Downloaded from YTS.MX
NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Günaydın Daniel. -Günaydın Manolo.
-Kahven. -Ve tost.
İşte kahven.
-Sağ ol. -Ve zeytinyağlı tostun.
Afiyet olsun.
Sağ ol dostum.
Siktir.
-Hesabıma yaz, geç kaldım. -Sorun yok.
Hadi Bruno.
Siktir.
Tamam, görüşürüz. Güle güle.
Ne?
Doğru ya, maske olmaz.
Tamamdır, gidiyorum.
Hayatta kalıp 40 yaşına girdikten sonra
bugün burada, Málaga'da olduğum için
çok heyecanlıyım. İşte bu!
Tüylerim diken diken.
Kemoterapi aldıktan sonra insan tüm kıllarını göstermek istiyor.
Şuna bakın!
Süper, değil mi? Neredeyse...
Ucuz atlattım.
Neredeyse tüm yılı
Aziz Peter'la pazarlık yaparak geçirdim.
"Yukarı gel." dedi. "Sen gel, aynı mesafe." dedim.
"Yukarı gel." dedi. "Aşağı gel." dedim. "Bu yıl çok yoğunum, sen gel!" dedi.
"Hiç sanmıyorum." dedim.
"Dani, gelmezsen kılların dökülecek." "Peki, anlaştık." dedim.
Ölmeye çok üşendim.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Bugün bu sahnede bulunmamızın bir nedeni var, değil mi?
Hepiniz gülmeye geldiniz, değil mi?
Bir komedyen olarak
sizi güldürmek için buradayım, değil mi?
Anlaşmamız bu, değil mi?
Gördüğünüz gibi bugün biraz özel çünkü kameralar var.
Gösteri kaydediliyor.
Bir Netflix komedisi olacak ve 1.700'den fazla ülkede yayınlanacak.
Toplam kaç ülke var? Tonla.
Tonla.
Ama olay şu.
Son birkaç yıl
insanlar, özellikle komedyenler için zordu
çünkü herkes, birçok şeye alınıyor.
Her küçük şeye.
Dünyanın her yerinden insanlar bunu izleyeceği için
alınabilecek insanlara şimdiden söylemek istiyorum.
Alınabilecek insanlara
şunu söylemek istiyorum.
Küresel bir pandemi geçirdik.
Hatta hâlâ içindeyiz.
İspanya'da olağanüstü hâl ilan etmişlerdi.
Hepimiz karantinadaydık.
İki gün sonra bana kanser teşhisi kondu.
Sekiz kemoterapi kürü.
Her 15 günde bir.
Altı saat bedenime boktan bir şey pompalandı.
Bir buçuk litre zehir.
Eve geldiğimde araba çarpmışa dönüyordum.
Kamyon çarpsa ölürdüm.
Saçlarım döküldü.
Kilo verdim, kustum.
18 radyoterapi kürü aldım.
Göğsüm ve gırtlağım kızarmış tavuk gibi koktu.
Ve ben veganım.
Tedavi bitince mülteciler, kasırgalar, yangınlar
ve deniz kazalarıyla ilgili film yapmak için Yunanistan'a gittim.
Ciddi bir kulak iltihabı geçirdim.
Doğum günüm için
Madrid'e döndüm ama dağlarda karantinada kaldım.
Doğum günümü yalnız geçirdim.
Ama şimdi
küçük bir espriye mi alınıyorsunuz? Bak ne diyeceğim.
Önden arkadan taşaklarımı yalayabilirsiniz.
Her neyse…
Burası çok sıcak.
Pekâlâ.
Başlayalım. Bazıları çoktan alınmış olabilir.
Birçok hüsrana uğramış insan
şöyle diyecek: "Tanrım, Dani!
Vegan olmamış mıydın sen?
Bu da ne?
Bu da ne?"
Plastik deri.
Bunu yapmak için birkaç bitki öldürdüm, dengeyi korudum.
Evet, vegan oldum.
İşte duydunuz, ben veganım.
Birçoğu şöyle diyor: "Tanrım, Dani, neden kendine acı çektiriyorsun?"
Diyorum ki: "Herkesin hayatı kendine." Hâlâ Málaga futbol takımını seviyorlar.
Nasıl acı çekeceğimizi seçmekte özgürüz.
Evet, vegan oldum. Vegan olmak çılgınca bir şey.
Bir sürü insan bir anda sağlığınızı düşünüyor.
Tabii özellikle o insanlar beş yıllık diyetisyenlik eğitimi almışlar.
Geçen gün şişman bir adam gelip şöyle dedi:
"Dani, protein konusunda ne yapıyorsun?"
"Defibrilatörünü unuttuğunda sen ne yapıyorsan onu.
Hayatta kalmaya çalışıyorum."
Onu öptüm ve şöyle dedim: "Yarın görüşürüz baba."
Birçok insanın bilmediği bir konudan bahsetmek istiyorum.
Asıl gülüşünüzden.
Asıl gülüşlerinizle doğarsınız.
Herkesin vardır.
Hayatınız süresince değiştirmeye karar verebilirsiniz
çünkü arkadaşınızın gülüşünü beğenip taklit etmek istersiniz.
Ya da çekici olmayan
bir gülüşünüz vardır ve bundan utanıyorsunuzdur.
Diyelim bir elçi ya da diplomatsınız. Önemli toplantılarınız var.
Asıl gülüşünüz böyleyse
değiştirmek
istemenizi anlarım.
Ama yine de asıl gülüşlerini koruyan insanlara hayranım.
Birkaç yıl önce bir partiye gittim.
Bir şey söyledim ve adamın biri çok komik buldu.
Olağanüstü bir asıl gülüşü vardı.
Ne dediğimi hatırlamıyorum ama ona baktım ve o…
"Ne güzel bir gülüş!" dedim.
Tüm gece ona espriler yaptım,
osurdum, yere düştüm, sürekli güldürmek için
her şeyi yaptım. Çok harika, doğal bir gülüşü vardı.
Şöyle yapardı.
Yumruklarını sıkardı.
Yürürken size çiçek satmaya çalışırlar
ve siz de "Hayır." dersiniz.
Gülüşü hep derin bir yerden gelirdi. Atalardan kalma gibiydi.
Sanki Pachamama'nın ataları
onun içinden gülüyordu.
Sonra omurgası yokmuş gibi kafasını geriye atardı.
PEZ şekeri dağıtıcıları gibi. Hatırladınız mı?
Boğazından şeker alabileceğime emindim.
Ne güzel bir gülüştü.
Asıl gülüşler eşsiz değildir.
Başka insanlar da sizin gibi gülüyor.
Gerçekten öyle.
Onun gibi gülen kim var sizce?
Messi.
Messi'yi tanıyorsunuzdur.
Futbolu pek bilmem. Giderek daha az seviyorum.
Ama dünyanın en iyi futbolcusunun Messi olduğunda hemfikiriz.
Geçmişe baksak bile.
O adam inanılmaz.
Barselona'da futbol oynayışını canlı izlemiştim.
Camp Nou'ya gittim.
Camp Nou ya da Nou Camp diyebilirsiniz.
Bunu hiç…
Ama Camp Camp ya da Nou Nou diyemezsiniz.
Onu canlı izledim, adam inanılmaz.
Nasıl oynadığını aklınız almıyor.
Çizgi film karakteri gibi. İnanılmaz.
Bununla birlikte sizce de Messi futbol dışında biraz şey değil mi…
Belki ışıklar açıkken ve evde kimse yokken.
Komedyen arkadaşım Tomás García şöyle der: "Her işi düzgün değil."
Hatta bana göre futbol dünyasında bile
bazen zorluk çekiyor.
Mesela
Copa del Rey, Şampiyonlar Ligi gibi turnuvalar
eleyici karşılaşmalardır, değil mi?
Bir maç kazanıp sonraki tura geçersin.
Bunu anlatıyorum çünkü Málaga bu liglerde yok.
Yani evet, bununla birçok kez uğraşması gerekti.
Sistemi biliyorsunuz, değil mi? İki maç oynanır.
En çok golü atan takım sonraki tura geçer.
Beraberlik varsa
deplasmanda en çok gol atan takım sonraki tura geçer.
Teoride bu daha zordur, değil mi?
Messi'nin başına ne kadar sık geliyordur.
Senaryo yazalım. Uyduracağım.
Copa del Rey, yarı finaller.
Barça, Málaga'ya karşı. Senaryo işte.
İlk maç, La Rosaleda stadında diyelim.
Rosaleda ya da Ledarrosa. İkisi de olur.
