Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Clóvis!
Rozmawiałeś z dziewczyną taty?
- A nie ty jesteś dziewczyną taty? - Dziewczyną taty jest ciocia Jussara.
Skup się.
Nie jestem już z tatą.
Zamieszkasz z nimi.
Ciocia Jussara jest bogata! I to bardzo!
Tak będzie lepiej.
Mama cię nie opuszcza.
Chcę, żebyś miał wszystko. Zobaczysz.
Nie rozumiałem jej.
A rozumiem problemy rodzinne.
Miałem ich trochę.
Mama zostawiła mnie z tatą i ciocią Jussarą.
Niech nam żyje sto lat
Pomyśl życzenie!
Potem tata odszedł i zostawił mnie z nią.
- Dmuchaj! - Wyszła za Dirceu.
Pomyśl życzenie.
Pospiesz się, Clóvis.
Potem ciocia Jussara też mnie zostawiła.
- Dmuchaj! - Dirceu poślubił Soninhę.
Pomyśl życzenie, szybko.
Pospiesz się.
- Świetnie. - Potem Soninha go zostawiła.
Wtedy zamieszkałem z Soninhą i Rubensem.
Zaśpiewajmy mu „Sto lat”! Szybko!
- Lohane! - Ojcem Lohane.
Chcę zdjęcie!
Nie! Zostań, jesteś częścią rodziny!
To Lohane, córka Rubensa. Moja przyrodnia siostra.
Całkiem dobrze się dogadywaliśmy.
Z nimi byłem najdłużej.
Dorastaliśmy razem. Bardzo ją lubiłem.
Z czasem wyjechałem.
Wyjechałem, gdy tylko mogłem, by żyć sam.
15 LAT PÓŹNIEJ
Ale co miałem robić?
Umiem nieźle malować.
Z czasem byłem coraz lepszy.
Udało mi się namalować prawdziwe dzieła sztuki.
Dzieła sztuki, które tak naprawdę były…
fałszywe.
Potem poznałem gościa, kto kupuje takie rzeczy.
Świetnie!
To dzieło znanego na całym świecie artysty!
Wszyscy w Paryżu, Milanie i Nowym Jorku wiedzą, kim on jest.
Zapłacę połowę ceny.
Co? Ustaliliśmy już wartość! Przecież wiesz!
Zapłacę połowę ceny.
Nie ma mowy.
Chodź do tatusia, synu. Sztuka nie popłaca.
Fortunato, co się tu dzieje?
- Chodzi o sprzedaż. - Sprzedaż?
Chce zapłacić połowę ustalonej ceny.
Mam go zniszczyć
i sprzedać mu połowę?
Fortunato,
zapłać mu ustaloną wartość.
Dziękuję, senatorze.
Dziękuję. Jest pan dobrym człowiekiem.
Jeśli pan czegoś potrzebuje, proszę mówić.
Ten obraz Portinariego?
Sprzedany na aukcji za pięciokrotność ceny.
Świetnie. Pogadaj z Fortunato.
Sprzedałem mu obraz za dobrą cenę.
Posłuchaj.
Tatuś cię kocha, ale tak będzie lepiej.
Dziękuję, senatorze. Jesteś bardzo hojny.
Na razie.
Dzień dopiero się zaczynał.
Oszust nigdy nie występuje tylko raz.
Pomocy!
- Pomocy! - Co się stało?
Czy każdy może tu wejść?
Ktoś panu przeszkadza?
Ta mucha w mojej gorącej czekoladzie.
Prawie ją połknąłem.
Na szczęście wyplułem.
Zajmę się tym.
Proszę.
- Mamy problem. - O co chodzi?
Mucha wpadła panu do napoju.
Pan wybaczy.
- Oszczędźmy sobie nieprzyjemności. - Tak.
Gorąca czekolada jest na nasz koszt.
Gorąca czekolada?
Tylko gorąca czekolada jest na wasz koszt. Zabawne!
A reszta?
Reszta to całe menu. Zjadł pan wszystko.
Nawet muchę!
Panie i panowie, proszę o uwagę.
Posłuchajcie.
Uważaj, głupia dziewczyno.
Przepraszam, że przeszkadzam w śniadaniu,
ale niestety w Brazylii serwują nam muchy.
Nie może pan wyjść bez płacenia po zjedzeniu wszystkiego z menu.
Zapłacę za to, nie w tym rzecz. Was będzie to słono kosztować.
Zapłacę. Nie potrzebuję jałmużny.
- Chcę sprawiedliwości. - Posprzątaj to, proszę.
Nie niszcz dowodów na miejscu zbrodni. Jasne?
Żądam wszczęcia śledztwa. Ja to zrobię.
Nie mogę. To smutne.
Umarła w taki piękny poranek. Widzieliście to?
A latała tak swobodnie.
Co za nagła i niepotrzebna śmierć!
Zabiłem ją! Jestem zdruzgotany!
Biedactwo!
Wybacz mi, Buddo!
Nie szkodzi. Nie musi pan płacić.
Wszystko jest na koszt firmy.
Może pan już iść.
Świetnie. Oszczędźmy sobie nieprzyjemności.
- Pewnie. - Wybaczam wam.
Nie wstydzę się.
Ludzie ciągle nas oszukują.
Czemu miałbym płacić za jedzenie?
Jeden przekręt za drugim doprowadził mnie
do najważniejszego dnia mojego życia.
Słuchaj, ostatni raz pomagam ci z tymi oszustwami. Mam dość.
Świetnie.
Dziś jest ostatni dzień. Skończyłem z tobą.
Zawsze tak mówisz.
A tydzień później prosisz mnie o przysługę.
Znam cię, Clóvisie.
Sprzedałem Chrystusa.
Co?
Chrystusa Odkupiciela.
Kłamiesz!
Kto kupi ten posąg?
Oszust. Ktoś, kto chce skorzystać na kryzysie.
Wyświadczyłem Brazylii przysługę, biorąc kasę od skorumpowanego biznesmena.
Daj spokój, Robin Hoodzie.
Powiem więcej. Nie masz tyle odwagi.
Pokażę ci. Mam dokumenty.
A spróbuj powiedzieć, że to podróbka.
Stworzyłem stronę z kodem, żeby mogli to sprawdzić.
Wszystko tam jest.
- Nie masz wstydu? - Nie.
Powiedziałem im,
że podlega tajemnicy państwowej.
Powiedziałem, że rząd tego nie ujawni, by uniknąć protestów,
a prasę przekupiono, ale rząd temu później zaprzeczy.
Poprosiłem o łapówkę dla burmistrza, dla siebie,
dla gubernatora i znowu dla siebie,
żebym mógł to załatwić.
- Kupili to? - No jasne.
Nie można robić takich interesów bez łapówki.
Sto lat temu w Paryżu
ktoś próbował sprzedać Wieżę Eiffla jednemu z największych handlarzy złomem.
Odniósł taki sukces,
że wrócił do Francji i znowu ją sprzedał.
Przywykliśmy do naśladowania pomysłów z zagranicy.
Nikt nie pilnował posągu Chrystusa, więc go sprzedałem.
Ja.
SPRZEDANY
Potrzebowałam skorumpowanego człowieka, który chciałby dobić interesu.
A tu jest wielu takich jak on.
Gdzie pieniądze?
- Teraz? W biały dzień? - Spokojnie, wszystko w porządku.
Ludzie już niczego nie ukrywają. Pod latarnią najciemniej.
Wszystko jest na sprzedaż.
Amazonka nie jest już nasza.
Nawet świerszcz nie mówi tam po portugalsku.
Gdzie pieniądze?
Dlaczego je ukrywasz?
Daj mi to, nie bądź podejrzliwy.
Podoba mi się ten wazon. Wezmę go. Pa.
Mam rozwiązanie dla naszych ludzi
Takiego interesu nikt jeszcze nie widział
Wszystko jest gotowe Po prostu chodź i to weź
Rozwiązaniem jest wynajęcie Brazylii
Za nic nie zapłacimy
Ten kraj to żart. Dlaczego mam być poważny?
To był dobry przekręt.
- Udało ci się! - Tak! Dzięki za uznanie.
Nie chcę się chwalić, ale dałem czadu.
Obcokrajowcy będą zachwyceni
Ma widok na Atlantyk i morze
Po tym wszystkim, co przeszedłem,
tak ciężko pracowałem,
a teraz przeżywałem najlepszą chwilę w życiu.
Za nic nie zapłacimy
Wszystko za darmo
Już czas
A ponieważ szczęście biednych nie trwa długo, to wszystko się zmieniło.
Clóvis.
Oglądasz telewizję?
