Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ruchy!
No szybciej!
Nie możemy z nimi znowu przegrać!
Uwaga! Jadą mistrzowie geocachingu!
Tam są!
Poddajcie się! I tak wygramy.
- Jazda stąd, dupki! - Właśnie!
Szybciej! Doganiają nas.
Jest nowa wskazówka!
- Yoli, skrót na wprost! - Dzięki, Pili!
Cholera, pojechali za nami! Szybko, Yoli!
Frajerzy!
Uwaga!
Tak!
Uwaga!
Przepraszam!
- Ostry zakręt w lewo! - Jasne!
Przepraszamy!
Oby były czyste!
Przepraszamy, to wyścig!
No dobrze.
- Z drogi! - Orientuj się!
Lipa!
Jedziemy z tym.
Co jest dalej?
„Zejdź na samo dno, a znajdziesz tam klucz do skrytki.
Kod jest na półce”.
Na samo dno?
Yoli, wysłałam ci taki filmik!
Ten o tunelach pod basenami?
- Basen to nie dno! - Właśnie!
- Tam! Chodź. - Gdzie one idą?
Na wprost!
Uwaga, poszukiwacze. Zostało pięć minut.
Ruchy!
- Pili, jest ich mnóstwo. - Tak jak kombinacji!
Widzicie to?
Idziemy.
Co to jest?
„Zejdź na samo dno, a znajdziesz tam klucz do skrytki.
Kod jest na półce".
Kod jest na półce!
Yoli, to…
To skrytka z pięciocyfrowym zamkiem!
Dobrze!
Znalazłam!
Siedem…
Dwa… Jeden…
Pięć… Sześć!
Sześć!
Wszyscy dzielnie walczyliście, choć było ciężko, więc wiwat dla was!
Wygrałyście wyjazd na obóz geocache w górach Catskill!
DJ, startuj!
To będą najlepsze wakacje na świecie!
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Klopidogrel. Lek na serce, dla mojego ojca.
Tydzień temu miał zawał.
Dobrze. Świetnie, dziękuję.
O’AHU, HAWAJE [NIE GÓRY CATSKILL]
- Hej! - Tylko na dwie minuty.
Idź do pracy i sobie kup.
To ważne! Omija mnie obóz, więc Yoli mi o nim opowie!
Mamo!
Pili, spokojnie. Możesz sprawdzić pocztę w domu.
A jeśli dziadek nie ma internetu?
Cześć, tato!
Chryste.
- Mrówki! - Pachnie jak…
Starzy ludzie i rozczarowanie.
Co to jest?
Ostatnie wezwanie?
Tata!
Co to?
Drugi znak, że jesteśmy w piekle. Pierwszy to brak Wi-Fi.
Mamo! Skąd mam wiedzieć, co mnie omija na obozie?
Oj, tato.
Hej!
Co robisz? Jezu!
- Mamo! - Ioane, nie zabij siostry.
Prawie urwałaś mi sutek!
Tak się robi głupim dupkom.
Wystarczy.
Pogódźcie się.
- Ja? Urwała mi sutek! - Ja mam przepraszać jego?
Pogódźcie się.
Ioane, ty pierwszy.
Przykro mi, że jesteś irytująca.
Przykro mi, że masz takie wymiona.
Przepraszam, że zepsułem kijek z lustrem do geodziadostwa.
Przepraszam, że pocieram tyłkiem o twoją poduszkę.
Dzięki za powód, żebym spalił ci…
Ioane!
Tato!
Nienawidzę cię!
Mówiłaś, że dziadek będzie miał Wi-Fi.
Wyluzuj, Pili. To durny obóz i fałszywe skarby.
Twoja twarz jest durna.
Durne to jest mieszanie dwóch par butów.
- Wiesz, co jest durne? Cały twój… - Hej!
Co to ma być? Drzecie koty, a nic z tego nie przychodzi!
Trzeba wam za to dać w tyłek.
Że co?
Tato, co ty tam robisz?
- Powinieneś odpoczywać. - Jestem Hawajczykiem. Dbam o ziemię.
Przez dziesięć lat nikt mi nie rozkazywał.
A ty od razu się rządzisz.
Doktor Campos mówił, że masz leżeć w łóżku!
Nie obchodzi mnie doktor Campos.
Nie musieliście przyjeżdżać!
Oczywiście, że musieliśmy!
Na zdjęciu wyglądacie na wyższych.
I chudszych.
- Śmiało, brachu. Spróbuj. - To trochę niehigieniczne.
Po prostu zjedz.
Dzięki?
Mahalo.
Śmiało, powiedz „mahalo”.
Mahalo.
Nie było czasu na naukę hawajskiego?
Pewnie, że nie. Mieszkamy w Nowym Jorku.
Tylko podstawy, tylko o to prosiłem.
- Pada. Chodźmy. - A ty, chłopcze?
- Tańczysz hula? - Pewnie, że nie.
Wszędzie można mówić po hawajsku.
- Nikt tak nie mówi w Nowym Jorku. - I to jest problem.
Monks?
Co to?
Hawajski?
Zabiją nas i wezmą złoto?
O rany!
Biegasz jak John Wick!
Czy ty kradniesz?
Proszę cię, nikt nic nie ukradł.
- A to co? - Nie twoja sprawa.
Kim jesteś?
Rozumiem. Jestem Casper. Aloha.
Pili.
- Kimo to twój dziadek, tak? - Biologicznie.
- Co z twoim kotem? - To Mortimer.
Wyprowadzam grubasa, bo inaczej dostanie cukrzycy.
- Ale ty go ciągniesz na wózku. - Motywuję go.
Skąd się tu wzięłaś?
Chciała poznać Mortimera.
Właśnie.
To znaczy… Że cię lubi.
To załatwiamy sprawę czy nie?
- Pewnie. - No dobra.
Kardynałku czubaty,
nie znałem cię, ale chyba umiałeś się bawić.
Do zobaczenia!
Spoczywaj w pokoju.
Zaraz, on nie był twój?
To nie moje zwierzaki.
I tak smutno mi, że umarły.
Dobrze, że komuś na nich zależy.
Czcimy zmarłych, opowiadając historie,
utrzymując i łącząc ich wailua,
ich ducha,
z aloha.
Oszałamiający.
Mamo, gdzie jest ten słownik hawajskiego?
Zajrzyj do mojego biurka!
SŁOWNIK HAWAJSKO-ANGIELSKI
Słyszałaś mnie, słonko?
Znalazłaś ten…
Nie znałam tego zdjęcia taty.
Kua.
Zapomniałam, że to mam.
Pili.
Wiem, że jesteś zła, bo nie pojechałaś na obóz.
Więc…
Może jutro pójdziemy na geocaching?
Tak! Jeszcze nie wyszukałam tu skrytek.
- Pewnie są tu jakieś fajne. - Super! Chodźmy jutro.
„Marchadores nocturnos”?
Lapu? Wędrowcy?
Oddawaj! Co ty…
- To nie twoje! - Rysunek wędrowca?
Wiesz, co to jest?
Duchy hawajskich wojowników.
Bobby mówił o nich, gdy wrócił z Maui.
Co Frajer Bobby wie o Hawajach?
A czego on nie wie?
Mówił, że wędrują nocami,
chroniąc wyspę.
Ich nadejście zapowiada bicie bębnów.
Potem ujrzysz pochodnie.
Jak łańcuch świateł.
Jeśli usłyszysz ten ich róg z muszli,
już po tobie.
Są blisko.
- A jeśli cię znajdą… - Co wtedy?
Padnij na glebę i nie podnoś głowy.
Bo inaczej…
Pamiętasz scenę z Poszukiwaczy zaginionej Arki?
Jak topnieją twarze nazistów?
To.
Śpij dobrze!
Obrzydliwe!
Chyba to jedzenie. Bez pieprzu,
bez soli, bez smaku. Dla kogo to? Nie jesteśmy biali.
- Jajka są dobre na serce… - Pięć lat, tato!
Pięć lat!
