontrakt w Madrycie,
bo w Saragossie to trochę trudne.
Uważacie się za bohaterów?
Héroes!
Pył, mgła, wiatr i słońce
A tam, gdzie jest woda – sad
Na północy Pireneje
Ta ziemia to Aragonia
Na północy Pireneje Na południu spokojne góry
A przez środek płynie Ebro
Ta ziemia to Aragonia
SARAGOSSA, WIOSNA 1984 ROKU
Pył, mgła, wiatr i słońce.
Miasto otoczone pustynią,
oddzielone od kultury rozkwitającej w miastach w Hiszpanii.
Niełatwo tu zostać gwiazdą rocka.
Ale w Saragossie coś się zmienia.
Ponad 50 aragońskich kapel zgłosiło się na bezprecedensowe wydarzenie w mieście.
Trwają pierwsze targi pod tytułem: „Pop-Rock i inne rzeczy” w Saragossie.
Ta uprzejma dziewczyna
W ciągu ostatnich trzech dni ponad 25 000 młodych osób
cieszyło się tak zwanym „ruchem saragoskim”.
Nie mogę już oddać ci serca…
Kulturowe oczyszczenie w krainie wrogiej rockowi,
gdzie młodzi szukają…
Nie łącz się ze mną
Jednym z ciekawszych miejsc były stoiska z pirackimi i niezależnymi nagraniami
młodych firm, które podważyły międzynarodowe wytwórnie…
Jasne, że pamiętam.
W 1984 roku wystąpiłem na targach z Proceso Entrópico.
Martwy popiół na twej skórze
Nowe łuski ze złota
Kara za nielojalność…
W całym mieście rozwieszono plakaty. Zobaczyliśmy „Zumo de Vidrio”.
Odkąd cię ujrzałem, myślę tylko…
Członkowie Héroes grali w różnych zespołach.
Przez kilka dni grałem z Edición Fría i Tres de Ellos.
A Pedro z Los Modos.
Nie.
Nie poszedłem tam. Byłem szczeniakiem.
Jan Paweł II dotyka mojej cipy!
Janie Pawle II Chcę być twoją przyjaciółką
Chcę, byś dotknął mojej cipki!
To pomoże stworzyć scenę w Saragossie. Nie tylko w Madrycie i Barcelonie.
Czas pokaże, które grupy przetrwają.
Liczy się entuzjazm, ambicja i coś dla każdego.
Pierwszy raz zobaczyliśmy, że w Saragossie dzieje się coś wielkiego.
Wszyscy są zdania, że targi…
KRYTYK MUZYCZNY
…były pozytywnym doświadczeniem.
Matías Uribe napisał w gazecie, że Zumo de Vidrio był niezły.
ZUMO DE VIDRIO NAJLEPSZY NA TARGACH
Wspaniale było to przeczytać,
choć tak naprawdę byliśmy do bani.
Juana przedstawiono mi
w saragoskim barze Los Navarros.
Ktoś powiedział mi wtedy,
że Juan gra w zespole Zumo de Vidrio.
Szukali basisty i stwierdziłem, że pójdę na ich następną próbę.
Pojawiłem się tam ze wzmacniaczem i basem.
Kilka dni później
wokalista, kuzyn Juana, nie przyszedł na próbę.
Więc… gdy czekaliśmy,
zacząłem grać piosenkę Davida Bowiego.
Gdy go usłyszałem, pomyślałem: „Chłopak umie śpiewać”.
Zawsze w ciemności
Ten głos nie ma sensu…
Wszystko stało się jasne i powiedziałem:
„Musimy założyć prawdziwy zespół”.
Byliśmy bardzo młodzi i mieliśmy wiele różnych projektów,
bo myśleliśmy, że musimy łapać się wszystkiego,
by znaleźć muzyków i muzykę.
Dostaliśmy raz radiomagnetofon.
Włożyliśmy kasetę i od razu…
„HÉROÉ DE LEYENDA”, PIERWSZE DEMO, 1984
W jego wyblakłych oczach
Zabraliśmy nagranie do Cachiego z Radia Saragossa.
„Jesteśmy zespołem z Saragossy”. Spojrzał na mnie wymownie i zrobił to…
Miał na myśli, że posłucha.
Następnego dnia lub dzień później
włączyłem program El selector o trzeciej po południu i usłyszałem…
Zakończymy świetnym kawałkiem Héroes del Silencio.
Pozdrowienia od Cachiego. Ściskam, całuję i żegnam.
To był najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
Gdy po raz pierwszy wystąpiliśmy w radiu,
postanowiliśmy nazwać się po tej piosence.
Mówiłeś, że „Héroe de Leyenda” to swoisty hymn zespołu.
Jest o tym, kim naprawdę jesteście?
Tak, bo na początku nazywała się „Héroes del Silencio”.
Stąd nazwa naszej grupy.
Tekst jest o tym, co naprawdę oznacza ta nazwa.
Cisza jest wszystkim
Bohater w swojej niepamięci…
Zacząłem śpiewać z przypadku,
ale gdy stałem się jednocześnie wokalistą i basistą,
pisanie tekstów piosenek zaczęło mi sprawiać przyjemność.
Czuję ziemię pod patiem
Ktoś wychodzi przez okno
Zapomniany…
Odkrywałem rolę lidera zespołu.
Stopniowo, bo na początku po prostu śpiewałem i grałem na basie,
i byłem przywiązany do mikrofonu.
W końcu zdecydowaliśmy,
że poszukamy basisty, abym poczuł się swobodniej na scenie.
I jadę za szybko
Ćwiczyliśmy w lokalu obok.
Nie złapiesz mnie…
Wpadaliśmy na siebie na próbach albo w barze na rogu, pijąc kawę.
Mieli już repertuar. Ich piosenki brzmiały lepiej niż nasze…
Edición Fría grał wiele przeróbek The Cure.
Mieliśmy dobre kawałki, ale to ja śpiewałem, więc szału nie było.
Bawiąc się wyobrażeniami
Gdy ktoś płacze, upada…
Dociera do ciebie, że to możliwe:
możesz nagrać płytę i dawać większe koncerty niż wcześniej.
Pedro, brat Juana, skupił się na skończeniu medycyny.
Chciał poświęcić temu więcej czasu, więc musieliśmy znaleźć perkusistę.
Zacząłem ich słuchać w słynnym programie Cachiego El selector.
Niedługo potem szukali perkusisty.
Patrzyłem, jak ćwiczą.
Byłem w szoku.
Grałem wtedy z Los Modos.
Do tego samego miejsca Gdzie cię poznałem…
„Hej, jesteś perkusistą. Dawaj”.
Usiadłem i powiedziałem: „O Boże”.
„Matko Przenajświętsza”.
I zagrałem.
Ta iguana
Mieli duże nadzieje.
Rzucili szkołę, by całkowicie poświęcić się muzyce.
Ciężko pracowali.
Salamanka jest w tym momencie stolicą popu.
Odbywa się tu 26. Festiwal Radiocadena.
W tym roku po raz pierwszy jest poświęcony muzyce pop.
Odbył się ogólnokrajowy konkurs dla zespołów z całej Hiszpanii.
Przyjechaliśmy i ulokowali nas w hotelu. Wokół było pełno reporterów.
Przed występem powiedziałem do Cachiego:
„Daj mi swoje ciuchy. Wyglądasz jak dziwak”.
Wyszedłem na scenę, wyglądając jak… sam nie wiem.
Mimo że powietrze Nie wie, co się dzieje
Wiatr
Będzie cię ciągnąć
Nie słyszę twojego głosu
Zawsze jest daleko
O nie, jest tak daleko
To był wypełniony po brzegi festiwal, z 429 uczestnikami.
Potem wszystkie miasta głosowały.
Dotarliśmy do półfinału i zajęliśmy drugie miejsce.
Według Matíasa konkurs był ustawiony. Mieli wygrać inni.
Napisał kilka artykułów w El heraldo, w których wściekał się, że nie wygraliśmy.
Wkurzyłem się.
Ustawka!
Nie oglądali kapel. Siedzieli przy stole, jedli i pili.
DZIENNIKARZ MUZYCZNY
Siedzieli w restauracji z balkonem,
z którego widać było scenę.
Tam byli sędziowie.
Zupełnie ich ignorowali.
Uznaliśmy wtedy, że ponieśliśmy porażkę. Ale zajęliśmy drugie miejsce.
Poszło nam lepiej niż większości hiszpańskich wykonawców na Eurowizji.
Wróciliśmy do domu i stwierdziliśmy, że wygramy następnym razem.
