Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪โคลวิส
‪ได้ไปคุยกับแฟนของพ่อหรือยัง
‪- แฟนพ่อก็แม่ไม่ใช่เหรอ ‪- แฟนพ่อคือน้าฌุสซารา
‪ฟังให้ดีๆ นะ
‪แม่กับพ่อเลิกกันแล้ว
‪ลูกต้องอยู่กับพวกเขา
‪น้าฌุสซาราน่ะรวย รวยมากๆ
‪แบบนี้ดีที่สุด ลูกรัก
‪แม่ไม่ได้จะทิ้งลูกนะ
‪แม่แค่อยากให้ลูกมีทุกอย่าง ลูกจะเข้าใจ
‪ผมไม่เคยเข้าใจแม่เลย
‪แต่ผมเข้าใจปัญหาครอบครัว
‪และผมมีเพียบ
‪แม่ทิ้งผมไว้กับพ่อและน้าฌุสซารา
‪สุขสันต์วันเกิด
‪อธิษฐานสิจ๊ะ
‪จากนั้นพ่อผมก็ไปและทิ้งผมไว้กับน้า
‪- เป่ามันสิ ‪- เธอแต่งงานกับจีร์เซว
‪อธิษฐานสิ เร็วเข้า
‪เร็วเข้า โคลวิส
‪เย่
‪แล้วน้าฌุสซาราก็ทิ้งผมไป
‪- เป่าสิ ‪- จีร์เซวแต่งงานกับโซนินญา
‪อธิษฐานซะ เร็วเข้า
‪เร็วสิ ไอ้หนู
‪- เยี่ยม ‪- แล้วโซนินญาก็ทิ้งเขา
‪จากนั้นผมมาอยู่กับโซนินญาและรูเบนส์
‪มาร้องเพลง "สุขสันต์วันเกิด" ให้เขาเร็ว
‪- โลฮานี ‪- พ่อของโลฮานี
‪ฉันอยากถ่ายรูป
‪ไม่นะ โคลวิส อยู่เถอะ ‪นายเป็นครอบครัวของเรา
‪นั่นโลฮานี ลูกสาวรูเบนส์ น้องสาวไม่แท้ของผม
‪พวกเราเข้ากันได้ดี
‪ผมอยู่ที่นั่นนานที่สุด
‪เราโตมาด้วยกัน ผมชอบเธอมากเลย
‪เมื่อเวลาผ่านไป
‪พอผมออกมาใช้ชีวิตเองได้ ผมก็ออกมาทันที
‪(15 ปีต่อมา)
‪แต่ผมทำอะไร
‪ผมวาดรูปได้ดี
‪พอเวลาผ่านไปก็ยิ่งเก่ง
‪จนกระทั่งวาดงานศิลปะชิ้นเอกได้
‪ผมหมายถึงงานศิลปะ‪…
‪ของปลอมน่ะ
‪ผมเจอคนใหญ่คนโตที่ซื้อของพรรค์นี้
‪นี่งานชั้นยอด
‪งานของศิลปินชื่อก้องโลก
‪ทุกคนในปารีส มิลานและนิวยอร์กรู้จักชื่อเขา
‪ฉันจะจ่ายแค่ครึ่งราคา
‪หือ เราตกลงเรื่องราคากันแล้วนี่
‪คุณก็รู้นี่นา
‪ฉันจะจ่ายแค่ครึ่งเดียว
‪งั้นไม่ขาย
‪มากับพ่อเถอะลูกรัก ศิลปะทำเงินไม่ได้
‪ฟอร์ตูนาโต นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪- เรากำลังต่อรองราคา ‪- ต่อรองเหรอ
‪เขาตั้งใจจะจ่ายแค่ครึ่งราคาของที่ตกลงไว้
‪จะให้ผมฉีกครึ่ง
‪แล้วขายแค่ครึ่งเดียวไหมล่ะ
‪ฟอร์ตูนาโต
‪จ่ายให้เขาเต็มราคา
‪ขอบคุณครับ ท่านวุฒิสมาชิก
‪ขอบคุณมาก คุณเป็นคนดีจริงๆ
‪ถ้าอยากได้อะไร บอกผมได้เลยนะ
‪จำภาพปอร์ตีนารีได้ใช่ไหม
‪ราคาประมูลมันสูงกว่าที่คุณซื้อตั้งห้าเท่า
‪ดี คุยกับฟอร์ตูนาโตแล้วกัน
‪ผมขายภาพให้เขาด้วยราคาอย่างงาม
‪นี่
‪พ่อรักลูกนะ แต่แบบนี้ดีที่สุดแล้ว
‪ขอบคุณ ท่านวุฒิสมาชิก คุณใจกว้างมากเลย
‪แล้วเจอกัน
‪วันของผมเพิ่งจะเริ่มต้น
‪นักต้มตุ๋นไม่เคยวาดลวดลายแค่หนเดียว
‪ช่วยด้วย
‪- ช่วยด้วย ‪- มีอะไรครับ
‪ที่นี่ใครเข้ามาก็ได้งั้นเหรอ
‪มีคนมารบกวนคุณเหรอครับ
‪มีแมลงวันเข้ามา มันอยู่ในช็อกโกแลตร้อนของผม
‪ผมเกือบกลืนเข้าไปแล้วด้วย
‪โชคดีนะ ผมคายออกมาทัน
‪ผมจัดการเองครับ
‪ช่วยหน่อย
‪- เรามีปัญหาแล้ว ‪- อะไรเหรอ
‪ดูเหมือนแมลงวันจะตกลงไปในแก้วเขา
‪ขอโทษนะครับ
‪- อย่าให้เป็นเรื่องใหญ่เลยดีกว่า ‪- ครับๆ
‪ช็อกโกแลตร้อนนี่เดี๋ยวทางร้านจ่ายให้ครับ
‪ช็อกโกแลตร้อนเหรอ
‪ทางร้านจะจ่ายแค่ค่าช็อกโกแลตร้อน ตลกจัง
‪แล้วที่เหลือล่ะ
‪คุณทานทุกเมนูหมดเกลี้ยงเลยนะครับ
‪รวมทั้งแมลงวันด้วย
‪ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ฟังนี่หน่อย
‪ฟังผมให้ดีนะครับ
‪ฟังให้ดีๆ ยัยโง่
‪ผมขอโทษที่รบกวนมื้อเช้าของคุณ
‪แต่โชคร้าย ในบราซิล เราเสิร์ฟแมลงวันด้วย
‪คุณทานทุกเมนูที่มีแล้วจะไปโดยไม่จ่ายไม่ได้
‪ผมจ่ายเอง นั่นไม่ใช่ปัญหา แต่คุณเสียหายหนักแน่
‪ผมจ่ายเอง ผมไม่ต้องรับส่วนบุญจากใคร
‪- ผมต้องการความยุติธรรม ‪- ช่วยเก็บจานหน่อย
‪อย่ายุ่งกับที่เกิดเหตุ เข้าใจไหม
‪ผมอยากทำการชันสูตร ผมจะทำเอง
‪ให้ตาย ผมทำไม่ลง มันเศร้าเกิน
‪มันตายในเช้าที่แสนสดใส คุณเห็นไหม
‪มันเคยโบยบินอย่างอิสระ
‪ช่างเป็นการตายที่กะทันหันและไม่จำเป็นเลย
‪ผมฆ่ามันเอง คุณผู้หญิง ผมฆ่ามัน ผมใจสลายเลย
‪น่าสงสารจริงๆ
‪อภัยให้กระผมด้วย พระพุทธเจ้า
‪เอาละ ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องจ่ายอะไรแล้ว
‪เดี๋ยวทางร้านจ่ายเอง ตกลงไหม
‪คุณไปได้แล้วครับ
‪ก็ดี อย่าให้เป็นเรื่องใหญ่เลยเนอะ
‪- ครับ ‪- ผมจะอภัยให้คุณ
‪ผมไม่ละอายเลยสักนิด
‪เราถูกเอาเปรียบตลอดเวลา
‪ทำไมผมต้องเสียเงินจำนวนมากไปกับการกินด้วย
‪ผมตุ๋นคนไปเรื่อยกระทั่งมาถึงจุดนี้
‪วันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผม
‪ฟังนะ ฉันจะช่วยนายหลอกต้มคน ‪ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ฉันพอแล้ว
‪วิเศษ
‪วันนี้คือวันสุดท้ายของฉัน ฉันหมดเรื่องกับนายแล้ว
‪นายก็พูดอย่างนั้นอยู่เรื่อย
‪พอผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ก็มาขอให้ช่วยอีก
‪ฉันรู้จักนายดี โคลวิส
‪ฉันขายพระคริสต์ไปแล้ว
‪พระคริสต์อะไร
‪ก็พระคริสต์ผู้ไถ่ไง
‪โกหก
‪ใครมันจะซื้อรูปปั้นนั่นกัน
‪ไอ้ขี้ฉ้อคนหนึ่งที่อยากหากำไรจากช่วงวิกฤต
‪ฉันกำลังช่วยบราซิล ‪ด้วยการเอาเงินของนักธุรกิจทุจริตมา
‪พอเถอะ โรบินฮู้ด
‪ฉันไม่หุบปากหรอก นายไม่กล้าขนาดนั้น
‪เดี๋ยวฉันให้ดู ฉันมีเอกสาร
‪กล้าพูดไหมล่ะว่านี่ของปลอม
‪ฉันสร้างเว็บไซต์เข้ารหัสขึ้นมาด้วย ‪พวกเขาจะได้เช็คได้
‪ทุกอย่างอยู่ในนั้น
‪- ไม่ละอายใจบ้างเหรอ ‪- ไม่เลย ไม่สักนิด
‪ฉันบอกไปว่าเรื่องนี้ลับสุดยอด
‪ตามกฎหมายการเก็บความลับราชการ
‪ฉันอ้างว่ารัฐบาลไม่อยากเปิดเผย ‪เพราะไม่อยากให้มีการประท้วง
‪พวกเขาจ่ายเงินปิดปากสื่อ ‪แต่สื่อจะต้องพูดเพื่อเอาตัวรอดแน่
‪ฉันเลยเรียกค่าสินบนสำหรับนายกเทศมนตรี ‪สำหรับตัวฉัน
‪สำหรับผู้ว่าการรัฐ แล้วก็สำหรับตัวฉันอีกครั้ง
‪จากนั้นก็ค่อยคุยเรื่องข้อตกลง
‪- แล้วพวกเขาซื้อไหม ‪- แน่นอน
‪ข้อตกลงที่ไม่มีสินบนมันเชื่อไม่ได้
‪เมื่อร้อยปีก่อนที่ปารีส
‪ชายคนหนึ่งพยายามขายหอไอเฟล ‪ให้นักค้าเศษเหล็กรายใหญ่ที่สุด
‪เขาประสบความสำเร็จอย่างมาก
‪แล้วเขาก็กลับไปฝรั่งเศสอีกครั้งเพื่อขายมันซ้ำ
‪พวกเราชอบลอกเลียนของต่างประเทศอยู่แล้ว
‪รูปปั้นพระคริสต์ไม่มีใครสนใจ ผมเลยขายมันซะ
‪ผมขายมัน
‪(ขายแล้ว)
‪ผมแค่ต้องหาคนขี้ฉ้อที่พร้อมตกลงราคา
‪และคนแบบเขาก็มีอยู่เพียบที่นี่
‪แล้วเงินอยู่ไหนล่ะ
‪- กลางวันแสกๆ แบบนี้เหรอ ‪- ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไรหรอก
‪เดี๋ยวนี้เขาไม่ปิดบังกันแล้ว ยิ่งโจ่งแจ้งก็ยิ่งดี
‪ทุกอย่างมีเงินก็ซื้อได้
‪อะแมซอนไม่ใช่ของเราอีกแล้ว
‪จิ้งหรีดที่นั่นยังไม่พูดโปรตุเกสเลยด้วยซ้ำ
‪ไหนล่ะเงิน
‪คุณจะซ่อนมันทำไม
‪เอามาให้ผม อย่าสงสัยนักเลย
‪ผมชอบแจกันใบนี้ ถ้าไม่ว่า ผมขอนะ บาย
‪ฉันมีทางออกให้คนของเรา
‪งานดีๆ แบบนี้ ใครก็ไม่เคยเจอมาก่อน
‪ทุกอย่างมีอยู่พร้อม แค่มาเอาไป
‪ทางออกง่ายๆ คือเอาบราซิลไปปล่อยเช่า
‪เราจะไม่ยอมจ่ายอะไรทั้งนั้น
‪ประเทศนี้เป็นเรื่องน่าขำ ‪จะไปจริงจังกับมันทำไม
‪ไม่เอาน่า ผมหลอกต้มได้ยอดเยี่ยม
‪- นายทำสำเร็จ ‪- ใช่ ขอบคุณสำหรับการยอมรับ
‪ไม่อยากจะโม้หรอกนะ แต่ผมเซียนสุดๆ
‪ต่างชาติต้องชอบแน่
‪มีทั้งแอตแลนติกและวิวทะเล
‪หลังจากผ่านความลำบากทั้งหลายแหล่มา
‪ผมทำงานอย่างหนัก
‪และผมก็อยู่ในจุดที่รุ่งโรจน์ที่สุดของชีวิต
‪เราจะไม่ยอมจ่ายอะไรทั้งนั้น
‪ทุกอย่างฟรี
‪ถึงเวลาแล้ว
‪แต่เมื่อคนจนมีความสุขไม่ได้
