Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪นี่มันแย่สิ้นดี
‪ยังไม่ได้เจอแมตต์ใช่ไหม
‪ฉันเห็นเขาขึ้นไปข้างบน
‪- ไง แม่ ‪- ไง
‪ไม่ต้องแต่งตัวให้ผม
‪ลูกจะไม่เป็นไร
‪พวกลูกทั้งสองจะผ่านมันไปได้
‪เพราะพระเจ้ามีแผนสำหรับลูก
‪- ผมรู้ แม่ แต่ไม่ต้องใส่รองเท้าให้ผม ‪- ลูกแค่ต้องลุกขึ้น
‪และเป็นผู้ชายแสนวิเศษคนนี้ ‪ที่ลูกเป็นมาเสมอ
‪ครับ แม่ไม่ต้องผูกเชือกรองเท้าให้ผมหรอก
‪แม่ ไม่ต้องผูก
‪เราต้องรีบทำคลอดในเร็วๆ นี้
‪เร็วๆ นี้หมายความว่ายังไง
‪- อีกตั้งสองสัปดาห์จะถึงกำหนดคลอด ‪- ใช่
‪น้ำคร่ำคุณเหลือน้อย
‪ขนาดตัวลูกสาวคุณอยู่ในเกณฑ์สุขภาพดี ‪เอาเธอออกมากันเถอะ
‪- ลูกสาวล่ะ ‪- ได้ยินแล้วน่า ได้ยินแล้ว
‪ขอโทษที พวกคุณรอให้รู้เองเหรอ
‪คุณน่าจะรู้นะ ถ้าคุณเป็นหมอปกติ
‪ที่ดันไปเที่ยวเมาวีในสัปดาห์นี้พอดี ‪ซึ่งงี่เง่าเป็นบ้า
‪ทำไมไม่ไปโต้คลื่นเลยล่ะ
‪นี่เป็นลูกคนแรกของเรา
‪เด็กยังเอาก้นลงอยู่ ‪ฉันเลยอยากนัดผ่าตัดคลอดเย็นนี้
‪เย็นนี้เหรอ
‪ผมยังไม่ได้ประกอบเปลเลย ผมยัง…
‪นี่พูดจริงเหรอ
‪ไงล่ะ นึกแล้วว่าฉันน่าจะทำเอง ‪คุณเป็นคนห้ามฉันเองแท้ๆ
‪ผมไม่อยากให้คุณทำ ‪ผมจะจัดการเอง ไม่ต้องห่วง
‪ฟังแล้วอุ่นใจตายล่ะ
‪- ที่รัก ผมจัดการอยู่ ‪- คุณพร้อมจะมีลูกจริงๆ เหรอ
‪พร้อมสิ ไม่หรอก มีใครพร้อมจริงๆ บ้าง
‪หมายความว่ายังไงที่บอกว่า ‪"คุณพร้อมจะมีลูกจริงๆ เหรอ"
‪เย็นนี้เลยเหรอ เป็นพรุ่งนี้ได้ไหมครับ
‪เพราะผมตั้งทีมฟุตบอลในฝันได้แล้ว ‪กับเพื่อนที่ทำงาน
‪เราต่อสระว่ายน้ำเล็กๆ และ…
‪ล้อเล่นน่า จะโกรธจริงทำไมเนี่ย
‪หยุดเลย ใจเย็นน่าที่รัก
‪ตลกดีนะ
‪- ครับ ‪- คุณไหวนะ
‪ครับ มือผมเริ่มมีเหงื่อแล้ว
‪- ฉันรู้ ‪- อือ
‪(อาคารวูดวาร์ด ‪โรงพยาบาลบอสตัน)
‪(เฉพาะรถพยาบาล)
‪ทำไมพวกเธอไม่ยอมบอกเราล่วงหน้า
‪เราคิดว่าคงสนุกที่ได้เซอร์ไพรส์คุณ
‪เราคุยกันว่า "นี่ คืนนี้เราทำคลอดลูก ‪แล้วไปจ๊ะเอ๋แมเรียนกันเถอะ"
‪- มีอารมณ์ขันดีมาก แมตต์ ‪- อย่างน้อยผมก็ตลกนะ บ๊ายบายครับ
‪โอเค แม่คะ ไว้ผ่าตัดเสร็จ ‪เราจะรีบโทรหานะคะ รักแม่ค่ะ
‪ไม่ๆ โทรสไกป์กับแม่ตอนผ่าเลย
‪- อะไรนะ แม่ ‪- แบบนี้สิแปลก
‪ฉันอยากอยู่ในห้องกับลูกสาว
‪และเห็นหน้าหลานสาว ‪ตอนที่เธอออกมาดูโลก
‪ผมจะอยู่ที่นี่คอยดูแลเธอเอง
‪เหมือนที่ดูแลลูกของเจนี่ญาติเราน่ะเหรอ
‪แม่คะ เรื่องนั้นตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว
‪- อีกแล้ว ‪- ไม่โบราณขนาดนั้นซะหน่อย
‪เขาไม่ให้เอาเด็กทารกนั่งบนตัก
‪แล้วคาดเข็มขัดทับ
‪บนเบาะผู้โดยสารในรถยนต์ ‪ที่วิ่งไปเซเว่นอีเลเว่น
‪ผมรู้ว่าเขาไม่ให้เอาเด็กนั่งตัก ‪แล้วคาดเข็มขัดทับ
‪ตอนนั่งเบาะผู้โดยสารในรถยนต์ ‪ที่วิ่งไปเซเว่นอีเลเว่น
‪ผมรู้น่า
‪เยี่ยมมาก โทรสไกป์หาฉันด้วย
‪ลูกรัก พรุ่งนี้แม่จะไปหานะ
‪โอเค แค่นี้นะครับ
‪จูบพ่อหน่อยซิ
‪และจูบจากแม่ด้วย จูบสองที
‪- ตื่นเร็ว ‪- จริงๆ เลย
‪พ่อพร้อมแล้ว พ่อพร้อมจะเต้นแล้ว
‪- แมตต์ ไง พวก ‪- ไง
‪เป็นไงบ้าง
‪นี่ อย่ากินแคสเซอโรลทูน่านะ
‪อันที่อยู่ตรงกลางรสชาติอุบาทว์มาก
‪แม่ฉันทำแคสเซอโรลเอง ออสการ์
‪มันอร่อยดีนะ จริงๆ รสชาติเข้มข้นดี
‪- ไม่เป็นไรเพื่อน ช่างเถอะ ‪ - แบบว่ารสจัด…
‪มานี่สิ
‪แมตต์
‪- จอร์แดน ฉันไม่… ‪- มานี่
‪ไม่ มานี่ กอดฉัน นายต้องการมัน
‪หายใจเข้า
‪หายใจออก หายใจ
‪พอเถอะ
‪จะบอกอะไรให้นะ สุนทรพจน์นั่น…
‪สุนทรพจน์ของนาย
‪นายขึ้นไปพูดที่ตรงนั้น
‪ผมไม่…
‪ผมไม่รู้จะพูดอะไร
‪ฉันนึกว่านายคงร่างบทไว้
‪แต่แล้วก็บอกว่า "ไม่ล่ะ ฉันจะด้นสด" แทน
‪คุยจบหรือยัง เพราะตอนนี้ฉันยังไม่พร้อม
‪- ขอร้องล่ะ ‪- ไม่ ไม่แมตต์ มองฉันสิ
‪- นายทำได้ จะบอกเหตุผลให้ฟัง ‪- นายไม่ฟังฉันเลย
‪จำตอนที่เราไปเข้าแคมป์วินาพูได้ไหม
‪- จำได้ ‪- นายโดนต้นพอยซั่นไอวี่ฟาดหน้า
‪หน้านายเป็นผื่นพุพอง ‪มีตุ่มหนอง เป็นตะปุ่มตะป่ำ…
‪แล้วตุ่มหนองก็แตก มีหนองไหลจากหน้านาย
‪นายดูสยองสุดๆ
‪นายมากินมื้อเที่ยง ‪แล้วเจอมาร์ซี่คนที่นายชอบ
‪นายเคยชอบมาร์ซี่
‪แล้วพอเธอเห็นเขา เธอก็กรี๊ด
‪- และนายก็ใจสลาย ‪- ใช่
‪- แต่นายผ่านมันมาได้ ‪- ใช่
‪นายผ่านมาได้เหรอ
‪เพราะนายแข็งแกร่งและมาดมั่น ‪และนายจะผ่านเรื่องนี้ไปได้เช่นกัน
‪เรื่องนี้มันหนักหนากว่าเยอะ
‪จะเหมือนกันได้ยังไง
‪- ฉันแค่พยายามจะ… ‪- ฉันสัญญา…
‪ว่าฉันจะชกหน้านาย ไม่ต้องพูดอะไรอีก
‪- โห… ‪- บอกแล้วว่าฉันทำไม่ได้
‪ให้พระเจ้าเป็นพยาน
‪- ชูกำปั้นทำไม ‪- ฉันเอาจริง หยุดพูด
‪- รู้สึกยังไงบ้าง ‪- ดีค่ะ
‪- ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย ‪- ค่ะ
‪ผมรักคุณมากนะ
‪- ฉันรักวิสัญญีแพทย์ค่ะ ‪- พอเลย หยุดเล่นได้แล้ว
‪คุณสวยมากนะ
‪แมตต์
‪ว่าไง แมเรียน
‪ฉันมองไม่เห็น หลบหน่อย
‪คุณเก่งมาก ลิซ ‪คุณน่ามองไปทางอื่นนะคะ แมตต์
‪จะผ่าแล้ว ‪ผมอยากดู แต่ก็ไม่อยากมอง
‪แต่ผมก็อยากดู แต่ผมไม่อยากมอง
‪- คุณทำได้ดีมาก ‪- พระเจ้า เรากำลังจะเป็นพ่อแม่คน
‪- ฉันรักคุณ ‪- ผมก็รักคุณ
‪รักนะ เป็นไงบ้างหมอ
‪- ออกมาแล้ว ‪- เห็นเด็กแล้วเหรอ
‪- ใช่ ‪- พระเจ้า ลิซ
‪เธออยู่นี่แล้ว
‪เรามีลูกแล้ว
‪ผมแค่อยาก…
‪แมตต์
‪โธ่ ไม่เห็นจำเป็นเลย
‪ผมรู้ว่ามันไม่จำเป็น แต่ผมอยากทำ ‪คุณสมควรได้รับมัน
‪สวยจัง ขอบคุณนะ
‪- ผมใส่ให้นะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪คุณยังต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมลูกอยู่ดีนะ
‪ตราบใดที่พวกเขาสัญญาว่าจะ ‪เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ฉันตอนแก่ฉันก็มีความสุข
‪- รักนะ ขอบคุณค่ะ ‪- รักนะ รู้สึกยังไงบ้าง
‪เจ็บนิดหน่อย แต่…
‪- เป็นยังไงบ้าง ลิซ ‪- ฉันอยากเจอแมดดี้
‪ใช่เลย
‪ฉันนึกอยู่แล้วว่าคุณต้องอยาก
‪คุณมาช่วยฉันตรงนี้หน่อยนะ
‪- ด้วยความยินดี ‪- ขาเธอจะสั่นๆ นิดหน่อย
‪- ครับ ‪- เราจะค่อยๆ พยุงคุณนะ
‪ไม่ต้องรีบ
‪- ไปที่รถเข็นกัน ค่อยๆ นะ ‪- พร้อมเดินมาราธอนแล้ว
‪- เอาล่ะ ‪- ฉันมึนหัว
‪ไม่ต้องรีบ ที่รัก ค่อยๆ…
‪ลิซ เธอเป็นอะไร
‪- ก่อนหน้านี้เธอเวียนหัวไหม ‪- ทำไม ผมไม่รู้
‪- ลิซ ‪- เธอหายใจลำบาก
‪- หมายความว่าไง ‪- ฉันจะตามหมอ
‪- มองผมสิ ‪- มีผู้ป่วยฉุกเฉิน
‪ลิซ มองผมสิ
‪- อย่าใกล้เธอมาก ‪- เธอเป็นอะไร
‪- ลิซ ‪- ขอหน้ากากออกซิเจน
‪- ลิซ ‪- ได้ยินฉันไหม
‪- คุณออกไปก่อนครับ ‪- เดี๋ยวสิ เกิดอะไร…
‪- นั่นเมียผมนะ ‪- เธอหมดสติ
‪- ไม่มีอาการบอกเหตุล่วงหน้า ‪- เกิดอะไรขึ้น ลิซ นั่นเมียผม
‪- ความดันตก ‪- ขอเอพิเนฟรินสองมิลลิกรัม
‪เดี๋ยวสิพวก ลิซ เดี๋ยว ลิซ
‪คุณโลกลิน
‪ไงครับ ว่าไงหมอ เกิดอะไรขึ้น
‪ภรรยาคุณมีลิ่มเลือดอุดกั้นในปอด
‪มีลิ่มเลือดไหลไปยังปอดของเธอ
‪หมายความว่ายังไง
‪หมายความว่า…
‪อย่าบอกนะว่าเมียผมตายแล้ว
‪- อย่าบอกนะว่าเมียผมตายแล้ว ‪- มีอะไร
‪มีอะไร แมดดี้เหรอ มีอะไร แมตต์
‪ไม่นะ
‪เป็นไปได้ยังไง
‪ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อใช้เวลากับคุณอีกสักวัน
‪เธอมาแล้วค่ะ
‪เขาไม่พร้อมจะเลี้ยงลูก
‪เขายังไม่ได้ต่อเปลด้วยซ้ำ
‪เธอก็รู้ว่าเขาทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตมาตลอด
‪โอ สวัสดีแมตต์ เป็นยังไงบ้าง
‪เป็นเด็กไม่รู้จักโตไงครับ
‪- ผมขออุ้มลูกได้ไหม ‪- แม่เพิ่งให้นมเธอไปขวดหนึ่ง
‪ครับ
‪รู้ไหม แมดดี้
‪ถ้าลูกมีได้แค่พ่อหรือไม่ก็แม่ ‪พ่อก็อยากให้ลูกมีแม่
‪เพราะแม่คงเลี้ยงลูกได้ดีกว่า
‪ฉันว่ายิ่งเร็วยิ่งดี
‪ไม่รู้สิ
‪ผมไม่รู้ว่าเขาจะเลี้ยงลูกได้ยังไง
‪- เห็นไหม ฉันรู้ ‪- บอกเขาทีได้ไหม
‪ไม่ล่ะ