Pewnie nie.
Włącz wiadomości. Już po nas.
W tej kawiarni
biznesmeni rzekomo spotkali człowieka,
który sprzedał im Chrystusa Odkupiciela,
działając pod fałszywym nazwiskiem Lívio Romero.
To jest rysopis podejrzanego.
Do kurwy nędzy!
Hej, wielkoludzie! Potrzebuję samochodu!
Przykro mi, Tavinho, ale potrzebuję tego auta.
- Clóvis! - Zapłaciłem za to! Jesteś współwinny!
- Co? Clóvis! - Współwinny! Właśnie tak!
Teraz wezmę pieniądze i spadam stąd.
Jednak senator był szybszy ode mnie i gliniarzy.
To moja wina, że z nimi zadarłem.
JEDŹ I BĄDŹ SZCZĘŚLIWY, SYNU SZTUKA NIE POPŁACA
Ten facet się na mnie zemścił.
Włamał się do mojego domu i zabrał pieniądze.
Musiałem jak najszybciej uciekać.
Do kurwy nędzy! Zabiłem cię?
Wybacz, nie mogę ci teraz pomóc.
Lohane? Musiałaś się zjawić?
Myślicie, że on ma zły dzień? Wyobraźcie sobie mój!
Podaję najlepsze śniadania w Magé. U Lohane.
KUP BURGERA, A SZKLANKĘ SOKU DOSTANIESZ GRATIS
Już podaję burgera!
Dałam ci też 800 papierowych serwetek.
Są tanie, 800 to tyle co jedna.
Nie stać mnie na drogie,
ale obiecuję, że je kupię.
- Mamy pyszny sok za darmo. - Super!
Sztuczny smak nerkowca, jakiego nie ma w naturze.
Ale to może być też ananas.
Pyszny. I jaki słodki!
Śmiej się. Haruję jak wół, żeby przeżyć.
Pracuję od poniedziałku do niedzieli.
Jeśli zamknę tę przyczepę, będzie po mnie. Cierpienie nigdy się nie kończy.
To trudne.
Co?
Życie.
Magé powinno się zbadać.
Jak tu jest gorąco!
NASA powinna to zbadać,
bo myślę, że tutaj Słońce jest bliżej.
Mogłabym usmażyć burgera na ulicy.
Nie robię tego, mam etykę.
Ale etyka to skomplikowana sprawa.
- Dzień dobry. Wszystko w porządku? - Cześć!
Szanowni klienci.
Mam burgera Lohane, sałatkę Lohane, kurczaka Lohane i Lohane Light.
Mówicie po angielsku?
- Co podać? - Pozwolenie na przyczepę.
Akurat tego…
Nie mamy w menu.
To nie może pani sprzedawać jedzenia.
Muszę ją skonfiskować.
Nie.
Proszę, nie. To mój biznes.
Zniszczy mi pan życie.
Proszę, pomóżcie mi!
Może coś na zachętę…
Rozumie pani?
- Coś na osłodę? - Tak.
Małe co nieco.
Żeby pomóc mi nakarmić dzieci.
Rozumiem.
To wcale nie jest słodkie.
Proszę. To wszystko, co mam.
To za mało dla mnie i kolegi.
- To jak? - Ja…
Poszukam więcej.
- Dochód z tego miesiąca. - Teraz się rozumiemy.
Bardzo to słodkie.
Miłego dnia.
Chodźmy, Pantoja.
Co to było?
Co za sytuacja.
Potrzebuję pozwolenia, ale jest drogie, więc muszę pracować.
Wariactwo!
Zapłaciłam im, ale nie straciłam przyczepy.
Ale szczęście biednego nie trwa długo i wszystko się zmieniło.
Nie rób tego! Błagam!
Ta przyczepa to moje życie!
- Nie zabieraj jej! - Proszę się uspokoić.
Nie wolno pani sprzedawać jedzenia, musimy ją zabrać.
Tak! To znaczy nie!
Tak czy nie?
Tak, nie mam pozwolenia, ale nie zabierajcie mi przyczepy.
Już to załatwiłam z waszymi przyjaciółmi.
- Przyjaciółmi? - Tak.
- Nie mam przyjaciół. A ty? - Nie.
Fałszywi inspektorzy?
Tak, jest ich dużo.
Biorą pieniądze od takich jak pani.
- Jest pani ofiarą. - Nie do końca.
Gdyby pani im nie zapłaciła, odeszliby.
- Ale i tak ją zabierzecie? - Tak, ale miałaby pani pieniądze.
Chodźmy.
Sama, bez przyczepy i pieniędzy.
Nic mi nie zostało.
To znaczy…
prawie nic.
Musiałam jechać do Rio.
Jadę do Rio, Jeruso!
W poszukiwaniu jedynej osoby, która może mi pomóc.
Do brata.
Niewiele mówił, ale zawsze sądziłam, że mu się wiedzie,
że radzi sobie w wielkim mieście.
Lepiej ode mnie.
Do kurwy nędzy!
Zabiłem cię?
Lohane?
Clóvis!
Musiałaś się zjawić?
Czekaj! Clóvis!
Dzięki ci, Panie!
Clóvis!
Po co ten pośpiech? Nie pocałowałeś mnie.
Jesteś spóźniony?
Skupiasz się na drodze, by unikać moich pytań.
Rozmawiaj z kierowcą tylko w razie potrzeby.
Wyjeżdżasz?
Nie musisz odpowiadać. Nie chcę wiedzieć.
Myślałam, że masz lepszy wóz.
Nie oceniam cię.
Zawsze myślimy, że inni dobrze sobie radzą.
Nie mówię, że sobie nie radzisz. Na pewno lepiej niż ja.
- Ale gorzej, niż myślałam. - Nie widzisz, że się skupiam?
Przepraszam.
Wyglądasz jak Wesley Safadão.
Przez te włosy.
W szkole miałeś przezwisko Clóvis Bornay, pamiętasz?
Dokąd jedziemy?
Możemy pogadać? Musimy pogadać.
Nie.
Jedziemy już kilka godzin. Dokąd mnie zabierasz? Jestem ciekawa.
MIKROREGION LAGOS
To można by uznać za porwanie.
Tak, jedziemy już kilka godzin.
Nie, to nie jest porwanie.
Nie zabrałem cię wbrew twojej woli, wsiadłaś do mojego auta.
Wysiądź, proszę.
- Jesteś taki niemiły! - Nie jestem niemiły.
Powiedziałem „proszę”.
- Dawno się nie widzieliśmy! - Wysiadaj.
- Clóvis, potrzebuję twojej pomocy. - Wysiadaj!
- Mam kłopoty! - Myślisz, że ja nie?
Tonę w gównie.
I to po szyję.
Nie tak jak ja.
- Mam kłopoty z glinami! - Nie interesuje mnie to. Ruchy.
Słuchaj, Clóvis. Mam przyczepę.
Miałam, ale policja ją skonfiskowała, bo nie miałam pozwolenia.
Wcześniej byli inni gliniarze, przekupiłam ich, ale się podszywali!
Teraz nie mam ani pieniędzy, ani przyczepy!
Nie mam jak inaczej zarabiać na życie.
Pomyślałam, że brat mi pomoże. Oddam ci pieniądze.
Nie mam pieniędzy, jak mogę pomóc?
Rozumiem.
Oszuści są wszędzie.
Możesz mi nie wierzyć, ale mogę to udowodnić.
Pokażę ci.
Jesteś przestępcą?
Jestem oszustem, intrygantem, nie przestępcą.
Jesteś…
Jesteś jak tamci, którzy wyłudzili ode mnie pieniądze.
Nie, mam etykę.
Swoją własną, ale mam.
Nigdy nie ukradłbym przyczepy uczciwej osobie.
Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego.
Nie ma mowy.
Właściwie to #konieczclovisem.
Nie powinnaś była przyjeżdżać.
Powodzenia! Żegnaj.
Absolutnie nie.
Nie poproszę kanciarza o pomoc.
Straciłam przyczepę, ale tego nie zrobię.
Świat już jest pełen oszustów.
Ten kraj jest pełen oszustów.
Nie potrzebujesz mnie?
Nie potrzebuję ciebie!
Właściwie to potrzebuję..
A niech Bóg ma nie w opiece.
Tylko jeszcze nie teraz.
Nie wiem kiedy, ale zaopiekuje się mną.
Nie zasługuję na to.
Zgubiłem się.
To Clóvis!
- Nie mam całego dnia. Gdzie one są? - Znajdę dokumenty.
Rety!
Co mam robić?
Nie mogę ich znaleźć. Muszą być gdzie indziej.
