Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Noong unang panahon,
may isang makalumang kaharian na gapos ng tradisyon.
Dito, may ginagampanan ang lahat, at hindi sila nagrereklamo.
Wala silang kaalam-alam
na ang kanilang mundo ay malapit nang magbago.
Pero hanggang mangyari iyon...
Ang nayong ito ng masisipag na mamamayan
ay paulit-ulit ang kinikilos araw-araw,
sa bawat henerasyon!
At dito nagsisimula ang kwento natin.
Sa payak na tahanan ng isang praktikal na babae, si Vivian,
na mag-isang muli, matapos mamatay ang kanyang ikalawang asawa.
Ang mga anak na babae ni Vivian, ang nakakainis na si Malvolia,
at ang makasariling si Narissa.
Baliw siya.
Okey.
Ayos.
Pasaway sila.
Panalo ako.
At dito, sa maruming basement,
ang anak ng ikalawang asawa, si Ella.
O Cinderella, ayon sa mga kinakapatid niya,
dahil palaging may abo o cinder ang balat niya,
at hindi matatalino ang mga kinakapatid niya.
Sa ngayon, pinapangarap niya
ang isang mundo kung saan magagawa niya ang gusto niya.
Mag-ingat ka. Magugulungan mo...
ang mga aspili.
-Ang galing! -Perpekto!
Walang-wala ang mga ibon!
Magandang umaga, mga kaibigan kong bubwit.
Gutom ba kayo?
-Oo. -Tumango kayo.
-Pag-igik lang ang naririnig niya. -Kainan na.
'Di po ba masarap, inay?
Kawawa ang asawa mo kapag ipinagtimpla mo ng ganito.
Gaano kaya siya tatagal bago ka iwanan?
Bago matantong wala kang kwenta?
Matuto ka rito, at 'wag na itong uulitin.
Masyado siyang mahigpit sa kanya.
-Dapat mas mahigpit pa nga siya. -Tahimik.
Cinderella, ngayong ulila ka na, mahalagang maunawaan mo,
na ang pagmamahal ko lang sa tatay mo
ang pumipigil sa akin na palayasin ka.
Opo. Kaya talagang nagpapasalamat ako...
Napakaganda mo sana...
kung magsusuklay ka nang kaunti.
Narito ka pala. Magandang umaga, Ella.
G. Cecil.
Si G. Cecil po.
Naisip ko lang. Kailangan mo talaga ng tungkod?
Gusto kasi ito ng mga babae.
-Vivian. -Thomas.
At ang lahat ng babae. Sinuswerte ako.
Heto. Kakukuha lang mula sa taniman.
Mga parsnip, singkamas, rutabaga,
ang pinakamagagandang ani.
-Gusto mo bang pumasok? -Oo... Hindi.
Hindi ngayon. Gusto ko lang kayong kumustahin
at tiyakin na ang magaganda mong anak...
ay maayos.
-Kinikilabutan ako. -Ako rin.
Kinikilig ako.
Sige. Dahil nakita ko na kayo,
maganda na ang araw ko, kaya mauuna na ako.
Sige.
Kinasihan ng suwerte ang bahay na ito.
-May manliligaw na ang mga anak ko. -Mayroon na ang anak mong ito.
Sakit sa damdamin at pagseselos ang sa iba.
Sige lang. Hindi ako bagay kay Thomas.
Dapat mag-ayos ka para may bumagay sa iyo.
Opo.
Nauunawaan ko, inay.
-Narito na siya. -Ang bigat ng paa niya.
Natulog ako sa telang iyon.
Maganda.
MGA DAMIT NI ELLA
Diyos ko.
Nakakadiri iyon.
Salamat sa pagpunta...
Bago maputulan ng kamay ang aide-de-camp mo,
narito ang tinatawag na mapa ng mundo.
Tingnan mo ang hugis na narito at narito.
Kapag kinasal tayo, magsasama ang mga hugis...
ANG MUNDO
...at sa atin na ang mundo hanggang sa malaking halimaw na ito.
Halimaw?
Alam mo, wala akong oras
para mamahala sa napakalalayong lupain. Sobrang abala kasi ako.
Abala saan?
Tatlong araw kang nagpakalasing at nangaso.
Mahirap iyon. Subukan mo kayang mangaso nang lasing.
-Imposible iyon. -Hindi!
Aba!
Huwag mo akong saktan, mahal na prinsipe! Huwag po!
Pangako ko, aking panginoon,
pwede kang magpakasaya kasama ng mga tropa mo,
at iba naman ang gagawin ko.
Pwedeng hindi tayo magsama.
Maliban sa mahahalagang araw, pagpaplano ng mga giyera, at kapag dapat
na tayong gumawa ng isang anak na lalaki.
Ano?
Interesante ang alok mo,
pero wala pa akong balak magpakasal.
Nauunawaan ko.
Maliit ang utak niya.
'Di ako magugulat kung maliit din ang ano niya.
Alam niya ang sinasabi ko.
Mapula na ba? Napakasakit.
Mga binibini, handa na ba tayo?
Ano'ng ginagawa ninyo?
Pinapapula ang pisngi niya.
Magandang ideya.
-Nasaan si Cinderella? -Nasa basement.
Cinderella?
Sa tingin ko, 'di niya tayo gusto.
Cinderella! Pwede ninyo akong tulungan?
-Cinderella! -Cinderella!
Cinderella!
Tinawag n'yo ako?
Oo, anak. Huwag kang bingi.
Pasensya po. Kasi...
Magdadahilan ka?
Wala akong pakialam.
Kunin mo ang gamit mo. Mahuhuli kami dahil sa'yo.
Walang hinihintay ang Pagpapalit ng mga Guwardya.
Cinderella?
Ano iyon?
Sa tingin mo, maganda ako?
Sa tingin ko, napakaganda mo.
Pero, sa totoo lang,
ano kung ano'ng tingin ko?
Ang tingin ng iba?
Ang mahalaga, kung ano ang nadarama mo kapag nananalamin ka.
Ang lalim.
Ano bang nadarama mo para sa sarili mo?
Oo. Maganda ako.
Astig.
May dumi ka sa mukha.
Tara na, mga anak, mahuhuli na tayo.
Ano iyan?
Damit po ito.
Ako ang gumawa.
-Bakit? -Wala lang.
Naisip ko lang, dahil naroon
ang buong kaharian ngayon, baka makahanap ako ng bibili nito.
Kung iniisip mo
na makakapagnegosyo ka, nababaliw ka na.
