Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Καλημέρα, Ντανιέλ. -Καλημέρα, Μανόλο.
-Ο καφές σου. -Και η φρυγανιά.
Το καφεδάκι σου…
-Ευχαριστώ. -Και η φρυγανιά με λάδι.
-Καλή όρεξη. -Ευχαριστώ, μεγάλε.
ΜΙΣΟΣ
Γαμώτο.
-Γράφ' το. Άργησα. -Μείνε ήσυχος.
Έλα, Μπρούνο, πάμε!
Γαμώτο.
ΝΤΑΝΙ ΡΟΒΙΡΑ ΜΙΣΟΣ
Τα λέμε μετά. Αντίο.
Ορίστε;
Σωστά, όχι μάσκα.
Ωραία, πάμε.
Δεν έχετε την παραμικρή ιδέα
πόσο χαίρομαι που βρίσκομαι σήμερα στη Μάλαγα,
έχοντας επιβιώσει και κλείσει τα 40. Ναι!
Κοίτα ανατριχίλα…
Όσοι περάσαμε χημειοθεραπεία, όταν μπορούμε να δείχνουμε τρίχες…
Δες πώς είναι!
Φοβερό, έτσι; Παραλίγο…
Παραλίγο να βγω οφσάιντ.
Στο τσακ…
Έναν χρόνο το διαπραγματευόμουν με τον Άγιο Πέτρο.
"Ανέβα, Ντάνι", έλεγε. Εγώ "Κατέβα εσύ, το ίδιο είναι".
Εκείνος "Ανέβα", εγώ "Κατέβα', εκείνος "Πήζω φέτος, έλα εσύ!"
Εγώ "Μπα, άσε…"
"Ανέβα, θα σου βγάλω το μαλλί".
"Το βγάζω μόνος μου!"
Από βαρεμάρα δεν πέθανα.
Σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε.
Μάλλον υπάρχει λόγος που είμαστε εδώ μέσα σήμερα.
Όλοι εσείς ήρθατε να γελάσετε.
Κι εγώ, ως κωμικός,
ήρθα για να σας κάνω να γελάσετε.
Αυτή είναι η συμφωνία μας.
Όπως βλέπετε, απόψε είναι ιδιαίτερη βραδιά. Έχει κάμερες.
Θα το μαγνητοσκοπήσουν.
Θα γίνει ειδικό σόου του Netflix και θα παίξει
σε πάνω από 1.700 χώρες.
Πόσες χώρες υπάρχουν; Ένα σωρό.
Ένα σωρό χώρες.
Αλλά υπάρχει ένα θέμα.
Αυτήν τη στιγμή, τα τελευταία χρόνια,
οι άνθρωποι, ιδίως οι κωμικοί, έχουν πρόβλημα
επειδή πολύ κόσμο τον προσβάλλουν διάφορα.
Τον προσβάλλει το παραμικρό.
Κι επειδή αυτό θα το δουν όλοι,
θα πω κάτι για όσους προσβληθούν
με κάτι που μπορεί να πω σήμερα. Εντάξει;
Λοιπόν, για όσους προσβληθούν, θα πω το εξής.
Περάσαμε μια παγκόσμια πανδημία.
Ακόμα την περνάμε.
Στην Ισπανία, κήρυξαν κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Μας έκλεισαν όλους μέσα.
Δυο μέρες αργότερα, διαγνώστηκα με καρκίνο.
Οχτώ χημειοθεραπείες.
Μία κάθε 15 μέρες.
Έξι ώρες έχυναν μέσα μου σκατά.
Ενάμισι λίτρο δηλητήριο.
Γυρνούσα σπίτι λες και με πάτησε αυτοκίνητο.
Όχι φορτηγό, θα με σκότωνε.
Μου έπεσαν τα μαλλιά.
Έχασα βάρος, ξερνούσα.
Δεκαοχτώ ακτινοβολίες.
Στήθος και λαρύγγι μύριζαν κοτόπουλο πανέ.
Και είμαι βίγκαν.
Όταν τελείωσε, πήγα στην Ελλάδα να κάνω μια ταινία για πρόσφυγες,
τυφώνες, πυρκαγιές, θαλάσσια ατυχήματα.
Έπαθα σοβαρή ωτίτιδα.
Γύρισα στη Μαδρίτη
για τα γενέθλιά μου και πέρασα λοκντάουν στα βουνά.
Γιόρτασα τα γενέθλιά μου μόνος.
Και θα μου πεις τώρα εσύ
ότι σε προσβάλλει ένα αστειάκι; Να σου πω κάτι.
Ρούφα τ' αρχίδια μου από μπρος κι από πίσω.
Τέλος πάντων…
Ζέστη, έτσι;
Ή μάλλον…
Αρχίζω. Ή μάλλον, ίσως κάποιος να προσβλήθηκε ήδη.
Πολλοί θα πουν απογοητευμένοι,
θα πουν "Γαμώτο, Ντάνι!
Εσύ δεν είχες γίνει βίγκαν;
Αυτό τι είναι;
Τι είναι;"
Δερματίνη είναι.
Από πετρέλαιο, όχι από ζώο. Στο ισοζύγιο της ηθικής…
Ναι, έγινα βίγκαν.
Ορίστε, έγινα βίγκαν.
Πολλοί θα πουν "Γαμώτο, Ντάνι, γιατί θες να υποφέρεις έτσι;"
Και θα πω "Περί ορέξεως…" Κάποιοι είναι Μάλαγα στο ποδόσφαιρο.
Ο καθείς κι ο σταυρός του.
Ναι, έγινα βίγκαν. Είναι απίστευτο. Όταν το κάνεις,
ξαφνικά ο κόσμος φοβάται για την υγεία σου.
Επαγγελματίες της διατροφής με πέντε χρόνια σπουδές,
ιδίως αυτοί.
Τις προάλλες, έρχεται ένας τόσος και ρωτάει
"Και με τις πρωτεΐνες τι κάνεις, φίλε μου;"
"Ό,τι κι εσύ, όταν ξεχνάς τον απινιδωτή.
Προσπαθώ να επιβιώσω".
Μετά τον φίλησα και του είπα "Τα λέμε αύριο, μπαμπά".
Θέλω ν' αρχίσω με μια έννοια που ελάχιστοι γνωρίζουν.
Την έννοια του αρχέγονου γέλιου.
Είναι αυτό με το οποίο γεννιόμαστε. Ο καθένας έχει το δικό του.
Μπορεί, στην πορεία της ζωής, να το αλλάξει.
Να του αρέσει το γέλιο μιας φίλης και να το αντιγράψει.
Ή μπορεί το γέλιο του
να μην θεωρείται καλαίσθητο και να ντρέπεται.
Για παράδειγμα, ας πούμε ότι είσαι πρέσβης,
διπλωμάτης, κάτι τέτοιο. Συναντάς προσωπικότητες.
Αν το αρχέγονο γέλιο σου είναι…
καταλαβαίνω…
ότι θες να το αλλάξεις.
Αλλά θαυμάζω όσους κρατούν το αρχέγονο γέλιο τους.
Πριν από λίγα χρόνια, πήγα σ' ένα πάρτι.
Κάτι είπα και κάποιος το θεώρησε πολύ αστείο.
Είχε το πιο μαγευτικό αρχέγονο γέλιο που έχω δει.
Δεν θυμάμαι τι είπα. Τον κοιτάζω και κάνει…
Κι εγώ: "Τι ωραίο γέλιο!"
Πέρασα τη νύχτα λέγοντας αστεία,
κλάνοντας, πέφτοντας κάτω, κάνοντας τα πάντα
για να συνεχίσει να γελάει. Είχε ωραίο γέλιο, αυθόρμητο.
Έκανε έτσι…
με σφιγμένες τις γροθιές.
Όπως στον δρόμο. Πάνε να σου πουλήσουν μυρωδικά
κι εσύ προχωράς σαν να λες "Όχι".
Το γέλιο του έβγαινε βαθιά από το λαρύγγι,
σαν των προγόνων μας.
Σαν να γελάνε οι Ίνκας μέσα από σένα.
Και μετά έριχνε πίσω το κεφάλι σαν ασπόνδυλο.
Σαν θήκη για καραμέλες Pez. Τις θυμάστε;
Μου ερχόταν να πω "Μπορώ να πάρω μία;"
Τι ωραία.
Τα αρχέγονα γέλια επαναλαμβάνονται.
Κι άλλοι στον κόσμο γελούν σαν κι εσένα.
Αλήθεια, συμβαίνει.
Ξέρετε ποιος γελάει έτσι;
Ο Μέσι.
Ξέρετε ποιος είναι, έτσι;
Εγώ δεν ξέρω από ποδόσφαιρο. Δεν μ' αρέσει.
Αλλά όλοι ξέρουμε ότι ο Μέσι είναι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στον κόσμο.
Για να μην πω στην ιστορία.
Φοβερός τύπος.
Τον έχω δει ζωντανά να παίζει εκεί, στη Βαρκελώνη.
Στο Καμπ Νόου.
Όπως λέμε, "Καμπ Νόου", αλλιώς "Νόου Καμπ".
Αυτό δεν…
Δεν μπορείς να πεις "Καμπ Καμπ" ή "Νόου Νόου".
Τον είδα να παίζει. Είναι απίστευτος.
Δεν το χωράει το μυαλό πώς παίζει.
Σαν καρτούν είναι. Απίστευτος.
Δεν βρίσκετε όμως ότι ο Μέσι, σε ό,τι δεν έχει να κάνει με ποδόσφαιρο…
είναι λιγάκι αλλού γι' αλλού;
Που λέει κι ο φίλος μου ο κωμικός Τομάς Γκαρθία, "ατάκτως ερριμμένα";
Αλλά και στο ποδόσφαιρο, σε κάποιες περιπτώσεις,
νομίζω ότι ζορίζεται.
Για παράδειγμα,
σε διοργανώσεις σαν το Κόπα ντελ Ρέι, το Τσάμπιονς Λιγκ,
που είναι αναμετρήσεις νοκ άουτ.
Κερδίζεις έναν αγώνα και περνάς στον επόμενο γύρο.
Σας το εξηγώ επειδή η Μάλαγα τα βλέπει αυτά από μακριά.
Εκείνος, όμως, τα έχει κάνει άπειρες φορές.
Ξέρετε πώς γίνεται. Υπάρχουν δυο ομάδες
κι όποια βάλει τα περισσότερα γκολ περνάει στον επόμενο γύρο.
Σε περίπτωση ισοπαλίας,
περνάει όποια έβαλε περισσότερα γκολ στο γήπεδο του αντιπάλου,
επειδή, υποτίθεται, είναι πιο δύσκολο.
Φανταστείτε πόσες φορές το έχει κάνει ο Μέσι.
Ας βάλουμε φαντασία. Αυτοσχεδιάζω.
Ημιτελικοί Κόπα ντελ Ρέι.
Μπάρτσα-Μάλαγα. Φαντασία, λέμε.