La Rosaleda'da
3-3 berabere kalsınlar.
Málaga'da 3-3 berabere.
Camp Nou ya da Nou Camp'da 1-1 berabere kalsınlar.
Hakem düdüğünü çalar.
Bir Barça maçında düdük çalınırsa bir kamera mutlaka Messi'ye odaklanır.
Genelde orta sahadadır
ama düdük çalarsa böyledir…
Sanki o an
bir uçan daire onu oraya atmış ve hiçbir fikri yokmuş gibi.
Evde maç izlerken ona acıyorum.
Diyorum ki: "Birisi ona neler olduğunu açıklayabilir mi?"
Bu artık daha zor çünkü kankası orada yok.
Şu an Japonya'da oynuyor. Iniesta kankasıydı.
En iyi kankası.
Telefon rehberine bakarsanız "AAAndresito. Kankam." yazar.
Diğer maçların videolarına bakın.
Messi'ye gidip ona
sarılıyormuş gibi yapan ilk kişi Iniesta'dır.
Ama şöyle fısıldıyordur: "Sonraki turdayız Messi."
Messi ise…
Bence çok tatlı biri.
Bence Messi çok tatlı.
Yoğun baskı altındayken,
mesela Şampiyonlar Ligi finalinde
80. dakikada skor 1-1'ken tüm dünya
onun gol atmasını beklerken
Messi o durumda şu tarz bir şey söyleyebilecek biri.
Bir adam sakatlanır, ona yardım edilirken Messi yan çizgiye gider
ve şöyle bir şey söyler:
"Vay be, bu su çok lezzetli."
Sonra geri dönüp orta sahadan röveşata atar.
Özetle Messi bu.
Antrenman yeleğine fobisi var.
Bunu yeni öğrendim. Antrenman yeleği fobisi.
Birkaç yıl önce internette
tartışmalı bir fotoğraf yayınlandı.
Kısa süre önce çıktı.
"Yok artık, antrenman yeleği giymeyi bilmiyor." dediler.
Yapmayın, belli ki öylesine yapıyor.
Gol kaçırdığında böyle yaparsın.
Kafasını geçirmeye çalıştığını sanmıyorum.
Delik olmadığını biliyordur.
İnsanlar ne der bilirsiniz, Messi şöyle, böyle.
Her neyse, böyle oldu işte.
İki ya da üç hafta sonra
internete başka bir fotoğraf düştü. Bu.
UNICEF yazıyor. Yani…
Bu fotoğrafla yapılan
tüm meme'leri görmelisiniz.
Bana ait olmadıkları için getirmedim ama hepsi inanılmaz.
En sevdiğim, E.T.'nin bisiklet sepetinde
Ay'a giderken olan.
Ne olmuş? Giyiyor işte. Fotoğraf kötü. Hepsi bu. İnsanlar çok kaba.
Neyse.
Üç, dört hafta sonra…
Bu çıktı.
Artık onu savunamıyorum.
Buna bakınca annesini arayıp şöyle sormak istiyorum:
"Doğum sırasında hangi delikten çıkmaya çalıştı?"
Neyse.
Şirin Messi esprileri bir yana
Lionel Messi beni büyüleyen bir kişilik.
Bir kişinin aynı anda hem çok güçlü
hem de çok zayıf olması büyüleyici.
Tüm dünya Messi'nin bir tanrı olduğunu söylüyor
ama Arjantin bir anda Dünya Kupası'ndan elenirse onu öldürmek istiyorlar.
Gerçek anlamda.
"Hadi ama! İşini yapıyor işte." diyorum.
Hepimiz gibi elinden geleni yapıyor.
Ama halka mal olan biri olduğundan…
Bu, her futbolcu, her atlet,
her sanatçı, oyuncu, müzisyen, gazeteci
ve hatta komedyenler için de geçerli.
Halka mal olan kişiler olarak resmen ateş hattındayız.
İşleri berbat edersek
öfkeli bir kalabalık tarafından linç edilebiliriz.
"Vay be!"
Zormuş, değil mi?
Artık onlardan bahsetmeyeceğim.
Toplumu bir bütün olarak ele alıp tüm bu nefretin kaynağını düşünelim.
Hissetmiyor musunuz?
Sizce de toplumdan
nefret akmıyor mu?
Ve bu, pandemiden çok önce başladı.
Birkaç yıldır bu sahnedeyim.
Koronavirüsten önce de insanlar öfkeli değil miydi sizce?
İnsanlar çok öfkeli. Sabırları hep tükenmenin eşiğinde.
Biri düştüğünde yardım etmiyoruz.
Parmağımızla gösteriyoruz ki suç bize kalmasın.
"Şimdi elime düştün" kültürü bu.
Öyle değil mi?
Tonlarca etmen var, biliyorum.
Toplumun nefretle kaynamasının birçok sebebi var.
Bazı insanlar işsiz,
boktan işleri var ya da faturalarını ödeyemiyorlar.
Kemer sıkman gerektiği için sinirli olman mantıklı.
Bu, çok geçerli bir sebep olabilir.
Umursamaz politikacıların bizi itip kaktığı bir toplumda yaşıyoruz.
Sanki ülkeyi okul bahçesinden yönetiyorlar.
Bu bizi kızdırıyor, anlıyorum.
Kışkırtıcı basına yoğun olarak maruz kaldığımız için
kızgın olmamızı anlıyorum.
Anlıyorum. Sosyal medya bizi çok kızdırabiliyor.
Sizi bilmem ama Instagram…
Instagram hesabım var
ve oradaki herkes benden daha mutlu gibi.
Komşumun profiline bakıp "Bu benim komşum mu?" diyorum.
Çünkü eziğin tekidir.
Ama Instagram'da görünce onun gibi olmak istiyorum.
Böyle oluyor.
Birkaç etmeni atladığımı düşünüyorsunuzdur ama konuşmak istediğim özel bir etmen var.
Bence bu etmeni
kimse fark etmemiştir çünkü biz…
Bu etmen stres.
Stres.
İnsanlar bunu unutuyor çünkü göremiyor.
Wi-Fi gibi. Göremiyoruz.
Ama bedelini ödetiyor.
Bunu bir saniye düşünün. Stres.
Stres.
Stresinizi
stres altına alıyorsunuz.
Edebiyatçılar "Bunu gerçekten yaptı mı?" diyor.
"Sen sadece espri yap."
40 yaşına kadar stresle olan
ilişkimi anlatacağım.
17, 18 yaşında Málaga'dan ayrıldım.
O zamanlar stresli değildik çünkü takmıyorduk.
"Stres" bile diyemiyordum.
Málaga'daki hayatım stresli değildi.
17, 18 yaşında Granada'ya taşındım.
Bir Endülüs şehri. Daha küçük. Başka ne diyebilirim?
Bohem.
Kültürü, sanatı,
müziği, ilhamı.
Gerçekten her şey yürüme mesafesinde.
Her şey birbirine yakın.
Granada'da stres olmadığından eminim.
Ama…
13, 14 yıl kadar önce Madrid'e taşındım.
Komedyen olmayı çok istiyordum ve bunun için Madrid'e gelmeliydim.
Endülüs kimliğimi, akıcılığımı, sakin havamı kaybetmeyeceğimi
kendime söylüyordum. Anlarsınız ya.
Yani Madrid'e geldiğimde çok sakindim.
Bir ev tuttum, taşındım. Kolilerimi koydum.
Tabii ki kolileri açmadım. Yere koyup dedim ki:
"Yürüyüş zamanı. İlk günden streslenmeyeceğim."
Retiro Park'ı duymuştum, oraya gidecektim.
"Ne kadar harika bir isim, kötü olamaz." dedim.
Gittim ama artık gitmiyorum.
Artık hiç gitmiyorum.
Güzel bir yürüyüş yapıp ilham bulacağımı sanmıştım.
Ama hayır, bana dikiz aynası lazımmış.
Bisikletçiler, koşucular, ördekler! Hay sikeyim!
"Bu bir insan santrifüjü." dedim.
Ama gördüm ki sadece Retiro değil, tüm Madrid böyle.
Tüm şehir. Her mahallesi. Usera, Malasaña, Legazpi.
Hepsi. Yaya kalabalıkları.
Nasıl yürüdüklerini gördün mü?
"O adam bomba imha etmeye gidiyor.
Ama başka tarafa gidiyor. Nereye?"
Bir gün acelesi olan bir adamı izlemeye karar verdim.
"Bakalım nereye gidiyor." dedim.
Bir duvara çarptı ve takıldı.
"Tanrım, hepiniz robotsunuz." dedim.