Hindi mo ipapahiya ang pamilyang ito dahil sa kalapastanganan mo.
'Wag kang magpapakita sa akin na gumagawa ng ganitong kalokohan.
Ibaba mo ang damit.
Opo, inay.
Mabuti. Ngayon,
tumayo nang tuwid.
'Wag kang yumukod.
At ngumiti ka.
Mas mataas ang halaga ng babaeng nakangiti.
Ano'ng ginagawa mo?
Nagagalit.
Okey.
Tinanggihan mo ang anak ni Panginoong Reginald?
-Hindi siya ang para sa akin. -Siya na dapat!
Makokontrol ko na sana ang lahat ng teritoryo
hanggang sa sakop ng halimaw ng dagat.
Ang halimaw dapat ang pinakasalan mo.
Palalakihan ko ang singsing ni lola.
Kapag pinagbibigyan mo ang asal niya, hindi siya magbabago.
Tumigil ka. Magiging mahusay siyang hari.
Ako lang ba,
o mas mataas nang kaunti ang trono mo ngayon kaysa kahapon?
-Para bang... -Huwag ka ngang hangal.
At kung ganoon nga, karapatan kong mas pataasin ito.
Ako ang hari.
Oo.
At hangal ako.
Kung kailangan mo ako, nasa kwarto lang ako,
nagsusuklay hanggang makalbo.
Ayos na tayo? May gagawin kasi ako.
Kahihiyan ang ibinibigay mo sa pamilyang ito, Robert.
Nakita mo ba ito?
"Mula sa Roundabout Players, Ang Tangang Anak ng Hari."
-Makakakuha ka kaya ng mga ticket? -Pinagtatawanan ako.
Sa akin, OA ka lang.
Bakit 'di mo itanong sa Roundabout Players kung OA ako?
Nakabartolina sila ngayon sa ilalim ng palasyo
Hindi mo sila pwedeng pigilang magtanghal.
-Mamamatay sila! -Kapag nagpakasal ka, mas aayos ka.
Titigil ka na sa pagiging tangang anak ko,
at seseryosohin ng mga tao ang korona.
'Di mo ako makokontrol.
Kaya ko. Iyan ang maganda kapag hari.
Wala akong nadarama sa mga babaeng ito, kaya 'di ko sila mamahalin.
Ang kasal ng mga hari ay para sa kapangyarihan.
Buti na lang ay may tatlong palasyo at 100 kabayo si nanay.
-Kung wala, hindi ako ipinanganak. -Tahimik!
'Wag magsalita kapag 'di mo nauunawaan.
Magpatuloy ka lang sa pagsuway sa akin, kahit pang-aasar lang,
ibibigay ko ang lahat,
ang korona,
ang palasyo,
lahat, sa kapatid mo.
Iwan mo kami, Gwen.
Patawad. Mahihiya sana ako kaso nababagot na ako sa buhay ko.
Narito na rin ako,
gusto kong manatili para pag-usapan ang korona.
Pinapaalis kita, Gwen.
Tama.
Ayos lang bang banggitin ko
na mas makakabuti sa kaharian ang paggamit sa hangin
-kaysa maruruming uling-- -Alis!
Ama, alam mo na gustong-gusto kong maging hari.
Alam ko.
Ngayon, para matiyak na maayos ang paghahanap mo ng asawa
at ayon sa iskedyul ko, magdaraos tayo ng sayawan.
Hindi.
Aanyayahan natin ang maaayos na kababaihan.
Sasayaw ka, magiging maginoo, makakahanap ng pakakasalan.
Hindi. Napakaseryoso ng mga sayaw sa mga ganoon.
At napakapormal. Magmumukha tayong hangal.
Syempre. Pero gusto iyon ng mga babae.
Robert, mapapaibig ng isang lalaking mahusay sumayaw
kahit ang mga babaeng may mahal na.
Bakit ba kailangang ipaliwanag ang lahat sa iyo?
Kahibangan ito! Hindi ako pwedeng pumili lang nang ganoon. Tapos, ano?
Magkasama na kaming tatanda?
Ano'ng pag-uusapan namin?
Pupunta ka sa sayawan, makakahanap ka ng babae.
Isa itong utos.
Magbihis ka na.
Inaasahan kong maayos kang tingnan sa Pagpapalit ng Guwardya.
Wala?
Magandang ideya ang sayawan
'Wag kang mahuhuli.
"'Wag kang mahuhuli."
Narinig ninyo ang hari.
Hoy.
Bumaba ka sa tatay ko!
Naku.
Ayos.
Nakatingin sa akin ang lahat. Tulad ng inaasahan ko.
Patawad po, Kamahalan!
Mahirap pong makakita sa likod.
Pwede bang maglagay kayo ng mga upuan doon?
Para makakita ang mga tulad kong maliit.
Iniuutos kong patawarin ng hari ang lahat ng maliliit na pesante.
Bumaba ka, ngayon na!
Hindi siya... Hindi iyon nakakatawa para sa kanya, ano?
Tae ng ibon.
Paumanhin.
Papayag ako sa gusto mo.
Kung aanyayahan ang lahat ng babae sa kaharian sa sayawan,
anuman ang yaman o kalagayan nila.
Hindi ang mag-asawa ng karaniwang tao ang ibig kong sabihin.
Ama, pakiusap po.
Sa puso mo, gusto mong maging hari ako.
Magiging kahihiyan sa pangalan mo kung hindi ako mag-aasawa.
Ano pa bang pagpipilian mo?
'Di ba halata?
Halatang-halata?
Sige.
Ganoon nga ang mangyayari.
Huwag mo nang isipin pa, Gwen.
Literal na hindi ninyo ako pauupuin?
'Di ako ang gumagawa ng batas.
Hari lang ako.
Tama.
Magpapagala-gala ka hanggang makita mo siya,
na nakakatawa ang balat-kayo?
Gagana ito, Wilbur.
Walang nakakakilala sa'kin.
Ang swerte mo.
Sobra na iyan.
-Ang make up? -Oo, mukha kang pirata.
Ikaw ang mukhang pirata.
Walang ganyanan.
'Di ako makapaniwala na handa kang
yurakan ang karangalan ng pamilya mo para sa karaniwang tao.
Tunog matanda ka.
-Medyo lang... -Medyo ano?
Maganda siya, nakakatawa, matapang.
Narinig mo ba ang pagsagot niya sa tatay ko?
-Napakadaldal. -At malupit.