Ο πρώτος αγώνας είναι στο Λα Ροσαλέδα της Μάλαγα.
"Ροσαλέδα" ή "Λεδαρόσα", όπως κι αν το πείτε.
Στο Λα Ροσαλέδα,
το σκορ είναι 3-3.
Εδώ, στη Μάλαγα, 3-3.
Στο Καμπ Νόου ή Νόου Καμπ, το σκορ είναι 1-1.
Ο διαιτητής σφυρίζει.
Όποτε σφυρίζει σε ματς της Μπάρτσα, υπάρχει μια κάμερα
που εστιάζει στον Μέσι, όπου κι αν είναι.
Κανονικά, στη μέση του γηπέδου, αλλά τότε τον βλέπεις έτσι…
Σαν να του πέταξαν ιπτάμενο δίσκο και δεν κατάλαβε από πού του ήρθε.
Βλέποντας το ματς από το σπίτι, τον λυπάμαι.
Λέω "Ας του εξηγήσει κάποιος τι έγινε".
Και τώρα είναι πιο δύσκολο χωρίς τον φίλο του.
Παίζει στην Ιαπωνία. Ο Ινιέστα ήταν ο φίλος του.
Ο κολλητός του.
Στη λίστα των επαφών του, έβλεπες "ΑΑΑντρεσίτο. Κολλητός".
Δείτε και παλιότερα βίντεο από άλλους αγώνες.
Ο πρώτος που πηγαίνει στον Μέσι,
δήθεν για να τον αγκαλιάσει, είναι ο Ινιέστα.
Αλλά του ψιθυρίζει "Περάσαμε στον επόμενο γύρο!"
Κι εκείνος…
Μου βγάζει μια τρυφερότητα…
πολύ μεγάλη, ο Μέσι.
Είναι το κλασικό άτομο που, σε μια κατάσταση μεγάλης πίεσης,
όπως ας πούμε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ,
όπου πάει όλος ο κόσμος ελπίζοντας ότι ο Μέσι θα σκοράρει,
στο 80', ότι ο αγώνας θα λήξει στο 1-1,
ο Μέσι είναι ο τύπος που θα πει κάτι τέτοιο.
Τραυματίζεται ένας, τον φροντίζουν. Ο Μέσι πάει στον πάγκο
και λέει κάτι τέτοιο.
"Ωραίο νερό αυτό".
Γυρίζει και σκοράρει από τη σέντρα.
Ο Μέσι με λίγα λόγια.
Φοβάται τις φανέλες.
Το έμαθα πρόσφατα. Έχει φοβία με τις φανέλες.
Πριν από χρόνια, κυκλοφόρησε μια φωτό
που έκανε μεγάλη αίσθηση.
Κυκλοφόρησε πριν από χρόνια.
Είπαν "Δεν ξέρει πώς να φορέσει τη φανέλα".
Ελάτε τώρα, πλάκα κάνει.
Όπως όταν χάνεις το γκολ και κάνεις…
Δεν νομίζω ότι προσπαθεί να περάσει το κεφάλι του.
Ξέρει ότι δεν υπάρχει τρύπα.
Ξέρετε πώς κάνει ο κόσμος, ο Μέσι αυτό, ο Μέσι εκείνο.
Αυτό συνέβη, πάντως.
Δυο τρεις βδομάδες αργότερα,
βγήκε κι άλλη φωτό στο ίντερνετ. Αυτή.
Λέει UNICEF, που θα πει…
Πρέπει να δείτε
πόσα μιμίδια έφτιαξαν μ' αυτήν τη φωτό.
Δεν έφερα κανένα, δεν μου ανήκουν. Αλλά είναι απίστευτα.
Το αγαπημένο μου, είναι στο ποδήλατο του Έλιοτ από τον Ε.Τ.
καθ' οδόν για το φεγγάρι.
Να τη φορέσει πάει, σιγά το πράγμα.
Ο κόσμος είναι πολύ κακός.
Τέλος πάντων.
Κανέναν μήνα αργότερα…
βγήκε αυτό.
Πώς να τον υποστηρίξω εδώ;
Μου έρχεται να πάρω τη μάνα του και να ρωτήσω
"Από ποια τρύπα πήγε να βγει στη γέννα;"
Τέλος πάντων.
Πέρα από τα αστειάκια, όμως,
ο Λιονέλ Μέσι με γοητεύει ως φυσιογνωμία.
Είναι γοητευτικό πώς κάποιος μπορεί να είναι τόσο ισχυρός
και ταυτόχρονα τόσο ευάλωτος.
Όλος ο κόσμος λέει ότι ο Μέσι είναι θεός,
αλλά αν αποκλειστεί η Αργεντινή από το Παγκόσμιο Κύπελλο, τον έφαγαν.
Κυριολεκτικά, αυτό θέλουν.
Τους λέω "Ελάτε τώρα, τη δουλειά του κάνει".
Κάνει ό,τι μπορεί, όπως όλοι μας.
Αλλά επειδή είναι δημόσιο πρόσωπο…
Κι αυτό ισχύει για κάθε ποδοσφαιριστή,
κάθε αθλητή, καλλιτέχνη,
ηθοποιό, μουσικό, δημοσιογράφο, ακόμα και κωμικό.
Ως δημόσια πρόσωπα, είμαστε στη γραμμή του πυρός.
Αναλόγως αν τα θαλασσώσουμε ή όχι,
είμαστε στο έλεος του όχλου που μπορεί να μας λιντσάρει.
Είναι απίστευτο!
Ζόρικο, έτσι;
Αλλά ας μην πω άλλο γι' αυτούς.
Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω να δούμε την κοινωνία συνολικά.
Από πού πηγάζει τόσο μίσος. Δεν το βλέπετε;
Δεν το νιώθετε;
Δεν νιώθετε ότι η κοινωνία
στάζει μίσος;
Κι αυτό ξεκίνησε πολύ πριν από την πανδημία.
Χρόνια κάνω αυτόν τον μονόλογο.
Δεν νιώθατε και προ κορονοϊού ότι ο κόσμος είχε τρελαθεί;
Ο κόσμος έχει εξαγριωθεί.
Είναι συνεχώς στην τσίτα.
Δεν βοηθάμε όποιον απέτυχε.
Τον δείχνουμε για να μη δείξουν εμάς.
Η κουλτούρα τού "ζητάω τα ρέστα". Δεν το νιώθετε;
Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι γι' αυτό.
Πολλοί παράγοντες υποθάλπουν το μίσος στην κοινωνία.
Πράγματι, κάποιοι είναι άνεργοι,
έχουν σκατοδουλειά ή δεν βγαίνει ο μήνας.
Γίνεσαι πικρόχολος αν βαδίζεις σε τεντωμένο σκοινί.
Αυτός ίσως είναι σοβαρός λόγος.
Καταλαβαίνω ότι ζούμε σε μια κοινωνία
όπου κυβερνούν ασυνείδητοι πολιτικοί
που βρέθηκαν εκεί από γεννησιμιού τους.
Καταλαβαίνω ότι αυτό εξοργίζει.
Ότι βομβαρδιζόμαστε από εμπρηστική δημοσιογραφία
που καταφέρνει μόνο να μας εξοργίζει.
Το καταλαβαίνω. Τα μέσα δικτύωσης μας εξοργίζουν.
Δεν ξέρω για σας, αλλά το ίνσταγκραμ…
Έχω ίνσταγκραμ και νιώθω
ότι όλοι εκεί μέσα είναι πιο ευτυχισμένοι από μένα.
Βλέπω τη φωτό του γείτονά μου
και λέω "Πώς; Αυτός είναι σκέτη μιζέρια!"
Αλλά τον βλέπω στο ίνσταγκραμ και θέλω να γίνω αυτός.
Αυτό συμβαίνει.
Και πολλοί θα σκεφτείτε ότι ξέχασα κάποιους παράγοντες,
αλλά θέλω να μιλήσω συγκεκριμένα για έναν παράγοντα
που τον ξεχνάμε, επειδή…
Για το στρες.
Το στρες.
Το ξεχνάμε, επειδή δεν το βλέπουμε.
Σαν το WiFi, δεν το βλέπουμε.
Αλλά το πληρώνουμε.
Σκεφτείτε το λίγο. Στρες.
Στρες.
Ιδέες οικτρές…
αν έχεις στρες.
Οι άνθρωποι των γραμμάτων: "Τι είπε τώρα;
Δεν το 'πιασα".
Θα μιλήσω για τη σχέση μου με το στρες
μέχρι σήμερα, στα 40 μου.
Έφυγα από τη Μάλαγα στα 17 ή 18 μου.
Ηλικία που δεν έχεις στρες, δεν σε νοιάζει τίποτα.
Ούτε τη λέξη δεν ήξερα.
Η ζωή μου στη Μάλαγα δεν είχε στρες.
Στα 17 ή 18 πήγα στη Γρανάδα.
Ανδαλουσιάνικη πόλη, ακόμα μικρότερη. Τι άλλο να πω;
Μια μποέμ πόλη.
Έχει πολιτισμό, τέχνη,
μουσική, μούσες.
Σ' αυτήν την πόλη, παντού πας με τα πόδια.
Είναι όλα πολύ κοντά.
Επομένως, ούτε και στη Γρανάδα είχα στρες. Όμως…
πριν από 13 ή 14 χρόνια μετακόμισα στη Μαδρίτη.
Αν θέλεις να γίνεις κωμικός, εκεί πας.
Πήγα με τη σκέψη ότι δεν θα χάσω την ανδαλουσιανή ταυτότητα,
το στιλ, τη χαλαρότητά μου, ξέρετε.
Και πήγα στη Μαδρίτη ήρεμος.
Νοίκιασα σπίτι, μπήκα. Άφησα τις κούτες.
Όχι, δεν τις άνοιξα. Τα παράτησα όλα και είπα
"Πάω μια βόλτα. Σιγά μην αγχωθώ, πρώτη μέρα".
Έχω ακούσει για το πάρκο Ρετίρο. Λέω "Πάω εκεί.
Με τόσο μεγαλόπρεπο όνομα, πόσο χάλια να είναι;
Θα πάω στο Ρετίρο". Δεν πάω πια.
Ποτέ δεν πάω.
Έλεγα ότι εκεί μπορείς να κάνεις μια ήσυχη βόλτα, να εμπνευστείς.
Όχι, πρέπει να κοιτάς όλο πίσω σου.
Έχει ποδηλάτες, δρομείς, πάπιες… Γάμησέ τα!
Έφυγα! Λέω "Αυτό είναι ανθρώπινος φυγοκεντρωτής".
Και δεν είναι έτσι μόνο το Ρετίρο. Είναι όλη η Μαδρίτη.
Ολόκληρη η πόλη. Η κάθε γειτονιά. Ουσέρα, Μαλασάνια, Λεγάθπι…
ποια άλλη; Τα πλήθη των πεζών…
Έχετε δει πώς πάνε οι πεζοί;
Λέω "Αυτός πάει να αφοπλίσει βόμβα.