Bir şey mi kaçırdım acaba?
Bir zombi kıyameti ya da duymadığım bir şey mi oldu?
Sanki çatılardaki keskin nişancılar "Birisi 20 saniye kımıldamazsa
beynini patlatırım." diyor. Hadi ama dostum!
Madrid'de araba sürmek mi?
Madrid'de araba sürmek.
Hayal dahi edemezsiniz. Ehliyetimi Granada'dan aldım.
Sekiz yıldır dördüncü vitese çıkmadım.
Ulu Tanrım, çok hızlı sürüyorlar!
Rastgele şerit değiştiriyorlar.
Dönüş sinyalini kullanmak
20 avroya mal oluyor sanırım. Cimri şerefsizler!
Madrid'de ön ve arkanızdaki arabanın ne yaptığını tahmin etmelisiniz.
Ama ben zaten ne yapacağımı düşünmekle meşgulüm!
Ama Madrid'in en korkunç tarafı hızlı arabalar değil.
Duran arabalar.
Onlar ödümü patlatıyor.
Madrid'de araba sürüyorum. Kırmızı ışığa gelince
"Lütfen önde kalmayayım." diyorum ama en öndeyim.
Çok stresli!
İşte oradayım, dikkat çekmemesi gereken bir çiftlik çocuğu.
Stresten dört direksiyon kırdım. "Odaklan, sorun çıkmayacak.
Kimse sana bağırmayacak. Hadi." diyorum.
Bir ara Grease'den fırlamış fularlı bir sarışın gördüm.
"Hadi çocuklar!" dedi. "Başlayalım!" dedim.
Bir anda arkamdan korna duydum.
Arkama baktım, önüme baktım, ışık hâlâ kırmızı.
O şerefsiz zamanda yolculuk yapmış!
O lanet Marty McFly, Kartezyen eksenlerini, uzay-zamanı büktü!
Peki ya randevuya çıkma?
Randevuya çıkma.
Bu sadece Madrid'de değil, her yerde oluyor.
Çıkmak ne hâle geldi? Niye bu kadar hızlı ilerliyor?
Bakın, huysuz bir ihtiyar değilim. 40 yaşındayım.
Ama aklım bir türlü almıyor.
Arkadaşıma sordum: "İnsanlar şu an nasıl çıkıyor?
Bira içmek ya da tanışmak için dışarı çıkmaz mısın?"
"İmkânsız." dedi.
"Artık uygulamalar kullanılıyor." "Ne?" dedim.
"Evet, uygulamalar."
"Uygulamalar mı?" "Evet."
"Evden flört edebilirsin." dedi. "Sahi mi?" dedim.
"Dün sıçarken biriyle eşleştim." dedi.
"Ne?" dedim. "Evet." dedi.
Böyle oluyor.
Kız "Ne hoş adam." diyor ama arkadaşım sıçarken eşleştiler.
Dedim ki:
"Hangi uygulamalar?"
"Bir sürü var!" dedi.
"Grindr, Tinder, Winder, Fringer,
Chatsky, Forchis, Bikin, Bondis, Brendis, Truskis, Frosties,
Chisquis, Tejeringuis ve AdoptaUnTío."
Dedim ki…
"Kâğıt alıp bunları yazabilir miyim?"
Bu uygulamaları kullananları gördüm ve hiç anlamadım.
Video oyunu gibi.
Şöyle diyorlar: "Şuna bak. Evet, hayır, evet, hayır."
Tabii denedim. Bir hatunla buluşmaya gittim.
Köşeyi döndüm ve dedim ki: "Selam, ben Dani."
"Bana ne! Bana sikini ver. Şimdi siktir git evine."
Eve gelip salonumun karanlığında bir süre şöyle düşündüm:
"Sevişip sevişmediğimden emin değilim."
Hiçbir iz yok.
Çok hızlı oldu.
Artık çıkmak
Netflix'te dizi izlemeye benziyor.
Yine fena değil
ama çok hızlı bitiyor.
Hepimizin başına gelmiştir.
Salı günü 21.00-21.30. İşten eve gelirsiniz.
Hızlıca yemek hazırlarsınız ve bir bölüm Netflix izlemek istersiniz.
Film ya da dizi, fark etmez.
Artık nerede, hangisini izliyorsanız.
Bölümü açarsınız, kumandayı atarsınız.
Oynat tuşuna basınca oynar.
Bu yüzden oynar. Bu arada dizi de harikadır.
Netflix'i kötüleyeceğimi sanmayın.
Şöyle diyorsunuz: "Oyuncu harika. Hiç beklemezdim, vay!
Ha siktir, o özel efektler ucuz değil."
Bölüm biter ve şöyle dersiniz: "Tamam, dişimi fırçalayıp yatayım."
Tam kalkarken göz ucuyla "sonraki bölüm" yazısını görürsünüz.
"Altı, beş, dört…" Telefonunuzu ararsınız.
"Üç, iki, bir…" Artık izlemek zorundasınız.
Zorundasınız. Hipnozdan kurtulamazsınız.
La Casa De Papel'in tüm sezonlarını bir gecede izledim. Nasıl diye sormayın.
Netflix'i baştan sona bitirdim.
İşimi, ailemi kaybettim.
Friends'in ikinci sezonunu tekrar izliyorum.
Ve hiçbir şey hatırlamıyorum!
Hiçbir şey!
Bir şeylerden bu şekilde zevk alınmaz.
Çıkma kavramımız, anne, babamızınkiyle aynı değil.
Bilmiyorum ama 20 yıl önce
çıkmak biraz daha…
Bakın, eskiden çıkmak, sıradan TV kanalları izlemek gibiydi.
Bu da gayet normaldi ama temposu farklıydı.
Senaryo aynı.
Salı akşamı, 21.30. İşten eve gelirsiniz, hızlı bir yemek.
21.20'de şöyle düşünürsünüz:
"21.30'da TV'yi açacağım
çünkü hafta boyunca reklamlarda…
…dizinin 21.30'da başladığını söylediler."
21.25 gibi salona gitmeye başlıyorsunuz.
Erken yayınlanma
ihtimaline karşı.
Yemeğinizle oturuyorsunuz.
Saat 21.25.
21.30 ve diyorsunuz ki: "Peki."
21.40.
21.45 ve diyorsunuz ki:
"Belki düğmeye basması gereken adam…"
Sonuçta olur böyle şeyler.
21.55. Sizi bilmem
ama ben bir dizi ya da film izlerken
yemeğime o dizi ya da filmle
aynı anda başlamayı severim.
Şöyle düşünüyorum: "Bekle, yemeğim soğuyacak.
Salatam soğuyacak."
Saat 22.15'te
dizi başlar. Harika.
Çok güzel.
Harika bir dizi.
"O iki oyuncu hep çok uyumlu."
"Vay be, yapımın kalitesine bak. Tanrım!"
Sonra bir ses şöyle der: "Sezonumuz martta devam edecek."
"Tamam, hayatıma devam edeyim." dersiniz.
"Üniversiteye gideceğim, bu yaz bronzlaşacağım
ve seneye izleyeceğim." Yok artık!
Bir orta yolu olmalı, değil mi?
Madrid'in stresine teslim olduğumu kabul etmeliyim.
Ama dokuz yıl kadar önce
hayatıma biri girdi
ve hayat anlayışımı, hayat tempomu tamamen değiştirdi.
İlk köpeğimdi. Adı Patates Surat.
Hâlâ hayatta. Ev arkadaşıyız.
Yaşlı bir kadın. Hep oturuyor.
Ne ara yürüyor bilmiyorum. Bir bakıyorum yanımda.
Odama gidiyorum ve orada. Yürüdüğünü hiç görmedim.
Çizgi film karakteri Goku gibi ışınlanıyor.
Yürüdüğünü hiç görmedim.
Ama nereye gitsem orada.
Neyse, bunun dışında…
Onunlayken başıma bir şey geldi.
Beni tamamen değiştirdi. Bekleyin.
"Köpeğim çok özel" klişesine girmeyeceğim.
Hayır, bence buna doyduk artık.
En azından ben doydum. Köpeği olanların
"Köpeğim çok şey…" demesinden bıktım.
Kimin köpeği var? El kaldırın.
Vay be, bir sürü köpekli insan.
Harika, tahmin etmiştim. İçeri girer girmez…
Sorun yok, alışkınım.
Kusuruma bakmayın
ama bence siz köpekli insanlar
sikik bir tarikatsınız.
Çekilmezsiniz.