‪ทุกอย่างจึงเปลี่ยน
‪โคลวิส
‪เปิดทีวีอยู่หรือเปล่า
‪เหมือนจะไม่นะ
‪เปิดข่าวด่วนเลย เราซวยแล้ว
‪คาเฟ่แห่งนี้แหละค่ะ
‪ที่นักธุรกิจอ้างว่าได้พบกับชายคนหนึ่ง
‪ซึ่งขายรูปปั้นพระคริสต์ผู้ไถ่แห่งรีโอให้พวกเขา
‪โดยใช้ชื่อปลอมว่าลีวิโอ โรเมโร
‪และที่เห็นนี้ก็คือภาพสเก็ตช์ของผู้ต้องสงสัย
‪ซวยแล้วไง
‪เฮ่ พ่อหนุ่ม ฉันต้องใช้รถแล้ว
‪ขอโทษนะ ตาวิญโญ แต่ฉันต้องใช้รถคันนั้น
‪- โคลวิส ‪- ฉันเป็นคนซื้อ นายสมรู้ร่วมคิดกับฉัน
‪- อะไรเนี่ย ไม่เอาน่า โคลวิส ‪- สมรู้ร่วมคิด ถูกต้อง
‪ผมคิดจะหอบเงินหนีไปจากที่นี่
‪แต่ท่านวุฒิสมาชิกไวกว่าผมและตำรวจ
‪ผมผิดเองที่ไปตอแยพวกเขา
‪(ไปดีนะไอ้หนู ศิลปะมันไม่คุ้มกันหรอก)
‪หมอนั่นเอาคืนผม
‪เขางัดบ้านผม แล้วเอาเงินไปหมดเลย
‪ผมต้องรีบหนีให้ไวที่สุด
‪เวรแล้วไง ตายหรือเปล่า
‪โทษนะ ตอนนี้ผมช่วยคุณไม่ได้
‪โลฮานี ต้องโผล่มาตอนนี้ด้วยเหรอ
‪คิดว่าเขาซวยพอแล้วใช่ไหม ‪ฟังเรื่องฉันซะก่อน
‪ที่นี่มีมื้อเช้าที่ดีที่สุดในมาเจ ร้านโลฮานีส์พอยต์
‪(ซื้อเบอร์เกอร์หนึ่งลูกแถมฟรีน้ำผลไม้)
‪เบอร์เกอร์ได้แล้วค่ะ
‪ฉันแถมทิชชู่ให้ 800 แผ่น
‪มันเป็นแบบถูก 800 แผ่นถึงจะมีราคา
‪ตอนนี้ฉันยังซื้อยี่ห้อแพงๆ ไม่ได้
‪แต่ฉันสัญญาว่าเดี๋ยวจะซื้อนะ
‪- เราแถมน้ำผลไม้แสนอร่อยให้ด้วย ‪- เยี่ยมเลย
‪รสมะม่วงหิมพานต์ปรุงแต่ง ‪ที่หาไม่ได้จากธรรมชาติ
‪แต่มันอาจจะเป็นสับปะรดก็ได้
‪มันอร่อยมาก หวานสุดๆ
‪หัวเราะไปเถอะ ‪ฉันต้องปากกัดตีนถีบเพื่อเลี้ยงตัวเอง
‪ฉันทำงานตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันอาทิตย์
‪ลองปิดร้านดูสิ ฉันได้จบเห่แน่
‪ฉันทรมานไม่จบไม่สิ้นเลย
‪มันลำบากมากเลยรู้ไหม
‪อะไรเหรอ
‪ชีวิตไง
‪พวกเขาควรมาศึกษามาเจ
‪มันร้อนอะไรแบบนี้
‪นาซ่าควรมาศึกษาสักหน่อย
‪เพราะฉันคิดว่าที่นี่อยู่ใกล้กับดวงอาทิตย์มากกว่า
‪ฉันอาจย่างเบอร์เกอร์บนถนนได้
‪แต่ฉันไม่ทำหรอก ฉันมีจรรยาบรรณ
‪แต่จรรยาบรรณเป็นเรื่องซับซ้อน
‪- สวัสดี ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ลูกค้าพิเศษซะด้วย
‪ฉันมีชีสโลฮานี โลฮานีสลัด ‪ชิคเก้นโลฮานี และโลฮานีไลท์
‪หวังว่าคุณจะรู้ภาษาอังกฤษนะ
‪- จะรับอะไรดีคะ ‪- ใบอนุญาตเปิดร้านของรถพ่วง
‪คืออันนั้น…
‪มันไม่มีในเมนูค่ะ เราไม่มีมัน
‪ถ้าไม่มีก็ขายอาหารไม่ได้นะครับ
‪ผมต้องยึดรถคุณ
‪ไม่นะคะ
‪อย่านะ นี่คือกิจการของฉัน
‪คุณกำลังจะทำลายชีวิตฉัน
‪ขอล่ะค่ะ ช่วยฉันทีเถอะ
‪ก็อาจจะได้ ถ้ามีอะไรจูงใจ…
‪เข้าใจใช่ไหม
‪- ของหวานสินะ ‪- ใช่
‪ค่าส่วยน่ะ รู้จักไหม
‪ถือว่าช่วยผมเลี้ยงลูก
‪ค่ะ
‪แบบนี้ไม่หวานเลย
‪เอาสิ ฉันมีแค่นี้แหละ
‪แค่นี้มันไม่พอสำหรับผม ‪และปันโตฌา เพื่อนผมตรงโน้น
‪- ยังไงดี ‪- ฉันจะ…
‪ไปหามาเพิ่มให้
‪- นี่รายได้ของทั้งเดือน ‪- ค่อยน่าคุยด้วยหน่อย
‪หวานปากเลยล่ะ
‪ขอให้โชคดีนะ
‪ไปเถอะ ปันโตฌา
‪อะไรกันเนี่ย
‪นี่มันสถานการณ์อะไรกัน
‪ฉันต้องมีใบอนุญาต แต่มันต้องใช้เงิน ‪ฉันก็เลยทำงานหาเงิน
‪บ้าชะมัดยาดเลย
‪ฉันจ่ายพวกเขาเพื่อไม่ให้เสียรถไป
‪แต่เมื่อคนจนมีความสุขไม่ได้
‪ทุกอย่างจึงเปลี่ยน
‪อย่าทำแบบนั้นนะ ขอร้องล่ะ
‪รถพ่วงคันนี้คือชีวิตของฉัน
‪- อย่าเอามันไปเลย ‪- ใจเย็นๆ ครับ
‪คุณไม่มีสิทธิ์ขายอาหารที่นี่ เราต้องเอามันไป
‪ค่ะ ไม่สิ ไม่นะ
‪ตกลงจะโอเคหรือไม่โอเค
‪คุณพูดถูกที่ฉันไม่มีใบอนุญาต ‪แต่คุณจะเอารถของฉันไปไม่ได้
‪ฉันเคลียร์กับเพื่อนคุณที่มาก่อนหน้านี้แล้ว
‪- เพื่อนเหรอ ‪- ค่ะ
‪- ผมไม่มีเพื่อน นายล่ะมีไหม ‪- ผมไม่มีเพื่อน
‪ผู้ตรวจสอบตัวปลอมงั้นเหรอ
‪ครับ มีเยอะเลยล่ะ
‪พวกนั้นหาเงินจากคนแบบคุณ
‪- คุณคือเหยื่อ ‪- จะเรียกว่าเหยื่อก็ไม่ถูกนักหรอก
‪ถ้าคุณไม่ยอมจ่าย พวกเขาก็คงไป
‪- แต่คุณก็จะเอารถไปอยู่ดี ‪- ใช่ แต่คุณจะเหลือเงิน
‪ไปเถอะ ซานโตส
‪ตัวคนเดียว ไม่มีรถ ไม่มีเงิน
‪ฉันไม่เหลืออะไรเลย
‪ฉันหมายถึง…
‪เกือบไม่เหลือ
‪ฉันต้องไปรีโอ
‪ฉันจะไปรีโอ เฌรูซา
‪เพื่อตามหาคนคนเดียวที่ช่วยฉันได้
‪พี่ชายฉัน
‪เขาเป็นคนรอบคอบเสมอ ‪การที่เขาอยู่รอดได้ในเมืองใหญ่
‪ทำให้ฉันคิดว่าชีวิตเขาคงไปได้ดี
‪เขาไปได้ดีกว่าฉัน
‪เวรแล้วไง
‪ตายหรือเปล่า
‪โลฮานี
‪โคลวิส
‪ต้องโผล่มาตอนนี้ด้วยเหรอ
‪รอเดี๋ยว โคลวิส
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪โคลวิส
‪ทำไมนายถึงรีบแบบนี้ล่ะ ไม่จูบฉันหน่อยเหรอ
‪หรือว่ากำลังสาย
‪นายเอาแต่มองถนนเพื่อเลี่ยงไม่ตอบฉัน
‪อย่าคุยกับผู้ขับขี่หากไม่จำเป็น
‪ย้ายบ้านเหรอ
‪ไม่ต้องตอบก็ได้ ฉันไม่อยากรู้หรอก
‪ฉันนึกว่ารถนายจะสวยกว่านี้ซะอีก
‪แต่ฉันไม่ได้กำลังตัดสินนายนะ
‪แต่เรามักจะคิดว่าคนอื่นไปได้ดีกว่า
‪ก็ไม่ได้บอกว่านายไปได้ไม่ดี นายไปได้ดีกว่าฉัน
‪- แต่แค่แย่กว่าที่ฉันคิด ‪- เห็นไหมว่าฉันกำลังตั้งใจขับรถ
‪โทษที ใจเย็นๆ น่า
‪นายดูเหมือนเวสลีย์ ซาฟาเดาเลย
‪คงเป็นเพราะทรงผม
‪สมัยเรียนนายมีฉายาว่า ‪โคลวิส บอร์นาย จำได้ไหม
‪ว่าแต่เรากำลังจะไปไหนกัน
‪คุยกันได้หรือยัง ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย
‪ไม่
‪เราขับมาหลายชั่วโมงแล้วนะ ‪นายจะพาฉันไปไหน ฉันอยากรู้
‪(ทะเลสาบรีเจียน)
‪นี่ถือเป็นการลักพาตัวได้เลย
‪ถูก เราขับมาหลายชั่วโมง
‪ผิด นี่ไม่ใช่การลักพาตัว
‪ฉันไม่ได้บังคับขืนใจอะไรเธอ เธอขึ้นรถมาเอง
‪เชิญลงมาได้แล้ว
‪- หยาบคายจัง ‪- ฉันเปล่า
‪ก็บอกว่า "เชิญ" เชิญลงมาได้แล้ว
‪- นายไม่ได้เจอฉันเป็นชาติ ‪- ลงมา
‪- โคลวิส ฉันต้องการให้ช่วย ‪- ลงมา
‪- ฉันกำลังแย่นะ ‪- แล้วคิดว่าฉันไม่แย่หรือไง
‪ฉันกำลังซวยสุดๆ เลยน้องรัก
‪ความซวยจ่อคอหอยฉันแล้วเนี่ย
‪แต่ไม่แย่เท่าฉันหรอก
‪- ฉันมีปัญหากับตำรวจ ‪- ไม่สน ลงมา
‪ฟังนะโคลวิส ฉันมีรถพ่วงเล็ก
‪ฉันมีอยู่คันหนึ่ง แต่ตำรวจมายึดเอาไป ‪เพราะฉันไม่มีใบอนุญาต
‪ก่อนหน้านั้นมีคนมาตรวจสอบ ‪ฉันจ่ายสินบนไป แต่พวกมันเป็นตัวปลอม
‪ตอนนี้ฉันไม่มีเงิน ไม่มีรถพ่วง
‪ฉันไม่มีทางทำมาหากินอื่น
‪แล้วฉันก็คิดว่าพี่ชายน่าจะช่วยฉันได้ ‪ฉันจะจ่ายคืนให้แน่
‪ฉันจะช่วยเธอยังไงในเมื่อฉันไม่มีเงิน
‪ฉันเข้าใจ
‪เดี๋ยวนี้โจรชุม
‪นายอาจไม่เชื่อฉัน แต่ฉันพิสูจน์ได้
‪เดี๋ยวฉันจะให้ดู
‪นายเป็นอาชญากรเหรอ
‪ฉันเป็นนักต้มตุ๋น นักวางแผน ไม่ใช่อาชญากร
‪นาย…
‪นายทำแบบเดียวกับนักต้มตุ๋นที่มารีดไถฉันงั้นเหรอ
‪เปล่า ฉันมีจรรยาบรรณ
‪จรรยาบรรณเฉพาะตัว แต่ก็มี
‪ฉันไม่เคยขโมยรถพ่วงจากคนทำงานสุจริต
‪ให้ตายสิ ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับนายแล้ว
‪ไม่เอาแล้ว
‪พูดตามตรงนะ แฮชแท็กพอกันทีกับโคลวิส
‪เธอไม่ควรมาด้วยซ้ำ
‪โชคดี ลาก่อน
‪ไม่ได้เด็ดขาด
‪ฉันจะให้มิจฉาชีพช่วยไม่ได้
‪ถึงเสียรถพ่วง แต่ฉันจะไม่ยอมทำแน่
‪โลกนี้เต็มไปด้วยมิจฉาชีพ
‪ประเทศนี้เต็มไปด้วยมิจฉาชีพ
‪ไม่ต้องการฉันเหรอ
‪ฉันสิที่ไม่ต้องการนาย
‪อันที่จริงฉันต้องการ
‪แต่พระเจ้าจะช่วยฉันแน่
‪แค่ยังไม่ใช่ตอนนี้
‪พระองค์ต้องช่วยแน่ ‪เมื่อไหร่ก็ไม่รู้หรอก แต่ช่วยแน่
‪ฉันไม่ควรต้องเจอแบบนี้
‪ฉันกำลังหลงทาง
‪นั่นโคลวิส
‪- ผมไม่มีเวลาทั้งวันนะ มันอยู่ไหน ‪- ผมจะหาเอกสารให้
‪ตายแล้ว
‪ฉันควรทำยังไงดี
‪ผมหาไม่เจอ มันคงอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪(ตำรวจทางหลวง)