‪ก็ได้ แมดดี้
‪โอเค ลูกชนะ แมดดี้
‪บอกพ่อซิว่าเป็นอะไร หิวเหรอ หือ
‪อยากเปลี่ยนผ้าอ้อมใหม่เหรอ
‪โอเค แป๊บนะลูก
‪รอก่อนนะ แมดดี้
‪โอเค นี่
‪เอาล่ะ โอเค
‪เอาล่ะ หือ เดี๋ยวนะ เช็ดออกไม่หมด
‪พระเจ้า ให้ตายสิ
‪ไม่นอนเหรอ
‪ชาตินี้ฉันคงหลับไม่ลงแล้วล่ะ
‪เอาอะไรใส่ก้นลูกน่ะ
‪ผ้าอ้อมไงครับ
‪ดูอย่างกับลูกโป่งรูปสัตว์
‪- ใส่กลับด้านหรือเปล่า ‪- ถูกด้านแล้วครับ
‪ผมแค่ลงมาเอานมให้ลูก
‪ชงเสร็จแล้ว เราได้ยินเสียงเธอร้องไห้
‪ให้นมเธอที
‪โอ๋ๆ
‪แมทธิวที่รัก เราคุยกันแล้ว และเรา…
‪เราคิดว่านายควรย้ายกลับไปมินนิโซตา
‪อยู่ที่นั่นประหยัดค่าใช้จ่าย
‪ใช่ ลูกหางานทำที่นั่นก็ได้
‪แม่นายกับฉันช่วยเลี้ยงแมดดี้ได้
‪เราจะได้อยู่ด้วยกัน ‪ลูกจะมีโบสถ์ มีระบบสนับสนุน
‪- ที่นี่ลูกตัวคนเดียว ‪- ผมไม่ได้ตัวคนเดียว งานผมอยู่ที่นี่
‪ที่นั่นไม่มีงานด้านเทคโนโลยีดีๆ ‪เพื่อนผมอยู่ที่นี่
‪เพื่อนลูกมีแต่คนแปลกๆ
‪โอเค อาจจะจริง ‪แต่พวกเขาก็เป็นเพื่อนผม แม่
‪ลิซอยู่ที่นี่
‪และทุกที่ที่ผมเห็นที่นี่
‪ทุกที่ที่ผมมองไป ทำให้ผมนึกถึงเธอ
‪แม่ชอบพูดเรื่องแผนของพระเจ้าให้ผมฟัง
‪ผมก็อยากรู้ว่ามีโอกาสมากแค่ไหน
‪ที่จะได้เจอคนจากบ้านเกิด ‪ในอีกที่ที่อยู่ครึ่งค่อนประเทศ
‪พระเจ้างั้นเหรอ
‪ฉันต่างหากที่มีแผน
‪ลิซจะได้ไปเรียนต่อปริญญาโท ‪จากนั้นก็กลับบ้าน ทำงาน และใช้ชีวิต
‪นั่นคือแผนก่อนที่เธอจะเจอนาย
‪ถ้านายอยากอยู่ต่อ ก็เชิญเลย
‪แต่แมดดี้ต้องมากับเรา
‪- แมเรียน มัน… ‪- มันดีที่สุดแล้วสำหรับเธอ
‪จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ ‪แต่มันดีที่สุดสำหรับนายด้วย ฉันเป็นห่วงนายนะ
‪นายคิดว่าตัวเองทำได้ แต่นายทำไม่ได้หรอก
‪การเลี้ยงลูกเป็นงานที่ต้องทุ่มเททั้งวันทั้งคืน
‪ผมเข้าใจครับ แล้วผมจะลองคิดดู
‪ก็ดี
‪ผมมาคิดดูแล้ว
‪ใช่ ผมคิดดูแล้วล่ะ
‪คุณพูดถูก
‪ถูกของคุณ แมเรียน ผมทำไม่ได้ ‪ผมทำไม่ได้ แต่รู้อะไรไหม
‪ยังไงผมก็จะทำ
‪ใช่ ผมจะทำ ผมจะเลี้ยงแมดดี้เอง
‪ผมจะเลี้ยงแมดดี้ เพราะผมเป็นพ่อเธอ
‪และเพราะผมรักเธอ
‪ฉันรู้ว่านายรักเธอ
‪คุณรู้เหรอว่าผมรักเธอ เพราะผมไม่เชื่อว่าคุณรู้
‪ฉันไม่สงสัยเลยว่านายรักเด็กคนนั้นไหม
‪ฉันไม่สงสัยเลยว่านายรักลิซของฉันไหม
‪นายอยากเก็บแมดดี้ไว้กับตัว ‪เพราะนายต้องการแพชูชีพ
‪ผมขอโทษ ผมทำแผนคุณพัง
‪น้ำร้อนปลาเป็น น้ำเย็นปลาตายนะรู้ไหม
‪ใช้น้ำเดือดยิ่งได้ผลดี
‪แมเรียน
‪ถ้าฉันพอจะแนะนำนาย ‪เรื่องการเลี้ยงเด็กได้สักข้อ…
‪ปล่อยวางซะ
‪ในฐานะพ่อ เราต่างพยายามทำแบบนี้ใช่ไหม
‪พยายามทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ
‪แต่เราควบคุมอะไรไม่ได้
‪นายแค่ต้องยอมรับความจริงข้อนั้น
‪ลิซรักนาย
‪และฉันดีใจที่ได้เห็นแบบนั้น
‪และฉันก็เห็นว่านายรักเธอมากแค่ไหน
‪ครับ
‪คุณเป็น เอ่อ…
‪คุณเป็นพ่อที่ดี
‪เธอโชคดีที่มีคุณเป็นพ่อ ไมค์
‪ขอบคุณ
‪ปีที่แล้วป้าของผมเสีย
‪เธออายุ 99 ปี
‪โอ้โฮ พวกคุณคงตกใจน่าดู
‪ใช่ครับ
‪ฟังนะ ผมอยากให้คุณใช้เวลาพักได้ตาม…
‪ครับ
‪ตามที่คุณต้องการ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ห้าหรือหกสัปดาห์
‪ผมไม่ถือ
‪ผมคงต้องใช้สักสิบ
‪ถึงยี่สิบปี
‪- เอ่อ… ‪- ถึงจะพอ แต่ผมต้องทำงาน
‪รู้ไหม เพราะแบบนั้นผมถึงพักไม่ได้
‪ฟังนะ ฮาวเวิร์ด ผมคิดว่า ‪ผมอยากขอทำงานจากที่บ้าน
‪แล้วค่อยเข้าบริษัทตอนที่จำเป็น
‪ถ้าผมมาทำงาน ผมคงต้องพาลูกมาด้วย
‪- คุณเป็นคนเลี้ยงลูกเหรอ ‪- ใช่ครับ
‪ก็ได้ ดีมาก เยี่ยม ก็ได้
‪คุณคิดว่าผมเลี้ยงลูกไม่ได้
‪ไม่ใช่ว่าผมคิดว่าคุณทำไม่ได้…
‪- เพราะผมเป็นผู้ชายเหรอ ‪- เปล่า
‪ผู้หญิงมีอะไรที่ผู้ชายไม่มีล่ะ
‪ความอดทน
‪ความเปราะบางทางอารมณ์
‪หน้าอก
‪ผู้ชายบางคนก็มีหน้าอก
‪ผมจะไม่ถือ เพราะคุณกำลังเศร้า
‪ฟังนะ ผมรักเด็ก
‪ผมเองก็มีลูกสามคน
‪ในรูปนี้พวกเขาไม่เด็กแล้ว ‪แต่ตอนแรกพวกเขาเป็นทารก
‪และผมบอกได้เลยว่าเป็นงานหินสุดๆ
‪มันจะทำให้คุณหมดสภาพ
‪เธออึเป็นก้อนหรือยัง
‪ยังครับ
‪ตอนนี้ผมกำลังสู้รบปรบมือกับอึเหลว
‪เก็บเกี่ยวเวลาของอึเหลวไว้ ‪เพราะมันคนละเรื่องเลย
‪พออึเป็นก้อนเมื่อไหร่ คุณตายแน่
‪ครับ
‪เก็บอึไว้ เอาไปรดดอกไม้ดอกกุหลาบ
‪เพราะมันอุดมไปด้วยสารอาหาร
‪- เป็นเคล็ดลับที่ดีครับ ‪- ใช่
‪ผมรู้ว่างานบัญชีลอนดอนจะเริ่มในอีกห้าสัปดาห์
‪ผมแค่อยากบอกไว้ว่าผมจะทำครับ
‪คุณก็รู้ว่าผมมีความรับผิดชอบ ‪ทำงานที่ต้องทำให้เสร็จได้
‪แต่ถ้าคุณรู้สึกว่าผมทำไม่ได้ หรือทำไม่ไหว
‪ก็ให้ออสการ์ทำแทนผมได้
‪- ออสการ์เนี่ยนะ ‪- และ…
‪- ครับ ‪- ไม่ ลืมออสการ์ไปได้เลย
‪ได้ถามเขาไหม
‪ได้ถามเขาไหมว่า ‪"อยากให้ออสการ์ดูแลลูกค้าไหมครับ"
‪- ถามแล้ว ‪- เหมือนที่ซ้อมกันมาน่ะ
‪ฉันพูดไปแล้ว ออสการ์ มันได้ผล
‪- บอกแล้วว่าได้ผล ดีใจด้วย ‪- ใช่
‪ใจร้ายเหมือนกันนะ ‪ที่ส่งดอกไม้ให้คนที่กำลังเศร้า
‪เพราะเดี๋ยวดอกไม้ก็ตาย ‪แล้วนายก็ต้องโยนมันทิ้ง
‪น่าเสียดายจริงๆ
‪รู้ไหม ฉันไม่เคยเห็นใครตายมาก่อน
‪แต่ฉันเคยเห็นกระรอกตาย
‪มันชวนให้สงสัยเรื่องวัฏจักรชีวิต
‪แต่มันไม่ใช่วัฏจักร มันเป็นเส้นตรง
‪- มีจุดเริ่มต้นและจุดจบ ‪- นี่ ออสการ์
‪หยุดพูดได้ไหม
‪นายพูดเหมือนเมียฉันเลย
‪นายจะห่อตัวแมดดี้ใช่ไหม
‪คุณห่อตัวลิซไหม
‪ห่อสิ
‪งั้นก็ห่อครับ ผมจะทำทุกอย่าง ‪ที่ลิซน่าจะอยากให้ผมทำ
‪แต่นี่มันบ้าไปแล้ว
‪คุณห่อตัวเธอซะแน่นเลย แมเรียน
‪คิดว่าเธอจะวิ่งหนีหรือไง
‪ว่าไงครับ
‪เป็นไงกันบ้าง
‪ผมกินเฟลมมิ่งฮอตส์อยู่
‪มีใครอยากกินไหม คุณยายคุณย่า ‪ให้ผมป้อนเจ้าตัวน้อยไหม
‪สาวๆ พวกคุณดูดีมากเลย ‪ผมพูดได้ไหม
‪ขอบคุณ
‪- ยินดีครับ รู้ไหม… ‪- พอเลย
‪- ชุดคลุมนอนของคุณน่ะ… ‪- จอร์แดน หยุด
‪ฉันทำอะไร
‪- นายกำลังจีบแม่ฉัน ‪- เปล่าซะหน่อย
‪ฉันมองนายจีบเธออยู่เนี่ย
‪ฉันจีบแม่นายทั้งสองคนต่างหาก ‪ไง แมเรียน เป็นไงบ้าง คุณดูดีนะ
‪- จอร์แดน ‪- เสื้อไหมพรมสินะ
‪จอร์แดน หยุด
‪- แม่นายแก่แต่เซี้ยะนี่นา ‪- พอที
‪- พูดไปจนได้ ‪- หยุด
‪ฉันมีของขวัญให้นาย ‪ฉันให้ของขวัญนายได้ไหม
‪รอตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันมา ฉันมีอะไรจะให้
‪เรากำลังทำรายการของที่ต้องใช้ ‪เราต้องซื้อชุดจั๊มสูท
‪แม่กุญแจด้วย ไว้ล็อกห้องน้ำ
‪รู้ไหมเด็กจมโถส้วมตายได้
‪ฟังนะครับ
‪ผมว่าจะถามนานแล้ว ‪คิดจะอยู่ที่นี่ถึงเมื่อไหร่เหรอ
‪- แม่ไม่อยากกลับเลย… ‪- ผมไม่ได้ถามแม่
‪เราคุยกันแล้ว แต่แมเรียนนี่สิ ‪ผมไม่แน่ใจเต็มร้อย
‪ในเมื่อนายไม่ยอมย้ายกลับมินนิโซตา ‪ฉันก็จะอยู่ที่นี่หกเดือน
‪หกเดือนเหรอ
‪- ใช่ ‪- แล้วไมค์ล่ะ
‪ตอนนี้ฉันไม่สนเรื่องไมค์หรอก
‪ไง แมตต์
‪ไงครับไมค์ เป็นไงบ้าง
‪สบายดีพวก
‪โอเค
‪ผมอยากให้เราพูดกันตรงๆ
‪ได้ มาพูดกันตรงๆ
‪สิ่งแรกที่ผมอยากบอกคือ ผมดีใจที่คุณอยู่ที่นี่
‪ฉันรู้จ้ะ
‪ไม่นะ ผมดีใจจริงๆ
‪แต่ที่ผมกังวลคือ ถ้าคุณอยู่ที่นี่
‪ถ้าคุณอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน
‪สุดท้ายเราก็จะมีเรื่องให้ผิดใจกัน
‪แค่หกเดือนเนี่ยนะ
‪ผมเลยคิดว่าคุณน่าจะกลับไปพร้อมแม่ผม
‪คนจะมองยังไงถ้าฉันกลับบ้านไป ‪ก่อนจะรู้ว่านายมีความสามารถ
‪ที่จะดูแลหลานแรกเกิดของฉันได้
‪คุณจะรู้ได้ยังไงถ้าไม่ปล่อยให้ผมทำ
‪พูดได้มีเหตุผลมาก
‪ให้ 40 ต่อศูนย์เลย
‪ชนะขาด แมตต์ เอ้านี่ ‪ดูสิว่าฉันเอาอะไรมาให้
‪อะไรล่ะ
‪- ฉันซื้อสัตว์เลี้ยงมาให้ ‪- นั่นปลาทอง
‪จะบอกให้นะว่าเด็กที่เลี้ยงสัตว์ ‪คือเด็กที่มีความสุข
‪แถมไม่เป็นภูมิแพ้ด้วย รู้ไหม
‪นั่นมันแมวกับหมา
‪- ให้ตายสิ นายอ่านบทความเดียวกันเลย ‪- เอาล่ะ จอร์แดน นี่มัน…