Dapat makilala ko siya.
Kaya oo, maglalakad ako sa kalsada hanggang mahanap siya, magpapakilala,
at personal siyang aanyayahan sa sayawan.
Maliban kung may sapak siya sa ulo,
kung ganoon, malalaman kong mali ang nararamdaman ko at
dahan-dahang lalayo.
Oo.
-Ulo mo ang may sapak. -Wala akong sapak sa ulo.
-Hindi, matindi ang sapak mo. -Ako ang prinsipe.
Ang ulo mo ang may sapak.
Ako ang matalik na kaibigan ng prinsipe, at may sapak ka sa ulo.
Ako ang matalik mong kaibigan, tama?
Marami akong kaibigan.
-Syempre, ikaw ang matalik kong kaibigan. -Sabi ko nga.
Pambihira.
Sapak.
Tingnan ninyo!
Buti na lang hindi bumababa rito si inay.
Ayaw niya ng mga alaga.
O ng kawanggawa.
O ng kahit anong kabaitan.
At siguradong pipigilan ka niya
sa anumang ginagawa mo ngayong maganda.
-At kadiri nang kaunti. -Kaunti? Nakakasuka iyon.
Dapat niya iyang itapon.
Ayos lang sa akin.
Sige, swertehin sana ako.
Dahil ang buhay sa labas ng basement na ito
ay nagsisimula na ngayon.
Mga anak, hindi dapat ito mahirap.
Pero mahirap.
Laging mahirap ang kumilos.
Ba't 'di si Cinderella ang gumagawa?
Gagawin ninyo ito kung 'di mayaman ang mapapangasawa n'yo.
-Tulad ni Thomas. -Thomas.
-Ayos siya. -Kaya lang matagal na siyang 'di bumalik.
Kung hindi si Thomas, ibang lalaki na lang.
Tulad niya?
Hindi. Huwag kayong titingin sa mga magsasaka.
Sa buhay na ito, dapat mayaman ang asawa ninyo.
Maghanap kayo ng lalaking mababayaran ang lahat.
Para hindi na kayo ulit magsampay ng mga basang damit ninyo.
-Baka kailangan niya ng asawa. -Bawal ang magsasaka.
Kahit gaano siya kakisig, at...
At makisig nga siya.
Ano iyon?
Macho iyon para sa matatanda.
Dapat ganito lagi ang iniisip at ikinikilos ninyo.
Tama iyan.
Paano ang pag-ibig?
Diyos ko.
Makinig ka.
Hindi talaga.
"At mga anak na lalaki,"
"At mga anak na lalaki."
Masayang mamasyal ngayon.
Gusto ko ang suot mo sa ulo.
Bagay ang damit na ginawa ko.
-Patas na presyo para sa'yo. -Mahiya ka nga.
Nagbebenta ka pa ng malinaw na nakaw mula sa iyong amo.
Hindi, ako mismo ang nagtahi nito.
Isusumbong kita sa gwardya ng hari at ipapaaresto kita.
Ipapaaresto?
Oo.
Mga ginoo't binibini,
sa limang pirasong pilak lang,
sino'ng gustong bumili ng natatanging damit na ito,
at hinding-hindi nakaw mula kanino?
Nakakatawa. Akala ng babaeng ito ay negosyante siya.
'Wag kang maniwala sa kanya, natatangi ang disenyo ng isang ito.
Tumigil ka na, iha.
-Sino ka sa tingin mo? -Sa totoo lang.
Pero...
Mukhang kailangan mong babaan ang presyo.
Ginoo, huwag ka munang mang-asar, pwede? Huwag ngayon.
Hindi, magandang damit iyan.
'Di ba? Dapat payagan akong ibenta ito.
Pero 'di pwedeng magtinda ang mga babae.
-At hindi iyon patas. -Talaga?
Oo!
Nanganganak kami, nagpapatakbo ng mga sambahayan,
kaya rin naming magnegosyo.
'Di naman mahirap. Ibig kong sabihin,
maganda kung may tindahan ako, hindi ba?
Dito. Isasabit ko ang mga damit sa bandang ito,
at sasabihin ko,
"Salamat, balik ka," o, "Maganda ba ito para sa iyo?"
Ano?
Kwentuhan lang. Para makilala ang iba. Ano bang ginagawa ko? Uuwi na ako.
-Nakikipag-usap sa... -Bibilhin ko.
-Ang alin? -Bibilhin ko ang damit.
Awa ba 'to?
Ginagawa mo ba ito kasi naaawa ka sa akin?
Hindi, gusto ko lang gawin ang bahagi ko para maitama ang sistema.
Magkano iyan? Ang brooch pa lang...
Ang brooch,
ay sa nanay ko.
'Di ko siya nakilala, pero gusto kong
maniwala na mas mahalaga sa kanya ang pangarap ko kaysa sa brooch niya...
Titriplehin ko ang bayad kaysa sa presyo.
Ikaw?
'Wag mo akong husgahan, binibini.
Kailangan ni Prinsipe Robert ng sayawan para makapag-asawa?
Ano'ng problema niya?
Baka wala naman siyang problema.
Gusto lang niyang mabigyan ng pagkakataon ang lahat sa puso niya.
Ang hangin niya, ano?
Baka totoo ang mga tsismis.
Ano ang mga tsismis?
Na wala siyang silbi maliban sa manggulo,
na si Prinsesa Gwen ang pinakamatalino.
At na mama's boy siya,
at sabi nila, pinapalo pa rin siya sa pwet paminsan-minsan.
-Hindi totoo iyon. -Siguro.
Parang kasinungalingan iyan.
Ibig sabihin, hindi ka pupunta sa sayawan?
Hindi talaga. Makaluma at kakatwa ang bagay na iyon.
Ayaw ko ng ganoon. Masaya akong makilala ka.
Alam mo,
nakatira tayo sa isang makalumang kaharian.
Pero sa sayawan,
maraming bisita mula sa buong mundo.
May bukas na isipan at perang gagastusin.
Kilala ko sila, ipapakilala kita, kung gusto mo.
Bakit mo gagawin iyon?
Kakakilala mo lang sa akin.
Sabihin na lang natin,
alam ko ang pakiramdam ng hindi nababagay sa sitwasyon mo.
At naniniwala sako sa iyo.
Kung ganoon, sige.
Pupunta ako.
Aleluya!
Ano?
Narinig kong sinabi iyan ng isang ginagalang na tao noong nasasabik siya.