Jak można nie płacić podatku od ziemi przez pięć lat?
Czemu nie mówiłeś, że masz kłopoty?
Sam o siebie zadbam!
Naprawdę? Bo zaraz stracisz dom!
Wiem, że nie chcesz tego słuchać,
ale może byłoby ci lepiej w Nowym Jorku. Łatwiej się tam poruszać.
To moja kuleana! Na tej ziemi żyje nasza ohana!
W przeciwieństwie do ciebie prędzej umrę, niż wyjadę.
- Przygotuj się. Zaraz jedziemy. - Co? Dokąd jedziecie?
Po leki taty i nowy router.
Ioane mówił, że potrzebny jest mocniejszy.
Muszę się zająć kilkoma sprawami.
Ale myślałam, że dziś pójdziemy na geocaching.
Spakowałam nas obie.
Oj, słoneczko! Przepraszam.
Nie dzisiaj, dobrze?
Może jutro.
Aloha, jestem Casper.
Czy Pilialoha jest w domu?
Niech zgadnę. Nie jesteś Pili, tylko jej bratem?
I.
Taka litera?
To od „interesuje mnie równość”, co nie?
Żartuję. To skrót od Ioane.
- A ty jesteś? - Hana.
Hana.
Hana? To japońskie imię?
Jest też hawajskie.
Jak Ioane.
- To ja. - Właśnie.
A co z Pili?
- Jest w domu? - Biegnij, ryży. Rozmawiamy.
- Nie mów tak. - Jak?
Jak kretyn.
Odpowiedz mu. Siostra jest w domu?
Tak. Jest na tyłach, kolego.
Kończę o piętnastej. Zadzwoń, odwiozę cię.
- Mahalo za podwózkę. - Żaden problem.
Długie to pożegnanie.
Miło poznać, Hudson!
Hana, powinniśmy… O, to miłe.
„Słońce zaszło i zacina deszcz,
a my wycinamy własną drogę”.
O’AHU, HAWAJE ROK 1823
„Robinson prowadzi nas naprzód w ten dziewiczy ląd,
krainę pełną egzotycznych widoków i dziwnych dźwięków.
Brown oznacza nasz szlak.
Zaś ja,
okrętowy kwatermistrz,
spisuję kronikę”.
Cześć, Pili!
Pili!
Spokojnie!
Nie zaskakuje się nowojorczyka!
Można przez to umrzeć.
Nie skradałem się. Poza tym, nie jesteś Hawajką?
Mieszkam w Nowym Jorku od dziecka.
Nie oczekuj przeprosin. Jestem na to zbyt postępowa.
Wybacz, że musiałaś mnie walnąć.
Ty tu dorastałeś? Znasz hawajski?
Niezbyt.
Moja przyjaciółka Hana jest w tym lepsza. A co?
Chcę to przetłumaczyć,
ale muszę to robić słowo po słowie, co trwa wieki.
Większość jest po hiszpańsku.
- Znasz hiszpański? - Tak.
Męczyło mnie wyjaśnianie, że nie jestem Portorykanką,
więc się nauczyłam.
- Czyj to dziennik? - Jakiegoś Monksa.
Marynarz na Peruwiańczyku.
Skarb Peruwiańczyka jest legendarny.
- Skarb? Prawdziwy skarb? - Ludzie nadal go szukają.
Nie wierzę! Co tam jest napisane?
No dobra. Więc…
Jak wiesz, hiszpańscy kolonizatorzy opłacili kilku korsarzy, by ukryli złoto,
ale Robinson i Brown odkryli pewną tajemnicę.
„Monks!”
Robinson i Brown powiedzieli Monksowi:
„Ej, ziomek! Kapitan nas zabije i zatrzyma to wypasione złoto dla siebie”.
Na co Monks mówi: „To lipa!”.
„Jakaś żenada”.
„Koleś, chcesz się zbuntować?”.
A Monks na to: „No raczej!”.
Więc wszczęli bunt.
Brown umiał zabić nawet chlebem.
Podczas gdy Peruwiańczyk płonął,
Robinson, Brown, Monks i garstka zaufanych korsarzy
wyciągnęli skarb na brzeg.
I wtedy postanowili:
„Joł, ukryjmy skarb tutaj”.
„No, żeby załatwić nowy statek i stąd zjeżdżać”.
I do tego dotarłam.
- Przeszkadzają ci spoilery? - Nie.
Jak już ukryli skarb, Monks został, by go pilnować,
a Robinson i Brown popłynęli do Anglii, ale nigdy tam nie dotarli.
Ożeż!
Nadszedł sztorm i wszyscy zaginęli na morzu.
A Monksa pobito prawie na śmierć.
Biedak czołgał się po rozpalonym piasku.
Kto go tak pobił?
Nie wiadomo.
Para Hawajczyków znalazła go w ostatniej chwili.
Monks pewnie dał im dziennik w podzięce za uratowanie życia.
Jeśli Robinson, Brown i Monks nie dotarli do skarbu, to gdzie on jest?
Nikt nie wie.
Być może Monks powiedział staruszkom,
ale nikt nie zgarnął ogromnej fortuny hiszpańskiego złota.
Muszę to doczytać.
Hej!
Więc…
Okradłaś mnie.
Jestem twoim papa. Twoim dziadkiem.
Czekaj!
Zostawiłam coś w książce.
- Skąd to masz? - Z pokoju mamy.
Nie zabroniła tego wziąć. Nie ukradłam.
„Nie zabroniła, nie ukradłam!”. Oddawaj, sroko.
- Nie jestem sroką. - Oddawaj.
Twoja matka była taka szczęśliwa.
To zaraz przed tym, jak twój ojciec wstąpił do armii.
Wiesz co?
Masz uśmiech po ojcu.
- Naprawdę? - Naprawdę.
To należało do mojego dziadka,, który dostał to od swojego dziadka,
który dostał to od Monksa.
Więc moja prapraprapra…
Nasza rodzina uratowała Monksa?
A dziadek mojego dziadka…
Dostał to od Monksa.
- Prawdziwa? - Oczywiście! Przyjrzyj się.
Ale gdzie jest reszta?
- Czemu nie mieszkasz w willi? - W willi?
Jesteśmy stąd, jesteśmy kanaka!
- Mamy szczęście, że żyjemy na Hawajach. - Czyli nie znalazłeś skarbu.
Spójrz na to.
Wyspa Mokoli’i. Piękna, co?
Co myślisz?
- Keoki! Jak tam? - Kimo!
- Aloha, Kimo! - Aloha, bracie.
Dla ciebie, pu’olo jedzenia. Jest łosoś lomi, pipikaula i świeże poi.
Uwielbiam to. Mahalo, Kimo.
Ostatnio byliśmy tu na rybach, pamiętasz? O tam!
Pamiętam, dokładnie tam!
Złowiliśmy menpachi. Zamroziłem ją.
Ja już zjadłem, uwielbiam je.
Powtórzmy to! Nie pali się, tylko jak da radę!
Wiadomo, że da radę! Się wie, brachu!
O czym wy mówicie?
Mała Pili.
Pili!
Gdy ostatnio cię widziałem, byłaś malutka!
Proszę, musubi dla ciebie.
I proszę, powiedz mamie aloha ode mnie. Dawno jej nie widziałem.
- Pewnie. - Chodźmy do łódki.
No dobra.
Uważajcie na rafę. Spotkajmy się jeszcze!
Jasne, brachu!
Śliczne buty. Wiesz, że je zamoczysz?
Daj spokój, musimy iść. Chodźmy.
Wiecie, że nie umiem pływać?
Chwyć za ster!
Co z ciebie za Hawajka, jeśli nie umiesz pływać?
W Nowym Jorku nie pływamy po rzekach. Mamy metro.
Dziadek cię nauczy, o ile nie utoniesz.
Załóż to, szybko. Zakładaj.
Brawo!
No i jazda!
Tak jest!
Wracając do tematu, w Nowym Jorku mamy prawdziwe zimy.
To nie Święta, jeśli nie jest tak zimno, że płuca bolą przy oddychaniu.
