Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Do bani.
Nie widziałeś Matta?
Był na górze.
- Cześć, mamo. - Cześć.
Nie ubieraj mnie.
Będzie dobrze.
Oboje przez to przejdziecie,
bo Pan ma dla was plan.
- Wiem, ale nie zakładaj mi buta. - Musisz się pozbierać.
I być tym wspaniałym facetem, którym zawsze byłeś.
Nie musisz wiązać mojego buta.
Nie zawiązuj, mamo.
Musimy się pospieszyć.
Co to znaczy?
- Mamy jeszcze dwa tygodnie. - Właśnie.
Brakuje wód płodowych.
Państwa córka jest już dość duża, więc pomóżmy jej wyjść.
- To dziewczynka. - Wiem, usłyszałem.
Przepraszam. Miałam nie mówić?
Zastępuje pani naszą lekarkę,
która akurat w tym tygodniu poleciała na Maui, szaleństwo.
Nie ma to jak bodysurfing.
To nasze pierwsze dziecko.
Jest ułożona pośladkowo. Wieczorem zrobimy cesarkę.
Dziś wieczorem?
Nie złożyłem jeszcze łóżeczka…
Poważnie?
Powinnam była sama to zrobić. Kazałeś mi to wykreślić z listy.
Chciałem, żebyś już wykreśliła. Zajmuję się tym.
To mnie uspokoiłeś.
- Skarbie, ogarnę to. - Jesteś na to gotowy?
Tak! Nie… Kto naprawdę jest gotowy?
Co ma znaczyć, czy jestem gotowy?
Dziś wieczorem? Możemy jutro?
Wraz z kolegami gramy w ligę, tworzymy własne drużyny futbolowe.
Robimy zrzutkę i…
Żartuję. Czemu w to wierzysz?
Spokojnie, skarbie.
To było dobre.
- No dobra. - Wszystko gra?
Tak, ręce mi się pocą.
Mnie też.
SZPITAL BOSTOŃSKI
Czemu nas nie uprzedziliście?
Chcieliśmy sprawić niespodziankę.
Urodzić dzisiaj i zrobić kawał Marion.
- Świetne poczucie humoru. - Przynajmniej je mam. Pa.
Mamo, zadzwonimy po wszystkim. Kocham cię.
Nie! Połączcie się w trakcie porodu.
- Co? Mamo! - Teraz robi się dziwnie.
Chcę być z moją córką na sali
i zobaczyć, jak moja wnuczka przychodzi na świat.
Zajmę się nią.
Jak dzieckiem kuzynki Janey?
Mamo, to stare dzieje.
- Zaczyna się. - Nie tak stare.
Nie bierzemy dziecka na kolana
i nie przypinamy się pasami
na fotelu pasażera, jadąc do sklepu.
Wiem, że nie bierzemy dziecka na kolana i nie przypinamy się pasami,
jadąc do sklepu.
Wiem to!
Świetnie. Zadzwońcie!
Bąbelku, mamusia zobaczy cię jutro.
Dobra, pa.
Ucałuj tatusia.
I całus od mamusi. Dwa całusy.
- Pobudka. - Mój Boże.
Jestem gotowy do tańca.
- Matt, cześć. - Hej.
Co tam?
Trzymaj się z dala od zapiekanki z tuńczykiem.
Ta pośrodku smakuje jak rzyć.
Oscar, to zapiekanka mojej mamy.
Bardzo dobra. Ma taki wyrazisty smak.
- W porządku. - Jest aromatyczna…
Chodź.
Matt.
- Jordan, nie… - No chodź.
Przytul się. Potrzebujesz tego.
Przytul się.
Uwolnij to. Oddychaj.
Daj spokój.
Coś ci powiem. Ta przemowa…
Twoja przemowa.
Wyszedłeś tam i przemówiłeś.
Nie wiem…
Nie wiem, co powiedzieć.
Myślałem, że coś napisałeś,
ale ty poleciałeś z głowy.
Skończyliśmy? Nie mogę teraz tego słuchać.
- Proszę. - Nie, Matt. Spójrz na mnie.
- Możesz. Wyjaśnię ci to. - Nie słuchasz.
Pamiętasz wyjazd na obóz Winapoo?
- Tak. - Wpadłeś w trujący bluszcz.
Na twarzy miałeś pełno pęcherzy.
Potem bąble pękały i sączyła się z nich ropa.
Wyglądałeś fatalnie.
Na lunchu spotkałeś Marcy.
Kochałeś się w niej.
Kiedy go ujrzała, zaczęła krzyczeć.
- Byłeś załamany. - Tak.
- Ale przetrwałeś. - Tak.
Przetrwałeś to?
Bo jesteś silny i pewny siebie. I teraz też przetrwasz.
To jest coś znacznie gorszego.
Jak można to przyrównać?
- Próbuję tylko… - Przysięgam.
Przywalę ci w twarz. Nic już nie mów.
Mówiłem, że nie mogę.
Jak Boga kocham.
- Czemu zaciskasz pięści? - Przestań.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
- Będzie dobrze. - Jasne.
Bardzo cię kocham.
- Ja kocham mojego anestezjologa. - Nie żartuj.
Jesteś piękna.
Matt!
Tak, Marion?
Nic nie widzę. Popraw!
Świetnie, Liz. Matt, możesz odwrócić wzrok.
To się dzieje. Chcę patrzeć, ale nie chcę.
Niby chcę, ale jednak nie.
- Świetnie. - O Boże. Będziemy rodzicami.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Tak? Jak idzie, pani doktor?
- Nadchodzi. - Widać dziecko?
- Tak. - Mój Boże.
Oto i ona.
Mamy dziecko.
Chciałem ci…
Matt.
Nie musiałeś.
Ale chciałem. Zasługujesz.
Jest piękny. Dziękuję.
- Założę ci go. - Dziękuję.
I tak zmieniasz pieluchy.
Jeśli ona obieca zmieniać mi pieluchy na starość.
- Kocham cię. - Ja też. Jak się czujesz?
Trochę boli, ale…
- Jak leci, Liz? - Chcę ujrzeć Maddy.
Hej.
Tak też pomyślałam.
Matt, będziesz musiał mi pomóc.
- Chętnie. - Może niepewnie stać na nogach.
Zrobimy to powolutku.
Nie spiesz się.
- Przejdziemy pomału na wózek. - Jestem gotowa na półmaraton.
- Super. - Kręci mi się w głowie.
Nie spiesz się, kochanie…
Liz!
Co z nią?
- Miała już zawroty? - Nie wiem.
- Liz! - Problemy z oddychaniem.
- Co jest? - Ściągnę pomoc.
Nagły przypadek!
Liz, patrz na mnie!
- Odsuń się. - Co z nią?
- Liz! - Maska tlenowa!
- Liz! - Słyszysz mnie?
- Musi pan wyjść! - Moment.
- To moja żona. - Ma zapaść.
- Żadnych objawów poprzedzających. - To moja żona!
- Spadek ciśnienia. - Epinefryna.
Zaczekaj, człowieku! Liz!
Panie Logelin.
Doktorze, co się dzieje?
Pańska małżonka miała zator tętnicy płucnej.
Skrzep krwi dotarł do jej płuca.
Co to znaczy?
Co to zna…
Nie mówcie, że moja żona nie żyje.
- Nie mówcie mi tego. - Co jest?
Coś z Maddy? Co? Matt!
Nie!
Jak?
Oddałbym wszystko, by być z tobą jeszcze jeden dzień.
Oto ona.
Nie jest gotowy na dziecko.
Nie złożył nawet łóżeczka.
Zawsze był bardzo niedojrzały.
Cześć, Matt. Jak się trzymasz?
Jestem bardzo niedojrzały.
- Dasz mi dziecko? - Właśnie dostała mleko.
Dobrze.
Coś ci powiem, Maddy.
Gdybyś musiała mieć jednego rodzica, powinna być to mama.
Ona byłaby w tym lepsza.
Im szybciej, tym lepiej.
No nie wiem.
Nie wiem, jak on sobie poradzi.
- Widzisz? - Powiesz mu to?
Nie.
Dobrze, Maddy.
Dobra. Wygrałaś.
Co się dzieje? Jesteś głodna?
Znów mam ci zmienić pieluchę?
Dobra. Jedna chwila.
Zaczekaj, Maddy.
Dobra. Tutaj.
W porządku.
Jeszcze coś zostało.
O cholera!
Czemu nie śpisz?
Pewnie już nigdy nie zasnę.
Co ona ma na pupie?
Pieluszkę.
Wygląda jak balon.
- Założyłeś na lewą stronę? - Jest dobrze.
Zszedłem tylko po mleko.
Już gotowe. Usłyszałyśmy jej płacz.
Daj jej.
Proszę bardzo.
Kochanie, rozmawiałyśmy i…
Powinieneś wrócić do Minnesoty.