‪กลับมานี่เลยนะ ไอ้สารเลว
‪ฉันกำลังพูดกับแก ไอ้ทุเรศ ไอ้เวร
‪ไอ้คนเฮงซวย
‪ไอ้ขี้ขลาด
‪ไอ้สัตว์ประหลาดจอมโกหก
‪แกมันไม่ควรเกิดมาเลย
‪ขอโทษนะคะ เดี๋ยวฉันจะให้คุณทำหน้าที่ต่อ
‪เดี๋ยวก่อน คุณเป็นใคร
‪ฉันเหรอ
‪นังโง่ที่หลงคารมหวานๆ ของเขาไงล่ะ
‪คุณต้องไม่เชื่อแน่
‪ผู้ชายคนนี้มาที่บ้านพ่อของฉันแล้วก็หยามย่ำยีฉัน
‪ก็ได้ ฉันยินยอม
‪แต่เขาได้ฉันแล้วก็ชิ่ง
‪มันไม่ถูกต้อง
‪- ใจเย็นๆ คุณผู้หญิง ‪- อย่าเรียกฉันแบบนั้น
‪มันทำให้ฉันนึกถึงหนังสือ ‪ที่ถูกบังคับให้อ่านตอนเป็นเด็ก
‪แต่ฉันไม่อ่าน
‪ฉันโดนไล่ออก
‪- ไม่นะ อย่าทำแบบนั้น ‪- เธอตีผม
‪คุณสงสารหมอนี่เนี่ยนะ
‪รู้อะไรไหม จับผมเถอะ ‪อย่าให้ผมอยู่ในสังคมนี้เลย
‪อย่าให้ผมต้องอยู่กับนังบ้าคนนี้
‪เธอบ้าไปแล้ว คุณก็เห็น
‪ที่หมอนี่อยากจะถูกจับ
‪เป็นเพราะมันไม่อยากทำหน้าที่พ่อ
‪- มันไม่อยากเลี้ยงลูกตัวเอง ‪- ลูกอะไร
‪ก็นี่ไง ลูกในท้องฉันนี่
‪นั่นมันเด็กที่ไหนกัน พยาธิตัวตืดต่างหาก
‪จะให้ฉันเลี้ยงพยาธิตัวตืดเนี่ยนะ
‪ฉันต้องเอาพยาธิตัวตืดไปรับศีลจุ่มไหม
‪- บ้าไปแล้ว ‪- ลูกแม่
‪พ่อของลูกหยามลูก ‪ตั้งแต่ลูกยังไม่ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ
‪คิดจะให้คุณตำรวจตรงนี้ ‪บังคับให้ฉันส่งเสียใช่ไหมล่ะ
‪- ก็ใช่ไง ‪- แม่ของลูกมันบ้า
‪จริงๆ นะ เชื่อพ่อสิ เธอมันบ้า
‪แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กเป็นลูกแกจริงหรือเปล่า
‪ก็บ้าพอกันนั่นแหละ ไปทะเลาะกันที่อื่นเถอะ
‪ไม่ๆ ผมจะจบเรื่องนี้ตรงนี้
‪- ไม่ครับ จะไม่มีการทำอะไรที่นี่ทั้งนั้น ‪- เราจะคุยกันให้จบ
‪ผมอยากคุยให้มันจบ พี่ชาย เข้าใจไหม
‪- ผมอยากคุยให้จบ ‪- พอได้แล้ว
‪ไปเถอะ ผมขอล่ะ
‪ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจแล้วจับคุณ
‪- โอเคไหม ‪- อือ คุณพูดถูก
‪เชิญเลย
‪- ก่อนที่ถุงน้ำคร่ำฉันจะแตก ‪- ใจเย็นๆ น่า
‪- ไม่มีอะไร ใจเย็นๆ ‪- ไปซะ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪วันนี้ผมจะไปโต้คลื่นหน่อย
‪พยาธิตัวตืดเป็นลูกไม้ที่ฉลาดมาก
‪ตอนที่ฉันพูด เธอต้องไม่เชื่อแน่ๆ
‪ที่ฉันไม่อยากเชื่อคือเรื่องที่โคลวิส
‪เด็กชายขี้อายพูดน้อย
‪กลับกลายเป็นมิจฉาชีพต่างหาก
‪ฉันถูกกลั่นแกล้ง ที่รัก
‪กลั่นแกล้ง ฉันถูกกลั่นแกล้ง
‪เลดีกากาเคยถูกกลั่นแกล้ง มาดอนนาก็เคย
‪เห็นว่าทอม ครูซก็เคยถูกกลั่นแกล้ง
‪นั่นยอดคนทั้งนั้น ฉันก็ด้วย
‪ขอบใจมาก การกลั่นแกล้ง
‪ตอนเป็นคนดี ฉันโดนทำร้าย
‪พอฉันร้าย ทุกอย่างกลับไปได้สวย ‪มันไม่ดีกว่าหรอกเหรอ
‪อาจจะ
‪แต่ดูเธอสิ เธอเพิ่งหลอกตำรวจมานะ
‪นายต้องหารถพ่วงให้ฉัน
‪- อะไรนะ ‪- ได้ยินแล้วนี่
‪ฉันช่วยนายไว้ ทีนี้หารถพ่วงให้ฉันซะ
‪แบล็กเมล์เหรอ
‪นายเป็นพี่ชายฉัน โคลวิส
‪ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ช่วยฉันหน่อยได้ไหม
‪ก็ได้
‪ฉันจะหาทาง
‪แต่หลังจากนั้น ทางใครทางมัน
‪ปล่อยฉัน ไม่เอา
‪นายกำลังจะทำอะไร
‪จองโรงแรมไง
‪ทั้งที่ไม่มีเงินในนั้นน่ะเหรอ
‪ขอฉันอธิบายอะไรนิดหนึ่ง
‪ฉันต้องการรถพ่วงก็จริง
‪แต่ฉันเข้าใจว่าฉันจะได้มาอย่างสุจริต
‪เธอคิดจริงเหรอ
‪เป็นคนดีจัง
‪ใจเย็นเถอะ นี่มันก็แค่มายากล
‪แต่แทนที่จะดึงกระต่ายจากหมวกตัวเอง ‪ฉันจะดึงออกมาจากหมวกคนอื่น
‪ฉันจะไม่อยู่ที่นี่ ลืมไปได้เลย
‪ฉันมีศักดิ์ศรี
‪ก็ดี เพราะฉันจะอยู่
‪ว่าไงคะ
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- จองไว้หรือเปล่าครับ ‪- จองไว้ครับ
‪- คุณสบายดีนะ ‪- ครับ
‪ผมจองด้วยชื่อแม็กซิโม มาคส์
‪ก่อนหน้านี้ผมฝากเงินเข้าไปแล้ว
‪บัญชีออนไลน์ของผมมีปัญหา ‪ผมเลยไปฝากเงินที่ธนาคาร
‪มันน่ารำคาญมากเลย
‪เจอแล้วครับ คุณจองห้องพรีเมียมสวีทไว้สิบวัน
‪วิเศษเลย
‪แต่ว่าเงินที่ฝากจะได้รับการยืนยันในวันจันทร์
‪แล้วยังไงเหรอ
‪ผมเดินทางมาตั้งไกลแต่เข้าพักไม่ได้ ‪เพราะธนาคารไม่เปิดเสาร์อาทิตย์เหรอ
‪ไม่ใช่แบบนั้นครับ ‪แต่ในทางเทคนิค มันเท่ากับยังไม่จ่าย
‪แต่ผมใส่เงินเข้าไปแล้วนะ
‪นี่มันแปลกมากเลย
‪เวลาเราโอนเงิน เงินของเราถูกหักทันที
‪แต่พอเราฝากผ่านตู้ดันต้องใช้เวลายืนยันนานโข
‪ธนาคารนี่ชอบตรวจสอบเสียจริง
‪พวกเขาใช้เวลาทำเป็นชาติ
‪ทีนี้ตอบผมที
‪ถ้าเงินผมยังไม่ถูกโอนไปให้คุณ
‪งั้นมันอยู่ที่ไหน
‪ครับ เป็นคำถามที่ดี
‪ต้องขอบคุณพระเจ้าผู้ไม่ได้พักเลยสักวัน
‪พวกเราเป็นคนซื่อสัตย์
‪- ถูกไหม ‪- อาเมน
‪ผมมาที่นี่เพื่อทำธุรกิจ ผมเหนื่อยมาก
‪ผมไม่ได้หยุดสุดสัปดาห์เหมือนธนาคาร
‪ผมแค่ต้องการกุญแจห้อง
‪ได้ครับ
‪- นี่ครับ ‪- เยี่ยม
‪โคลวิส ฉันไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่นายทำ
‪เหรอ นั่นมันปัญหาของเธอ
‪แต่ฉันชอบที่นี่
‪- สบายดีไหม ‪- ไง
‪ฉันจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น
‪นายต้องมีเงินและเวลาเพื่อเดินทาง
‪แรงงานจะว่างเมื่อตกงาน ‪แล้วพวกเขาจะเอาเงินที่ไหนไปเที่ยว
‪มันไม่สมเหตุสมผล โคลวิส
‪ฉันไม่เคยเดินทางไปไหนเลย ‪นอกจากไปเอามายองเนสปลอมที่ฉันใช้ขาย
‪เธอใช้มายองเนสปลอม เลิศจริงๆ
‪ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่มีมายองเนสขายสิ
‪ฉันฝันว่าสักวันจะได้เสิร์ฟมายองเนสแบบหรูๆ
‪พร้อมทิชชู่หนาๆ
‪น่ารำคาญจัง พูดมาก
‪อย่าทำตัวแบบนั้นสิ
‪- ที่นี่สวยมากเลยเนอะ ‪- ไม่
‪ฉันเจอความรักเข้าแล้ว
‪- ขอเบอร์หน่อยสิ ‪- จะไปไหนน่ะ
‪ตามปลาพวกนั้นไปไง ฉันคือฉลาม
‪- กลับมานี่ ‪- เราจะไปไหนกัน
‪ฉันจะซื้อเสื้อผ้าให้เธอ เสื้อผ้าเธอมันแย่
‪ฉันไม่นึกเลยว่านายจะทำอะไรแบบนี้ได้ โคลวิส
‪- ฉันไม่เข้าไปแน่ ‪- หุบปาก มานี่
‪สวัสดี สบายดีไหม
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪ผมพาน้องสาวมากระหน่ำช็อป
‪ไม่ใช่แค่กระหน่ำสิ ต้องเรียกว่าเหมาร้าน
‪เธอต้องแปลงโฉมใหม่
‪ชอบชุดตัวนั้นจัง
‪พระเจ้าช่วย
‪เธอใส่ไซส์อะไรคะ ไซส์เล็กเหรอ
‪เปล่าครับ ทั้งเล็ก กลางและใหญ่ เธอไม่สมส่วน
‪ต้นขาเธอข้างหนึ่งใหญ่กว่าอีกข้าง
‪อกข้างหนึ่งก็ใหญ่กว่าอีกข้าง แถมก้นยังประหลาด
‪ไม่สมมาตร
‪ถ้าใช้หนังสือกายวิภาคเปรียบเทียบ ‪เธอก็เหมือนเอเลี่ยน
‪ถ้าคุณจับเธอนอนแก้ผ้า แวบแรกคุณจะงง
‪ถือเองได้จ้ะ เด็กโง่ ไปหากาแฟมาให้หน่อย
‪- ตกใจหมด ‪- อีกตัวหนึ่ง
‪- ไม่ไหวแล้ว ‪- เธอทำได้
‪และอย่ามาเถียงฉัน
‪ทิ้งพวกนั้นไว้ แล้วคืนบางตัว ‪บอกเธอว่าเราไม่ซื้อ
‪ไม่นะ พระเจ้า ยกโทษให้ลูกด้วย
‪ลูกไม่ผิดนะ ลูกขอโทษจริงๆ
‪- ไงคะ ‪- ไงครับ
‪ขอต้อนรับสู่บราซิล ที่นี่ร้อนเนอะ
‪ฉันว่าฉันไม่ซื้อดีกว่า
‪ไม่เอาน่า อย่างน้อยก็ซื้อสักตัวเถอะ
‪เขาพูดถูกนะคะ
‪ไม่มีตัวไหนพอดีเลย ขอบคุณค่ะ
‪เธอเซ็งเพราะอ้วนสินะ
‪ฉันมีอาการท้องมานน่ะค่ะ
‪เธอรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง
‪เราต้องซื้อเสื้อผ้าในฝัน
‪เสื้อผ้าที่เราจะลดน้ำหนักเพื่อใส่มันสักวัน
‪ที่บ้านผมน่ะมีเยอะเลย
‪- บาย ‪- สักวันผมจะใส่ได้พอดี
‪- ไปกันเถอะ ‪- ในตัวเธอมีแต่แท็กแม่เหล็ก
‪ถ้าเธอเดินผ่านเครื่องตรวจจับ เธอตัวระเบิดแน่
‪พระเจ้า ฉันจะติดคุกไม่ได้นะ
‪ใจเย็น เราเอาอยู่ เราแค่ต้องรอเท่านั้น
‪ได้เวลาไป
‪- ไม่อยากจะเชื่อ ‪- โชคดีนะครับ