Nie ma Mele Kalikimaka, jeśli nie bolą płuca?
Święta w Nowym Jorku są najlepsze.
Otwórz torbę. Zajrzyjmy do niej.
Musubi z mielonki od Keokiego.
Śmiało.
Tak jest.
W Nowym Jorku nie zawsze jest zimno.
Nigdy tam nie byłeś. Może nas odwiedź?
Nie może być tak wspaniały jak ta wyspa. I ci ludzie.
Żyjemy w aloha.
Aloha znaczy to, jak się traktujemy,
jak pomagamy innym,
skąd wiemy…
gdzie powinniśmy być w tym życiu.
Kuleana. To nasza odpowiedzialność.
To znaczy, jak dbamy o ziemię.
A aloha jest częścią ciebie. Wiesz dlaczego?
Bo ty…
Jesteś Hawajką. Masz w sobie koko.
Hawajską krew.
Popatrz tam. Co widzisz?
Góry?
To tu wylądowali!
Ae.
Dokąd idziesz?
Patrz! To znak Robinsona i Browna.
Mówisz po hiszpańsku, tak?
Musiałem to tłumaczyć słowo po słowie. Zajęło mi to wieki!
Więc te karteczki po hawajsku, to twoje?
Ae.
„Umieściliśmy klejnot w koronie
i otoczyliśmy go złotem”.
Śmiało. Spójrz przez to.
Spójrz w tamtą stronę.
To tam poszedł Monks?
Tam musimy iść, by znaleźć skarb?
Nie ma tu skarbu. Książka to skarb.
Proszę.
Dokąd idziesz?
Sprawdzę tylko, czy z góry moneta pokaże to samo.
- Nie chcę, żebyś tam wchodziła. - To niebezpieczne?
Oczywiście, turyści zniszczyli ścieżkę. Cała się zapada.
Jestem mała. Będzie dobrze.
Pilialoha, natychmiast stamtąd złaź!
Nie martw się, zaraz wrócę!
Dziadku!
Zasięg, zasięg!
Tak!
Ioane.
- I, możemy porozmawiać? - Jasne.
Dokąd właściwie jedziemy? Nigdzie nie widzę sklepu.
Chwila. Zjadę na bok.
Iaone, muszę z tobą o czymś porozmawiać.
Więc…
Dziadek ma problemy z płaceniem rachunków…
Może stracić dom.
A ceny nieruchomości w Greenpoint poszły w górę…
Chcesz sprzedać nasze mieszkanie i go spłacić.
Chociaż postaraj się zrozumieć.
Ta ziemia należała do rodziny od pokoleń.
- To nasz dom. - Ja i Pili jesteśmy z Nowego Jorku.
Dziadek zbudował ten dom własnymi rękoma!
Miał zawał, a nas tam nie było!
My ledwo cię widujemy, a żyjemy razem!
Wiesz, jak trudno samotnie wychowywać dwójkę dzieci w Nowym Jorku?
Tak, mamo.
To ja zawsze idę po zakupy, robię kolację
albo robię pranie, bo ty nie możesz.
To nie fair.
Nie fair jest to, że marnuję życie,
bo czujesz się winna wyjazdu z Hawajów po śmierci taty.
Jak śmiesz!
Halo?
- Mamo, coś się stało dziadkowi! - Pili, zwolnij. Nie rozumiem.
Coś się stało dziadkowi!
Musimy jechać.
- Zostanie pani na noc? - Tak.
- Z jego historią choroby… - Pili.
To tylko złamane żebro. Przeżyje.
Martw się o nas.
Jak mama nie spłaci jego długów, a on nie wyjedzie…
Mówi, że woli umrzeć.
A mama mówi, że chce sprzedać mieszkanie i wrócić tutaj.
Wiem. A Jessica Riley powiedziała mi, że chce mnie pocałować,
a ja nie spędzę ostatniego roku szkoły na tej wyspie.
Jak z dziadkiem? Dobrze? Co powiedzieli?
Nie, Pilialoha, nie jest dobrze.
Nie wierzę, że wyciągnęłaś go na Mokoli’i!
- Ale ja nie… - Nie chcę tego słuchać.
Zatrzymają go na noc, więc ja też zostanę. Wy jedźcie do domu.
- To nie był mój… - Co mówiłam? Do domu.
Dziadek jest w szpitalu i to moja wina.
O nie. Nie płacz, proszę.
Nie mów mi, żebym nie płakała. Próbuję. To nie pomaga.
Przepraszam.
Fuj!
Kimo jest twardy.
Raz widziałem, jak zaprosił dwóch mormonów na kawę.
Poradzi sobie.
Nie chodzi tylko o szpital.
Nie starcza mu na rachunki. Może stracić dom.
Muszę to jakoś naprawić.
Jak? Na końcu tęczy nie ma garnców złota.
Ale fajnie, jakby były.
Straciłaś poczucie rzeczywistości przez ten geocaching, co?
Dziadek mówił, że dał nam to Monks! To prawdziwe złoto!
Ugryzłem, widać ślady zębów.
Czyli oboje jesteście walnięci.
Dlaczego masz włosy koloru sutków?
- Nie traktuj go przedmiotowo! - Co?
Nie o to mi… To znaczy zupełnie co innego!
Jeśli mama nie opłaci rachunków, wyjazd z Brooklynu!
Dzięki temu zdobędziemy kasę.
Prawdziwe pieniądze, Pili.
Potrzebny nam dobry bank, nie hajs spod ziemi.
Dobra. Nieważne.
AUTO
Nie można po prostu wejść do Kualoa. To wtargnięcie.
Dobrze. Wkradnę się.
- Złapią cię. - Udam, że się zgubiłam.
Zaufaj mi.
Dorośli są głupi, a ja jestem urocza.
Pili, Kualoa to…
Muszę to zrobić, Casper.
Dla dziadka.
No dobrze. Ruszamy o świcie.
My?
Dla pana Kimo.
Rusza się z jedynki?
Mówiłaś, że umiesz prowadzić.
Wyluzuj. Wiem, co robię.
Już za chwileczkę!
Strasznie tu cicho. W Nowym Jorku wszyscy ciągle trąbią.
To Hawaje. Trąbienie jest niegrzeczne.
Pili, zatrzymaj się! Niedobrze mi, mogę nie zdążyć.
Nie było aż tak źle.
Dobra, Bełcik. Chodźmy!
UWAGA – WEJŚCIE PRACOWNICZE ZWIEDZAJĄCYCH ZAPRASZAMY OD FRONTU
- Potrzymaj Keanu. - Dobra.
- Jest ciężki! - Jezu, co w nim masz?
DOLINA KUALOA
Czyli ludzie przychodzą tu, żeby zobaczyć kilka wzgórz?
Dolina Kualoa to święte miejsce.
Kręci się tu też filmy, jak Park Jurajski.
Naprawdę? To bardzo…
Że co?
Ale wypas!
Mortimerowi by się podobało.
Przepraszam, mamo. Nie teraz.
Dobra, chodźmy.
- Dlaczego nie odbierasz? - Nie wiem, mamo.
Jest za wcześnie.
Chcę tylko sprawdzić, co u was.
- Co z Pili? - Ciągle irytująca.
- Podasz mi ją? - Zobaczę, czy wstała.
Telefony starych!
Halo? I? Jesteś tam?
Czy Pili się na mnie gniewa?
Nie, ale siedzi w łazience… I robi kupę!
Oj, to trochę potrwa.
Wiadomo!
Musi jeść więcej błonnika.
- Dasz jej banana? - Co z dziadkiem?
Przespał całą noc, ale czekamy na kolejne badania.
Kiepsko.
Tak. Jest tu prysznic, więc…
Gdybyście przywieźli mi ubrania na zmianę, byłabym wdzięczna.
Tak, tylko obiecałem jej dziś geocaching, żeby się rozchmurzyła.
Więc może po tym?
To miłe z twojej strony. Dziękuję!
W porządku, mamo!