‪ก็ได้ ฉันล้อแม่งเล่น ขอโทษที่พูดหยาบครับ
‪ฉันเกลียดปลาตัวนี้ ‪จำทันย่าได้ไหม เธอซื้อมันให้ฉัน
‪ทันย่าเลิกกับฉัน ‪แล้วทิ้งปลาสกปรกนี่ไว้ในบ้านฉัน
‪พาฉันไปร้านขายของเด็กทีได้ไหม
‪- จัดไป ‪- ขอบใจ
‪ทีมคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว
‪ฉันมาเพื่อช่วยนาย
‪ขอบใจ
‪โอเค แมเรียน เอาแบบนี้ดีไหม
‪พอคุณกลับไปแล้ว
‪ผมสัญญาว่าจะคอยรายงาน ‪ความเป็นอยู่ของแมดดี้ให้คุณ
‪ผมจะลงรูปในอินสตาแกรมตลอด
‪ก็ได้
‪ฉันจะกลับบ้านพร้อมแอนนา
‪แต่ถ้านายจัดการทุกอย่างได้ห่วยแตก
‪ก็ย้ายก้นกลับมาที่มินนิโซตา
‪ทำไมผมต้องตกลงด้วย
‪เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องของนาย
‪- ตกลง ‪- พี่ชาย เร็วเข้า
‪- ตกลงจะเลี้ยงปลาไหม ‪- ฉันไม่อยากได้ปลา
‪- โอเค เป็นไงบ้างครับ ‪- ดีค่ะ คุณล่ะ
‪สบายดีครับ นี่ครับ
‪- อันนี้ใช้ดีมากค่ะ ‪- เหรอครับ…
‪เลิกยิ้มแบบนั้นให้ผมเถอะ นี่ครับ
‪ผมไม่มีลูก นี่ของเพื่อนผม
‪นี่สำหรับลูกเขา เขาซื้อเองหมด
‪เขาจะจ่ายเองหมด
‪เอาล่ะ
‪นี่ยาทาผื่นผ้าอ้อมของนาย
‪อันนี้ของแมดดี้ แยกใบเสร็จนะครับ
‪นี่ เอาของนายวางตรงนั้น
‪เธอจะได้รู้ว่านายต้องจ่ายค่าของ
‪สำหรับปัญหาของนายเอง
‪ส่วนนี่เป็นอันที่ฉันซื้อให้แมดดี้
‪- นั่นของนาย นี่ของแมดดี้ ‪- โอเค
‪เขาพูดไปเรื่อย ผมหมายถึง…
‪- ตุ่ม ‪- ตุ่ม แต่เป็นตุ่มโกน
‪- ที่ก้นนาย ‪- ไม่ใช่ที่ก้นฉัน
‪ผมมีตุ่มโกนจากการโกน และผม…
‪- ตุ่มที่… ‪- และผมเห็นจากในคลิป
‪ว่ามีคนใช้ครีมทาผื่นผ้าอ้อมทาผิวให้เรียบเนียน
‪ไม่เป็นตุ่มโกน คอผมถึงได้เนียนแบบนี้ไง
‪- ดูสิ… ‪- คุณดูดีมากค่ะ
‪- เหรอครับ ‪- ค่ะ
‪เห็นไหม เธอบอกว่าฉันดูดีมาก
‪ลองขอดูก้นเขาสิครับ
‪"ทีนี้ก็ใส่สกรู 44 มิลลิเมตรตัวที่แปด"
‪ไม่เห็นมีสกรู 44 มิล…
‪สกรู 44 มิลลิเมตรตัวที่แปด ฉันไม่เห็นนะ
‪นายไม่คิดจะมองหาด้วยซ้ำ ‪ลองดูข้างๆ รองเท้าสิ ดูสิ
‪- โอเค ‪- ทำไมถึงทำตัวโง่อยู่เรื่อย
‪เพราะฉันไม่เห็นน่ะสิ นี่ฉันทำตัวโง่เหรอ
‪ตอนนี้นายทำตัวโง่เป็นฟายอยู่รู้ไหม
‪- อย่าพูดหยาบต่อหน้าลูกฉัน ‪- เปล่า ฉันแค่เรียกนายว่าโง่เป็นฟาย
‪แล้วพูดว่าฟายทำไม
‪เพราะตรงนี้มีเด็ก ‪ฉันไม่อยากพูดหยาบต่อหน้าเด็ก
‪งั้นทำไมไม่พูดคำอื่นล่ะ
‪พูดแล้วไง "ฟาย"
‪ให้ตาย รู้ไหม พ่อหนูน่ะเควี่ยจริงๆ
‪เออ ฉันพูดออกไปแล้ว เขามันโง่และเควี่ย
‪ไอ้ฟายหน้าโง่
‪เห็นไหม มันไม่…
‪เอื้อมไปกดสวิตช์ข้างใต้สิ
‪ลองเอื้อมแล้ว มันพัง
‪ลูกนี่ใจร้อนไม่เปลี่ยนเลย
‪หยุดเลย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความอดทนซะหน่อย
‪ผมบอกอยู่นี่ไงว่ากำลังพยายาม แล้วแม่ก็ ‪ผมทำไม่ได้ แม่
‪บ้าเอ๊ย
‪ผมทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
‪ผมทำไม่ได้
‪ถ้าไม่มีลิซ
‪ลูกแค่ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ
‪ที่ลูกต้องทำไปตลอดชีวิตก็มีแค่นี้
‪และแม่เชื่อว่าลูกทำได้
‪ตรงนี้ไง
‪ขี้อวด
‪แม่จะสวดภาวนาให้ลูกวันละสิบครั้งเลย
‪เก้าก็พอแล้วแม่ ไม่ต้องฝืนนะ โอเคไหม
‪ผมรักแม่นะ
‪- โชคดีจริงๆ ‪- "ลาก่อนคุณยาย"
‪- มานี่มา ‪- จับดีแล้วนะ
‪เราตกลงกันแล้วนะ
‪นายต้องย้ายกลับ ‪ถ้ามันเป็นการดีกับเธอ โอเคไหม
‪อย่าเห็นแก่ตัว
‪ตกลงครับ
‪- รักนะ ‪- โชคดีแมตต์
‪ย่ารักหนูนะแมดดี้ ย่ารักหนู
‪- บาย ‪- บาย
‪โอ้ ไง
‪- ป๊ะป๋าใส่ผ้าอุ้มเด็ก ใช่เลย ‪- ฉันดูเป็นไงบ้าง
‪ดูดีมาก เหมือนราชาเลยล่ะ
‪- ขอจากใจ ไม่เอาชมแต่ปาก ‪- นายดูเหมือนราชาเลยล่ะ
‪- นายต้องคาดเข็มขัด ‪- นายต้องกดมันลง
‪- ฉันกดอยู่ ‪- ฉันกดฝั่งนี้แล้ว
‪- รัดเข็มขัดซะ ‪- ไม่ได้ มันยังโคลงเคลง
‪สหาย พวกนายเคยติดตั้ง ‪ตัวล็อกคาร์ซีทกันหรือเปล่า
‪พระเจ้าช่วย ไม่นะ ไม่ๆ แมดดี้
‪ขอโทษลูก พ่อขอโทษ
‪เร็วสิ
‪- แน่นแล้ว ‪- แน่นดีแล้ว
‪- ขอบใจ ‪- ฉันเคยเป็นพี่เลี้ยงเด็กมาสี่ปีน่ะ
‪เดี๋ยวๆ
‪อะไร
‪เธอตื่นแล้ว พวก
‪- ไม่ซะหน่อย ‪- ใช่สิ ฉันได้ยิน
‪- ฉันไม่มีขวดนมนะ ‪- ให้ตายเถอะ
‪นี่นมผง เอาล่ะ
‪แค่ตัดด้านบน
‪หิวมากเลยล่ะสิ
‪ไชโย
‪อ้าว คุณแม่ล่ะคะ
‪คุณแม่นักบินอวกาศ ฝึกอยู่ที่นาซ่าครับ
‪วันนี้คุณแม่ไปไหนคะ
‪คุณแม่ติดคุกอยู่ที่ซานเควนตินครับ
‪แม่เด็กล่ะครับ
‪ผมน่ะ แทบรอให้ถึงวันจันทร์ไม่ไหว ‪จะได้หนีจากเสียงร้องของลูก
‪โห ลูกคุณก็คงดีใจที่ได้หนีจากคุณเหมือนกัน
‪เราซื้อดอกไม้มาให้
‪จะบอกให้ว่าคำขอของคุณ ‪เป็นจริงหนึ่งอย่างแล้วล่ะ
‪ผมได้เปลี่ยนผ้าอ้อมเยอะเลย
‪เจ้าตัวเล็กคนนี้อึบ่อยมาก
‪ลูกน่ารักดีนะครับ คุณพ่อ
‪- นี่ ขอผมทิ้ง… ‪- ได้สิครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ครับ
‪ดูสิ แมดดี้ ใกล้ผ่านโรงเรียน
‪ที่แม่ลูกอยากให้ลูกเข้าแล้วนะ
‪ซึ่งหมายความว่าลูกจะได้เรียนที่นี่ไง
‪ที่นั่นมีแม่ชี ลูกจะต้องชอบพวกแม่ชีแน่
‪ลูกชอบแน่ เพราะแม่ชีแต่งตัวเหมือนเพนกวิน
‪เรื่องจริงไม่ติงนัง
‪และพวกเธอครองตัวเป็นโสด
‪พ่อรู้
‪พ่อรู้ว่าลูกหงุดหงิด
‪พ่อรู้ว่าลูกไม่อยากครองโสด ‪แต่นั่นแหละอนาคตลูก
‪คุยจบแล้ว
‪ไม่เอาน่า แมดดี้
‪มีอะไร
‪รถไฟเหาะ หยุดร้องสิ แมดดี้
‪นี่ไง รถไฟกำลังลงราง
‪รถไฟลงราง รางเริ่มขรุขระกะตึกกะตักแล้ว
‪ไม่ แม่ ฟังผม แม่เข้าใจ
‪ผมพูดจริง เธอร้องไม่ยอมหยุดเลย ‪ยังไงก็ไม่หยุด
‪บางครั้งแม่ก็ร้องเพลงกล่อมเด็กให้ลูกฟัง
‪แล้วลูกก็จะเงียบกริบทันที
‪วิบวับๆ เจ้าดาวน้อยเอ๋ย
‪ป๊ะป๋าอยากไปบาร์สุดๆ เลย
‪หลับสิจ๊ะ แมดดี้
‪ร้องให้เสียงสูงขึ้นอีก
‪หลับสิจ๊ะ แมดดี้
‪แมดดี้ หลับเถอะนะ
‪- หลับสิจ๊ะ แมดดี้ ‪- ไม่ได้ผลแฮะ
‪แมดดี้ หลับเถอะนะ
‪ไม่นะ หนักกว่าเดิมอีก
‪ไหน ลอง…
‪ไม่ใช่ระบบปรบมือนะ
‪- เธอไม่ยอมหยุดนี่ ‪- เชื่อฟังพ่อสิ
‪พ่อหนูบอกให้หลับไง แมดดี้
‪พ่อหนูเหนื่อยแล้วนะ
‪ไม่ถือว่ารุนแรงนะ ไม่ได้ใช้ความรุนแรง
‪แค่เกือบๆ
‪หัวนมฉันแตกเป็นริ้วๆ จนฉันไม่กล้ามองเลย
‪แปลกไหมที่ฉันมีอารมณ์นิดๆ ตอนให้นมลูก
‪สามีฉันอยากมีเซ็กส์
‪ฉันแค่อยากให้เขาตาย แบบนี้ผิดไหม
‪ไม่ค่ะ
‪ขอโทษครับ
‪ขอโทษนะคะ กลุ่มผู้ติดสุราเดินตรงไป ‪อยู่ทางขวาค่ะ
‪ผมไม่ได้มางานนั้น
‪ผมไม่ได้มาประชุมผู้ติดสุรา ‪ผมไม่ได้มาเพราะเรื่องนั้น
‪เธอเพิ่งหลับไป ‪แต่เธอร้องไห้มาหลายชั่วโมงแล้ว
‪หลายชั่วโมงจริงๆ จนผมหมดแรง
‪หน้าผมก็เจ็บ และผมเริ่มจะหงุดหงิด
‪และผมไม่รู้วิธีแยกส่วนรถเข็น
‪ผมไม่รู้วิธีพับมัน
‪โอเค ขอโทษทีนะคะ ‪แต่นี่เป็นกลุ่มสำหรับคุณแม่มือใหม่
‪คุณโกหก เพราะป้ายข้างนอกเขียนว่า "พ่อแม่"
‪ผมเป็นพ่อ และผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร
‪ผมไม่มีใครให้ปรึกษาเรื่องบ้าๆ นี่
‪พูดถึงเรื่องบ้าๆ ลูกผมยิงกระสุนออกจากก้น
‪อย่างกับท่อดับเพลิง
‪ไม่รู้ว่าแบบนี้ปกติไหม แต่เธออึออกมาสองแบบ
‪เธออาจยิงปืนใหญ่น้ำใส่ผม
‪ตอนนี้อึจะผสมกัน แล้วมันก็แข็งหน่อยๆ
‪และพุ่งออกมาตรงๆ
‪หรือไม่เธอก็ทิ้งทุ่นระเบิด
‪ที่ออกมาเป็นฝอย และมันพุ่งฟ้าวเลย
‪ผมต้องการความช่วยเหลือ ‪ผมอยากให้เธอหยุดร้อง
‪ผมต้องทำยังไงเธอถึงจะหยุดร้อง
‪โอเค ลูกคนโตของฉันมีอาการโคลิก ‪ในช่วงสองสามเดือนแรก
‪- โคลิกคืออะไร ‪- คือตอนที่เด็กร้องไห้นานหลายชั่วโมง
‪โดยไม่มีเหตุผล จนกระทั่งคุณรู้สึกเหมือน ‪ลูกตาจะหลุดจากเบ้า
‪ผมทำให้ลูกติดโคลิก
‪เปล่า โคลิกไม่ได้เกิดจากสาเหตุนั้น
‪ผมไม่ได้ล้างมือ แล้วผมก็ไปจับตัวลูก
‪ลูกผมเลยติดโคลิก
‪เด็กไม่ได้ติดโคลิกหรอกค่ะ ‪มันเกี่ยวกับการย่อย
‪โล่งอกไปที
‪วิธีที่ฉันใช้แล้วได้ผลเหลือเชื่อ ‪คือให้ฟังเสียงสีขาว
‪"เสียงสีขาว" เหรอ
‪เสียงสีขาว
‪(4:12 น.)