PATROL AUTOSTRADY
Wracaj tu, ty draniu!
Mówię do ciebie, śmieciu! Dupek!
Kutas!
Ty tchórzu!
Ty kłamliwy bydlaku!
Nie powinieneś był się urodzić!
Przepraszam, zaraz pozwolę panom pracować.
Chwileczkę, kim pani jest?
Ja?
Jestem idiotką, która mu uwierzyła!
Nie uwierzy pan.
Ten człowiek pojawił się w domu taty i mnie zhańbił!
Dobra, zgodziłam się,
ale wykorzystał mnie i uciekł.
To nie w porządku!
- Proszę się uspokoić. - Nie mów tak do mnie!
Przypomina mi to książkę, którą musiałam czytać w dzieciństwie.
Ale nie czytałam.
I wyleciałam.
- Proszę go nie bić! - Ona mnie bije.
Współczuje mu pan?
Niech mnie pan aresztuje, zabierze ze społeczeństwa.
Tylko nie każe mi mieszkać z tą wariatką.
Jest stuknięta, wszyscy to widzicie!
Chce, żeby go zabrać,
bo nie chce wziąć na siebie odpowiedzialności jako ojciec.
- Nie chce wychowywać własnego dziecka! - Jakiego?
Tego! W moim brzuchu.
Od kiedy to jest dziecko? To tasiemiec!
Mam wychowywać tasiemca?
Mam ochrzcić tasiemca?
- To żart! - Moje dziecko!
Twój tata już cię wyzywa, nim się urodziłeś!
Chcesz, by policjant zmusił mnie do płacenia alimentów?
- Tak! Oczywiście! - Twoja matka oszalała!
Zaufaj ojcu! Oszalałaś!
Nawet nie wiesz , czy to twoje dziecko!
Jesteście stuknięci! Idźcie się kłócić gdzie indziej!
Nie! Chcę to teraz wyjaśnić.
- Nie! Nic tu nie robimy. - Wyjaśnimy to!
Chcę to wyjaśnić, bracie. Rozumiesz?
- Chcę to wyjaśnić! - Dosyć!
Jedźcie, proszę,
zanim zmienię zdanie i was aresztuję.
- Rozumiecie? - Tak, jasne.
Proszę.
- Nim odejdą mi wody. - Spokojnie.
- Dobrze, spokojnie. - Ruchy.
Wszystko gra.
Muszę dziś posurfować.
Tekst o tasiemcu był genialny.
Nie mogłem uwierzyć, że to powiedziałem.
Nie wierzę, że ty, Clóvis,
taki cichy i nieśmiały chłopak,
zmieniłeś się w gangstera.
Byłem prześladowany.
Dręczony! Dręczono mnie.
Lady Gaga była dręczona, i Madonna.
Podobno Tom Cruise też był dręczony. Wszyscy wspaniali ludzie, jak ja.
Dzięki!
Kiedy byłem dobry, miałem przesrane.
Teraz jestem zły i wszystko się układa. Nie lepiej?
Może.
Ty właśnie oszukałaś policję.
Załatwisz mi przyczepę.
- Co? - Słyszałeś.
Uratowałam cię, więc kupisz mi przyczepę.
Szantaż?
Jesteś moim bratem,
nic już nie mam. Pomożesz mi?
Dobrze.
Coś wymyślę.
Ale potem się rozstaniemy.
Odczep się. Nie!
Co robisz?
Rezerwuję hotel.
Bez pieniędzy?
Pozwól, że coś ci wyjaśnię.
Potrzebuję przyczepy,
ale zakładałam, że zdobędziesz ją uczciwie.
Naprawdę?
Jak miło. Wyluzuj, to tylko magiczna sztuczka.
Zamiast wyciągać królika z własnego kapelusza,
wyciągam go z kapelusza innej osoby.
Nie zostanę tu. Zapomnij.
Mam swoją godność.
Świetnie, bo ja zostaję.
Siema.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Ma pan rezerwację? - Tak.
- Jak leci? - Świetnie.
Na nazwisko Máximo Marques.
Wpłaciłem wcześniej depozyt.
Miałem problem z kontem internetowym i zrobiłem wpłatę w banku.
To irytujące.
Znalazłem. Zapłacił pan za dziesięć dni.
Dobrze.
Jednak zaliczka zostanie przelana dopiero w poniedziałek.
Co z tego?
Nie mogę odpocząć po długiej podróży, bo banki nie działają w weekendy?
Nie o to mi chodzi. Pobyt nie został jeszcze opłacony.
Ale wpłaciłem depozyt.
To naprawdę dziwne.
Pieniądze są od razu pobierane przy przelewie,
ale gdy wpłacamy depozyt, trzeba długo czekać.
Banki uwielbiają je pobierać,
ale przelanie trwa wieczność.
To zadam pytanie:
skoro moje pieniądze nie zostały przelane, to gdzie są?
Tak, to dobre pytanie.
Dzięki Bogu , który nigdy nie odpoczywa,
jesteśmy uczciwi.
- Prawda? - Amen.
Przyjechałem w interesach, jestem zmęczony.
Pracuję w weekendy, inaczej niż banki.
Potrzebuję tylko kluczy do pokoju.
Oczywiście.
- Proszę. - Świetnie.
Clóvis, nie zgadzam się z tym, co robisz.
Naprawdę? To twój problem.
Ale to mi się podoba.
- Jak leci? - Cześć!
Nigdy nigdzie nie chodzę.
Na podróże trzeba czasu i pieniędzy.
Osoba, która ma czas, nie ma pracy, więc nie ma pieniędzy na podróż.
To się nie trzyma kupy.
Jedyna podróż, jaką odbywam, to gdy jadę po sztuczny majonez.
Podajesz sztuczny majonez, jak miło!
Inaczej w ogóle nie miałbym majonezu.
Moim marzeniem jest serwowanie luksusowego majonezu
i grubych serwetek.
Jesteś irytująca, dużo mówisz.
Nie bądź taki.
- To miejsce jest piękne, prawda? - Nie.
Zakochałam się.
- Daj mi swój numer! - Dokąd idziesz?
Za tymi rybami. Jestem rekinem.
- Wracaj tu. - A dokąd my idziemy?
Kupię ci ubrania, te są okropne.
Nie sądziłam, że potrafisz robić takie rzeczy.
- Odmawiam wejścia. - Zamknij się. Chodź.
Dzień dobry. Jak leci?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przyprowadziłem siostrę na zakupy.
Nie tylko zakupy, musi zaszaleć.
Potrzebuje kompletnej metamorfozy.
Podoba mi się ta sukienka.
Jezu!
Jaki nosi rozmiar? S?
Nie, S, M i L. Jest pokrzywiona.
Jedno udo jest większe od drugiego,
jedna pierś jest większa, tyłek dziwny.
Asymetryczna.
Jeśli ją porównać z książką do anatomii, to jest kosmitką.
Jeśli ją pani położy nago, będzie pani zdezorientowana.
Ja się tym zajmę. Przyniesie mi pani kawę?
- Przestraszyłeś mnie! - Jeszcze jedna.
- Nie mogę! - Możesz!
I nie kłóć się ze mną.
Zostaw te, a niektóre oddaj. Powiedz jej, że nic nie kupisz.
Nie! Panie, wybacz mi!
To nie moja wina! Przepraszam!
Cześć!
Witamy w Brazylii. Gorąco tu, co?
Niczego nie kupię.
No weź! Przynajmniej jedną rzecz.
Ma rację.
Nic na mnie nie pasuje, dziękuję.
Jesteś zła bo przytyłaś.
Zatrzymuję wodę w górnej części ciała.
Źle się czuje z tym, jak wygląda.
Musimy kupić wymarzone ciuchy.
Takie, co do których człowiek obiecuje, że schudnie.
Mam takich dużo w domu.
- Pa! - Kiedyś się zmieszczę.
- Chodźmy. - Masz na sobie klipsy zabezpieczające.
Jeśli miniesz wykrywacz, możesz wybuchnąć.
Boże, nie mogę iść do więzienia!
Spokojnie, damy radę. Musimy zaczekać.
A teraz chodź.
- Nie do wiary. - Powodzenia.
Nic nie kupi.
Musi iść do psychiatry.
- Dzięki za czasopismo. - Jasne!
Biedna turystka.
W Brazylii każdy dba o siebie.
Ten przejechał na czerwonym i zniknął.
A ten nie i został w tyle.
I dobrze zrobił. Musimy to uszanować.
Znalazłem uczciwą Brazylijkę! Nigdy takiej nie widziałem.
Powiadomię media.
Jeśli to twój trzeci raz, dostaniesz piosenkę.