To bawcie się dobrze i nie pozabijajcie się nawzajem.
- Zadzwoń, zanim… - Jasne, pa.
Pili!
Kto przyjeżdża na Hawaje, żeby zobaczyć, gdzie kręcili Zagubionych?
To był popularny serial.
Jak dla mnie był zawiły i źle napisany,
ale po sześciu latach zaangażowania ludzie nie chcą przyznać,
że spędzili czas na czymś, czego zakończenie nie dało satysfakcji.
Ale zdjęcia były świetne.
Koleś, starczy kremu.
Ludzie są tacy dziwni.
Jest tu tak ładnie, że można przyjechać ot tak.
Oj, lipa.
- Tak u was mówią? - Ruchy!
Szybciej!
Hej, wy! Za znakiem!
- Pa! Ratuj się kto może! - Czekaj! Pili!
- Pili! - Przychodzę w pokoju.
- Nie wiedziałam… - Ryan, to ja!
Brachu! Myślałem, że to jacyś przyjezdni haole.
Oprowadzałem Pili.
Pieszo?
Tak.
Czemu nie mówiłeś, że znasz kogoś z ochrony?
Cieszyło cię zakradanie się. Nie chciałem zepsuć zabawy.
- Dziwak z ciebie. - Mahalo!
Naprzód, po skarb!
Jak leci? Tu I. Zostaw wiadomość.
Wiem, że jesteś w Kualoa. Znajdę cię i zabiję.
Potem cię wskrzeszę…
WITAJCIE NA HAWAJACH! RODZINA OKUMURA
Hana Okumura.
OAHU OKUMURA NUMER TELEFONU
Sto trzydzieści trzy osoby. Jak duża jest ta wyspa?
No dobrze.
Fuj!
Pili, zaczekaj!
- Ruchy, Bełcik! - Raz się zdarzyło!
To tutaj.
Tu miała nas doprowadzić moneta.
Zupełnie jak w dzienniku Monksa!
Proszę.
„Podążając za Robinsonem,
oczyściliśmy drogę i wspięliśmy się na
brzuch bestii”?
Myślisz, że chodzi o górę?
- Chodź! - Co? Pili!
Czemu ludzie kiedyś musieli gadać poetycko?
Niech po prostu powie, gdzie iść!
Wyrzuć wszystko, co zbędne. Zabierzemy to, wracając.
Przyjąłem.
Dobrze.
To. Nie potrzebuję tego.
Moja maska?
O, jojo!
- Tego potrzebuję. - O, coś przydatnego!
Dużo lżej!
Wyglądają trochę jak płótna w pracowni dziadka.
- Skąd one tutaj? - Nie wiem.
Mówił, że nie znalazł skarbu.
Śmierdzi jak…
Odbyt piekieł!
- Co tam może być? - Przekonajmy się.
- Jesteś gotowy? - Tak.
Namierzyłem ich quada. Są w dolinie.
- Mam po nich iść? - Zabiję ją.
Znajdziemy ich. Mahalo, Ryan.
Masz może czas w sobotę? Albo w…
Jestem wolna. Co tam?
Chcesz może coś razem porobić?
Bardzo chętnie.
Pogadamy później.
- Dobrze. Pa. - Pa.
Wydaje się fajny.
Jest fajny.
Czy ty sprzątasz mi auto?
Chcę się odwdzięczyć za podwózkę.
Nie ma za co, nie musisz dziękować i obrażać jednocześnie.
PROGRAM SZKOŁY MUZYCZNEJ
Chcesz iść do szkoły muzycznej, a lubisz to?
Możesz nie grzebać mi w rzeczach?
Na czym grasz? Czy jesteś tancerką?
Nie idę do tej szkoły.
Ciężko się dostać, jeśli podanie jest tutaj,
a nie u nich.
To czemu mówisz o sobie „I”, a nie „Ioane”?
To ładne imię.
Wyjaśnianie wymowy jest wkurzające.
Jedyne znane hawajskie imię to Keanu, a on jest straszny.
Zamknij się, nowojorczyku. Keanu to skarb Hawajów!
Ten smutny Kanadyjczyk?
Przez ten smutek jest bardziej seksowny.
Jakbyś miała gust. Słuchasz Meghan Trainor.
A ty skąd wiesz, że to Meghan Trainor?
- Bo… Piosenka jest… - Ktoś tu chyba jest fanem.
- Czekaj, podgłośnię. - Że co?
Chyba kpisz!
- To jaskinia lawowa? - Tak.
Naturalny tunel z lawy o małej lepkości
utwardzonej w skorupę.
Co?
Rzeka lawy stworzyła jaskinię.
Ale odjazd.
Co tu się stało?
Jak myślisz, co tam jest?
Zobaczmy.
Gdzie to zniknęło?
Pili!
Cholera, moje buty.
Wszędzie robaki.
- Silnik wciąż ciepły. - Oby byli w pobliżu.
Wiesz, czemu Pili chciała tu przyjść?
Bawi się w ten durny geocaching.
Znalazła dziennik, dziadek miał monetę i teraz Pili szuka skarbu.
- Patrz, to twojego kolegi. - Jesteśmy na dobrej drodze.
Czekaj.
- Co? - Pójdę przodem.
Sprawdzę, czy to bezpieczne.
- Bo przecież znasz drogę. - To robota dla mężczyzny!
- Chłop na schwał. Dobrze ci idzie. - Tam był uskok.
Co to, płetwy? Chyba tam weszli.
- Nie wolno nam tam wejść. - Czemu nie?
Jaskinie to kapu.
Świętość.
Hawajczycy czasem grzebali zwłoki w jaskiniach.
Jeśli to grobowiec, nie wolno nam.
Tylko wyciągnę moją siostrę, małego Indianę Jonesa.
Nie naruszę jaskini, nie bój się.
Dobrze.
Chwila.
Zwykle nie tak się to robi, ale jak trzeba…
Przepraszam, ale muszę wejść.
Robię to z szacunkiem i czystym sercem.
Mahalo.
To jest ofiara?
Tak, Ioane.
Dobrze.
- Ja? - Twoja kolej.
Co tam, góra? Pięknie wyglądasz.
Musimy wejść do tej jaskini, więc…
Jest spoko. Możemy już iść.
Panie przodem.
Patrz.
To z Peruwiańczyka, prawda?
Ilu może być martwych marynarzy na Oahu?
No tak.
Nigdy żadnego nie znalazłem. Do dziś.
Co to…
Nie wierzę!
Ja cię kręcę!
- Casper! - Pili!
Pili!
- I? - Casper!
I, jesteśmy na dole!
Uwaga, ślisko tam!
- Co jest, Pili? - Wszystko dobrze?
Nic mi nie jest.
Wiesz, że mogłaś zginąć, prowadząc auto Kimo?
Cześć, Hana. Przepraszam za brata. Jest wkurzający, wiem.
Powiedziała idiotka w jaskini szukająca legendy.
- To nie legenda. - To prawda. Łap.
- Niemożliwe. - Ugryź. Zobaczysz ślady zębów.
Skarb jest prawdziwy. Jak naszyjnik dziadka
i ten pierścień ze szkieletu…
Że co? Szkielet?
- Czyli trup? - Martwy marynarz.
Musimy was stamtąd wyciągnąć.
Możemy użyć mojego kija, Keanu!
No sięgnij!
Pili, gdzie moja komórka?
- No dawaj! - Wyluzuj, wielkosucie. Mam ją.
To przecież zwykłe sutki. Nie są małe ani duże.
Po prostu daj mi telefon. Wezwę pomoc.
Co jest? Co z nim zrobiłaś?
To był wypadek. Kupię ci nowy za ten pierścionek.
- Zabiję cię! - Spokojnie.
Weź mój.
Jeszcze tylko trochę.
- Chodź, Casper. - Przesuń się.
Ja to zrobię. Weź telefon.
Pomogę.
No dobra.
Skocz czy coś. Tylko tam stoisz.
O Boże! Trzymam cię.
No dobra.
- Wszystko dobrze. - No cześć.