‪ทีนี้ในช่วงต่อไป ผมจะให้แมตต์พูด
‪และเขาจะให้คุณดูว่าทั้งหมดนี้ ‪จะตอบโจทย์ลูกค้าคุณได้ยังไง
‪เอาล่ะ แมตต์ ตาคุณแล้ว
‪(รังสรรค์เพื่ออนาคต)
‪แมตต์
‪- แมตต์ ‪- ผมไม่ได้หลับนะ
‪หลับเหรอ
‪ไม่หรอก เขาไม่เคยหลับ ‪เขาจมอยู่ในความคิดน่ะ
‪ครับ จมอยู่ในความคิด ใช่เลย
‪จมอยู่ในความคิดลึกมาก
‪ขอบคุณ ฮาวเวิร์ด
‪และนั่นเป็นเพราะผมตื่นเต้นมาก…
‪- ใช่ ‪- กับเรื่องนี้
‪ด้วยการอัปเกรดนี้ คุณจะได้เห็น…
‪การจำลองภาพล่วงหน้า ‪นับหลายพันรูปแบบ ตั้งแต่พื้น…
‪ไปจนถึงผนัง ไฟ ที่จะทำให้เห็นถึง…
‪ได้ยินเสียงร้องไหม
‪เสียงร้องไห้เหรอ ไม่เห็นได้ยินใครร้องเลย
‪ผมมีผนังกั้นช่องจมูกคด
‪บางครั้งจมูกเลยมีเสียงหวีด คงเป็นเสียงนั้นมั้ง
‪ไม่ใช่ซะหน่อย
‪ขอโทษนะครับ ขอตัวสักครู่ครับ
‪- อะไรกัน ‪- นี่ จะไป…
‪ขอโทษครับ
‪แบบนี้เป็นไงๆ
‪- หือ ‪- โอเค เครื่องดูดฝุ่นไงจ๊ะ
‪หยุดร้องสิ
‪นี่ไงเครื่องดูดฝุ่น
‪นี่ แมดดี้
‪- นี่ ‪- เครื่องดูดฝุ่นอันนี้ไม่ได้เรื่อง
‪- เกิดอะไรขึ้น คุณทำอะไรน่ะ ‪- หยุดร้องสิ แมดดี้
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- เขากำลังดูดฝุ่นไงครับ
‪- มา ผมอุ้มเอง ‪- ดูดฝุ่นเหรอ
‪- โอเค ‪- เธอชอบเสียงเครื่องดูดฝุ่น
‪ไง สวัสดีครับ
‪แมตต์มีลูกน่ะครับ
‪ไง ขอโทษครับที่จู่ๆ ก็พรวดพราดออกมา
‪แต่ว่าลูกผมร้องไห้ไม่หยุด
‪และเราทำให้เธอสงบและหยุดร้องไม่ได้เลย
‪- ให้เธอลองดูดนิ้วก้อยผมไหม ‪- ไม่
‪- มันได้ผลกับลูกผมนะ ‪- ไม่ ฮาวเวิร์ด ไม่
‪- ผมให้ลูกดูดนิ้วก้อย ‪- ไม่สะอาด
‪นี่อาจช่วยได้นะ เพื่อน ‪มันคือแอปเสียงสีขาว
‪- มันช่วยให้ผมนอนหลับ ‪- ขอบคุณครับ
‪ลูกของฉันมักสงบลงเวลาได้รับการสัมผัสตัว
‪ตอนนี้เธออายุ 25 แล้ว
‪และผมอยากให้คุณดูจอแผนภาพ ‪ที่แสนง่ายดายนี่เช่นกัน
‪เช่นกันครับ นี่คือการมอบสิ่งที่ลูกค้าต้องการ
‪ซึ่งก็คือความเรียบง่าย
‪ใช่ไหม คุณต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‪- ความเรียบง่ายน่ะ ‪- โอเค
‪ผมมีปัญหาแล้ว ที่นี่เป็นที่ทำงาน ถูกไหม
‪ไม่ใช่ที่ของเด็กทารก ที่นี่ผมเป็นแบบว่า…
‪เป็นคนเฮงซวยที่ถูกกำหนดมา
‪ใครเป็นคนกำหนดล่ะ
‪ถามเฉยๆ นะครับ เป็นตั้งแต่เกิดหรือว่า…
‪ไม่คิดว่ามีไอ้เฮงซวยที่อยู่เหนือผมขึ้นไปหรือไง
‪แล้วก็ไอ้เฮงซวยที่อยู่เหนือไอ้เฮงซวยนั่นอีกที
‪ห่วงโซ่คนเฮงซวยไงล่ะ
‪มันคือห่วงโซ่คนเฮงซวย เป็นแบบนั้นเป๊ะ
‪เพราะงั้น ครับ
‪แค่อยากบอกว่าคุณนำเสนอได้ดีมาก แมตต์
‪เป็นที่น่าจดจำที่สุด สัปดาห์นี้ไว้คุยกันนะ
‪ขอบคุณครับ
‪มันมีความหมายมาก ‪เพราะผมกำลังจะถูกไล่ออก
‪- เปล่านะ ‪- ขอบคุณที่…
‪เราจะติดต่อไปครับ ขอบคุณ ฟิโอน่า
‪แล้วเจอกัน
‪เอาสิครับ พูดให้จบ
‪นี่ คุณไม่ได้โชคดีขนาดนั้น ‪ผมไม่ได้ไล่คุณออก
‪ผมแค่เป็นห่วงคุณ
‪คุณได้พักครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪สมัยนี้มีสิ่งที่เรียกว่าพี่เลี้ยงเด็กนะ
‪- หวัดดีจ้ะ แมดดี้ ‪- ครับ
‪ฉันชื่อซัมเมอร์นะจ๊ะ เดี๋ยวฉันจะอุ้มหนูนะ
‪เธอยังไม่พูดภาษาอังกฤษครับ เธอยังเล็กอยู่
‪ฉันเชื่อว่าเราต้องให้เกียรติทารกค่ะ
‪ใช่ไหมแมดดี้ มานี่มา
‪ครับ
‪อย่างนั้นแหละ
‪พ่อทุกคนควรได้พักหาความสนุกใส่ตัวบ้าง
‪นายมีพี่เลี้ยงเด็กแล้ว สนุกให้เต็มที่
‪มันจำเป็นนะ นายเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวแล้ว
‪พูดแล้วฟังดูบ้าชะมัด "แมตต์เป็นพ่อคน"
‪พูดออกมาแล้วก็ยัง "แมตต์เป็นพ่อคน"
‪บ้าชะมัด โคตรบ้า
‪- บ้าไปแล้ว ไง ‪- ทำอะไรน่ะ
‪ฉันก็ฟังนายพูดอยู่ไง
‪ถามจริงๆ เลยนะ
‪- หา ‪- หาอะไร ทำอะไรของนาย
‪ไม่เห็นความหลากหลายที่เพิ่งเดินผ่านไปเหรอ
‪- รวมทุกรสชาติ สำหรับเราทุกคน ‪- โอเค
‪ฉันไปดีกว่า ฉันจะกลับบ้าน
‪แมตต์
‪- ขอโทษครับ ‪- แมตต์ นี่ แมตต์
‪- อะไร ‪- เป็นอะไร นายจะไปไหน
‪ฉันจะกลับบ้าน
‪- ทำไมต้องกลับ ‪- เพราะฉันไม่สนุกไง จอร์แดน
‪ไม่สนุกยังไง มีสาวๆ ‪ มีเหล้ากิน ปล่อยตัวปล่อยใจ…
‪ฉันไม่สนใจสาวคนไหนทั้งนั้น ‪ทำไมถึงคิดว่าฉันจะมองสาวในเวลานี้
‪ฉันพานายมาสนุกนะ
‪ฉันไม่ต้องการความสนุกแบบนาย จอร์แดน
‪ฉันไม่เอา
‪ฉันเข้าใจ นายไม่ได้เที่ยวเลยตั้งแต่เรื่องลิซ
‪- แต่มัน… ‪- หุบปาก นี่ พวก
‪อย่า
‪อย่าทำแบบนั้น อย่าพูดถึงลิซ
‪อย่าทำแบบนั้น
‪ไอ้โง่เอ๊ย
‪- บ๊ายบายเร็ว ‪- บายจ้ะ
‪ลาก่อน
‪เราจะไม่ได้เจอเธออีกแล้วเนอะ
‪เราต้องการแค่เรา ไม่ต้องการคนอื่น
‪มาแล้ว ฮาเวียร์
‪นั่นเพื่อนซี้คนใหม่ของพ่อ ‪เขาเอานมผงกับผ้าอ้อมมาให้เรา
‪เขาให้ทุกอย่างที่เราต้องการ ‪เราจะได้ไม่ต้องคุยกับคนอื่นอีก
‪ถ้ามีคนอื่นกดออดของเขา มันจะตาย ‪ได้ยินไหม
‪ถ้ามีใครมากดออดบ้านพ่อ มันตายแน่
‪บอกว่า "ห้ามกดออด" ไง
‪บอกว่า "ห้ามกดออด" ไงวะ
‪งานนี้ได้ฆ่าคนแน่
‪อรุณสวัสดิ์
‪- ไง ‪- ไงครับ
‪หลานฉันอยู่ไหน
‪คุณมาทำ…
‪แต่งตัวให้เธอหรือยัง
‪- คุณมาทำอะไรที่นี่ แมเรียน ‪- แมดดี้ต้องไปหากุมารแพทย์ไง
‪ให้ตายสิ วันพฤหัสแล้วเหรอ เวรเอ๊ย
‪ใช่ คงไม่ได้ลืมว่าต้องพาเธอ ‪ไปหากุมารแพทย์ใช่ไหม
‪ผมไม่ได้ลืมอะไร คุณมาได้จังหวะพอดี
‪เรากำลังจะออกไป เธอเพิ่งขึ้นจากอ่างอาบน้ำ
‪นายปล่อยเธอไว้ในอ่างอาบน้ำเหรอ
‪ดีจ้ะ
‪ใช่จ้ะ
‪เธอเจริญอาหารดีไหมคะ
‪ก็น่าจะดีนะครับ
‪เธอ…
‪ส่วนใหญ่ผมว่าไม่มีปัญหาอะไร
‪เว้นแต่นานๆ ครั้ง ถ้าเธอหลับอยู่…
‪ผมก็อาจให้เธอหลับต่ออีกสักชั่วโมง
‪แล้วคุณล่ะคะ เป็นยังไงบ้าง
‪- ผมไม่เกี่ยวหรอกครับ นี่เรื่อง… ‪- แมดดี้เป็นยังไงบ้างคะ
‪เธอโอเคไหม
‪หมอครับ ผมรู้ว่าผมไม่ได้เพรียบพร้อม
‪ผมรู้ ผมมันไม่มีอะไรดี
‪- ผมมันไม่เอาไหน ฟังนะ… ‪- แมตต์
‪คุณไม่ได้ไม่เอาไหน แมดดี้สุขภาพดี
‪น้ำหนักเธอขยับขึ้นไปที่เปอร์เซ็นไทล์ที่ 60
‪และส่วนสูงอยู่ที่ 70
‪คุณเริ่มให้อาหารเธอตอนที่เธอหิวได้เลย
‪อย่าถือสาคำพูดฉันเลยนะคะ ‪แต่ภรรยาคุณคงภูมิใจในตัวคุณมาก
‪ไม่เป็นไร แมเรียน
‪ไม่เป็นไร
‪หิวไหมครับ กินมื้อเที่ยงไหม
‪ไม่ล่ะ ที่จริงฉันต้องไปสนามบินแล้ว
‪- จะไปแล้วเหรอ ‪- จ้ะ
‪ฉันบอกไมค์ว่าวันนี้จะไปทำสปา
‪คุณบอก…
‪อยากให้ผมไปส่งไหม
‪ไม่ล่ะ เธอต้องกลับไปงีบ
‪อยากงีบไหมจ๊ะ
‪พระเจ้า แมทธิว
‪วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับนายในฐานะพ่อ
‪เก็บชัยชนะเล็กๆ เหล่านี้ไว้ ‪ในกล่องเล็กๆ ในใจนาย
‪มันจะเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของนาย
‪อย่าให้ฉันต้องกลับมาที่นี่…
‪ก่อนที่บาทหลวงเมย์ฟิลด์ ‪จะทำพิธีศีลจุ่มให้เธอที่มินนิโซตา
‪เซนต์ออกัสติน อีกสามสัปดาห์ ‪แล้วเจอกันที่นั่น
‪เดี๋ยวครับ พูดอะไร…
‪มินนิโซตา อีกสามสัปดาห์ เจอกัน
‪- มินนิโซตาอีก… ‪- ยายรักหนูนะจ๊ะ แมดดี้
‪ไม่เห็นมีใครบอกผมเรื่องมินนิโซตาเลย
‪ใครเอ่ยกินนมหมดขวด
‪ลูกไง ใช่แล้ว ลูกนั่นแหละ ลูกหิวไง
‪หือ
‪"หนูหิวค่ะพ่อ"
‪บินครั้งแรกน่ะครับ
‪เดาไม่ออกเลยนะเนี่ย
‪- เธอน่ารักมาก ‪- ครับ…
‪เวรล่ะ
‪ขอโทษจริงๆ ครับ
‪ตายจริง แมดดี้
‪ไงครับ
‪แม่หนูน้อยที่รัก
‪ไงจ๊ะ หลานรัก
‪- ได้แล้วนะ ดีๆ ‪- โอเคนะ มาเถอะ
‪แอนนา ไปหาอะไรเย็นๆ ดื่มกันเถอะ
‪จ้ะ
‪จำตอนที่ฉันเจอพวกเธอจู๋จี๋กันในนี้ได้ไหม
‪ให้ตายเถอะ
‪จำได้สิครับ
‪คุณเอาไม้ฮอกกี้ของไมค์ไล่ฟาดผม
‪คุณเอาแต่ตะโกนว่า "อย่ามาทำในบ้านนี้"
‪นายคิดว่าคืนนั้นจะได้ส้มหล่นล่ะสิ
‪ส้มหล่นทับเต็มๆ เลยใช่ไหมล่ะ
‪คนเราเวลากลัวนี่ทำได้หมดจริงๆ นะครับ
‪ผมไม่เคยวิ่งเร็วเท่านั้นมาก่อน
‪ห้องดูแปลกๆ ไปนะ
‪ฉันเอาของจากห้องใต้หลังคามาไว้เยอะเลย ‪ของในวัยเด็กเธอน่ะ
‪ผมชอบครับ ชอบมากด้วย
‪ช่วงแรกๆ ฉันอยู่ที่นี่ทั้งวัน
‪ทั้งวัน
‪เอาแต่นอนบนเตียง
‪ดมกลิ่นหมอน
‪ร้องไห้ โกรธ
‪ตอนนี้ฉันลดเหลือวันละชั่วโมง ‪ฉันให้เวลาตัวเองเท่านั้น
‪ฉันอยากให้นายให้แมดดี้มาอยู่กับเราบ้าง
‪เมื่อเธอโตขึ้น
‪เธอมาพักช่วงหยุดฤดูร้อนได้
‪หยุดฤดูร้อนเหรอ
‪แมตต์ เธอต้องการครอบครัว
‪เธอต้องการผู้หญิงในชีวิต
‪และฉันไม่ได้หมายถึงผู้หญิงที่นายเจอในคลับ
‪หรือทินเดอร์ส
‪"ทินเดอร์ส" เหรอ
‪ผมไม่ได้ใช้ทินเดอร์ แล้วคุณ…
‪คุณรู้จักทินเดอร์ได้ยังไง ไปรู้มาจากไหน
‪นี่ ผม…
‪คืนนี้ช่วยเลี้ยงแมดดี้ให้ผมหน่อยได้ไหม
‪ได้สิ
‪ผมอยากออกไปดื่มกับเพื่อนๆ หน่อย
‪- ได้สิ ตามสบาย ‪- ดีครับ ดี
‪ขอบคุณครับ
‪แม่
‪พ่อชอบมีลูกไหม
‪โอ เขารักเด็กมาก
‪เขาถึงได้เที่ยวไข่ทิ้งไปทั่วไง
‪ใช่ แต่เขาแต่งงานกับแม่
‪ใช่ แม่โชคดี
‪แม่โชคดีเพราะมีลูก