Ang swerte mo't may kilala kang ginagalang na tao.
Isang beses lang.
May kilala akong kambing na kapangalan ng hari.
Tiyak na pipiliin ka ng prinsipe.
Duda ako. Marumi ako, amoy-basement ako.
-Mga bubwit ang mga kaibigan ko. -Hahanapin kita sa sayawan.
Salamat para dito.
Walang anuman.
Sana kasya sa iyo ang damit!
-Susukatin ko agad pagkauwi ko. -Sige.
May pagkapogi siya.
Bigyan mo ako ng pinakamagandang tela mo.
Ayos!
Ito na iyon.
Ito na ang pagkakataon ko.
-Mangarap ka! -Mukha mo!
Mga anak, pakiusap!
Tinitiyak ko, hindi na ulit manggugulo si Robert,
-Thomas? -Maaari ba akong pumasok?
Patawad po.
Sige, umikot ka. Ipakita mo sa akin.
Aba!
Pagkatapos ng gabing 'to, baka prinsesa na ang isa sa inyo.
-Sa tingin po ninyo? -Oo.
Matapos ang lahat ng masamang nangyari,
'di ba't maganda kung mabuti naman ang mangyari sa'tin?
May nanalo na.
-Magmemeryenda ako't matutulog na. -Hindi.
Ikaw ba ang gumawa ng damit na iyan?
Mukhang maganda't mamahalin.
Salamat po.
Patawad, dapat sinabi ko nang mas maaga.
Pero hindi mo na kailangang pumunta sa sayawan.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Dapat pumunta ako.
Hindi, para lang ito sa mga hindi ikakasal,
at ngayong umaga lang, naipangako ka na.
Imposible. Ako dapat ang mangangako.
Hindi, ipinahayag ni Thomas na papakasalan ka niya.
Si Thomas? Ayaw ko siyang pakasalan.
'Di ko ito tinatanggap.
Hindi pumupunta sa mga sayawan ang mga ikakasal.
Hubarin mo ang damit na iyan at bumaba na.
Hindi po, inay, kailangan kong pumunta.
Para ito sa hinaharap ko.
Ilang linggo kong ginawa ang damit na ito,
para ipakita sa mga babae sa buong mundo na--
Bakit mo...
Dito ka lang sa bahay at subukang mahalin ang magiging asawa mo.
Galitin mo pa ako, at wala ka nang makakasama sa buhay mo.
Kawawang Ella. Gusto niya talagang pumunta sa sayawan.
-Sayang naman. -Sobrang nakapanlulumo.
Mga pare?
Ang ganda nito.
Ibang-iba na.
Makipagsapalaran tayo! Sundan natin.
Susunod ako.
'Di dapat tumakbo kapag busog, pero ayos lang.
Nagawa mo.
Magaling, kaibigan.
Oo! Ngayon, ganito dapat ang pagpasok sa eksena!
Hayaan mong ipakilala ko ang aking sarili.
Ako ang iyong kamangha-manghang ninang.
Pero... Pero bakit?
Iha, iniligtas mo ako.
Kaya narito ako para iligtas ka
at ipadala ka sa sayawang iyon.
Hindi ako pwede sa sayawan.
At sa tingin ko, kathang-isip lang kita.
'Wag nating sayangin ang nakakamanghang sandaling ito.
Nais mong pumunta sa sayawan, makakila ng mayayaman at magbago ang buhay?
Kani-kanina lang ay umiiyak at kumakanta ako.
Oo ba ang sagot mo?
-Oo. -Hindi kita marinig.
-Oo. -Lakasan mo pa.
-Oo! -Kung gayon, pupunta ka!
Kapag humiling ka sa bituin
'Di mo iyan pwedeng isuot sa sayawan.
Alam ko.
Tingnan mo.
Iba ito.
-Ngayon lang ako nakakita ng ganito. -Naku.
Sabi mo kasi, gusto mong maging negosyante.
Mag-isip ka nga.
-May hindi ba ako... -Hintayin mo lang.
Hindi. Pinapantasya ko lang ang disenyong iyan.
-'Di ko nga alam kung magagawa-- -Manahimik ka.
Oras na para sa mahika.
Biglang lumakas ang hangin.
Dapat siguro tayong pumasok...
Nagniningning na bituin para makita mo
Ang ganda nito!
Bagay sa magiging reyna!
Ano iyon, Prinsipe?
Gusto mong sumayaw?
Pumila ka, Kamahalan.
Sandali lang.
Ano'ng nangyayari?
Ang ganda ng mga ito.
Babasagin ang mga ito? Pwede bang gawin mong mas komportable?
Hindi.
Pero may mahika ka.
Gan'yan talaga ang sapatos ng babae.
Kahit ang mahika ay may mga 'di magagawa.
Paano ako...
Hindi dapat ginaganito ang mga paa.
Mas umaayos na...
Nagagawa ko na!
Magpakasaya ka.
Madadala mo ba talaga ako sa sayawan?
-Anak... -Ng...
Kabayo!
Kailangan mo ng mga alalay!
Nakikita niya tayo!
Buweno...
Tingnan ang mga nakakadiring hayop na ito.
Pwede na kayo.
-Pwede na saan? -Pwede na saan?
Pwede na saan?
Nasaan ang buntot ko? Hindi ako makakabalanse!
Mga lalaki kayo? Akala ko mga babae kayo.
At bakit mo ipinalagay iyan?
Dahil babae ang mga bubwit at lalaki ang mga daga.
Sa tingin mo, paano dumarami ang mga daga?
Tama na... Titiyakin ninyong tatlo
na makakarating sa sayawan ang magandang dalagang ito.
Pupunta kami sa palasyo?
Pero ni 'di namin alam kung nasaan iyon.
'Di pa kami nakakalabas.
Ngayon lang kami nakalabas mula nang may pumasok na mga ahas.
Ano?
Sasabihin sana namin sa iyo, pero...
Magpokus tayo.
Titiyakin ninyo na makakarating siya sa sayawan.
Oras na para umalis.
Tama. Dapat na nga.
Ano'ng ginagawa ko?
Itatakwil ako ng madrasta ko. Palalayasin niya ako.
Sabi niya na gagawin niya iyon.
'Wag mag-alala. Hangga't suot mo ang damit,
walang makakakilala sa iyo.
'Di pwede. Makikipagkita ako sa isang estrangherong nag-alok sa'kin ng tulong.
Aba... Ang dami mong hiling.
Sige. Siya lang ang makakakilala sa 'yo.