Her gün aynı parka gitmemeye
ya da aynı köpek sahibiyle konuşmamaya çalışıyorum
çünkü birini üçüncü kez görürsem dövmek istiyorum.
Belki diğer ülkelerde de oluyordur ama bu ülkede…
…köpeklerin en fazla yüzde beşi oldukça haşmetli ve müthiştir, değil mi?
Tartışmasız, tarafsız güzeldirler.
Yani çok az insan "Güzel köpeğime bak." diyebilir.
Köpek böyle yapar. "Güzelmiş." dersin.
Ama köpek sahiplerinin yüzde 95'inin
çorabının eşi yok ve köpekleri hurdaya çıkmış.
Gözü eksik değilse bacağı eksik ya da çarpık yürüyor.
"Köpeğim çok tatlı." dersin,
ben de "Oturup tartışabiliriz ama vaktim yok." derim.
Köpeğinin güzel olduğunu söyleyemiyorsan
ki çoğumuz söyleyemeyiz,
o zaman iddian nedir? Köpeğinle nasıl övünüyorsun?
Bu ülkede şöyle övünürsün:
"Köpeğim çok zeki."
Herkes dünyadaki en zeki köpeğe sahip.
Evet, akıllı köpek kotamı doldurdum artık.
Hadi ama! Sanki İspanyol üniversiteleri köpeklerle dolu.
Madrid'de çok tatlı bir komşum var.
60'larında bir kadın.
Köpeği var ve benim de sevdiğimi bildiği için
köpeği hakkında anlattıklarını umursadığımı sanıyor.
Şöyle diyesim geliyor: "Köpeğin mutlu ve sağlıklıysa
sadece bunları umursarım." Oldu mu?
Geçen gün beni merdivende durdurdu: "Dani,
Köpeğim çok zeki.
Şunu dinle.
Sabah çok erken kalktım ve köpeği yürüyüşe çıkardım.
İşini gördü. Eve döndük.
Onu besledim, kahve içtim, tost yedim ve kendimi sokağa attım."
Çünkü yaşlılar böyle yapar. Dışarı çıkmazlar.
Kendilerini sokağa atarlar.
Çocukluğumdan beri bunu duyuyorum. Her sabah
yaşlı bir adamın pencereden atlayıp beni ezmesinden korkuyorum.
Kendinizi sokağa atmaya karar verdiğiniz bir yaş vardır.
Dedi ki: "Kendimi sokağa attım.
İşlerimi hallettim ve 15.00 gibi döndüm.
İyi dinle Dani.
Birinci katta yaşıyorum." "Biliyorum, komşuyuz." dedim.
"Üst kata çıktım ve hiç ses çıkarmadım Dani.
Ben bir ninjayım.
Matsumoto'da beş yıl yaşadım,
her olasılık için eğitim aldım.
Köyümde bana Streç Filmi derler."
Dedi ki…
Eteği buradaydı, içliği ve taytı…
"Dani, anahtarımı çıkardım. Gürültülü bir anahtarlığım yoktu.
Kapıya uzandım.
Anahtarı soktum.
Kapı biraz açıldı ama hiç ses yapmadı.
Biraz yağlamıştım."
Ninja kapısı.
Dedi ki:
"Kapıyı birazcık açtım, bu kadarcık.
Burnunu çıkardı çünkü ben olduğumu biliyor!"
Dedim ki: "Tanrı aşkına!
Kesinlikle inanılmaz. Bakın…
"Dinle komşu, iyi dinle.
8.00'da çıktın. Köpeğin salondaki yatağında uyuyordu.
8.30'da bir ses duydu ve sen olduğunu düşündü.
Kapıya gitti, sen olmadığını anladı ve yatağa döndü.
Sonra biri komşunun ziline bastı ve sen olduğunu sandı.
Kapıya gitti, sen olmadığını anladı ve yatağa döndü.
Osurdu, sen olduğunu sandı,
kapıya gitti, sen olmadığını anladı ve yatağa döndü.
Sen gelene kadar köpek 737 kere kapıya gidip sen misin diye baktı.
Sen son gelişini gördün aptal.
Ama köpek bir günde St. James Rotası'nı gitti geldi."
"O çok zeki Dani."
"Tabii ama parkta bir keşin bokunu yediğinde sesin çıkmıyor.
Bundan bahsetmiyorsun."
Dedi ki: "Geçen gün onu azarladım."
Nedenini hiç söylemiyor. Belki 1,5 metrelik atkısını yemiştir.
Dedi ki: "Bak ne kadar zeki. Onu azarlayıp
bunu yapmamasını söyledim.
Dinle Dani. Bana bakıyordu
ve sanki…"
İşte nefret ettiğim o replik geliyor.
Dedi ki:
"Sanki konuşacakmış gibi."
Konuşacak mıydı? Köpekler konuşmaz!
Hiçbir köpek daha konuşmadı!
"Bir şey daha. O köpeğin konuştuğunu görürsem
onu tekmeleyip pencereden atarım.
Şizofren!"
Akıllı köpeklerden bıktım usandım.
Kusuruma bakmayın, dürüst olmak isterim.
Gerçek beni tanıyorsunuz. Üzgünüm.
Köpekli biriyle kahve bile içmem.
Üzgünüm.
Bir de kedi sahipleri var.
Pekâlâ.
Kimin kedisi var? Çekinmeyin.
Koronavirüs yüzünden sizi tokatlayamam.
Hadi, kimin kedisi var?
Epey varmış, köpek sahiplerinden daha az ama olsun.
Peki ikisine de sahip olan var mı?
Neyiniz var?
Üç köpek ve iki kedi. Sırada ne var, yaban domuzu mu?
İkisine de sahip olan sizler,
şimdi söyleyeceğim size değil. Siz kurtuldunuz.
Sadece kedi sahibi olanlar,
kusura bakmayın
ama bence sizin…
…aşağılık kompleksiniz var.
Hem de çok ciddi.
Siz kedi sahipleri, tüm vakit ve enerjinizi,
kimse size sormamasına rağmen insanlara kedi sahibi olmanın
köpek sahibi olmaktan
daha iyi olduğunu kanıtlamaya çalışıyorsunuz.
Kedilerin
köpeklerden
daha iyi olduğunu.
Vakit ve enerjinizi istediğiniz şeye harcayın.
Ama yüzde 95'inizin iddiası şu:
"Kedim de kedim. En iyisi benimki."
"Eve geliyorum
ve kedim merhaba diyor."
"Sevilmek istiyor."
"Pati veriyor."
"İplik yumağı atıyorum ve yakalıyor."
"Sanki
kedi bile değil.
Sanki bir köpek." Sen mal mısın?
Resmen köpek istiyorsun!
Cidden.
Üzgünüm
ama köpek ya da kediniz varsa sokakta benimle konuşmayın.
Sonu iyi bitmez.
Bir de çocuklu ebeveynler.
Neden böylesiniz?
Ebeveyn olunca aptallaşıyorsunuz.
Mesela kadınlar.
Amacınız ne? Anne olunca ya da olacağınızı öğrenince
işletim sisteminiz çöküyor.
Hayır, bu doğru. Donanımsal mı yazılımsal mı bilmem.
Aradaki farkı hiç anlamadım.
Ama sistem hataları almaya başlıyorsunuz.
Mesele ölçü birimleri.
Hepsini karıştırmaya başlıyorsunuz.
Yanlış anlıyorsunuz.
Geçen bir arkadaşımı aradım. Yıllardır konuşmamıştık.
Neler yapıyor, bilmiyordum.
Onu arayıp dedim ki: "Selam! N'aber? Sesini duyduğuma sevindim."
Dedi ki: "Artık bir anneyim."
"Harika! Kaç yaşında?" dedim. "192 haftalık." dedi.
Çok hazırlıksız yakalandım.
Çocuğa oyuncak mı alayım yoksa sigara mı?
Hesap makinesi mi getireyim yani?
Market alışverişi yapıyorsun. Kasiyer "1,532 sent." diyor.
Bu sizi kızdırmaz mı?
Sonuçta hayatı kolaylaştıran daha büyük ölçü birimlerimiz var.
Lütfen bunu bize yapmayın.
Siz ebeveynler takıntılısınız.
Çocuklarınız daha büyümeden onlara bir şey öğretmeye takıntılısınız.
Neden? Hava atmak için.
"Oğlum dokuz aylıkken yürüyordu." Niye?
Niye diğer çocuklara ve ebeveynlerine baskı yapıyorsun?
Çocuğunun yaptığı her şey özel.
"Ahşap döşemeye nasıl kaka yaptığına bak!