‪ผมหวังว่าผมจะเป็นแม่ที่ดี ‪ได้สักครึ่งหนึ่งของแม่
‪ลูกเป็นแม่ที่ดีแล้ว
‪แมดดี้ ทายสิ
‪เห็นเด็กไหม
‪เธอสวยใช่ไหมล่ะ ซิสเตอร์…
‪เธอเก่งมากใช่ไหม
‪เข้ามาสิ
‪ตื่นได้แล้วพ่อ วันนี้เปิดเทอมนะ
‪- ตื่นสิ ‪- ตื่นแล้ว
‪ต้องรวบเหมือนกำลัง…
‪กำลังซุ่มเข้าไปและตะปบมัน
‪มัดขึ้น มัดลง มัดขึ้น
‪โอเค
‪เสร็จแล้วหนึ่งข้าง ไหนมา…
‪นี่ทรงอะไรคะเนี่ย
‪พ่อว่านี่เป็นลุคใหม่
‪เป็นทรงผมแนวใหม่ ที่อาจฮิตได้ถ้าเปิดใจ
‪อยู่นิ่งๆ
‪เราต้องรวบขึ้น พ่อจะ…
‪นิ่งไว้นะ
‪เด็กผู้หญิงทุกคนใส่กระโปรง
‪แต่กระโปรงทำให้หนู ‪รู้สึกเหมือนลืมใส่กางเกงเลย
‪แต่เธอบอกว่ามันเป็นกฎ
‪กฎเหรอ กฎไร้สาระแบบนั้นไม่จำเป็นหรอก
‪- แมดดี้ ลูกชอบโรงเรียนนี้ไหม ‪- แม่อยากให้หนูเรียนที่นี่
‪หนูชอบค่ะ
‪พ่ออยากได้ยินแค่นี้แหละ
‪เอาล่ะ ไปซะ รักลูกนะ
‪หนูก็รักพ่อ
‪สองจุ๊บ ที่หน้าผาก เรียบร้อย
‪- บายค่ะพ่อ ‪- บายลูก
‪อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪คุณโลกลิน ‪เราต้องคุยเรื่องการแต่งกายกันหน่อย
‪โชคดีนะลูก
‪เรามีกฎการแต่งตัวนะคะ
‪แมดดี้ ตาลูกแล้ว ผ่านหรือลง
‪หมดหน้าตัก
‪หมดหน้าตักอีกแล้วเหรอ
‪- โห ‪- เทหมดอีกแล้ว
‪ผมขอหมอบแล้วกัน หัวหน้า
‪หมอบเป็นไอ้บื้อเลยสิ
‪- เธอดูจริงจังออก ‪- ไม่รู้ว่าเกทับหรือเปล่า
‪- จริงๆ เลย ‪- ขอดูหน้าหน่อย
‪นั่นหน้าโปกเกอร์เฟซ หน้าโปกเกอร์เฟซล่ะ
‪หน้าไม่หลุดเลย
‪พ่อไม่รู้เลยว่าในหัวลูกคิดอะไรอยู่
‪ฉันจะอ่านใจแมดดี้ดู รอก่อนนะ
‪ไม่เจออะไรเลย ขอออกล่ะ หมอบ
‪ฉันจะเทหมดหน้าตัก ล้อเล่นหรือไง
‪ดูนี่นะ ตูม แหม่ม
‪- ลูกล่ะว่าไง ‪- มีอะไร
‪- เอซ ‪- หา
‪- ไม่นะ ‪- เอซช้วน
‪- ดวงดีมาก
‪- เธอได้เอช้วน ‪- เอ้า นี่ของหนู เอาไปให้หมด
‪- โกยไปเลย ‪- เอ้า ของหนูหมดเลย
‪ของหนูทั้งหมด
‪- หนูกินรอบวง ‪- โอเค เอาไปเลย
‪อย่ากินหมดภายในวันเดียวล่ะ
‪ยะฮู้
‪เอาเลย
‪กินผักหรือยัง นั่นอะไร เค้กเหรอ
‪ใช่เลย
‪พวกเขาสนุกกันใหญ่ ‪เห็นแล้วอยากมีลูกให้พามาเล่นเลย
‪ผมมีครับ เด็กที่ซนๆ นั่นลูกผมเอง แมดดี้
‪- ไงคะ พ่อ ‪- ไง
‪กระสุนปืนใหญ่
‪คุณคือแมตต์เหรอคะ
‪ผมคือแมตต์ครับ
‪ฉันพอจะรู้แล้วว่าทำไมออสการ์กับโรส ‪ยืนกรานให้ฉันมาวันนี้
‪- ฉันว่าเราโดนจับคู่ ‪- ว้าว
‪ฉันบอกให้พวกเขาเลิกพยายามแล้ว
‪- ผมก็บอกพวกเขาเหมือนกัน ‪- เหรอคะ
‪เราแกล้งพวกเขาดีไหม ‪สาดน้ำใส่หน้าผมสิ เล่นใหญ่ไปเลย
‪หรือไม่ก็เลิกคบพวกเขาเป็นเพื่อน
‪รู้อะไรไหม ผมกำลังหาเพื่อนคนขาวคนใหม่ล่ะ
‪จริงนะครับ ผมพูดจริง
‪ที่นี่มีเพียบเลย เพราะงั้น…
‪คุณทำงานอะไรเหรอ
‪ฉันเป็นแอนิเมเตอร์
‪แอนิเมเตอร์เหรอ เจ๋งเลย แปลกใหม่ดี
‪ผมทำงานกับหมอนี่
‪ผมทำงานกับออสการ์
‪- ไง ‪- นั่นชื่อฉันเอง
‪อย่าเรียกจนเฝือล่ะ ล่อเล้นน่า ‪อยากเรียกเท่าไรก็เรียกไป
‪คุณสองคนเจอกันที่งานวันเกิดของโอลิเวอร์สินะ
‪อือ
‪- เยี่ยมๆ ‪- บังเอิญจัง
‪บังเอิญอะไรขนาดนี้
‪คุณเป็นคนยอดเยี่ยม ส่วนนายก็เยี่ยมยอด
‪แถมมันก็…
‪- ไม่ได้จับคู่ให้หรอกนะ ‪- เข้าใจแล้ว
‪- เนียนมากออสการ์ ‪- ใช่
‪- ขอบคุณ ‪- อือ
‪เยี่ยมค่ะ
‪ขอบคุณ
‪ไงโรส
‪ไงครับโรส
‪ไม่อยากเชื่อ
‪ฉันชื่อลิซค่ะ
‪เลิกเล่นได้แล้ว
‪เปล่าพูดเล่นจริงๆ ฉันชื่อ ‪เพื่อนๆ เรียกฉันว่าลิซซี่
‪คุณเป็นแอนิเมเตอร์
‪วาดเรื่องอะไรมาบ้างล่ะ
‪ฉันทำการ์ตูนเรื่องลัคกี้ จิมค่ะ
‪ลัคกี้ จิม ผมรู้จัก แมดดี้ชอบดูเรื่องนั้นมาก
‪คุณให้เธอดูลัคกี้ จิมเหรอ
‪ครับ มันเป็นการ์ตูนนี่
‪คุณเคยดูเองหรือเปล่า
‪ที่มันชื่อลัคกี้ จิม เพราะเขาดวงดี
‪หมายถึงเรื่องเซ็กส์เหรอ
‪- นึกว่าเขาเป็นภูติจิ๋วซะอีก ‪- ค่ะ เขาเป็นภูติจิ๋ว
‪ภูติจิ๋วจอมหื่นที่ดวงดีสุดๆ
‪มีคำเตือนหรือเปล่าว่าเด็กๆ ไม่ควรดู
‪ต้องมีสิคะ
‪คุณรู้เหรอว่าขุมทรัพย์อยู่ที่ไหน
‪เบกอร์รา ขุมทรัพย์อยู่ตรงนั้นไง
‪แล้วตอนนี้สายรุ้งก็โผล่ออกมาและหายไป
‪ฉันว่าคุณมันดีแต่พูดเพ้อเจ้อ
‪ผมอยากแสดงให้ดูว่าผมมีดีอะไรบ้าง ‪ถ้าคุณไม่คัดค้าน
‪ฉันไม่คัดค้านที่จะจัดการคุณหรอกค่ะ
‪ตาฉันพร่าไปหมด
‪อีกเดี๋ยวคุณจะยิ่งกว่าตาพร่าอีก
‪พอแค่นี้แหละ
‪- ปิดซะแล้ว ‪- พ่อ พวกเขากำลังจะเล่นปล้ำกัน
‪พ่อรู้ และมันค่อนข้าง…
‪รุนแรงไปหน่อยที่จะให้ลูกดู
‪- นายโทรหาเธอเหรอ ‪- เงียบ
‪- หมายความว่าไง "เงียบ" ‪- เงียบ อย่าทำตัวซื่อบื้อ
‪- ทำไมฉันต้องซื่อบื้อด้วย ‪- อย่าทำตัวซื่อบื้อ
‪- แมดดี้รับได้ ใช่ไหม ‪- หยุด ฉันบอกว่าไง
‪รับอะไรคะ
‪- จอร์แดน ฉันบอกว่าไง ‪- ไม่ต้องห่วง
‪- จอร์แดน ‪- ไม่ต้องห่วง
‪- ไม่ จอร์แดน… ‪- เพื่อนมีไว้ช่วยเพื่อน
‪บางครั้งผู้ใหญ่สองคนก็เจอกัน นึกออกไหม
‪จากนั้นก็ตกหลุมรัก
‪และทั้งคู่ต่างก็มองเห็นแค่กันและกัน
‪มีอะไรเหมือนๆ กัน ชีวิตสวยงามไปหมด
‪พวกเขาใช้เวลาเดินเล่นในสวนสาธารณะด้วยกัน
‪เราเจอคนพิเศษที่ใช่
‪แต่แล้ววันหนึ่งพวกเขาก็ทะเลาะกัน ‪และเขาก็ถีบหลังนาย
‪- เพราะนายนอนกรน ‪- พูดอะไรของนาย
‪นายต้องนอนบนพื้น สภาพดูไม่ได้
‪- หา ‪- พรมถูแขนถลอก
‪พอได้แล้ว
‪- ยังไม่พอ โอเคไหม ‪- พอ
‪หนูไม่รู้หรอกว่าเจอคนพิเศษคนนั้นไหม
‪นายพูดถึงตัวเองทั้งนั้นนี่…
‪ลูกรู้ว่าเขาพูดถึงตัวเองใช่ไหม
‪รู้ค่ะ แต่ถ้าพวกเขาชอบกัน ‪จากนั้นก็เลิกชอบกันแล้ว
‪งั้นกลับมาชอบกันอีกไม่ได้เหรอคะ ‪น่าสนุกดีออก
‪- ใช่แล้ว แมดดี้ ‪- ว้าว
‪ขอตีมือหน่อย กอดด้วย มานี่มา
‪หนูฉลาดมาก อัจฉริยะสุดๆ
‪ต้องฉลาดอยู่แล้วถึงจะเข้าใจที่นายพูด
‪อย่ามาแซะได้ไหม ฉันอยาก ‪ฟังนะ หนูฉลาดมาก
‪ความฉลาดแบบนี้ไม่ได้มาจากพ่อแน่ๆ
‪ทำไมถึงใส่กางเกงผู้ชายล่ะ
‪โอเค อยู่รวมกันไว้ ห้ามวิ่ง
‪นี่ แมดดี้ เธอเป็นผู้ชายเหรอ
‪หรือเป็นผู้หญิง
‪เงียบเลยไอ้ซื่อบื้อ
‪เเมเดลีน
‪ผมไม่เข้าใจ
‪เด็กคนนั้นแกล้งเธอ
‪คุณน่าจะไปคุยกับพ่อแม่เด็กนั่นต่างหาก
‪ฉันคุยแล้วค่ะ
‪แต่เขาแกล้งเธอเพราะเธอ ‪เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ใส่กางเกง
‪ถ้ามีเด็กผู้ชายอยากใส่กระโปรงมาโรงเรียนล่ะ
‪ก็เรื่องของเด็กคนนั้นครับ นี่ศตวรรษที่ 21 แล้ว
‪คุณโลกลิน แมเดลีนอยู่อนุบาล ‪เธอไม่มีแม่เป็นต้นแบบในการใช้ชีวิต
‪ผมรู้ดีว่าลูกสาวผมไม่มีอะไรบ้าง
‪อย่างน้อยคุณต้องสอนเธอ ‪ว่าเสื้อผ้าผู้หญิงคือทางเลือกหนึ่ง
‪ผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ชีต้องเข้มงวดขนาดนี้
‪ทำไมคุณถึงเข้มงวดนัก
‪เกิดอะไรขึ้นในค่ายแม่ชี ‪พวกคุณถึงเข้มงวดขนาดนี้
‪ผมจะไม่พูดอะไรต่อนะ ‪เพราะผมไม่อยากโดนฟ้าผ่า
‪โอเค นี่ แมดดี้
‪สองตัวนี้เป็นไง
‪ไม่ค่ะ หนูจะเอาตัวนี้
‪- จะเอาตัวนั้นเหรอ ‪- ค่ะ
‪ได้ ถ้าลูกต้องการ
‪จะออกไปข้างนอกเหรอ
‪ใช่ โรสจะมาอยู่นี่ ส่วนพ่อจะออกไปข้างนอก
‪กับออสการ์
‪ไม่ ไม่ใช่กับออสการ์
‪กับจอร์แดนเหรอ
‪ไม่ ไม่ใช่กับจอร์แดน
‪ผู้หญิงเหรอคะ
‪ใช่ กับผู้หญิง
‪ลูกไม่สบายใจหรือเปล่า
‪- พ่อไม่สบายใจหรือเปล่าล่ะ ‪- พ่อถามก่อนนะ
‪แม่ชีแคธลีนที่โรงเรียนเหรอคะ
‪เปล่า ไม่ใช่แม่ชีแคธลีนที่โรงเรียน
‪งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ เธอเป็นใครเหรอ
‪เพื่อนผู้หญิง เจอกันที่งานวันเกิด
‪รู้อะไรไหม
‪พ่อมีเซอร์ไพรส์ให้ลูก
‪ทีแรกพ่อว่าจะรอให้ลูกโตก่อน ‪นี่เป็นกล่องเครื่องประดับของแม่
‪พ่ออยากให้ลูกเลือกของจากในนี้ ‪ที่เป็นของลูกเท่านั้น
‪- อะไรก็ได้เหรอ ‪- อะไรก็ได้ที่ลูกต้องการ
‪อันนี้ค่ะ
‪โอ้โฮ
‪หนูชอบอันนี้
‪เลือกได้ดีมาก
‪พ่อใส่ให้นะ
‪เธออยู่ในนี้เหรอคะ แม่น่ะ
‪ใช่ แม่อยู่ในนั้น เธออยู่ในตัวลูก ‪เธออยู่ในตัวพ่อ
‪เธออยู่ใน…
‪ในตัวใครก็ตามที่เธอเคยสัมผัส
‪- ก็… ‪- แล้วเธอตอบว่าไงคะ
‪เธอบอกว่าแม่อยู่ในตัวเธอเพราะดีเอ็นเอ
‪- อะไรนะ ‪- จริงครับ สาบานต่อพระเจ้าเลย
‪อะไรเนี่ย เธอเป็นอัจฉริยะเหรอ
‪รู้อะไรไหมครับ แมดดี้เป็นเด็กช่างถาม
‪ผมพาเธอไปดูการจัดแสดงมัมมี่…
‪ในงานพวกเขาพูดเรื่องดีเอ็นเอ ‪ผมเลยอธิบายเธอว่าดีเอ็นเอคืออะไร
‪พอได้ฟังเธอก็…
‪อะไรครับ
‪ฉันคงแปลกใจหน่อยๆ ที่คุณยังโสดน่ะ
‪ที่สวนเด็กเล่นมีแม่เลี้ยงเดี่ยวเด็ดๆ เยอะไป
‪หยุดเลยครับ พอเลย
‪พ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวไม่มีอะไรเด็ดหรอก
‪เราทำงานหนัก นอนไม่พอ ตัวเปื้อนอ้วกเด็ก…
‪- เด็ดออก ‪- เด็ดเหรอ
‪- เด็ดสิคะ ‪- แบบนั้นคือเด็ดเหรอ
‪คุณนี่ตลกดีนะ
‪คุณแค่เจออะไรมาเยอะ
‪คุณกับแมดดี้
‪เราผ่านอะไรมามาก
‪แต่เราก็โอเคนะครับ เรา…
‪เราอยู่กันสองคน และเราไม่มีปัญหา
‪ฉันเข้าใจนะ