Tak się nie stało… ale takie były nasze intencje.
Staliśmy się silniejsi, bo chcieliśmy osiągnąć więcej.
Mimo że powietrze Nie wie, co się dzieje
Wiatr…
Trudno było to osiągnąć?
Czy trudno zespołowi jak wasz? Bo jesteście z Aragonii?
Tak, to trudne, bo nie jesteśmy z dużego miasta.
A to bardzo istotne, bo nie ma łowców talentów.
Ludzie nie szukają dem kapel z prowincji.
Nikt tam nie szuka nowych zespołów.
Pop w Hiszpanii był nijaki.
Teksty piosenek…
Oczywiście się do tego przyczyniłem, bo byłem w Olé Olé.
Mknę jak burza
I nie mogę przestać…
Chciałem urozmaicić swoją karierę.
Zaproponowałem Robertowi współpracę.
Powiedział, że chce coś wyprodukować.
„Nigdy tego nie robiłem”. „Ja też nie, ale mam szczęście”.
Powiedz, kiedy…
„Widziałem zespół z Saragossy, który może ci się spodobać”.
Przysłali mi płytę z pięcioma utworami.
Przesłuchałem je uważnie w domu.
Nie byłem pod wrażeniem.
Rzuciłem: „Muszą coś w sobie mieć. Posłuchajmy jeszcze raz”.
Ponownie ich posłuchaliśmy, bo zespół z Saragossy miał być świetny.
Enrique i Juan często do mnie dzwonili.
Zaprosili mnie na koncert w Saragossie w En Bruto.
Pojechaliśmy do Saragossy
i zobaczyłem, że ludzie walczą o to, by się tam dostać.
SARAGOSSA, 1987
Byłem w lekkim w szoku, że są tak popularni.
Cisza!
Usłyszałem głos
Może ktoś mnie pamięta
Nie mogę
Tragiczne światło…
Bardzo nam się spodobało.
Poszliśmy do garderoby…
…by z nimi pogadać i wcisnąć im kit.
„Postaramy się załatwić wam kontrakt, bo tamto i tamto”.
Śliniliśmy się.
Miałem wystarczające doświadczenie,
by wiedzieć, jakie kroki trzeba podjąć, by zaistnieć jako artysta.
A oni chcieli zaistnieć.
I nie pamiętam
Widoku waszych grzeszących dusz…
Trochę to trwało.
Inne wytwórnie,
nie moje, olewały nas.
„Co chcesz tym wskórać? To już nie jest…”
Na czasie był wtedy techno-pop.
Mówili, że zespoły gitarowe wyszły z mody.
PolyGram powiedział: „Nie, są zbyt mdli i dziwni”.
A Warner: „Są jak La Unión”.
Zignorowali nas. CBS nas ignorowało. Wytwórnie też, nawet te małe.
Wszyscy nas olewali.
Wszyscy.
W końcu, rok później, udałem się do EMI.
Poszedłem do prezesa mojej firmy.
Powiedziałem: „Rafa,
musisz mnie posłuchać i to nagrać”.
„Nagraj najpierw singiel. Maxi singiel.
Jeśli sprzedadzą ponad 5000 egzemplarzy, dam wam porządną umowę”.
Budżet był niewielki. Pomyślcie tylko!
Pozwolili nam nagrywać
w jeden lub dwa wieczory po zespole, który nagrywał wtedy w Hispavox.
Wysłali nas do studia. Nagrywali wtedy Cantores de Híspalis.
Ludzie stworzyli coplę do tańca
Gdy zespół Los Marismeños skończył nagrywać…
Musieliśmy szybko ustawić sprzęt i nagrać nasze kawałki…
Na szczęście zatrudniłem…
Miałem nosa, by zatrudnić angielskiego inżyniera dźwięku,
Steve’a Taylora z Londynu.
Pracował tam.
Pierwsze, co powiedział:
„Gus, nie podoba mi się ten zespół”.
A ja: „Rób, co do ciebie należy”.
„Steve, zamknij się i rób swoje”.
Ta nieznośna pustka jest tak wielka…
Gdyby się nie udało…
Gdybyśmy nie sprzedali tylu płyt, odesłaliby nas do domu.
Pojechaliśmy w długą trasę, by zdobyć fanów.
Graliśmy w walenckich klubach.
Jeździliśmy po całej Hiszpanii, występowaliśmy w radiu i telewizji.
Héroes del Silencio to obiecujący zespół popowy z Saragossy.
Brał udział w regionalnych konkursach.
A teraz wydał w końcu własny album.
Byliśmy w telewizji.
Niektóre występy były gówniane, ale nas widziano.
Są bardzo młodzi i nowi.
To Héroes del Silencio.
Graliśmy tu i tam.
Czasem w gównianych miejscach, ale się pokazywaliśmy.
Ten nowy zespół gra muzykę w stylu angielskiego pop-rocka.
Wszystkie hiszpańskie stacje radiowe grały „Héroe de Leyenda”.
Wytwórnia Gusty kazała nam zmienić zdjęcie na okładce albumu.
„Za ciemne. Muszą wyglądać przystojniej”.
Co prawda zwiększyło to sprzedaż,
ale sprawiło też, że krytycy…
byli bardziej nieufni.
Mówili, że jesteśmy pozerami i szybko znikniemy,
że jesteśmy hitem lata.
Myślenie o tym, co będzie dalej…
przychodziło stopniowo.
Reagowaliśmy na to, co się działo w danym momencie.
Myślę, że nasz sukces był prawdziwym zrządzeniem losu.
Sprzedaliśmy ponad 5000 płyt.
Sprzedaliśmy 30 000 egzemplarzy.
Wytwórnia w nas uwierzyła, bo sprzedaliśmy sześć razy więcej.
W EMI zaczęli patrzeć na mnie inaczej.
Mówili: „To naprawdę niezłe”.
Szybko zauważyliśmy z Montesano i resztą,
również z Cachim,
że chłopcy mają dość talentu,
by stać się wielkim zespołem z Saragossy.
Postawiliśmy na rock and roll.
W jego wyblakłych oczach
Maluje się wieczna kara
Legendarny bohater
Należy do marzenia o przeznaczeniu
MADRYT, WIOSNA 1988 ROKU
Jak się dziś czujemy?
Cudnie.
- A ty? - Zajebiście.
Ty?
Wytwórnia kazała chłopakom przyjechać, bo chcieli dać im poważny kontrakt.
Zapytali, czy bylibyśmy gotowi zamieszkać w Madrycie.
Odmówiliśmy.
Mieli głębokie korzenie w Saragossie i nie chcieli stamtąd wyjeżdżać.
Nie wiem, czy to był zwykły upór, czy chcieliśmy zrobić to po swojemu.
…Saragossa.
Następna stacja: Calatayud.
Potrzebowali menadżera, bo my się na tym nie znaliśmy.
Więc załatwiłem Pito.
MENADŻER
Byłem znany jako Pito Plany lub Pito Marzenia.
Patrzę w lustro i jestem szczęśliwy
Myślę tylko o sobie…
Pamiętam, jak byłem w Gijón i słuchałem „Autosuficiencia” w aucie.
Na plaży albo w górach.
Prawdopodobnie popijałem cydr, gdy tego słuchałem.
I powiedziałem: „Co my tu robimy?”.
Zamknięty w swoim domu
Nic mnie nie obchodzi…
Otworzyłem biuro z Alaska y los Pegamoides.
Terror w supermarkecie
Horror w sklepiku na rogu
Moja dziewczyna zniknęła…
Dzięki nim poznałem ruch, który później nazwano
Movida Madrileña.
Na twoją cześć są cztery róże…
Pito był wtedy najlepszy.
Miał agencję o nazwie 10/Diez,
która była wtedy najważniejszą agencją zespołów pop-rockowych.
Pito miał Alaskę…
Gabinete…
Loquillo…
- Los Coyotes. - Los Golpes Bajos.
Lions in Love.
Miał znanych artystów i powiedział:
„Wypromuję ten zespół z pomocą wytwórni i mediów”.
Pito miał nosa do talentu, gdy podpisał umowę z Héroes.
Nie wiem.
Nie wiem, czemu ludzie do mnie przychodzą.
Rzeczy chyba spadają mi z nieba.
Chcę zobaczyć, jak tańczy ze zmarłymi
Ta opalona talia Która doprowadzała mnie do szału…
Pito wiedział, jak poruszać się w kręgach rocka i popu.
Ludzie go podziwiali.
Nie wiem dlaczego. Serio.