-Pero kapag nawala ang mahika... -Sandali.
-Posible ba iyon? -Walang permanente sa buhay.
Mabuti man o masama.
Tandaan, pagsapit ng hatinggabi,
magmadali ka na.
Dito lang tayo buong gabi na parang mga dekorasyon?
Alam mong mahilig akong sumayaw.
'Di para sa iyo ang gabing ito. Para sa akin.
At binabantayan ko ang anak natin.
Hindi natin alam kung susulpot siya.
Maganda bang oras ito para sabihin ang plano ko
para mabawasan ang kahirapan sa mga pabahay?
-Hindi, anak. Makiramdam ka. -Hindi.
Mga ginoo at mga binibini,
ang inyong prinsipe.
Nasaan siya?
Paumanhin po. 'Di ko alam ang ginagawa ko.
Ako po ang patawarin mo.
Hindi ako sanay na makasama ang mga maharlika, Kamahalan.
Huwag mo nang isipin iyon.
Ngayong gabi, pantay-pantay tayong lahat sa mata ng hari.
Napakabait mo.
Aba, ang ganda ng mga sapatos mo.
Oo. Babasagin ang mga iyan.
Mahirap maglakad sa simula, pero makakasanayan.
Kung mapapatawad mo ako, paakyat na sana ako sa balkonahe.
Dahil ang pinakamagandang tanawin ay sa itaas.
Diyos ko.
Tingnan ninyo. Nasa labas tayo ng palasyo.
Literal na parehong hangin ang nalalanghap natin at ng mga maharlika.
Anumang mangyari ngayong gabi, bagong bubwit na ako.
Mga 'tol.
Umihi ako, at 'di kayo makakapaniwala sa nangyari.
-Lumabas sa buntot sa harapan. -Oo!
-Pambihira, 'di ba? Napakagaling. -Parang...
-Parang naiihi ulit ako. -E, 'di umihi ka.
-Gusto ko sana, pero parang wala naman. -May igaganda pa ba ang gabing 'to?
Paumanhin, iha.
Pwede bang magtanong?
Opo, Kamahalan.
"Kamahalan" ang tawag
sa lalaking pinatay ko para makuha ang korona niya.
Tatiana ang itawag mo sa akin.
-Reyna Tatiana. -Syempre po.
-Reyna Tatiana. -Saan mo nakuha ang damit na iyan?
Napakaganda ng pagkakagawa pero nakapakadalisay tingnan
at... at maganda.
Ako po. Ako... Ako ang gumawa.
Ako... Ano kasi... Ako ay... Gusto ko... Ginawa... Nais ko...
Magandang gabi, mga binibini.
Una, gusto ko kayong pasalamatan lahat para sa pagpunta rito.
Napakaganda ninyong lahat at nakakabighani kayo.
Pero kung magiging matapat ako,
isa lang ang nakatawag-pansin sa akin.
Sa kasamaang palad, hindi ko siya nakita ngayong gabi.
Pasensya kung utal-utal, ako ang gumawa nito.
'E 'di karalangan ko palang makaharap ang isang alagad ng sining.
Maaari bang makita ko pa ang mga gawa mo?
-Pwedeng-pwede po. -Mabuti.
Dumadalo ako sa mga kaganapan sa buong mundo at ayoko ang mga damit ko.
Naghahanap ako ng makakasamang maglakbay para pagandahin ang mga damit ko.
Baka ikaw ang taong iyon?
Ako po?
Magkita tayo bukas sa pagsapit ng alas-kwatro.
May isang oras ako bago umuwi.
Nasa timog na bahagi ako ng merkado.
'Wag kang mahuhuli. Baka 'di na ako bumalik dito,
at wala akong pasensya sa mga nagsasayang ng oras ko.
-Syempre po. -Kasi reyna ako.
Kaya dapat sinasagip ang mga higad.
Tapos, sabi niya na mama's boy ako
na pinapalo pa rin sa pwet.
'Wag kayong umasta na 'di ninyo narinig ang mga tsismis.
Hindi ako nahihiyang aminin
na mahusay at malakas ang nanay ko.
At magkasundo talaga kami.
Pero hindi sa ganoong paraan.
Ang tatay ko naman,
hindi na siya bumabata...
Patawad.
Diyos ko.
Hindi iyan nangyari.
May mahika ako, kaya baka 'di niya ako nakita.
Kumusta?
-Iba ang hitsura mo. -Iba ako?
Ikaw ang iba ang itsura.
Napakalinis at...
Ang ganda ng jacket mo.
Ba't hinayaan mong maging pabalang ako sa'yo?
Inaamin ko na mapanlinlang iyon, pero...
-Gumana naman. Narito ka. -Oo. At paalis na ako.
Nakita ko na ang mga damit, nainom ang champagne.
May pagkakataon akong maabot ang mga pangarap ko.
Kaya aalis na ako. Habang maayos ang lahat.
-Salamat. -'Di mo pa nakita ang lahat ng damit.
Mga ginoo at mga binibini,
sayang kung 'di ko gagamitin ang oras para kumilala ng natatanging dalaga.
Ang prinsesa ng mga tao,
at aking kapatid.
Gwendolyn.
Iyon ang damit ko. Suot ng prinsesa ang damit ko.
Ayos ka lang?
Ayos ako. Medyo... Nahihilo lang ako.
Baka gumana ito.
Baka gusto mong sumayaw?
Ngayon na?
Gusto mo bang mag-usap tayo sa ibang lugar?
Susundan kita.
Ano'ng pakiramdam na maging kahon?
Mas ayos maging kabayo, tama?
Ito ang fountain...
May fountain ba sa tinitirhan mo?
Wala... Minsan, may bukal lang.
-Naririnig mo ba iyan? -Iyan.
-Ano? -Ang astig nito.
Ano ba iyan?
-Hinahampas lang natin. -Alam ko.
Ang ingay ng mga tao.
Pinapakaba mo ako.
Nakakabaliw ang gabing ito, ano?
Pumikit ka nang isang beses kung sang-ayon ka.
-Ayos ka lang? -Oo, salamat sa jacket.
Oo naman, hindi naman ako giniginaw.
Narito na tayo.
Ang ganda rito.
-Dapat kong hubarin ang... -Hindi.
Ayos lang. Literal na 2,000 taon na ang sahig na ito.
Kaya, hindi?
Ayos lang.
Sige.
Diyos ko.
Tutugtog ka ba ng piano para sa akin?
Diyos ko, oo nga.