Κι αυτός, αλλά από την άλλη. Τι γίνεται εδώ;"
Μια μέρα, λέω να παρακολουθήσω έναν βιαστικό.
Λέω "Ας δούμε πού πάει".
Βρίσκει τοίχο και συνεχίζει.
Λέω "Χριστέ μου, είστε ρομπότ".
Υπάρχει κάτι που μου διαφεύγει;
Καμιά αποκάλυψη των ζόμπι,
καμιά είδηση που δεν έμαθα;
Σαν να σου λέει ο ελεύθερος σκοπευτής "Αν σταματήσεις να κινείσαι,
θα σου τινάξω τα μυαλά στον αέρα!" Έλεος…
Κι η οδήγηση στη Μαδρίτη;
Η οδήγηση στη Μαδρίτη…
Δεν έχετε ιδέα. Πήρα δίπλωμα στη Γρανάδα.
Οχτώ χρόνια δεν είχα βάλει τέταρτη.
Παναγίτσα μου, αυτοί τρέχουν!
Αλλάζουν λωρίδες στην τύχη!
Θα έχεις πρόστιμο 20 ευρώ αν βγάλεις φλας.
Και κάνουν οικονομία!
Στη Μαδρίτη, πρέπει να μαντεύεις τι θα κάνει ο μπροστινός κι ο πίσω σου.
Και λέω "Δεν φτάνει που πρέπει να μαντεύω τι θα κάνω εγώ!"
Δεν με τρομάζουν τόσο τα αυτοκίνητα που τρέχουν.
Αλλά τα παρκαρισμένα.
Αυτά μου προκαλούν πανικό.
Είμαι στη Μαδρίτη, οδηγώ, βλέπω κόκκινο και λέω
"Μην είμαι πρώτος!" Και είμαι πρώτος.
Γαμώτο, τι άγχος!
Και κάθομαι εκεί σαν καθετήρας για να μην τραβήξω την προσοχή.
Τέσσερα τιμόνια έσπασα από αγωνία. Και λέω "Ήρεμα, όλα καλά.
Κανείς δεν θα σε προσέξει".
Βλέπω την ξανθιά από το Grease με το μαντίλι,
"Πάμε, παιδιά!" Και λέω "Φύγαμε!"
Και ξαφνικά ακούω κορνάρισμα από πίσω μου…
Κοιτάζω πίσω, μπροστά, ακόμα κόκκινο.
Λέω "Ο μαλάκας ταξίδεψε στον χρόνο!"
Λύγισε τους άξονες του χωροχρόνου. Ο παλιο-Μάρτι Μακ Φλάι!
Και το φάσωμα;
Το φάσωμα;
Αυτό δεν γίνεται μόνο στη Μαδρίτη. Γίνεται παντού.
Τι γίνεται με το φάσωμα; Τι ταχύτητες είναι αυτές;
Δεν είμαι κανένας γερο-γκρινιάρης. Είμαι 40.
Αλλά δεν το χωράει το μυαλό μου.
Ρώτησα έναν φίλο "Πώς φασώνεται σήμερα ο κόσμος;
Δεν πάνε για μπίρα, δεν βγαίνουν ραντεβού;"
"Τι λες τώρα", λέει.
"Με εφαρμογές το κάνουν". Λέω "Ορίστε;"
"Ναι, με εφαρμογές".
"Εφαρμογές;" "Ναι".
"Φασώνεσαι από το σπίτι". "Αλήθεια;"
Λέει "Χτες, έγινα ζευγάρι ενώ έχεζα".
"Ορίστε;" "Ναι".
Συμβαίνει.
Εκείνη λέει "Τι καλό παιδί". Τον επιλέγει ενώ εκείνος…
Λέω "Τι…
Τι εφαρμογές είναι αυτές;"
Λέει "Υπάρχουν ένα σωρό!"
"Γκρίντερ, Τίντερ, Γουίντερ, Φρίνγκερ,
Τσάσκλις, Φόρτσις, Μπάικιν, Μπόντις, Μπρέντις, Τρούσκις, Φρόστις,
Τσίσκις, Τεχερίνγκις και Υιοθετήστε ένα Αδέσποτο".
Κι εγώ…
"Μου δίνεις ένα χαρτί να τα γράψω;"
Τους βλέπεις όλους με τις εφαρμογές και νιώθεις χαζός.
Μοιάζει σαν βιντεοπαιχνίδι.
Λέει "Δες αυτό. Ναι, όχι, ναι, όχι".
Φυσικά το δοκίμασα. Έκλεισα ένα ραντεβού.
Στρίβω τη γωνία και λέω "Γεια, Ντάνι".
"Στ' αρχίδια μου. Πούτσο θέλω. Και τώρα, φύγε".
Γυρίζω σπίτι, κάθομαι λίγο στο σαλόνι μέσα στο σκοτάδι και λέω…
"Τελικά γάμησα ή όχι;"
Δεν αφήνει ίχνη.
Γίνεται πολύ γρήγορα.
Το φάσωμα σήμερα
είναι σαν σειρές του Netflix.
Καλές είναι, αλλά…
φεύγουν γρήγορα.
Το έχετε πάθει όλοι, έτσι;
Τρίτη, 9:00-9:30. Γυρνάς από τη δουλειά.
Φτιάχνεις κάτι πρόχειρο και λες "Θα δω ένα επεισόδιο στο Netflix".
Σειρά και σεζόν δεν έχουν σημασία.
Ό,τι να 'ναι, ό,τι βρεις.
Βάζεις το επεισόδιο, πετάς κάπου το τηλεχειριστήριο
και ξεκινάει, επειδή πατάς το play.
Γι' αυτό ξεκινάει. "Τι καλά…" Και η σειρά, τέλεια.
Λέτε να μιλούσα άσχημα για το Netflix;
Και λες "Φοβερή αυτή η ηθοποιός. Δεν περίμενα…
Γαμώτο, έχει πέσει χρήμα. Αυτά τα εφέ…"
Τελειώνει το επεισόδιο, λες "Πλένω δόντια και νάνι".
Σηκώνεσαι, βλέπεις "Επόμενο" με την άκρη του ματιού.
Και μετά "Έξι, πέντε, τέσσερα…" Ψάχνεις το κινητό.
"Τρία, δύο, ένα…" Τώρα πρέπει να δεις.
Πρέπει. Μην ξυπνήσεις από την ύπνωση.
Είδα σε μια νύχτα την Τέλεια Ληστεία. Μη ρωτήσετε πώς.
Έπαθα Netflix και μάλιστα σοβαρό.
Έχασα τη δουλειά μου, την οικογένειά μου.
Ξαναβλέπω τα Φιλαράκια, τη δεύτερη σεζόν.
Και δεν θυμάμαι τίποτα!
Δεν θυμάμαι τίποτα!
Δεν το απολαμβάνεις έτσι.
Δεν μιλάω για φάσωμα σαν των γονιών μου.
Δεν ξέρω, περίπου όπως ήταν 20 χρόνια πριν.
Ήταν κάπως πιο…
Τα φασώματα παλιά ήταν σαν σειρές στην κανονική τηλεόραση.
Και ήταν κι αυτά καλά, αλλά με άλλο ρυθμό.
Το ίδιο σενάριο.
Τρίτη βράδυ, 9:30. Γυρνάς από τη δουλειά, φτιάχνεις κάτι πρόχειρο
και στις 9:20 λες
"Θα την ανοίξω στις 9:30,
επειδή το διαφημίζουν όλη τη βδομάδα…
ότι η σειρά αρχίζει στις 9:30".
Ξεκινάς για το σαλόνι κατά τις 9:25,
μήπως και κατά τύχη
αρχίσει νωρίτερα.
Κάθεσαι με το φαγητό σου.
Είναι 9:25.
Πάει 9:30 και λες "Ωραία".
Πάει 9:40.
Πάει 9:45 και λες
"Ίσως αυτός που θα πατούσε το κουμπί…"
Ποιος ξέρει, σωστά;
Πάει 9:55… Δεν ξέρω για σας,
αλλά εγώ έχω θέμα. Όταν βλέπω ταινία ή σειρά
και τρώω, μ' αρέσει ν' αρχίζω
ακριβώς τη στιγμή που ξεκινάει.
Και καθόμουν εκεί κι έλεγα "Να δεις, θα κρυώσει…
Η σαλάτα μου θα κρυώσει".
Και στις 10:15,
αρχίζει η σειρά. Τέλεια.
Και μπράβο της. Λες
"Πολύ ωραία!
Αυτοί οι δυο ηθοποιοί συνεργάζονται πάντα τέλεια.
Τι ωραία παραγωγή. Τέλεια!"
Και τότε λέει μια φωνή "Διαφημίσεις. Επιστρέφουμε τον Μάρτιο".
Και λες "Συνεχίζω τη ζωή μου.
Θα βρω τι θέλω να γίνω, το καλοκαίρι θα μαυρίσω
και του χρόνου θα το δω". Έλεος!
Δεν υπάρχει μέση λύση;
Θα ομολογήσω ότι υπέκυψα στο στρες της Μαδρίτης.
Αλλά πριν από εννιά χρόνια και κάτι,
ήρθε κάποιος στη ζωή μου
που άλλαξε ολοκληρωτικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμουν τον ρυθμό της.
Ήταν η πρώτη μου σκυλίτσα, η Πατατόφατσα.
Ζει ακόμα. Είμαστε συγκάτοικοι.
Είναι γριούλα. Πανταχού παρούσα.
Δεν ξέρω πώς αλλάζει θέση. Κοιτάζω και είναι εκεί.
Πάω στο δωμάτιο, είναι εκεί. Δεν τη βλέπω να κινείται.
Σαν καρτούν που αλλάζει θέσεις. Τηλεμεταφέρεται.
Δεν την έχω δει να περπατάει.
Αλλά όπου πάω, είναι εκεί.
Αν εξαιρέσεις αυτό…
μου συνέβη κάτι όσο ήμουν μαζί της.
Κάτι που με άλλαξε… Όχι.
Μη φοβάστε, δεν θα πω "η σκύλα μου είναι σούπερ…"
Όχι. Τα έχουμε βαρεθεί αυτά.
Τουλάχιστον εγώ. Έχω βαρεθεί τα αφεντικά σκύλων που πάντα
"Ο σκύλος μου είναι τόσο…" Μια στιγμή.
Ποιος έχει σκύλο εδώ; Σηκώστε χέρια.
Γαμώτο, είμαστε πολλοί.
Το φανταζόμουν. Με το που μπήκα, είπα…
Δεν πειράζει, έχω συνηθίσει.
Θα με συγχωρήσετε,
αλλά όσοι έχουν σκύλο μού φαίνεστε…
μια γαμημένη σέκτα.
Είστε ανυπόφοροι.