Mogę wydawać się głupi.
Czasem myślę, że jestem mądry, a czasem, że głupi.
„Fuente Esperanza”.
MADRYT, STYCZEŃ 1989 ROK
PREZENTACJA DLA MEDIÓW I ZARZĄDU EMI
Tak, tępy, przestarzały, abstrakcyjny.
Moje pierwsze wspomnienie o Héroes
jest kafkowskie.
We wtorek o 14.00 czy 14.30…
To był lunch dla mediów, a na deser był nasz występ.
O tej porze dźwięk jest kiepski.
Ludzie jedzą krewetki i piją szampana.
To nie jest typowy koncert, ale chcemy przedstawić zespół.
Pamiętam, że Olvido i Loquillo pojechali ze mną.
Nie byli pewni, czy kapela im się podoba.
Mówili: „Nie możemy się zdecydować. Musimy zobaczyć ich jeszcze raz”.
„Ale jest tam gwiazda rocka”.
Pito do mnie zadzwonił i powiedział, że będzie ich menadżerem.
Co dalej? Biorąc na logikę, nagranie albumu.
Mieliśmy ten sam problem, co z pierwszym maxi singlem.
Nagrywaliśmy po Cantores de Híspalis, Luz Casal, Mari Trini.
„Mamy czas wieczorem. Możecie przyjść?”
„Jasne”.
Bywają chwile, że pamiętam tylko
Rozmowę…
Denerwujesz się przed pierwszym nagraniem.
Ręce Juana drżały.
„Gustavo, zaczekaj”.
Rozumiem, że myśleli, że mogli się bardziej postarać.
Mieliśmy mieszane uczucia co do albumu.
Jak na mój gust był trochę nijaki.
Nie brzmiał tak dobrze jak na żywo.
Pewnego dnia wstaliśmy rano, poszliśmy do studia,
a oni pokazali nam nowe aranżacje.
Jakieś trąbki w utworze.
To był syntezator.
To było…
tandetne.
Zespołowi się nie podobało.
To było trochę obraźliwe.
Nie pamiętam. Trąbki…
Poszedłem do prezesa.
Powiedziałem, że wracam do Saragossy.
Że kończę karierę i nie będę nagrywał, póki te trąbki nie znikną.
Był strasznie nabuzowany.
Usunęli je.
Niech brzmi popowo.
Dźwięk popu dla formatu radiowego.
Znajdowałem się pod presją. Musiałem to sprzedać.
Ta produkcja, która była wtedy tak krytykowana,
bardzo pomogła Héroes wejść na krajową scenę muzyczną.
Można powiedzieć, że to była dobra decyzja,
bo dostaliśmy się do radia i staliśmy się sławni w Hiszpanii.
Zespół z tylko jednym minialbumem,
który zagrał już mnóstwo koncertów.
Możecie się z tego utrzymać?
PIERWSZY WYWIAD W RADIU OGÓLNOKRAJOWYM
Z trudem…
Jeszcze nie, bo kupujemy sprzęt na tegoroczną trasę.
Po wydaniu płyty będziemy dawać cztery razy więcej koncertów.
- Nie przesadzaj. - Ze sprzętem…
Nie przesadzaj. Cztery razy więcej to 130 koncertów.
W Hiszpanii robią to obecnie tylko dwa zespoły i to szaleństwo.
Ważniejsze od pieniędzy jest własne życie.
Więc 130 występów…
- Héroes del Silencio. - To ten.
Ten…
- Ten. - Świetnie.
Ten tutaj to on.
- Ten nazywa się Pedro. - A on?
On jest wokalistą, prawda?
Dostaniemy autograf?
Okrzyknięto was nowym zespołem roku,
ale gracie razem od dawna.
Pracowaliśmy razem głównie w Saragossie, w Aragonii,
jakieś cztery czy pięć lat.
Myślę, że to było widać, gdy weszliśmy na scenę krajową.
W końcu znalazłem ścieżkę
Która mnie poprowadzi
A dzisiejszej nocy czeka na mnie miłość
Na twoich ustach
Z każdym spojrzeniem, Boże…
Panie i panowie, w A Media Tarde Héroes del Silencio.
Wyrzuciłem na zawsze
Ten zgniły owoc
W telewizji śpiewaliśmy z playbacku.
Na wszystkich występach.
Nie było wyjścia.
Musieliśmy walczyć o to, by nie mieć żółtego zestawu perkusyjnego…
MŁODY ZESPÓŁ
…czy tancerek w tle.
Nie raz się o to wykłócaliśmy.
Chcieliśmy dać jasno do zrozumienia, że reprezentujemy rock i mroczność.
Cygańska krew płynąca w moich żyłach…
Wystąpisz w kilku programach i bum!
Prędzej czy później
Zatracę się w łańcuchach
Byliśmy na okładkach, zdobywaliśmy sławę.
Byliśmy zespołem, który szybko stał się sławny.
Sława przyszła nagle.
Nawet wytwórnia była zaskoczona.
Wytwórnia była wniebowzięta. Nie mogli się temu nadziwić.
Znaleźli się w Los 40 i to wszystko zmieniło.
Uwaga! W tym tygodniu pierwsze miejsce zajęli chłopcy z Saragossy.
Oto oni. Héroes del Silencio z piosenką „Flor Venenosa”.
Nie wiem, jak to powiedzieć…
Czysty dźwięk albumu
i nasze występy na żywo
pokazały dwie strony zespołu,
które nam wychodziły.
Zabierz mnie od tych dźwięków
Które słyszeliśmy wczoraj…
Nigdy nie wiadomo, czy coś okaże się sukcesem czy nie.
Nie ma przepisu na sukces.
Ludzie to słyszeli, lubili i kupowali.
Kupowali i kupowali.
Poczta pantoflowa szybko się rozchodzi.
Zawsze szukam fontanny By złapać oddech…
Wydali coś zupełnie innego.
W Hiszpanii nie można ich było do nikogo porównać.
W Hiszpanii, jeśli ktoś odnosi sukces, przyciąga uwagę innych
i zawsze znajdzie się ktoś, komu się to nie spodoba.
Jedno działało na ich niekorzyść.
Ludzie mówili, że Enrique jest przystojny.
Nie uważano nas za poważny zespół,
bo naszymi fankami były 15-latki.
Zaczęło się więc robić…
W Madrycie istniał swego rodzaju monopol.
Jeśli nie uzyskałeś ich aprobaty…
w tym Diego Manrique,
jeśli słucha, mam nadzieję, że mnie dobrze słyszy.
Jeśli nie miałeś ich błogosławieństwa, nie mogłeś nic zrobić…
DZIENNIKARZ MUZYCZNY
No cóż…
…według nich.
Krytycy, z uwagi na naturę swojej pracy,
są niczym pustelnicy na pustyni, którzy wykrzykują:
„Wszyscy będziecie się smażyć”.
Krytycy odnoszą więc wrażenie,
które ma potwierdzenie w rzeczywistości, że nikt ich nie słucha.
Fakt, że Héroes del Silencio zwracał uwagę na tę krytykę,
w pewnym sensie potwierdzał opinie krytyków.
Kończysz grać w jednym miejscu, jedziesz 600 kilometrów dalej,
a potem widzisz, co napisał jakiś koleś,
ale nie możesz tam wrócić, by mu odpowiedzieć. Jak to zrobić?
Zamieszczając to w albumie.
Gdy po raz pierwszy słyszysz Héroes del Silencio,
odnosisz wrażenie,
że to produkt wytwórni płytowej,
a przynajmniej kontrolowany przez przemysł muzyczny,
biorąc pod uwagę fakt, że angażował się w to Gustavo z Olé Olé.
Jeśli byłeś w wytwórni międzynarodowej, byłeś do kitu.
Tylko dlatego nas krytykowali.
Do tego ich wizerunek.
Ich wizerunek z pierwszych albumów
sprawiał wrażenie, jakby byli „zespołem fryzjerskim”.
Wszystko wydawało się zaaranżowane.
„I przystojny piosenkarz dla nastolatek”.
Nawet nie przesłuchali naszej muzyki.
Oto pytanie.
Na którą stronę twarzy opadają blond włosy wokalisty Héroes del Silencio?
Niektórym nie pasowało, że Enrique ma długie blond włosy.
Cóż mogę powiedzieć?
Rozumiem, gdyby miał trzy nogi.
Bunbury był długowłosym aniołem.
Jego charyzma i zdolność do transformacji na scenie
wzbudzały w kobietach namiętność.
Krytykowano jego zachowanie na scenie.