‪เธอไม่รับอะไร
‪เธอต้องรีบไปหาจิตแพทย์
‪- ขอบคุณสำหรับนิตยสาร ‪- ค่ะ
‪นักท่องเที่ยวพวกนั้นน่าสงสาร
‪ในบราซิลน่ะตัวใครตัวมันอยู่แล้ว
‪รถคันนั้นฝ่าไฟแดง มันไปถึงโน่นแล้ว
‪ส่วนคันที่ไม่ฝ่าก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
‪พวกเขาทำถูก เราควรชื่นชม
‪ฉันเจอคนบราซิลที่ซื่อสัตย์ ‪เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น
‪ฉันจะบอกสื่อมวลชนให้
‪และถ้ามันเป็นครั้งที่สาม เธอจะได้ออกเพลง
‪ให้ตาย นายใส่ร้ายคนบริสุทธิ์ ‪และทำให้ประเทศเราเสียหาย
‪บราซิลมีแต่ชื่อเสีย
‪ในกล้องมีภาพฉันหย่อนเสื้อลงถุงของเธออยู่
‪เธอไม่เป็นไรหรอก
‪นายทำได้ไงเนี่ย
‪เพราะไม่มีเงินไงเลยทำได้
‪หูตาไวๆ หน่อยก็แล้วกัน
‪พวกนั้นมาตามจับเราแน่ และฉันน่ะเพิ่งเริ่ม
‪(บริการเรือโดยสาร)
‪ไหนว่าเราจะรีบกลับไง
‪นี่มันหลายชั่วโมงแล้ว ‪ฉันกินหวานเย็นไปห้าอันแล้วนะ
‪เรากำลังศึกษาพื้นที่ ‪เธอเห็นบริษัทเรือเช่านั่นไหม
‪พวกเขารับแค่เช็คไม่ก็เงินสด
‪เราต้องรอให้ใครสักคนมาจ่ายด้วยเช็ค
‪ถ่ายภาพลายเซ็นไว้
‪ปลอมเช็คใหม่ แล้วเอาไปเปลี่ยนกับของดั้งเดิม
‪- ปล้นธนาคารง่ายกว่าอีก ‪- และเราจะทำ
‪- ปล้นธนาคารเหรอ ‪- ใช่
‪ผู้หญิงคนนั้นเหมือนจะมาเช่าเรือ
‪- เข้าไปเร็ว ‪- ไปทำอะไร
‪- ไปถ่ายรูปเช็ค ‪- ถ่ายยังไง
‪หาทางเอา แล้วเอามันมาให้ฉัน
‪ก็ได้ ถือหน่อย พระเจ้าช่วยลูกด้วย
‪แล้วก็มีหาดฟอร์ต มันเป็นหาดที่ดังที่สุดของเรา
‪ทริปพิเศษของเราก็เช่นหาดเปโร
‪เรามีเรือเร็วยาว 16 ฟุต
‪และเรือใบที่กำลังจะออกจากท่า
‪แต่ทริปนี้ยังมีตั๋วอยู่ค่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี ฉันกำลังดูหน้ากากนี่อยู่
‪ถ้าฉันใส่หน้ากากนี่ พวกปลาต้องกลัวแน่
‪พวกมันคงเผ่นกันหมด
‪เหมือนสูญพันธุ์ไปเลย
‪ขอถามหน่อย คุณมีแต่เรือที่รับแขก ‪เที่ยวละ 500 คนเหรอ
‪- ไม่ค่ะ… ‪- อะไรกัน
‪โทษนะ แต่นั่นแหละความสนุก
‪คน 500 คนเซซบกันไปมา ‪ฉันชอบแบบนั้นมากกว่า
‪ใช่ค่ะ
‪มีแบบที่เป็นส่วนตัวกว่านั้นไหม
‪เช่นเรือบดหรือเรือยอชต์
‪คุณเหมาเรือขนาดกลางทั้งลำ
‪แล้วพาเพื่อนนั่งไปด้วยได้
‪วิเศษ เท่าไรคะ
‪- หนึ่งพันเรอัล ‪- พันเรอัลเหรอ
‪ค่ะ พันเรอัล
‪นั่งเรือคนเดียว ไม่มีผู้ชายให้อ่อยเนี่ยนะ
‪แต่ฉันเห็นกะลาสีคนหนึ่งเท้าเบ้อเริ่มเลย
‪ลองนึกภาพเขาใช้แขนล่ำๆ ดึงสมอสิ
‪ฉลาดนะเนี่ย
‪ฉันชอบ ขอโทษค่ะ
‪โทษนะ นี่งานส่วนตัว
‪- คุณรับบัตรเครดิตไหม ‪- ถ่ายเซลฟี่ดีกว่า
‪- ไม่ค่ะ เรารับเงินสดกับเช็ค ‪- โอเค
‪- แสงสวยจัง ‪- วันนี้อากาศดี
‪วิเศษจริงๆ
‪ดีมากเลย
‪มุมนี้สวย ขอโทษที
‪คนบางคนก็ไม่รู้ว่าเวลาไหนควรพอ
‪นั่นพูดกับฉันเหรอ งั้นก็มองฉันสิ จะมองเธอทำไม
‪หัวสูงเกินไปแล้ว ที่นี่ห่วยแตกเป็นบ้า
‪บริษัทโกโรโกโส แถมหมาก็ตัวเหม็น
‪หมาคุณโสโครกสุดๆ
‪ให้ตายสิ กลิ่นนั่น
‪บริษัทนี่ห่วยแตกซะไม่มี ให้ตายเถอะ
‪- ไงคะ สวัสดีตอนบ่าย ‪- สวัสดีตอนบ่าย สบายดีนะ
‪ผมหวังว่าคุณจะสบายดี เพราะผมไม่
‪ตอนนี้ผมโดนเจ้านายโมโห
‪ผมยังไม่ได้แนะนำตัว ผมเวนเดลล์
‪ผมเป็นคนขับรถของคุณซิลเวียที่เพิ่งมาเช่าเรือ
‪- ผู้หญิงคนนั้น ‪- ใช่เลย เจ้านายคุณใจดีไหม
‪เพราะพวกเขาน่ะไม่
‪แต่มันไม่ใช่ความผิดคุณ ‪เป็นความผิดผู้หญิงที่ถ่ายเซลฟี่
‪คุณชอบพวกเขาไหม
‪ผมโอเคกับพวกเขา
‪แต่ยัยผู้หญิงนั่นพูดจ้อไม่หยุด
‪เวลามีคนพูดเร็วๆ คุณสับสนไหม ‪ผมไม่เป็น แต่เจ้านายผมเป็น
‪เธอทำให้เจ้านายผมสับสนเรื่องเช็ค
‪เธอเขียนให้คุณผิดเลยให้ผมมาเอาคืน
‪และเอาใบนี้ให้คุณ
‪- โอเคนะ ‪- ค่ะ
‪มันเหมือนกันหมด ต่างแค่ธนาคาร
‪- งั้นก็โอเค ‪- แต่ช่วยรีบหน่อยนะครับ
‪เธอรออยู่ข้างนอกและอารมณ์ไม่ดีอย่างแรง
‪- นึกออกใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪- เธอใจร้อน เธอ… ‪- เดี๋ยวฉันดูแป๊บ
‪- เหมือนหมด ต่างแค่ธนาคาร ‪- ค่ะ
‪- ได้ค่ะ ‪- วิเศษ
‪- ขอบคุณ ‪- ด้วยความยินดีค่ะ
‪ยอด 11,000 เรอัล
‪หมายเลข 11 ติดกันเกินไป
‪ขอโทษค่ะ ฉันจ่ายไม่ได้
‪- สบายดีนะครับ สวัสดีนะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ในนี้มันเขียนว่ายังไง ‪เงิน 11,000 เรอัลใช่ไหม
‪งั้นมันก็ตามนั้น
‪นี่เรื่องด่วน ผมต้องใช้เงินก้อนนี้
‪แต่ฉันต้องติดต่อผู้ออกเช็คก่อน
‪คนออกป่วยเป็นพาร์กินสัน คุณไม่ได้ยินหรือไง
‪ฉันจำเป็นต้องให้ธนาคารยืนยันจริงๆ ค่ะ
‪อ้อเหรอ
‪สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ฟังทางนี้หน่อย
‪ขอโทษที่รบกวนนะครับ แต่ผมมีเรื่องต้องบอก
‪ธนาคารเอาเงินเราไปแต่ไม่เคยจะให้เราแอ้ม
‪ป้าซิลเวียที่เลี้ยงผมมา เธอเป็นพาร์กินสัน
‪ป้าผู้น่าสงสารยืนกรานที่จะใช้มือปวกเปียก
‪เขียนเช็คด้วยตัวเอง
‪เธอรู้สึกมีชีวิตชีวา มีประโยชน์และคึกคักขึ้นมา
‪เพราะเงินจากเช็คนั่น ‪จะถูกนำไปบริจาคให้เด็กยากไร้
‪แต่ผู้หญิงคนนี้บอกว่าลายมือเธอแย่
‪แหงล่ะ ก็เธอเป็นพาร์กินสัน
‪- ตัวเลขมันชิดกันเกินไป ‪- คุณโกหก
‪- ฉันไม่ได้พูดอะไรนะ ‪- จริงเหรอ
‪ทีนี้มาบอกว่าไม่ได้พูดอะไร ‪เลือกเงียบแบบคนขี้ขลาดชัดๆ
‪เธอไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง เธอทำเพื่อธนาคาร
‪เงินที่เธอสงวนก็ไม่ใช่ของตัวเอง ‪แต่เป็นของธนาคาร
‪แล้วธนาคารเคยละเว้นเราไหม
‪- ไม่ ‪- ไม่เลย
‪ชาติหน้าผมอยากเกิดเป็นธนาคารชะมัด
‪พวกเขาได้รับการอภัยเสมอแต่ไม่เคยให้อภัยใคร
‪ดูแถวผู้ต้องรับบริการพิเศษสิ
‪ช้าสุดๆ
‪การให้ผู้สูงอายุรอมันเลวร้ายมาก
‪แย่มาก พวกเขาสูงวัยกันแล้ว
‪เคยเจอใครที่อยู่เลยวัยทองบ้างไหม
‪ไม่เหรอ ทำไม ก็เพราะมันไม่มีไง
‪หลังวัยทองคือลงโลง
‪ทุกนาทีในชีวิตของพวกเขามีค่า
‪พวกเขาคนหนึ่งอาจสิ้นลมที่นี่ได้
‪ดูเธอสิ เธอกินอย่างกังวล
‪เธอกังวลมาก เธองับคุกกี้ เธอเคี้ยวไม่หยุด
‪ความกังวลของเธอเป็นความผิดธนาคาร
‪เธอยืนอยู่ตรงนั้นเป็นชั่วโมงๆ แล้ว
‪เธอกินเพื่อฆ่าเวลา
‪ตอนเข้ามาเธอผอมเพรียว แล้วดูเธอตอนนี้สิ
‪เธออาจตัวแตกตรงนั้นก็ได้
‪แล้วไหนจะประตูหมุนอีก มันคือนรกบนดิน
‪เพราะกลัวจะติด เราถึงกับตัดใจยอมไม่เข้ามา
‪พวกเขาทำเหมือนเราเป็นอาชญากร
‪เรากลายเป็นอาชญากรไปแล้ว
‪เราต้องล้วงโทรศัพท์ออกมา กุญแจ ทุกอย่าง
‪พวกเขาขอดูเครื่องกระตุ้นหัวใจด้วย
‪มันอาจมีคนหัวใจวายที่นี่
‪และมันเป็นความผิดธนาคาร
‪ถูกต้องเลย
‪เราต้องการความเคารพ
‪เคารพ เราต้องการความเคารพ
‪ฟังนะ ผมไม่ได้อยากทำให้ทุกคนต้องต่อคิวนาน
‪แต่พวกเขาไม่ขึ้นเงินให้ผม
‪ขึ้นเงินซะ
‪ขึ้นเงินเช็คให้เขา
‪ฟังคนมีประสบการณ์เถอะ ‪คุณตาแกมีประสบการณ์เยอะ
‪ขึ้นเงินให้เขาได้แล้ว
‪แม้แต่ยัยตุ้ยนุ้ยเพื่อนเรายังเห็นด้วย ‪ผมเองก็ตุ้ยนุ้ย
‪ขึ้นเงินสักที
‪- ขึ้นเงินให้เขา ‪- ขึ้นเงินสิ
‪ยักษ์ตื่นขึ้นแล้ว
‪เป็นยักษ์ในสายเลือด
‪เจ้าช่างงดงาม แข็งแกร่ง ‪ยักษ์ใหญ่ผู้ไร้ความกลัว
‪อนาคตเจ้าสะท้อนความยิ่งใหญ่นั้น
‪ดินแดนอันเป็นที่รัก
‪ท่ามกลางดินแดนนับพันคือบราซิล มาตุภูมิที่รัก
‪เจ้าคือมารดาผู้ปราณีของบุตรแห่งแผ่นดินนี้
‪มาตุภูมิที่รัก บราซิล
‪เย่
‪- ขึ้นเงินซะ ‪- ขึ้นเงินซะ
‪ผมขนลุกเลย
‪บอกแล้วใช่ไหมว่าฉันจะปล้นธนาคาร
‪- นายปล้นซิลเวีย ‪- อะไรกัน
‪เธอเป็นเหยื่อการต้มตุ๋น
‪ความสูญเสียของธนาคารคือประโยชน์ของเรา