Wrobiłeś niewinną osobę i stawiasz nasz kraj w złym świetle.
Brazylia już ma złą reputację.
Kamery pokażą, że włożyłem jej ubrania do torby
i nic jej nie będzie.
Jak mogłeś?
Nie mam pieniędzy, więc tak to zrobiłem.
Lepiej uważajmy.
Będą nas ścigać, a ja dopiero zacząłem.
ŁÓDKI
Czy to nie miało być szybko?
Jesteśmy tu od kilku godzin. Jem piątego loda.
Badamy teren. Widzisz tę agencję?
Przyjmują tylko gotówkę i czeki.
Musimy zaczekać , aż ktoś zapłaci czekiem,
zrobić zdjęcie podpisu,
a potem sfałszować czek i wymienić go na oryginał.
- Obrabowanie banku jest łatwiejsze. - Zrobimy to.
- Obrabujemy bank? - Tak.
Ta kobieta wygląda, jakby chciała wynająć łódź.
- Idź tam. - I co mam zrobić?
- Zrób zdjęcie czeku! - Jak?
Wymyśl coś i przynieś mi je.
Dobra, zaczekaj. Boże, pomóż mi.
Jest też Forte Beach, nasza najsłynniejsza plaża.
I specjalne wycieczki na plażę Peró.
Mamy pięciometrową motorówkę
i szkunera, które wkrótce odpływają,
ale wciąż mamy bilety na tę wycieczkę.
- Cześć. - Cześć. Tylko oglądam maskę.
Jeśli ją założę, przestraszę wszystkie ryby.
Uciekną.
Jakby wyginęły.
Pani pozwoli, że zapytam. Ma pani tylko wycieczki dla 500 osób?
- Nie… - Co?
Przepraszam. Na tym polega zabawa.
Pięćset osób wpadających na siebie. Tak jest fajniej.
Tak wolę.
Ma pani coś bardziej ekskluzywnego?
Jak łódź albo jacht?
Mogłaby pani kupić bilety na średnią łódź
i zabrać przyjaciół.
Świetnie. Ile to kosztuje?
- Tysiąc reali. - Tysiąc reali?
Tak, tysiąc.
By być na łodzi samemu? Nie mieć z kim flirtować?
Widziałam tam marynarza z wielkimi stopami.
Wyobraźcie sobie, jak wciąga kotwicę tymi silnymi rękami.
Mądra dziewczyna!
Przepraszam.
Przepraszam, to prywatna umowa.
- Karta kredytowa? - Zrobię selfie.
- Tylko gotówką lub czekiem. - Okej.
- Świetne oświetlenie. - Piękny dzień.
Cudownie.
Bardzo dobrze.
To dobry kąt. Przepraszam.
Niektórzy nie wiedzą, kiedy przestać.
Do mnie mówisz? Spójrz na mnie. Dlaczego patrzysz na nią?
Co za snobka. Co za okropne miejsce!
Obskurne miejsce ze śmierdzącym psem.
Pani pies jest brudny.
O mój Boże, ten smród!
Paskudne miejsce! Rety.
- Cześć! Dzień dobry. - Dzień dobry, jak się pani ma?
Mam nadzieję, że dobrze, bo ja nie.
Moja szefowa jest wkurzona.
Nie przedstawiłem się. Jestem Wendell.
Jestem kierowcą Silvii, która właśnie wynajęła łódź.
- Tej. - Tak. Pani szef jest miły?
Nigdy nie są.
Ale to nie pani wina. Tylko tej dziewczyny od selfie.
Lubi je pani?
Mnie nie przeszkadzają, ale ona non stop gadała.
Ma pani problem z szybkim mówieniem? Ja nie, ale szefowa tak.
Przez nią szefowa pomyliła czeki.
Dała pani nieprawidłowy, prosiła, bym go odebrał
i dał pani ten.
- Dobrze? - Tak.
Różni się tylko bankiem.
- W porządku. - Może się pani pospieszyć?
Czeka na zewnątrz i ma zły humor.
- Rozumie pani? - Tak.
- Niecierpliwa. - Sprawdzę to.
- Różni się tylko bankiem. - Okej.
- W porządku. - Ekstra.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jedenaście tysięcy reali.
Numer 11 jest zbyt ściśnięty.
Przykro mi, ale nie mogę.
- Cześć. Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co tam jest napisane? Jedenaście tysięcy reali.
Więc to jest to.
To pilne, potrzebuję tych pieniędzy.
Najpierw muszę skontaktować się z emitentem.
Cierpi na Parkinsona. Słyszała pani o tym?
Potrzebuję potwierdzenia banku.
W porządku.
Panie i panowie , proszę o uwagę.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale muszę coś powiedzieć.
Bank zabiera nam pieniądze, ale nigdy nic z tego nie mamy.
Moja ciotka Silvia, która mnie wychowała, ma Parkinsona.
Biedaczka uparła się, żeby wypisać czek
własnymi rękami.
Czuła się żywa, przydatna, aktywna. Wiecie?
Bo ten czek to darowizn dla potrzebującego dziecka.
A ta pani mówi, że jest źle wypisany.
Oczywiście, przecież ma Parkinsona!
- Numer jest ściśnięty. - Kłamie pani!
- Nic nie mówiłam! - Doprawdy?
Teraz nic nie powiedziała. Woli milczenie tchórzostwa.
Ale ona działa w imieniu banku.
Nie oszczędza swoich pieniędzy, tylko pieniądze banku!
A czy bank nas oszczędza?
- No nie! - Nie.
W następnym życiu chcę być bankiem.
Wszyscy im wybaczają, ale oni nikomu nie wybaczają.
Spójrzcie na tę kolejkę.
Wyjątkowo powolna!
To straszne, że seniorzy muszą czekać.
To okropne. Są starsi ludzie!
Słyszeliście kiedyś o Czwartym Wieku?
Nie? Dlaczego? Bo nie istnieje!
Trzeci Wiek jest ostatni!
Każda minuta ich życia jest cenna.
Jeden z nich może tu umrzeć.
Spójrzcie na nią, je z obawą.
Jest niespokojna, je ciasteczka, ciągle żuje.
Jej lęk to wina banku.
Stoi tam godzinami,
więc je, by zabić czas.
Była szczupła, gdy tu przyszła. Spójrzcie na nią.
Może zaraz wybuchnąć.
A drzwi obrotowe? Są piekłem na Ziemi!
Rezygnujemy z wejścia z obawy przed utknięciem.
Traktują nas jak przestępców.
Stajemy się przestępcami.
Wyciągamy telefony, klucze, wszystko.
Chcą naszych rozruszników.
Ktoś może tu dostać zawału.
A to wszystko wina banku!
Zgadza się!
Chcemy szacunku!
Szacunek! Chcemy szacunku!
Słuchajcie, nie wstrzymuję kolejki, bo chcę.
Nie chcą zrealizować mi czeku.
Zrealizujcie go!
Zrealizujcie mu czek!
Proszę posłuchać głosu doświadczenia, on jest bardzo doświadczony.
Zrealizujcie ten czek!
Nawet pulchna pani się zgadza. Też jestem pulchny.
Zrealizujcie go!
Zrealizujcie czek!
Gigant się obudził.
Gigancie własnej natury
Jesteś piękna, jesteś silna Nieustraszony kolosie
I twoja przyszłość Odzwierciedla tę wielkość
Ziemio czczona
Pośród innych tysiąca Jesteś ty, Brazylio, ojczyzno ukochana!
Synów tej ziemi Jesteś matką miłą
Ojczyzno kochana, Brazylio!
Tak!
Zrealizować czek!
Mam gęsią skórkę.
Nie mówiłem, że obrabuję bank?
- Okradłeś Silvię! - Co?
Jest ofiarą oszustwa.
Strata banku to nasz zysk.
Jedenaście tysięcy reali!
W życiu nie widziałam tylu pieniędzy!
- Ile to moja działka? - Zero.
Robisz się chciwa.
Jutro kupię ci przyczepę.
A potem?
Rozstaniemy się, jak ustaliliśmy.
Nie.
- Nie przyjmuję tego. - Nie chciałaś ode mnie przyczepy?
Chodźmy się zabawić. Kiedy ostatni raz to robiliśmy?
Przy hotelu jest impreza.
Nie, całe miasto nas ściga.
Dokąd idziesz?
Do sauny. Zrelaksować się po ciężkim dniu.
Do sauny? Zabawmy się!
Żadnej imprezy, Lohane.
Skończyliśmy na dziś.
Pójdę do sauny, a ty do łóżka.
- Połóż się i odpocznij. - Nie!