To rozsądne finansowo.
Możesz znaleźć tam pracę.
Razem z twoją mamą pomożemy ci przy Maddy.
Będziemy razem. Jest kościół, system wsparcia.
- Jesteś tu sam. - Nieprawda. Mam tu pracę.
Tam nie znajdę dobrej pracy w branży. Tutaj mam przyjaciół.
Twoi przyjaciele są dziwni.
Być może, ale to moi przyjaciele.
Liz tu jest.
Każde miejsce tutaj,
gdzie tylko spojrzę, przypomina mi o niej.
Ciągle mówisz o boskim planie.
Ciekawe, jakie są szanse,
by poznać kogoś ze swego miasta na drugim końcu kraju.
Bóg?
Ja miałam plan.
Liz miała wyjechać na studia, potem wrócić, pracować i żyć.
Taki był plan, zanim cię poznała.
Chcesz zostać, proszę bardzo.
Ale Maddy jedzie z nami.
- Marion, to… - To najlepsze dla niej.
Uwierz, że dla ciebie też. Zależy mi na tobie.
Mylisz się. Nie dasz rady.
Wychowywanie dziecka to praca przez całą dobę.
Rozumiem, przemyślę to.
Dobrze.
Przemyślałem.
Już to przemyślałem.
Masz rację.
Mogę nie dać rady. Ale coś ci powiem.
Podejmę się tego.
Tak, wychowam Maddy.
Wychowam Maddy, bo jestem jej ojcem.
I kocham ją.
Wiem o tym.
Czyżby? Bo mam co do tego wątpliwości.
Nie wątpię, że kochasz to dziecko.
Nie wątpię, że kochałeś moją Liz.
Chcesz ją dla siebie, bo potrzebujesz tratwy ratunkowej.
Przepraszam. Zepsułem twój plan.
Więcej much złapiesz miodem niż octem.
A najwięcej packą na muchy.
Marion!
W sprawie wychowywania dzieci mogę dać ci jedną radę.
Odpuść.
Jako rodzice bardzo się staramy.
Chcemy, żeby wszystko było idealne.
Ale nie mamy nad tym żadnej kontroli.
Musisz to zaakceptować.
Liz cię kochała.
Cieszył mnie ten widok.
Widziałem też, jak bardzo ty ją kochałeś.
To prawda.
Jesteś…
Jesteś dobrym ojcem.
To szczęście, że cię miała.
Dzięki.
Moja ciotka zmarła w zeszłym roku.
Miała 99 lat.
Rany. To musiał być szok.
Tak.
Słuchaj, daj sobie tyle czasu, ile potrzebujesz.
- Dzięki. - Pięć, sześć tygodni.
Nieważne.
Będę potrzebował dziesięć,
dwadzieścia lat.
- No tak. - To by pomogło, ale potrzebuję pracy.
Dlatego nie mogę sobie na to pozwolić.
Howard, może mógłbym pracować z domu
i wpadać tu tylko w razie potrzeby?
Wtedy musiałbym przychodzić z córką.
- Opiekujesz się nią? - Zgadza się.
Dobrze. Super.
Nie wierzysz, że dam radę.
Nie to, że nie wierzę…
- Bo jestem mężczyzną? - Nie.
Co ma kobieta, czego nie ma facet?
Cierpliwość.
Wrażliwość emocjonalną.
Piersi.
Niektórzy mają.
Odpuszczam, bo jesteś w żałobie.
Posłuchaj, kocham dzieci.
Sam mam trójkę.
Na zdjęciach nie są już dziećmi, ale byli nimi na początku.
Uwierz mi, coś okrutnego.
To cię wykończy.
Robi już stałą kupę?
Nie.
Na warsztacie jest teraz kremowa.
Naciesz się. To duży przeskok.
Stała kupa to nie jest prosta sprawa.
Jasne.
Zachowaj ją i włóż do kwiatów,
bo jest pełna substancji odżywczych.
To świetna podpowiedź.
Co do klienta z Londynu za pięć tygodni, zajmę się tym.
Jestem w gotowości do wykonania zadania.
Ale jeśli widzisz to inaczej, może mnie zastąpić Oscar.
Chrystusie. Oscar?
- Tak. - Nie. Zapomnij o Oscarze.
Zapytałeś go?
Spytałeś, czy Oscar może zająć się klientami?
- Tak. - Tak jak ćwiczyliśmy?
Tak powiedziałem. Udało się.
Mówiłem ci. To świetna wiadomość.
To okrutne wysyłać kwiaty osobie w żałobie.
Kwiaty umierają i trzeba je wyrzucić.
Co za porażka.
Nigdy nie widziałem, jak ktoś umiera.
Ale widziałem śmierć wiewiórki.
Daje do myślenia o kręgu życia.
Choć to nie krąg, tylko linia.
- Jest początek i koniec. - Oscar.
Zamilczysz?
Mówisz jak moja żona.
Zamierzasz spowijać Maddy?
A spowijałaś Liz?
Oczywiście.
Zatem zrobię to, czego chciałaby ode mnie Liz.
Ale to wygląda na obłęd.
Bardzo ciasno, Marion.
Boisz się, że ucieknie?
Co tam?
Jak się macie?
Piekielnie ostre.
Ktoś chce? Babcie? Poczęstować dzidzię?
Dobrze wyglądacie, drogie panie.
Dziękuję.
- Nie ma sprawy… - Dość.
- Ten piżamo-szlafrok… - Jordan, przestań.
A co ja robię?
- Flirtujesz z moją matką. - Nie.
Widzę, jak flirtujesz.
Flirtuję z obiema mamami. Marion, jak leci? Dobrze wyglądasz.
- Jordan. - Bluzko-sweter, co?
Jordan, przestań.
- Co poradzę, że jest GILF? - Dość.
- Serio. - Skończ.
Mam dla ciebie prezent. Mogę ci go dać?
Zaczekaj. Mam coś dla ciebie.
Robimy listę. Potrzebne są bodziaki.
I zamek do drzwi w toalecie.
Żeby nie utopiła się w sedesie.
Słuchaj,
chciałbym spytać, kiedy wracacie do domu.
- Wolałabym nie wracać… - Nie ty, mamo.
Już rozmawialiśmy. Marion, nie jestem pewny co do was.
Skoro nie chcesz wrócić do Minnesoty, zostanę pół roku.
Pół roku?
- Tak. - A co z Mikiem?
Teraz mnie nie obchodzi.
Hej, Matt.
Cześć, Mike. Jak się masz?
W porządku.
No dobrze.
Bądźmy teraz szczerzy.
Bądźmy szczerzy.
Jestem zachwycony, że jesteś z nami.
Wiem.
Naprawdę.
Ale martwię się, że twój pobyt
może spowodować po dłuższym czasie
wzajemne działanie sobie na nerwy.
W ciągu pół roku?
Dlatego pomyślałem, że może wyjedziesz razem z mamą.
Jak mogłabym wrócić do domu, zanim upewnię się,
że jesteś w stanie zajmować się moją wnuczką?
Żeby się przekonać, musisz mi na to pozwolić.
To świetna uwaga.
Czterdzieści do zera.
Spójrz, co dla ciebie mam.
Co to jest?
- Zwierzątko. - To złota rybka.
Dzieci mające kontakt ze zwierzętami są naprawdę szczęśliwe.
I nie mają alergii. Wiedziałeś o tym?
Chodzi o koty i psy.
- Cholera, czytałeś ten sam artykuł. - Jordan, to jest…
Robię cię w wała. Przepraszam za słownictwo.
Nie cierpię tej ryby. Dała mi ją Tanya.
Tanya ze mną zerwała i zostawiła tę brudną rybę w moim domu.
Zawieziesz mnie do sklepu?
- Tak! - Dzięki.
Jedna drużyna!
Jestem tu, żeby ci pomóc.
Dziękuję.
Marion. Mam propozycję.
Umówmy się, że po twoim wyjeździe
będę informował cię w temacie Maddy
i stale wrzucał zdjęcia na Instagram.
W porządku.
Wyjadę stąd razem z Anną.
Ale jeśli nie będziesz radził sobie bez zarzutu,
wracasz do Minnesoty.
- Czemu miałbym się zgodzić? - Bo tu nie chodzi o ciebie.
- Zgoda. - Stary, szybka piłka.
- Bierzesz rybkę? - Nie chcę żadnej ryby!
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Świetnie. Proszę.
- Te są świetne. - Okej…
Proszę się tak do mnie nie uśmiechać.
Nie mam dzieci. To przyjaciela.
Kupuje to wszystko dla swojego dziecka.
On za wszystko płaci.
Jeszcze to.
To twoja maść na wysypkę pod pieluszką.
Ta jest Maddy. Rozdzielmy je.