‪ฉันอยู่คนเดียวและฉันก็สบายดี ‪ฉันชอบที่เป็นอยู่ตอนนี้
‪เหรอครับ
‪คุณคงมีตัวอย่างที่ดีในการเป็นพ่อคนสินะคะ
‪ไม่หรอกครับ
‪อันที่จริง พ่อผมตรงข้ามกับตัวอย่างที่ดีเลย
‪พ่อสอนให้ผมรู้สิ่งที่ไม่ควรทำ
‪ผมจะจูบคุณแล้วนะครับ
‪ค่ะ
‪ฉันว่าฉันพร้อมแล้ว
‪อยากให้ฉันถอดฟันปลอมหรือใส่ไว้คะ
‪ปล่อยพวกเขาไว้ เผื่อผมทำพลาดจะได้มีข้ออ้าง
‪แน่นอนค่ะ
‪คุณไม่สบายใจหรือเปล่าที่ฉันชื่อลิซซี่
‪ไม่ครับ
‪ถ้าคุณอยากเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้นะ
‪โอเคค่ะ ถ้าเผื่อคุณอยากเรียกฉันว่า
‪"ฝ่าบาท" ก็ได้นะ
‪เพราะทีแรกแม่จะตั้งชื่อฉันว่ามาเจสตี้
‪ชื่ออะไรทำนองนั้นก็ได้หมด
‪โอเคครับ รับทราบ
‪แฮงก์เป็นไงครับ
‪เรียกแฮงก์ได้ไหม
‪ทำไม
‪- คุณพูดทุกอย่างที่ผมต้องการเลย ‪- โอเค
‪- โอเคไหม ‪- โอเค ลองดูแล้วกัน
‪- งั้นลองดู ตอนนี้เลย ‪- เอางั้นเหรอคะ งั้นลองดูนะ
‪ไปสิ เข้าบ้านดีๆ นะ แฮงก์
‪พระเจ้าช่วย
‪- คืนนี้สนุกมาก แฮงก์ ‪- แฮงก์
‪- ราตรีสวัสดิ์
‪เอาล่ะ หยุด พอได้แล้ว ขอบคุณครับ
‪ราตรีสวัสดิ์ครับ
‪โอ้โฮ
‪ไง
‪พ่อกลับช้า
‪ช้ายังไงเหรอ
‪พ่อบอกโรสว่าจะกลับบ้านตอนห้าทุ่ม
‪รู้อะไรไหม ตอนนี้ห้าทุ่ม 13 นาที
‪ค่ะ ช้า
‪ก็ได้ แต่ไม่ช้าขนาดนั้น ไง โรส
‪สาบานได้ว่าฉันพาเธอเข้านอนแล้ว
‪จริงเหรอ
‪แล้วลูกจะทำยังไง กักบริเวณพ่อที่มาช้าเหรอ
‪จะเอาแบบนั้นเหรอ ‪จะกักบริเวณพ่อเพราะพ่อกลับช้าเหรอ
‪- ใช่แล้ว ‪- อย่างนั้นแหละ
‪- ดี ‪- เชือกรองเท้าล่ะ
‪- น่าจะไม่ได้ผูกนะ ‪- ไงคะ
‪- ไง แมดดี้ ‪- พ่ออยู่ไหนคะ
‪โอ้…
‪คือว่าพ่อหนูต้องทำงานล่วงเวลาน่ะ
‪แต่เราอยากมาดูหนูเล่น
‪เสร็จแล้วค่อยไปกินไอศกรีมกัน
‪เพราะเขาไม่ได้ไปเที่ยวเล่นกับใคร
‪และฉันพูดจริงนะ
‪ผมจะอธิบายให้ฟังว่าซอฟต์แวร์ของเรา
‪จะช่วยคุณออกแบบห้างใหม่ในทุกมิติได้ยังไง
‪ที่คุณต้องดู นี่มันอะไรกัน
‪หยุดนะ
‪ขอโทษครับ วันนี้ผมพาลูกมาทำงาน
‪คุณน่าจะนึกภาพออกว่า…
‪- ไม่ใช่ค่ะ ‪- ใช่สิ
‪- ออกไปข้างนอกกัน ‪- ไม่ เดี๋ยวนะ หยุดนะแมดดี้ หยุด
‪เรา…
‪กุญแจของพ่อ ‪หนูจะโยนมันออกไปนอกหน้าต่าง
‪วางกุญแจพ่อลง เดี๋ยว วางกุญแจ…
‪เอากุญแจมา หยุดนะ ทำอะไรน่ะ นี่…
‪- คุณชอบหนังเรื่องอะไร ‪- ฮิสเกิร์ลฟรายเดย์
‪โอเค เป็นหนังที่ดี
‪บริงกิ้งอัปเบบี้
‪ขอคิดหนังใหม่ๆ ก่อน ‪หนังที่ไม่ได้ฉายก่อนยุค 1940 น่ะ
‪ถามผมบ้างสิ
‪- คุณชอบหนังเรื่องอะไร ‪- อัมกอนนากิตยูซักก้า
‪พ่อ
‪นั่นอะไร
‪จริงๆ นะ พ่อว่ามีอะไรไม่รู้ตรงหน้าต่าง
‪ไม่ หนูไม่หลงกลพ่อแล้ว
‪พ่อว่ามีอะไรไม่รู้ที่หน้าต่างจริงๆ
‪พ่อไม่หลอกลูกหรอกน่า
‪ตายแล้ว มีขี้มูกติดเสื้อพ่อ รีบถอดเร็ว
‪ถอดเร็วพ่อ
‪ก่อนจะกิน พ่อมีเรื่องสำคัญจะบอกลูก
‪- โอเคค่ะ ‪ - คืนวันเสาร์พ่อจะออกไปข้างนอก
‪แต่แม่ของเจนนิเฟอร์ให้ลูกไปค้างด้วยได้
‪ทำไมหนูไปด้วยไม่ได้คะ
‪เหตุผลหนึ่งที่ลูกไปกับพ่อไม่ได้ ‪เพราะพ่อจะไปทำเรื่องของผู้ใหญ่
‪- เข้าใจไหม ‪- ค่ะ
‪- แน่นะ ‪- ค่ะ
‪โอเค ลูกรัก ได้เวลานอนแล้ว
‪ลูกจะใส่ถุงเท้านอนเหรอ
‪แม่ว่าถอดออกดีกว่า
‪โอเค ขึ้นเตียงได้
‪โอเค
‪ราตรีสวัสดิ์นะลูก
‪ราตรีสวัสดิ์ลูกรัก แม่รักลูก
‪ราตรีสวัสดิ์จ้ะ แมดดี้
‪อยากกลับไปบ้านฉันไหม
‪ไปทำไม เล่นโป๊กเกอร์เหรอ
‪ฉันเล่นโป๊กเกอร์ไม่เป็น
‪แต่ที่ฉันคิดไว้เป็นอะไรที่สนุกกว่านั้น
‪โอ้โฮ
‪ทวิสเตอร์เหรอ
‪ก็เป็นทวิสเตอร์แบบหนึ่ง
‪โอเค
‪ตอนนี้ผมมีข้อมูลนี้แล้ว ‪ผมอยากพูดความจริง
‪ค่ะ
‪ผมแค่อยากบอกให้ชัดไปเลยว่า…
‪- ผมยกให้แมดดี้… ‪- มาก่อน
‪- ครับ เธอคือคนที่… ‪- ฉันรู้ค่ะ
‪สำคัญที่สุด รู้ไหม
‪- ฉันเข้าใจ ‪- คือ…
‪จริงๆ ค่ะ ฉันเข้าใจ
‪ครับ
‪ส่วนหนึ่งที่ฉันชอบคุณก็เพราะแบบนั้น
‪งั้น…
‪งั้นผมก็น่าจะสอนคุณเล่นโป๊กเกอร์นะ
‪(ยินดีต้อนรับสู่งานคาร์นิวัลแสนสนุก ‪วันนี้ที่ใกล้บ้านท่าน)
‪โอ้โฮ สุดยอดเลย
‪ใช่ไหมล่ะ ต้องสนุกมากแน่ๆ
‪(เครซี่เซิร์ฟ)
‪นี่ หยุดเครื่องได้แล้ว
‪พอแค่นี้แหละ
‪นี่ ช้าหน่อย…
‪ในนี้เสียงดังเกินไป
‪- ลูกโอเคนะ แมดดี้ ‪- ค่ะ
‪เหรอ
‪นี่ เบาเสียงหน่อยได้ไหม…
‪มันดังเกินไป
‪มานี่ อยู่ใกล้ๆ พ่อ
‪พ่อต่อยตัวตลก
‪พระเจ้าช่วย
‪เขาโอเค แมดดี้
‪เขาโอเค
‪- ขอบคุณครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪มาสิ ยื่นมือมา ลูกรัก
‪วันนี้สุดยอดไปเลยเนอะ
‪เป็นวันที่ดีที่สุดเลย
‪รู้สึกเหมือนจะไม่มีอะไร ‪มาทำลายวันดีๆ แบบนี้ได้
‪- ไร้ที่ติจริงๆ ‪- ค่ะ สนุกมาก
‪ใช่ พ่ออยากคุยกับลูก ขอคุยด้วยได้ไหม
‪- ค่ะ ‪- คือว่า…
‪พ่ออยากแนะนำคนที่พ่อคบอยู่ให้ลูกรู้จัก
‪เธอเป็นเหมือนเพื่อน…
‪คือว่าพ่อกับเธอ พ่อคบกับเพื่อนคนหนึ่งอยู่
‪คนที่พ่อรู้จักมาสักพัก
‪แต่พ่อคิดว่าลูกน่าจะชอบเธอ
‪- พ่อคะ ‪- ว่าไงลูก
‪หนูขอซื้ออมยิ้มได้ไหม
‪แน่นอน ไปซื้อขนมของลูกเพิ่มกันเถอะ
‪ซื้อลูกกวาดเพิ่ม โอเคไหม
‪ซื้อกลับบ้านสักอัน ‪แล้วเรามาคุยกันให้จบดีไหม
‪ได้ค่ะ แต่หนูไม่อยากเจอใคร
‪ไง มานี่สิแมดดี้
‪- มาเร็ว ‪- อะไรคะ
‪- ไงครับ ‪- ไงคะ
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ดีค่ะ คุณล่ะ
‪ก็ดีครับ แมดดี้ นี่ลิซซี่
‪ไงจ๊ะ เรียกฉันว่า "สวอน" หรือ "พวก" ‪หรือ "ยัยงั่ง" ก็ได้นะ
‪อยากไปงานเลี้ยงน้ำชาไหมจ๊ะ ไปไหม
‪ไม่เหรอ
‪ได้ยินว่าพอผ่านไป 15 นาที ‪พวกเขาจะโยนชาลงน้ำด้วยนะ เจ๋งดีออก
‪จ้ะ ฉันก็สองจิตสองใจสุดๆ เหมือนกัน
‪แต่ฉันได้ยินว่ามีการจัดแสดงแมงมุมเจ๋งๆ ‪ที่พิพิธภัณฑ์เด็ก
‪อยากไปไหม
‪- หนูชอบทาแรนทูลา แต่เราไปมาแล้ว ‪- ครับ
‪โอเค งั้นไปลุยเอาข้างหน้าดีไหม
‪- เอาไหม ‪- ว่าไง
‪- ไปลุยกันค่ะ สวอน ‪- ลุยกันเลย
‪เยี่ยมไปเลย พวกเธอ…
‪- เนอะ เจ๋งดี หรือว่าอาจเร็วไป ‪- ดูนั่นสิคะ
‪อย่างนั้นแหละ
‪พอเรือเข้ามาใกล้ ก็โบกมือให้พวกเขานะ
‪พร้อมไหม โบกมือเลย อย่างนั้นแหละ
‪เห็นไหม
‪เห็นไหมว่าเจ๋งแค่ไหน
‪ค่ะ
‪หนูเคยเล่นกับเป็ดพวกนี้ตอนเด็กๆ
‪ไง บิลลี่
‪สวัสดีเบลล่า
‪- นั่นตัวโปรดลูก ‪- แล้วก็สวัสดี ลิลลี่
‪เป็ด เป็ด ห่าน
‪ตายแล้ว ว้าย…
‪เดี๋ยวผมโซโล่เอง
‪โซโล่ ใช่เลย
‪อยากวาดปราสาทไหมจ๊ะ
‪- ค่ะ ‪- สีอะไร
‪สีม่วงกับสีดำ
‪แล้วก็สีน้ำเงิน
‪เยี่ยมเลย
‪ส่วนตรงกลาง
‪ก็น่าจะเติมไฟลงไปด้วย…
‪- แน่นอน ‪- เนอะ
‪โอ้โฮ
‪- ไงคะ ‪- ไง สวอน
‪- ชอบไหม ‪- ครับ แบบว่าไม่ธรรมดาเลย
‪แมดดี้ พ่อไม่รู้ว่าเราควรวาดต่อไหม
‪ทำไมล่ะคะ
‪เพราะมันเป็นผนังบ้าน
‪บ้านเราไม่ได้มีไว้ทำแบบนี้
‪บ้านคุณยายต่างหาก
‪คือผนังที่ลูกวาดได้ ‪เพราะผนังบ้านคุณยายเป็นสีขาว
‪จะไปเยี่ยมคุณยายเหรอจ๊ะ
‪- ค่ะ วันนี้วันเกิดเธอ ‪- ดีจัง
‪สวอนยังอยู่ไหมคะ
‪จ้ะ เธออยู่ตรงห้องโถง
‪- เธอจะค้างไหมคะ ‪- ไม่ใช่คืนนี้
‪เธออยากเข้ามาบอกราตรีสวัสดิ์ลูกน่ะ
‪ได้ไหม
‪สวอน
‪ไงจ๊ะ แมดดี้
‪วันนี้ฉันสนุกมากเลย เธอสนุกไหม
‪- ค่ะ ‪- ดีจ้ะ
‪ถ้าเธอมานอนค้าง ‪เธอจะนอนบนเตียงพ่อเหรอคะ
‪แหวะ
‪- ไม่ล่ะ พ่อว่ามันน่าขนลุก ‪- ยี้
‪ใช่ ยี้สุดๆ เธอจะนอนในอ่างอาบน้ำ
‪หนูให้ยืมหมอนได้นะ
‪ดีจังเลย ฉันจะได้นอนสบายขึ้น
‪- มีน้ำใจจริงๆ ‪- ใช่
‪คุณควรดูไว้เป็นตัวอย่างนะ
‪- ฝันดีจ้ะแมดดี้ ‪- ฝันดีนะ พักผ่อนเถอะ
‪พ่อลืมจุ๊บหนูสองครั้ง
‪เกือบไปแล้ว
‪หนึ่งจุ๊บจากพ่อ ส่วนจุ๊บใหญ่ๆ จากแม่ โอเคนะ
‪พ่อรักลูก
‪นอนได้แล้ว
‪คุณโอเคไหม
‪ไม่ครับ ผมลืมอะไรบางอย่าง
‪ผมโมโหตัวเองนิดหน่อย
‪ขอบคุณนะ วันนี้คุณเข้ากับเธอได้ดีมากเลย
‪ขอทีเถอะ
‪ง่ายจะตาย แมดดี้ยอดเยี่ยมมาก
‪ตอนเช้าคุณน่าจะแวะมาบ้านฉัน ‪หลังจากไปส่งแมดดี้เสร็จนะ
‪คุณอาจโชคดี ถ้าซื้อลาเต้มาให้ฉันด้วย
‪ตกลงครับ
‪- คุณโลกลิน ‪- ผมต้องไปแล้ว
‪สายแล้ว ขอโทษครับ
‪ที่นี่เรามีกฎว่า ‪นักเรียนหญิงทุกคนต้องใส่กระโปรง
‪กฎเหรอคะ ไม่เห็นต้องมีกฎไร้สาระเลย
‪พ่อหนูบอกแบบนั้น
‪โอเค พ่อของเธอได้เซ็นเอกสาร
‪ตอนที่เธอได้รับเข้าเรียนที่นี่
‪และเขาตกลงจะปฏิบัติตามกฎ
‪ซิสเตอร์แคธลีนอยากให้หนูปฏิบัติตามกฎ
‪และเริ่มใส่กระโปรงตั้งแต่วันนี้
‪นั่นกางเกงในผู้ชายเหรอ
‪แมดดี้ใส่กางเกงในผู้ชาย ทุกคนดูสิ
‪- แมดดี้ใส่กางเกงในผู้ชาย ‪- กางเกงผู้ชาย
‪ดูสิ กางเกงในผู้ชาย
‪- กางเกงในผู้ชาย ‪- เงียบนะ แดร์เรน
‪- เธอสิเงียบ ‪- ฉันขอเตือนนะแดร์เรน
‪- กางเกงในชาย ‪- กางเกงในชาย
‪กระสุนปืนใหญ่
‪ฉันจะหาพ่อ
‪พ่อหนูล่ะคะ
‪เราพยายามติดต่อเขาอยู่
‪(19 สายที่ไม่ได้รับ ‪โรงเรียนเซนต์โจเซฟ)
‪แมดดี้ โลกลิน
‪ขอบคุณครับ
‪แมดดี้
‪- พ่อ ‪- แมดดี้
‪ไง พระเจ้าช่วย แมดดี้