‪นี่มัน 11,000 เลยนะ
‪ฉันไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
‪- แล้วฉันจะได้เท่าไร ‪- ไม่ได้
‪เธอกำลังโลภ
‪พรุ่งนี้ฉันจะซื้อรถพ่วงให้เธอ
‪จากนั้นล่ะ
‪เราก็แยกทางกันตามที่ตกลงไว้ไง
‪ไม่เอา
‪- แบบนั้นฉันไม่โอเค ‪- เธอตามฉันมาเพราะรถพ่วงไม่ใช่เหรอ
‪งั้นก็ไปข้างนอกกัน ไปสนุก ‪เราไม่ได้สนุกด้วยกันมานานแค่ไหนแล้ว
‪ใกล้ๆ โรงแรมมีปาร์ตี้อยู่
‪ไม่ได้ ทั้งเมืองกำลังตามล่าเรา
‪นายจะไปไหน
‪ไปซาวน่า ผ่อนคลายหลังจากวันเหนื่อยๆ
‪ซาวน่าเหรอ มาปาร์ตี้กันเถอะ
‪ไม่มีปาร์ตี้ โลฮานี
‪วันนี้เราจะไม่ทำอะไรแล้ว
‪ฉันจะไปซาวน่า ส่วนเธอก็ไปนอน
‪- เธอต้องไปนอนพัก ‪- ฉันไม่ไป
‪เพราะผู้หญิงอายุเท่าเธอ ในสถานการณ์เดียวกัน
‪ผิดทั้งนั้น
‪อายุฉันมันเกี่ยวอะไร
‪โคลวิส
‪โคลวิส เปิดประตูนะ
‪โคลวิส
‪โลฮานี
‪เรามีเรื่องต้องคุยกัน
‪โลฮานี ตอบฉันหน่อย
‪โลฮานี
‪ไม่มีทาง ไม่อยากเชื่อเลย
‪โลฮานี
‪นี่จะจีบเมียฉันหรือไง
‪คิดอย่างนั้นจริงเหรอ
‪ฉันจะไม่ตอบหรอกนะ ดูฉันซะก่อน
‪ฉันไม่รู้จักภรรยานาย
‪รู้ไหมเพราะอะไร เธอเป็นผู้หญิง ฉันไม่สนใจ
‪ให้ตายเถอะ
‪ยัยเพี้ยนนั่นอยู่ไหน
‪- นั่นไง เจอแล้ว ‪- โอ๊ย หยุดนะ
‪- ยัยคนหลบหนี ‪- นึกว่าถูกปล้นซะแล้ว
‪เธอจะไปไหน
‪ฉันพยายามจะพาเราเข้าปาร์ตี้
‪- ปาร์ตี้ห่วยแตกนี่น่ะเหรอ ‪- เดี๋ยวก่อน โคลวิส
‪- กลับโรงแรมเดี๋ยวนี้ ‪- นายกำลังทำฉันเจ็บ
‪- แต่ฉันอยากมาปาร์ตี้ ‪- หยุดเลยยัยหนู
‪- แค่นิดเดียวเอง โคลวิส ‪- ไม่ได้
‪- ขอแค่ 30 นาที ‪- ปล่อยแขนฉัน
‪- มาสนุกกันดีกว่า ‪- ปล่อยฉันนะ
‪- มากับฉันเถอะ ‪- ปล่อยฉันได้แล้ว
‪โทษที
‪ดูสิ่งที่เธอทำสิ
‪นายบอกให้ปล่อย ฉันก็ปล่อย
‪ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ตอนนี้ฉันเลอะอีกแล้ว
‪ดูสิ ฉันไม่อยากเชื่อเลย โลฮานี
‪เธอดูสิ
‪นั่นไม่ใช่ความผิดฉัน
‪ฉันอยากกอด
‪- ไม่ โคลวิส อย่าเจ้าคิดเจ้าแค้น ‪- กอดฉัน
‪คุณ คุณคือคนที่หลอกฉัน
‪หนีเร็ว
‪- ยัยนี่ก็บ้า เช็คฉันอยู่ไหน ‪- กลับมานี่นะ
‪- เช็คฉันอยู่ไหน ‪- จับพวกมัน
‪หยุดโจรพวกนั้นที
‪วิ่งเร็ว
‪เห็นผลงานตัวเองหรือยัง ยัยโง่ ‪เธอควรจะฟังฉัน
‪ทีนี้จะนอนที่โรงแรมนี่ยังไม่ได้เลย
‪ฉันกังวลจัง
‪ฉันจะเข้าคุกไม่ได้นะ โคลวิส
‪ฟังให้ดี ไปเก็บข้าวของในห้องแล้วไปเจอฉันที่รถ
‪มีอะไรให้ช่วยครับ
‪สวัสดียามดึก สบายดีนะ
‪ผมจะมาเช็คเอาท์
‪มีปัญหาอะไรเหรอครับ
‪โรงแรมนี้มันห่วยแตก
‪อันที่จริงก็ห่วยมันทั้งเมือง
‪ทั้งรัฐ
‪ทั้งประเทศ
‪ดาวดวงนี้มันห่วยแตก
‪ถ้าทำได้นะ ผมคงเช็คเอาท์ออกไป ‪จากทางช้างเผือกแล้ว
‪แต่ตายยังตายไม่ได้เลย แล้วผมจะไปไหนดี
‪ถ้าเกิดมันเลวร้ายกว่านี้ล่ะ
‪เร็วเข้าพ่อหนุ่ม ผมต้องไปแล้ว
‪งั้นคุณจะยกเลิกเงินที่ฝากเข้าเหรอ
‪ไม่มีทาง ก็มันฝากเข้าไปแล้ว
‪วันจันทร์คุณจะได้เงิน จ่ายส่วนต่างมาก็พอ
‪เราคืนเงินที่เรายังไม่มีไม่ได้ครับ
‪ฟังให้ดีนะพ่อหนุ่ม
‪ตอนนี้ผมเลอะไปทั้งตัว
‪อยากให้ผมทำให้มันแย่ไปกว่านี้ไหม
‪- เอาเงินผมคืนมา ‪- ไม่ได้
‪- จะหลอกผมเหรอ ‪- วันจันทร์ผมจะคืนให้ครับ
‪วันจันทร์ผมก็อยู่ไกลโขแล้ว พระเจ้าช่วยลูกด้วย
‪แม้กระทั่งทะเลของที่นี่
‪ก็ยังชำระล้างความเฮงซวย ‪ที่ผมต้องเจอออกไปไม่ได้
‪เสียใจด้วย คุณต้องรอครับ
‪โอเค ผมจะรอ
‪แต่ผมจะนั่งรอ จะได้ไม่เหนื่อย
‪ไม่ได้นะครับ
‪ดีจัง
‪อย่าทำแบบนั้นเลยครับ เห็นแก่รักของพระเจ้า
‪- ไม่ ได้โปรด ‪- ผมเหนื่อย ผมจะนอน
‪- สบายจัง ชักง่วงแล้ว ‪- ไม่ได้ครับ
‪- ดีจัง ‪- ให้ตายเถอะ อย่าทำแบบนั้น
‪- ลุกขึ้นเถอะครับ ‪- โอเค
‪ไม่มีปัญหา ผมขอโทษ ผมชนซะงั้น
‪คุณจะต้องชดใช้
‪งั้นก็เอาเงินของผมคืนมาซะ
‪ยอดไปเลย
‪เรามาถึงจุดสูงสุดแล้ว โคลวิส
‪เมื่อวานฉันยังตกต่ำอยู่เลย แต่วันนี้ฉันรวยเละ
‪เรามาถึงจุดสูงสุดเหรอ
‪ไม่มีคำว่า "เรา" ใครคือ "เรา"
‪เราต่างกัน เธออยากได้อย่างอื่น
‪เธอแค่อยากจะสนุก
‪แค่อยากไปปาร์ตี้
‪ไม่ใช่ฉัน ฉันตัวสกปรก ฉันอาบน้ำไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪เราต่างกัน โลฮานี
‪ฉันอยากอยู่คนเดียว ฉันชอบแบบนั้น
‪ฉันอยากอยู่คนเดียว
‪เหมือนเกรทา การ์โบ
‪พรุ่งนี้เช้าฉันจะซื้อรถพ่วงให้ แล้วเราจบกัน
‪ทำไมต้องทำตัวหยาบคายด้วย
‪พยายามนอนเถอะ
‪โสโครกชะมัด
‪นี่รถพ่วงของเธอ
‪ไม่ นี่ไม่ใช่รถพ่วง ฉันอยากได้รถพ่วง
‪เคยอยากได้ มันเป็นอดีตไปแล้ว
‪เราหาได้แค่นี้ เธอไม่ชอบมันเหรอ
‪ฟังนะ ต้องเป็นรถพ่วง ‪ถึงจะเหมาะต่อการทำเบอร์เกอร์
‪ไหนความสร้างสรรค์แบบบราซิลของเธอล่ะ
‪ไหนทักษะเอาตัวรอดของเธอ
‪พวกเราเก่งเรื่องสร้างตัวเองขึ้นใหม่
‪เธอใช้รถตู้คันนี้คิดหาหนทางได้แน่
‪แวนคอมโบ
‪ฉันเบื่อที่จะเป็นคนบราซิลแล้วล่ะ
‪งั้นก็น่าเสียดาย
‪เพราะเราได้สร้างผลงานทรงคุณค่าหลายอย่าง
‪ทั้งเครื่องบิน นาฬิกาข้อมือ ‪การเลือกตั้งอิเล็กทรอนิกส์ ที่ยืดผม
‪และที่โด่งดังที่สุด การแว็กซ์ขนแบบบราซิล
‪- บิกินีแว็กซ์โกนเกลี้ยง ‪- ไม่
‪บิกินีแว็กซ์มันไม่ดีต่อการฉี่ ‪เพราะฉี่มันจะพุ่งเรี่ยราด
‪- ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ ‪- ต้องสิ
‪ห้องน้ำทุเรศนี่ทำให้ผู้หญิงทรมาน
‪เราต้องเกร็งกล้ามเนื้อต้นขาเพื่อฉี่
‪และฉี่มันก็ต้องนิ่งและตรง
‪โอเค ฉันไม่อยากรู้ ตกลงเธอจะเอารถตู้ไหม
‪- ฉันมีทางเลือกเหรอ ‪- ไม่
‪แยกกันตรงนี้สินะ ขอบคุณมาก
‪ด้วยความยินดี ฉันยินดี
‪จะได้เจอกันอีกไหม
‪ก็อาจจะ ชีวิตมันไม่แน่นอนสักหน่อย
‪งั้นก็โอเค
‪ก็ตามนั้น
‪วิเศษ
‪วิเศษก็วิเศษ
‪ลาก่อนนะ
‪ลาแล้วลาลับนะคราวนี้
‪โชคดี โคลวิส ดูแลตัวเองด้วย
‪เธอก็ด้วยล่ะ
‪ฉันไม่ได้เรียนรู้วิธีบอกลา
‪ไม่รู้เลยว่าจะชินกับมันได้ไหม
‪เมื่อมองเข้าไปในตาเธอ
‪ฉันรู้ว่ามันจะประทับอยู่ในตาฉัน
‪สายตาของเธอ
‪ฉันไม่มีอะไรจะเอ่ย
‪อะไรวะนั่น
‪บ้าไปแล้วเหรอ เธอทำอะไรน่ะ
‪นายให้รถตู้ฉัน
‪นายสัญญาว่าจะให้รถพ่วง ฉันอยากได้รถพ่วง
‪เลิกบ่นได้แล้ว
‪แต่รถคันนี้มันเศษเหล็ก
‪ฉันให้เท่าที่ให้ได้แล้ว รับไปซะ
‪นายบอกว่าจะให้รถพ่วง ฉันจะเอารถพ่วง
‪- ฉันไม่ให้ ‪- นายต้องให้
‪- เธอมันโง่ ‪- ไม่ นายต่างหาก
‪เวรเอ๊ย
‪อะไรวะเนี่ย
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪บ้าเอ๊ย
‪เปลี่ยนคลื่นซิ เพลงนี้มันห่วยแตก
‪แต่ฉันชอบ
‪ฉันก็ชอบรถของฉัน
‪แต่ฉันก็ยังต้องทิ้งมันไว้เพราะเครื่องยนต์ระเบิด
‪นายดูอารมณ์บูดจัง
‪พระเจ้าช่วย โคลวิส
‪มาฉลองที่ครอบครัวเรา ‪ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งเถอะ
‪อะไรของเธอ ฉันอยู่เพราะจำเป็น
‪เธอเกาะติดฉันอย่างกับโรคร้าย อย่างกับไวรัส ‪เดี๋ยวฉันจะเขี่ยเธอไปให้พ้น
‪ฉันเจอปัญหาทางเทคนิคบางอย่าง ‪มีใครได้ยินฉันไหม
‪ฉันชอบเพลงนี้
‪ให้ตาย เพลงนี้เจ๋งมาก
‪ดีมากเลย
‪นี่คือเพลงแห่งการขับรถและอิสรภาพ
‪สัมผัสอิสรภาพดูสิ
‪ตำรวจตามล่าฉันอยู่ ลืมแล้วเหรอ
‪มองโลกในแง่ร้ายจัง
‪มันดึงพลังด้านลบเข้ามา
‪นายจริงจังเกินไป อารมณ์บูดเกินไป
‪นายต้องสนุกกับชีวิตบ้าง
‪อยากให้ฉันสนุกเหรอ
‪อยากให้ฉันได้ใช้ชีวิตเหรอ
‪- นั่นใช่ไหมที่ต้องการ ‪- อือ
‪- เธอต้องการอิสรภาพเหรอ โอเค ‪- อิสรภาพ
‪อิสรภาพ
‪ความตื่นเต้น
‪อย่างนั้นแหละ
‪ฉันไม่รู้สึกอะไรสักนิด ชีวิตฉันไม่เปลี่ยนไปเลย