- Zamknij się i wciągnij dzieci. - Dobra.
Chodź.
Uważaj!
Nie, nie, nie.
Jak leci? Tu I. Zostaw wiadomość.
Mówi mama. Chcę…
Chcę tylko zapytać, co u was.
Jak tam geocaching?
Wiem, że tego nie lubisz,
ale Pili na pewno się cieszy, że z nią poszedłeś.
Przekaż jej, że ją kocham. Tak, ciebie też.
Pogadamy później. Pa!
To jego pierścień gryzłeś.
Według dziennika Monksa…
Ty znowu o tym?
Monks? Ten marynarz z Peruwiańczyka?
Co? To prawda.
Monks z załogą przeniósł tu skarb.
Więc tam musimy dotrzeć.
Do jaskini z jeziorami, wodospadami,
wyjściem na zbocze i dziwnymi linami.
Wygląda jak wielokrążki.
Pokaż.
Czyli jeśli podążymy za wskazówkami Monksa,
bezpiecznie stąd wyjdziemy.
Nie.
Nie rozumiesz. Będziemy więcej niż bezpieczni.
Będziemy bogaci!
Spłacimy rachunki dziadka…
I zostaniemy w Nowym Jorku… Znajdziemy Mortimerowi trenera!
Hano, będzie cię stać na szkołę!
Może skupimy się na wyjściu? Co dalej, Pili?
Musimy przejść przez…
Las Fauces de la Muerte.
No. Skarbie, nadchodzę.
Brzmi zachęcająco.
To znaczy „Szczęki śmierci”.
Może to tylko metafora?
Chodź. Wszystko w porządku.
Serio?
- No co? - Będzie dobrze.
To jest super!
Nie.
To śmiertelna pułapka.
Niemetaforycznie.
Stalaktyty są bardzo ostre. Jak się zabezpieczymy?
Mam pomysł.
Mówią, że zabierasz ludzi na ryby?
- To on mnie zabrał tydzień temu! - Czyli jednak!
Po tym się poznaje dobrą miejscówkę!
No dobra. Koniec zabawy.
- Aloha! Mahalo! - Spokojnie.
Wujek przeprasza, że nie przyniósł pielęgniarkom awokado.
Te wielkie awokado, bumbucha?
Oj tak, wujek przynosi torbę co tydzień.
Jest jak ohana. Chcemy wiedzieć, jak się czuje.
Zgadza się, Kimo.
Potrzebujesz większego pokoju na kwiaty i balony.
No już!
Ktoś sprawdził mu poziom cukru? Wczoraj był wysoki.
- Jak tylko zmierzę mu ciśnienie. - A wziął leki?
- Tak, kiedy dzwoniłaś. - On bierze…
Leilani!
Tina to też pielęgniarka.
Wie, co robi. Pozwól jej pracować.
Kimo, odpręż się.
Leilani, mieszkasz teraz w Nowym Jorku?
Tak. Wyjechała, gdy umarł Kua.
Pewnie tęsknisz za domem.
Myślałam o przeprowadzeniu się z powrotem.
Dobre wieści! Prawda, Kimo?
Czemu miałabyś to zrobić?
Żeby spędzić z tobą więcej czasu.
Jesteś moją ohana, prawda?
A co ty wiesz o ohana?
Idę po kawę.
- Co? - Czemu udajesz, że za nią nie tęsknisz?
Jest twoją keiki.
Potrzymaj.
Co robisz?
Muszę tylko coś sprawdzić.
Wiecie co? Nie dotykajcie drewna.
O Boże.
Dobra, chodźmy.
- Zabieraj ten tyłek! - Ty zabierz twarz!
Zabieraj twarz z jego tyłka!
- Ruszaj się, wezmę plecak. - No dobrze.
A jeśli pierdniesz, zabiję cię.
- Jestem na to za duża. - Już prawie!
- Co jest? - Plecak się zaczepił.
O, popatrz!
Pewnie jakiś pająk. I, wszystko w porządku?
To twój brat tak ryknął?
To lycosa hawaiiensis. Nieszkodliwy i uroczy.
Ciesz się, że to nie pustelnik brunatny.
Bo wtedy… Oj, lepiej żeby…
Musisz go zabić.
Ale to zagrożony gatunek!
Ja jestem zagrożony!
Ioane…
Nie ruszaj się.
To nie jest uroczy pajączek.
Nie, to nie jest ten uroczy.
Czemu ma tyle oczu?
To nie są oczy.
Idź! Uciekaj!
Ruchy!
Idź!
Ruchy!
Gdzie plecak Caspera?
- W jego plecaku jest dziennik! - Pili!
Zdjęcie.
Pili, powiedz mi, że pamiętasz, co dziennik mówił o wyjściu.
Doczytałaś go, prawda?
Serio pytasz, czy doczytała?
Oczywiście, że tak.
No dobrze.
To co w nim było?
Pamiętam.
Robinson i Brown weszli do jaskini
i mówili tak: „Ziomek, strasznie leje.
Jest wilgotnie i błotniście, strasznie… Ożeż!”.
„Wali amoniakiem”. „Przez kupę nietoperzy”.
„No, tony kału”.
Wiesz co, ja pamiętam.
Zasnęłaś, więc wziąłem dziennik i go przeczytałem.
Robinson i Brown rozmawiali tak:
„Na zewnątrz pada”. „Wszędzie błoto”.
„No, błoto”.
„Joł, skoczmy do Papaya King na pizzę!”. „No raczej!”
A potem wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
Nie mają pizzy w Papaya King.
O to mi chodzi. Nie doczytałaś dziennika, prawda?
Wolno czytam.
- „Nie martwcie się”, mówiła. - Chciałam pomóc dziadkowi.
Wcale nie!
Zgrywałaś poszukiwacza skarbów.
Ciągle to robisz, a tym razem my na tym ucierpimy.
Chodź tu.
Co z tobą?
- Ja? Ty się nie boisz? - Boję się!
Strasznie się boję.
- Ale to kryję. - W porządku?
Żeby oni tego nie widzieli.
Bo mają po dwanaście lat.
Weź to.
Nie mnie musisz przeprosić.
Rozciąłeś ten głupi łeb.
Dzieci, chodźcie.
Dziękuję.
Przepraszam za to.
Już dobrze. Ostatnio bywa…
Stresująco?
Przytłaczająco.
Wiem, że nie rozmawialiśmy od…
Od czasów liceum.
Wierz mi, Kimo cieszy się, że wróciłaś.
Nie sądzę.
Leilani…
Minęło 11 lat.
Nie chce, żebyś odeszła.
Po prostu…
Nie wie, jak pokazać, że za tobą tęskni.
Wiesz, Pili…
Miałaś rację. Monks wszędzie zostawił znaki.
Patrz, kolejny! Znajdujesz je bez problemu!
- Hana, patrz! - Casper, zaczekaj.
Widziałem, że masz zdjęcie mamy i taty.
Mogę zobaczyć?
- Nigdy tego nie widziałem. - Znalazłam w pokoju mamy.
Suknia mamy była śliczna.
Wiem.
Jak myślisz, to wtedy ostatni raz ogoliła nogi?
O Boże.
O nie.
- Są tacy szczęśliwi. - Tata dobrze wygląda.
Włosy na jeża, jak go zapamiętałem.
Zazdroszczę, że pamiętasz.
Przepraszam.
Przepraszam, że poczułaś się niechciana.
Jak ciężar.
Naprawmy to.
Tak, naprawmy to.
Jak mam nauczyć twoje dzieci aloha, skoro nie umiem naprawić kontaktów z tobą?
Chcę to naprawić.
E kala mai ia’u.
Przepraszam, że winię cię…
za moją samotność.
E kala mai ia’u…
za zostawienie cię
i za to, że tak długo mnie tu nie było.
Musiałem zostać tutaj, bo to moja odpowiedzialność.
Ale powinienem był dawać ci oparcie.
E kala mai ia’u
za sprawienie ci ogromnego bólu,
bo uciekałam przed własnym cierpieniem.