‪ไง ลูกรัก
‪ขอพ่อดูหน่อย
‪- คุณโลกลิน ฉัน… ‪- ขอล่ะครับ
‪ลูกเป็นไงบ้าง
‪หนูขอโทษค่ะพ่อ
‪อะไรนะ
‪ขอโทษเหรอ ไม่นะ
‪ลูกไม่ต้องขอโทษเลย ‪พ่อต่างหากที่ต้องขอโทษ
‪มาเถอะ กลับบ้านกัน
‪คุณครับ รอก่อน
‪- ไม่ครับ ‪- เดี๋ยวครับ เธอต้องเย็บแผล
‪ฟังผมนะ
‪เราจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ‪เพราะพวกคุณรักษาคนไม่เป็น
‪ผมเคยมาที่นี่ ไม่ล่ะขอบคุณ ไปกันเถอะ
‪เธอจะมีแผลเป็นชัดเลยนะถ้าไม่ได้เย็บแผล
‪มองพ่อสิ
‪ลูกแข็งแกร่งมาก
‪เป็นเด็กผู้หญิงที่เข้มแข็งจริงๆ เข้าใจไหม
‪พ่อภูมิใจในตัวลูก
‪ทายสิว่าใครอีกที่ภูมิใจ
‪ตอนนี้แม่ต้องภูมิใจอยู่แน่ๆ
‪เราจะไปเย็บแผลกัน โอเคนะ
‪บีบมือพ่อไว้ก็พอ
‪นั่นแหละ
‪เก่งมาก แมดดี้
‪ลูกเก่งมาก
‪- ไงคะ ‪- ไง
‪ฉันโทรหาตั้งหลายสาย เธอไม่เป็นไรนะ
‪ครับ…
‪ขอโทษที่ไม่ได้รับสาย
‪ผมแค่โมโหเพราะรู้สึกว่า ‪ผมควรไปหาลูกให้เร็วกว่านั้น
‪คุณโทษตัวเองไม่ได้หรอก ‪มันเป็นแค่อุบัติเหตุ
‪อันที่จริง ได้สิ
‪ผมโทษตัวเองได้ เพราะผมไม่ได้อยู่ข้างลูก
‪อะไรก็อาจเกิดขึ้นกับเธอได้ เธออาจตาบอด
‪แต่ก็ไม่
‪- มันอาจเกิดได้ ‪- แต่ก็ไม่ได้เกิด
‪ฉันขอเจอเธอได้ไหม ฉันเอาเจ้านี่มาให้
‪คุณน่ารักมาก
‪ผมว่าเธอหลับอยู่
‪ผมแค่คิดว่า ตอนนี้เธอยังไม่พร้อม
‪- พร้อมสำหรับอะไร ‪- สำหรับเรื่องนี้ เธอยังไม่พร้อม
‪สำหรับเรื่องนี้
‪เธอยังไม่พร้อมหรือคุณไม่พร้อมกันแน่
‪ฟังนะ สวอน โรงพยาบาลที่ผมไปมาวันนี้
‪คือโรงพยาบาลเดียวกับที่ลิซตาย
‪ขอบคุณพระเจ้าที่วันนี้ผมไปทันได้จับมือเธอ
‪เพราะมันไม่เหมือนตอนเกิดเรื่องลิซ ‪ตอนเกิดเรื่องลิซ
‪ผมไม่มีโอกาสได้จับเธอ ผมถูกไล่ออกจากห้อง
‪ผมถูกไล่ออกจากห้อง ‪พอกลับเข้ามา เธอก็จากไปแล้ว
‪เธอจากไป และมีท่อยื่นออกมาจากปากเธอ
‪แมตต์
‪ฉันเสียใจจริงๆ ที่เกิดเรื่องแบบนั้นกับคุณ
‪มันไม่ได้เกิดขึ้นกับผม
‪นั่นแหละปัญหา
‪คนที่เจอเรื่องนั้นไม่ใช่ผม
‪- ค่ะ ‪- เพราะงั้นไม่ต้องสงสารผม
‪โอเค ฉันต้องไปแล้ว
‪ฝากบอกแมดดี้นะคะว่าฉันรักเธอ
‪เป็นอะไรไป
‪หนูหาสร้อยของแม่ไม่เจอ
‪หมายความว่ายังไงหาไม่เจอ ‪ลูกวางไว้ผิดที่เหรอ
‪หนูจำไม่ได้
‪แมดดี้ หมายความว่ายังไงที่จำไม่ได้
‪- ทำตกที่สนามเด็กเล่นหรือเปล่า ‪- เป็นไปได้ค่ะ
‪โอเค เอาล่ะ นี่ๆ
‪เดี๋ยวก็หาเจอเอง โอเคไหม
‪- ผมอยากให้คุณไปโครเอเชีย ‪- โครเอเชียเหรอ
‪แค่เดือนเดียว
‪ไปตั้งสำนักงานที่นั่น แค่นั้นแหละ
‪ทำไมไม่ส่งออสการ์ไป ‪เมียเขาเป็นคนโครเอเชีย เขาพูดโครเอเชียได้
‪- จริงเหรอ ‪- ครับ
‪อือ ผมไม่สน ‪ผมจะส่งคุณไป ผมไว้ใจคุณ
‪ฮาวเวิร์ด แบบนี้มันลำบากนะ
‪ลำบากสำหรับผม
‪ผมไม่รู้ว่าจะทิ้งแมดดี้ไว้เป็นเดือนได้ไหม ‪ผมไม่…
‪นี่เป็นโอกาสนะ
‪ค่าเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้ถูกๆ
‪ค่าเทอม ผมยังหาเงินเดือนชนเดือนอยู่เลย
‪ยังไงก็ตามนั้นแหละ ลองเก็บไปคิดดูนะ
‪ผมไม่จำเป็นต้อง…
‪ครับ ตอนนี้ผมต้องเดินทางไปทำงาน
‪ผมไม่รู้ว่าจะทิ้งเธอไว้นานขนาดนั้นได้ไหม
‪นี่แค่การเริ่มต้นของทริปธุรกิจ
‪ยินดีต้อนรับสู่การไม่รู้ว่าควรทำอะไร
‪งานถนัดของคนเป็นพ่อล่ะ
‪สวอนจะไปมินนิโซตาไหมคะ
‪พ่อว่าเราคงไม่ได้เจอสวอนอีกแล้วล่ะ
‪ทำไมล่ะคะ
‪เพราะสวอนกับพ่อเลิกกันแล้ว
‪หา พ่อไม่เห็นคุยกับหนูเลย
‪พ่อไม่ได้คุยกับลูก ‪เพราะพ่อไม่จำเป็นต้องขออนุญาตลูก
‪โทรบอกเธอสิว่าพ่อยังคบกับเธออยู่
‪ไม่ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
‪งั้นก็ทำให้มันง่ายสิคะ
‪หยุดเลย ลูกกำลังฝืน ‪ไม่รู้ว่าลูกจะทำเป็นสนใจทำไม
‪ลูกไม่ได้อยากเจอเธอสักหน่อย
‪ค่ะ แต่หนูรู้จักเธอแล้ว ‪และเราต้องการคนเพิ่ม
‪- ครอบครัวอื่นมีคนเยอะกว่านี้ ‪- พูดอะไรของลูก
‪เรามีกันแค่สองคนทุกทีเลย
‪ขอโทษนะที่พ่อเป็นพ่อของลูก
‪ขอโทษที่อยู่ในชีวิตลูก จะเอาแบบนี้ใช่ไหม
‪เราไม่ได้มีกันแค่สองคนตลอด
‪ลูกมีจอร์แดน มีออสการ์ มีโป๊กเกอร์วันอาทิตย์
‪สวอนไม่ได้มาเล่นโป๊กเกอร์วันอาทิตย์ด้วย
‪สวอนไม่เล่นโป๊กเกอร์
‪หนูไม่สน
‪หนูชอบเธอ และหนูก็ชอบคุณย่า คุณยาย ‪กับคุณตาไมค์ และเราไม่ได้เจอพวกเขาเลย
‪ลูกพูดอะไรน่ะ ต้องการจะสื่ออะไร
‪ทำไมพอมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น ‪มันถึงถูกพรากไปตลอดเลย
‪พ่อไม่มีคำตอบให้หรอกนะ
‪และไม่มีคำตอบให้เรื่องอื่นๆ ที่ลูกจะถามด้วย
‪อย่าถามอะไรพ่ออีก
‪วันนี้ทั้งวัน ตลอดเวลาที่เราเดินทาง
‪พ่อจะไม่ตอบคำถามของลูกอีก
‪ได้ยินไหม หมดเวลาถามแล้ว
‪ลูกมันได้คืบจะเอาศอก ‪ถือกระเป๋าเองนะ
‪ว่าไงนะ ทำเสียงฟึดฟัดใส่ใคร นี่…
‪นี่ หยุดกระทืบเท้า พ่อบอกไว้เลยนะ
‪เราต้องสนุกกันมากแน่ๆ ‪ญาติๆ ของหลานกำลังรออยู่เลย แมดดี้
‪ใช่ รอให้ได้เห็นห้องของหลานเถอะ สาวน้อย ‪มันเริ่ดมาก
‪เข้ามาเลย
‪บนผนังคืองานศิลปะของหลานไงล่ะ
‪เจ๋ง
‪ยายชอบรื้อสัมภาระ
‪เพราะยายไม่ชอบให้มีของรกในกระเป๋า
‪จนหาอะไรไม่เจอ
‪หนูทำสร้อยคอของแม่หาย
‪จ้ะ พ่อของหลานบอกยายแล้ว
‪ยายซื้อสร้อยเส้นใหม่ให้ดีไหม
‪แต่มันก็ไม่ใช่เส้นที่พ่อซื้อให้แม่
‪จริงด้วย
‪แม่เป็นคนยังไงคะ
‪แม่ของหลานยอดเยี่ยมที่สุด
‪เพราะเธอแข็งแรงและฉลาด
‪รู้ไหม ยายว่าหลานเหมือนเธอมาก
‪นี่ ไปเดินเที่ยวแถวๆ นี้ ‪ทำความรู้จักแม่ของหลานกันไหม
‪- ค่ะ ‪- แค่เราสองคน มาเถอะ
‪นี่บ้านอนาสตาเซีย เพื่อนสนิทของแม่หลาน
‪สเตซี่ หลังบ้านพวกเขามีธารน้ำ
‪และพวกเธอชอบไปตักลูกอ๊อดที่นั่น
‪แล้วพวกเธอก็จะเอาโคลนเหม็นๆ เลอะเทอะ ‪เข้ามาในครัวของยาย
‪จากนั้น ทุกเช้าวันเสาร์
‪แม่ของหลานก็จะมาเล่นฟุตบอลที่นี่
‪คุณจัดห้องของลิซให้แมดดี้อยู่ถาวรแล้วเหรอ
‪ใช่จ้ะ
‪- มีปัญหาเหรอ ‪- ผมว่าเธอจะสับสน
‪เธอเจออะไรมาเยอะ ‪ทั้งอุบัติเหตุและเรื่องอื่นๆ
‪ไม่เชิงว่าเป็นอุบัติเหตุนี่
‪หมายความว่ายังไงครับ
‪ถ้านายทำตามกฎที่โรงเรียนเรียกร้อง
‪แทนที่จะส่งเสริมให้เธอทำตัวมีปัญหา
‪คิดว่าผมไม่รู้เหรอ
‪คุณไม่คิดว่าผมโทษตัวเองใน ‪สิ่งที่เกิดขึ้นเหรอ
‪คงไม่คิดจะให้ฉันเถียงเรื่องนั้นด้วยหรอกนะ
‪- ช่างเถอะน่า ‪- ทำไมผมต้องพยายามด้วย
‪- เราก็พยายามกันทุกคน ‪- ไม่ ไม่จริง
‪เราไม่มีอะไรเหมือนกันเลยนอกจากลิซ
‪- ไม่มีเลย ‪- เรามีแมดดี้
‪ไมค์ ขอโทษนะ ผมจะไม่ค้างที่นี่ ไม่เด็ดขาด
‪- ผมไม่อยากยุ่งกับคุณ ‪- ขอทีเถอะ
‪ฉันว่าพวกเธอสองคนมีอะไรเหมือนๆ กันนะ
‪พ่อทำอะไรน่ะ
‪เราจะไปแล้ว เราจะไปนอนบ้านย่าแอนนา
‪หนูไม่อยากไป หนูอยากอยู่ที่นี่
‪นี่ อย่าดื้อกับพ่อนะ แมดดี้ ก็แค่แป๊บเดียว
‪พ่อไม่เคยฟังหนูเลย
‪- แมดดี้ ‪- นี่เป็นห้องของแม่
‪และหนูอยากอยู่ที่นี่
‪หนูอยากอยู่ที่นี่กับคุณยายคุณตา
‪ทำไมเราถึงอยู่ที่นี่ไม่ได้
‪หนูไม่อยากกลับไป
‪หนูไม่อยากกลับเซนต์โจเซฟ
‪ถึงแม่จะอยากให้หนูใส่เครื่องแบบก็ตาม
‪โอเค ฟังนะ…
‪แม่คงจะอยากให้ลูกมีความสุข
‪แม่คงต้องการแบบนั้นแน่ๆ มานี่มา
‪แมดดี้เป็นยังไงบ้าง
‪มีความสุขดี
‪เธอดูมีความสุขกับที่นั่นดี
‪รู้ไหมว่าผมคิดอะไรอยู่ ตอนที่ผมขอพ่อไปอยู่ด้วย
‪เพราะแม่ไม่ยอมให้ผมทำตามใจ
‪จำได้สิ เขาพาลูกข้ามเมืองกลับมาส่งถึงที่
‪เขารู้
‪เป็นเรื่องเห็นแก่ตัวน้อยที่สุดที่เขาเคยทำเลยล่ะ
‪แด่เธอ
‪สุขสันต์วันเกิดแด่เธอ แมเรียน
‪สุขสันต์วันเกิด
‪ช่วยยายเป่าที หลานนับนะ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เอาล่ะ ทุกคน ใครเอาเค้กบ้าง
‪ลูกรัก
‪พ่อให้สัญญาไว้กับลูก
‪ตอนที่ลูกยังเป็นทารก
‪ว่าพ่อจะพยายามทำสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเสมอ
‪และตอนนี้พ่อทำไม่ได้ พ่อย้ายมาที่นี่ไม่ได้
‪แต่นั่นไม่ได้แปลว่าลูกจะอยู่ไม่ได้
‪รู้ไหม ยายแมเรียนกับตาไมค์
‪พวกเขาเป็นคนเลี้ยงแม่
‪แม่เขายอดเยี่ยมที่สุด
‪เธอเหมือนลูกเลยล่ะ
‪รู้ไหม…
‪ลูกกับแม่ของลูกคือสิ่งที่ดีที่สุด ‪ที่เคยเกิดขึ้นกับพ่อ
‪และพ่อ…
‪พ่ออยากขอบคุณลูก
‪ที่คอยดูแลพ่อ
‪พ่ออยากให้ลูกรู้ว่าพ่อพยายามแล้ว
‪แต่พ่อรู้ว่าลูกมีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่
‪พ่อแค่อยากทำสิ่งที่แม่ของลูก ‪คงจะอยากให้พ่อทำ
‪จุ๊บสองจุ๊บ
‪หนึ่งจุ๊บจากแม่ อีกจุ๊บจากพ่อ
‪ไง
‪งานนี้สนุกแน่
‪ต้องสนุกมากแน่ๆ
‪ลูกจะได้ใช้เวลากับคุณยายและคุณตา
‪พ่อจะกลับมาใช่ไหม
‪ใช่ แน่นอน พ่อจะกลับมา
‪พ่อแค่ต้องไปทำงาน และ…
‪จัดการธุระนิดหน่อย และพ่อไม่อยากเห็นแก่ตัว
‪พ่ออยากให้ลูกได้ใช้เวลากับครอบครัวที่นี่
‪โอเคนะ ต้องสนุกแน่ๆ
‪ลูกต้องสนุกแน่นอน