„Najchętniej spalilibyśmy blond włosy wokalisty Héroes”.
Niektórzy posunęli się za daleko.
To było irytujące. Nawet dzisiaj to irytujące.
Bo chodziło o nasze życie, do cholery.
Mieli dość bycia określanymi jako nijacy i ckliwi.
W pewnym momencie Enrique powiedział, że odchodzi.
Perspektywa drugiego albumu trochę nas przerażała.
Udało nam się dzięki ciężkiej pracy.
Byliśmy świetnie przygotowani do drugiego albumu.
Cieszyliśmy się na spotkanie z Philem Manzanerą.
Zawsze byłem fanem Roxy Music.
Jego obecność na jednym z koncertów była jak wizyta osoby królewskiej.
Pito opowiedział mi o Héroes i zapytał,
czy przyjechałbym na ich występ w Calatayud.
SARAGOSSA, CALATAYUD, ROK 1988
Zobaczyłem ich i pomyślałem, że to gwiazdy rocka.
PRODUCENT MUZYCZNY
Byli ubrani na czarno.
Publiczność również.
Patrzyłem na nich i na widownię,
i widziałem, jaki mają oddźwięk.
Dostrzegałem możliwości.
Dzikie prawa
Przesłonią moją ucieczkę
Przyszedł na koncert, pogadaliśmy
i usłyszeliśmy magiczne słowa:
„Chcę, byście brzmieli jak na żywo”.
Tej nocy wybuchła I wojna w Zatoce Perskiej.
Więc doskonale to pamiętam.
Poza tym…
to była dla mnie bardzo ważna noc, bo wróciłem do hotelu
i otrzymałem wiadomość, że moja matka umiera w Londynie.
Zapytali, czy mogę natychmiast wrócić.
Pojechałem na lotnisko, Barajas, ale było zamknięte
z powodu wojny.
Amerykanie mieli tam samoloty.
Więc przyjechałem późno. Umarła, gdy przyjechałem do Londynu.
Więc ta noc…
była bardzo ważna.
Niestety nigdy nie zapomnisz nocy, gdy poznałeś zespół Héroes.
Héroes.
W pamięci mam…
Tamta noc…
Słyszałem, że ta noc
To czysta magia…
Byliśmy szczęśliwi,
bo studio miało starą konsolę nagraniową z Abbey Road.
Na świecie było ich tylko sześć.
Fantastycznie!
Gdyby zagrali razem jak wtedy,
moglibyśmy uchwycić tę energię w studiu.
Zapewnili nam dźwięk, który dobrze nas reprezentował.
Świt wstaje tak wcześnie
A ja jestem taki samotny
Ten album był nam najbliższy.
Moim zdaniem Phil nie zrobił zbyt wiele.
A to najlepsze, co może zrobić producent.
Prawie nic.
Zespół ma robić swoje, a producent sprawić, by brzmieli dobrze.
A nie robić za nich piosenki.
Gdy nagrywaliśmy,
robili przerwy na lunch i kolację.
W Anglii, jeśli uda ci się
zjeść kanapkę podczas 12 godzin w studiu,
to masz fart.
A oni za każdym razem mówili: „Chodźmy na lunch. Chodźmy na kolację”.
Pomyślałem, że tracimy mnóstwo czasu,
ale to bardzo towarzyskie.
Nie byłem do tego przyzwyczajony.
Spodobało mi się.
Wszystko się połączyło i pojawiła się magia.
Czasem po prostu wszystko idzie dobrze.
Tak było z tym albumem, ale to już się nie powtórzyło.
W sumie jest w tym coś prostego.
Czyli to…
A potem to…
To bardzo proste, ale dodawałem echo i…
Grałem w ten sposób…
Pozwalałem, by echo wybrzmiało i…
Zaczynając od gitary i echa.
Zastanawiałem się, czemu sam na to nie wpadłem.
Bo było świetne!
Pracowaliśmy nad piosenką, która nas jarała, i było zajebiście.
Możesz się sprzedać…
„Entre Dos Tierras” to pierwszy singiel Héroes del Silencio.
Jeśli chcesz władzy
W pierwszym tygodniu płyta Senderos de Traición
sprzedała się w nakładzie prawie 100 000 egzemplarzy.
Największym skokiem na liście był album Senderos de Traición.
Najlepiej sprzedający się zespół na scenie pop-rockowej.
Ich album Senderos de Traición pobił rekordy rocka w Hiszpanii.
Senderos de Traición to praktycznie platyna,
świetnie się sprzedaje.
Zostaw mnie
Nie wiń mnie za to Że oglądam twój upadek
Może nazywają się Héroes del Silencio, ale brzmieli super, prawda?
Najlepsza piosenka roku 1990 „Entre Dos Tierras”.
Wiedziałem, że ta piosenka otworzy im drzwi.
Co tam?
Spałem do 7.30 i nagle się obudziłem.
Wszędzie biegam.
Nawet nie rozpakowałem walizki.
To nie pierwszy raz
Gdy jestem tak bliski poznania szaleństwa
A teraz w końcu
Wiem, jak to jest
Nie móc kontrolować swoich rąk
Wygląda pan na zmęczonego.
Nie żyliśmy jak sławni ludzie.
Mieszkaliśmy w Saragossie
i wciąż chodziliśmy do tych samych barów.
Powiedziałem mamie, że jak będę sławny, kupię jej futro.
- I kupiłeś? - Oczywiście.
Kupiłem też miecz ze stali toledańskiej, który wziąłem w trasę.
Pokaż ten miecz.
Nie wiem, ile występów było w Hiszpanii.
Jakieś 130 koncertów.
Gdy dobrnęliśmy do 80,
zaczęliśmy myśleć o koncertowaniu za granicą.
Nasz menadżer i wytwórnia uznali to za szaleństwo,
ale ich zignorowaliśmy.
EUROPA ŚRODKOWA, ROK 1991
Z tej sypialni
Do kosmosu…
Mieli wizję i ambicję, której mnie brakowało.
Jestem im bardzo wdzięczny.
Pamiętam pierwszą trasę po Europie.
Mieliśmy kilka koncertów w Szwajcarii i Belgii.
Wsiadasz do vana, przyjeżdżasz do Belgii, grasz i wracasz.
Jeśli jedziesz do Kadyksu, czemu nie do Brukseli?
Wygrana czy przegrana
Wiem, że mnie to nie obchodzi
To, co cię urzeka, to ryzyko
Nie, dokąd idziesz
To był mały bar,
a w rogu znajdowała się mała scena
dla piosenkarza siedzącego z gitarą, a my mieliśmy cały sprzęt…
Gdy zobaczyli nas z naszymi Marshallami, zapytali, co my sobie myśleliśmy.
Scena była niska.
Ustawiliśmy perkusję i główkowaliśmy, gdzie postawić resztę.
Wszystkie występy były wspaniałe,
bo ludzie cieszyli się, że widzą nas w tak małych salach.
Héroes del Silencio z Saragossy.
Będąc gwiazdami w Hiszpanii,
pojechaliśmy do Niemiec, by grać w gównianym pubie
czy małym barze… Nie planowaliśmy dużo.
Spaliśmy w tanich hostelach.
Dużo kilometrów, dużo śmiechu.
Pracowaliśmy razem i lubiliśmy pisać piosenki.
To były dobre czasy.
Siedzisz w aucie sześć czy siedem godzin dziennie.
Jesteście razem cały dzień. To małżeństwo z czwórką ludzi.
Zespół był bardzo zgrany i cały dzień spędzaliśmy razem,
podekscytowani i pełni nadziei.
Jak mogę zapomnieć
Kogoś, kto chciał mi kiedyś pomóc
Jeśli nie umiem wybaczyć
Bólu, który spowodowałeś
Wszędzie wokół mnie?
Na wszystkie trasy jeździliśmy z tymi samymi ludźmi,
z tą samą ekipą techniczną.
Z ludźmi, którzy rozumieli,
jak chcemy prezentować naszą muzykę i co chcemy robić.
Zebraliśmy dobrą ekipę, która wspierała to, kim byliśmy.
Zwalniam cię.
- Widziałeś Martína? - Martína?
Martín był organizatorem trasy, jeździł z nami w furgonetce.
Odpowiadał za dojazd do hotelu, załatwianie spraw,
informował nas o próbach dźwięku.
Był trochę jak nasz ojciec.
Martín, daj mi żyć.
Daj mi żyć, Martín.
Znał wszystkie tajniki branży i był organizatorem trasy
hiszpańskich gwiazd.
Wiedziałem, że jest właściwą osobą dla Héroes.