Dziękuję.
Za to, że zaopiekowałaś się mną…
choć mówiłem, żebyś nie przyjeżdżała.
Dziękuję za twoją miłość.
Nawet po tym, jak bardzo cię zraniłam.
Kocham cię.
Bardzo cię kocham, tato.
Co to ma…
Podłoga to lawa, dosłownie.
Hop-hop!
Hana, co robisz?
Zaraz przyjdę!
Hana trochę boi się wysokości.
To jak ona przez to przejdzie?
Wiesz co, Hana? Chyba nie jest tak wysoko.
Płyciej, niż wygląda. Ja i Casper przejdziemy pierwsi.
Co? Nie będziecie sprawdzać, czy uda się przeżyć.
- Nie opisuj tego tak. - Jesteśmy najlżejsi.
Jeśli ktoś ma to sprawdzić, to my.
To prawda. Jesteś umięśniony, a mięśnie są ciężkie.
- Rzeczywiście mam sporo mięśni. - Serio? Teraz?
- O czym rozmawiacie? - O niczym. Będzie dobrze.
Patrz.
No i proszę.
Może jest tu lina.
Strasznie brudni ci piraci.
Sprzątasz, Marie Kondo?
Uwielbiam ją.
- Jak zginęli? - Powiedziałbym, gdybym miał dziennik.
Wiedziałbym też,
jak Monks przez to przeszedł bez mostu, który później zbudował, ale nie wiem.
Czy to rana od postrzału?
- Co jest? - Nic.
Hej, ludzie! Musicie to zobaczyć!
Patrzcie! Tutaj!
- Znaleźliśmy drogę! - Jak?
Idźcie po półce i przeskoczcie tutaj.
Gotowy, Keanu?
- Co ty… - Tada!
- Okropne. - To jedyny sposób!
- Dasz radę, Hana! - Na pewno!
Dobrze.
Miejmy to już za sobą.
Tak, to zupełnie nic takiego!
To jest nic.
Empire State Building jest wyższe!
I to dwa, trzy, może sześć razy…
Przestań gadać.
No dobrze.
Nic wielkiego.
Jak o tym pomyśleć…
- Nie, nie dam rady! - Dasz, tylko musisz…
Nie mów mi, co muszę! Prawie spadłeś!
Hana, skup się na czymś innym.
Jak?
Co się dzieje?
Proszę, niech to się skończy!
Tak!
Gotowa?
Raz, dwa, trzy!
Widzisz? Bułka z masłem.
Wszystko w porządku?
Tak, muszę się tylko wysikać.
- Ty chyba też musisz. - Wcale nie.
- Musisz się wysikać. - Co?
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Dobra, stój.
- Mówiłeś coś o dziwnych pająkach. - Teraz naprawdę muszę się wysikać.
Koleś, skup się. Pająki.
Mówiłeś o jakimś brunatnym.
Pustelnik brunatny. Najgroźniejszy pająk na Hawajach.
- Jest groźny? Super. - Jak cała rodzina.
Na szczęście nas nie ugryzł, bo powoduje martwicę.
Powiedzmy, że kogoś ugryzł. Co by się stało?
Zależy, czy pojawił się bąbel.
Taki?
Nie jest za dobrze.
- Mam go przebić? - Nie! Musisz jechać do szpitala.
- A co przed tym? - Gorączka i dreszcze.
Jeśli pojawi się ropa i zsinienie, to oznacza martwicę.
Kiedy kolega taty został ugryziony, lekarz wyciągał mu z nogi martwą tkankę.
- Zamknij się już. - Musimy im powiedzieć.
Musimy stąd wyjść. Nie mogą się o mnie martwić.
- To taśma klejąca? - Tak.
To raczej niehigieniczne.
Zamknij się i sikaj.
Super.
Jezu!
Dlaczego tu świeci?
Bruzdnice.
- Co? - Takie bioluminescencyjne algi.
Ale nigdy nie słyszałem,
żeby organizmy bioluminescencyjne żyły w słodkiej wodzie.
Co z twoją ręką?
Nie chcę wyjść na gbura,
ale czy ktoś widzi wyjście? Bo ja nie.
Te rowki wyglądają, jakby sięgały dna.
„Zejdź na samo dno, a znajdziesz tam…”.
To nie jest jezioro. To tunel!
Nie widzimy go, bo jest zalany deszczówką!
Zanurkuję i sprawdzę.
- Jesteś pewien? - Tak.
No dobrze.
Zimno! Oj, krocze!
Casper?
Casper!
Potrzymaj!
Znalazłem.
Tunel ma kształt syfonu! Jeśli wstrzymać oddech, można przepłynąć!
Widziałem światło!
- Naprawdę? - Tak!
Chodź, Hana!
- Martwiłam się. - Wybacz.
- W porządku? - Pewnie.
To dobrze.
Są dla siebie nawzajem lepsi niż my, prawda?
- Hej, tunel jest tutaj! - Śmiało. Spotkamy się za nim.
Wiem, że się boisz, ale będę przy tobie cały czas.
Chodź.
Daj mi chwilę.
Dasz radę! Poradzisz sobie! Dasz… Nie, nie dam rady.
- Tam jest skarb Monksa. Chodźmy. - Dam radę. Dobra.
- Dam radę! - Pili, chodź do mnie. Pomogę.
Sama nie dasz rady. Wskocz mi na plecy.
- Dam radę! - To dla dziadka.
- Dobra! - Świetnie ci idzie.
Wstrzymaj oddech. Gotowa? Raz, dwa, trzy.
Pilii, wskakuj na plecy! Płyniemy!
Wszystko dobrze?
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Jesteś pewna? - Nic mi nie jest.
No dobrze, to chodźmy.
I ty niby nie umiesz pływać?
Chwila! Pamiętam tę jaskinię!
To ta z wyjściem na zbocze i zębatym prześwitem!
Ta narysowana w dzienniku Monksa!
To miejsce zrzutu!
Tak!
- Chodźmy! - Udało się!
Ostrożnie!
Ile tu wodospadów!
Wiedziałam, że to prawda!
Widzę wyjście na zewnątrz!
Już prawie!
Lipa!
To chyba nie mój slang.
Przepraszam, muszę coś sprawdzić.
- Co ona robi? - To miejsce zrzutu.
Królowa geocache szuka skarbu.
- Będzie zasięg, jesteśmy na zewnątrz! - O Boże.
No działaj!
Idź.
- Strasznie wyglądasz. - Dziękuję.
Sprawdzę, co u Pili. Może potrzymasz dla mnie Keanu?
Tak, dzięki.
Musi tu gdzieś być!
Muszę go tylko znaleźć.
Brak zasięgu i tylko trzy procent baterii.
Nic ci nie jest?
Nie.
Musiałem tylko odpocząć.
- Na pewno? - Tak.
Wiesz, jeśli Pili coś znajdzie,
wyślij to podanie do uczelni.
Dlaczego tak ci na tym zależy?
Na ile zmian pracujesz? Dwie?
Pracuję w fast foodzie.
Składałem twoją koszulkę. Znam zapach oleju.
Nie chodzi tylko o pieniądze.
Hawaje są częścią mnie.
Nie wiem, czy warto wyjeżdżać dlatego, że mam nadzieję na zawodowe śpiewanie.
Boisz się, że zatęsknisz za domem?
Nie chcę, żeby Nowy Jork sprawił, że poczuję się źle sama ze sobą.
Pamiętasz rysunek Monksa?
Te dziwne liny przywiązane do kijów?
Ta drabina prowadziła do worka kamieni,
ale gdzie on się podział?
- Może wespniemy się i poszukamy? - Nie.
- Trzymaj. - Dokąd idziesz?
To korzenie figowca z ostatnich dwustu lat.
No to je zerwiemy.
Czy to normalne, że nie dziwią mnie już trupy marynarzy?
Albo że tak wielu zginęło po drodze
i może nie wszyscy przypadkiem.
Ktoś z załogi musiał zdradzić.
A jeśli to był Robinson albo Brown?