Puno ka ng mga nakatagong talento.
Para bang 'di ka sang-ayon sa mga nagsasabing
"Wala siyang ginawa kundi manggulo."
Para lang alam mo, 'di ko talaga iyon iniisip tungkol sa iyo.
Lalo na ngayon.
Pero dapat.
Bakit?
Ikaw ang susunod na hari.
Pangit ang sistema nito.
Ang tanging kwalipikasyon ko lang ay hari ang tatay ko.
Hindi naman sa ayaw kong maging hari.
Noong bata ako, naaalala kong pinapanood ko ang tatay ko
kapag pupunta siya sa gyera at tila ang tapang niya sa armor niya.
At gusto kong maging tulad niya.
Pero, nang tumanda na ako...
at naging puro tradisyon at kaugalian ang buhay ko,
at nakatingin lagi sa akin ang lahat, at sinasabi sa akin ang gagawin ko.
Alam mo, nang 'di tinatanong...
kung ano'ng gusto ko...
Kung ano'ng nadarama ko...
Alam ko mismo ang ibig sabihin mo.
Ano?
Wala akong ideya na magiging ganito ang gabing ito.
Ito mismo ang inaasahan kong mangyayari.
Ikaw ang gusto ko.
Pinipili kita na maging prinsesa ko.
Bakit?
'Di mahalaga sa akin kung hindi ka maharlika.
Hindi iyon.
Magpapakasal tayo.
Magpapakasal tayo, at magiging maharlika ka na habambuhay.
Maharlika? Paano ang trabaho ko?
-Ang mga damit ko? -Hindi iyon magugustuhan.
May nakaatas na tungkulin ang mga babae sa korte,
pero titiyakin kong bibihisan ka
ng pinakamahuhusay na mananahi...
Mananahi ako.
Ikaw lang ang gusto kong makasama sa buong mundong ito.
Robert, tumigil ka.
Ayaw kong mamuhay na nasa loob lang ng palasyo
tulad ng ayaw kong nasa basement lang ako.
May mga pangarap ako. Na gusto kong abutin.
Kaya kung papipiliin ako...
Pipiliin ko ang sarili ko.
Nauunawaan ko.
Totoo... Nauunawaan ko.
Patawad.
Ano'ng oras na?
Hatinggabi na.
Dapat na akong umalis.
Sandali!
-'Di ko 'to gusto. May nagbago. -Ayos lang tayo.
-Nilinis mo ang whisker mo! -Hindi kaya.
Ginawa mo ulit!
Saan ka pupunta, iha?
Ipapalagay ko ba na sa prinsipe ka na?
Hindi po, Mahal na Reyna. Magkikita po tayo bukas, pangako.
Ano'ng nangyayari?
Mga kababayan. Ang inyong susunod na Reyna.
Tulong.
Dito ang daan.
Wilbur!
Sige na, ako na ang bahala rito.
Maraming salamat. Hindi ko ito malilimutan.
Ako rin.
-Nawawala ang mahika. -Ano'ng gagawin natin?
-Ano'ng sabi ng paruparo? -Kadiri daw tayo.
Ano'ng sinabi tungkol sa mahika?
-'Di ko alam, kumakanta ako! -Bakit 'di ka nakinig?
Dahil kumakanta ako!
Isuot dapat ang komportable!
Sakay na!
Sabi ko, huminto ka.
Tara na!
Sakay na!
-Bilisan mo! -Tara na!
Tingnan mo. Binato niya ako ng sapatos.
Kinikilabutan ako. Para bang--
Kinikilabutan ako ngayon. Ayaw ko pang--
Hindi!
'Wag mo akong tingnan. 'Wag mo akong tingnan.
Kakaiba talaga ang nadarama ko. Kinikilabutan ako.
Hindi!
Babagsak tayo.
Tumahimik ka na lang.
Baka hindi naman tayo...
Sinayang ang buwis ng mga tao sa isang sayawan at paraan saan?
Para pagmukhaing mangmang ako?
-Para turuan ako ng leksyon? -Patawad, ama.
Mag-isa mong sinisira ang pangalan ko.
Alam kong baka 'di mo ito maunawaan,
pero 'di ako pinili ng babaeng pinili ko.
Patawad, mahal ko.
Nababaliw ka na ba?
Magiging hari ka, at bilang hari, ikaw at ang kapangyarihan mo ang pinakamahalaga.
Wala nang iba pang opinyon.
Oras ba ito para tanungin kung ba't bumibili tayo ng mga catapult
kahit marami na tayo niyon?
-Ang nakikinabang lang ay mga gumagawa... -Manahimik ka, Gwen!
Sa tingin ko, kulang lang tayo sa tulog.
Walang nagtanong sa'yo, Beatrice.
Ubos na ang oras mo, Robert.
Pakakasalan mo si Prinsesa Laura sa katapusan ng linggo.
Wala akong pakialam kung 'di kayo nagmamahalan.
Iyan ang utos ng hari.
Kung iyan ang hiling ng korona,
Panginoon ko.
Mahal.
Ano?
Sinabi mo talaga na wala kang pakialam kung nagmamahalan sila?
Oo. Gusto ko ang halimaw ng dagat.
Beatrice. Huwag kang-
-Kamahalan. -Ano? Saan mo iyan nakita?
Sa babae ito. Binato niya sa akin. Maswerte't buhay pa ako.
Tingnan mo siya. Buong gabing nagtatrabaho.
Nagsisikap para sa sarili.
'Di ko 'yan kaya. Pinakasalan ko siguro ang prinsipe.
Sa tingin mo, pipiliin ka ng prinsipe?
Oo naman. Masarap yakapin, pogi at magaling kumaway.
Naririnig ko kayo.
Siguro nagtatalo kayo kung ba't 'di ako pumayag na magpakasal kay Robert.
Lalo na dahil at parang mahal ko siya.
Mahal? Isang gabi lang iyon.
'Di ko pa kailanman nadama ang nadama ko kagabi.
Alam ninyo, napakagwapo niya.
Oo nga.
Grabe ang cheekbones niya.
-Gusto niya ang totoong ako. -Para sa akin, pag-ibig iyon.
Tama ka, aking kaibigan.
Pero kung ang ibig sabihin ng pag-oo sa kanya
ay tatalikuran ko ito,
hindi ko kaya.
Nauunawaan ninyo ba?
Dapat kong gawin ang gusto kong gawin sa buhay ko, at iyon ang nais ko.