Harika değil mi?" dersen
"Evet çünkü sekiz yaşında. Bu harika." derim.
Takıntılısınız! Onlara baskı yapmamalıyız.
Bırakın da vakti gelince öğrensinler.
Onlara birkaç ay verin. Tabii can sıkıcı bir şey değilse.
Bilmiyorum.
Çocukken beş ay öncesinden yaptığım tek şey
ağustosta Noel kurabiyesi yemekti. Hepsi bu.
Arkadaşım
Málagalı. En yakın dostum Bea. Çocukluk arkadaşıyız.
Harika bir kadın. Nazik, cömert,
güzel biri. Zeki, tıp uzmanı, tıp doktoru yani.
Artık nasıl diyorsanız.
Önemli biri, sınıfının en iyisi. Efsane biri.
Olağanüstü bir kadın.
İki çocuğu var. İlki doğduğunda
vaftiz babası olmamı istedi. Heyecanlandım.
Málaga'ya ne zaman gitsem onları görmeye çalışırım.
Çocuk
yaklaşık altı aylıkken
evine gittim. "Selam Bea." "Selam Dani, nasılsın?"
"Paquito nerede?" dedim. "Alışverişe gitti." dedi.
Paquito kocası tabii.
"Nico nerede?" dedim. Çocuğu. "İşte orada, şeyde…" dedi.
Beşik gibi bir şeydi, artık nerede yatıyorsa.
"Orada, yeni uyandı." dedi.
Yanına gittim. Sizi bilmem ama bebeklerle normal konuşurum.
Tamam mı? Bildiğim kadarıyla ebeveyn olmadığım için fikir belirtemem.
Ama normal tonda konuşurum. Buna takığım.
Ne kadar küçük olsalar da
sandığımızdan daha zekiler, değil mi?
Bebeklerin yatakta ya da beşikte yatarken
sadece görüş alanına giren insanları gördüğünü düşünüyorum.
İnsanlar böyle yapıyor…
Bebek şöyle düşünüyordur:
"Málaga'nın en aptal insanlarına kaldım."
"Ya da akraba evliliği ürünüyüm galiba."
Normal konuşmaya çalışırım.
Gidip borsadan konuşun demiyorum.
Ama normal davranırım işte.
Arkadaşım Bea burada. Ben buraya giderim.
"N'aber Nico? Nasıl gidiyor yakışıklı?
Çok yakışıklısın. Seni çok özledim."
Bir anda şunu duydum:
"Bak ne kadar büyümüşüm vaftiz baba."
"Aldığın patikler artık olmuyor."
"Bea?" Unutmayın, o bir doktor. "Bea?"
"Hayır, benim. Vaftiz oğlun.
Beşikteyim.
Çok büyüdüm.
Fark etmedin mi?"
"En azından ağzını kapat. Tanrım!" dedim.
Ebeveynler hangi noktada vantrilok oluyor?
Anlamıyorum. Bırak hazır olduğunda konuşsun.
Ama onun adına konuşma. Beni ürkütüyor.
Onlar için konuşmak, her şeyi yapmak istiyorsun.
Daha altı aylıkken: "Bak ne kadar büyüdü."
Büyümeye kafayı takmışsınız.
Dokuz aylıkken "Şuna bak." diyor. "Peki." diyorum.
Bir buçuk yaşında: "Nasıl da boy attı!"
İki yaşında: "Bak, kocaman oldu." "Elbette Bea. O bir çocuk.
Elbette büyüyor. Bu normal.
Sıra dışı bir şey yok.
Altı aylıkken bu boyda olsaydı sıra dışı olurdu.
Ya da bir yaşında bu boyda.
Ya da 1,5 yaşında bu boyda. İki yaşında 'Bea, çocuk nerede?' dersem
ve sen de 'Vajinama geri döndü.' dersen
işte o zaman
buna sıra dışı derim! Mulder ve Scully'yi ara!
Haber kanallarını ara!
Ama bu sırada onu bir iguana gibi teraryuma koymadığın sürece,
gelişmiş ülkelerdeki çocukların fizyolojik
ve beslenme standartlarına göre büyümeye devam edecek zaten."
Çok takıntılısınız.
Onları yiyecek değiliz. Onlar çocuk, domuz yavrusu değil.
Biraz abarttım. Pardon.
Sadece bu durum bazen beni…
Kusura bakmayın.
Vay be, bu su çok lezzetli.
Pardon, diyordum ki…
Ne diyeceğimi unuttum. Patates Surat'ı hatırladınız mı?
Madrid'de yaşarken stresten Patates Surat'la kurtuldum.
Onunla övünmek yerine
neye benzediğini görün diye bir fotoğraf göstereceğim.
Hikâyenin en tarafsız versiyonunu dinleyeceksiniz.
Sonra başka konuya geçeceğiz.
Fantezi, büyü, Gandalf, Fareli Köyün Kavalcısı falan yok.
Patates Surat bu.
Tamam mı?
Sanki konuşacakmış gibi duruyor.
Yüzü bize dönük.
Arkadakiler "popo mu dirsek mi?" diye düşünüyor.
Çok tatlı bir köpek.
Tek sorunu çok kolay kilo alması.
Çok gezdirmeli ve yediklerine dikkat etmeliyim.
Her zamanki veterineriyle randevusu vardı.
Kulaklarına falan baktılar.
Veteriner onu tartıya çıkarıp dedi ki:
"Dani,
seninki epey büyükmüş."
"Evet, biraz büyüktür." dedim.
Umarım sikimden bahsediyordur, köpeğimden değil, diye düşündüm.
"Onu küçültmek yeterince zor zaten." dedim.
Bu daha hiçbir şey.
Katedralde çıplak ayakla dolaşır dolaşmaz iner.
Sanki bunu birçok kez yapmış gibi gülüyorsunuz.
Patates Surat, yalnız yaşadığım bir dönemde hayatıma girdi.
İşlerim yoğundu, çok stresliydim.
Köpekleri bilmiyordum.
Şimdi biliyorum. Size evcil hayvanlarla ilgili bilgi vereyim.
Ona düzgün bakın. Sevginizi verin.
İlgilenin, güzel mama verin. Veterinere götürün.
Bu işi düzgün yapın.
Cidden. O da bir canlı ve hisleri var.
O faşist değil. Ona iyi bakmaya çalışın, tamam mı?
Salı günüydü.
O sabah kalktım.
Kalktım ve işini görsün diye onu çıkardım.
Döndük, kahvaltı yaptım, işe gittim.
16.00'da eve geldim.
Şehrin diğer yakasına gitmeden önce onu çıkarmak için 30 dakikam vardı.
Onu çıkardım, çok stresliydim.
Stresliyseniz bu, köpeğinize de yansıyor.
"Hadi kakanı yap. Hadi işe. Geç kalacağım."
İşeyip kakasını yaptıktan sonra eve döneriz.
Acelem vardı. Çok gecikmiştim
ve o durdu. "Hadi Patates."
Neden yürümediğine baktım.
Bir anlığına durmak istemişti
çünkü bir çiçeği
koklamak istiyordu.
Durup izledim
ve o an her şey anlam kazandı.
Dedim ki: "Bekle, belki de hayatın anlamı budur.
Belki hayat, bazen bir çiçeği koklamak için
bir saniye durmaktır.
Telefonumu çıkardım,
iki akşamüstü toplantımı iptal ettim, ertesi günkünü erteledim.
Telefonu kapattım,
cebime koydum.
Onu parkta serbest bıraktım ve dedim ki: "Patates Surat,
bu akşamüstü sadece ikimize ait.
Bu akşamüstü bize ait."
Aynen öyle.
Böyle oldu.
O gün benim için her şey değişti.
Onun için de öyle. Çok eğlendi.
Çalılarda saklandı,
istediği yere işedi,
istediği şeyi kokladı,
çocuklarla oynadı. Onu birkaç kez hırpaladılar.
Çok eğlendik.
O günden beri hayatım, özellikle köpeklerle,
genel olarak hayvanlarla yakın ilişki içinde oldu.
Üç köpekle yaşıyorum. Bazı yazlar beş ya da altı oluyor.
Bir de sembolik olarak evlat edindiğim bir eşek, şempanze, goril, orangutan
"ve Ali Baba'nın tavuğu" var.
Biraz abarttım.
Neyse.
Köpeklerin insanlardan daha iyi olmasıyla ilgili
o tipik konuşmayı yapmayacağım.
Hayır, bu çok basit olur, değil mi?
Ama onlarla uzun süre yaşayınca
bizden daha iyi oldukları birkaç küçük şeyi fark ediyorsunuz.