Bo kobieta w twoim wieku, w twojej sytuacji,
to zła mieszanka.
Co jest nie tak z moim wiekiem?
Clóvis?
Otwórz drzwi!
Clóvis!
Lohane?
Lohane.
Musimy porozmawiać.
Lohane, odpowiedz.
Lohane.
Nie! Nie do wiary!
Lohane?
Podrywasz moją żonę?
Mówisz poważnie?
Nawet nie odpowiem. Spójrz na mnie!
Nie znam twojej żony!
Wiesz czemu? To kobieta. Nie jestem zainteresowany.
Proszę.
Gdzie ta dziwaczka?
- Jest. Znalazłem cię! - Przestań!
- Uciekinierka! - Myślałam, że mnie okradasz.
Dokąd idziesz?
Staram się wejść na imprezę.
- Tę lamerską imprezę? - Chwila, Clóvis!
- Wracaj do hotelu! - Robisz mi krzywdę!
- Ale chcę iść na imprezę! - Przestań.
- Tylko na chwilę! - Nie ma mowy!
- Proszę, tylko 30 minut. - Puść mnie.
- Zabawmy się! - Puszczaj!
- Chodź ze mną! - Puść mnie!
Przepraszam.
Patrz, co zrobiłaś.
Kazałeś mi cię puścić, to puściłam.
Wziąłem prysznic, a teraz jestem brudny.
Patrz. Nie wierzę, Lohane.
Tylko popatrz.
To nie była moja wina.
Chcę się przytulić.
- Nie, Clóvis! Nie gniewaj się! - Przytul mnie.
Ty! To ty mnie oszukałeś!
Uciekamy!
- To wariatka. Gdzie mój czek? - Wracajcie!
- Gdzie mój czek? - Łapać ich!
Zatrzymać tych złodziei!
Biegnij!
Widzisz, co zrobiłaś, idiotko? Trzeba było mnie posłuchać.
Teraz nie mogę nawet odpocząć w tym hotelu.
Denerwuję się!
Nie mogę iść do więzienia!
Słuchaj, zabierz nasze rzeczy z pokoju i spotkajmy się przy aucie.
W czym mogę pomóc?
Dobry wieczór. Jak się pan ma?
Chciałbym się wymeldować.
Czy jest jakiś problem?
Ten hotel jest do dupy.
To miasto jest do dupy.
Stan.
Kraj.
Ta planeta jest do dupy.
Gdybym mógł, wymeldowałbym się z Drogi Mlecznej.
Ale nie mogę umrzeć. Dokąd mam iść?
A jeśli jest gorzej?
Pospiesz się. Muszę iść.
Wycofa pan depozyt?
Nie. Został już przelany.
Dostaniesz go w poniedziałek. Zwróć mi różnicę.
Nie mogę zwrócić czegoś, czego nie mamy.
Posłuchaj.
Jestem już cały brudny.
Chcesz pogorszyć sprawę?
- Oddawaj pieniądze! - Nie.
- Chcesz mnie oszukać? - Zwrócę panu pieniądze w poniedziałek.
W poniedziałek będę daleko stąd, jak Boga kocham.
Nawet całe morze tego miejsca
nie zmyje tego, co mi zrobiono.
Niestety musi pan poczekać.
Dobrze ,poczekam.
Ale usiądę, żeby się nie zmęczyć.
Nie, proszę pana.
Ale miło.
Proszę tego nie robić. Na litość boską!
- Nie, proszę. - Jestem zmęczony! Położę się.
- Wygodnie tu. Jestem śpiący. - Nie.
- Milutko. - Proszę tego nie robić.
- Proszę wstać! - Dobrze.
Nie ma sprawy, przepraszam. Wpadłem na to.
Zapłaci pan za to!
Oddaj mi pieniądze!
Rany, stary.
Udało nam się, Clóvis!
Wczoraj byłam bez grosza, a dziś jestem bogata!
Udało nam się?
Nie ma żadnych „nas”. Kim są „my”?
Jesteśmy różni. Chcemy innych rzeczy.
Ty chcesz się bawić, imprezować.
Ja nie. Jestem brudny. Nie mogłem nawet wziąć prysznica.
Jesteśmy różni, Lohane.
Chcę być sam. Lubię to.
Chcę być sam.
Jak Greta Garbo.
Rano kupię ci przyczepę i z nami koniec.
Dlaczego jesteś taki niemiły?
Prześpijmy się.
Ohyda.
To twoja przyczepa.
Nie, to nie jest przyczepa. Chciałam przyczepę.
Chciałaś, czas przeszły.
To wszystko, co mamy. Nie podoba ci się?
Przyczepa jest idealna do robienia burgerów.
Gdzie twoja brazylijska kreatywność?
Gdzie twoja umiejętność przetrwania?
Potrafimy się odkryć na nowo!
Możesz użyć tej furgonetki, by coś wymyślić.
Van Combo!
Mam dość bycia Brazylijką!
To twoja strata,
bo wnieśliśmy bezcenny wkład.
Samolot, zegarek , głosowanie elektroniczne, prostowanie włosów
i najsłynniejsza depilacja brazylijska.
- Pełne bikini. - Nie.
Ta depilacja jest do bani w kwestii sikania, bo siki są wszędzie.
- Nie potrzebuję tych informacji. - Potrzebujesz!
Kobiety cierpią w tych okropnych łazienkach!
Musimy ćwiczyć mięśnie czworogłowe, by sikać,
s strumień musi być stabilny i równy.
Nie chcę tego wiedzieć. Zgadzasz się na furgonetkę?
- A mam wybór? - Nie.
Więc to koniec. Dziękuję.
Bardzo proszę. Nie ma za co.
Do zobaczenia?
Może. Życie jest nieprzewidywalne.
Dobrze.
W porządku.
Świetnie.
Super.
Do widzenia.
Teraz się żegnamy naprawdę.
Powodzenia, Clóvisie. Trzymaj się.
Ty też.
Nie nauczyłem się żegnać
Nie wiem Czy kiedyś się do tego przyzwyczaję
Patrzę ci w oczy
I wiem, że widać je w moich
To spojrzenie w twoje oczy
Nie mam nic do powiedzenia
Co, do cholery?
Oszalałaś? Co robisz?
Dałeś mi furgonetkę.
A obiecałeś mi przyczepę. Chcę przyczepę!
Nie narzekaj!
To jakaś bzdura!
Dałem ci, co mogłem. Weź ją!
Mówiłeś, że dasz mi przyczepę. Chcę przyczepę!
- Nie! - Tak!
- Jesteś głupia! - Ty jesteś!
Do diabła!
Co jest, kurwa?
Nie do wiary.
Kurwa mać!
Zmień stację, ta piosenka jest do bani.
Mnie się podoba.
A mnie się podobało moje auto.
Ale musiałem je zostawić z rozwalonym silnikiem.
Jak ty zrzędzisz.
Mój Boże.
Świętujmy, że nasza rodzina znów jest razem!
Co? Jestem tu tylko dlatego, że muszę.
Trzymasz się mnie jak wirus. Niedługo się ciebie pozbędę.
Mam problemy techniczne. Czy ktoś mnie słyszy?
Uwielbiam ją!
Ta piosenka jest super.
Superowa.
To piosenka o jeździe, o wolności.
Poczuj wolność.
Gliny mnie ścigają, pamiętasz?
Jesteś pesymistą.
To przyciąga negatywność.
Jesteś zbyt poważny, zrzędliwy.
Musisz się cieszyć życiem.
Mam się cieszyć?
Mam żyć?
- Tego chcesz? - Tak.
- Chcesz wolności? Dobra. - Wolność.
Wolność!
Radość!
O to chodzi.
Nic nie poczułem. Moje życie się nie zmieniło.
Bo nie mówiłeś poważnie.
Nie pozwoliłeś sobie być wolnym.
Spójrz na mnie.
Jestem zagubiona, siedzę obok przestępcy,
ale jestem tu fizycznie i duchowo.
- Mam odpuścić? - Tak.
I żyć?
Ciągle tylko krytykujesz.
To była tylko rada, nie musisz tego robić.
Jeśli chcesz wolności, to ją dostaniesz.
Powiedz ludziom, że tu jestem…
Wyzwól mnie, DJ-u!
Więc ryzykuj, całuj, popełniaj błędy
Miłość nie pojawia się z ostrzeżeniem
Powiedz ludziom, że tu jestem Żyjemy tylko raz
Lohane!
Lohane! Uważaj!
Mam dość!
Ciężko było tak żyć!
Bardzo ciężko!
Po tym wcieleniu daruj mi powrót.
Nic więcej nie zniosę!