Odłóż tam swoje zakupy,
żebyś sam zapłacił za produkty,
które dotyczą twoich problemów.
Ja zapłacę za rzeczy dla Maddy.
Te są twoje, a te Maddy.
On mówi o…
- Wysypce. - Tak, ale po goleniu.
- Na tyłku. - Nie.
Mam wysypkę po goleniu…
- Na swoim… - Widziałem pewien filmik.
Ludzie stosują maść pod pieluszkę,
żeby mieć skórę bez wysypki. Stąd u mnie tak gładka szyja.
Wyglądasz świetnie.
Tak myślisz? Mówi, że wyglądam świetnie.
Niech pokaże tyłek.
„Teraz włóż ósmą śrubę o długości 44 mm”.
Nie widzę ósmej…
Śruby o długości 44 mm. Nie widzę jej.
Nawet jej nie szukasz. Spójrz obok swojego buta.
- Dobra. - Dlaczego rżniesz głupa?
Nie widziałem, więc rżnę głupa?
Zachowujesz się jak głupi farfocel.
- Nie bluzgaj przy niej. - Nie bluzgam, farfoclu.
Dlaczego farfocel?
Nie chcę przeklinać przy dziecku.
- Nie mogłeś wybrać innego słowa? - Wybrałem. „Farfocel”.
Twój tata to glut.
Tak. To durny glut.
Głupi farfocel.
Widzisz, to się nie…
Naciśnij tam na dole.
Próbowałem. Zepsuło się.
Zawsze byłeś niecierpliwy.
Cierpliwość nie ma tu nic do rzeczy!
Mówię ci, że próbuję, ale nie potrafię. Nie potrafię, mamo!
Cholera.
Nic mi nie wychodzi.
Nie daję rady.
Nie potrafię bez Liz.
Rób tylko to, co dla niej najlepsze.
Tylko tyle musisz robić do końca życia.
Wierzę, że dasz radę.
Tutaj.
Popisujesz się.
Będę się modlić dziesięć razy na dobę.
Nie katuj się, gdy zdarzy się dziewięć razy.
Kocham cię, mamo.
- Prawdziwe szczęście. - „Pa, babciu”.
- Chodź. - Trzymasz ją?
Mamy umowę.
Jeśli tak będzie dla niej lepiej, przeprowadzisz się.
Bez egoizmu.
Zgoda.
- Kocham was! - Powodzenia.
Maddy, babcia cię kocha.
- Pa! - Pa!
- Tatuś w chuście. - Jak wyglądam?
Super. Jak król.
- Mówisz to na odczepnego. - Wyglądasz jak król.
- Musisz zapiąć. - Dociśnij.
- Dociskam. - Ja też dociskam.
- To zapinaj. - Nie. Nadal się buja.
Chłopaki! Macie trzeci punkt mocowania?
O mój Boże. Nie, Maddy.
Tatuś przeprasza.
Mamy to!
- Pewnie. - Stabilnie.
- Dziękuję. - Cztery lata byłem nianią.
Czekaj.
Co jest?
Obudziła się.
- Nie. - Tak. Słyszałem.
- Nie mam butelki. - O rany.
Tu mam mleko.
Ścinasz końcówkę.
Mały głodomorek.
Kozak!
Gdzie mama?
Jest astronautką w NASA.
Gdzie podziewa się mama?
Odbywa odsiadkę w San Quentin.
Gdzie jej mama?
Ja tylko czekam na poniedziałek, żeby uciec od krzyków dzieci.
Pewnie też są wniebowzięci, że uwalniają się od ciebie.
Kupiliśmy ci kwiaty.
Spełniło się jedno z twoich życzeń.
Zmieniam wiele pieluch.
Mała robi kupę za kupą.
Urocza dzidzia.
- Czy mógłbym to…? - Jasne.
Dzięki.
Zaraz miniemy szkołę, do której mama chciałaby cię posłać.
Co oznacza, że tam pójdziesz.
Są tam zakonnice. A ty je polubisz.
Bo ubierają się jak pingwiny.
To fakt.
I żyją w celibacie.
Wiem.
Wkurzasz się.
Nie chcesz żyć w celibacie, ale będziesz.
Miła pogawędka.
No dalej, Maddy.
Co?
Kolejka górska.
Proszę. Zjeżdżamy.
Jedziemy w dół. Wszystko się trzęsie.
Mamo, posłuchaj. Nie rozumiesz.
Ona nie przestaje płakać. Po prostu nie.
Czasami śpiewałam ci kołysankę.
Od razu cię to uspokajało.
Migocz, migocz, gwiazdko ma
Tacie duże piwko daj
Idź spać, Maddy
Spróbujmy wyżej.
Idź spać, Maddy
Maddy, idź spać
- Idź spać, Maddy - To nie pomaga.
Maddy, idź spać
To tylko pogorszyło sprawę.
- Cóż… - Nie działa na klaśnięcie.
- Nie przestanie. - Słuchaj ojca!
Tata kazał ci iść spać!
Twój ojciec jest zmęczony!
- Nie znęcasz się? - Jest na granicy.
Moje sutki są tak popękane, że boję się na nie spojrzeć.
Czy to dziwne, że karmienie piersią mnie podnieca?
Mój mąż chce seksu.
Ja chcę jego śmierci. Czy to źle?
Nie.
- Przepraszam. - Grupa AA ma zajęcia w innej sali.
Nie przyszedłem na spotkanie AA.
Właśnie zasnęła, ale płakała kilka godzin.
Do tego stopnia, że jestem wykończony,
boli mnie twarz, frustruję się
i nie umiem złożyć tego wózka.
Nie wiem, jak to się składa.
To grupa dla świeżo upieczonych matek.
Kłamiesz, bo tam jest napisane „rodzice”.
Jestem rodzicem i nie wiem, co robię.
Nie mam z kim pogadać o tym szambie.
A skoro już o tym mowa, mała strzela z tyłka.
Jak strażak z węża.
Nie wiem, czy to normalne, ale są dwie opcje.
Albo leci strumień.
Wtedy wszystko się trzyma kupy i jest dość zwarte.
Uderzenie kierunkowe.
Albo jak z fontanny.
Rozprysk. Gwałtowny wystrzał.
Potrzebuję pomocy. Muszę umieć przerwać płacz.
Jak go przerwać?
Moje dziecko miało kolki przez kilka pierwszych miesięcy.
- Co to są kolki? - Wtedy dzieci płaczą godzinami
bez żadnego powodu, aż chcą nam wyskoczyć oczy.
Zafundowałem jej kolki.
To tak nie działa.
Nie myję rąk, a potem dotykam dziecko.
Stąd pewnie te kolki.
Nie można się tym zarazić. To się wiąże z trawieniem.
Co za ulga.
Co zaskakujące, pomógł nam biały szum.
„Biały szum”?
Biały szum.
Co do dalszej perspektywy, przekażę głos Mattowi.
On wyjaśni, jak to zadziała na waszych klientów.
Matt, twoja kolej.
Matt!
- Matt. - Nie śpię.
Sen?
On nigdy nie śpi. Jest głęboko zamyślony.
Głęboko… Właśnie tak.
Bardzo głęboko zamyślony.
Dziękuję, Howardzie.
A to dlatego, że jestem tym bardzo podekscytowany.
Ta aktualizacja to tysiące gotowych wizualizacji.
Od podłóg, przez ściany, po oświetlenie, co oferuje…
To płacz?
Płacz? Nic nie słyszę.
Mam skrzywioną przegrodę
i czasami świszczę nosem. Może to?
Nie, to nie to.
Przepraszam na chwilę.
- Co jest? - Dokąd…
Przepraszam.
Proszę bardzo.
Odkurzacz, tak.
No dalej.
Jest twój odkurzacz.
Hej, Maddy!
- Hej. - Do bani ten sprzęt.
Co tu się dzieje? Co ty robisz?
- Co się dzieje? - Odkurza.
Zabiorę ją.
Lubi dźwięk odkurzacza.
Witajcie!
Matt ma dziecko.
Przepraszam, że wypadłem jak burza,
ale ona ma ataki płaczu
i nie można jej wtedy uspokoić.
- Może dam jej palec do possania? - Nie.
- Moje dzieci lubiły. - Nie.
- Dać? - To niehigieniczne.
Może spróbuj aplikacji z białym szumem.
- Pomaga mi zasnąć. - Dziękuję.
Moje dziecko uspokajało się przy kontakcie skóra do skóry.
Ma teraz 25 lat.
Zwróćcie też uwagę na prostą mapę drzewa.
Musimy dać klientom to, czego chcą,
czyli prostotę.
Czy nie tego właśnie chcesz?
Chcą prostoty.
Mam problem. To przestrzeń dla biznesu.
Nie ma tu miejsca dla dzieci. Jestem tu…
Jestem mianowanym dupkiem.