Świetnie się dogadywali.
Był dla mnie jak brat. Zawsze był z nami i nas wspierał.
Martín był ważny dla zespołu,
bo był jedną z tych osób, które pomagają ci zachować równowagę.
Gdybyś lepiej wszedł w zakręt…
Nie było zakrętu, kretynie.
W następnym roku zrobiliśmy to samo, głównie w Niemczech.
Zaproszono nas do udziału w berlińskim festiwalu,
co zmieniło naszą historię.
FESTIWAL PRZECIWKO RASIZMOWI BERLIN, JESIEŃ 1991, JESTEM OBCOKRAJOWCEM
Słyszałem, że ta noc
To czysta magia
I że skrzat zaprasza cię, by marzyć
I wiem, że ostatnio
Ledwo przestałem
I mam wrażenie, że się włóczę
Graliśmy…
Dziękuję.
…i gdy dotarliśmy do garderoby, nie mogliśmy wejść.
Jak w scenie z kabiną w filmie braci Marx Noc w operze.
Pojawiło się pełno ludzi. Bóg jeden wie skąd.
Wszyscy chcieli podpisać kontrakt.
Festiwal miał ogromne znaczenie, bo pokazywano go w TV
i całe Niemcy go oglądały.
Od tamtej pory było…
Héroes del Silencio…
Dobry wieczór, Frankfurcie.
HAMBURG, BERLIN, FRANKFURT, BONN
TRASA KONCERTOWA
…Héroes del Silencio.
Héroes del Silencio!
Piosenka „Entre Dos Tierras” zapewniła nam wielki sukces w Hiszpanii,
a potem w Europie.
Jeden z najbardziej ekscytujących zespołów rockowych tego lata w Europie.
Héroes del Silencio.
W Berlinie, na jednym z występów,
byłem z Enrique, który był bez koszuli,
i 3000 Niemców krzyczało „Entre los tierras”.
Włosy stanęły mi dęba.
Widząc ludzi śpiewających ten kawałek…
Nie wiedzieli, co mówią.
Nikt nie rozumiał, co się dzieje.
Wytwórnia chyba też nie.
Pito nie rozumiał, a może nawet oni sami nie rozumieli.
Ale stało się coś magicznego.
Szef kazał mi iść zobaczyć zespół,
który występował w Saragossie.
Enrique, śpiewasz po hiszpańsku.
To oczywiste pytanie: czy to dla ciebie ważne?
Mógłbyś śpiewać po angielsku i zdobyć tym samym więcej fanów.
Śpiewanie po hiszpańsku to nie jest dla nas kwestia wyboru.
To naturalne, bo jesteśmy Hiszpanami.
To świetny moment dla europejskich kapel śpiewających we własnym języku,
by otworzyć muzykę rockową.
Jedną z ekscytujących rzeczy w świecie muzyki
są zespoły i artyści solowi, którzy wyłamują się z szablonu
i odnoszą większy sukces, niż ktokolwiek przypuszczał.
Jak traktowali was krytycy w Hiszpanii?
Tak samo. Nazwali nas Hombres G z Moncayo. Skurwysyny.
Wyobraź sobie. Co mieliśmy robić?
Pożegnanie nigdy nie było tak krótkie…
Kiedy trasa się skończyła, postanowiliśmy zrobić sobie wolne.
To był krótki okres.
Normalne wakacje dla każdego pracującego.
Joaquín, Copi i ja pojechaliśmy do Indii i Nepalu.
I zagłębiliśmy się tam w lokalną kulturę, książki i muzykę.
Zaczęliśmy czytać książki o duchowości, buddyzmie, hinduizmie.
Chłonęliśmy duchową atmosferę Indii i Nepalu.
W pewnym sensie to była podróż inicjacyjna.
Znalazło to wyraz w naszych tekstach i na poziomie instrumentalnym.
Wyraźnie słychać to
w El Espíritu del Vino, bardziej złożonym i misternym albumie.
Nigdy nie miałem
Guru czy przewodnika
Nigdy nie lekceważyłem…
Gdy rozmawiali z nami o nagraniu nowego albumu,
nie mieliśmy zbyt wiele materiału.
Przyjechali chyba dzień po świętach.
Wynajęliśmy im ogromny dom…
LONDYN, 1992
…na obrzeżach Londynu.
Tam nasz dom.
Spędzili w trasie dużo czasu
i nie wiedziałem, czy napisali dużo nowych kawałków.
Powiedzieli, że to będzie podwójny album.
Odpowiedziałem: „Niemożliwe. Jesteście pewni?”.
Taki był nasz sposób myślenia.
„Nie mamy dość piosenek? Zrobimy podwójny album”.
W tamtym czasie Phil miał do nas anielską cierpliwość.
Spędziliśmy tam Sylwestra.
Phil spędzał święta z rodziną.
Chodziliśmy do studia sami, by komponować piosenki.
Powiedziałem: „Tu jest studio”.
Znajdowało się w innym budynku niż mój dom.
Powiedziałem: „Mamy 26 grudnia.
Zaczniemy nagrywać 7 stycznia.
Tam jest studio.
Możecie w nim ćwiczyć i komponować.
Ale nie chcę was widzieć.
Ani słyszeć”.
Wiele lat później odkryłem, że…
Nie wiem. Brali wtedy mnóstwo narkotyków.
Siedzieli tam dzień i noc.
Nie wiem, co tam się stało, ale nie mieli piosenek.
Juan mówił,
że lepiej gra na gitarze o trzeciej nad ranem.
Powiedziałem, że to wspaniale, ale mnie przy tym nie będzie.
Trochę soku jabłkowego
na dobry początek dnia.
Czasem wychodzili na miasto, gdy miksowaliśmy.
Potem dzwonili do mnie i mówili,
że zatrzymała ich policja.
„Wyślij kogoś, żeby nas stąd wydostał”.
Pamiętam tylko,
że dawałem z siebie wszystko
24 godziny na dobę.
Teraz mi nie wychodzi.
Spędziliśmy Sylwestra w studiu, świętując z naszymi instrumentami.
I napisaliśmy kilka piosenek.
Co z mitem, że narkotyki pomogły wam napisać „La Sirena Varada”?
To nie mit. To prawda.
Nagrywa.
- Gdy będziemy gotowi… - Nagrywa?
Tak.
- Teraz? - Nie.
- Co? - Widzisz mnie?
NIE ŚCIĄGNĘLI OSŁONY
- Widzisz go? - Nie.
Co się dzieje?
Mogliśmy coś wziąć którejś nocy.
OSŁONA NADAL ZNAJDUJE SIĘ NA OBIEKTYWIE
Krwawiące dziąsła
- Zakurwiście nam szło. - Zagrajmy od początku.
To strona B.
Powtórzmy to?
Było świetnie, mimo wszystkich błędów.
- Nagrywa? - Nie.
- Musi być sposób, by to wyłączyć. - Nie wyłączaj.
Jak było?
Pięknie.
Po udanej nocy fantastyczne rzeczy
zaczynają wyparowywać, zostawiając…
W branży kreatywnej
wszyscy są ciekawi swoich granic.
Przesuwasz je, ile możesz.
To właśnie robiliśmy.
Wydaje mi się to zupełnie logiczne i racjonalne.
Instrumenty Pito to podkładki do piwa.
Pozwoliłbyś mu zarządzać swoim zespołem?
Narkotyki uczyniły mnie głupszym.
Pogorszyły moje relacje niemal z wszystkimi, których znam.
Są winne… wielu różnych rzeczy.
Im częstszy kac, tym gorszy humor.
Mniej tolerancji dla innych.
Mniej cierpliwości, więcej stresu.
Więcej obaw, że album nie będzie tak dobry, jak byś chciał.
W przypadku Héroes narkotyki przyniosły więcej szkód niż pożytku.
- Zmienię to. - Dobra.
Zmieniliśmy nasz dźwięk.
Wymagania były większe,
więc napięcie rosło.
Może porywaliśmy się z motyką na słońce.
Podążanie w wielu różnych kierunkach
i większe ambicje muzyczne
doprowadziły do pierwszych starć
i podzielonych opinii w zespole na temat kierunku, jaki mieliśmy obrać.
Nie chcieliśmy lub nie wiedzieliśmy, jak dojść do porozumienia
czy wytłumaczyć swoje zdanie innym.
W pewnym sensie ten album
to zbieranina różnych pomysłów, których nie dopracowaliśmy.
Phil Manzanera robił, co mógł.
A to, co zrobił, było…
niesamowite.