Birkaçını söyleyeyim.
Köpeklerin cebi yoktur, bu da onların üstünlüğüdür
çünkü dünyevi şeyleri umursamadan yaşıyorlar.
Dışarı çıkarken şöyle derler: "Tasmamı takıyor musun? Süper.
Kayışımı da takıyor musun? Süper.
Pembe simli ceketimi mi giydiriyorsun? Siktir git!
Neyse. Gidelim."
Ayrıca anlayabiliyorum.
Kapıyı kapattığımda bana şöyle bakıyor:
"Anahtarı evde bıraksan da olur."
Ya da veterinere gittiğinizde. Ki çok pahalıdır.
Veteriner "Hepsi 300 avro." der. Köpeklerime bakarım, şöyle bakarlar:
"Ben de yok."
Diğerine bakarım.
"Evden aceleyle çıktım."
Köpeklerin bizden üstün olduğu bir konu daha var.
Kedilerin de öyle.
Erkek hayvanlar, dişi hayvanlar, cinsiyetsiz hayvanlar vardır.
Eminim çoğunuz bunu düşünmüştür
çünkü çok klasiktir.
Umarım salonda çocuk yoktur.
Köpekler
ve kediler
cinsel organlarını
yalayabilirler.
Biriniz böyle tepki verdi.
"Emin misin?"
Köpeğim Buyo bu konuda uzman. Evlat edindiğim ikinci köpekti.
Her gün, hiç durmadan orayı yalıyor, sakso çekiyor.
Ona nefretle karışık kıskançlıkla bakıyorum.
"Tamam Buyo, yeter artık." Ama tekrar yapıyor.
İntikam alıyor. Taşaklarını tutuyorum ve şöyle bakıyor: "Şu siki cilalayalım."
Ama yani!
Durmadan devam ediyor.
20 dakika devam edebilir.
Sırtı yeterince ısındığında sıra kıçına geliyor. Lanet olsun!
Kendime sık sık sorarım.
"Bunu insanların önünde yapmaktan utanmıyor mu?"
Utanmak mı? Bir köpek mi?
Sıçarken gözlerinin içine bakabilen bir hayvan sonuçta.
En son ne zaman sıçarken göz teması kurdunuz?
Hatırlayamazsınız.
Bizden üstünler.
Size cevap gerektirmeyen bir soru.
Cinsel organınızı yalayabilseydiniz yalar mıydınız?
Bir düşünün.
Siz düşüne durun.
Tabii şimdi cevap vermeyin.
Ama yarın annenizle kahvaltı yaparken…
Klasik sofra muhabbeti: "Hey anne, yapar mıydın?"
Başka bir soru, tamam mı?
Bu soru, sadece ilk soruya
"evet" diyenler için.
Tamam mı? Bunu yapmak isteyenler…
Tamam mı? İşte geliyor.
Sadece yüzünüzün üst yarısını görüyorum ama çok yaramaz bakıyorsunuz.
Siz seçilmiş kişilersiniz.
Cinsel organlarınızı yalayabilseydiniz
bunu yapardınız, asıl soru şu:
Orgazm olurken çekilir miydiniz?
İyi düşünün. Cevaba gerek yok. Bu çok mahrem bir konu.
Ama sizi düşündürmeyi seviyorum.
Ben ne yapardım söyleyeyim.
Umurumda olmaz. Kaybedecek neyim var.
Aziz Peter'a siktiri çekmişim, bunu mu takacağım?
Yapabilseydim yapar mıydım?
Kesinlikle!
1991'den beri yapmaya çalışıyorum.
Elimden geleni yaptım ama o kadar esnek değilim.
Bence bazı durumlarda omurga fazla abartılıyor.
Hiç mutsuz bir sümüklü böcek görmedim.
Pekâlâ,
ikinci soruma gelirsek.
Bunları yapabilseydim…
…başımı çeker miydim?
Hayır.
Gıkımı çıkarmazdım.
Sürdürülebilirlik döngümü yaratırdım.
Arz.
Talep.
Vegan olduğum için biraz proteinin zararı olmaz.
İş bittiğinde de yanağa bir öpücük, iyi geceler.
Hadi ama! Elbette!
Elbette yapardım!
Biraz açık görüşlü olun.
Hepsi sizin.
Sana nasıl davranılmasını istiyorsan başkalarına öyle davran.
İyi bir Hristiyan ol.
Kusuruma bakmayın.
Bugün biraz deliyim.
Benden beklemeyeceğiniz şeyler söylüyorum.
Belki bazılarınız hüsrana uğramıştır.
Ama durum bu.
Yanlış olduğunu bilsem de ben de bir sürü şeyden nefret ediyorum.
Ama herkes nefret eder. Mesela ben
sırada beklemekten nefret ederim. Bunu yapamıyorum.
8.00'da komşumun tadilat yapmasından nefret ederim.
Deliriyorum. Çıplak elle öldüresim geliyor.
Tostumun soğumasından nefret ederim.
Duştan çıktıktan sonra kaka yapmaktan nefret ederim.
Lanet bir durumdur.
Ama insan olarak daha beter bir nefretim var.
Sadece durumlardan değil, insanlardan nefret etmek.
İnsanlardan nefret ederim.
Ama durum bundan beter. Nefret ettiğim insanlar
başka kimsenin nefret etmediği kişiler.
Ama onlara katlanamıyorum. Üzgünüm, itiraf etmeliyim.
İçimi döküyorum.
Kim olduğumu bilin istiyorum.
Rafa Nadal'dan nefret ediyorum.
Aşırı nefret ediyorum.
Yeni bir şey değil, başından beri. Ona katlanamıyorum.
Rafa Nadal.
"İspanya'nın, tüm zamanların en iyi sporcusu."
Çocuklar, anneler ona bayılıyor.
Rol modeli. Yakışıklı, saygın, ahlaklı, nazik.
20 Grand Slam şampiyonu! 20!
Neden bu kadar çok kazanırsın ki? Bırak kazanmayan biri kazansın.
Yok böyle bir şey!
Birkaç yıl önce Fransa'da,
emin değilim ama sanırım
Roland Garros'ta doping kullandığı için ihbar edildi.
Mahkemeye çıktığını bir düşünün.
Zavallı adamın yaşadıklarını, gözden düşmesini.
Sonra da mahkemeyi.
Tabii ki Nadal kazandı çünkü doping kullanmamıştı.
Sonra itibarını ve imajını falan
lekeledikleri için ona ciddi bir tazminat ödediler.
O dolgun para çekiyle ne yaptığını biliyor musunuz?
Bir sivil toplum örgütüne bağışladı. Suratına bir forehand hak etmiyor mu?
Siktiğimin Rafa Nadal'ı. Mallorca'yı su bassa hemen gider.
Hemen suyu süpürür. Mallorca'da başka adam mı kalmadı?
Kimse yok. O gitmek zorunda.
Evindeki 20 Grand Slam kupasıyla.
Meryl Streep'ten nefret ediyorum.
Meryl Streep Fighter 2'den nefret ediyorum.
Tüm zamanların en iyi oyuncusu. Her performansı orijinal, organik.
Her şeyi, tüm filmleri. Hepsi.
Ayrıca aktivist ve feminist. Kendini adamış.
Tüm filmleri Oscar adayı.
Tanrı aşkına, yeter artık! Bu kadar iyi olmayı bırak!
Mide bulandırıcı.
Peki ya Angelina Jolie?
Harika bir oyuncu değilmiş gibi bir de çok seksi.
Kaç yaşında seksiliğini kaybedecek?
Dahi seviyesinde IQ'su var
ve evsiz çocukları topluyor. "Hadi, eve gidelim."
Mavi hariç her renkten çocuğu var.
Broncano'dan nefret ediyorum.
Vicente del Bosque'den de.
Clara Lago'dan da.
Sergio Dalma'dan da!
Antonio Banderas isimli hıyardan da!
Yetti artık!
Geçen onu gördüm.
Benden 20 yaş büyük ama küçük kardeşim gibi duruyor. Sikik!
Ama nefretimi birine pompalayacak…
…ya da postalayacak olsam…
Hayır, pardon.
İkisi de olur.
Evet, hangisi işinize geliyorsa.
Neyse, nefretimi ve kibrimi
dökebileceğim
ya da döşeyebileceğim
biri varsa
o kişi
Hugh Jackman'dır.
Ona katlanamıyorum. O benim başdüşmanım.
Hugh Jackman bu.
İşte o.
Uluslararası, Avustralyalı, oyuncu,
Hollywood, şöhret.