Kto cię mianował?
Tylko pytam. Czy to od urodzenia…?
Myślisz, że nade mną nie ma innego dupka?
A nad tym dupkiem jest jeszcze jeden.
Łańcuch dupków.
To łańcuch dupków. Właśnie tak.
Tak?
Chciałam tylko pogratulować świetnej prezentacji, Matt.
Niezapomniana. Będziemy rozmawiać w tym tygodniu.
Dziękuję.
- To wiele znaczy, bo zaraz mnie zwolnią. - Nie.
Będziemy w kontakcie, Fionna.
Pa.
Dokończ.
Nie masz tyle szczęścia. Nie zwolnię cię.
Tylko się o ciebie martwię.
Kiedy ostatnio odpoczywałeś?
Jest taka nowinka zwana nianią.
Cześć, Maddy.
Nazywam się Summer. Teraz cię podniosę.
Ona jeszcze nie mówi. To tylko dziecko.
Uważam, że dziecko należy traktować z szacunkiem.
Prawda, Maddy? No i już.
Tak.
Właśnie tak.
Wszyscy tatusiowie zasługują na wolne. Zabaw się.
Masz niańkę. Baw się dobrze.
Potrzebujesz tego. Jesteś samotnym rodzicem.
To jakieś szaleństwo, że Matt jest ojcem.
Wypowiedziane głośno nadal tak brzmi.
To jest szaleństwo. Obłęd.
- Obłęd. Hej. - Co ty robisz?
Słucham cię.
Poważny jesteś?
- Co? - Co to było?
Nie zauważyłeś tej różnorodności?
Dla każdego coś dobrego.
Muszę już wracać do domu.
Matt.
- Przepraszam. - Matt!
- Co? - Dokąd idziesz?
Wracam do domu.
- Dlaczego? - Nie za dobrze się bawię.
Przecież są dziewczyny, walimy shoty…
Nie obchodzą mnie teraz dziewczyny. Skąd ten pomysł?
Chciałem, żebyś się zabawił.
Nie chcę twojej wersji zabawy.
Nie chcę.
Nie wychodziłeś od śmierci Liz…
Zamknij… Posłuchaj.
Przestań.
Nie przywołuj teraz Liz.
Nie rób tego.
Idiota.
- Powiedz „pa”. - Pa.
Do zobaczenia.
Już jej nigdy nie zobaczymy
Potrzebujemy tylko siebie i nikogo innego
Nadchodzi Javier.
To nowy przyjaciel taty. Dostarcza nam mleko i pieluchy.
Dzięki niemu nie musimy już z nikim rozmawiać.
Jeśli ktoś zadzwoni do drzwi, to zginie.
Zadzwonią dzwoneczkiem tatusia, to zginą.
Mieli nie dzwonić.
Żadnego cholernego dzwonienia.
Zaraz kogoś zabiję.
Dzień dobry.
- Cześć. - Hej.
Gdzie moja wnusia?
Co ty…
Jest ubrana?
- Co tu robisz, Marion? - Maddy ma wizytę u pediatry.
Cholera! Już czwartek? Cholera!
Chyba nie zapomniałeś o wizycie u lekarza?
No co ty. Po prostu mnie zaskoczyłaś.
Szykujemy się. Właśnie ją kąpałem.
Zostawiłeś ją w wanience?
Dobrze.
Tak.
Jak z karmieniem?
Chyba dobrze.
Ona…
Zasadniczo jest dobrze.
Raz na jakiś czas, kiedy śpi,
przesuwam karmienie o godzinę.
A jak ty się czujesz?
- Mniejsza o mnie… - Co z Maddy?
Jest dobrze?
Wiem, że nie jestem idealny.
Wiem o tym. Jestem nikim.
- Jestem nieudolny. Liz… - Matt…
Nieprawda. Maddy ma się świetnie.
Osiągnęła poziom 60. centyla dla wagi
i 70. centyla dla wzrostu.
Zacznij już karmić na żądanie.
Nie miej mi za złe tych słów, ale twoja żona byłaby bardzo dumna.
Spokojnie, Marion.
Już dobrze.
Masz ochotę na lunch?
Nie. Muszę wracać na lotnisko.
- Tak szybko? - Tak.
Mike myśli, że spędzam dzień w spa.
Co…
Mogę cię podwieźć.
Nie, ona musi się zdrzemnąć.
Pójdziesz na spanko?
O Boże. Matthew,
to był dobry dzień dla ciebie jako rodzica.
Wszystkie te małe zwycięstwa zbieraj do pudełeczka wewnątrz ciebie.
Będą twoim najcenniejszym dobytkiem.
Nie pozwól, bym musiała tu wrócić,
zanim ojciec Mayfield ochrzci ją w Minnesocie.
Św. Augustyn za trzy tygodnie. Widzimy się.
- Chwila… - Minnesota. Trzy tygodnie. Pa.
- Że niby co? - Babcia cię kocha.
Nie wiem nic o żadnej Minnesocie.
Kto wypił całą butelkę?
Pewnie, że ty. Byłaś głodna.
Tak?
„Jestem głodna, tato”.
To jej pierwszy lot.
Nigdy bym nie przypuszczał.
- Ślicznotka. - Tak.
O cholera.
Tak mi przykro.
O rany! Maddy!
Cześć!
Co za maluszek!
Cześć, skarbie!
- Masz ją? - W porządku? Chodźcie.
Anno, napijmy się czegoś zimnego.
Pamiętasz, jak was tu przyłapałam na igraszkach?
Mój Boże.
Pamiętam.
Pogoniłaś mnie kijem do hokeja Mike’a.
I wrzeszczałaś: „Nie w tym domu!”.
Tego wieczoru liczyłeś na szybki numerek.
I byłeś cholernie szybki.
Strach daje niesamowitą siłę.
W życiu nie byłem szybszy.
Pokój się zmienił.
Zniosłam ze strychu wiele rzeczy z jej dzieciństwa.
Bardzo mi się podoba.
Początkowo spędzałam tu całe dnie.
Całe dnie.
Leżałam na łóżku,
wąchałam poduszki,
płakałam, byłam wkurzona.
Teraz pozwalam sobie jedynie na godzinę dziennie.
Chciałabym, żeby Maddy mogła czasami u nas zostawać.
Kiedy będzie większa.
Może tu spędzać każde lato.
Każde lato?
Matt, ona potrzebuje rodziny.
Będzie jej potrzebna kobieta.
I nie chodzi mi o kobietę poznaną w klubie.
Albo na Tinderach.
Na Tinderach?
Nie mam Tindera.
Skąd wiesz o Tinderze? Gdzie wynajdujesz takie rzeczy?
Słuchaj…
Zaopiekujesz się Maddy dziś wieczorem?
Tak!
Chcę się spotkać z przyjaciółmi przy piwku.
- Zrób to. - W porządku.
Dziękuję.
Mamo?
- Czy tata cieszył się z dziecka? - Kochał dzieci.
Dlatego miał ich tak wiele z różnymi kobietami.
Ale poślubił ciebie.
Szczęściara ze mnie.
Byłam szczęściarą, bo miałam ciebie.
Obym był choć w połowie tak dobrą mamą jak ty.
Jesteś dobrą mamą.
Wejdź.
Tato, wstawaj! Szkoła czeka!
- Pobudka! - Nie śpię.
Muszę to potraktować tak,
jakbym chciał się zakraść i je złapać.
Góra, dół, góra.
Dobra.
Jeden jest. Pozwól mi…
Co to jest?
To powiew świeżości.
Ta fryzura może się przyjąć, jeśli damy jej szansę.
Nie ruszaj się.
Teraz jeszcze góra.
Zaczekaj.
Dziewczyny noszą spódniczki,
a ja czuję się w spódniczce, jakbym zapomniała spodni.
Powiedziała, że to zasada.
Zasady? Na co nam jakieś wstrętne zasady?
- Lubisz tę szkołę? - Mama ją wybrała.
Podoba mi się.
Tylko tyle chciałem usłyszeć.
Zmykaj. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dwa całusy. W czółko. Mam cię.
- Pa, tatusiu. - Pa.
Dzień dobry.
Panie Logelin, musimy omówić zasady ubioru.
Miłego dnia!
Obowiązują tu reguły!
Maddy, teraz ty. Sprawdzasz czy podbijasz?
Za wszystko.
Znowu wchodzisz za wszystko?
- Rany! - Znowu?
Spasuję, szefowo.
Pasujesz jak naiwniak.
- Wygląda poważnie. - Nie wiem, czy blefuje.
- Serio. - Pokaż swoją twarz.
Kamienna twarz pokerzysty.
Nie złamiesz jej.
Co się dzieje w tej głowie?
Widzę umysł Maddy. Zaczekajcie.
Nic nie widzę. Pasuję.
Ja wchodzę za wszystko.