- Że co? - Pomyśl tylko.
Powiedzieli Monksowi, że kapitan ich zabije
i zabierze całe złoto.
A jeśli kłamali?
A jeśli to był ich plan?
Więc Robinson powiedział:
„Dzięki za targanie złota, bo było ciężkie.
Jaka szkoda, że teraz musicie umrzeć!”.
To by było do kitu!
Monks i załoga byli bez szans.
„Wszyscy cali, mam nadzieję. Teraz zamierzam odejść.
Nie ruszajcie się, zaraz wrócę was dobić”.
To jak skatowany Monks dotarł na plażę i dał dziennik mojej rodzinie?
Może był w to zamieszany.
„Mogę być złoczyńcą. Wyszkolcie mnie. Zrobię, co chcecie.
Pozwólcie mi pomóc wam w czynieniu niegodziwości czy coś.
Co wy na to?”
Zwerbowali go!
Niemożliwe!
A potem Robinson, Brown i Monks zabili załogę.
Chwila.
Monks nie zdradziłby przyjaciół.
Ktoś to zrobił.
Wiem, że te korzenie coś ukrywają. Zerwijmy je!
Proszę państwa, mamy skarb!
Czegoś brakuje.
Casper, nie było trzech worków?
- Przeciwwag! - No dobrze.
Na rysunku nie było trzech przeciwwag?
Tak. Tamta wisiała niżej, ta wyżej,
a trzecia, brakująca, też była nisko.
Patrz, tu jest!
Ktoś musiał ją odciąć!
Jeśli ściągniemy linę do odpowiedniej pozycji,
znajdziemy skarb Monksa.
Bez obaw, Pili. Dam radę.
Dalej, Casper! Dasz radę!
O rany!
- Casper, co robisz?! - Nic mi nie jest.
Jeśli to ściągniemy, wskaże nam drogę!
Potrzeba do tego mięśni!
Znam kogoś umięśnionego.
Pamiętaj tylko, że jeśli puścisz, nie będę winny twojej śmierci.
Już dobrze. Możemy się przyjaźnić.
Szybko! Ściemnia się!
- Gotowy? - Tak.
Raz, dwa, trzy!
No dalej! Jesteś silny, dasz radę!
- Mocniej, Hana! - Nie puszczaj!
- Próbuję! - Dasz radę!
- Hana, ciągnij! - Tak!
- Ciągnij! - Dasz radę! Wierzę w ciebie!
To działa!
Dalej!
To działa!
Trzymaj, rudy Starku!
I, musimy to jakoś powiązać!
Lina jest za stara! Pęknie!
Jeśli lina pęknie, nie damy rady…
- Jestem cały. - Tak?
Spodnie też.
Ostrzał, kryć się!
Jeśli lina wypadnie z bloczka, nie utrzymamy tej wagi!
Wytrzymajcie, już wiem!
Pili, szybciej!
Dajesz, Pili!
Trzymajcie się, już prawie!
Mam…
Pili!
Jestem cała.
Szybko, Pili!
Dalej, Pili!
Dalej, Keanu! Trzymajcie się!
Trzymaj!
- Ruchy! - Szybko!
Pili, pospiesz się!
Muszę coś wyznać.
Nie jestem tak silny, jak wyglądam. Byłem na jednym treningu.
Pierwszy był za darmo. Przepraszam!
Zamknij się!
Trzymajcie się!
Szybciej, proszę!
Wytrzymaj, I! Ja już tracę siły!
Ej, coś się dzieje!
Tak!
Nie puszczajcie!
Możecie już puścić.
- Tak? - To bezpieczne?
Zupełnie!
Patrzcie, coś się dzieje!
To musi być droga do skarbu Monksa!
- Udało się! - Tak!
- Bum! Tak! - Tak!
- Udało się! - Szybko, ściemnia się!
Chodźmy!
Uwaga na nogi.
Niemożliwe.
Mówiłam, że tu będzie.
Wiedziałam!
Wiedziałam od początku!
Ale wypas!
O rany!
- Auć! - Przepraszam.
Niemożliwe.
Nieźle jak na durne szukanie fałszywych skarbów, co?
Tak.
- Miałaś rację. - Wiem!
Tak jest! Jesteśmy bogaci!
- Auć! - Co? Ty też to zrobiłaś!
Mieliśmy pasaty, ale możemy im powiedzieć a hui hou,
bo nie zobaczymy ich już przez…
Jak leci? Tu I. Zostaw wiadomość.
I, z zaniepokojonej robię się wściekła.
Poważnie, zadzwoń.
Dolina Kualoa?
To nie ma sensu. Kualoa powinno być już zamknięte.
I czemu to lokalizacja sprzed kilku godzin?
Wyłączył telefon? Zabiję ich, przysięgam.
- Leilani. - Zwykłe nastolatki, wiem.
- Mogli chociaż wysłać SMS-a. - Leilani!
Pili świeci teraz hajsem!
Nie do wiary, że pochodnie piratów nadal się odpalają.
- Zapałki ciągle suche? - Wodoodporny pokrowiec.
Nieźle.
Styl czy kicz?
Bezbłędnie. Wszystko na miejscu.
- Auć! - Pomogę.
Chyba utknęło.
Dobra, spokojnie…
To jest teraz moje, prawda?
Nie. Jest moje.
Wiesz, co chcę zrobić?
Co?
Selfie!
Gotowy?
Na trzy. Raz, dwa…
Nie wpadł do wody? Czemu ciągle działa?
Wodoodporne etui, nowojorczyku.
Nadążaj.
Ej, chodźcie.
Gotowi?
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
O mój Boże. Masz dobry uśmiech!
Co to jest?
To jest…
Dziwne.
Mówiłam! Ta jaskinia jest kapu!
Co to znaczy?
Jest święta. Bałam się, że to grobowiec, i miałam rację.
Nadal nie widzę problemu.
Kiedyś wierzono, że gdy ktoś umiera, jego kości trzymają jego mana, moc.
By chronić mana, kości zmarłych ukrywano,
a ich lokalizacja pozostała tajemnicą.
- Czyli to ktoś ważny? - Tak.
Nie wiem kto, ale to nieważne.
Bezcześcimy grobowiec, nie powinno nas tu być.
Dobrze. Bierzmy, co się da.
- Znajdziemy drogę wyjścia. - Nie!
Nie możemy stąd nic zabrać.
Po tym wszystkim mamy nie brać nic ze skarbu?
Jak to sprzedać albo pokazać, nie mówiąc, skąd to mamy?
- Jakie to ma znaczenie? - Nie słyszałeś? Szczątki mają być ukryte.
Mówiłaś też, że kiedyś wierzyliście w moc w kościach.
- Kiedyś. Kogo to obchodzi? - Ty powinieneś.
Pochodzisz z Hawajów. Jesteś kanaka.
Jeśli o tym powiemy, każdy będzie chciał wiedzieć, kto to jest.
W tej jaskini zaroi się od żądnych wrażeń turystów,
którzy chcą być jak Indiana Jones.
Takich jak ja.
Nie o to mi chodziło, Pili.
Ale masz rację.
Monks, Robinson i Brown znaleźli to miejsce przez przypadek,
nie wiedząc, że to grobowiec.
Dziadek powtarzał, że nie ma skarbu.
Tylko historia z książki.
Kłamał!
Ponieważ wiedział.
Znalazł to miejsce.
Dlatego ukrył wejście i przeciął linę.
Trzymał to miejsce w tajemnicy z szacunku…
I przez aloha.
Ja też tak zrobię.
Poważnie?
To przez ciebie tu jesteśmy!
Mają rację.
Tak trzeba.
Świetnie. Ty też?
Dajcie mi chwilkę.
Co ty…
Wiecie co? Róbcie, co chcecie.
A ja zrobię, co muszę, by wrócić do domu. Do Nowego Jorku.
Jesteś hieną cmentarną.
To nawet nie jest skarb tego kogoś.
Ale jego grobowiec.
Wszystko, co w nim zostało, jest ofiarą dla niego.