‪ก็มันไม่ได้มาจากใจ
‪นายไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอิสระเต็มร้อย
‪ดูฉันสิ
‪ฉันหลงทาง ฉันนั่งอยู่ข้างๆ อาชญากร
‪แต่ฉันก็อยู่ที่นี่ทั้งกายและใจ
‪- อยากให้ฉันปลดปล่อยเหรอ ‪- ใช่
‪และใช้ชีวิตเหรอ
‪เธอน่ะเอาแต่วิจารณ์ลูกเดียว
‪นั่นมันคำแนะนำ นายไม่ต้องทำก็ได้
‪ถ้าเธอต้องการอิสรภาพ เธอก็จะได้อิสรภาพ
‪บอกคนอื่นว่าฉันอยู่นี่…
‪ปลดปล่อยฉันหน่อย ดีเจ
‪จงเสี่ยง จงจูบ จงทำผิดพลาด
‪รักนั้นไม่ได้มาพร้อมสัญญาณเตือน
‪บอกไปเลยว่าฉันอยู่นี่ เรามีชีวิตแค่หนเดียว
‪โลฮานี
‪โลฮานี มองทางด้วย
‪ผมพอแล้ว
‪การใช้ชีวิตแบบนี้มันยากเกินไป
‪ยากเหลือเกิน
‪เกิดชาตินี้แล้ว อย่าให้ผมต้องเกิดซ้ำสองอีกเลย
‪มันไม่เหลืออะไรให้ทนอีกแล้ว
‪ให้ตายเถอะ
‪ฉันขอโทษ โคลวิส
‪บ้าเอ๊ย
‪โคลวิส ฉันหิว
‪นายไม่หิวเหรอ
‪ฉันคุยกับนายอยู่นะ
‪- พูดกับเท้าฉันไปแล้วกัน ‪- เท้านายเหม็นจะแย่
‪อดีตเธอก็เหม็นหึ่ง
‪- ก็เหมือนของนายนั่นแหละ ‪- ไม่เหมือนเลย
‪ฉันเติบโต ฉันพัฒนา ฉันก้าวต่อ
‪ชีวิตฉันตกต่ำเพราะเธอ
‪โคลวิส อย่าโกหก
‪ตำรวจตามล่านาย และฉันช่วยนายไว้ พี่ชาย
‪ฉันนำความสุขมาสู่ชีวิตนาย
‪เงียบไปเลย ฉันไม่อยากจะคุยกับเธอ
‪งั้นก็คุยกับเท้าฉันสิ
‪โลฮานี
‪- มีอะไรเหรอ ‪- ยุงน่ะ
‪- ช่างมันเถอะน่า ‪- นี่ฉันจริงจัง ฉันต้องการมัน
‪- เพื่อ ‪- กินไง
‪- ยุงน่ะนะ ‪- เงียบ
‪อย่าขยับ
‪ฉันไม่ได้ขยับ โคลวิส
‪ฉันหิวจนตัวชาไปหมดแล้ว
‪ท้องฉันมันกำลังกินตัวเอง
‪ถ้าฉันยัดอาหารเข้าปาก มันก็จะละลายทันที
‪เกาะแล้ว
‪อะไรเนี่ย โคลวิส
‪นั่นอาชญากรรมนะ
‪เข้าข่ายความรุนแรงในครอบครัว
‪นี่แหละที่เขาบอกว่าการทำร้ายร่างกาย ‪เกิดขึ้นภายในครอบครัว ภายในบ้าน
‪บ้านอะไร สาวน้อย
‪นี่คือบ้านเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เรามาถึงจุดต่ำสุด
‪มันไม่เกี่ยวกับเรื่องรถพ่วง
‪หรือการหาช่องทางรวย
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่ มันคือเรื่องของกฎแห่งป่า
‪เรื่องของการเอาตัวรอด
‪ไม่ปล่อยให้ท้องหิว
‪นายจะไปไหน
‪- ไปหาอาหาร ‪- ส่วนฉันก็อดอยู่ที่นี่น่ะนะ
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันไม่ใช่ผู้ปกครองเธอ ‪ฉันจะไม่หาเลี้ยงคนสันหลังยาว
‪ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪ฉันมีธุรกิจ โคลวิส ฉันเป็นเจ้าของธุรกิจเล็กๆ
‪เล็กจริง เล็กจิ๋วเดียว ‪ไม่มีใครรู้ว่ามันมีอยู่ด้วยซ้ำ
‪ฉันไม่อยากฟังนาย ฉันไม่สนใจนายหรอก
‪ดีเจ เปิดเพลงเลย เพลงมา
‪ผู้คนพากันหวาดกลัว
‪หลังนักต้มตุ๋นสองคนมาที่ทะเลสาบรีเจียน
‪และเริ่มก่ออาชญากรรม
‪โคลวิส กลับมานี่เร็ว
‪พวกเขาฉ้อโกงบริษัทนำเที่ยว
‪ธนาคาร และโรงแรมหรูในอาไฮอัล โด คาโบ
‪- อะไร ‪- ฟังสิ
‪กล้องวงจรปิดของเมือง ‪จับภาพขณะที่พวกเขาลงมือได้
‪ตำรวจได้รับแจ้งแล้ว
‪และคลิปวิดีโอจะมีส่วนช่วยในการสืบสวน
‪โคลวิส
‪เราทำเกินไป
‪เราทำเลยเถิด โคลวิส
‪ทำไมเราไม่เรียนให้สูงกว่านี้นะ
‪ฉันอาจจะได้เป็นหมอ เป็นทนาย
‪อาจได้อยู่ในศาล แต่ดูฉันตอนนี้สิ
‪เมื่อกี้เธอว่าไงนะ
‪ฉันอยากเป็นหมอ
‪ปัญหาก็คือ…
‪ระหว่างตัวฉันตอนนี้กับตัวฉันที่เป็นหมอ
‪มันมีโรงเรียนแพทย์ที่ต้องเรียนตั้งแปดปีขวางอยู่
‪สิ่งที่ควรช่วยให้ฉันได้เข้าใกล้การรักษาคน
‪กลับขวางทางฉันเอาไว้
‪ชีวิตมันบ้าชะมัด
‪บ้ามากๆ
‪ฉันมีวิธีพาเราหนีแล้ว
‪(สนามบินอุมเบอร์โต โมดิยาโน)
‪(ขาออก)
‪- เรื่องฉุกเฉิน ‪- นี่อวัยวะปลูกถ่าย ขอทางหน่อย
‪- นี่เรื่องฉุกเฉิน ‪- เราต้องรีบขึ้นเครื่อง
‪- ผมยังไม่ได้รับแจ้ง ‪- ผมกำลังแจ้งอยู่นี่ไง
‪กระบวนการนี้ต้องใช้การขนส่งแบบพิเศษ
‪รู้ไหมว่าเราต้องการอะไร หัวใจ ‪แล้วในนี้มีอะไร ก็หัวใจไง
‪คนกำลังจะตาย แต่คุณมัวถ่วงเวลาเรา
‪มันเป็นหน้าที่กองทัพอากาศครับ
‪มีแต่นักการเมืองนั่งเครื่องกองทัพ ‪พวกนั้นไม่มีหัวใจด้วยซ้ำ
‪กองทัพส่งเรามา ‪แล้วคุณจะส่งเรากลับไปที่กองทัพเหรอ
‪คุณจะให้ทำยังไง
‪ให้ขอเลื่อนวิเศษจากซานตาคลอสไหม
‪เอางั้นเหรอ
‪นี่มันเลวร้ายที่สุด ผมขึ้นเครื่องไม่ได้
‪- เลวร้ายที่สุด ‪- เลวร้ายที่สุด
‪ก็ได้ครับ เที่ยวบินยังไม่เต็ม
‪- ขอเอกสารด้วยครับ ‪- เอานี่
‪(เซาเปาโล)
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราจะทำสำเร็จ
‪พูดให้ดังอีกสิ อยากถูกจับตอนนี้ใช่ไหม
‪- อะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ‪- ใช่ ตอนนี้เธอคือนักบุญแล้ว
‪- ขอฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ‪- ไปสิ
‪- อยู่ตรงนั้นล่ะ ฉันไม่รู้จักเมืองนี้ ‪- ตกลง
‪ถ้านายทิ้งฉัน อีกสิบปีพวกเขาคงเจอฉัน ‪ในสภาพถักเดรดล็อค
‪- นั่งขอทาน ‪- เร็วเข้าเถอะ สาวน้อย
‪- กลายเป็นคนเร่ร่อน ‪- ไปสักที
‪โคลวิส
‪- คุณถูกจับแล้ว ‪- บ้าเอ๊ย
‪เวร
‪เร็วเข้า ทำไมนานอย่างนี้
‪แค่จะจับกุมคนอย่างมีประสิทธิภาพ ‪ประเทศนี้ยังทำไม่ได้เลย
‪ให้ตาย
‪โคลวิส
‪(โคลวิส คาร์โดโซ โกเมส ‪วันที่ฝากขัง 14 เมษายน 2017)
‪ในคุก ไม่มีเงิน ไม่มีโลฮานี ‪แต่มีไอ้เคราเพี้ยนๆ นั่งข้างๆ
‪จะเป็นใครก็จบเห่ทั้งนั้น
‪แต่นักต้มตุ๋นตัวจริงไม่เคยยอมแพ้
‪รู้ใช่ไหมว่าตัวเองจบเห่
‪ดูจากประวัติอาชญากรรมของคุณ
‪คุณน่าจะติดคุก ไม่รู้สิ สัก 20 ปีมั้ง
‪- เรามาคุยกันหน่อย ‪- ผมจะไม่คุยกับคุณ
‪นูเนส เอาตัวเขาไป
‪ถ้าผมช่วยคุณ คุณจะช่วยผมไหม
‪ช่วยผมเหรอ คุณช่วยตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ ‪ไหนบอกผมทีสิ
‪คุณว่าหมอนี่จะเสนออะไรให้ผมได้
‪เศษสวะไง
‪เมื่อ 200 ปีก่อน
‪นายธงคนหนึ่งไม่พอใจ ‪ในความอยุติธรรมของราชวงศ์โปรตุเกส
‪เขาเลยสู้เพื่ออิสรภาพของพวกเรา
‪แต่เขากลับถูกผู้สมรู้ร่วมคิดตลบหลัง
‪เขาถูกแขวนคอ หั่นเป็นชิ้นๆ ‪และศพเขาก็ถูกประจานในที่สาธารณะ
‪คนทรยศได้รับการเว้นโทษจากพระราชินี
‪นับแต่นั้น มีคำเรียกพฤติกรรมนี้หลายคำ
‪ขี้ฟ้อง ปากโป้ง นกสองหัว ‪กาคาบข่าว หนอนบ่อนไส้
‪แต่เมื่อเร็วๆ นี้มีคำใหม่ที่เจ๋งกว่ามาก
‪การต่อรองคำรับสารภาพ
‪ขอผมคุยกับเขาหน่อย
‪มันเป็นที่นิยม
‪ใครๆ ก็ทำกันทั้งนั้น
‪เพราะงั้นผมไม่ขอพลาด
‪คุณเองก็ไม่ใช่ไหม
‪พูดมา
‪ผมจะพูดต่อเมื่อได้รับการอภัยโทษ
‪คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่
‪สมาชิกวุฒิสภาคนหนึ่ง
‪พูดต่อหน่อย
‪มันเกี่ยวกับแผนฟอกเงินโดยใช้งานศิลปะปลอม
‪ผมรู้เพราะผมเกี่ยวข้องด้วย ผมคือคนปลอมงาน
‪ยินดีที่ได้รู้จัก อันที่จริงผมเป็นศิลปิน
‪คนที่ไม่มีใครให้ค่า ไม่มีใครชื่นชม ‪คนที่ได้ค่าตอบแทนต่ำกว่า…
‪แต่อย่าพูดถึงเรื่องนั้นกันเลย
‪ผมยินดีให้ความร่วมมือ
‪และเหยื่อของคุณจะไม่ใช่แค่ปลาเล็กแบบผม
‪แต่จะเป็นฉลาม
‪ฉลาม ใช่เลย
‪- นูเนส ‪- ว่าไง
‪คุณเคยกินเนื้อฉลามไหม
‪ฟังนะ ไอ้กระจอก ‪หน่วยสืบสวนกลางมาร่วมทำคดีนี้แล้ว
‪เข้าใจไหม
‪นายคิดว่ากำไลข้อเท้านี่ ‪เป็นแค่เครื่องประดับเหรอ
‪นายจะถูกจับตาดูตลอด 24 ชั่วโมง
‪นายรับปากแล้วว่า ‪จะเอาหัววุฒิสมาชิกใส่พานมาให้
‪อย่าคิดจะหลอกฉันเชียวล่ะ
‪สบายใจเถอะ ผมไม่ทำอะไรลับหลังคุณแน่
‪อีกอย่างหนึ่ง
‪ถ้ามีอะไรผิดพลาด นายจบเห่
‪และไม่ใช่แค่ 20 ปีนะ นายจะติดคุกตลอดชีวิต
‪ทุกอย่างออกมาดีแน่ ท่านผบ.