Spójrz na to. Damy.
- Co tam masz? - Pokaż.
- Asy. - Co?
- Nie! - Dostała parę asów!
- Para asów. - Dobre rozdanie.
Miała parę asów!
- Zgarniaj. - Wszystkie twoje.
Bierz.
Wszystkie moje.
Nie przejesz tego.
Juhu!
No i proszę.
Zjadłeś warzywa? Czy to tort?
Tak dobrze się bawią. Aż chciałoby się mieć dziecko.
Ja mam. Ta mała wariatka to moja Maddy.
- Cześć, tatusiu! - Hej!
Bomba!
Ty jesteś Matt?
Jestem Matt.
Już wiem, czemu Oscar i Rose nalegali, żebym tu przyszła.
- To chyba była ustawka. - O rany.
Kazałam im dać już spokój.
- Mówiłem im to samo. - Tak?
Zróbmy im kawał. Wylej ten napój na moją twarz.
Albo zakończmy przyjaźń z nimi.
Coś ci powiem. Szukałem nowych białych ludzi.
Naprawdę.
Jest ich tu mnóstwo.
- Gdzie pracujesz? - Jestem animatorką.
Animatorka. Fajnie, coś innego.
Ja pracuję z tym gościem.
Z Oscarem.
To moje imię.
Nie wymawiajcie go nadaremno. Żarcik.
Zatem spotkaliście się na urodzinach Olivera.
No tak.
- Super. - Ale przypadek.
Prawda?
Oboje jesteście świetni.
Więc to…
- To nie jest żadna ustawka. - Jasne.
Gładko ci to poszło.
Dziękuję.
Świetnie.
Dzięki.
- Cześć, Rose. - Cześć.
Niewiarygodne.
Mam na imię Liz.
Nie żartuj.
Nie żartuję. Znajomi nazywają mnie Lizzie.
Animatorka.
Co animowałaś?
Pracuję przy Jimie Szczęściarzu.
Znam. Maddy uwielbia Jima Szczęściarza.
Pozwalasz jej to oglądać?
Tak, to kreskówka.
Oglądałeś to kiedyś? Jim jest szczęściarzem, bo ciupcia.
Mówisz o seksie?
- Myślałem, że to skrzat. - Zgadza się.
Bardzo szczęśliwy i napalony skrzat.
Dali ostrzeżenie, że to nie dla dzieci?
Z całą pewnością.
Wiesz, gdzie ukryto skarb?
Na shamrocka! Skarb jest tam.
A teraz tęcza zniknęła.
Myślę, że międlisz jęzorem.
Mogę ci pokazać, co jeszcze robię jęzorem.
Bardzo chętnie poturlam się z tobą po koniczynie.
Widzę gwiazdy.
Zaraz zobaczysz coś więcej.
Wystarczy.
- O, zgasł. - Tato, teraz byłyby zapasy.
Wiem. To dla ciebie nieco zbyt brutalne.
- Dzwoniłeś do niej? - Zamknij się.
- Dlaczego? - Zamknij się. Nie bądź durniem.
- Czemu durniem? - Nie bądź.
- Maddy to ogarnie. - O co prosiłem?
Co ogarnę?
- Co mówiłem? - Załatwię to.
- Jordan. - Dam radę.
Od tego są przyjaciele.
Czasami spotyka się dwoje dorosłych.
Zakochują się w sobie.
Oboje mają problemy ze wzrokiem.
Łączy ich to i wiele innych pięknych rzeczy.
Chodzą na długie spacery po parku.
Znajdujesz tę wyjątkową osobę.
Ale z czasem robi się małostkowa i kopie cię w plecy,
bo chrapiesz podczas snu.
- Co? - Śpisz na podłodze. Jesteś w rozsypce.
- Masz otarcia od dywanu. - Wystarczy!
- Wcale nie! - Tak!
Nie wiesz, czy znajdziesz kogoś wyjątkowego.
Możesz mówić tylko o sobie…
Wiesz, że mówi o sobie?
Wiem. Ale jeśli się lubią, a potem się nie lubią,
to czy nie mogą znów się polubić? Czy to nie byłoby fajne?
- Tak, Maddy. - Rany.
Przybij piątkę i przytul się. Chodź.
Jesteś genialna. Mały geniusz.
Nadała w końcu sens twoim słowom.
Nie bądź hejterem. Jesteś taka mądra.
Na pewno nie po tacie.
Czemu nosisz spodnie?
Trzymać się razem. Nie biegać.
Maddy, jesteś chłopakiem?
Czy dziewczyną?
Zamknij się, durniu!
Madeline!
Nie rozumiem.
Dzieciak jej dokuczał.
Proszę pomówić z jego rodzicami.
Rozmawiałam.
Dokuczał jej, bo była jedyną dziewczynką w spodniach.
A jeśli chłopak chciałby przyjść do szkoły w spódnicy?
Jego sprawa. Mamy XXI wiek.
Madeline jest w przedszkolu. Brakuje jej kobiecego wzorca.
Doskonale wiem, czego brakuje mojej córce.
Musi pan jej pokazać, że może też nosić dziewczęce ubrania.
Nie rozumiem, czemu z zakonnicami jest tak trudno.
Dlaczego?
Co się dzieje w obozie zakonnym, że jesteście tak surowe?
Nic już nie mówię, bo nie chcę, żeby trafił mnie piorun.
Spójrz, Maddy.
Może takie?
Nie. Chcę te.
- Te? - Tak.
Dobra, skoro tego chcesz.
Wychodzisz?
Tak. Rose przyjdzie, a tata wyjdzie.
Z Oscarem.
Nie z Oscarem.
Z Jordanem?
Nie z Jordanem.
Z kobietą?
Tak, z kobietą.
Czy to cię martwi?
- A ciebie? - Zapytałem pierwszy.
Czy to siostra Kathleen ze szkoły?
Nie, to nie siostra Kathleen.
To dobrze. Kto to?
Przyjaciółka z urodzin.
Wiesz co?
Mam coś dla ciebie.
Chciałem poczekać, aż będziesz starsza. To biżuteria mamy.
Wybierz coś, co będzie tylko twoje.
- Cokolwiek? - Co tylko chcesz.
To.
Wow!
To mi się podoba.
Doskonały wybór.
Założę ci go.
Czy jest w nim mamusia?
Tak, jest w nim, w tobie, we mnie.
Jest w…
We wszystkim, czego dotykała.
I co na to powiedziała?
Odparła, że mama jest w niej przez DNA.
- Co? - Przysięgam na Boga.
Co to za mały geniusz?
Maddy po prostu zadaje wiele pytań.
Zabrałem ją na pokaz mumii, gdzie opowiadali o DNA.
Musiałem jej wszystko wytłumaczyć.
No i wtedy ona…
Co?
Dziwię się, że wciąż jesteś singlem.
Spotykasz wiele seksownych mamusiek.
Przestań.
W samotnych rodzicach nie ma nic seksownego.
Przepracowani, niewyspani, brudni od dziecięcych wymiocin…
- Seksowne! - To jest niby seksowne?
Bardzo zabawne.
Wiele przeszliście.
Ty i Maddy.
To prawda.
Ale jest w porządku.
Jesteśmy sami i dobrze nam z tym.
Rozumiem.
Jestem sama i też mi pasuje ta sytuacja.
Tak?
Musiałeś mieć dobry wzorzec ojca.
Nie miałem.
Było zupełnie odwrotnie.
Dzięki tacie wiem, czego nie robić.
Pocałuję cię, dobrze?
Dobrze.
Chyba jestem gotowa.
Mam wyłożyć sztuczną szczękę?
Zostaw, będę miał na co zwalić, jeśli coś schrzanię.
Jasne.
Przeszkadza ci, że mam na imię Lizzie?
Nie.
- Możesz je zmienić, jeśli chcesz. - W porządku.
Jeśli chcesz, możesz mnie nazywać
„Wasza Wysokość”.
Albo mów jak moja mama: „Wasza Królewska Mość”.
Tego typu określenia będą świetne.
Dobra. Zapamiętam.
A może Hank?
Może Hank?
Dlaczego?
- Dałaś mi wolną rękę. - Jasne.
Wypróbujemy to.
- Zróbmy to teraz. - Umowa? Dobrze.
Wracaj bezpiecznie do domu, Hank.
O mój Boże.
- Dzięki za dobrą zabawę, Hank. - Hank!
- Dobranoc!
Nie, przestań. Wystarczy. Dziękuję.
Dobranoc.
O rety.
Hej.
Spóźniłeś się.
Jak to?
Powiedziałeś Rose, że wrócisz o 23.
Coś ci powiem. Jest godzina 23,13.
Jesteś za późno.
Nie jest tak późno. Cześć, Rose.
Przysięgam, była już w łóżku.
Tak?
Co teraz? Dostanę szlaban?