Wydobył album z chaosu.
Sprawdź drugi.
Świetnie, kontynuujmy.
PIERWSZY KONCERT TRASA EXCESO, LATO 1993 ROKU
Dziwne, jak pożądanie ściska…
Oto Héroes del Silencio, grający wczoraj w Berlinie
nowy album El Espíritu del Vino.
Zespół otrzymał złotą płytę za sprzedaż Entre Dos Tierras w Niemczech.
Wytwórnia postanowiła uzmysłowić innym, co się działo się w Europie.
Ale ludzie w Hiszpanii wciąż odnosili się do tego
z dużym sceptycyzmem, jakbyśmy to wszystko zmyślali.
Pomimo kontrowersji związanych z ich komentarzami antymonarchistycznymi,
Héroes del Silencio wnieśli rock do Pałacu Królewskiego Zarzuela.
Wybuchły kontrowersje, ponieważ…
nasza prasa kocha je bardziej niż gruby dzieciak tort.
Skoro kreujecie się na gwiazdy rocka, punków i anarchistów,
czemu nie splunęliście księciu w twarz?
To nas wkurza.
Mieliśmy powody, by krytykować Héroes del Silencio.
Cholera.
Byliśmy bardzo agresywni w stosunku do prasy.
Wyrzućcie telewizor przez okno.
Nie wysilali się zbytnio, by zyskać sympatię prasy krajowej.
Jakiś palant nadal będzie myślał,
że wyszliśmy z mody.
Może błędnie zakładałem,
że poprzez bycie nieuprzejmymi w stosunku do dziennikarzy,
zyskiwaliśmy poparcie publiczności.
Mówię o prawdziwym rocku z lat 70.
- Daj mi mówić. - Jasne.
Był znany jako „nieznośny”.
Zawsze go broniłem, mówiąc,
że jest tak samo nieznośny jak wtedy, gdy go poznałem.
Nie dlatego, że był gwiazdą.
Był pewny siebie.
Stale nazywali nas aroganckimi i marudnymi.
Może dlatego, że zawsze wiedzieliśmy, jak ma wyglądać nasza kariera.
Byli też nieśmiali.
Ich rockowe przebranie ukrywało ich nieśmiałość.
Myślisz, że twoja wściekłość nadal się sprzedaje?
Rozumiem potrzebę promowania.
Ale wolałbym tego nie robić.
A tutaj? Młody człowieku, jesteś rozkojarzony.
- Tak? - Czego Héroes del Silencio się obawia?
Czego się obawia?
Juan i ja tego nie chcieliśmy.
To było trochę dziwne dla mediów, które chciały wokalistę.
Enrique zawsze był w centrum uwagi, czego nie chciał.
Jeśli odpowiadasz na wszystkie pytania,
będziesz bardziej znany niż gitarzysta, który nie odpowie na żadne.
Nikogo nie pouczam. Każdy powinien robić, co chce.
- To wszystko. - Dobra.
Juan jest gwiazdą rocka, która robi swoje.
To typ artysty, który lepiej wyraża się instrumentalnie niż werbalnie.
Pojawiła się zazdrość.
Może jeden przyciągał więcej uwagi niż drugi.
Juan powinien był zyskać większe uznanie,
nie od zespołu, bo tego mu nie brakowało, lecz z zewnątrz.
Za jego znaczenie dla brzmienia zespołu, równie duże lub większe niż Enrique.
Wznoszę toast w ciszy
Nie znamy nawet swoich imion…
Serio. Chodź.
Ale twoja obecność
Sprawia, że źle się czuję
I przepełnia mnie pustką
I z okrzykiem nadziei
Pożegnam się
Wiedząc…
Ta piosenka brzmiała jak punk. Zastanawiałem się, co oni wyprawiają.
„Teraz chcą grać punk?”
A oni: „Czekaj, aż zagrają »La Herida«”.
Mówię: „No dobra”. Więc zagrali „La Herida”.
Zawsze…
Ten sam występ
Ten sam widz…
„Cóż za urocza ballada”.
A potem, na końcu, bum!
Pędzą jak szaleni.
Moim zdaniem nie pasowało, ale nieważne.
Byliśmy zespołem, który mylił ludzi.
Rozumiem to, bo zaczęliśmy trochę nijako…
To, co robimy, dobrze czy źle, to krok ewolucyjny w naszej karierze.
Rozmawialiśmy o koncertach na żywo.
Pomyślałem, że dobrze by było mieć w trasie drugiego gitarzystę.
Poznałem Alana Boguslavsky’ego na imprezie, którą urządził Pito.
Przyszedł na przesłuchanie z Juanem.
Wypiliśmy sporo kielonków i stwierdziłem, że jest najlepszy.
GITARZYSTA HÉROES DEL SILENCIO
Nie. Nie wnikajmy w to.
Pozwoliłem mu dołączyć, bo się upił. Nie słyszałem, jak gra.
Powiedzieli: „Zdałeś ten test i ten,
więc zobaczmy, czy umiesz grać na gitarze”.
Przyniósł ze sobą różne wpływy, inny sposób widzenia.
Pamiętam, że między nami od razu zaskoczyło.
Rozumiałem swoją rolę w Héroes del Silencio.
Poza tym zawsze wolałem gitarę rytmiczną.
Zrozumiałem również, że jedną z moich zalet było to,
że byłem świeżą krwią.
Po co jej potrzebowali? Do dobrych i złych rzeczy.
Służyłem jako ujście dla pewnych emocji.
Jakby zwerbowali go do samopomocy,
nie do muzyki.
Przedstawiam wam nowego członka zespołu.
Z Meksyku.
Pan Alan Boguslavsky.
Byłem wtedy bezdomny.
W bagażniku miałem walizkę z ubraniami.
Przez kilka dni spałem u jednego kumpla, potem u drugiego.
Wyobraź sobie, że mieszkasz w aucie, a potem nagle znajdujesz się w Hiszpanii,
lecąc na swój pierwszy koncert prywatnym samolotem z Saragossy.
To ogromna zmiana w życiu.
Myślę, że każdy muzyk rockandrollowy chce tego doświadczyć.
Chce być w trasie, grać wszędzie.
Pragnie uwagi i w pewnym sensie sławy.
KONCERT NA ŻYWO NA FESTIWALU ROCK AM RING, ROK 1993
Stary wiek Osób z boskiego rodu
To było dla mnie nowe.
Mnóstwo zabawy, nagły konflikt.
Po trzech występach był wolny dzień, który spędzaliśmy w podróży.
Potem graliśmy kolejne trzy lub cztery i znowu to samo.
To „El Camino del Exceso”.
MEKSYK, ROK 1993
Huragan słów z tawerny do tawerny
Codzienny chór, zaśpiewaj mi swój plan
Krew pryska Jeden strzemienny wyzwala szaleństwo
Jeśli nie ma raju
Gdzie wybuchasz?
Świetny zespół z Hiszpanii.
W Europie są uważani za liderów rocka latynoskiego.
W Ameryce było trudniej.
Odbywaliśmy ważną trasę po Meksyku.
Graliśmy na małych scenach, próbując rozkręcić nasz projekt.
Póki pieniądze wystarczają
I jest determinacja
Cegła po cegle…
Zespół robił swoje i zdobywał publiczność.
Gratulacje z Meksyku do Hiszpanii.
Cieszymy się, że jest z nami ten niesamowity zespół.
Prosto z Hiszpanii, Héroes del Silencio.
Granica Kalifornii Dolnej!
Dowód, że tu jesteśmy.
Jednego dnia graliśmy dla stu osób, a następnego dla stu tysięcy.
Nagle występowaliśmy w centrum sportowym w Madrycie.
Potem w sali koncertowej w Wiedniu.
Graliśmy na festiwalu w Niemczech.
Potem pojechaliśmy grać w Argentynie.
Lataliśmy w tę i z powrotem w sposób chaotyczny i niezorganizowany.
Wciąż wątpię w lepszą przyszłość…
Dzień dobry. Jesteśmy w Siegen w Niemczech.
Kontynuujemy podróż przez góry.
Upadek jest niedopuszczalny w twoim umyśle
Upadek na chwilę traci swoją wysokość
Świątynia słońca eksplodowała
Nigdy się nie dowiem
Czy ten krzyż jest zbawieniem…
Nasze trasy były kolosalne. Trwały w nieskończoność.
Były bardzo długie.
To się odbija na człowieku.
To wszystko utrudnia wspólne życie.
Pewne cechy naszej osobowości ujawniały się coraz bardziej,
z każdym dniem, tygodniem i kilometrem.