Nie żyje.
A zmarli nic nie posiadają.
Nie wiedziałem, że sama pójdzie po ten skarb.
Chcesz mi powiedzieć, że moje dzieci są w Kualoa,
może nawet we wnętrzu góry,
szukając legendarnego hiszpańskiego złota?
To nie legenda. Kiedy znalazłem skarb,
pojąłem, czemu Monks to zostawił.
Nie wrócił po skarb przez kapu tego gościa.
Nie można bezcześcić miejsca,
które chce spokoju.
Po tym Monksa zaczęli ścigać wędrowcy!
Nie!
Widzisz? Zabieram skarb, a potężne kości nie atakują.
Co to było?
Co to ma być?
Dziwne.
Uciekamy!
Biegiem! Szybko!
Szybko!
Patrzcie pod nogi!
Ruchy, ruchy!
Czekajcie! Keanu!
Uciekaj!
- To wędrowcy? - Nie, Pili, to tylko głupia legenda!
- Mówisz o lapu? - Biegnij!
- Musimy uciekać! - Jak?
Dzięki korzeniom!
Muszę zrobić jeszcze jedno! Zaraz wracam!
Pili, co robisz? Wracaj!
Ej, jaskinio! Nie mam z tobą kosy,
ale muszę to zrobić dla mojego dziadka.
Wybacz, Keanu.
Tak!
Trzeba wiać.
Musimy wiać. Natychmiast!
Co to za smród?
Nadchodzą.
Cokolwiek się stanie, nie patrzcie na lapu.
Inaczej zginiecie.
- Bobby Shytles! - Frajer miał rację!
Chwyć to, I.
- Hana, jesteś gotowa? - Po co to?
Korzenie figowca są silniejsze, niż się zdaje.
Tak jak ty.
Ufasz mi?
- Tak. - To skacz.
Udało się!
Dobra, puść!
Musimy uciekać!
Na trzy. Raz, dwa…
Trzy!
I!
I, gdzie jesteś? I!
Po prostu ruszaj kończynami. Brzeg jest blisko.
Płyń! Po prostu płyń!
Hana!
Casper!
Hej!
Gdzie jesteście?
I!
I, nic ci nie jest?
Chodźcie tutaj!
Tutaj!
Jest cały?
O Boże, nie oddycha!
Potrzebuje resuscytacji. Raz, dwa, trzy, cztery.
- Proszę. - Pięć, sześć, siedem, osiem.
Dziewięć, dziesięć.
Dawaj, I! Jeden, dwa…
Trzy!
Przestraszyłeś mnie, dupku!
Hej, dobry pomysł z korzeniami figowca.
Jasny gwint!
Ugryzł go pustelnik.
- Co? - Przepraszam, że się wygadałem.
To nic takiego. Idziemy.
Co to za dźwięk?
Musimy iść!
- Idziemy, już! - Wstawaj!
Podnieście go!
- Wujku, pora na moi moi. Odpocznij. - Tak, dobrze.
Pili!
Ioane!
To było upiorne.
Wszystko w porządku. Chodźmy.
- Chodź, I. Już prawie jesteśmy. - Chodź.
- Czemu ciągle za nami idą? - Nie wiem!
Pili!
- Pili! Gdzie jesteś? - Mama?
Mamo!
- Mamo! - O Boże!
- Jesteście cali? - Tak.
O Boże!
Chroń moje dzieci.
Chroń moją ohana.
Szopa! Biegiem!
Szybko!
Tam!
Spuśćcie wzrok!
Wszyscy głowy w dół, dopóki nie odejdą!
Pili, chodź tu!
Chroń moje dzieci.
Chroń moją ohana.
Patrz w dół, póki nie odejdą.
O Boże! Co ci się stało w rękę?
Spokojnie. W porządku, Casper.
W porządku. Jestem z tobą.
Co ty robisz?
Spokojnie. Wytrzymaj.
Skąd to masz?
Przepraszam, mamo.
Nie chciałam stracić dziadka.
Już dobrze, skarbie. Spokojnie.
Już dobrze.
Są moi.
Kua.
Tata.
Obiecuję, tato.
SZPITAL W WAHIAWA
Pamiętajcie, żeby nikomu o tym nie mówić.
Nic o wędrowcach, skarbie ani niczym innym.
To będzie dla nas huna.
Chwila…
Gdy patrzysz na wędrowca, topi się twarz. Tak mówił I.
Dlaczego nam się to nie stało?
Bo masz w sobie koko ojca.
Koko poległego wojownika.
Lapu uznał cię za swoją ohana.
To dzięki tacie?
To on nas ochronił?
A gdzie chłopak?
Auć! Uwaga na rękę!
A może po prostu ją odsuniesz, I?
Właściwie to nazywam się Ioane.
- Naprawdę? - To ładne imię.
Ioane to bardzo ładne imię.
Zwłaszcza z twoich ust.
- Przepraszam, że zgubiłam dziennik. - W porządku.
Tak chyba będzie lepiej, co?
- Mogę o coś spytać? - Pewnie.
Co naprawdę stało się z Robinsonem, Brownem i Monksem?
Zanim ukryli skarb, Monks myślał,
że ma szczęście, skoro przeżył, ale szczęścia w tym nie było za grosz.
Za to wiele wyniknęło z chciwości.
Robinson i Brown zdradzili swoją załogę.
Nie planowali dzielić skarbu.
Wiedziałam! Monks nie był zły!
Może Robinson wiedział, że Brown go zdradzi!
I zaczęli walczyć!
Stracili broń.
Zaczęli walczyć tym, co mieli pod ręką, a było tego sporo!
Wszędzie walały się monety.
Pewnie walczyli świeczkami. Wszędzie leżały ich kawałki!
„Jaki szajs!”
Walczyli tak zawzięcie,
że nawet nie zauważyli, gdy wpadli do grobowca.
Tak, narobili pilikia.
Narobili tam kłopotów.
Gdy zakłócili spokój grobowca,
zemściły się na nich wszystkie ich złe zamiary.
Wtedy usłyszeli bicie w bębny.
Lapu się przebudziły!
Ostatnią rzeczą, jaką Monks usłyszał przed skokiem,
były wrzaski Robinsona i Browna.
Czyli Monks nigdy nie był zły?
Nie, on nie był złym gościem.
To był tylko dzieciak. Chciał wrócić do swojej ohana.
Czyli to było po tym, jak skoczył? Wtedy nasza ohana znalazła go na plaży?
Ae.
Znasz już całą historię, prawda?
Dzięki, dziadku.
Uważaj, Ioane! Nadchodzi tatuś!
Zajmiesz się mamą i siostrą?
Pili, słonko! Spójrz na mamę! Pili!
- Popatrz jej w oczy! - Tak, ślicznie!
- Wstań! - Mała Godzilla!
Będę tęsknić.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Nie! Trzymam kamerę!
- Był taki przystojny. - No nie?
Mam to po nim.
- Na to nie chcesz patrzeć. - Ej, przestań!
- Uważaj, Pili! - Spokój, moje mo’opunas.
- Mahalo, dziadku. - Mahalo nui!
Pora na rodzinne spotkanie.
Więc…
Podjęłam pewne…
wszystkie najważniejsze decyzje naszego wspólnego życia.
Nie chcę już tego robić.
Bo jesteśmy ohana.
Sprawa wygląda tak:
nie damy rady spłacić rachunków dziadka,
chyba że sprzedamy mieszkanie.
Na Brooklynie.
Co oznacza,
że albo dziadek przeprowadzi się na Brooklyn,
albo my na Hawaje.
No to porozmawiajmy o tym.
BROOKLYN, NOWY JORK
O’AHU, HAWAJE
Słoneczna plaża, piękny dzień
Chcemy się śmiać, odgonić każdy cień
Ciepłego blasku weźmy kęs
Bo odetchnąć nim to poczuć słowa sens…
Co to za słowo, rodzino? Ohana, wszyscy razem!
Dajesz!
Napisy: Paweł Wodziński