Co zamierzasz? Uziemisz tatę, bo się spóźnił?
- Właśnie tak. - Dobrze.
Zawiązałeś buty? Nie wydaje mi się.
- Maddy! - Gdzie tata?
Cóż…
Tata musiał zostać w pracy,
ale my chcieliśmy zobaczyć, jak grasz.
A potem może zjemy lody?
On nie robi z nikim nic fajnego.
I wcale nie ściemniam.
Opowiem, jak to oprogramowanie
pozwoli przemodelować wasze centrum.
Zobaczycie… Co jest? Przestań.
Przepraszam, dziś mogliśmy przyprowadzić dzieci…
- Nieprawda. - Prawda.
- Chodź na dwór. - Zaczekaj. Przestań, Maddy.
Jesteśmy…
Mam twoje klucze. Wyrzucę je przez okno.
Odłóż je.
Daj mi te klucze. Co ty wyprawiasz?
- Twój ulubiony film? - Dziewczyna Piętaszek.
To świetny film.
Drapieżne maleństwo.
Niech pomyślę o czymś nowszym, po 1940 roku.
Zapytaj mnie.
- Ulubiony film? - Dorwę cię krwiopijco.
Tato!
Co tam jest?
Poważnie, chyba coś było na oknie.
Nie uwierzę już w twoje sztuczki.
Myślałem, że coś jest na oknie.
Nie oszukam cię.
Masz gluta na koszuli. Zabierz go!
Zabierz go!
Zanim zjemy, muszę ci powiedzieć coś ważnego.
W sobotę wieczorem muszę wyjść,
ale mama Jennifer zgodziła się, żebyś u nich nocowała.
Nie mogę pójść z tobą?
Nie możesz, bo będę załatwiał sprawy dorosłych.
- W porządku? - Tak.
Skarbie, pora do spania.
Będziesz w nich spać?
Zdejmij je.
Dobra, wskakuj.
Świetnie. Dobranoc, kochanie.
Dobranoc, skarbie. Mama cię kocha.
Dobranoc, Maddy.
Chcesz pójść do mnie?
Po co? Grać w pokera?
Nie umiem grać w pokera.
Myślałam o czymś fajniejszym.
Rety.
Twister?
Coś w tym stylu.
No dobrze.
- Skoro mam te informacje, będę szczery. - Dobrze.
Chcę tylko mieć pewność,
że Maddy pozostanie…
- Najważniejsza. - Tak, musi mieć pierwszeństwo.
Rozumiem.
Naprawdę rozumiem.
Dobrze.
Między innymi to w tobie lubię.
No cóż…
to może powinienem nauczyć cię grać w pokera.
WITAMY W WESOŁYM MIASTECZKU
Rany! Tu jest ekstra!
Wiem. Będziemy się świetnie bawić.
SZALONA FALA
Zatrzymajcie to.
Wystarczy.
Zwolnij…
Zdecydowanie za głośno.
- W porządku, Maddy? - Tak.
Tak?
Hej! Zróbcie to…
Jest za głośno!
Idź blisko mnie.
Tato! Uderzyłeś klauna!
O Boże!
Nic mu nie jest.
Tak.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Chodź, daj mi rękę.
Wspaniały dzień, co?
Najlepszy.
Nic nie może zepsuć takiego dnia.
- Było idealnie. - Bardzo fajnie.
Tak.
Chciałem z tobą porozmawiać. Możemy?
- Tak. - Posłuchaj…
Chcę cię przedstawić komuś, z kim się spotykam.
To moja przyjaciółka.
Umawiam się z przyjaciółką.
Z tą, z którą się spotykam.
Myślę, że polubiłabyś ją.
- Tato? - Tak.
Kupisz mi lizaka?
Oczywiście. Chodźmy kupić więcej słodyczy.
Weźmiemy coś do domu i tam dokończymy rozmowę?
Dobra, ale nie chcę nikogo poznawać.
Chodź tu, Maddy.
- Chodź. - Co?
- Hej. - Hej.
- Jak się masz? - A wy?
Dobrze. Maddy, to Lizzie.
Hej! Możesz mnie nazywać „Łabędź”, „Typiara” albo „Głupol”.
Chcecie pójść na te atrakcje o herbacie?
Nie?
Po 15 minutach wrzucają do wody herbatę. To może być fajne.
Ja też mam mieszane odczucia.
Podobno w muzeum dla dzieci jest świetna wystawa pająków.
Chcesz pójść?
- Lubię ptaszniki, ale już tam byliśmy. - Tak.
To może improwizujmy?
Dobrze?
- Tak, Łabędziu. - Do dzieła!
Pięknie. To mi się podoba.
Spójrzcie na to!
Czekaj.
Tak!
Kiedy podpłyną, zaczynamy machać.
Gotowa? Machamy.
Widzisz?
Widzisz, jak fajnie?
Tak.
Bawiłam się z tymi kaczkami, jak byłam mała.
Cześć, Billy.
Cześć, Bella.
- Te były twoje ulubione. - Cześć, Lily.
- Kaczka, kaczka, gęś! - O Boże.
Dajcie mi solówkę.
Solówka, brawo!
Narysujemy zamek?
- Tak. - Jaki kolor?
Fioletowy i czarny.
I niebieski.
Będzie super.
A w środku
możesz dorysować na przykład ogień…
- Mega. - Co nie?
O rany.
- Cześć! - Hej, Łabędziu.
- Podoba ci się? - Tak. To nie byle co.
- Maddy, chyba musimy to przerwać. - Czemu?
Bo to ściany.
Nasz dom nie jest do tego odpowiedni.
Dom babci.
Tam można rysować, bo wszystkie ściany są białe.
Wybieracie się do niej?
- Tak, na jej urodziny. - Super.
Czy Łabędź nadal tu jest?
Tak, na korytarzu.
- Zostanie tu? - Nie dzisiaj.
Może do ciebie przyjść przed snem?
Tak?
Łabędziu?
Cześć, Maddy.
Świetnie się dziś bawiłam. A ty?
- Tak. - Super.
Kiedy tu zostanie, to będzie spała w twoim łóżku?
Fuj!
- Nie, to obrzydliwe. - Fuj.
Ohyda na maksa. Będzie spała w wannie.
Pożyczę ci poduszkę.
To bardzo miłe. Będzie mi wygodniej.
Jesteś wspaniałomyślna.
Ucz się od niej.
- Dobranoc, Maddy. - Dobranoc. Odpoczywaj.
Zapomniałeś o dwóch całusach.
Prawie zapomniałem.
Ten ode mnie. A ten ogromny od mamusi.
Kocham cię.
Prześpij się.
Wszystko dobrze?
Nie, zapomniałem o czymś.
Jestem na siebie zły.
Dziękuję. Świetnie ci z nią poszło.
Błagam cię.
To była pestka. Maddy jest fantastyczna.
Może wpadniesz do mnie rano po odwiezieniu Maddy?
Przynieś mi latte, a nie pożałujesz.
Dobra.
- Panie Logelin. - Spieszę się.
Już późno. Przepraszam.
Mamy tu zasadę, że dziewczynki noszą spódniczki.
Zasady? Na co nam jakieś wstrętne zasady?
Tak mówi mój tata.
Twój tata podpisał dokument,
kiedy przyjmowano cię do tej szkoły,
i zgodził się przestrzegać zasad.
Siostrze zależy, byś przestrzegała zasad i od dziś nosiła tę spódniczkę.
Chłopięce majtki?
Maddy ma chłopięce majtki. Patrzcie!
- Chłopięce majtki! - Chłopięce!
Chłopięce majtki!
Zamknij się, Darren!
- Sama się zamknij. - Ostrzegam cię.
Chłopięce majtki!
Bomba!
Chcę do taty!
Gdzie tata?
Próbujemy się dodzwonić.
19 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ SZKOŁA
Maddy Logelin?
Dziękuję.
Maddy?
Tatusiu!
Hej. O mój Boże, Maddy.
Cześć, kochanie.
Pokaż.
- Panie Logelin… - Proszę.
Jak się czujesz?
- Przepraszam, tato. - Co?
Nie przepraszaj.
Nie musisz. Tata powinien przeprosić.
Chodź. Wychodzimy.
- Proszę pana, proszę zaczekać. - Nie.
- Musimy założyć szwy. - Nie.
Proszę posłuchać.
Nic tu nie robimy, bo na niczym się nie znacie.
Byłem tu. Nie, dziękuję. Idziemy.
Bez założenia szwów będzie miała wyraźną bliznę.
Spójrz na mnie.
Jesteś taka silna.
Silna dziewczynka.
Jestem dumny.
I zgadnij, kto jeszcze?
Mama byłaby teraz dumna.
Założymy te szwy, dobrze?
Ściskaj moją rękę.
Dobrze.
Świetnie, Maddy.