Bez jaj.
Przykro mi, Clóvisie.
Kurwa mać!
Clóvisie, jestem głodna.
Ty nie?
Mówię do ciebie.
- Mów do mojej stopy! - Twoja stopa cuchnie!
Twoja przeszłość cuchnie.
- Jest taka sama jak twoja. - Wcale nie.
Dorosłem, ewoluowałem i żyłem dalej.
Moje życie się popsuło przez ciebie.
Clóvisie, nie kłam.
Gliny cię ścigały, a ja cię uratowałam.
Przyniosłam ci radość.
Wyłącz to. Nie chcę z tobą rozmawiać.
Mów do mojej stopy.
Lohane.
- O co chodzi? - Komar.
- Daj spokój. - Mówię serio, potrzebuję go.
- Po co? - Do jedzenia.
- Komara? - Stój!
Nie ruszaj się.
Nie ruszam się, Clóvisie.
Jestem otępiała z głodu.
Mój żołądek sam się zjada.
Jeśli włożę jedzenie do ust, rozpadnie się.
Wylądował.
Co to było,?
To przestępstwo.
To przemoc domowa.
Ludzie mówią, że w rodzinie, w domu dochodzi do napaści!
Jakim domu?
To jest dom? Od kiedy?
Stoczyliśmy się na dno.
Nie chodzi o przyczepę
czy bogactwo.
- Nie? - Nie, to prawo dżungli.
Chodzi o przetrwanie.
O to, by nie głodować.
Dokąd idziesz?
- Szukać jedzenia. - A ja będę tu głodować?
Nie wiem!
Nie jestem twoim opiekunem. Nie będę karmić lenia.
Nie jestem leniem!
Mam firmę, Clóvis. Jestem właścicielką małej firmy.
Małej, mikroskopijnej. Nikt o niej nie wie.
Nie chcę cię słuchać. Mam cię gdzieś!
DJ, włącz muzykę! Dawaj!
Ludzie się boją,
bo dwaj oszuści przybyli do Mikroregionu Lagos
i zaczęli popełniać przestępstwa.
Clóvis! Wracaj tu, szybko!
Oszukali już biuro podróży,
bank i luksusowy hotel w Arraial do Cabo.
- Co? - Posłuchaj.
Kamery miejskie złapały ich na gorącym uczynku.
Policja została poinformowana, a nagranie pomoże w śledztwie.
Clóvis!
Przesadziliśmy.
Straciliśmy kontrolę, Clóvis!
Czemu nie uczyliśmy się więcej?
Mógłbym być lekarzem, prawnikiem.
Mogłabym pracować w sądzie, a spójrz na mnie!
Co powiedziałaś?
Chciałam być lekarzem.
Problem w tym,
że między mną obecnie a mną lekarzem
jest szkoła medyczna, która trwa osiem lat.
To, co powinno pomóc mi zbliżyć się bycia lekarzem,
powstrzymuje mnie.
Życie jest pokręcone.
Zwariowane.
Wiem, jak się stąd wydostaniemy.
PORT LOTNICZY UMBERTO MODIANO
ODLOTY
- Nagły wypadek! - To przeszczep, przepraszamy.
- To nagły wypadek. - Musimy wejść na pokład.
- Nie poinformowano mnie. - To informuję.
Obowiązują nas specjalne procedury.
Wiesz, czego nam potrzeba? Serca! Co tu jest? Serce!
Ktoś umiera, a ty marnujesz nasz czas!
Siły powietrzne tak robią.
Przewożą polityków. Nie mają nawet serca!
Siły powietrzne nas przysłały, a wy nas do nich odsyłacie?
Co mam zrobić?
Poprosić Mikołaja o sanie?
To mam zrobić?
To oburzające! Nie mogę wejść na pokład!
Skandal!
Dobrze, samolot nie jest pełny.
- Dokumenty, proszę. - Proszę.
Nie wierzę, że to zrobiliśmy!
Możesz głośniej? Chcesz zostać aresztowana teraz czy później?
- Co? Nic nie zrobiłam. - Tak, teraz jesteś święta.
- Idę do toalety. - Śmiało.
- Zostań tu, nie znam tego miasta. - Dobrze.
Jeśli mnie zostawisz, za dziesięć lat znajdą mnie z dredami.
- Włóczęgę. - Pospiesz się.
- Żebraczkę! - Idź już!
Clóvis.
- Jesteś aresztowany. - Szlag.
Kurwa mać.
Szybciej. Co tak długo?
Nie potrafią nawet aresztować ludzi w tym kraju.
Ruchy!
Clóvis?
PRZYJĘCIE: 14 KWIETNIA 2017
W więzieniu, bez pieniędzy, bez Lohane i z tym szalonym brodaczem obok.
To byłby koniec dla każdego.
Ale prawdziwy oszust nigdy się nie poddaje.
Wiesz, że już po tobie?
Z twojej kartoteki wynika,
że spędzisz w więzieniu jakieś 20 lat.
- Porozmawiajmy. - Nie będę z tobą rozmawiać.
Nunes, zabierz go.
Jeśli ci pomogę, pomożesz mi?
Ty mi pomożesz? Nie możesz się powstrzymać. Mów.
Myślisz, że ten facet ma mi coś do zaoferowania?
Drań.
Dwieście lat temu
chorążego rozwścieczyła niesprawiedliwością Portugalczyków
i walczył o naszą wolność.
Ale jego wspólnicy go wydali.
Został powieszony, poćwiartowany, a jego szczątki pokazywano publicznie.
Zdrajców uniewinniła królowa.
Od tamtej pory na takie działanie jest kilka nazw:
donosiciel, skarżypyta, informator, kapuś.
A niedawno powstała fajniejsza:
Pójście na ugodę.
Pogadam z nim.
Jest na czasie.
Wszyscy to robią.
Nie mogę tego przegapić.
Ty też nie, prawda?
Gadaj.
Zrobię to, jeśli dostanę ułaskawienie.
O czym ty mówisz?
Senator federalny.
Kontynuuj.
Pranie pieniędzy dzięki fałszywym dziełom sztuki.
Wiem o tym, bo jestem zamieszany. Fałszerz.
Miło poznać. Jestem artystą.
Który jest podważany, niedoceniany, za mało opłacany…
Ale nie mówmy o tym.
Chcę współpracować,
a ty złowisz nie tylko małą rybkę, jak ja,
ale i rekina.
Rekina! Zgadza się.
- Nunes! - Co?
Jadłeś kiedyś rekina?
Słuchaj, nierobie, federalni zainteresowali się sprawą.
Widzicie?
Myślisz, że ta bransoleta to tylko ozdoba?
Jesteś obserwowany przez całą dobę.
Obiecałem przynieść głowę senatora na półmisku,
więc nie myśl, że mnie wykiwasz.
Spokojnie, nic nie zrobię za twoimi plecami.
Jeszcze jedno.
Jeśli coś pójdzie źle, będzie po tobie.
I nie przez 20 lat, a dożywotnio.
Wszystko się uda.
Pomyśl o awansie.
Weź to.
Mam drugi komplet. Tydzień.
Tyle dostałeś. Tydzień.
Lohane? Gdzie jesteś?
Oszustwo z czekiem działa w São Paulo.
- Prawie się nabrałam. - Stworzyłem potwora.
Nie, nie stworzyłeś potwora,
urodziłeś go i zostawiłeś w rynsztoku.
Mówiłem, żebyś mnie nie opuszczał.
Na szczęście jestem urocza.
Cześć!
Pozwolisz mi mówić?
Clóvis, nie będę na ciebie zła,
tylko dlatego, że zostałam tylko z ubraniami,
a teraz wyglądam oszałamiająco
w jednym z największych miast, São Paulo,
i szukam lepszych okazji…
Jeśli wiesz, co mam na myśli.
- Mamo, gdzie jesteś? - Na czym skończyłam?
Jestem na Oscar. Oscar Freire.
Miałaś rację. Jesteśmy rodzeństwem.
Rodzeństwo się kłóci.
Złoszczą się, kłócą, mówią, że nie będą ze sobą rozmawiać.
- A 30 minut później wszystko gra. - Trzydzieści?
Spędziłem noc w São Paulo całkiem sama.
- Widziałam straszne rzeczy. - Słuchaj.
Musiałem coś załatwić i znaleźć dla nas miejsce.
A teraz zabieram cię do mieszkania, które załatwiłem.
- Już to zrobiłeś? - Mam znajomości.
Chodźmy, bo naprawdę jesteśmy rodzeństwem.
Jesteśmy rodziną i mam dla ciebie propozycję.
Propozycję?