Docieraliśmy do hotelu i wszyscy…
Zaczęliśmy myśleć o sobie, nie o zespole.
Mieliśmy większe wzmacniacze.
Każdy członek zespołu zwiększał głośność
i słuchaliśmy się rzadziej niż wcześniej.
Czy zbawienie
Powinniśmy byli zrobić przynajmniej roczną przerwę.
Boże!
Przeczytałem w którejś recenzji,
że Niemcy uważali, że wyglądamy na zmęczonych
i nie jesteśmy już tak świeży.
W głębi duszy wiedziałem, że to prawda.
Pod koniec byliśmy zestresowani.
Głos Enrique był bardzo…
wymuszony i obolały.
Nagle mieliśmy grać w Paryżu, w Élysée Montmartre.
Pełna sala, 2000 osób.
Podczas trzeciej piosenki Enrique rzucił: „Nie mogę dalej śpiewać”.
Odłożył mikrofon i opuścił scenę.
Poszliśmy do garderoby, a Enrique powiedział, że nie da rady.
Zdziwiło nas to, bo zakładasz, że wokalista…
jest niezniszczalny, a jego głos nigdy nie zawodzi.
A on nagle wyznał: „Już nie mogę”.
Héroes del Silencio zamienił się w wiele godzin milczenia.
To było trudne.
Odbyliśmy wiele długich podróży,
podczas których milczeliśmy osiem, dziewięć godzin.
Niebezpieczne.
Organizator trasy Héroes del Silencio, Martín Druille, zginął w wypadku.
Kierownik sceny też został poważnie ranny, ale jego życie nie jest zagrożone.
Co pamiętasz z tamtej nocy?
Cóż…
Wracaliśmy…
To był Sylwester…
Byliście w trasie, ale dobiegała końca?
Jechaliśmy do domu na święta.
Na Sylwestra.
Byłeś wtedy z Martínem?
Byliśmy razem.
Reszta została dłużej, bo poszła kupić owoce morza dla swoich rodzin.
Igrał z ogniem, bo zawsze jeździł zbyt szybko.
I się poparzył.
To pojebane.
Jego strata była bolesna.
Był organizatorem trasy.
Nie był…
szefem.
Ale czasem najważniejsze osoby
nie mają najważniejszych stanowisk.
Gdy odszedł Martín,
zespół stracił autorytet,
który dbał również o na nasze relacje.
To była bardzo bolesna strata, bo był nam bliski,
zawodowo i osobiście.
To było niezwykle bolesne, bo łączyła nas piękna więź.
Opiekował się mną.
Myślę o nim
z prawdziwą wdzięcznością i miłością.
Ale myślenie o nim…
przepełnia mnie też smutkiem.
Zostawił po sobie ślad.
Pierwszy koncert, który zagraliśmy w Saragossie po jego śmierci
był bardzo emocjonalny
i ciężko nam było występować.
Chcemy, żeby ten koncert był hołdem
dla naszego organizatora trasy i bliskiego przyjaciela, Martína.
Pragniemy uczcić jego pamięć
i piękne wspomnienia.
To dla ciebie, Martín.
Héroes!
SZPITAL W BENASQUE, ZIMA 1994 ROKU
Pojechaliśmy do Benasque, bo potrzebowaliśmy mocnych rzeczy,
by pobudzić zespół.
Próby w Saragossie byłyby gorsze,
bo czuliśmy się wypaleni.
Wracaliśmy do piwnicy…
To był sposób, by uciec od świata i hałasu.
W pewnym sensie próbowaliśmy się odnaleźć.
Wejdźmy na górę. Którędy?
- Tędy. - Tędy.
- Musimy się zbliżyć. - Tak.
Podobała nam się idea naszej osobistej relacji.
Było jak na początku.
Bycie razem.
Odizolowanie się od świata
dało zespołowi poczucie spokoju.
Chodziło o bycie razem.
Nie w małym pomieszczeniu do prób,
tylko w tym majestatycznym miejscu,
w którym można robić, co się chce, na przykład iść na spacer.
Ci, którzy lubili góry, wyruszali wcześnie na wspinaczki,
a ci, którzy nie lubili wędrówek, wstawali, by jeść i ćwiczyć.
Widać tu, jak Juan próbuje złapać
rybę w jeziorze, bo myśleliśmy, że tam utkniemy.
Jak widzicie,
niebo wygląda groźnie.
Enrique pali ostatnią fajkę.
Własnej roboty.
W tym czasie nasz menadżer był trochę nieobecny.
Czasem był na haju.
Praca zaczęła mu się wymykać z rąk,
nie panował nad sprawami zespołu.
Pito zażywał coraz więcej narkotyków,
jak…
chyba większość Hiszpanii.
Niektórym z nas nadal udawało się funkcjonować,
ale Pito osiągnął punkt, w którym przestał pracować.
Tak, bo w tym czasie nie wiedziałem, co się ze mną dzieje.
Teraz już wiem, co się ze mną działo.
Czułem się przytłoczony.
Stamtąd pojechaliśmy do domu w Anglii.
Byliśmy wkurzeni.
Byliśmy wkurzeni w Londynie,
bo Kike dzwonił do Madrytu, a gość nie chciał z nim rozmawiać.
Pamiętam, jak ćwiczyłem w domku na przedmieściach Londynu
i bezskutecznie próbowałem skontaktować się z Pito.
W końcu dowiedziałem się, że był w hotelu
z ludźmi z zespołu Suede,
i byli nieźle odurzeni.
Nie odbierał telefonu,
więc poszedłem do hotelu.
Do jego pokoju.
Próbowałem z nim rozmawiać
i wśród chaosu i niewyraźnych rozmów…
udało mi się do niego dotrzeć.
Powiedziałem mu, że musi wziąć wolne, by dojść do siebie,
a my tymczasem nagramy album i pojedziemy w trasę.
Kazałem mu zadzwonić, gdy poczuje się lepiej.
Najśmieszniejsze, że zadzwonił dwa dni później,
mówiąc, że nic mu nie jest.
Trzeba było to zakończyć.
Zostaliśmy bez menedżera, więc zmieniliśmy kierunek.
Chcieliśmy też zmienić producenta.
Bob Ezrin robił wrażenie,
bo był producentem Pink Floyd, Alice Cooper i Aerosmith.
Lecąc do studia w Los Angeles, myśleliśmy, że wchodzimy na nowy poziom.
Bardzo ładnie!
Zaczynam tylko dlatego
I kończę kiedykolwiek…
Trudno mi było nagrać album Avalancha,
bo stojąc przed producentem Pink Floyd,
jesteś na tak wysokim poziomie,
że chcesz być godnym pracy z tymi ludźmi.
Ta presja sprawiła, że się zablokowałem.
Juan zaczął mieć poważne problemy z rękami.
Początkowo nikt nie traktował
jego problemu zbyt poważnie.
Zignorowałem problemy z lewą ręką, więc gra na gitarze była bolesna.
To było straszne, bo kawałki, które miałem grać w studiu były dla mnie trudne.
Martwiłem się, czy temu podołam.
Zagrałem jakieś 60 koncertów, nie mogąc…
Kładłem palec w jednym miejscu, a on wędrował w inne.
Nie rozumieli, co się ze mną dzieje.
To szło w parze z piciem na umór
na imprezach…
Chyba na początku ostatniej trasy po Ameryce
doszło do kilku starć.
Enrique chciał wprowadzać innowacje i robić nowe rzeczy.
Chciał pójść w innym kierunku muzycznym, wprowadzić nowe instrumenty.
Chciał zmienić dźwięk Juana i…
przestaliśmy się zgadzać.
Dlaczego Avalancha?
Lawina czego?
Lawina motywacji.
Nadchodzi czas, gdy członkowie zespołu
muszą usiąść i porozmawiać,
odzyskać przyjaźń i muzykę, która ich połączyła.
Dlatego tu jesteśmy.
Zdałem sobie sprawę, że jeśli chodzi o muzykę,
Enrique i Juan coraz bardziej się od siebie oddalali.
Jeden szedł w jedną stronę, a drugi w drugą.
A na linii ognia znalazł się Joaquín, Pedro i ja.
W pewnym momencie Pedro musiał poddać się operacji.
Pedro miał operację serca i został w Saragossie.
Pojechaliśmy do Meksyku z innym perkusistą.
Jeden wielki chaos.
Podczas rozmowy stwierdziliśmy: „Pora przestać”.