Dobrze ci idzie.
- Cześć. - Cześć.
Dzwoniłam. Wszystko z nią dobrze?
Tak.
Wybacz, że nie odbierałem. Jestem zły, że nie dotarłem tam wcześniej.
Nie możesz się obwiniać. To był wypadek.
Mogę.
Mogę się obwiniać, że mnie tam nie było.
Mogło się stać wszystko. Mogła stracić oko.
Nie straciła.
- Mogła. - Ale nie straciła.
Mogę ją zobaczyć? Coś jej przyniosłam.
Bardzo urocze.
Chyba śpi.
Myślę, że nie jest gotowa.
Na co?
Nie jest gotowa na to.
Ona czy ty?
Łabędziu, szpital, w którym dziś byłem,
to ten, w którym zmarła Liz.
Dzięki Bogu, że dziś dotarłem na czas, by potrzymać ją za rękę.
W przypadku Liz nie było mi to dane.
Nie trzymałem jej ręki. Wypchnięto mnie z sali.
Wyrzucono mnie z sali, a kiedy wróciłem, ona już nie żyła.
Liz nie żyła, a z jej ust wystawała rurka.
Matt,
przykro mi, że spotkało to ciebie.
Nie spotkało mnie.
W tym problem.
Nie mnie to spotkało.
- Dobra. - Więc nie żałuj mnie.
Dobrze. Ja już pójdę.
Ukochaj ode mnie Maddy.
Co się dzieje?
Nie mogę znaleźć naszyjnika mamy.
Jak to? Zgubiłaś go?
Nie pamiętam.
Jak to nie pamiętasz?
- Mógł ci spaść na placu zabaw? - Może.
W porządku. Posłuchaj.
Znajdzie się. Tak?
- Polecisz do Chorwacji. - Do Chorwacji?
Tylko na miesiąc.
Zorganizujesz tam biuro.
Czemu nie wyślesz Oscara? Ma żonę z Chorwacji. Zna język.
- Zna? - Tak.
Nieważne. Wyślę ciebie, bo ci ufam.
Howard, to dla mnie trudne.
Nie wiem, czy mogę zostawić Maddy na tak długo.
To szansa.
- Studia nie są tanie. - Studia? Próbuję przetrwać tydzień.
Tak to właśnie wygląda. Przemyśl to.
Nie muszę…
Powinienem wyjechać w sprawach służbowych,
ale nie wiem, czy chcę ją zostawiać na tak długo.
A to dopiero początek podróży.
Oto świat, w którym nie wiesz, co zrobić.
To specjalność taty.
A Łabędź przyleci do Minnesoty?
Nie będziemy już widywać Łabędzia.
Czemu nie?
Bo zerwaliśmy ze sobą.
Co? Nie uprzedziłeś mnie o tym.
Bo nie potrzebuję twojej zgody.
Zadzwoń do niej i odwołaj to.
To tak nie działa.
Niech zacznie.
Przestań. Przesadzasz. Nie rozumiem twojego zachowania.
Nie chciałaś jej poznać.
Ale już znam. Potrzebujemy innych ludzi.
- Inni mają więcej ludzi. - O czym ty mówisz?
Ciągle jesteśmy sami.
Wybacz, że jestem twoim tatą
i stale mnie spotykasz. Tego chcesz?
Nie jesteśmy sami.
Masz Jordana i Oscara. Masz pokerowe niedziele.
Łabędzia tam nie ma.
Łabędź nie gra w pokera.
Mam to gdzieś!
Lubię ją, babcie, dziadka Mike’a, a wcale ich nie widujemy!
O czym ty mówisz? A dokąd jedziemy?
Dlaczego zawsze tracimy to, co dobre?
Nie znam odpowiedzi.
I nie znam odpowiedzi na inne twoje pytania.
Koniec pytań.
Przez resztę dnia i cały lot
nie odpowiadam na żadne pytania.
Rozumiesz? Koniec pytań.
Dać ci palec, to chcesz całą rękę. Torba.
Co to za burknięcie?
Hej! Przestań tupać.
Będziemy się świetnie bawić. Twoje kuzynostwo czeka na ciebie.
Tylko poczekaj, aż zobaczysz swój pokój. Jest bajeczny.
Wchodźcie.
To twoje dzieło sztuki na ścianie.
Fajnie.
Lubię się rozpakować,
bo nie przepadam za pomieszanymi rzeczami w walizce.
Wtedy nic nie mogę znaleźć.
Zgubiłam naszyjnik mamy.
Wiem. Tata mi powiedział.
Może kupię ci nowy naszyjnik?
Ale tamten mama dostała od taty.
To prawda.
Jaka ona była?
Twoja mama była najlepsza.
Była silna i mądra.
Bardzo mi ją przypominasz.
Przejdziemy się po okolicy śladami mamy?
- Tak. - Tylko my dwie. Chodź.
Tam mieszkała najlepsza przyjaciółka mamy, Anastacia.
Stacy. Za ich domem jest potok.
Chodziły tam i wyciągały kijanki.
Potem przynosiły mi do kuchni cały ten smród i błoto.
A tutaj w każdy sobotni poranek
twoja mama przychodziła grać w piłkę!
Hej! Czy Maddy będzie na stałe w pokoju Liz?
Tak.
- To źle? - To dla niej trudne.
Po tym, co przeszła. Po wypadku i tak dalej.
To nie był wypadek.
Co masz na myśli?
Gdybyś stosował się do obowiązujących w szkole zasad,
zamiast zachęcać ją do buntowania się…
Myślisz, że nie wiem?
Myślisz, że nie obwiniam się za to?
Chyba nie oczekujesz, że będę się o to spierać?
- Odpuść. - Po co ja się staram?
- Jak my wszyscy. - Nieprawda.
Nic nas nie łączy poza Liz.
- Nic! - Mamy Maddy.
Mike, przepraszam, nie zostanę tutaj.
- Nie będę się użerał. - Błagam cię.
Myślę, że jednak macie ze sobą coś wspólnego.
Co robisz?
Wyjeżdżamy do babci Anny.
Nie chcę wyjeżdżać. Chcę tu zostać.
Nie zaczynaj, Maddy. To tylko na jakiś czas.
Nigdy mnie nie słuchasz.
- Maddy. - To był pokój mamy.
Chcę tu zostać.
Chcę mieszkać z babcią i dziadkiem.
Nie możemy tu oboje zostać?
Nie chcę wracać.
Nie chcę chodzić do św. Józefa, mimo że mama sobie tego życzyła.
Posłuchaj.
Mama chciałaby twojego szczęścia.
Tego chciałaby mama. Chodź.
Jak tam Maddy?
Szczęśliwa.
Wydaje się tu bardzo szczęśliwa.
Myślałem o tym, jak spytałem tatę, czy mogę z nim zamieszkać,
bo nie pozwalałaś mi na wszystko.
Pamiętam. Odwiózł cię tu z drugiego końca miasta.
Wiedział.
To najmniej samolubna rzecz, jaką zrobił.
Pomóż mi je zdmuchnąć. Policz.
Raz, dwa, trzy.
Dobra, kto chce tortu?
Kochanie…
zawarłem z tobą umowę,
gdy byłaś dzieckiem,
by zawsze próbować robić dla ciebie to, co najlepsze.
Ale teraz nie mogę się tu przeprowadzić.
Choć to nie znaczy, że ty nie możesz.
Babcia Marion i dziadek Mike
wychowali mamusię.
Mama była najlepsza.
Była taka jak ty.
Słuchaj…
Ty i mama to najlepsze, co mi się przytrafiło.
I chcę…
chcę ci podziękować…
za opiekę nade mną.
Musisz wiedzieć, że próbowałem,
ale wiem, że jesteś tu szczęśliwa.
Chcę zrobić to, czego życzyłaby sobie twoja mama.
Dwa całusy.
Jeden od mamy, jeden ode mnie.
Hej.
Będzie fajnie.
Będziesz się dobrze bawić.
Spędzisz czas z babcią i dziadkiem.
Wrócisz?
Oczywiście, że wrócę.
Tata musi wyjechać do pracy, zająć się pewnymi sprawami.
Nie chcę być samolubny.
Chcę, żebyś spędziła tu czas z rodziną.
Będzie super.
Wszystko będzie dobrze.
W porządku?
Przytul się.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Matt, wiem, że nie chcesz teraz tego słuchać,
ale nikt z nas nie wierzył, że tak dobrze się z tego wywiążesz.
Nie dawaliśmy ci szans
w kwestii opieki nad nią.
Wykonałeś o wiele lepszą robotę, niż ktokolwiek z nas by przypuszczał.
Powinieneś być z siebie dumny. Dokonałeś tego.
Nie umarła, co?
- Karmiłem ją. - Tak.
Zmieniałem pieluchy, ubierałem.