Nasz ostatni wspólny przekręt.
Duży.
Wiedziałam, Clóvis.
Kiedy mówiłeś o rodzeństwie i rodzinie, wiedziałam, że coś knujesz.
Niestety nie mogę.
Mam coś , czego nie mogę przełożyć. Moje życie!
Nie mogę go przegapić.
Skoro przeżyłam bez ciebie 24 godziny, to przetrwam cały miesiąc.
Nie chodzi o przetrwanie,
tylko o coś wielkiego. Dużo pieniędzy.
Niemożliwe. Ile?
Wiesz, że zawsze lubiłem rysować.
W końcu stałem się naprawdę dobrym malarzem.
Tak dobrym, że podrabiałem słynne obrazy.
Skontaktowałem się z senatorem, który lubił kupować te obrazy.
Potem sprzedałem mu fałszywy obraz za niezłą kasę.
Ale włamał się do mojego mieszkania, odzyskał swoje pieniądze
i ukradł te, które zarobiłem na sprzedaży Chrystusa.
Dlatego uciekałem w dniu, w którym się zjawiłaś i cię potrąciłem.
Fałszerz sztuki?
Tak.
O Boże.
Ciągle mnie zadziwiasz.
Musimy tylko sprzedać mu nowy obraz.
Dobrze płaci.
Zrobię wszystko idealnie, jak zawsze.
Ale on mnie zna, już mnie wykiwał,
więc musi z nim pogadać ktoś nowy.
Nowa dziewczyna. Ty, kochanie.
Nie ma mowy.
Słuchaj, chcesz robić interesy z gościem, który cię wykiwał?
Co ja mam zrobić, skoczyć z mostu?
Płukać gardło wodą z Tietê? Nie ma mowy!
- Czego jeszcze chcesz? - Tym razem się uda.
Wystarczy sprzedać obraz i odebrać pieniądze.
Zaufaj mi.
To ostatni przekręt, obiecuję.
Będziemy mieli lepsze życie.
Zaufaj mi.
- Dostanę połowę pieniędzy? - Oczywiście!
Będziesz mogła kupić nową przyczepę i wiele więcej.
Nie, kupisz ją za swoją połowę, jak obiecałeś.
Dasz mi moją część, a potem kupisz przyczepę za swoją.
- Co za mądrala. - Miałam dobrego nauczyciela.
Zgoda.
Umowa stoi.
Abaporu.
Jeden z najważniejszych obrazów w historii sztuki.
Kupiono go na aukcji za 2,5 miliona dolarów.
- Ponad sześć milionów reali. - Za drogi.
- Dziś jest warty 30 milionów. - Cholera! 30?
A moje burgery kosztują trzy dolary.
Namalował go Tarsila do Amaral.
Tarsila? Kim ona jest?
Tarsila była nowoczesna.
Ja też uważam się za nowoczesną, Clóvis.
- Miała czystą technikę. - Opanowałam tę technikę.
Moje konto bankowe jest wyczyszczone.
Napisz, że miała fazę Pau-Brasil.
Pały. Szczęściara.
Mnie ta faza nigdy nie minęła.
Jestem w tej fazie od wieków, a nigdy nie widziałem zagranicznych pał.
Posłuchaj.
Musisz być przekonująca.
- Okej. - Okej?
Namaluję teraz Portinari.
Komu?
Dziewczyno…
Impresjonizm, ekspresjonizm, kubizm i surrealizm! Już!
Impresjoniści malują swój obraz rzeczywistości. Nuda.
Ekspresjoniści wyrażają swoje cierpienie, emocje.
Upijają się, a ich obrazy są dziwne. Podobają mi się.
Co się stało, Clóvis?
- Kryzys twórczy. - Chyba ekonomiczny.
Nie można mieć kryzysu twórczego, jak się nie ma pieniędzy.
Namaluj cokolwiek!
Wiem. Mam być twoją muzą?
Tania erotyka? Oszalałaś?
Mój kryzys będzie trwać wiecznie. Idź się uczyć.
Picasso: Hiszpan, kubista, milioner.
Ja: Brazylijka, oszustka, pojebana.
Niesamowity!
Okropny.
Nie jestem gotowa.
Wszystko mieszam. Jestem zdesperowana.
Mów to, co ci kazałem.
Że interesują go dzieła o dużej wartości artystycznej i finansowej,
a ty masz coś, co mu się spodoba.
Nie wiem, co to jest.
Tyle kłamałam, a teraz mam być szczera?
Niedobrze mi.
Przynieś mi wody.
Gust jest dobry, ale kasa to kasa.
Może ci się nie podobać Picasso w salonie,
ale spodoba ci się Picasso na koncie.
Tak, wyślę. Już wysyłam.
Chwileczkę.
Załatwione.
Ale bądź dyskretny.
Udawaj, że dostałeś jakieś akty.
To też prawda,
bo artystka rozbiera się do sztuki.
Mówiłem, że to niesamowite.
- Trzydzieści tysięcy? - Sto.
Nie, przepraszam. To jedna rata.
Sprzedajemy za 100, ale tobie za 90.
- Albo wcale. Nie odpuszczaj. - Albo wcale.
Nie odpuszczaj.
No więc?
Nic z tego.
Sukinsyn.
Odrzucono mnie za coś, czego nawet nie chciałam.
To wszystko twoja wina. Co teraz?
„50 kawałków i załatwione”.
Dobra.
Słyszysz mnie, Clóvis?
Głośno i wyraźnie.
Zachowuj się naturalnie, jakbyś była uczciwa.
Nie wiem jak, urodziłam się nieuczciwa
Nie odpowiadaj! Pomyślą, że zwariowałaś.
Już tak myślą.
Jestem medium. Jestem tu dla waszej rodziny,
Zmarli zameldowali się w niebie, wszystko jest w porządku.
Masz mroczną energię.
Pomodlę się za ciebie.
Cholera jasna!
Jesteś martwy czy żywy?
Czy ten mężczyzna jest żywy?
To Fortunato.
- Jezu! - Fortunato. Miło poznać.
Nie rób tak, nie wiadomo, czy żyjesz. Wyglądasz jak duch.
São Paulo wybudowano na cmentarzu tubylców.
São Paulo to dwupiętrowy cmentarz.
Energia tutaj jest mroczna.
Mam gęsią skórkę. Co, do diabła?
Przyszedłem po obraz.
Nie jestem fałszerzem.
Jestem medium i używam duchowości do malowania.
Nie używam rąk, to wyjątkowa technika.
Maluję stopami i robię tak…
Powinieneś to zobaczyć.
Nie obchodzi mnie, czy je malujesz.
Przyszedłem tylko po obraz. Gdzie jest?
- Co to było, Lohane? - Co?
- Tak.
Tak!
Za dużo ludzi mówi jednocześnie.
Przepraszam.
Nawiązałam świetne połączenie.
Pochowano tu świetnych artystów. Mówią do mnie.
Są zadowoleni z naszej umowy. To umowa życia lub śmierci.
Żartuję.
Powiedz, że coś ci wpadło do oka.
- Co tu się dzieje? - Coś mi wpadło do oka.
Moje oko! Coś tam jest.
- Dlaczego ten bezdomny na nas patrzy? - Co? Bezdomny?
Ten tam?
Nie widziałam go, wtopił się.
Na cmentarzach są żebracy.
To ofiary voodoo.
Zjadają ofiary, bo nie mają jedzenia.
To jedzenie dla świętych, jest świetne.
Gumbo, gulasz. Jest boskie, pyszne.
- Wybacz. - Zapytam ponownie.
- Znasz tego bezdomnego? - Skąd mam go znać?
To absurd! Nikt nie zna bezdomnego.
Kto po nich dzwoni i zaprasza na drinka?
Skądże. Przejdźmy do rzeczy. Twój Portinari.
Mówiłem, że się uda.
Jesteśmy drużyną, jesteśmy duetem!
Tak, jesteśmy duetem!
Zaśpiewajmy w duecie. Żadnego śpiewania w pojedynkę.
Jesteśmy duetem, więc śpiewajmy.
- Którym duetem? - Sandy i Júniorem.
- To też rodzeństwo. - Jestem Sandy!
- Powiedziałem to pierwszy. - Nie!
Ja jestem Sandy. Ty jesteś Júniorem.
Nie chcę być Júniorem.
Nie muszę. Nie utożsamiam się z nim.
Jestem bardziej jak Sandy.
Ja będę Sandy, przykro mi.
To będzie Sandy i Sandy. Nie będę Júniorem, bo ty jesteś Sandy.
Dobra, Sandy i Sandy.
Powiemy społeczeństwu, że nie przestrzegamy zasad.