Uzun yıllar pek çok magazin dergisi
onu dünyanın en yakışıklı, en çekici erkeği seçti.
Ona bir bakın.
Yüzündeki simetriye.
Apollo'ya benzer yüz hatlarına.
Olimpos tanrıları gibi oyulmuş fiziğine.
Her gözeneğinden fışkıran Floransa sendromuna.
O şerefsiz, gömleklerini karın kaslarıyla yıkıyor.
Bir gün şunu söyleme ihtiyacı hissettim: "Hiç yakışıklı değil ki."
Kendimle kıyasladım.
Nefretim o zaman başladı.
Öyle derler, değil mi? Kıyaslama nefret doğurur.
İşte böyle başladı.
Sorun yok, gülebilirsiniz. Bunu aştım.
Yıllarca terapi gördüm.
Başta bunu kaldıramıyorsunuz.
"Aynı türden olup da nasıl bu kadar farklı olabilirler?"
Parçaları aynı!
Belki detaya inmek gerekiyordur. Sizin için analiz edeceğim.
Aramızdaki farkları göreceksiniz. Bir sürü noksanım var.
Ama bu, dört saatimizi alır.
Mesela gözlerim.
Umarım buna alt yazı yaparlar.
Gözlerim.
Sorun şu ki gözlerim çok ama çok küçük.
Küçük ve birbirine yakın.
Çok küçük, çok yakın.
Biraz daha yakın olsalardı bende bir sorun olduğunu düşünürdünüz.
Üç boyutlu film izleyemiyorum.
Gözlükleri çok geniş. Lensleri gözüme denk gelmiyor!
Derinlik algılayamıyorum. Bilete verdiğim paraya değmiyor.
Kilo alamıyorum hanımefendi.
Alırsam yüzüm genişliyor ama gözlerim küçük ve yakın kalıyor.
Yüzüm benden uzaklaşıyor.
Suratım, gömlek düğmesi deliklerine benziyor.
Peki ya burnum?
Pek fark edilmiyor çünkü bu ülkede çok büyük burunlar var.
Ama benimkine bakın.
Suratıma küçük bir çocuğun dirseği yapıştırılmış.
Dikkat edin.
Bir gözlük dükkânını üç kere girip çıkarak boşaltabilirim.
Gözlüklerim yüzümden hiç düşmedi.
Hem de hiç! Çocukken yumruk bile yedim.
Hep aynı taraftan yedim. O yüzden eğik.
Küçükken
Málaga'daki bir yüzme kulübündeydim.
Yazları Misericordia Sahili'ne yüzmeye giderdik.
Uzmanlığım sırtüstü yüzmekti.
Ama stilimi değiştirmem gerekti ve arkadaşlarım…
"Kesin şunu hıyarlar!" dedim.
"Tamam, herkes dubaya yüzüp dönsün."
Hiç gitmedim.
Gemi omurgam eğik olduğu için ampute bir kano gibi daire çizerdim.
Ve ucu sivri.
Yakından sivri olduğunu görürsünüz.
Önemsiz bulabilirsiniz. Hayır, bazen çok önemli oluyor.
"Saçmalama." der gibisiniz.
Bazı zamanlar…
Oral sekslerim sezaryene dönüyor ve 911'i arıyorum.
En kötü fotoğrafımı da seçmedim. Bu fotoğraf profesyonel.
Yıllar önceki sahnelerimde kullandım.
İki, üç ay internette dolaştıktan sonra
ona baktım ve şunu fark ettim: "Bekle…
Bir kulağım eksik.
Nasıl olur? Dümdüz fotoğrafçıya bakmıştım."
Sanki başka yere bakarken bana seslenmiş ve ben tam dönemeden fotoğrafımı çekmiş.
Picasso'nun torunu muyum ben?
Yani benden daha yakışıklı. Ne diyebilirim ki?
Hugh Jackman bir.
Dani Rovira sıfır.
Ama o noktada bitmedi.
Savaşımız o an başladı.
Şiddetli bir savaşın başlangıcıydı.
Her gün daha iyi olduğum şeylere baktım.
Yıllarca. Bundan haberi bile yok.
Sadece ben biliyorum.
"Bir konuda daha iyi olmalıyım." diye düşündüm, hırslıyımdır.
"Tabii ya! Köpekler!" dedim.
İspanya'da köpekler evlat edinilsin,
istismar edilmesinler, terk edilmesinler, yasalar değişsin diye uğraşıyorum.
Hugh Jackman bunları yapmıyordur dedim.
Bakın.
Öncelikle bunu paparazi çekmiş.
Paparazi fotoğraflarında hiç kötü çıkmaz.
Bakın, ne güzel giyinmiş.
Kız kardeşimin düğününde bile böyle giyinmedim.
Şu köpeklere bakın.
Soğuk ya da yağmurlu olur diye yelek giydirmiş.
Patiklere bakın.
Beyaz olana bakın.
Köpek bir cerrah.
Az önce safra kesesi ameliyatı yapmış.
Ya da arkadaşını kısırlaştırmış.
Bir de bu adam var.
Bu arada güzel paparazi fotoğrafım yok.
Kıyafetlerime bakın.
Kışın kemer üstü. Yazın kemer altı.
Elimde bok torbasıyla yakalandım.
O torba bok dolu.
Çöp tenekesi çok yakındı.
Paparaziye "Biraz bekleyemedin mi?" diyesin geliyor.
Çekiciliği taklit edemezsiniz.
İki köpeğim onlar.
Üçüncüsü hayatıma daha girmemişti.
Kahverengi olan Buyo. Bay Oral Seks Makinesi.
Siyah çizgi film karakteri Patates Surat.
Sanırım bu onun yüzü.
Yoksa geri geri yürürdü.
Arkada 16. yüzyıldan bir adam var. Fotoğraf çekildikten sonra belirdi.
Hugh Jackman iki.
Dani Rovira sıfır.
Dostum, onu bir konuda yenmeliydim.
"Bu sefer ki yakın olacak." dedim.
Bakın, 40 yaşındayım. Sağlam bir yaş.
Fitim. Egzersiz yapıyorum.
Az çok
formumdayım, değil mi?
Bu adam hep iriydi ama 60'a dayandı artık.
O hıyar Antonio Banderas gibi.
Belki artık onun biraz çökeceği
benim de yükseleceğim bir çıkmaza girmişizdir.
Bir de bakış açısını da ayarlarsak…
Bu, üç yıl öncesinden.
Evet hanımefendi, hemfikiriz.
Ben de onunla sevişirdim.
Bu insanların hepsi güzel. Her şeyleri güzel. Saçları.
Ne yaparlarsa yapsınlar saçları hep güzeldir.
Onu tokatlasan bile saçları güzeldir.
Kafasını fırına sok, yine güzel.
Güneşten gözlerini kısıyor ama yine yakışıklı.
Lanet olsun adam yakışıklı. Ya bu?
Düz karın kasları.
Bir de bu adam var.
Güneş benim de gözüme giriyor, tamam mı?
Ama günün farklı bir saati olmalı.
Benim de saçlarım ıslak ama ben
mağara adamına benziyorum.
Dişlerim büyük değildir ama burada kunduz gibiyim.
"Selam, ben bir kunduzum."
Kıçıma padel raketi soksan tam bir kunduzum.
Güneşte yanmış omuzlar.
Bari biraz Photoshop kullansaydın.
Beni tamamen kırmızı ya da beyaz yapsaydın.
Ama böyle olmaz. Çilekli dondurma gibiyim.
Yangından kaçan Notre Dame'ın Kamburu gibiyim.
"Yumurtalarımı suya koymalıyım."
Lastiği gevşemiş sekiz avroluk Carrefour mayosu.
Bir kolum yok ulan!
Hugh Jackman üç.
Dani Rovira sıfır.
Hâlâ kazanabileceğimi düşünüyordum.
Daha büyük geri dönüşler gördük, değil mi?
Birkaç ay sonra
bunu buldum.
Hugh Jackman, 2009'da Oscar törenini sundu.
İzledim.
En iyi Oscar'dı.
Kimse onun gibi Oscar sunmamıştı.
Vay be! Bu adam…
Harika bir sunucuydu! Çok klastı! Çok ince esprileri vardı.
180 cm'lik bu adam dans edebiliyor, şarkı söyleyebiliyordu.
Heyecan vericiydi. Bittiğinde "Başardım." der gibiydi.
Tüm dünya dizlerine kapandı.
Tek kötü yorum yoktu.
Başardı.
Üç yıl üst üste Goya Ödülleri'ni sundum.