Dobra robota.
To było pewnie absolutne minimum rodzicielstwa.
To chyba wystarczy?
Jesteś dla siebie surowy.
- Nie chciałem… - Nie jestem surowy.
Nikt nie sądził, że wychowam dziecko. To czemu ja tak sądziłem?
Co ja wyprawiam?
Jaką decyzję podejmuję i dla kogo jest ona najlepsza?
Bo nie wiem.
Na zdrowie.
- Nie piję pod to. - Udało się.
Matt, wejdź.
Zamknij drzwi. Siadaj.
Tak jest.
Mam złe wieści.
Złe wieści?
Odchodzę.
Odchodzę z biura. Przesuwam się w górę tego łańcucha.
Rekomendowałem ciebie na moje stanowisko.
Teraz masz więcej czasu, żeby się skupić.
Możesz więcej podróżować służbowo. Jesteś gotowy.
To może być twoje. A do tego…
nowa pensja.
„Kup karmę dla psa”.
Odwróć.
O rany.
Na czesne za studia.
Brak mi słów.
Zasługujesz na to.
- Dziękuję. - Zasługujesz.
Jestem z ciebie dumny.
Wobec ciebie zawsze czułem się jak ojciec.
Nie ojciec, może wujek albo kuzyn.
Starszy brat.
Sąsiad? Może jak sąsiad.
- Większy, starszy sąsiad. - Jasne.
Nie chcę się rozczulać.
Chyba nie musisz wchodzić w…
Nie. Chcę tylko coś powiedzieć.
Dobrze, że cię nie zwolniłem.
Ja…
Ja też się cieszę.
Dobry z ciebie człowiek.
Leć skopać im tyłki w Chorwacji.
- A za miesiąc Londyn. - Dobra.
Sprawdzam i podbijam.
Ile tu jest?
- Nie przedłużaj, pasuj. - Nie pasuj.
Czy tylko ja to czuję?
Dziwnie tu bez Maddy.
To prawda.
- Zwykle gramy na ciastka. - Ciastka.
Gra na żetony też jest spoko, ale masz jakieś ciastka?
Naprawdę chcecie ciastka?
- Poprosimy. - Tak.
Przyniosę ciastka.
Ale macie zjeść wszystkie.
- Dobra. - Jasne?
Macie zjeść wszystkie.
Albo będziecie mieć problem.
Niech no tylko zostanie choć jedno ciastko.
Mógł po prostu przyznać, że też tęskni.
Dobre przekąski. Akcent światowy, orzechy brazylijskie.
Naprawdę dziękuję, że zabrałeś mnie na ten wyjazd.
- Cieszy mnie rola pomocnika. - Mój chorwacki trochę kuleje.
Podszkol mnie.
Jasne, nie ma problemu.
Powtarzaj. Začepi!
Začepi!
- Začepi! - Co to znaczy?
„Zamilcz”.
- „Zamilcz”? - Začepi!
Po co mam się tego uczyć?
Słuchaj, chyba mnie znasz?
- Začepi? - Tak.
Żona stale mi to powtarza. „Začepi!”
Spójrz na kaczkę.
Spójrz na kaczuszkę.
Spójrz na kaczkę.
Spójrz na kaczki.
O tak.
Podoba ci się?
Co?
Ta ci się podoba?
Nie? Zobaczmy następną.
A ta? Podoba ci się?
Nie? W porządku.
Ta była moja ulubiona.
- Jej ulubiona. - Bo zawsze patrzy na słońce.
Dobra. Kocham cię, tato.
Zadzwonię z akademika.
Nie denerwuję się.
Tak.
Tak. Ze wszystkim sobie poradzę.
Stary, patrz!
O mój Boże.
Maddy. Hej.
Chodź tu. Dasz radę.
Jordan!
Chodź, Maddy!
Chodź!
- Widzisz to? Patrzysz? - Patrzę.
O Boże.
Hej! Jordan!
Ona chodzi!
Ktoś w okolicy musi kroić cebulę. Sam nie wiem.
Gotowa na pierwszy dzień?
Będzie ciężko, bo zawsze była tylko ze mną.
Mogą być problemy. Jesteś dużą dziewczynką.
Dwa całusy. Jeden ode mnie, jeden od mamy.
Maddy.
Pójdę popatrzeć.
Jasne, żaden problem.
Musimy iść do bramki.
Podczas lotu chcesz rozmawiać czy spać?
Zwykle robię jedno i drugie. Mówię przez sen.
W razie czego szturchnij mnie
albo po prostu rozmawiaj ze mną.
Ciekawie mówię przez sen.
Wierzę w ciebie.
Dzięki. To urocze. Ja w ciebie też.
- Matt? - Naprawdę w ciebie wierzę.
Tam jest bramka.
- Matt? - Začepi!
Zrozumiałem.
Hej.
Tatuś!
- Nie wiedziałam, że przyjedziesz. - Niespodzianka!
- Zgadnij co? - Co?
Spójrz, co znalazłem.
- Znalazłeś! - Tak.
Pomyślałem, że muszę tu przylecieć
i dać ci go osobiście. Chodź.
Zaczekaj.
Wracajmy do domu.
Nie płacz.
Nie będę płakał.
Chcę być zawsze tam, gdzie ty.
A ja tam, gdzie ty.
Przytul się.
- Przyjedźcie na Boże Narodzenie. - Dobrze.
Chodź, Maddy.
Chodź tutaj.
Chcę ci podziękować.
Za zrozumienie.
Nic już nie rozumiem.
Ale wiem, że byłaby z ciebie bardzo dumna.
Powiedziała, że jesteś tym jedynym,
kiedy zjawiłeś się z kwiatkami ze spożywczaka.
Tak mocno je ściskałeś, że zmiażdżyłeś łodygi.
Tak było.
Denerwowałem się jak diabli.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
To było wczoraj.
Opiekuj się nią.
Babcia cię kocha.
Dziadek też cię kocha. Przytul mnie.
Opuszczam cię na ziemię.
Opiekuj się tatą. Bezpiecznej podróży.
Do zobaczenia, Mike.
Tato?
Czy są w naszej okolicy szkoły bez mundurków?
Tak, ale myślę o wysłaniu cię prosto na studia.
Więc nie będzie trzeba się o to martwić.
Cześć.
Byliśmy w okolicy, więc wpadliśmy.
Nieprawda.
- Byliśmy w okolicy. - Nie.
Nie byliśmy.
Nie było nas w okolicy, ale przyniosłem kwiaty,
które mówią: „Przepraszam, że byłem idiotą”.
Chciałem przynieść kwiaty, ale bałem się, że cię nie zastanę
i zostawię je tu.
A potem ktoś je ukradnie
i nigdy ich nie otrzymasz.
W tym budynku jest wielu złodziei kwiatów.
- Nie chciałem mówić, ale tak. - Sprytne.
Maddy?
Dobrze cię widzieć. Jak się masz?
Ząb mi się rusza. Patrz.
Przyjdzie Wróżka Zębuszka.
Wezmę je.
Przepraszam.
Wybaczysz mi?
Muszę porozmawiać chwilę z Maddy.
Dobrze.
Muszę ci zadać bardzo poważne pytanie.
Jaki jest twój ulubiony smak lodów?
Truskawkowe.
Lubię truskawkowe.
Waniliowe.
Kawowe.
Chwila. Kawowe?
Poważnie? Lubisz lody o smaku kawy?
Ale nie lubisz prawdziwej kawy?
Nie, jest ohydna.
Dobrze. Zgadzam się.
Jeśli tata da ci kawę, napiszesz do mnie?
Umowa stoi.
Och, kochanie.
No dobrze.
Dość długo już czeka?
Chyba tak.
Też tak sądzę.
Chodź.
Maddy i ja idziemy na lody.
Przyłączysz się?
Tak.
Przyłączę się.
To twój lodowy taniec?
Lody
Mam lody
Hej, mam lody
Mam lody
Pociekną ci
A nie mam więcej kasy
Pociekną
Nie mam więcej kasy
Pociekną
Nie mam więcej kasy Poliż je
Hej, hej
Poliż je
OJCOSTWO
Jesteś tego pewna?
Tak. Nie boję się.
Dobrze.
To tylko do końca roku.
Jeśli będzie ci źle, znajdziemy coś innego.
Ale skoro ty się nie boisz,
to ja też nie.
Witamy, panie Logelin.
Witaj z powrotem, Maddy.
Ciekawie dobrał pan strój.
Ja ubrałem mundurek, a Maddy nosi spodnie.
Ładnie dziś wyglądasz, Maddy. Zmieniamy nasze zasady ubioru.
Dziękuję.
Leć do szkoły.
Maddy.
Tak bardzo cię kocham.
Hej.
Nie umiem tego tańczyć.
Miłego dnia.
Napisy: Maciej Dworzyński