- Możemy robić, co chcemy. - Świetnie, napijmy się, Sandy.
Postanowiłam wyłożyć karty na stół
Postanowiłam cię dopaść
I pokazać, że szaleję
Za tobą
Lepiej pomyśl
O tym, co mi powiesz
Chcę, żeby ktoś mnie kochał
Lepiej pomyśl
O tym, co zrobisz
Żebyś mnie nie skrzywdził
Zawsze będę cię kochać
Szaleję za tobą I to na serio
Chodź do mnie
Bądźmy szczęśliwi
Clóvis?
Dzień dobry.
Witajcie na tym pięknym wydarzeniu. Wy je upiększacie.
Widzę, że mamy tu dziś wybitnych ludzi,
ale gwiazdą imprezy
jest bardzo rzadki obraz Portinariego.
Spójrzmy na niego. Proszę.
Jaki piękny obraz. Mam gęsią skórkę.
Dawno nie widziałem Portinariego z bliska.
Właścicielem tego rzadkiego dzieła sztuki
jest wybitna postać z Brazylii,
senator Afonso Narcos, który jest tu dziś z nami.
Proszę, niech pan wstanie.
Niezły garnitur, senatorze.
Dziękuję. Proszę usiąść.
Początkowa cena za to arcydzieło,
ustalona przez rzeczoznawców,
wynosi 800 000 reali.
Ktokolwiek?
Milion? Wspaniale!
Milion! Kto da więcej?
Mamy tam entuzjastę. 1,2 miliona.
Kto da więcej?
Milion czterysta.
Szykuj się, Clóvis. Już czas.
- Napełnij kieliszek. - Poproś innego kelnera.
Teraz, Clóvis.
Lohane, nie! Co tu robisz?
- Co ty tu robisz? - Po raz pierwszy…
Jak się tu dostałaś?
Śledziłam cię.
Idź sobie. Zaufaj mi, tak będzie lepiej.
Zaufać ci, Clóvis?
Co ukrywasz?
Ukrywam cię przed glinami. Idź stąd.
Przepraszam.
Kto da więcej ? 2,3 miliona.
Ktokolwiek?
2,6 miliona reali.
Ktoś jeszcze? 2,8 miliona.
Zacięta walka.
Kto da więcej?
Mamy trzy miliony!
Facet, który kupił go ode mnie, kupuje go znowu?
Co ty knujesz?
Sprzedany temu panu. Gratuluję.
Brawa dla tego pana.
Nie mogę teraz wyjaśnić, idź stąd!
Najpierw mi wszystko wytłumacz.
Wchodzisz mi w drogę. Idź!
Przestańcie!
Tylko na chwilę.
Mam coś dla państwa.
Dlaczego kelner przerywa aukcję?
Niektórzy mówią, że ludzie nie doceniają sztuki.
Planuje pan licytować? Zapisał się pan?
Nie po to tu jestem.
Chcę złożyć ofertę.
Skoro ten obraz jest warty trzy miliony, to powiedzcie mi coś.
To ile ten jest warty?
Co? Fałszywa replika?
Który? Mój czy senatora?
Albo oba?
Który to podróbka?
- Aresztować go. - Jest szalony! Ochrona!
Uwaga! Koniec aukcji!
Co?
Co się dzieje?
Proszę się rozejść w spokojny i zorganizowany sposób.
Spiszę państwa zeznania.
Pan nie, senatorze. Chwileczkę.
Proszę zaczekać.
Zatrzymaj się!
Senatorze, jestem szefem policji.
Przepraszam,
ale dostałem informację o próbie wyprania pieniędzy
za pomocą pańskiego obrazu.
Nie znaczy to, że jest pan zamieszany,
ale mamy dowody na to, że obraz jest fałszywy.
Jestem senatorem federalnym.
Mam pewne przywileje.
- Naprawdę? - Nie przejmuj się.
Zrobię wszystko, by wyjaśnić tę sytuację.
Pan pozwoli.
Zapłacił za obraz 50 tysięcy,
by legalnie dostać za niego trzy miliony.
Brudne pieniądze o nieznanym pochodzeniu trafiłyby legalnie na jego konto.
Proszę rozmawiać z moimi prawnikami.
- Ufam wymiarowi sprawiedliwości. - Nie aresztujesz go?
- Aresztuj go! Ja to zrobię. - Nie!
- To boli! - Dokonam obywatelskiego aresztowania!
- Aresztuj go! - Szefie.
Co się dzieje?
Nie, nie ją.
Senator jest wolny, a ona nie?
Jest, jak jest.
Obiecałeś spisek, pranie pieniędzy i senatora.
Senatorowie są nietykalni. To kto został?
Fałszerz i odbiorca.
Nie wiesz, że zawsze tracą najsłabsi?
- Nie taka była umowa. - Zawarłem umowę z tobą.
Ty ją w to wciągnąłeś.
Gdybyś powiedział mi prawdę, pomogłabym.
Nie mogę wrócić z pustymi rękami.
Muszę myśleć o awansie.
Prawda?
- Zabierz ją. - To dobry człowiek.
- Pracuje, ma przyczepę. - Tak.
Jest wojowniczką. Zmusiłem ją do tego.
Mówiłeś, że wszystko gotowe.
Mówiłem, że jestem ciężarem.
Możecie wykorzystać to wszystko przeciwko mnie, ale ją puśćcie.
Zabierz mnie od społeczeństwa i ludzi…
ale nie zabieraj jedynej osoby, którą kocham.
Co to ma być? Opera mydlana? Kim wy jesteście?
Rodzeństwem.
18 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Odsiedziałem swój wyrok.
Sąd skazał mnie
na osiem lat więzienia, ale stopniowo skracał wyrok.
Zmniejszył karę za pomoc w rozwiązaniu przestępstwa, które sam popełniłem.
Potem została zmniejszona jeszcze bardziej.
Było tyle apelacji,
że chyba zostałem zwolniony za zasługi.
A jeśli uważacie że mój wyrok był krótki,
mimo tych wszystkich dowodów,
to senatorowi się upiekło.
Nie do wiary!
PRZEKRĘCIARZE
Proszę bardzo.
Podwójny przekręt to dwa burgery, ser, sałata i pomidor.
Recydywista jest z kurczakiem i naszym specjalnym sosem.
Wegańskie oszustwo smakuje jak mięso,
ale to bakłażan z sosem barbecue.
A Sałatka Złoczyńców zrobiona jest z tofu.
- Nie lubię tofu. - A ja tak.
- Naprawdę? - Jasne.
- Prosimy dwie. - Dwie?
Dwie sałatki, Lohane!
Już podaję!
I to jest dobra serwetka! Jest super!
Z dumą podaję dobre produkty moim klientom.
Tu mamy sos barbecue i majonez.
Prawdziwy majonez. Przepyszny.
- Smacznego! - Dzięki.
Po sałatce nikt się nigdy nie rozchorował.
Niektóre rzeczy są o wiele gorsze.
Nie bądź leniwy, Clóvis!
Wracaj do pracy!
- Musimy opłacić rachunki. - Ale pracuję!
Nie widzisz? Pracuję.
Podać coś jeszcze? Widzisz? Pracuję.
Idź zrobić kanapki.
Napisz, że miała fazę Pau-Brasil.
Nie do wiary.
Impresjoniści malują swój obraz rzeczywistości, piękna.
Nuda.
Ujawniłeś się już?
Ujawniłeś?
Mam burgera Lohane, kurczaka Lohane, sałatkę Lohane i Ho…
Holane!
Od początku.
Jeszcze raz.
Nie mam pozwolenia, nie mogę sprzedawać jedzenia,
ale nie możecie…
- Czekaj! - Wracajmy!
- To świetna impreza! - Do bani!
Czekaj!
Puść mnie. Kiedy wyruszamy?
Wracajmy!
- Zostań tu ze mną. - Puść.
- Puść mnie! - Nie!
Chodźmy spać.
Staram się.
Siły powietrzne nas przysłały,
a wy nas do nich odsyłacie?
Co mamy zrobić?
- Podajesz sztuczny majonez… - Uważaj!
Jest luźna.
Na miłość boską, nie rób tego.
Chciałam być lekarzem.
Problem w tym,
że między mną obecnie a mną lekarzem…
Przepraszam.
- Zrób dwie. - Dwie? Dwie sałatki…
Pa!
Upuściłeś mikrofon.
Skoro przetrwanie…
Skoro „przetrwanie”.
Nasz ostatni wspólny przekręt. Duży.
Wiedziałam.
Wiedziałam…
Wiedziałam.
Napisy: Agnieszka Otawska