Birinciyi, ikinciyi, sonra üçüncüyü, yani sırasıyla.
Ve hiç böyle eleştirilmemiştim.
Hem de hayatım boyunca.
Ertesi gün, ha siktir.
Ailemi görmeye Málaga'ya geldim.
TV, radyo, magazin dergileri,
eleştirmenler, sosyal medya, Thermomix, teleteks.
Bir sabah dedim ki: "Anne, o ses de ne? Dolu mu yağıyor?"
"Hayır Dani. Bok yağıyor. Sen uyu."
Yapmayın!
Her ödül töreni üç saatten uzundu. Üç tören, en az 10 saat demek.
Peki hiç güzel yorum yok muydu?
Algoritmalar bile
bana karşı.
Google'a Dani Rovira Goyas yazın.
Görseller'e gidin. İlk görsel bu.
Hugh Jackman dört.
Dani Rovira sıfır.
Dört gol yediysen
ne olacağı bellidir.
Beşinci yoldadır.
En çok acıtan beşinciydi çünkü sonuncu.
En çok acıtan şey işte bu.
Hugh Jackman
Wolverine.
Tüm zamanların en iyi çizgi roman karakteri.
Orospu çocuğu aşağılık mutant.
Wolverine!
Pençeler.
Feromonlar.
Kurt.
Kıllı hayvan esanslı.
Çok yazık.
Başka sorum yok Sayın Yargıç.
Aslında var.
Son bir sorum daha var.
İşte geliyor.
Basit bir soru. Cevaplarsanız sevinirim.
Güldünüz mü?
Evet!
İşte böyle.
Çok teşekkürler.
Tabii ki bu alkışlar karşılıklı.
Aynı zamanda size.
Bugün hepimiz amacımıza ulaştık.
Siz gülmeye geldiniz, ben de sizi güldürmeye.
Bunu başardık. Hepimiz kazandık
ve kahkaha da kazandı.
Güvenin bana, neden güldüğünüzün
hiçbir önemi yok.
Burada söylediklerimin doğru ya da yanlış olmasının önemi yok.
Haklı
ya da haksız olmamın önemi yok.
Hemfikir olup olmamamız önemli değil.
Güldünüz çünkü kahkaha o kadar büyülüdür ki her şeyin üstündedir.
Gerçekten
bu akşam bu sahnede savunduğum onca nefrete
sahip olduğumu mu sanıyorsunuz?
Güven oyunuz için teşekkürler ama itiraf etmeliyim, o nefrete sahiptim.
Çok nefret ettim.
Hem de yakın zamana kadar.
Ama yakın zamanda bir şey fark ettim.
Nefret, hiçbir işe yaramıyor.
Nefret, vakit ve enerji kaybı.
Nefret ülsere, strese, hatta hastalığa neden oluyor.
Bu sahnede bahsettiğim onca kişiden…
Sergio Dalma, Rafa Nadal,
Hugh Jackman, Antonio Banderas, Broncano,
Clara Lago ya da Vicente del Bosque'den gerçekten nefret ettiğimi mi sanıyorsunuz?
Onlara olan hayranlığımı
sığdırmak için bunun gibi 100 sahne gerekirdi.
Hatta bir sır vereyim.
Bu gösteriyi yazmaya başladığımda nasıl olacağını bilmiyordum.
Bir kalem ve not defteri aldım
ve hayranı olduğum tüm insanları yazmaya başladım.
Hayatın her alanından.
Oyuncular, şarkıcılar, bilim insanları, şairler.
Hatta anonim insanları, komşularımı. Neredeyse sonsuz bir liste.
Herkes sığmadı ama buna ne ad verdim dersiniz?
Halley Kuyruklu Yıldızları listesi.
Etrafımız tüm bu kuyruklu yıldızlarla
çevrili olduğu için çok şanslı olduğumuzu düşündüm.
Çünkü nihayetinde onların varlığı hayatımızı güzelleştiriyor.
Bizi daha mutlu ediyor, ilham veriyor, eğlendiriyor,
daha iyi olmamızı sağlıyorlar.
Bu yüzden eline taş alıp bu kuyruklu yıldızlara atan
insanlara çok üzülüyorum.
Başta saçma geldi. "Bir kuyruklu yıldıza asla vurmazsın."
Ama bazen gerçekleşiyor
ve belki bir gün bir tanesini vurup
gökyüzünden kuyruklu yıldız düşüren ilk şerefsiz olacaksınız.
Asla onlar gibi olmaya çalışmamalıyız. Onlar doğduklarında kalıplarını kırmışlar.
Biz bunu denerken deliriyoruz. Bu imkânsız.
Umarım bir gün
sonunda kendimiz gibi olabiliriz.
Bu gerçek bir zafer olur.
Bunu yapmaya çalışırken de rahatlayalım.
Sakinleşelim. Birbirimizle yarışmayalım.
Dünden biraz daha iyi olmak için kendinizle yarışın.
Kötü günler de geçirin. Sorun değil.
Bir konuda bir numaraysanız bu harika.
Saygıyla eğilirim.
Ama o konuda 1534. olsanız da bu harikadır.
Böyle çok daha mutlu olursunuz.
Onca kıskançlık ve nefret.
Kıskançlık yanlış yönetilmiş hayranlıktır.
Kıskançlığınızı, nefretinizi, korkunuzu,
tüm boktan duygularınızı buraya koyun
ve kayda değer bir şeye kanalize edin.
Nefret, korkaklar içindir. Cesurlar ne yapar peki?
"Seni seviyorum." derler.
Yani kalkın, eve gidin, anne babanızı yakalarından tutup
onları sevdiğinizi söyleyin.
Kardeşlerinize, dostlarınıza, köpeklerinize, ev arkadaşlarınıza da.
"Seni seviyorum." deyin. İşte bu cesurca bir eylemdir.
Hayatımı bunu diyen insanlarla paylaşmak istiyorum.
Bu yüzden bu gösteriyi hayatımdaki en önemli kişiye adıyorum.
Her neredeysen benim ilhamımsın.
Bu senin için! Seni seviyorum Messi!
Çok teşekkürler Málaga!
Çok teşekkürler.
Bir…
Çok teşekkürler. Bir…
Bir şey daha.
Gitmeden önce, bu sahneye gelme zahmetinde bulunduğunuz için
teşekkür etmek istiyorum.
Bunu hep söylerim ama özellikle şu dönemde,
canlı sahneler, filmler, zevk aldığınız
tüm kültürel aktiviteler dünyadaki
en güvenli yerler.
Cesaretiniz ve bağlılığınız için çok teşekkür ederim.
İnsanlar beni canlı görmeye geldiğinde
beni daha iyi tanımaları için onlara bir kapanış bilgisi vermeyi severim.
Her şeyden önce umarım bu hediyenin size faydası olur.
Belki bu, Málaga halkına daha tanıdık gelecektir.
Aksesuarımı toplayayım.
Zamanım dolmadan.
Hikâye anlatıcısı olarak başladım.
Hatta yakınlardaki bir çay dükkânında başladım.
Mártires meydanındaki El Harén çay dükkânında.
Komedyen olmadan önce uzun yıllar hikâye anlattım.
Ben, bilmiyorum,
tek seferde 500 farklı hikâye anlatabiliyordum. Hepsi de özeldi.
Ama bir gün çok kısa bir hikâye düşündüm.
Beni çok etkiledi.
Kendime sakladım.
Her yere yanımda götürdüm.
Málaga'da dediğimiz gibi çocukken kalbime yakın tuttum.
Fazla anlatmadım.
Çok özel durumlarda çok özel insanlara anlattım.
Ama büyüdükçe bunların bir arada olması
gerektiğini öğreniyorsunuz.
Birinin yazdığı bir cümleden ders aldım.
Ghandi'nin sözü. Tüh!
Şöyle diyor:
"Sadece tutunduğun şeyi kaybedersin."
Siz de gittiğiniz yerlerde anlatın diye
bu kısa hikâyeyi size anlatmak istiyorum.
Koronavirüsten önceki bir hikâye.
Belki anlatmak için uygun bir an değildir
ama bu hikâyenin yıllarca baki kalacağını düşünün.
Size hediyem bu. Tadını çıkarın.
Hikâye şöyle:
"Küçük bir köyde,
tüm köylüler
bir sabah dudaklarında şekerle uyanır.
Ama o sabah
yalnızca birini öpmek isteyenler şekerin farkına varır."
Yani dostlarım,
her köşede şeker ve tatlılık arayın.
Üzülmeyin
çünkü hayat güzel.
Alt yazı çevirmeni: Sencer Coşkun