Προσπαθώ να μην πηγαίνω στα ίδια πάρκα κάθε μέρα,
να μη μιλάω με τα ίδια άτομα. Έχω φτάσει στο σημείο,
αν δω κάποιον τρίτη φορά, να θέλω να ρίξω μπουνιά.
Επειδή συμβαίνει το εξής. Δεν ξέρω έξω, αλλά στη χώρα μας…
το 5% των σκυλιών σ' αυτήν τη χώρα μπορούμε να πούμε ότι είναι
επιβλητικά, μεγαλοπρεπή. Σωστά;
Αντικειμενικά ωραία, οπωσδήποτε.
Άρα, ελάχιστοι θα πουν "Κοίτα τι ωραίο σκύλο έχω".
Κι ο σκύλος κάνει… Κι εσύ "Μπράβο".
Αλλά το 95% των ιδιοκτητών σκύλων…
έχουμε ό,τι βρήκαμε, σαν να ψώνισες σε μάντρα.
Αν δεν του λείπει μάτι, του λείπει πόδι ή βαδίζει διαγώνια.
Λες "Κοίτα τι ωραίο σκύλο έχω".
Κι εγώ "Θα το συζητούσαμε, αλλά δεν έχω χρόνο".
Όταν, λοιπόν, δεν έχεις το επιχείρημα της ομορφιάς,
και δεν το έχει σχεδόν κανείς,
τι θα πεις; Πώς θα καυχηθείς για τον σκύλο σου;
Σ' αυτήν τη χώρα, καυχιέσαι λέγοντας
"Τι έξυπνος που είναι ο σκύλος μου".
Όλοι έχουν τον πιο έξυπνο σκύλο του κόσμου.
Έχω φτάσει μέχρι εδώ με τους έξυπνους σκύλους.
Λες και τα πανεπιστήμιά μας είναι γεμάτα σκύλους.
Έχω μια υπέροχη γειτόνισσα στη Μαδρίτη.
Εξήντα-τόσο χρονών.
Εχει σκύλο. Και ξέρει ότι αγαπώ τα σκυλιά,
άρα νομίζει ότι με νοιάζει να μου μιλάει για τον σκύλο της.
Κανονικά, θα έλεγα "Αν είναι ευτυχισμένος και υγιής,
στ' αρχίδια μου τι κάνει ο σκύλος σου. Δεν με νοιάζει".
Τις προάλλες, μου τη στήνει στο κεφαλόσκαλο. "Ντάνι…"
"Ντάνι, τι έξυπνο σκύλο έχω.
Άκου τι έγινε.
Σηκώνομαι πολύ νωρίς το πρωί
και βγάζω τον σκύλο.
Κάνει τη δουλειά του. Γυρίζουμε, τον ταΐζω, πίνω καφέ, τρώω μια φρυγανιά,
και ξαμολιόμαστε".
Αυτό κάνουν οι ηλικιωμένοι. Δεν βγαίνουν έξω.
Ξαμολιούνται.
Το ακούω από παιδάκι. Κάθε πρωί,
φοβόμουν μην πέσει πάνω μου κανένας ξαμολημένος γέρος.
Από μια ηλικία και μετά, ξαμολιέσαι.
Λέει "Ξαμολιέμαι.
Κάνω τις δουλειές μου και γυρίζω κατά τις 3:00.
Και τώρα άκου, Ντάνι.
Μένω στον πρώτο". "Το ξέρω, είμαστε γείτονες".
"Ανεβαίνω τη σκάλα, δεν κάνω κανέναν θόρυβο, Ντάνι.
Είμαι νίντζα.
Πέρασα πέντε χρόνια στο Ματσουμότο
κάνοντας εκπαίδευση για παν ενδεχόμενο.
Στο χωριό με φωνάζουν Κενό Αέρος".
Μου λέει "Εγώ…"
Η φούστα μέχρι εκεί, το μεσοφόρι, οι κάλτσες…
"Ντάνι, βγάζω το κλειδί. Αθόρυβα, δεν έχω μπρελόκ.
Και πάω στην πόρτα.
Γυρίζω το κλειδί.
Η πόρτα ανοίγει λιγάκι, αλλά χωρίς θόρυβο.
Την είχα λαδώσει".
Η νιντζοπόρτα.
Λέει
"Ανοίγω λιγάκι την πόρτα, να, τοσοδά.
Και βλέπω το μουσούδι του. Ξέρει ότι είμαι εγώ!"
Κι εγώ λέω "Για όνομα!
Για όνομα! Άκου…
Γειτόνισσα, ένα πράγμα θα σου πω.
Βγήκες στις 8:00. Ο σκύλος κοιμήθηκε στο κρεβάτι του στο σαλόνι.
Στις 8:30, ακούει θόρυβο, νομίζει πως είσαι εσύ.
Πάει στην πόρτα, δεν είσαι εσύ, πάει ξανά για ύπνο.
Χτυπάνε στον γείτονα, ο σκύλος νομίζει ότι είσαι εσύ.
Πάει στην πόρτα, δεν είσαι εσύ, πάει ξανά για ύπνο.
Κλάνει, νομίζει ότι είσαι εσύ,
πάει στην πόρτα, δεν είσαι εσύ, πάει ξανά για ύπνο.
Μέχρι να γυρίσεις, ο σκύλος πήγε κι ήρθε 737 φορές στην πόρτα
να δει αν ήσουν εσύ.
Εσύ είδες τον τελευταίο γύρο, μαλακισμένη.
Αλλά ο σκύλος περπάτησε όλη τη βόρεια Ισπανία σ' ένα πρωί.
"Μα πόσο έξυπνος είναι, Ντάνι".
"Ναι, αλλά για τις σύριγγες που τρώει στο πάρκο δεν μιλάς.
Δεν λες κουβέντα.
"Τον μάλωσα τις προάλλες…"
Ποτέ δεν λέει γιατί.
Μπορεί να έφαγε κανένα κασκόλ 1,5 μέτρο.
"Μα πόσο έξυπνος είναι.
Τον μάλωνα και είπα 'Όχι αυτό'.
'Όχι αυτό'.
Και άκου, Ντάνι. Με κοιτούσε,
μ' ένα βλέμμα…"
Ακολουθεί η φράση που απεχθάνομαι. Λέει
"Έτοιμος να μιλήσει".
Να μιλήσει; Οι σκύλοι δεν μιλάνε!
Κανένας σκύλος δεν έχει μιλήσει!
Και να ξέρεις, αν δω ποτέ αυτον τον σκύλο να μιλάει,
θα τον πετάξω από το παράθυρο.
Παλαβιάρα!
Έχω βαρεθεί τα έξυπνα σκυλιά και…
Συγγνώμη, αλλά θέλω να είμαι ειλικρινής.
Τώρα θα με γνωρίσετε πραγματικά.
Ούτε για καφέ δεν θα πήγαινα με ιδιοκτήτη σκύλου.
Συγγνώμη.
Κι εσείς που έχετε γάτα…
Εντάξει.
Ποιος έχει γάτα; Πείτε.
Δεν θα σας χαστουκίσω, έχουμε κορονοϊό.
Ποιος έχει γάτα;
Πολλοί. Όχι σαν όσους έχουν σκύλο, αλλά εντάξει.
Υπάρχει κανείς που να έχει και τα δυο;
Εσείς τι έχετε;
Τρεις σκύλους και δυο γάτες. Μήπως και αγριογούρουνο;
Εσάς που τα έχετε και τα δυο
δεν σας αφορά αυτό. Τη γλιτώσατε.
Όσοι έχετε μόνο γάτες,
με συγχωρείτε, αλλά
νομίζω ότι έχετε…
ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας…
βαρβάτο.
Όσοι έχετε γάτα αφιερώνετε όλη σας τη ζωή, τον χρόνο και την ενέργεια
προσπαθώντας να πείσετε, κι ας μην σας το ζήτησε κανείς,
ότι το να έχεις γάτα
είναι καλύτερο από το να έχεις σκύλο.
Ότι μια γάτα
είναι καλύτερη
από έναν σκύλο.
Και ναι, κάντε ό,τι θέλετε τον χρόνο και την ενέργειά σας.
Αλλά με εξοργίζει ότι το 95% των επιχειρημάτων σας
είναι το εξής.
"Η γάτα μου; Δεν υπάρχει.
Γυρίζω σπίτι
κι έρχεται να με χαιρετήσει.
Θέλει χάδια.
Μου δίνει το πόδι.
Της πετάω το κουβάρι και τρέχει να το πιάσει.
Λες και
δεν είναι γάτα.
Σα σκύλος κάνει". Πας καλά;
Σκύλο θέλεις!
Σοβαρά.
Με συγχωρείτε, αλλά
αν έχετε σκύλο ή γάτα, μη μου μιλήσετε στον δρόμο.
Δεν θα πάει καλά.
Κι όσοι έχετε παιδιά…
Τι παθαίνετε οι γονείς;
Το χάνετε τελείως όταν γίνεστε γονείς.
Για παράδειγμα, οι γυναίκες.
Τι παθαίνετε; Μόλις γίνετε μάνες ή μάθετε ότι θα γίνετε,
κρασάρει το λειτουργικό σας.
Ισχύει. Δεν ξέρω αν είναι το λογισμικό ή το υλισμικό…
Ποτέ δεν κατάλαβα τη διαφορά.
Αλλά αρχίζετε να παθαίνετε βλάβες.
Παράδειγμα, οι μονάδες μέτρησης.
Αρχίζετε να τις μπερδεύετε.
Ή τις κάνετε λάθος.
Τηλεφωνώ σε μια φίλη μου. Είχαμε χρόνια να μιλήσουμε.
Δεν είχα ιδέα τι έκανε.
Της λέω "Τι κάνεις; Χαίρομαι που σ' ακούω…"
Λέει "Έχω γίνει μανούλα".
Λέω "Τέλεια! Πόσο είναι;" Λέει "192 εβδομάδων".
Μένω παγωτό.
Να του πάρω παιχνίδι ή πούρα;
Θέλω να πω, να βγάλω κομπιουτεράκι;
Πας στο σούπερ μάρκετ. Ο ταμίας λέει "1.532 λεπτά".
Δεν θα τα πάρεις κρανίο;
Αφού έχουμε μεγαλύτερες μονάδες μέτρησης για ευκολία.
Γιατί μας το κάνετε αυτό;
Τι μανία, οι γονείς,
να μάθετε πράγματα στα παιδιά σας πριν φτάσουν στη σωστή ηλικία.
Για να καυχιέστε.
"Ο γιος μου περπάτησε στους εννιά μήνες". Γιατί;
Για να πιέσετε το άλλο παιδί, τους γονείς του;
Κι ό,τι κάνει το παιδί σας είναι μοναδικό.
"Κοίτα πώς χέζει στο παρκέ!
Δεν είναι φοβερό;"
"Ναι, επειδή είναι οχτώ χρονών. Πολύ φοβερό".
Τι κόλλημα τρώτε! Δεν πρέπει να τα πιέζουμε.