‪โอเคไหม
‪ขอกอดหน่อย
‪- รักลูกนะ ‪- หนูก็รักพ่อ
‪(ซามูเอล อดัมส์ บอสตัน เลเกอร์)
‪ฟังนะ แมตต์ ฉันรู้ว่านายไม่อยากฟังเรื่องนี้
‪แต่ไม่มีพวกเราคนไหนคิดเลยว่า ‪นายจะทำหน้าที่นั้นได้
‪เราคิดว่าเป็นไปไม่ได้แน่ๆ
‪ที่นายจะเลี้ยงเธอได้ตามลำพัง
‪บอกตามตรง นายทำได้ดีกว่าที่เราคิดอีก
‪นายควรภูมิในในตัวเองนะ นายทำได้
‪เธอไม่ได้ตายใช่ไหมล่ะ
‪- ฉันให้เธอกิน ‪- ใช่
‪ใส่ผ้าอ้อมให้เธอ ซื้อเสื้อผ้าให้
‪ใช่ ทำได้ดีมาก
‪สิ่งที่ฉันทำคงเป็นเรื่องพื้นฐานของการเลี้ยงลูก
‪แค่นั้นก็น่าจะพอใช่ไหม
‪ฉันว่านายกดดันตัวเองมากไป
‪- ไม่ได้หมายความแบบว่า… ‪- ฉันไม่ได้กดดันตัวเอง
‪คนอื่นๆ ไม่มีใครคิดว่าฉันจะเลี้ยงลูกได้
‪แล้วทำไมฉันยังทำ
‪นี่ฉันทำอะไรอยู่
‪ฉันตัดสินใจอะไร แล้วมันดีกับใคร
‪เพราะฉันไม่รู้เลย
‪ชน
‪- ฉันไม่ชนหรอกนะ ‪- ฉันชนเอง
‪แมตต์ เข้ามาสิ
‪ปิดประตู นั่งลง
‪ครับ
‪ฉันมีข่าวร้ายจะบอก
‪ข่าวร้ายเหรอครับ
‪ฉันจะไปแล้ว
‪ฉันจะไปจากออฟฟิศ ฉันได้เลื่อนตำแหน่ง
‪และฉันแนะนำนายให้รับช่วงต่อจากฉัน
‪ฉันเห็นว่าตอนนี้นายมีเวลาจดจ่อกับงานมากขึ้น
‪นายเดินทางไปทำงานได้บ่อยขึ้น ‪ฉันว่านายพร้อมแล้ว
‪ห้องนี้จะได้เป็นของนาย และพ่วงด้วย…
‪เงินเดือนที่เพิ่มขึ้น
‪เขียนว่า "ซื้ออาหารหมา"
‪พลิกอีกด้านสิ
‪โอ้โฮ
‪ค่าเรียนมหาวิทยาลัยไงล่ะ
‪ผมไม่รู้จะพูดยังไงเลย
‪รู้อะไรไหม นายสมควรได้รับมัน
‪- ขอบคุณครับ ‪- นายสมควรแล้ว
‪รู้ไหม ฉันภูมิใจในตัวนายนะ
‪ฉันรู้สึกเหมือนเป็นพ่อนายมาตลอด
‪ไม่ใช่พ่อ แต่ว่าเหมือนลุง หรือไม่ก็ลูกพี่ลูกน้อง
‪พี่ชาย
‪เพื่อนบ้าน อาจเหมือนเพื่อนบ้านก็ได้
‪- เพื่อนบ้านที่แก่กว่า ‪- เข้าใจแล้ว
‪ฉันไม่อยากทำซึ้ง ฉันจะไม่ทำซึ้งหรอกนะ
‪คุณไม่ต้องทำอะไรที่…
‪ฉันเปล่า แต่ที่ฉันอยากบอกก็คือ…
‪ฉันดีใจมากที่ไม่ได้ไล่นายออก
‪ผม…
‪ผมก็ดีใจครับ
‪นายเป็นคนดี
‪ทีนี้ก็ไปอาละวาดที่โครเอเชียซะ
‪- และลอนดอนเดือนหน้า ‪- ครับ
‪ฉันจะวางเพิ่มนะ
‪ได้อะไร
‪- อย่าถ่วงเวลาน่า หมอบซะ เจ ‪- อย่าหมอบ เจ
‪มีฉันคนเดียวหรือเปล่าที่รู้สึกแบบนี้
‪รู้สึกแปลกๆ ไหมที่แมดดี้ไม่อยู่ที่นี่
‪- แปลกสิ ‪- หือ
‪ปกติเราจะเล่น…
‪- ด้วยคุกกี้ ใช่ ‪- คุกกี้
‪คุกกี้ ใช้ชิปก็เจ๋งเหมือนกัน
‪วางเงินจริงๆ น่ะ ว่าแต่มีคุกกี้ไหม
‪- อยากกินคุกกี้เหรอ เอางั้นเหรอ ‪- ใช่
‪- คุกกี้ก็ดี ‪- คุกกี้จะดีมาก
‪ฉันจะไปเอาคุกกี้นะ
‪พวกนายกินคุกกี้ให้หมดแล้วกัน
‪- ก็ได้ ‪- ได้ยินไหม
‪- ได้ยิน ‪- กินคุกกี้ให้หมดล่ะ
‪ไม่งั้นมีเรื่องแน่
‪พอฉันเอาคุกกี้มาแล้วก็อย่าให้เหลือล่ะ
‪ก็แค่พูดออกมาว่าคิดถึงเธอเหมือนกัน
‪ขนมนี่ใช้ได้นะ
‪ไม่ถึงกับเป็นขนมต่างชาติ ‪แต่ใส่ถั่วบราซิลนะ
‪พวก ขอบใจมากนะที่พาฉันมาด้วย ขอบใจจริงๆ
‪ตื่นเต้นจังที่จะได้เป็นผู้ช่วย
‪ภาษาโครเอเชียของฉันขึ้นสนิมนิดหน่อย
‪สอนฉันพูดบ้างสิ
‪ได้เลย โอเค
‪พูดตามฉันนะ ซาเชปิ
‪ซาเชปิ
‪- ซาเชปิ ‪- มันแปลว่าอะไร
‪แปลว่า "เงียบ"
‪- เงียบเหรอ ‪- ซาเชปิ
‪ทำไมฉันต้องรู้จักคำนั้นด้วย
‪ก็ แบบ นายเคยเจอฉันไหมล่ะ
‪- ซาเชปิเนี่ยนะ ‪- ใช่
‪เมียฉันพูดคำนั้นตลอด ซาเชปิ
‪รู้ไหม
‪ดูเจ้าเป็ดสิจ๊ะ
‪ดูเป็ดน้อยสิ
‪ดูเป็ดน้อยเร็ว
‪ดูเจ้าเป็ดสิ
‪อย่างนั้น
‪ชอบเป็ดตัวนั้นไหมลูก
‪หือ
‪หนูชอบเป็ดตัวนั้นไหม
‪ไม่เหรอ มาเถอะ ไปดูตัวต่อไป
‪แล้วเป็ดตัวนี้ล่ะ ลูกชอบเป็ดตัวนี้ไหม
‪ไม่เหรอ โอเค
‪ตัวนี้คือตัวโปรดของหนู
‪- เธอบอกว่านั่นเป็นตัวโปรด ‪- เพราะมันชอบมองพระอาทิตย์
‪โอเคค่ะ หนูรักพ่อนะ
‪เดี๋ยวถึงหอแล้วหนูโทรหา
‪เปล่า หนูไม่ได้ประหม่า
‪ค่ะ
‪ค่ะ หนูทำได้ทุกอย่าง
‪- พวก ดูนั่น ‪- อะไร
‪คุณพระคุณเจ้า
‪แมดดี้ นี่
‪มานี่มา ลูกทำได้ แมดดี้
‪จอร์แดน
‪มาเร็วแมดดี้
‪- มาสิ แมดดี้ ‪- เร็วเข้า
‪- เห็นนี่ไหมจอร์แดน นายดูอยู่ไหม ‪- ฉันดูอยู่
‪พระเจ้าช่วย
‪ไง จอร์แดน
‪เธอเดินได้แล้ว
‪มีคนมาหั่นหัวหอมแถวนี้แน่ๆ ไม่รู้สิ
‪พร้อมสำหรับวันแรกหรือยังจ๊ะ
‪คุณลำบากแน่ ‪เพราะเธอไม่เคยอยู่กับใครนอกจากผม
‪เธออาจมีปัญหาที่ต้องแยกจากพ่อ ‪แต่ลูกเป็นคนเก่งอยู่แล้ว
‪ให้พ่อสองจุ๊บ หนึ่งจุ๊บของพ่อ อีกจุ๊บของแม่นะ
‪แมดดี้
‪ผมจะอยู่ดูสักหน่อย
‪- ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา ‪- นะครับ
‪เราไปที่เกตกันเถอะ
‪หรือว่านายอยากคุย หรือหลับบนเครื่องบิน
‪ปกติฉันทำทั้งสองอย่าง ละเมอพูด
‪ดังนั้นถ้าฉันละเมอ ก็ช่วยสะกิดปลุกหน่อยนะ
‪หรือไม่นายก็คุยตอบก็ได้
‪ฉันเป็นคนน่าสนใจนะเวลาละเมอ
‪ฉันเชื่อในตัวนายนะ
‪ขอบใจนะเพื่อน ฟังแล้วรู้สึกดีจัง
‪ฉันก็เชื่อในตัวนาย
‪- แมตต์ ‪- ฉันเชื่อในตัวนายจริงๆ นะ
‪เกตอยู่ทางนั้น
‪- แมตต์ ‪- ซาเชปิ
‪รับทราบ
‪ไง
‪ไงครับ
‪พ่อ
‪- ไม่เห็นรู้เลยว่าพ่อจะมาวันนี้ ‪- พ่อมาเซอร์ไพรส์ไง
‪- ทายสิอะไร ‪- อะไรคะ
‪ดูสิว่าพ่อเจออะไร
‪- พ่อหามันเจอ ‪- ใช่แล้ว
‪พ่อเจอมัน แล้วก็พูดว่า ‪"ฉันต้องขึ้นเครื่องบินมาที่นี่
‪เพื่อเอามาให้ลูกด้วยตัวเอง" มานี่สิ
‪ไหนดูซิ
‪งั้นก็กลับบ้านกันเถอะนะ
‪อย่าร้องไห้สิคะ
‪พ่อจะไม่ร้องไห้
‪ไม่ว่าพ่อจะไปไหน หนูก็อยากไปด้วย
‪ไม่ว่าลูกจะอยู่ไหน พ่อก็อยากอยู่ด้วยเหมือนกัน
‪ขอกอดหน่อย
‪- เจอกันตอนคริสต์มาสนะจ๊ะ ‪- ค่ะ
‪มาเร็ว แมดดี้ มานี่
‪ทางนี้ นั่นแหละ
‪ผมอยากจะขอบคุณ
‪ที่เข้าใจผมน่ะครับ
‪ฉันไม่เข้าใจอะไรอีกต่อไปแล้ว
‪แต่ฉันรู้ว่าเธอต้องภูมิใจในตัวนายมากๆ แมตต์
‪เธอเคยบอกว่านายคือคนที่ใช่
‪ตอนนี้นายมาหาเธอ ‪พร้อมดอกไม้จากร้านขายของชำ
‪นายกำดอกไม้แน่นมากจนก้านเละเลย
‪ใช่ครับ
‪ผมประหม่าจนจะบ้า
‪ผมจำวันนั้นได้เหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวานเลย
‪มันคือเมื่อวานจริงๆ
‪ดูแลเธอด้วย
‪ยายรักหลานนะ
‪ตาก็รักหลานเหมือนกัน ขอกอดหน่อยสิ
‪โอเค จะวางแล้วนะ โอเค
‪ดูแลพ่อหลานด้วย เดินทางปลอดภัยนะ
‪แล้วเจอกันครับ ไมค์
‪พ่อคะ
‪มีโรงเรียนใกล้บ้านเรา ‪ที่ไม่บังคับให้ใส่เครื่องแบบไหม
‪มีสิ แต่พ่อคิดว่าจะให้ลูกเรียนมหาวิทยาลัยเลย
‪เพราะงั้นไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น โอเคไหม
‪ไงครับ
‪ไงคะ
‪เราผ่านมาแถวนี้พอดี เลยอยากแวะมาหา
‪เปล่าซะหน่อย
‪- เราผ่านมาพอดี ‪- เปล่านี่คะ
‪เราไม่ได้ผ่านมา
‪เราไม่ได้บังเอิญผ่านมา ‪แต่ผมแวะซื้อดอกไม้มาให้คุณ
‪กับการ์ดที่เขียนว่า "ขอโทษที่ทำตัวงี่เง่า"
‪ผมอยากเอาดอกไม้มาให้คุณ
‪แต่กลัวว่าคุณจะไม่อยู่ ‪แล้วต้องทิ้งมันไว้ที่บันได
‪แล้วก็มีคนมาขโมยดอกไม้ไป
‪แล้วคุณก็จะไม่ได้ดอกไม้ นึกออกไหม…
‪รู้ไหมคะ ตึกนี้มีโจรขโมยดอกไม้เยอะแยะเลย
‪- ผมไม่อยากพูดอะไร แต่ก็ใช่ครับ ‪- ฉลาดมากค่ะ
‪แมดดี้
‪ดีใจที่ได้เจอนะ สบายดีไหมจ๊ะ
‪ฟันหนูโยกด้วยค่ะ ดูสิ
‪นี่ นางฟ้าฟันน้ำนมต้องมาหาแน่เลย
‪งั้นฉันขอรับดอกไม้ไว้นะคะ
‪ผมขอโทษ
‪ยกโทษให้ผมได้ไหม
‪ฉันขอคุยกับแมดดี้สักประเดี๋ยว
‪ได้ครับ
‪เอาล่ะ ฉันมีคำถามที่จริงจังมากๆ ‪ที่อยากถามเธอ
‪เธอชอบไอศกรีมรสอะไรจ๊ะ
‪สตรอว์เบอร์รีค่ะ
‪ฉันชอบสตรอว์เบอร์รี
‪วานิลลา
‪กาแฟ
‪เดี๋ยวนะ กาแฟเหรอ
‪จริงเหรอ เธอชอบไอศกรีมรสกาแฟเหรอ
‪แหม
‪แต่เธอไม่ได้ชอบกาแฟจริงๆ ใช่ไหม
‪ไม่ค่ะ มันน่าขยะแขยง
‪โอเค ดีจ้ะ ใช่ น่าขยะแขยง
‪ถ้าพ่อเธอให้ดื่มกาแฟ ‪เธอจะส่งข้อความบอกฉันไหม
‪เป็นอันตกลง
‪โถ ที่รัก
‪เอาล่ะ
‪เราปล่อยให้เขารอนานพอหรือยัง
‪น่าจะพอแล้วค่ะ
‪ฉันก็ว่าน่าจะพอแล้ว
‪มาเถอะ
‪แมดดี้กับฉันจะไปซื้อไอศกรีม
‪อยากเป็นมือที่สามไหม
‪คือผม อยากครับ
‪อยากสิครับ
‪นั่นท่าเต้นไอศกรีมเหรอจ๊ะ
‪ไอศกรีม
‪ฉันได้ไอศกรีมแล้ว
‪นี่ ฉันได้ไอศกรีมแล้ว
‪ฉันได้กินไอศกรีมแล้ว
‪ลูกจะทำตก
‪และพ่อไม่มีเงินแล้ว
‪ทำตก
‪พ่อไม่มีเงินแล้ว
‪ทำตก
‪และพ่อไม่มีเงินแล้ว อย่าทำตกล่ะ
‪อย่าทำตกนะ นี่ๆ
‪อย่าทำตกนะ
‪อย่าทำตกล่ะ
‪ลูกโอเคกับแบบนี้แน่นะ
‪หนูโอเคค่ะ หนูไม่กลัว
‪ก็ได้
‪แค่จนกว่าจะสิ้นปีเท่านั้นนะ
‪ถ้าลูกไม่ชอบ เราก็จะไปหาโรงเรียนอื่น
‪แต่ลูกไม่กลัว และทายสิ
‪พ่อก็ไม่กลัวเหมือนกัน
‪สวัสดีค่ะ คุณโลกลิน
‪ยินดีต้อนรับกลับจ้ะ แมดดี้
‪ชุดที่ใส่วันนี้น่าสนใจดีนะคะคุณพ่อ
‪ผมใส่เครื่องแบบ ส่วนแมดดี้ก็ใส่กางเกง
‪วันนี้เธอดูดีมากแมดดี้ ‪และเราจะเปลี่ยนกฎการแต่งกายจ้ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ไปเข้าเรียนสิ
‪นี่ แมดดี้
‪พ่อรักลูกเท่านี้เลยนะ
‪ไงล่ะ
‪ผมเต้นท่านี้ไม่เป็น
‪โชคดีครับ
‪(คำบรรยายโดย: ชญาธิป วีระขจร)