‪คิดเรื่องเลื่อนขั้นไว้ดีกว่า
‪เอานี่ รับไป
‪ฉันปั๊มเอาไว้แล้ว หนึ่งสัปดาห์
‪นายได้เวลาแค่นั้น หนึ่งสัปดาห์
‪โลฮานี เธออยู่ไหน
‪กลโกงเช็คใช้ที่เซาเปาโลได้ผล
‪- ฉันเดินเซแล้วเนี่ย ‪- ฉันสร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมาซะแล้ว
‪ไม่ นายไม่ได้สร้างสัตว์ประหลาด
‪นายคลอดสัตว์ประหลาดออกมา ‪แล้วนายก็ทิ้งมันไว้ข้างถนน
‪ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าทิ้งฉัน
‪โชคดีที่ฉันเสน่ห์แรง
‪สวัสดีค่ะ
‪จะให้ฉันพูดไหม
‪โคลวิส ที่ฉันไม่โกรธนาย
‪เป็นเพราะฉันจากบ้านมามือเปล่าและมีแค่เสื้อผ้า
‪แต่ตอนนี้ฉันสวยเช้ง และฉันอยู่ที่นี่
‪ในเซาเปาโล เมืองใหญ่ที่สุดเมืองหนึ่ง
‪และฉันกำลังมองหาโอกาสที่ดีกว่า…
‪นายเข้าใจนะว่าฉันหมายถึงอะไร
‪- โลฮานี เธออยู่ไหน ‪- ฉันอยู่ไหนเหรอ
‪ฉันอยู่ที่ออสการ์ ออสการ์ เฟรย์เร
‪เธอไม่ได้หลอนไปเอง เธอพูดถูก ‪เราเป็นพี่น้องกัน
‪พี่น้องย่อมทะเลาะกันเป็นธรรมดา
‪พวกเขาโกรธกัน เถียงกัน ‪บอกว่าจะไม่คุยกับอีกฝ่าย
‪- แต่ครึ่งชั่วโมงผ่านไปก็หาย ‪- ครึ่งชั่วโมงเหรอ
‪ฉันต้องอยู่คนเดียวในเซาเปาโลตั้งหนึ่งคืน
‪- ฉันเห็นเรื่องเลวร้าย ‪- ฟังนะ
‪ฉันต้องจัดการเรื่องบางอย่าง ‪และหาที่พักให้เราอยู่
‪และนี่ฉันก็มาพาเธอไปยังอะพาร์ตเมนต์ที่ฉันหาไว้
‪- นายหาได้แล้วเหรอ ‪- ฉันมีเส้นสาย
‪ทีนี้ไปกันเถอะ เพราะเราเป็นพี่น้องกันจริงๆ
‪เราเป็นครอบครัว และฉันก็มีข้อเสนอมาให้
‪ข้อเสนอเหรอ
‪การต้มตุ๋นร่วมกันครั้งสุดท้ายไง
‪แบบใหญ่ๆ
‪ฉันว่าแล้ว โคลวิส
‪ตอนที่นายพูดเรื่องพี่น้องและครอบครัว ‪ฉันคิดแล้วว่านายต้องมีแผนอะไรแน่
‪แต่เสียใจ ฉันทำไม่ได้
‪ฉันมีงานที่เลื่อนออกไปไม่ได้ ชีวิตฉันน่ะ
‪ฉันจะพลาดมันไม่ได้
‪ถ้าฉันอยู่ที่นี่ 24 ชั่วโมงได้โดยไม่ต้องมีนาย ‪ฉันก็อยู่รอดทั้งเดือนได้
‪มันไม่เกี่ยวกับการอยู่รอด
‪ฉันกำลังพูดถึงอะไรที่ใหญ่กว่านั้น เงินมหาศาล
‪เป็นไปไม่ได้ เท่าไร
‪เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันชอบวาดรูปมาตลอด
‪ในที่สุด ฉันก็เป็นจิตรกรฝีมือดี
‪ดีมากจนฉันปลอมภาพวาดดังๆ ได้
‪ฉันเคยติดต่อกับวุฒิสมาชิกสมาชิกคนหนึ่ง ‪ที่ชอบซื้อภาพวาดพวกนี้
‪จากนั้นฉันก็ขายภาพวาดให้เขาด้วยราคาแพงๆ
‪แต่หมอนั่นบุกเข้ามาในอะพาร์ตเมนต์ฉัน ‪แล้วเอาเงินของเขากลับไป
‪เขาขโมยเงินที่ฉันได้มา ‪จากการขายพระคริสต์ด้วย
‪เพราะงั้นฉันถึงได้กำลังหลบหนี ‪ตอนที่เธอโผล่มาและฉันเกือบชนเธอ
‪นักปลอมแปลงงานศิลปะเหรอ
‪ใช่
‪พระเจ้า
‪นายทำให้ฉันทึ่งได้ไม่หยุดเลย
‪เราแค่ต้องขายภาพใหม่ให้เขา
‪และเขาให้ราคางาม
‪งานนี้ฉันจะจัดการอย่างไร้ที่ติเหมือนเคย
‪แต่เขารู้จักฉัน เขาเคยเล่นงานฉันมาแล้ว
‪ฉันเลยต้องหาหนุ่มหน้าใหม่ไปคุยกับเขา
‪หรือไม่ก็สาวหน้าใหม่ เธอไงที่รัก
‪ไม่ล่ะ ไม่มีทาง
‪ฟังนะ นายอยากทำธุรกิจ ‪กับคนใหญ่คนโตที่เคยเล่นงานนายใช่ไหม
‪แล้วนายจะให้ฉันทำอะไร กระโดดสะพานเหรอ
‪ให้ฉันกลั้วคอด้วยน้ำในแม่น้ำเหรอ ไม่เอาหรอก
‪- นายยังต้องการอะไรอีก ‪- คราวนี้ได้ผลแน่
‪เธอก็แค่ต้องขายภาพแล้วรับเงินมา
‪ครั้งนี้เชื่อใจฉันเถอะ
‪ฉันจะต้มตุ๋นเป็นครั้งสุดท้าย ฉันสัญญา
‪แล้วเราก็จะมีชีวิตที่ดีขึ้น
‪เชื่อฉันสิ
‪- ฉันจะได้เงินครึ่งหนึ่งใช่ไหม ‪- แน่นอน
‪เธอจะได้ซื้อรถพ่วงคันใหม่แล้วก็อย่างอื่น
‪ไม่ นายต้องใช้เงินส่วนของนายซื้อ ‪ตามที่นายสัญญาไว้
‪ให้ส่วนแบ่งฉันมา แล้วเอาเงินของนายไปซื้อรถ
‪- ฉลาดจริงๆ ‪- ฉันมีครูดีน่ะ
‪ก็ได้
‪งั้นตกลง
‪อาบาโปรู
‪หนึ่งในภาพวาดที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ศิลปะ
‪มันถูกประมูลในราคา 2,5 ล้านดอลลาร์
‪- มากกว่า 6 ล้านเรอัล ‪- แพงเกินไปแล้ว
‪- ทุกวันนี้มันมีมูลค่า 30 ล้าน ‪- บ้าแล้ว 30 เหรอ
‪เบอร์เกอร์ฉันแค่สามเหรียญต่อชิ้นเอง
‪มันเป็นผลงานของตาร์ซิลา โด อามาราล
‪ตาร์ซิลาเหรอ เธอเป็นใคร
‪ตาร์ซิลาเป็นพวกสมัยใหม่
‪ฉันว่าฉันก็เป็นพวกสมัยใหม่นะ โคลวิส
‪- เธอใช้เทคนิควาดแบบสะอาดๆ ‪- เป็นเทคนิคที่ฉันเชี่ยวชาญพอดี
‪บัญชีธนาคารของฉันสะอาดเอี่ยม
‪ฟังให้ดี เขียนลงไปด้วยว่า ‪เธอเน้นงานบราซิลแค่ช่วงหนึ่ง
‪โชคดีจริงๆ
‪ฉันไม่เคยไปพ้นจากช่วงที่ว่าเลย
‪ฉันติดอยู่ในช่วงนี้มานานแล้ว ‪ฉันไม่เคยได้กินงานต่างชาติเลย
‪ฟังให้ดี
‪เธอต้องดูน่าเชื่อถือ
‪- โอเค ‪- โอเคเหรอ
‪ฉันจะวาดรูปปอร์ตีนารี
‪ใครนะ
‪ยัยหนูเอ๊ย…
‪อิมเพรสชันนิสม์ เอ็กเพรสชันนิสม์ ‪คิวบิสม์และเซอร์เรียลลิสม์ เริ่ม
‪พวกอิมเพรสชันนิสม์เขียนภาพความเป็นจริง ‪ที่พวกเขารับรู้ มันน่าเบื่อ
‪พวกเอ็กเพรสชันนิสม์ ‪ถ่ายทอดความทุกข์ทรมานและความรู้สึก
‪พวกเขาดื่มจนเมา ‪ภาพพวกเขาก็ส่ายไปมา ฉันชอบ
‪เป็นอะไรไป โคลวิส
‪- วิกฤตการสร้างสรรค์ ‪- หมายถึงวิกฤตเศรษฐกิจสินะ
‪คนเราจะมีวิกฤตการสร้างสรรค์ได้ไง ‪ถ้าไม่มีเงินสักแดง
‪วาดอะไรสักอย่างเถอะ
‪นึกออกแล้ว อยากให้ฉันสร้างแรงบันดาลใจไหม
‪อย่างกับภาพโป๊ราคาถูก เธอบ้าหรือไง
‪วิกฤตของฉันไม่มีวันหาย ‪ไปอ่านหนังสือเถอะ โลฮานี
‪ปิกาโซ ชาวสเปน แนวคิวบิสม์ เป็นมหาเศรษฐี
‪ฉัน ชาวบราซิล นักต้มตุ๋น ถังแตก
‪สุดยอดจริงๆ
‪ห่วยแตก
‪ฉันยังไม่พร้อม
‪ข้อมูลตีกันในหัว ฉันกำลังสิ้นหวัง
‪แค่พูดตามที่ฉันบอก
‪พูดว่าเขาสนใจในงานที่มีมูลค่า ‪ทั้งทางศิลปะและการเงิน
‪และเธอมีสิ่งที่เขาจะต้องชอบ
‪ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪ฉันโกหกมาตั้งเยอะ แต่ตอนนี้จะมาซื่อสัตย์เนี่ยนะ
‪ฉันรู้สึกไม่ดีเลย
‪ขอน้ำหน่อย
‪รสนิยมดี แต่เงินก็คือเงิน
‪คุณอาจไม่ชอบปิกาโซในห้องนั่งเล่นของคุณ
‪แต่คุณจะชอบปิกาโซในบัญชีธนาคารของคุณ
‪ได้ ฉันจะส่งไปให้ ฉันจะส่งไปเดี๋ยวนี้
‪รอแป๊บนะ
‪เรียบร้อย
‪แต่รอบคอบหน่อยล่ะ
‪ให้ทำเหมือนว่าคุณได้รับภาพโป๊
‪แต่มันก็เป็นความจริง
‪เพราะศิลปินจะเปิดเปลือยตัวเองในงานศิลปะ
‪ฉันบอกแล้ว มันสุดยอด
‪- สามหมื่นเหรอ ‪- ไม่ แสนหนึ่ง
‪ไม่ได้ค่ะ ฉันเสียใจ นั่นน่ะแค่งวดเดียว
‪เราขาย 100,000 ‪แต่ฉันจะลดให้เหลือ 90,000
‪- ไม่งั้นไม่ขาย ยืนกรานไว้ ‪- ไม่งั้นไม่ขาย
‪ยืนกรานไว้
‪ว่าไง
‪ไม่ตกลง
‪ไอ้สารเลวเอ๊ย
‪ฉันถูกปฏิเสธในสิ่งที่ฉันไม่อยากได้ด้วยซ้ำ โคลวิส
‪มันเป็นความผิดนายนะ เราจะเอาไงต่อ
‪"ให้ 50,000 ตกลงไหม"
‪ตกลง
‪ได้ยินไหม โคลวิส
‪เสียงดังฟังชัด
‪ทำตัวให้เป็นธรรมชาติ ให้เหมือนว่าเธอซื่อสัตย์
‪ฉันทำไม่เป็น ฉันไม่ซื่อสัตย์มาแต่เกิด
‪ไม่ต้องตอบฉัน พวกเขาจะคิดว่าเธอบ้า
‪พวกเขาคิดไปแล้ว
‪ฉันเป็นร่างทรง ฉันมาที่นี่เพื่อครอบครัวของคุณ
‪ผู้ตายเพิ่งไปถึงสวรรค์ ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪พลังงานของพวกคุณมืดมน
‪ฉันจะสวดให้
‪ตาเถร
‪นั่นคุณเป็นคนหรือเป็นผี
‪มีผู้ชายเดินมา เขาเป็นคนหรือเปล่า
‪นั่นมันฟอร์ตูนาโต
‪- พระเจ้า ‪- ฟอร์ตูนาโต ยินดีที่ได้รู้จัก
‪อย่าทำแบบนั้นอีกนะ ‪เราแยกไม่ออกว่าคุณเป็นคนหรือผี
‪คุณดูเหมือนผีเลย
‪เซาเปาโลถูกสร้างขึ้นบนสุสานของคนพื้นเมือง
‪เซาเปาโลคือสุสานสองชั้น
‪พลังงานที่นี่มันมืดมิดไปหมด
‪พูดแล้วก็ขนลุก อะไรเนี่ย
‪ผมมาเอาภาพวาด
‪สำหรับเรื่องนั้น ฉันไม่ใช่คนปลอมภาพ
‪ฉันเป็นร่างทรง ฉันอัญเชิญวิญญาณมาวาด
‪ฉันไม่ใช้มือวาด มันเป็นเทคนิคเฉพาะตัว
‪ฉันใช้เท้าวาด ฉันทำแบบนี้…
‪คุณควรจะได้เห็น
‪คุณจะวาดเองหรือไม่ ผมไม่สน
‪ผมแค่มาเอาภาพวาด มันอยู่ไหน
‪- เมื่อกี้มันอะไร โลฮานี ‪- อะไรนะ
‪- อะไร ‪- ค่ะ
‪ค่ะ
‪มีคนแย่งกันพูดเยอะเกินไป
‪ฉันขอโทษ
‪สัมผัสฉันดีน่ะ พวกเขาอยู่ใกล้ๆ นี่
‪มียอดศิลปินหลายคนถูกฝังที่นี่ รู้ไหม ‪พวกเขากำลังคุยกับฉัน
‪พวกเขาพอใจกับข้อตกลงของเรา ‪มันเป็นข้อตกลงครั้งใหญ่ของชีวิต ไม่สิ ของผี
‪ฉันล้อเล่น
‪บอกสิว่ามีบางอย่างเข้าตาเธอ
‪- นี่มันเรื่องอะไรกัน ‪- มีบางอย่างเข้าตาฉัน
‪ตาฉัน มีบางอย่างเข้าตาฉัน
‪- ทำไมคนเร่ร่อนถึงมองเรา ‪- อะไรนะ คนเร่ร่อนเหรอ
‪คนที่อยู่ตรงนั้นน่ะเหรอ
‪ฉันไม่ทันเห็นเขา เขาดูกลมกลืน
‪สุสานที่ไหนก็มีขอทานทั้งนั้น
‪เพราะของไหว้พวกฮูดู
‪พวกเขาหาของกินไม่ได้ก็มากินของไหว้
‪มันเป็นอาหารสำหรับนักบุญ ดีจะตาย
‪กัมโบ สตูว์ อร่อยเหมือนขึ้นสวรรค์
‪- โทษที ‪- ผมจะถามอีกครั้ง
‪- รู้จักคนเร่ร่อนตรงนั้นไหม ‪- ฉันจะไปรู้จักเขาได้ยังไง
‪บ้าไปแล้ว ไม่มีใครรู้จักคนเร่ร่อนหรอก