At si Reyna Tatiana ang tsansa ko.
Tama.
-Sino si Reyna Tatiana-- -Nasa ibaba ka ba?
-Inay? -Diyos ko, hindi.
-Takot ako sa kanya. -Ako rin.
Kumusta? Nasaan ang tsaa ko?
Cinderella? Bababa ako.
May sakit po ako.
Wala kang na-miss sa sayawan.
Isang misteryosang babae ang bumihag sa Prinsipe.
Tapos, umalis siya na parang tanga.
Ngayon, papakasalan niya si Prinsesa Laura ng Northphalia sa makalawa.
Walang laban sina Malvolia at Narissa.
At hangal ako na isiping baka mapili sila.
Ganoon siguro ang mga nanay.
Alam ko na masungit ako sa iyo.
Pero 'di iyon dahil galit ako sa'yo.
'Di ko pa ito ibinahagi kahit kanino, pero...
tumutugtog ako dati ng piano.
Tinuruan ko ang sarili ko.
At magaling ako.
Napakagaling ko.
Wala nang ibang nagpapasaya sa'kin.
Isang araw, binigyan ako ng pagkakataong mag-aral sa pinakamahusay na paaralan,
at kinuha ko ito.
Naroon na ako, dalawang anak, mapagmahal na asawa,
at nangahas pa akong magkaroon ng higit pa.
Isang buwan lang. Isang buwan.
Pero pag-uwi ko, ang asawa ko...
buweno,
naniniwala siya na 'di kumikilos nang mapangahas ang mga asawa.
Maaari mong isiping malupit ako.
Pero ang totoong kalupitan ay hahayaan kang
isipin na magagawa mo ang hindi mo kaya.
Itong sapatos...
Ikaw iyon, Cinderella.
'Di ko alam kung paano mo iyon nagawa kagabi,
pero pinili ka ng prinsipe. Mahal ka niya.
Pakasalan mo siya. Malulutas ang problema natin.
'Di ko po kaya. Sinabi ko sa kanya na ayaw ko.
Sabihin mo na mali ka. Na iyon lang ang gusto mo.
Kung 'di para sa'yo, gawin mo ito para sa amin, sa pamilya mo.
Kaya kong tumulong at kumita para sa pamilya natin.
'Wag ka ngang mangmang. Sino'ng nagturo sa'yo ng gan'yan?
Pakiusap, 'wag mong sayangin ang pagkakataong ito.
Bumalik ka sa kanya.
Huli na ang lahat.
May pakakasalan na siyang iba.
Wala na po.
Sige.
'E 'di dadalhin kita kay Thomas, at ibibigay kita sa kanya. Ngayon.
Mas gugustuhin kong mamatay.
Pakasalan ito
Iwan mo kami.
'Di mo na ako kinausap simula kagabi.
Galit ka dahil sinigawan kita.
Pero sa totoong buhay, sumisigaw ang mga hari.
Magsalita ka naman.
Naaasiwa ako sa iyo.
Naisip mo na ba kung bakit napakahirap ipakasal si Robert?
Dahil laki siya sa layaw at ayaw magseryoso sa buhay.
Sa tingin ko, dahil sa halimbawa natin sa kanya.
Isang kasal na walang pag-ibig at respeto.
Bea, alam mong mahal kita.
Magkaibang-magkaiba ang pagpapahayag ng pagmamahal at pagpapakita nito.
Bago ka naging hari, nadama ko ang pagmamahal mo. Araw-araw.
'Di mo kayang mawalay sa akin kahit sandali.
Naaalala mo, tatayo ka sa labas ng bintana ko na tila kabalyerong bayani,
at haharanahin ako gamit ang pangit mong boses.
Bata pa tayo noon. Nagbago na ang mga bagay.
Ikaw lang ang nagbago. Binago ka ng korona.
Labis kang nag-aalala na magmukhang mangmang.
Sobra kang nahumaling sa reputasyon mo. Sa pangalan mo.
Ito na ang buhay ko.
Sobra akong nahihirapan dahil dito.
Sa tingin mo, ikaw lang ang nahihirapan?
Subukan mong maging asawa mo.
Nakakapagod na tumabi lang sa iyo at ngumiti,
na para bang palamuti lang ako, na wala akong sariling tinig.
Gustong-gusto kong sabihin sa iyo na,
"Mali ka," sa harap ng buong kaharian.
Bea, hindi ka na makatwiran.
Sige, kung iyan ang sinasabi mo. Ikaw naman ang hari.
Ang sasabihin ng hari ay 'di mababali.
Alam mo, walang garantiya
sa mga mag-asawang tulad natin.
Nagmahalan tayo, Rowan. Dati.
Pero ngayon...
mas matalino sa ating dalawa si Robert.
Kumusta?
Handa na ako.
Ipinatawag mo ako, Kamahalan?
'Di ba tayo pwedeng mag-usap bilang normal na mag-ama?
Hindi. Para ipakitang makapangyarihan ka,
uupo ka r'yan sa mataas nang kaunting trono mo.
Mamaliitin ako gamit ang panghari mong boses. Oo.
Dahil lang napaka-insecure mo
sa karangalan mo kaya gusto mong kontrolin ang galaw ko.
Ngayon, tanong ko, gawain ba iyan ng isang dakilang pinuno?
Robert,
Mali ako.
Ako, si Haring Rowan...
-Tunog-hari pa rin ba ako? -Medyo. Normal na sa'yo iyan.
Hanapin mo ang may-ari ng babasaging sapatos na ito.
At kung tatanggapin ka niya, pakasalan mo siya.
O huwag.
Buhay mo iyan, anak.
Ba't biglang nagbago ang isip mo?
Syempre, 'di dahil sa nanay mo.
Sige na. Umalis ka na. Maging matapang ka.
Makinig kayo, makinig kayo Kung 'di n'yo pa alam
Sa pagtatapos ng gabi Tumakas nang mabilis ang babae
Walang iniwang pangalan Maliban sa sapatos
Ngayon, hinahanap niya ang babae Gamit ang kabilang sapatos
Walang buckle, lace, o maging zipper
Ang sapatos Ganito ba ang itsura?
Maruming boot iyan, ginang Sayang at mintis ka
Hindi ko makita Tama ba ang aking paa?
Parang bangka ang paa mo Magiging masikip iyan
Ang malas ko naman
Na mga lalaki ang sampung anak ko
Sayang.
Pero gusto ko ang tinig mo.