Rękami w gorączce
Wciąż zakrywam czoło
Przemyślałem to I wypuszczę
Węże próżności…
Jeśli masz jakiś problem,
a ktoś sypie ci sól na rany,
mówiąc: „W tym leży problem”,
twoja pierwsza reakcja to sprzeciw.
Zebrał wszystkich
i oświadczył, że nasza muzyka już mu się nie podoba
i że to koniec zespołu.
Nie chciał tego kontynuować. To był koniec.
Wyzdrowiałem, poleciałem do Meksyku i powiedziałem Anye Bao:
„Pakuj się do samolotu i zjeżdżaj stąd. To moje miejsce, do cholery”.
Pierwsze, co mu powiedzieliśmy, to że chcemy rozwiązać zespół.
Raj staje się piekłem
A potem narzeka
Jeśli nikt się nie poruszy
Kto to naprawi?
Napisałem kilka propozycji,
co moim zdaniem możemy zrobić, by poprawić sytuację
i jak ocalić zespół.
„Jeden:
Koniec z rock and rollem.
Stonesi wyszli z mody, tak samo jak AC/DC,
więc kończymy z tym”.
„Gibson i Marshall to marki z przeszłości”.
„To, tamto i tamto. Są niczym”.
Może źle się wytłumaczył, ale brzmiało jak dekalog.
„Koniec z Marshallem”. Co to niby znaczy?
Moja propozycja nie została dobrze przyjęta.
Powiedziałem: „Ktoś tu zwariował”.
Wstałem i poszedłem do siebie.
Jeden nie wiedział, jak uprzejmie coś zasugerować,
a drugi traktował wszystko jako osobisty atak.
„Odchodzę”. „Ja też”. „I ja”.
W ciągu 15 minut
wszyscy opuścili zespół poza Pedrem.
Dali mi nowe serce.
Dotarłem tam i powiedziałem: „Dajcie spokój”.
„Zabiorę was na trzy miesiące do szpitala, byście zobaczyli, jak to jest”.
Czy ogłosiliście oficjalnie, że zespół się rozpada?
Nie.
Nikomu o tym nie mówiliśmy.
Ale wytrwaliśmy do końca
w poczuciu, że nie musimy już ze sobą walczyć,
bo w pewnym sensie problem został rozwiązany.
„To ostatnie koncerty. Zróbmy to dobrze”.
Raj staje się piekłem
LOS ANGELES, JESIEŃ, 1996 ROK
Ostatni występ Héroes miał miejsce w Los Angeles.
Przyszedł na niego Bob Ezrin.
Facet kręcił się po garderobie ze swoimi cygarami
i spytał, jaki będzie koncert.
Ponieważ miałem przeczucie, że zostanie odwołany,
powiedziałem mu: „Powodzenia”.
Powiedziałem mu to, bo myślałem, że nie będzie żadnego koncertu.
Tamtego dnia, który zawsze będę pamiętał,
przyjechali ludzie z Japonii, by ściągnąć nas tam na koncerty.
To był gówniany występ. Trwał jakieś 20 minut albo pół godziny.
Dobry wieczór.
W tamtych czasach występy w Stanach były dość brutalne.
Ludzie rzucali na scenę rzeczy.
Wpuścili jakichś ludzi, nikt nie wiedział, jak się tam dostali,
którzy zaczęli rzucać w Enrique monetami.
Zaczęli rzucać na scenę różne rzeczy, więc postanowiłem wyjść.
Juan spojrzał na mnie wymownie:
„Jeśli on idzie, to ja też. Pieprzyć to”. I wszyscy wyszli.
W garderobie czekali Japończycy. Przyszli zobaczyć występ.
Zawsze mówiłem, że chciałbym odnieść sukces w Japonii.
A gdy w końcu Japończycy do nas zawitali
i chcieli nas tam wypromować, rozeszliśmy się.
Przy nich.
Pożegnaliśmy się i wróciliśmy do Saragossy.
I tak to się skończyło.
Po najbardziej ambitnej trasie hiszpańskiego zespołu rockowego
Héroes del Silencio się rozpadł…
Po 12 latach i ponad tysiącu koncertów…
…sprzedał sześć milionów płyt w 40 krajach…
Członkowie pracują nad solowymi projektami.
Enrique Bunbury…
Co wydawało się przełomem w 1996 roku…
Choć minęły lata, odkąd zespół się rozpadł…
Zapytani o ewentualny powrót na scenę,
członkowie zespołu nie chcieli przerwać milczenia…
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
LUTY 2007, SARAGOSSA
Gdy będziecie gotowi.
Tu Héroes del Silencio.
Po dziesięciu latach nieobecności na scenie
z radością ogłaszamy,
że z okazji 20. rocznicy premiery naszych pierwszych nagrań
wybieramy się w trasę i zagramy dziesięć koncertów.
Powrót jednego z najważniejszych hiszpańskich zespołów nie jest cichy.
Spotkają się na historycznej trasie po USA, Ameryce Łacińskiej i Hiszpanii.
Mówimy o Héroes del Silencio. Zjednoczyli się 11 lat później.
…dwa, jeden.
O północy niektóre sklepy
otworzyły i zaczęły sprzedawać bilety na koncert Héroes del Silencio.
To było potrzebne.
W egoistyczny sposób musieliśmy wrócić na scenę
i zagrać te piosenki.
I zjednoczyć się jak wtedy, gdy założyliśmy zespół.
Chcemy wypuścić w świat dobre wibracje, pokazać sympatię, jaką do siebie czujemy.
Héroes!
Kolejny?
Héroes!
Gotowi?
Héroes!
Niech mnie!
Już pora.
Dobra, już pora.
Słowa były niczym ospy
Ulice niczym wydmy
Gdy wciąż czekam, aż przyjedziesz
W trumnie trzymam twój dotyk
I koronę
Z twoimi splątanymi włosami
Próbując znaleźć niekończącą się tęczę
Gdy wchodzisz po schodach na scenę,
zostawiasz wszystko, co nie jest muzyką.
Jedyne miejsce, w którym Héroes całkowicie się rozumieją,
to scena, na której razem grają.
Zespół miał w sumie krótki żywot.
Zespół mógł pójść o wiele dalej
i zrobić dużo więcej.
Szkoda, że już nie gramy i nie mamy z 15 płyt.
Wtedy naprawdę przeszlibyśmy do historii.
To twoje ciało jest katedrą…
Chyba nikt nie zajął ich miejsca i z tego względu
Héroes są uważani za jedną z wielkich anomalii.
W ciągu dziesięciu lat nieaktywności rozwinęli się bardziej,
niż gdy byli razem.
To nie jest normalne w świecie rocka.
Piosenki i muzyka przetrwają wszystko.
Nie widzę różnicy Między pocałunkami a korzeniami…
Od dawna marzyłem o stadionie i przejściu
jak Stonesi.
Spełniły się nasze marzenia.
Teraz jesteś na mojej liście
Obietnic do zapomnienia
Wszyscy razem!
To emocjonalne, gdy coś się kończy.
Lepiej dobrze zakończyć pracę niż wykonywać ją w nieskończoność.
Dziękujemy bardzo!
Żegnajcie!
Właściwa iskra
Dziękuję bardzo.
Właściwa iskra
Żegnajcie na zawsze! To wszystko!
OSTATNI KONCERT ZESPOŁU ODBYŁ SIĘ 27 PAŹDZIERNIKA 2007 ROKU W WALENCJI.
WZIĘŁO W NIM UDZIAŁ PONAD 80 000 LUDZI.
OD TAMTEJ PORY ZESPÓŁ NIE GRAŁ RAZEM…
Héroes!
Nie musisz mi imponować
Czy podążać moją ścieżką
Wysiadam tutaj
Na brzegu teraźniejszości
Tam, gdzie człowiek się dusi
Pisze testament czarnym chili
Bycie z tobą jest torturą
Jesteś alchemią mojej trucizny
Porażka nie wchodzi w grę
Nie ma wymówek
Na zawsze
Wydaje mi się, że to długo
Na zawsze
Nic nie trwa wiecznie
Na zawsze
Nic nie trwa wiecznie
Wpływ wściekłości
I impulsy języka
Nie mam całego życia
Czekają na mnie pudła Pełne niespodzianek
Porażka nie wchodzi w grę
Nie ma wymówek
Na zawsze
Wydaje mi się, że to długo
Przyjdę z gorzkimi ustami
I pokonanym sercem
Na zawsze
Nic nie trwa wiecznie
Na zawsze
Nic nie trwa wiecznie
Na zawsze
Nic nie trwa wiecznie
Nie!
Napisy: Monika Bartz