‪มีใครที่ไหนจะโทรชวนพวกเขามาดื่มบ้าง
‪ไม่มี เข้าเรื่องเลยเถอะ นี่ปอร์ตีนารีของคุณ
‪ก็บอกแล้วว่ามันจะได้ผล
‪เราเป็นทีมเดียวกัน เป็นคู่หู
‪ใช่ เราเป็นคู่หู
‪เฮ่ เราจะร้องเพลงคู่ เราจะไม่แยกกันร้อง
‪นายบอกว่าเราเป็นคู่หู เพราะงั้นมาร้องด้วยกัน
‪- เราเป็นคู่หูแบบไหน ‪- ก็ต้องแซนดี้และจูเนียร์อยู่แล้ว
‪- พวกเขาก็เป็นพี่น้องกัน ‪- งั้นฉันเป็นแซนดี้
‪- ฉันพูดก่อนนะ ‪- ไม่มีทาง
‪ฉันเป็นแซนดี้ ฉันเป็นผู้หญิง นายเป็นจูเนียร์
‪ฉันไม่อยากเป็นจูเนียร์นี่นา
‪ไม่จำเป็นสักหน่อย ฉันไม่อินกับเขา
‪ฉันเหมือนแซนดี้มากกว่า
‪ฉันจะเป็นแซนดี้ เสียใจด้วย
‪งั้นก็เป็นแซนดี้กับแซนดี้ ‪ฉันจะไม่เป็นจูเนียร์เพราะนายเป็นแซนดี้หรอก
‪ก็ได้ แซนดี้กับแซนดี้
‪เราจะบอกโลกว่าเราไม่ทำตามกฎ
‪- เราจะทำอย่างที่อยากทำ ‪- เยี่ยม ไปดื่มกัน แซนดี้
‪ฉันตัดสินใจจะเผยไต๋
‪ฉันจะตามล่าเธอไป
‪จะทำให้เห็นว่าฉันคลั่ง
‪คลั่งรักเธอ
‪คิดให้ดีๆ ล่ะ
‪ว่าจะพูดอะไรกับฉัน
‪ฉันต้องการใครสักคนที่รักฉัน
‪คิดให้ดีๆ ล่ะ
‪ว่าจะพูดอะไรกับฉัน
‪ที่จะไม่ทำให้ฉันเจ็บ
‪ฉันจะรักเธอตลอดไป
‪ฉันถอนตัวไม่ขึ้น จริงๆ นะ
‪มาหาฉัน
‪มามีความสุขกันเถอะ
‪โคลวิส
‪(อาร์ เลย์เต รีเบโร)
‪สวัสดียามบ่ายครับ
‪ขอต้อนรับสู่งานที่แสนงดงามงานนี้ ‪ทุกท่านทำให้มันงดงาม
‪ดูเหมือนบ่ายนี้เราจะมีแขกที่ไม่ธรรมดา
‪แต่ดาวเด่นของงานนี้
‪คือผลงานหายากที่วาดโดยปอร์ตีนารี
‪มาชมมันกันดีกว่า เชิญเลย
‪ช่างเป็นภาพที่สวยจริงๆ เห็นแล้วขนลุกซู่
‪ผมไม่ได้เห็นงานปอร์ตีนารีใกล้ๆ แบบนี้มาพักหนึ่ง
‪เจ้าของผลงานศิลปะหายากชิ้นนี้
‪คือบุคคลผู้มีชื่อเสียงในบราซิล
‪นั่นคือวุฒิสมาชิกอาฟองโซ นาร์โคส ‪ซึ่งอยู่กับเราในวันนี้
‪เชิญครับ ท่านวุฒิสมาชิก ยืนขึ้นหน่อย
‪สูทสวยมากครับท่าน
‪ขอบคุณครับ เชิญนั่งลงได้
‪จากการประเมินโดยนักตีราคาของเรา ‪ผลงานชิ้นเอกชิ้นนี้
‪จะเปิดประมูล
‪ที่ 800,000 เรอัล
‪มีใครจะสู้ไหม
‪หนึ่งล้านครับ วิเศษมาก
‪หนึ่งล้าน มีใครสู้ไหม
‪มีผู้สนใจตรงนั้น 1,2 ล้าน
‪มีใครสู้ไหมครับ
‪อยู่ที่ 1,4 ล้านครับ
‪เตรียมพร้อม โคลวิส ถึงเวลาแล้ว
‪- เติมให้หน่อย ‪- ไปบอกบ๋อยคนอื่น
‪เติมเดี๋ยวนี้ โคลวิส
‪ไม่นะ โลฮานี มาทำอะไรที่นี่
‪- แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ ‪- นับหนึ่ง…
‪เธอมาที่นี่ได้ยังไง
‪ก็ตามนายมาน่ะสิ
‪ไปได้แล้ว เชื่อฉัน แบบนี้ดีที่สุด
‪เชื่อนายเหรอ โคลวิส
‪นายปิดบังอะไรอยู่
‪ฉันกำลังซ่อนเธอจากตำรวจ ไปได้แล้ว
‪หลบไปซะ
‪มีใครสู้ไหม ตรงนั้น 2,3 ล้าน
‪มีไหมครับ
‪อยู่ที่ 2,6 ล้านเรอัลครับ
‪มีอีกไหม 2,8 ล้านแล้ว
‪ไม่มีใครยอมใครเลยจริงๆ
‪มีอีกไหม
‪สามล้านทางนี้ครับ
‪คนที่ซื้อมันไปจากฉันจะซื้อมันซ้ำอีกครั้งเหรอ
‪นายมีแผนอะไรเนี่ย
‪ขายให้สุภาพบุรุษท่านนี้ครับ ยินดีด้วย
‪ปรบมือให้เขาหน่อย
‪ฉันอธิบายตอนนี้ไม่ได้ ไปได้แล้ว
‪ถ้านายไม่อธิบายมา ฉันก็ไม่ไป
‪เธอกำลังขวางทางฉัน ไปซะ
‪หยุดก่อนครับ
‪รอผมเดี๋ยวนะ
‪ผมมีบางอย่างจะมอบให้ทุกท่าน
‪ทำไมถึงมีบริกรมาขัดจังหวะการประมูลล่ะ
‪ใครกันที่บอกว่าคนส่วนใหญ่ไม่รู้จักชมศิลปะ
‪คุณกะจะมาประมูลเหรอ ‪ได้ลงทะเบียนเข้างานหรือยัง
‪ผมไม่ได้มาประมูลครับ
‪แต่ผมเอางานมาเสนอ
‪ถ้าภาพภาพนี้มีค่าสามล้าน งั้นบอกผมหน่อยสิ
‪ภาพนี้มีค่าเท่าไร
‪อะไรกัน ภาพปลอมเหรอ
‪ภาพไหนล่ะปลอม ของผมหรือท่านสว.
‪หรือว่าทั้งคู่
‪ใบไหนที่ปลอม
‪- จับเขาเลย ท่านผบ. ‪- เขาบ้าไปแล้ว ยาม
‪ฟังทางนี้ทุกท่าน การประมูลจบแล้ว
‪อะไรกัน
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪กรุณาเดินออกจากงานอย่างสงบเรียบร้อยนะครับ
‪ผมจะสอบปากคำพวกคุณทีหลัง
‪ไม่ใช่คุณครับ ท่านสว. รอก่อน
‪รอก่อนนะ นั่นแหละ
‪หยุดอยู่ตรงนั้น
‪ท่านสว. ผมคือผู้บัญชาการตำรวจ
‪ต้องขอโทษด้วยนะครับ
‪แต่สายข่าวบอกเราว่ารูปภาพของคุณ
‪เกี่ยวข้องกับแผนการฟอกเงิน
‪ผมไม่ได้จะบอกว่าคุณเกี่ยวข้อง
‪แต่มีหลักฐานว่าภาพวาดภาพนี้เป็นของปลอม
‪ท่านผบ. ผมเป็นสมาชิกวุฒิสภานะ
‪ผมมีเอกสิทธิ์คุ้มครองทางกฎหมาย
‪- จริงเหรอ ‪- ไม่ต้องห่วง
‪ผมจะทำทุกอย่าง ‪เพื่อให้เรื่องที่เกิดขึ้นมีความชัดเจน
‪ขอผมพูดหน่อยนะ
‪เขาจ่ายเงินซื้อภาพวาดไป 50,000
‪เพื่อให้ได้เงินจากมันสามล้านอย่างถูกกฎหมาย
‪เงินสกปรกที่ไม่มีที่มาที่ไป ‪จะเข้าบัญชีเขาอย่างถูกกฎหมาย
‪ท่านผบ. คุณคุยกับทนายของผมแล้วกัน
‪- ผมเชื่อในระบบยุติธรรม ‪- คุณจะไม่จับเขาเหรอ
‪- จับเขาสิ ไม่งั้นผมจับเอง ‪- ไม่
‪- คุณทำฉันเจ็บ ‪- ประชาชนจะจับเอง
‪- จับเขาเร็ว ‪- หัวหน้าครับ
‪นี่มันอะไร โคลวิส
‪ไม่สิ ไม่ใช่เธอ
‪ไอ้สว.ไม่โดนจับ แต่เธอโดนเนี่ยนะ
‪มันก็อย่างนี้แหละ
‪นายรับปากจะให้แผนฟอกเงิน ‪ที่ใช้ภาพปลอมกับท่านสว.ให้เรา
‪เราแตะต้องสว.ไม่ได้ งั้นจะเหลือใคร
‪ก็คนปลอมภาพกับผู้รับภาพไง
‪ไม่เข้าใจเหรอว่าคนอ่อนแอย่อมซวยเสมอ
‪- เราไม่ได้ตกลงกันแบบนี้ ‪- ฉันตกลงกับนาย
‪นายลากเธอเข้ามาเกี่ยวข้อง
‪ถ้านายบอกความจริงฉัน ฉันอาจช่วยก็ได้
‪ฉันกลับไปมือเปล่าไม่ได้
‪ฉันต้องคิดเรื่องเลื่อนขั้น
‪ถูกไหม
‪- เอาตัวเธอไป ‪- เธอเป็นคนดี
‪- มีงานทำ มีรถพ่วง ‪- จริงๆ นะ
‪เธอเป็นนักสู้ ผมบอกให้เธอทำเอง
‪ไหนนายบอกว่านายเตรียมพร้อมไว้อย่างดีไง
‪ฉันบอกว่าเรื่องนี้ฉันรับผิดชอบเอง
‪จะใช้เรื่องนี้ดำเนินคดีกับผมก็เชิญแต่ปล่อยเธอซะ
‪จะเอาตัวผมออกไปจากสังคม ‪หรือโลกมนุษย์ก็เชิญ…
‪แต่อย่าเอาตัวคนคนเดียวที่ผมรักไป
‪อะไรเนี่ย นี่มันละครน้ำเน่าเหรอ ‪พวกนายเป็นอะไรกัน
‪พี่น้อง
‪(18 เดือนต่อมา)
‪ผมต้องโทษจำคุก โอเคนะ
‪ในขณะเดียวกัน
‪ศาลก็ค่อยๆ ลดโทษให้ผม ‪จากที่ตัดสินจำคุกแปดปีในทีแรก
‪เดิมทีผมได้รับการลดหย่อนโทษ ‪เพราะช่วยไขคดีที่ผมก่อเอง
‪จากนั้นมันก็ลดลงไปอีก
‪มีการยื่นอุทธรณ์หลายครั้ง
‪และผมก็น่าจะยังมีเครดิตที่ดีอยู่บ้างหลังปล่อยตัว
‪แต่ถ้าคุณคิดว่าโทษของผมสั้นแล้ว
‪ถึงแม้จะมีหลักฐานครบครัน
‪ท่านวุฒิสมาชิกก็ยังรอดอยู่ดี
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪(ครอบครัวจอมตุ๋น)
‪นี่ครับ
‪คู่หูนักตุ๋นจะมาพร้อมเบอร์เกอร์สองชิ้น ‪ชีส ผักกาดและมะเขือเทศ
‪ไก่คนคุกจะเป็นเบอร์เกอร์ไก่ ‪ราดซอสพิเศษของทางร้าน
‪มังสวิรัติลวงโลกรสชาติเหมือนเนื้อ
‪แต่มันคือมะเขือยาวราดซอสบาร์บีคิว
‪ส่วนสลัดคนลวงทำจากเต้าหู้
‪- ผมไม่ชอบเลย ‪- ผมชอบ
‪- จริงเหรอ ‪- ครับ
‪- ขอสองที่ ‪- สองนะ
‪สลัดคนลวงสอง โลฮานี
‪จัดให้เลย
‪ทิชชู่นี่ของดีเลยนะ คุณภาพเยี่ยม
‪ฉันภูมิใจมากที่ได้เสิร์ฟสินค้าดีๆ ให้ลูกค้า
‪เรามีบาร์บีคิวกับมายองเนส
‪มายองเนสของจริง ถึงตายก็ไม่ยอมแลก
‪- ทานให้อร่อย ‪- ขอบคุณ
‪สลัดคนลวงไม่เคยทำให้ใครป่วย
‪มีบางอย่างที่แย่กว่านี้อีก
‪อย่าขี้เกียจสิ โคลวิส
‪กลับมาทำงานได้แล้ว ที่รัก
‪- เรามีบิลต้องจ่าย ‪- แต่ฉันก็ทำงานอยู่
‪เธอไม่เห็นหรือไง ฉันทำงานอยู่
‪รับอะไรอีกไหมครับ เห็นไหมฉันทำงานอยู่
‪ไปทำแซนด์วิชเถอะ
‪เขียนลงไปด้วยว่าเธอเน้นงานบราซิลแค่ช่วงหนึ่ง
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪พวกอิมเพรสชันนิสม์เขียนภาพความจริง ‪และความงามที่พวกเขารับรู้
‪- มันน่าเบื่อ ‪- มันน่าเบื่อ
‪นายเพิ่งเปิดตัวเหรอ
‪เปิดหรือยัง
‪ชีสโลฮานี ชิคเก้นโลฮานี ‪โลฮานีสลัดและโฮ‪…
‪โฮลานี
‪เริ่มใหม่แต่แรก
‪ลองอีกที
‪ใช่ ฉันไม่มีใบอนุญาต ฉันขายอาหารไม่ได้
‪แต่คุณจะเอา คุณจะเอา‪…
‪- เดี๋ยวสิ ‪- กลับกันได้แล้ว
‪- ปาร์ตี้นี้สนุกนะ ‪- มันห่วยแตก
‪เดี๋ยวสิพวก
‪ปล่อยฉันนะ ทำไมเราต้องกลับด้วย
‪กลับไปที่งานเถอะ
‪- เดี๋ยวสิ อยู่กับฉันนะ ‪- ปล่อย
‪- ปล่อยมือฉัน ‪- ไม่มีทาง
‪หลับกันเถอะ
‪ฉันพยายามอยู่
‪กองทัพอากาศส่งเรามาที่นี่
‪คุณจะส่งเรากลับกองทัพเหรอ
‪แล้วเราควรจะทำยังไง
‪- เธอเสิร์ฟมายองเนสปลอม… ‪- ระวัง
‪มันหลวม
‪ให้ตายสิ อย่าทำแบบนั้น
‪ฉันอยากเป็นหมอ
‪ปัญหาก็คือ…
‪ระหว่างตัวฉันตอนนี้กับตัวฉันที่เป็นหมอ‪…
‪โทษที
‪- ขอสองที่ ‪- สองนะ สลัดสอง…
‪ลาล่ะ
‪คุณทำไมค์หล่น
‪และฟังนะ ถ้าฉันรอด…
‪- ถ้าฉัน "รอด" ‪- ถ้าฉัน "รอด"
‪การต้มตุ๋นร่วมกันครั้งสุดท้ายไง แบบใหญ่ๆ
‪ฉันว่าแล้วเชียว รู้ไหม
‪ฉันว่าแล้ว…
‪ฉันว่าแล้ว รู้ไหม
‪คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์