Θα μάθουν πράγματα στην ώρα τους,
λίγους μήνες πριν ή μετά, σε φυσιολογικά πλαίσια.
Δεν ξέρω.
Το μόνο που έκανα εγώ ως παιδί
πέντε μήνες νωρίτερα
ήταν να τρώω χριστουγεννιάτικα γλυκά τον Αύγουστο.
Έχω μια φίλη…
Από τη Μάλαγα. Η Μπέα, η κολλητή μου. Είμαστε φίλοι από παιδιά.
Εξαιρετική γυναίκα. Ευγενική, γενναιόδωρη,
ωραία. Είναι διάνοια. Επαγγελματίας υγείας, γιατρός.
Πείτε το όπως θέλετε.
Ήταν η καλύτερη της τάξης. Θεά.
Πρότυπο γυναίκας.
Έχει δυο παιδιά. Όταν έκανε το πρώτο,
ήθελε να γίνω νονός του. Ενθουσιάστηκα.
Κι όποτε έρχομαι στη Μάλαγα, βρίσκω χρόνο να τους δω.
Όταν
το παιδί ήταν κάπου έξι μηνών,
πάω σπίτι της. "Γεια σου, Μπέα". "Γεια σου, Ντάνι, τι κάνεις;"
Λέω "Πού είναι ο Πακίτο;" "Πήγε για ψώνια".
Πακίτο είναι ο σύζυγος.
Λέω "Πού είναι ο Νίκο;" Ο… Λέει "Να τος, στην…"
Στην κούνια ή… Εκεί που βάζεις τα μωρά.
"Να τος. Μόλις ξύπνησε".
Πλησιάζω… Δεν ξέρω για σας, εγώ μιλάω στα μωρά κανονικά.
Εντάξει; Δεν εκφέρω γνώμη, δεν είμαι γονιός απ' όσο ξέρω,
αλλά μιλάω με κανονική φωνή. Έχω μια τρέλα.
Όσο μικρά κι αν είναι,
τα μωρά είναι πιο έξυπνα από μας. Σωστά;
Φαντάζομαι ένα μωρό ξαπλωμένο σε κρεβάτι, σε κούνια.
Βλέπει ανθρώπους να μπαινοβγαίνουν στο οπτικό πεδίο του
και να κάνουν διάφορα.
Θα λέει το μωρό
"Είμαι με τους δυο ηλίθιους της Μάλαγα.
Ή αυτό ή είμαι εγώ χαζό. Άλλη εξήγηση δεν έχω".
Προσπαθώ να μιλάω κανονικά.
Δεν λέω ότι θα πάω και θα μιλήσω για το χρηματιστήριο.
Αλλά φέρομαι φυσιολογικά.
Η Μπέα είναι εκεί. Πλησιάζω.
"Πώς πάει, Νίκο; Τι λέει, κούκλε;"
"Είσαι κούκλος. Μου έλειψες πολύ".
Και ξαφνικά ακούω
"Είδες πόσο μεγάλωσα, νονέ;"
"Τα παπουτσάκια που μου πήρες δεν μου κάνουν πια".
"Μπέα;" Μην ξεχνάτε, είναι γιατρός.
"Όχι, εγώ είμαι, το βαφτιστήρι σου.
Εδώ είμαι, στην κούνια. Έχω μεγαλώσει πολύ.
Είδες πόσο μεγάλωσα;"
Λέω "Τουλάχιστον κάλυψε το στόμα σου, γαμώτο!"
Από πότε γίνεστε εγγαστρίμυθοι οι γονείς;
Δεν καταλαβαίνω. Ας μιλήσει όταν είναι έτοιμο.
Μη μιλάτε για λογαριασμό του. Φρικάρω.
Μιλάτε και κάνετε σαν τα μωρά σας.
Έξι μηνών: "Κοίτα πόσο μεγάλωσε".
Τρώτε κόλλημα με το μεγάλωμα.
Εννιά μηνών: "Κοίτα το". Εγώ "Ναι".
Ενάμιση έτους: "Τι μπόι έριξε".
Δυο ετών: "Είναι τεράστιος". Εγώ "Φυσικά, παιδί είναι".
"Φυσικά και μεγαλώνει. Είναι φυσιολογικό.
Δεν είναι κάτι εξαιρετικό.
Θα ήταν εξαιρετικό αν, στους έξι μήνες, έφτανε εδώ.
Και στον χρόνο έφτανε εδώ.
Και 1,5 έτους έφτανε εδώ.
Και δυο χρονών, "Πού πήγε;"
"Δεν θα το πιστέψεις, ξαναμπήκε στην κοιλιά".
Γαμώτο!
Αυτό είναι εξαιρετικό! Υλικό για X-Files!
Για τα κανάλια!
Αλλά στο μεταξύ,
αν δεν το βάλεις στο θερμοκήπιο μαζί μ' ένα ιγκουάνα,
το παιδί θα μεγαλώνει στα πρότυπα φυσιολογίας και διατροφής
των παιδιών του πρώτου κόσμου.
Τι κόλλημα!
Δεν θέλουμε να τα φάμε. Παιδιά είναι, όχι γουρουνάκια.
Ξέφυγα λίγο. Συγγνώμη.
Καμιά φορά, τέτοια πράγματα…
Με συγχωρείτε.
Ωραίο νερό αυτό.
Συγγνώμη. Όπως έλεγα,
έχασα τον ειρμό μου. Η Πατατόφατσα, θυμάστε;
Θα σας πω τι έγινε και μου έφυγε το στρες όταν ζούσα στη Μαδρίτη.
Αντί να καυχιέμαι γι' αυτήν,
θα σας δείξω μια φωτό να δείτε πώς είναι.
Θα ακούσετε την πιο αμερόληπτη εκδοχή της ιστορίας
και θα πάμε σε άλλο θέμα.
Χωρίς φαντασίες, μαγικά, Γκάνταλφ, θεούς και δαίμονες.
Η Πατατόφατσα.
Εντάξει;
Έτοιμη να μιλήσει, έτσι;
Ανφάς είναι.
Κάποιοι στο βάθος θ' αναρωτιούνται "Από μπρός ή από πίσω;"
Είναι υπέροχη σκύλα.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι βάζει κιλά εύκολα.
Πρέπει να τη βγάζω συχνά, να προσέχω τι τρώει.
Πρόσφατα είχε ραντεβού με την κτηνίατρό της.
Της κοίταξε τα αυτιά, τα τέτοια, όλα.
Τη βάζει στη ζυγαριά
και λέει "Ντάνι,
σου έχει γίνει χοντρούλα".
Λέω "Ναι, είναι λίγο χοντρούλα".
Και σκέφτομαι "Μακάρι να μιλάει για το πουλί κι όχι για το σκυλί.
Το σκυλί δύσκολα θ' αδυνατίσει".
Ενώ αυτό, ευκολάκι.
Μόλις πατήσω ξυπόλυτος στ' αγκάθια.
Γελάτε λες και πατάτε συνεχώς αγκάθια ξυπόλυτοι.
Η Πατατόφατσα μπήκε στη ζωή μου σε μια εποχή που ζούσα μόνος,
είχα πάρα πολλή δουλειά, πολύ στρες.
Δεν ήξερα πώς είναι να έχεις σκύλο.
Τώρα ξέρω. Επιτρέψτε μου να σας δώσω μια συμβουλή για τα κατοικίδια.
Σκυλιά, γατιά. Δώστε τους αγάπη.
Φροντίδα. Καλό φαγητό, κτηνίατρο…
Έχετέ τα καλά.
Σοβαρά. Είναι ζωντανά πλάσματα κι έχουν συναισθήματα.
Δεν είναι φασίστες. Ας τα φροντίζουμε καλά.
Θυμάμαι, λοιπόν, ήταν Τρίτη.
Ξυπνάω το πρωί.
Σηκώνομαι, τη βγάζω να κάνει τη δουλειά της.
Μπαίνω, τρώμε πρωινό, πάω στη δουλειά.
Γυρίζω στις 4:00 κι έχω μισή ώρα να την πάω να κάνει τη δουλειά της
πριν πάω στην άλλη άκρη της Μαδρίτης.
Βγάζω το σκυλί μέσα στο στρες.
Κι αν έχεις στρες, το σκυλί μπλοκάρει.
Λέω "Έλα, κάνε κακάκια. Κάνε τσισάκια, θ' αργήσω".
Κάνει τσίσα, κακά, γυρνάμε σπίτι μέσα από το πάρκο.
Βιάζομαι. Έχω αργήσει πολύ,
και σταματάει. Παγώνει. Λέω "Έλα, Πατατόφατσα, πάμε".
Και πάω να δω γιατί σταμάτησε.
Και βλέπω ότι σταμάτησε, έκανε στάση για μια στιγμούλα,
επειδή θέλησε
να μυρίσει ένα λουλούδι.
Έμεινα εκεί να την κοιτάζω
και μάλλον τότε κατάλαβα.
Τότε είπα "Στάσου, ίσως αυτό είναι η ζωή.
Ίσως η ζωή, πότε πότε, είναι
να κάνεις μια στάση
για να μυρίσεις ένα λουλούδι".
Έβγαλα το κινητό,
ακύρωσα τα απογευματινά μίτινγκ, ανέβαλα της άλλης μέρας,
έκλεισα το κινητό,
το έβαλα στην τσέπη,
έλυσα τη σκύλα και είπα, "Πατατόφατσα,
αυτό το απόγευμα είναι για σένα και για μένα.
Είναι δικό μας".
Μάλιστα.
Έτσι έγινε.
Εκείνη η μέρα τα άλλαξε όλα.
Και για κείνη. Πέρασε τέλεια.
Κρυβόταν στους θάμνους,
έκανε πιπί όπου ήθελε,
μύριζε ό,τι ήθελε,
έπαιζε με τα παιδιά. Της επιτέθηκαν μερικές φορές…
Περάσαμε τέλεια.
Από τότε, η ζωή μου έχει συνδεθεί στενά
με τους σκύλους ιδίως, αλλά και με τα ζώα γενικά.
Ζω με τρία σκυλιά. Κάποια καλοκαίρια με πέντε ή έξι.
Έχω υιοθετήσει συμβολικά γάιδαρο, χιμπατζή, γορίλα, ουραγκοτάγκο
"να με ξυπνάει κάθε πρωί".
Έχει ξεφύγει το πράγμα.
Τέλος πάντων.
Δεν θα πω αυτό που λένε όλοι,
ότι τα σκυλιά είναι καλύτερα από τους ανθρώπους.
Μου φαίνεται πολύ απλουστευτικό.
Είναι αλήθεια, όμως, ότι ζώντας μαζί τους,
ανακαλύπτεις πράγματα που δείχνουν ότι είναι καλύτερα από μας.
Θα σας πω μερικά.
Τα σκυλιά δεν έχουν τσέπες κι αυτό είναι καλό
επειδή ζουν… Αδιαφορούν για τα υλικά πράγματα.
Ετοιμάζεσαι να βγεις. Λένε "Μου φοράς κολάρο; Γαμάτο".
"Μου φοράς και το λουρί; Γαμάτο".
"Μου φοράς και τη ζακετούλα; Γάμα με!
Αλλά πάμε".
Επίσης, το βλέπω.
Όταν κλείνω την πόρτα, με κοιτάζει…
"Δεν θα μ' ενοχλούσε αν άφηνες μέσα τα κλειδιά".
Πας στην κτηνίατρο, από τα πιο ακριβά πράγματα.
Λέει "Όλα μαζί, 300 ευρώ". Τα κοιτάζω και τα τρία. Σαν να λένε
"Δεν κρατάω…"
Και το άλλο…
"Βγήκα όπως ήμουν".
Είναι και κάτι άλλο
στο οποίο οι σκύλοι μου φαίνονται ανώτεροι.
Σκύλοι και γάτες.
Σκύλοι, γάτοι, σκύλες και γάτες. Και τα ουδέτερα, σκυλιά και γατιά.
Σίγουρα πολλοί θα το έχετε σκεφτεί.
Είναι χαρακτηριστικό.
Ελπίζω να μην έχουμε παιδιά εδώ.
Σκύλοι και γάτες έχουν την ικανότητα
να μπορούν
να γλείφουν
τα απαυτά τους.
Κάποιος έκανε…
"Σίγουρα;"
Ο σκύλος μου ο Μπούγιο είναι ειδικός. Ο δεύτερος που υιοθέτησα.
Εκεί, όλη μέρα, με μανία, και δώσ' του να γλείφει.
Τον κοιτάζω μ' ένα μείγμα μίσους και ζήλειας…
"Φτάνει, Μπούγιο". Εκείνος τα δικά του.
Με εκδικείται. Του πήρα τα μπαλάκια, θα πάρει το ραβδί.
Εγώ "Μα…"
Και δώσ' του.
Μπορεί να το κάνει για 20 λεπτά.
Κι όταν τελειώσει το ζέσταμα, πάει για κώλο. Κι εγώ "Γαμώτο!"
Αναρωτιέμαι συχνά,
"Δεν ντρέπεται να το κάνει μπροστά σε κόσμο;"
Σιγά μην ντραπεί ο σκύλος.
Ένα ζώο που σε κοιτάζει στα μάτια ενώ χέζει.
Εσύ πότε έχεσες κοιτάζοντας κάποιον;
Δεν θυμάσαι, έτσι;
Επειδή είναι ανώτερα.
Θα κάνω μια ρητορική ερώτηση.
Αν μπορούσατε να γλείψετε τ' απαυτά σας, θα το κάνατε;
Σκεφτείτε το.
Σας αφήνω να το σκεφτείτε.
Δεν θ' απαντήσετε τώρα, βέβαια.
Αύριο, όμως, στο πρωινό με τη μητέρα σας…
Κλασική πρωινή κουβεντούλα. "Μαμά, εσύ…"
Και μια δεύτερη ερώτηση.
Μια ερώτηση μόνο για τους άντρες
που απάντησαν "ναι" στην πρώτη.
Εντάξει; Εσείς που θα το κάνατε…
Δώστε προσοχή.
Βλέπω το μισό πρόσωπο, αλλά μου φαίνεται άτακτο.
Είσαι από τους εκλεκτούς.
Αν μπορούσατε να γλείψετε τα απαυτά σας
και το κάνατε, το ερώτημα είναι…
θα σας το λέγατε;
Δεν χρειάζεται ν' απαντήσετε.
Είναι πολύ προσωπικό,
αλλά μ' αρέσει να σας βάζω να σκέφτεστε.
Θα σας πω τι θα έκανα εγώ.
Δεν με νοιάζει, δεν χάνω τίποτα.
Είπα "Άντε γαμήσου" στον Άγιο Πέτρο. Λέτε να με νοιάζει;
Για παράδειγμα, αν μπορούσα, θα το έκανα;
Προφανώς!
Το κάνω από… Το προσπαθώ από το 1991.
Δεν το καταφέρνω. Θέλω, αλλά δεν έχω τόση ευλυγισία.
Νομίζω ότι έχουμε υπερεκτιμήσει τη σπονδυλική στήλη.
Δεν έχω δει ποτέ θλιμμένο γυμνοσάλιαγκα.
Λοιπόν.
Για τη δεύτερη ερώτηση.
Αν μπορούσα και το έκανα…
θα μου το έλεγα;
Όχι.
Σαν σκύλα κι εγώ, κουβέντα!
Θα έφτιαχνα δικό μου βρόχο αειφορίας.
Εγώ προσφέρω,
εγώ καταναλώνω…
Ως βίγκαν που είμαι, λίγη πρωτεΐνη δεν θα μου έκανε κακό.
Κι όταν θα τελείωνα, μάκια και νάνι.
Ελάτε τώρα! Εννοείται!
Φυσικά και θα το έκανα!
Ανοίξτε το μυαλό σας.
Δικό σας είναι.
Κάνε στους άλλους ό,τι θέλεις να σου κάνουν.
Φανού καλός χριστιανός.
Συγχωρήστε με.
Έχω ξεφύγει πολύ σήμερα.
Λέω πράγματα που δεν τα περιμένατε.
Κάποιοι θα απογοητευτήκατε.
Τι να κάνουμε, όμως.
Κι εγώ μισώ πολλά πράγματα. Ξέρω ότι είναι λάθος,
αλλά όλοι μισούν πράγματα. Εγώ, ας πούμε,
μισώ να περιμένω στην ουρά. Δεν το αντέχω.
Μισώ ν' αρχίζει ο άλλος ανακαίνιση στις 8:00 το πρωί.
Θα τον σκότωνα με τα χέρια μου.
Μισώ να μου κρυώνει η φρυγανιά.
Μισώ να είμαι στο ντους και να με πιάνει χέσιμο.
"Γαμώτο", λέω.
Αλλά υπάρχει κάτι χειρότερο όταν είσαι άνθρωπος.
Να μισείς άτομα, όχι μόνο καταστάσεις.
Εγώ μισώ άτομα.
Κι όχι μόνο. Όταν λέω ότι μισώ συγκεκριμένα άτομα,
είναι άτομα που δεν τα μισεί κανείς.
Αλλά δεν τους αντέχω. Πρέπει να το πω.
Το λέω.
Θέλω να ξέρετε ποιος είμαι.
Μισώ τον Ράφα Ναδάλ.
Με όλη μου την ψυχή.
Όχι μόνο τώρα. Από μικρός. Δεν τον αντέχω!
Ράφα Ναδάλ. "Ο καλύτερος αθλητής". "Ο κορυφαίος Ισπανός".
Τον αγαπούν τα παιδιά. Τον αγαπούν οι μαμάδες.
Είναι πρότυπο. Ωραίος, αξιοπρεπής, ηθικός, ευγενής.
Είκοσι Γκραν Σλαμ! Είκοσι!
Τι τα θες τόσα Γκραν Σλαμ; Άσε και για κανέναν άλλον.
Για όνομα!
Πριν από μερικά χρόνια, στη Γαλλία,
νομίζω ότι αποκλείστηκε
επειδή τον βρήκαν ντοπαρισμένο στο τουρνουά Ρολάν Γκαρός.
Φανταστείτε τι έγινε μέχρι τη δίκη.
Τι τράβηξε ο φουκαράς, τι δυσφήμιση…
Και μετά, η δίκη.
Φυσικά και κέρδισε. Δεν ήταν ντοπαρισμένος.
Και του τα έχωσαν χοντρά.
Για συκοφάντηση, πλήγμα στην εικόνα του, τέτοια.
Τι έκανε μ' αυτά τα λεφτά; Τα χοντρά λεφτά; Ξέρετε;
Τα δώρισε σε μια γαλλική ΜΚΟ.
Δεν του αξίζει μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα;
Μαλάκα Ναδάλ. Πλημμύρισε η Μαγιόρκα, να τον πάλι.
Εκεί, να καθαρίσει. Δεν έχει άλλους η Μαγιόρκα;
Δεν έχει. Πρέπει να πας εσύ.
Με 20 Γκραν Σλαμ σπίτι σου.
Μισώ τη Μέριλ Στριπ. Τη μισώ!
"Μέριλ Στριπ Fighter 2". Τη μισώ.
Η κορυφαία ηθοποιός όλων των εποχών. Ό,τι κάνει είναι αυθεντικό, φυσικό.
Όλες οι ταινίες της. Όλες.
Κι είναι ακτιβίστρια, φεμινίστρια, στρατευμένη.
Κάθε ταινία της πάει για Όσκαρ.
Γαμώτο, φτάνει! Πάψε να είσαι τόσο καλή!
Είναι αηδιαστικό.
Κι η Αντζελίνα Τζολί;
Όχι μόνο ηθοποιάρα, αλλά και γυναικάρα!
Σε ποια ηλικία θα πάψει να είναι γυναικάρα;
Με δείκτη νοημοσύνης στον Θεό,
τριγυρνάει και μαζεύει άστεγα παιδιά. "Ελάτε, πάμε σπίτι".
Τα έχει σε όλα τα χρώματα εκτός από μπλε.
Μισώ τον Μπρονκάνο!
Μισώ τον Βιθέντε ντελ Μπόσκε!
Μισώ την Κλάρα Λάγο!
Μισώ τον Σέρχιο Ντάλμα!
Μισώ τον καριόλη τον Αντόνιο Μπαντέρας!
Βαρέθηκα!
Τον είδα τις προάλλες.
Είκοσι χρόνια μεγαλύτερος, μοιάζει με αδερφάκι μου. Καριόλη!
Αλλά αν υπάρχει κάποιος που θα μπορούσα να βρίσω…
ή να ξεσκίσω…
Όχι, συγγνώμη.
Και τα δυο σωστά είναι.
Ναι, εξαρτάται αν το λες με την καλή ή την κακή έννοια.
Τέλος πάντων, αν υπάρχει κάποιος στον οποίο εγώ
θα έστρεφα
ή θα του έστριβα…
όλο το μίσος και την περιφρόνησή μου, χωρίς αμφιβολία,
αυτός είναι
ο Χιου Τζάκμαν.
Δεν τον αντέχω. Είναι ο άσπονδος εχθρός μου, η νέμεσή μου.
Αυτός είναι ο Χιου Τζάκμαν.
Δείτε τον.
Διεθνής Αυστραλός ηθοποιός,
Χόλιγουντ, δόξα.
Τόσα χρόνια, σε τόσα περιοδικά,
θεωρείται ο πιο ωραίος, ελκυστικός άντρας στον κόσμο.
Δείτε τον.
Η συμμετρία του προσώπου.
Τα χαρακτηριστικά Απόλλωνα.
Το σώμα, σμιλεμένο από τους θεούς του Ολύμπου.
Οι πόροι, που αναβλύζουν σύνδρομο Σταντάλ.
Θα σκιστεί το πουκάμισο από τους κοιλιακούς.
Και μια μέρα σκέφτηκα
"Δεν είναι και τόσο ωραίος. Αποκλείεται".
Κι άρχισα να συγκρίνω.
Και τότε άρχισα να τον μισώ.
Έτσι δεν λένε; Η σύγκριση γεννάει το μίσος.
Έτσι ξεκίνησε.
Γελάστε, κανένα πρόβλημα. Το έχω ξεπεράσει.
Πολλά χρόνια θεραπείας.
Ξέρω, στην αρχή παθαίνεις πλάκα.
"Πώς είναι από το ίδιο είδος και διαφέρουν τόσο;"
Ίδια εξαρτήματα έχουν.
Ίσως αν δείτε τις λεπτομέρειες. Μη φοβάστε, θα σας τις αναλύσω εγώ.
Θα δείτε τις διαφορές. Εγώ παθαίνω διάφορα.
Τέσσερις ώρες θα μας έπαιρνε.
Ας πούμε, τα μάτια μου. Μάτια μου. Μάτια.
Ελπίζω να υποτιτλιστεί αυτό.
Τα μάτια μου.
Τα μάτια μου, λοιπόν, είναι πάρα πολύ μικρά.
Πολύ μικρά και πολύ κοντά.
Κούτσικα και δίπλα δίπλα.
Τόσο κοντά, που αν ήταν λίγο πιο κοντά θα έλεγες
"Κάτι τρέχει".
Δεν βλέπω ταινίες 3D.
Τα γυαλιά είναι μεγάλα. Δεν φτάνουν οι φακοί στα μάτια.
Δεν αντιλαμβάνομαι βάθος. Τσάμπα το εισιτήριο.
Δεν μπορώ να παχύνω, κυρία μου.
Θα παχύνει το πρόσωπο και τα μάτια θα μείνουν μικρά και κοντά.
Απομακρύνεται το πρόσωπο.
Μοιάζει με τις τρύπες στα κουμπιά των κλόουν.
Και η μύτη μου; Τι λέτε;
Στη χώρα μας υπάρχουν πολλές μεγάλες μύτες.
Αλλά δείτε τη δική μου..
Έχω στο πρόσωπό μου τον αγκώνα μικρού παιδιού.
Να την προσέχετε.
Μετακομίζω μαγαζί οπτικών σε τρεις βόλτες.
Ποτέ δεν μου έχουν πέσει κάτω γυαλιά.
Ποτέ, όμως, κι έχω φάει ξύλο ως παιδί.
Από την ίδια πλευρά πάντα. Ποτέ δεν μου έπεσαν γυαλιά.
Μικρούλης, θυμάμαι,
ήμουν σε κολυμβητική ομάδα στη Μάλαγα.
Το καλοκαίρι πηγαίναμε για κολύμπι στη Μισερικόρδια.
Φυσικά, ειδικότητά μου ήταν το ύπτιο.
Αλλά έπρεπε να κάνω κρόουλ. Και τότε οι φίλοι μου…
Λέω "Σταματήστε, μαλάκες!
Πάμε μέχρι τη σημαδούρα και πίσω".
Ποτέ δεν πήγα.
Με λοξή καρίνα, έκανα κύκλους σαν ακρωτηριασμένος σε κανό.
Και είναι και μυτερή.
Αν πλησιάσεις, θα το δεις.
Λες "Δεν τρέχει τίποτα". Όχι, καμιά φορά τρέχει. Αλήθεια.
"Αποκλείεται". Κι εγώ…
Υπήρξαν φορές που…
η αιδοιολειχία κατέληξε σε καισαρική. Και στο 112.
Κι αυτή δεν είναι η χειρότερη φωτό. Είναι επαγγελματική.
Την έβγαλα για τα σταντ απ πριν από χρόνια.
Αφού κυκλοφόρησε δυο τρεις μήνες στο διαδίκτυο,
την κοίταξα και το είδα. "Μισό…
Μου λείπει ένα αυτί.
Πώς γίνεται; Στις φωτό κοιτάζω ανφάς".
Κοίταζα εκεί και είπε "Ντάνι!"
Γυρίζω, παίρνει τη φωτό πριν στρίψει το υπόλοιπο σώμα.
Εγγονός του Πικάσο είμαι;
Είναι πιο ωραίος από μένα, τι να κάνω;
Χιου Τζάκμαν, ένα.
Ντάνι Ροβίρα, μηδέν.
Αλλά δεν τελείωσε εκεί.
Εκεί άρχισε. Άρχισε η μάχη.
Ήταν η αρχή μιας μεγάλης μάχης.
Κάθε μέρα ψάχνω να βρω πού είμαι καλύτερος.
Χρόνια τώρα… Αυτός δεν ξέρει τίποτα.
Δικό μου θέμα.
"Κάπου θα είμαι καλύτερος", είπα. Είμαι πολύ ανταγωνιστικός.
Φυσικά, στα σκυλάκια.
Εδώ στην Ισπανία, βοηθάω τα σκυλάκια
να υιοθετηθούν, να μην τα παρατούν ή κακοποιούν, ν' αλλάξουν οι νόμοι…
Λέω "Αμφιβάλλω αν αυτός ο τύπος…"
Δείτε.
Πρώτον, οι φωτό είναι από παπαράτσι.
Δεν έχει ούτε μια κακή φωτό από παπαράτσι.
Δείτε τι καλά που είναι ντυμένος.
Εγώ δεν ντύθηκα έτσι ούτε στον γάμο της αδερφής μου.
Δείτε και πώς έχει τα σκυλάκια.
Με το γιλεκάκι τους, μήπως κάνει κρύο ή βρέξει.
Με τα παπουτσάκια τους.
Δείτε το άσπρο.
Σαν χειρούργος.
Λες κι έκανε επέμβαση σε χοληδόχο κύστη.
Ή ευνούχισε έναν φίλο.
Κι έχεις κι αυτόν.
Δεν έχω ούτε μια καλή φωτό από παπαράτσι.
Δείτε εδώ ρούχα.
Από πάνω χειμώνας, από κάτω καλοκαίρι.
Μ' έπιασαν με μια σκατοσακούλα στο χέρι.
Μια σακούλα γεμάτη σκατά.
Ο σκουπιδοτενεκές δίπλα.
Και λες "Παπαράτσι, δεν μπορούσες να περιμένεις ένα λεπτό;"
Φαίνεται η έλλειψη γκλαμουριάς.
Να οι δυο κόπροι μου.
Ο τρίτος δεν είχε μπει ακόμα στη ζωή μου.
Ο καφέ είναι ο Μπούγιο, με την αυτοπεολειχία.
Και το άσπρο καρτούν η Πατατόφατσα.
Νομίζω ότι είναι ανφάς.
Ή αυτό ή πάει με την όπισθεν.
Πίσω, κάποιος από τον 16ο αιώνα. Εμφανίστηκε μετά τη λήψη.
Χιου Τζάκμαν, δύο.
Ντάνι Ροβίρα, μηδέν.
Λέω "Φίλε, σε κάτι πρέπει να τον νικήσω".
"Σ' αυτό θα είμαστε σχεδόν ισοπαλία".
Είμαι 40 χρονών. Καλή ηλικία.
Είμαι λεπτός, γυμνάζομαι.
Λίγο πολύ, είμαι…
Είμαι σε φόρμα.
Αυτός ήταν πάντα φουσκωτός, αλλά διάολε, κοντεύει τα 60.
Σαν τον καριόλη τον Μπαντέρας.
Λέω "Πες ότι διασταυρωνόμαστε
κι εκείνος σκύβει λίγο και…
Και αναλόγως της γωνίας, μπορεί…"
Αυτή η φωτό είναι τρία χρόνια πριν.
Ναι, κυρία μου, αυτό λέω κι εγώ.
Κι εγώ θα τον γαμούσα.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι ωραίοι ό,τι κι αν κάνουν. Στα πάντα.
Ό,τι κι αν κάνει, τα μαλλιά του είναι τέλεια.
Τον χαστουκίζεις; Είναι τέλεια.
Τον βγάζεις από τον φούρνο; Τέλεια.
Τον στραβώνει ο ήλιος, πάλι ωραίος είναι.
Γαμώτο, ωραίος. Κι αυτό;
Επίπεδη κοιλιά…
Κι έχεις κι αυτόν.
Κι εμένα με στραβώνει ο ήλιος.
Αλλά μάλλον όχι την ίδια ώρα.
Κι εγώ έχω βρεγμένα μαλλιά, αλλά μοιάζω…
σαν άνθρωπος των σπηλαίων.
Δεν έχω μεγάλα δόντια, αλλά μοιάζω με κάστορα.
"Γεια σας, είμαι κάστορας".
Χώστε μου στον κώλο και μια ρακέτα και είμαι κάστορας.
Ηλιοκαμένοι ώμοι.
"Photoshop δεν έχεις, φίλε;
Κάνε με όλο κόκκινο ή όλο άσπρο,
όχι έτσι. Μοιάζω με παγωτό φράουλα".
Σαν τον Κουασιμόδο που τρέχει να ξεφύγει από τη φωτιά.
"Πού είναι το νερό;"
Το μαγιό των οχτώ ευρώ με το φαγωμένο λάστιχο.
Και μου λείπει ένα χέρι, γαμώτο!
Χιου Τζάκμαν, τρία.
Ντάνι Ροβίρα, μηδέν.
Λέω "Μπορώ ακόμα να κερδίσω".
Τα έχουν καταφέρει χειρότεροι από μένα.
Λίγους μήνες αργότερα,
βρήκα αυτό.
Ο Χιου Τζάκμαν ήταν οικοδεσπότης στην τελετή των Όσκαρ το 2009.
Την είδα.
Η καλύτερη τελετή.
Η καλύτερη τελετή που παρουσιάστηκε ποτέ. Κανείς δεν είχε παρουσιάσει σαν αυτόν.
Αυτός ο τύπος…
Τι οικοδεσπότης! Τι φινέτσα! Τι λεπτό χιούμορ!
Πώς χόρευε, δυο μέτρα άντρας. Πώς τραγουδούσε.
Ήταν συναρπαστικός. Όταν τελείωσε, αποχώρησε λες κι έλεγε "Τέλειος!"
Όλος ο κόσμος στα πόδια του.
Καμιά κακή κριτική.
Τέλειος.
Εγώ παρουσίασα τα βραβεία Γκόγια τρεις χρονιές στη σειρά.
Πρώτη, δεύτερη και τρίτη, για να είναι στη σειρά.
Ποτέ δεν πήρα τέτοιες κριτικές.
Στη ζωή μου.
Την άλλη μέρα, Θεέ μου,
ήρθα στη Μάλαγα να δω τους γονείς μου.
Τηλεόραση, ραδιόφωνο, περιοδικά,
κριτικοί, μέσα δικτύωσης, πολυμέσα, πολυμίξερ…
Ξύπνησα ένα πρωί, "Με χειροκροτούν, μαμά;"
"Όχι, Ντάνι, πλακώνονται, κοιμήσου".
Έλεος!
Τρεις ώρες και βάλε η κάθε τελετή. Τρεις τελετές, δέκα ώρες.
Κάτι καλό, κάτι…
Ακόμα κι οι αλγόριθμοι
είναι εναντίον μου.
Γκουγκλάρετε "Ντάνι Ροβίρο Γκόγια".
Πηγαίνετε στις εικόνες. Αυτή είναι η πρώτη που βλέπετε.
Χιου Τζάκμαν, τέσσερα.
Ντάνι Ροβίρα, μηδέν.
Κι όταν έχεις φάει τέσσερα…
είναι αναπόφευκτο.
Έρχεται και πέμπτο.
Το πέμπτο πονάει πιο πολύ επειδή είναι το τελευταίο.
Κι αυτό είναι που πονάει πιο πολύ.
Ο Χιου Τζάκμαν είναι
ο Γούλβεριν.
Ο κορυφαίος χαρακτήρας κόμικ όλων των εποχών.
Ο μεταλλαγμένος καριόλης.
Ο Γούλβεριν!
Τα νύχια.
Οι φερομόνες.
Ο λύκος.
Τι κτήνος.
Τι κρίμα.
Δεν έχω άλλη ερώτηση, κύριε πρόεδρε.
Ή μάλλον, ναι.
Έχω άλλη μια ερώτηση. Μια τελευταία.
Σας τη λέω τώρα.
Μπορείτε ν' απαντήσετε. Είναι απλή.
Θα το εκτιμούσα.
Γελάσατε;
Ναι!
Αυτά, λοιπόν.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Το χειροκρότημα είναι αμοιβαίο.
Είναι και για σας.
Σήμερα, πετύχαμε όλοι τον στόχο μας.
Εσείς ήρθατε να γελάσετε κι εγώ ήρθα να σας κάνω να γελάσετε.
Και τα καταφέραμε. Κερδίσαμε όλοι,
κέρδισε και το γέλιο.
Και πιστέψτε με, δεν έχει σημασία
γιατί γελάσατε.
Δεν έχει σημασία αν όσα είπα είναι αλήθεια ή ψέματα.
Δεν έχει σημασία
αν είχα δίκιο ή άδικο σε όσα είπα.
Δεν έχει σημασία αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε.
Γελάσατε επειδή το γέλιο είναι τόσο μαγικό που υπερέχει όλων.
Πιστεύετε αλήθεια…
Πιστεύετε αλήθεια ότι νιώθω όλο αυτό το μίσος
που υπερασπίστηκα όλη νύχτα στη σκηνή;
Ευχαριστώ για την ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά ομολογώ ότι το έχω νιώσει.
Έχω μισήσει πολύ.
Μέχρι και πολύ πρόσφατα.
Αλλά πολύ πρόσφατα κατάλαβα κάτι.
Το μίσος δεν σε βγάζει πουθενά.
Το μίσος είναι χάσιμο χρόνου, χάσιμο ενέργειας.
Το μίσος προκαλεί έλκη, στρες, αλλά και αρρώστιες.
Πιστεύετε αλήθεια ότι όλους αυτούς που ανέφερα…
Πιστεύετε ότι μισώ
τον Σέρχιο Ντάλμα, τον Ράφα Ναδάλ, τον Χιου Τζάκμαν,
τον Αντόνιο Μπαντέρας, τον Μπρονκάνο, την Κλάρα Λάγο
ή τον Βιθέντε ντελ Μπόσκε; Το πιστεύετε;
Θα χρειαζόμουν 100 θέατρα σαν αυτό
για να βάλω μέσα όλο τον θαυμασμό μου για κείνους.
Θα σας πω ένα μυστικό.
Όταν άρχισα να γράφω αυτήν την παράσταση, δεν ήξερα πού θα βγάλει.
Έπιασα μολύβι και χαρτί
κι άρχισα να γράφω όσους θαυμάζω πιο πολύ.
Από κάθε τομέα της ζωής.
Ηθοποιούς, τραγουδιστές, επιστήμονες, ποιητές.
Ακόμα και ανώνυμοι άνθρωποι, οι γείτονές μου. Ατέλειωτη η λίστα.
Δεν ταίριαζαν όλοι, αλλά ξέρετε πώς την είπα;
Η λίστα των Κομητών του Χάλεϊ.
Είπα "Τι τύχη να μπορούμε να ζούμε
περιστοιχισμένοι απ' όλους αυτούς τους Κομήτες του Χάλεϊ.
Επειδή, στην τελική, η ύπαρξή τους κάνει τη ζωή μας καλύτερη.
Μας κάνουν πιο ευτυχισμένους, μας εμπνέουν, μας ψυχαγωγούν,
μας κάνουν καλύτερους.
Γι' αυτό νιώθω πολύ άσχημα για ανθρώπους που πιάνουν πέτρες
και λιθοβολούν τους Κομήτες.
Στην αρχή το θεωρούσα παράλογο. Δεν χτυπάς κομήτη.
Αλλά καμιά φορά συμβαίνει.
Καμιά φορά γίνεται κι ίσως μια μέρα
πετύχεις κάποιον και γίνεις ο πρώτος καριόλης που χτύπησε κομήτη.
Ας μην προσπαθούμε να τους μοιάσουμε. Όταν γεννήθηκαν, έσπασαν το καλούπι.
Θα τρελαθούμε στην πορεία. Είναι αδύνατο.
Μακάρι, μια μέρα,
να καταλήξουμε να είμαστε εμείς.
Αυτή θα ήταν νίκη.
Στο μεταξύ, όσο το προσπαθούμε, ας χαλαρώσουμε.
Ας ηρεμήσουμε. Ας μην ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας.
Ανταγωνιστείτε τον εαυτό σας, γίνετε λίγο καλύτεροι από χτες.
Κι αν είχατε κακή μέρα, δεν πειράζει.
Κι αν τυχόν είστε κορυφαίοι σε κάτι, μπράβο.
Σας βγάζω το καπέλο.
Αλλά αν είστε στο νούμερο 1534, και πάλι μπράβο.
Πιο ευτυχισμένοι θα είστε.
Τόση ζήλεια και μίσος.
Η ζήλεια είναι θαυμασμός που τον χειρίζεσαι κακά.
Πάρε τη ζήλια, το μίσος, τον φόβο σου,
όλα τα σκατά, βάλ' τα εκεί και κάνε τα
κάτι που αξίζει τον κόπο.
Το μίσος είναι για τους δειλούς. Ξέρετε τι κάνουν οι γενναίοι;
Λένε "Σ' αγαπώ". Αυτό κάνουν.
Σηκωθείτε, πηγαίνετε σπίτι, πιάστε τη μάνα, τον πατέρα σας,
πείτε τους ότι τους αγαπάτε.
Πείτε το στ' αδέρφια σας, τους φίλους, τα σκυλιά, τους συγκατοίκους.
Πείτε "Σ' αγαπώ". Τίποτα πιο γενναίο.
Θέλω να μοιραστώ τη ζωή μου με όποιους λένε "Σ' αγαπώ".
Γι' αυτό αφιερώνω την παράσταση στο σημαντικότερο άτομο στη ζωή μου.
Όπου κι αν είσαι, είσαι η έμπνευσή μου.
Αυτό για σένα. Σ' αγαπώ, Μέσι!
Ευχαριστώ πολύ, Μάλαγα!
Σας ευχαριστώ πολύ.
Μόνο…
Ευχαριστώ από καρδιάς. Μόνο
ένα πραγματάκι ακόμα.
Πριν φύγουμε, σας ευχαριστώ που κάνατε την προσπάθεια
να έρθετε στο θέατρο.
Πάντα το λέω, αλλά πιο πολύ αυτήν την εποχή,
επειδή τελικά είναι γεγονός ότι το θέατρο, ο κινηματογράφος,
όπου μπορούμε ν' απολαύσουμε πολιτισμό, είναι από τα πιο ασφαλή μέρη
στον κόσμο σήμερα.
Σας ευχαριστώ πολύ για το θάρρος και την αφοσίωσή σας.
Μ' αρέσει, όταν έρχονται να με δουν ζωντανά,
να δίνω ένα μεζεδάκι για να με γνωρίσουν καλύτερα.
Πάνω απ' όλα, ελπίζω αυτό το δώρο να σας βοηθήσει στη ζωή.
Ίσως το ξέρουν πιο πολύ άνθρωποι από τη Μάλαγα.
Αρχίζω να τα μαζεύω.
Πριν τελειώσει ο χρόνος.
Ξεκίνησα ως αφηγητής.
Βασικά, ξεκίνησα από μια τσαγερί.
Στην Πλάθα Μάρτιρες, στο El Harén.
Αφηγήθηκα πολλά χρόνια ιστορίες πριν γίνω κωμικός.
Θα αφηγήθηκα… δεν ξέρω,
πεντακόσιες ιστορίες κάποια στιγμή. Όλες ιδιαίτερες.
Αλλά θυμάμαι, μια μέρα σκέφτηκα μια πολύ σύντομη.
Με επηρέασε πολύ.
Την κράτησα για μένα.
Ερχόταν μαζί μου παντού.
Κρατούσα κλειστά τα χαρτιά μου, όπως λέμε στη Μάλαγα.
Δεν την έλεγα συχνά.
Μόνο σε πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις, σε πολύ ιδιαίτερα άτομα.
Αλλά μεγαλώνεις και μαθαίνεις,
αυτά πάνε μαζί.
Κι έμαθα κάτι διαβάζοντας μια φράση που έγραψε κάποιος.
Κάποιος Γκάντι.
Η φράση έλεγε
"Ό,τι δεν δίνεται χάνεται".
Γι' αυτό θέλω να σας πω αυτήν την ιστορία,
για να τη λέτε κι εσείς όπου κι αν πάτε.
Θα πω επίσης ότι είναι μια ιστορία προ κορονοϊού.
Ίσως δεν είναι η εποχή να την πω,
αλλά ας φανταστούμε ότι θα κρατήσει πολλά χρόνια.
Σας την κάνω δώρο. Απολαύστε την.
Η ιστορία πάει ως εξής:
"Σ' ένα μικρό χωριουδάκι,
όλοι οι κάτοικοι
ξύπνησαν ένα πρωί με ζάχαρη στα χείλη".
"Όμως, εκείνο το πρωί,
οι μόνοι που το κατάλαβαν
ήταν εκείνοι που ήθελαν να φιλήσουν κάποιον".
Γι' αυτό, φίλοι και φίλες, βγείτε έξω
και αναζητήστε ζάχαρη και γλύκα σε κάθε γωνιά.
Μη γίνεστε πικρόχολοι.
Η ζωή είναι πολύ ωραία.
Υποτιτλισμός: Σοφία Σκουλικάρη