Mga kaibigan, tila Hindi ako ang dapat kumbinsihin
Hindi ako ang prinsipeng makisig
Tawagin ang mga anak na babae At hanapin ang sapatos
At 'wag ipakita sa akin Dalhin ito sa magiging hari
Hindi siya.
Ayos lang.
Hindi.
'Di ba nila alam na hinahanap ko siya?
Hindi.
Hindi siya.
Hindi.
Hindi ako interesado.
-Ako rin naman. -Sinabi mo pa.
'Di natin siya mahahanap. Umuwi na lang tayo.
Hindi pwede. Dapat kong ipaalam na pwede na kaming magmahalan.
Napakaganda na mahal na mahal mo siya.
Umiiyak ka, Hench?
Ano naman kung oo?
Sana may mahal tayo na tulad ni Robert.
Ibig kong sabihin, para saan pa ang buhay kung wala ang mahal mo?
Kung ganoon, mas mabuti pang
pumikit na lang at maghintay na mamatay...
wala nang mas mahalaga.
Hanapin na natin siya.
Robert, saan mo siya nakita noong huling naghanap ka?
Ako ang tangang anak ng Hari.
Nag-eensayo na si Cinderella ng mga lulutuin niya para sa'yo.
Sana nga.
Kung minsan lang ito
-Dalawa, tatlo... -Para...
Kay Ella!
Tandaan ninyong bayani ako!
Kung minsan lang ito
Nais kong magmahal at masaktan
Kung bihira lang ito
-Nais kong magmataas at mapahiya -Sapagkat
-'di ako pwedeng magkamali -Ayaw kong maghintay
-Ayaw kong sayangin ang buhay -Kahit natatakot ako
-Ako na sana -Makikilala ninyo ako
-Na maging tauhan sa isang lihim na kwento -Makikilala ninyo
Makikilala ninyo ako
Mas mabuti pang mabigo
Makikilala ninyo
-Ayos ka lang? -Uy.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Nasaktan ka ba?
-Ayos lang ako. Kailangan kong... -Mabuti. Hinahanap kita.
Bakit?
May gusto akong sabihin.
-Inspirasyon kita. -Ako?
'Di ko naisip na pwede akong masunod sa buhay ko.
Akala ko ay susunod na lang ako.
Pero nang nakita kita, natanto ko na posible ang anuman.
Ang sarap naman pakinggan.
Pero nagmamadali talaga ako.
Natanto ko ngayon na ako ang masusunod sa buhay ko.
Ayos. Magiging mahabang usapan ito.
Ang gusto kong sabihin ay sarili ko ang pinipili ko.
Parang pangit pakinggan.
'Di ko kailangang maging hari.
Hindi ko na iyon gusto. Ikaw ang gusto ko.
Ang sinasabi ko ay pinipili ko ang sarili ko kapag pinili ko ang mayroon tayo.
Iyon ay kung iyon din ang nadarama mo.
Ang katahimikan mo ay...
Iyon ang pinakaromantikong sandali ng buhay ko.
Sa akin din.
-Nakakabayo ka? -Oo!
-Napakaastig niyon. -Napakaganda mo.
-Napakagwapo mo. -Salamat.
Dapat mo akong isakay sa kabayo at dalhin ako sa merkado.
-Sige. -Ano? Hindi!
-Hindi? Patawad. -Nakakalakad ako.
Pero salamat.
Beatrice!
Ano'ng nangyayari?
Beatrice! Ako ito!
Ang iyong magiting na kabalyero!
Nagbibiro ka.
Mahal, kalimutan mo muna ang pagkakakilala mo sa akin.
Sumakay...
Sumakay ka lang.
Naku. Kakanta siya.
Ako ito, ipinapakita sa iyo
'Di mo ito kailangang gawin.
Kailangan ko, mahal.
Ito mismo ang gusto mo.
Hindi. Hindi talaga.
Tayong lahat!
Diyos ko.
Sige, sapat na iyan.
Oo, salamat.
May gagawin pa pala.
Mahal ko.
Pwedeng umakyat?
Kung mahuhubad mo ang iyong baluti.
Naku.
Maghanda ka nang umalis.
Aleluya!
Ayos!
Nay, tay?
-Narito ako. Pinipinta. -May ipapakilala po ako sa inyo.
Ako po si Ella.
Napakaganda.
Naaalala kita.
Ikaw iyong nasa estatwa.
Hindi po ako.
Ikaw. Matandain ako sa mga mukha.
Maghahanda na ba ako ng kasal?
Pero kayo ang bahala.
May napakaraming tirang pastry.
Hindi po. 'Di kami nagmamadaling makasal.
Sa halip, maglalakbay kami nang magkasama.
Patawad kung sinisira nito ang plano mo sa trono.
Ayos lang.
Nagkataon na may kadugo pa ako, na balang-araw,
ay magiging pinakamahusay na pinuno ng kaharian.
Narinig mo, Gwen?
Ano'ng nangyayari?
Gwen, mahal ko.
Itinatakda ko na ikaw ang unang magmamana ng korona.
'Wag mo akong patayin.
Ako ang magiging hari?
Reyna.
Tinatanggap ko.
Mabuti.
Nililinaw ko lang, ako ang mamumuno sa lupain.
Oo.
Sige.
At narinig iyon ng lahat?
-Narinig namin. -Oo.
Napakarami kong ideya!
'Di ko alam kung saan magsisimula!
-Ayos. Pwede nang hubarin ang korona? -Oo.
Gusto ba ninyo ng tsaa?
Karangalan kong gabayan ang kaharian pasulong sa isang bagong panahon,
at lubos na pasalamatan ang aking kapatid na si Prinsipe Robert,
at ang kanyang bagong...
Ano'ng itatawag namin sa'yo?
Buweno...
hindi natin kailangang pangalanan ang kahit ano.
Basta nagmamahalan... lang?
Mahal?
Oo.
Mahal.
At ang bago niya mahal, si Ella!
Ella?
Sa palagay ko ay sa'yo ito.
Ang brooch ng nanay ko.
Sa tingin ko, magiging inspirasyon ito sa iyo.
Salamat.
Sige, tama na. Tapos na ang pagdiriwang.
Umuwi na't bumalik sa trabaho.
-Sige na. -Hindi!
Mali ka!
Umabot na tayo sa wakas ng kwentong ito.
Namuhay nang maligaya ang ating dalaga at alam ng lahat ang pangalan niya.
Ella. Ella ang pangalan niya.
'Wag kayong magkakamali.
Sige.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio