Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎เราลองคิดภาพตัวเองกำลังขับรถขึ้นเขาก็ได้
‎บนถนนคดเคี้ยวไปมา
‎เครื่องยนต์ทรงพลังที่แล่นเร็วเกินไป
‎เรากำลังขับโดยไม่มีไฟหน้ารถ
‎ผ่านหน้าผาหลายจุดที่เราอาจร่วงลงไปได้ทุกเมื่อ
‎แน่นอนว่าเราอยากเปิดไฟหน้ารถ
‎ซึ่งนั่นเองคือสิ่งที่วิทยาศาสตร์ ‎พยายามทำตลอดเวลา
‎มอบไฟหน้ารถให้เราเพื่อให้เราเห็นว่า ‎จะเจอความเสี่ยงแบบไหน
‎การค้นพบล่าสุดของนักวิทยาศาสตร์
‎ผู้ศึกษาความเป็นไปของโลก
‎สำคัญใหญ่หลวงที่สุดอย่างแน่นอน
‎ต่อเราทุกคน
‎สิ่งที่พวกเขาค้นพบชวนน่าเป็นห่วงจริงๆ
‎แต่ว่า เรายังมีความหวัง
‎เพราะพวกเขาแสดงให้เห็นว่าเรามีวิธีแก้ไขได้
‎หนึ่งในผู้ที่อุทิศชีวิตตน
‎ศึกษาปัญหาสำคัญของโลกเหล่านั้น
‎เป็นชาวสวีเดน
‎โยฮัน ร็อกสตรอม
‎สิ่งที่เขาและเพื่อนร่วมอาชีพทั่วโลกค้นพบ
‎อาจเป็นความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ‎ที่สำคัญที่สุดแห่งยุคสมัยเรา
‎โยฮันมอบความหวังแก่เรา
‎ความหวังว่าวิกฤตินี้มีทางออก
‎และเมื่อพวกคุณได้ยินเช่นกัน
‎คุณคงไม่มีวันมองโลกนี้แบบเดิมอีกเลย
‎นี่ไม่ใช่เรื่องของดาวเคราะห์ดวงนี้
‎นี่เป็นเรื่องของเรา อนาคตของเรา
‎เรายังมีโอกาส
‎หน้าต่างยังเปิดรับให้มนุษยชาติมีอนาคต
‎ผมคิดว่านี่คือความงามของปัจจุบันที่เราอยู่นี้
‎ความเข้าใจของเรา ‎เกี่ยวกับความเป็นไปของโลก
‎ก้าวหน้าอยู่เสมอ
‎ตอนนี้เราเข้าใจได้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิมว่า
‎ความซับซ้อนน่าพิศวงของชีวิต
‎คือสิ่งจำเป็นที่สุดในการอยู่รอดของเรา
‎แต่ความหลากหลายทางชีวภาพกำลัง ‎ล่มสลาย และสภาพอากาศกำลังเปลี่ยนแปลง
‎โยฮัน ร็อกสตรอมสนใจสิ่งที่ ‎ทำให้โลกของเรายังมั่นคงอยู่ได้
‎เพราะวิทยาศาสตร์ เราจึงเป็นคนรุ่นแรก
‎ที่ได้รู้ว่าเราอาจกำลังบ่อนทำลาย
‎เสถียรภาพและศักยภาพของดาวเคราะห์โลก
‎เพื่อส่งเสริมการพัฒนาของมนุษย์ตามที่เรารู้จัก
‎เรารู้ข้อมูลนี้จากแกนน้ำแข็ง
‎และผมคิดว่านี่คือกราฟที่สำคัญที่สุด ‎ซึ่งเรามีในปัจจุบัน
‎กราฟนี้เปิดเผยความจริงที่น่าแปลกใจ
‎มันแสดงให้เห็นความแปรปรวนของอุณหภูมิโลก
‎ในช่วง 100,000 ปีที่ผ่านมา
‎ตั้งแต่มีมนุษย์ยุคใหม่ปรากฏขึ้นครั้งแรก
‎เราโดดไปมาระหว่าง ‎บวกและลบสิบองศาเซลเซียสในหนึ่งทศวรรษ
‎พูดง่ายๆ ก็คือเป็นช่วงทุกข์ยากของเรา
‎สิ่งสำคัญคืออุณหภูมิเพิ่งจะคงที่
‎เมื่อ 10,000 ปีก่อน
‎(ยุคสมัย: หนึ่งพันปีก่อนปัจจุบัน)
‎เราเห็นได้จากกราฟนี้ว่ามันน่าทึ่งมาก
‎เรียกได้ว่าแทบจะเป็นยุค ‎ธารน้ำแข็งละลายที่เสถียรอย่างอัศจรรย์
‎นักธรณีวิทยาตั้งชื่อพิเศษ
‎ให้ช่วงเวลาที่อุณหภูมิคงที่นี้
‎โดยเรียกมันว่าสมัยโฮโลซีน
‎สมัยโฮโลซีนน่าทึ่งมาก
‎นี่คือยุคที่เกิดความอบอุ่นโดยที่โลกมีอุณหภูมิเฉลี่ย
‎อยู่ระหว่างบวกและลบหนึ่งองศาเซลเซียส
‎ตลอดทั้งยุค
‎บวกและลบหนึ่ง
‎บวกและลบหนึ่งองศาเซลเซียส
‎นี่คือสิ่งที่สร้างโลกสมัยใหม่อย่างที่เรารู้จัก
‎อุณหภูมิคงที่ของสมัยโฮโลซีน ‎ทำให้เรามีดาวเคราะห์ที่มีเสถียรภาพ
‎ระดับน้ำทะเลคงที่
‎เป็นครั้งแรกที่
‎เรามีฤดูกาลและสภาพอากาศซึ่งคาดเดาได้
‎ความสม่ำเสมอนี้คือปฐมบท
‎เป็นครั้งแรกที่เกิดอารยธรรมขึ้นได้
‎ซึ่งมนุษยชาติก็ไม่รีรอที่จะหาประโยชน์
‎เราเพาะปลูกข้าว ข้าวสาลี
‎เทฟฟ์ ข้าวโพด ข้าวฟ่าง
‎ตามทวีปต่างๆ ในเวลาใกล้เคียงกัน
‎และนั่นเอง
‎คือหนทางสร้างอารยธรรมแบบที่เรารู้จัก
‎ระยะที่น้ำแข็งละลายนี้ทำให้เราสามารถ
‎พัฒนาอารยธรรมสมัยใหม่ในแบบที่เรารู้จัก
‎สมัยโฮโลซีนเป็นสภาวะเดียวของโลก ‎ที่เรารู้แน่นอนว่า
‎สามารถส่งเสริมโลกสมัยใหม่ที่เรารู้จัก
‎ตั้งแต่อรุณรุ่งของอารยธรรม
‎เราก็พึ่งพิงสภาพคงที่เช่นนี้ของโลก
‎ดาวเคราะห์ที่มีพืดน้ำแข็งถาวรสองแห่ง
‎มีแม่น้ำอุดมสมบูรณ์
‎มีป่าปกคลุม
‎สภาพอากาศที่คาดเดาได้
‎และความอุดมสมบูรณ์ของชีวิต
‎ตลอดสมัยโฮโลซีน
‎ดาวเคราะห์มั่นคงแห่งนี้มอบอาหารให้เรากิน
‎มอบน้ำให้เราดื่ม ‎และมอบอากาศสะอาดให้เราหายใจ
‎แต่เราทิ้งสมัยโฮโลซีนไว้เบื้องหลังเสียอย่างนั้น
‎จำนวนมนุษย์ที่เพิ่มขึ้นทบทวีบนดาวเคราะห์โลก
‎ตอนนี้มาถึงขั้นที่ว่า
‎เราสร้างสมัยทางธรณีวิทยาของเราเองแล้ว
‎ไม่นานมานี้นักวิทยาศาสตร์ ‎ประกาศว่าสมัยโฮโลซีนสิ้นสุดลงแล้ว
‎และตอนนี้เราอยู่ในสมัยแอนโทรโปซีน
‎ยุคของมนุษย์
‎เพราะตอนนี้เราคือตัวหลัก ‎ผู้ขับเคลื่อนความเปลี่ยนแปลง
‎บนดาวเคราะห์โลก
‎เราเปลี่ยนผืนดินของโลกครึ่งหนึ่งที่อยู่อาศัยได้
‎เพื่อปลูกพืชผลและเลี้ยงปศุสัตว์
‎เราเคลื่อนย้ายตะกอนและหินมากกว่า ‎กระบวนการธรรมชาติทั้งหมดของโลกรวมกัน
‎มหาสมุทรกว่าครึ่งเป็นแหล่งประมง
‎มนุษย์เก้าในสิบหายใจอากาศปนเปื้อน
‎และในชั่วชีวิตคนหนึ่ง
‎เราทำให้โลกอุ่นขึ้นมากกว่าหนึ่งองศา
‎ผมคงบอกได้ว่าบางที ‎ข้อความเร่งด่วนที่สุดถึงมนุษยชาติ
‎คือสิ่งต่อไปนี้
‎ในเวลาเพียง 50 ปี
‎เราจัดการผลักดันตัวเอง
‎พ้นสภาพ
‎ที่เราเคยอยู่มานานเป็น 10,000 ปี
‎เรากำลังหมิ่นเหม่จะทำให้ ‎ดาวเคราะห์นี้แปรปรวนหรือเปล่า
‎เป็นสถานการณ์ที่ชวนสับสนว้าวุ่นใจ
‎เป็นครั้งแรกที่เราต้องพิจารณาอย่างจริงจัง
‎ความเสี่ยงที่เราจะทำให้ทั้งโลกขาดเสถียรภาพ
‎(สถาบันพ็อทสดัม ‎เพื่อการวิจัยผลกระทบของสภาพอากาศ)
‎โยฮันมุ่งมั่นที่จะเข้าใจภาพรวม
‎โดยพิจารณาจากองค์ความรู้ทั่วโลก
‎เพื่อศึกษาว่าอะไรทำให้ดาวเคราะห์นี้มั่นคงอยู่ได้
‎อะไรคือระบบที่กำหนดสภาวะของโลก
‎และมันมีห้าอย่างหรือสามสิบอย่างล่ะ
‎ตอนเริ่มต้นเราไม่รู้เลย
‎เราแค่ถามคำถามปลายเปิด
‎"เราจะระบุได้ไหม ‎ระบบที่กำหนดสภาวะของโลก"
‎ระบบเหล่านี้ประคองโลก
‎ให้อยู่ในสภาวะคงที่มาตลอดสมัยโฮโลซีน
‎เมื่อเรามีจำนวนมากขึ้น ระบบเหล่านี้จึงเสี่ยง
‎ที่จะเริ่มพังทลาย
‎เสี่ยงที่เราจะล้ำเส้นขีดจำกัด ‎ความปลอดภัยของโลก
‎และทำลายเสถียรภาพที่เราพึ่งพาอาศัยอยู่
‎ผมเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าเราควร
‎สืบเสาะประเด็นการกำหนดขีดจำกัด ‎ความปลอดภัยของโลก
‎และเราระบุเชิงปริมาณได้ไหมว่าตรงไหน
‎ซึ่งถ้าเรารุกล้ำเข้าไป ‎จะกระตุ้นให้เกิดความแปรปรวน
‎และนั่นคือขีดความสามารถที่โลกรองรับได้
‎ถ้านักวิทยาศาสตร์กำหนด ‎ขีดความปลอดภัยของโลกได้
‎พวกเขามอบหนทางด้วยได้ไหม
‎ที่จะนำเราพ้นวิกฤติในปัจจุบัน
‎ที่จะแสดงให้เราเห็นวิธีเลี่ยงหายนะ
‎และวิธีปกป้องอนาคตรุ่งเรืองของเราบนโลก
‎ขอบเขตแรกที่เห็นชัดที่สุดนั้น พวกเราทุกคนรู้จักดี
‎เมื่ออุณหภูมิของโลกปัจจุบัน
‎สูงกว่าที่เคยเป็นมาตลอด ‎นับแต่รุ่งอรุณของอารยธรรม
‎นั่นคืออันตรายของการที่เราล้ำเส้น
‎ขีดความสามารถของสภาพอากาศที่โลกรับได้
‎บางทีหลักฐานที่น่ากลัวที่สุดของเรื่องนี้คือ
‎การเปลี่ยนแปลงของน้ำแข็งบนโลก
‎ในฐานะชาวสวีเดน โยฮัน ‎รู้สึกได้ถึงสิ่งนี้ชัดเจนกว่าคนส่วนใหญ่
‎ในฐานะเด็กชาวสวีเดน ‎ก็เหมือนเด็กในสวีเดนทุกคน
‎เราเรียนมาว่ายอดเขาทางทิศใต้ ‎ของภูเขาเคพเนไคเซอร์
‎คือยอดเขาสูงสุดในประเทศนี้
‎และมันเป็นบางอย่างที่
‎ถูกปลูกฝังมาในตัวตนพลเมืองสวีเดน
‎ดังนั้น แน่นอนว่า
‎มันน่าเศร้า
‎เมื่อเรารู้ว่าสิ่งที่รู้มาจะไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป
‎ยอดเขาทางใต้ของภูเขาเคพเนไคเซอร์ ‎เพิ่งสูญเสียตำแหน่งเดิม
‎ในฐานะยอดเขาที่สูงที่สุดในสวีเดน
‎ธารน้ำแข็งที่เป็นจุดสูงสุดของภูเขานี้
‎ทรุดตัวลงอย่างมากด้วยอัตราครึ่งเมตรต่อปี
‎มาตลอด 50 ปีที่ผ่านมา
‎สถานการณ์ที่ภูเขาเคพเนไคเซอร์
‎โดยตัวมันเองไม่ได้จะทำลายเสถียรภาพของโลก
‎แต่การมีพืดน้ำแข็งถาวรสองแห่ง
‎ที่อาร์กติกและแอนตาร์กติกา
‎เป็นเงื่อนไขสำคัญมาก ‎ที่ทำให้โลกคงอยู่ในสภาพนี้
‎ซึ่งทำให้เราสามารถพัฒนา ‎อารยธรรมต่างๆ แบบที่เรารู้จัก
‎เราถึงได้กังวลใจอย่างมาก
‎ที่เห็นธารน้ำแข็งละลาย
‎โดยไม่เกี่ยงว่าเป็นธารน้ำแข็งเล็กๆ ‎ที่เคพเนไคเซอร์
‎หรือเรากำลังพูดถึงที่กรีนแลนด์
‎เพราะทั้งหมดประกอบเข้าด้วยกัน
‎ทำให้ดาวเคราะห์นี้เย็นลงอย่างน่าทึ่ง
‎ปรากฏการณ์ทำความเย็นนี้คือหัวใจสำคัญ
‎ของการรักษาอุณหภูมิของโลก ‎ให้คงที่มาตลอดสมัยโฮโลซีน
‎น้ำแข็งบนโลกสะท้อน ‎พลังงานของดวงอาทิตย์กลับคืนสู่อวกาศ
‎ในปริมาณที่พอเหมาะ
‎พื้นผิวสีขาวถาวรแบบที่เราเห็นได้รอบตัวตอนนี้
‎สะท้อนความร้อนกลับคืนดวงอาทิตย์ 90 ถึง 95%
‎เมื่อพืดน้ำแข็งเหล่านี้เริ่มละลาย
‎ไม่ใช่แค่มันมีขนาดหดลงเท่านั้น
‎เขตน้ำซึมยังมีสีเข้มมากและดูดซับความร้อน
‎แต่การที่พื้นผิวน้ำแข็งละลาย
‎จนเปลี่ยนสีผืนโลกอย่างเห็นได้ชัดขนาดนี้ ‎ก็มาถึงประเด็นสำคัญที่ว่า
‎แผ่นน้ำแข็งเปลี่ยนจากการเป็นตัวทำความเย็น
‎มาเป็นตัวทำความร้อน
‎และนี่เองคือจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่สุด
‎ในกลไกของโลก
‎จุดเปลี่ยนคือจุดที่
‎การเปลี่ยนแปลงนั้นฟื้นกลับคืนไม่ได้
‎เหมือนรถไฟที่จอดอยู่บนทางลาด
‎และเริ่มขยับ
‎เราเบรกรถไฟคันนั้นไม่ได้แล้ว
‎และรถไฟจะเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ
‎เร็วขึ้นและเร็วขึ้น ‎จนถึงจุดหนึ่งเราก็เสียการควบคุม
‎เราเบรกไม่อยู่แล้ว
‎เราป้องกันพืดน้ำแข็ง ‎ที่กรีนแลนด์ละลายไม่ได้แล้ว
‎ครั้งแรกที่ผมมาที่นี่ ผมอายุ 20
‎มันเหมือนความฝัน
‎(เจสัน บ็อกซ์ หน่วยสำรวจธรณีวิทยา ‎เดนมาร์กและกรีนแลนด์)
‎เพราะผมเห็นภูมิประเทศที่ผมเคยเห็นแค่ในตำรา
‎เจสันคือหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์จำนวนมากทั่วโลก
‎ที่เก็บข้อมูลและหลักฐานต่างๆ
‎ซึ่งโยฮันใช้อ้างอิงในงานวิจัย
‎หิมะตกทั่วกรีนแลนด์นับพันปีได้สะสม
‎จนเกิดเป็นโดมน้ำแข็งแบบนี้
‎หนาสามกิโลเมตรเศษ ‎และบนยอดเขาในชั้นบรรยากาศนั้น
‎ก็หนาวมาก
‎เมื่อมันละลาย พื้นผิวของพืดน้ำแข็ง
‎ลดระดับลงอยู่ในอากาศที่อบอุ่นกว่าเดิม
‎ซึ่งยิ่งทำให้มันละลายเร็วขึ้น
‎ยิ่งพืดน้ำแข็งละลาย สภาพอากาศ
‎ก็ยิ่งจำเป็นต้องเย็นลงเพื่อพลิกฟื้นสภาพเดิม
‎แต่ภูมิอากาศปัจจุบัน ‎ร้อนเกินไปเสียแล้วสำหรับกรีนแลนด์
‎ดังนั้นในภูมิอากาศที่เป็นอยู่นี้ ‎กรีนแลนด์อยู่ในสภาพที่เลยเกณฑ์ปลอดภัย
‎ตอนนี้น้ำแข็งที่นั่น ‎ทลาย 10,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที
‎นั่นคืออัตราเฉลี่ยของการพังทลาย
‎ทีนี้ อัตราการพังทลายนี้มีแต่จะดำเนินต่อไป
‎เมื่อภูมิอากาศร้อนขึ้น
‎กรีนแลนด์จะหายไปใช่ไหม
‎จากที่เห็นก็ใช่
‎ถ้าเราไม่สามารถทำให้ ‎ภูมิอากาศโลกเย็นลงอย่างชัดเจน
‎พืดน้ำแข็งในกรีนแลนด์ ‎ก็จะละลายไปเรื่อยๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้
‎เรื่องสำคัญตรงนี้มันอยู่ที่ลักษณะของจุดเปลี่ยน
‎เมื่อเรากดปุ่มเริ่มแล้ว เราหยุดมันไม่ได้
‎เราไม่ได้เป็นผู้คุม สายเกินไป ‎ไม่ใช่เราจะพูดได้ว่า
‎"อุ๊ย ตอนนี้ฉันรู้ละว่าไม่ได้อยาก ‎ทำให้แผ่นน้ำแข็งในกรีนแลนด์ละลาย
‎กลับเป็นเหมือนเดิมเถอะ"
‎เพราะงั้น มันสายไปแล้ว
‎เมื่อคุณก้าวข้ามจุดเปลี่ยนนี้ ‎คุณก็ก้าวสู่จุดที่ไม่มีวันหวนคืน
‎คุณกระทำย่ำยีโลก
‎จนพังทลายแบบเยียวยาไม่ได้
‎จากเดิมที่อยู่ในสภาพซึ่ง
‎เกื้อหนุนมนุษย์อย่างเราได้
‎การหลอมละลายของพืดน้ำแข็งในกรีนแลนด์
‎จะทำให้ระดับน้ำทะเลทั่วโลกสูงขึ้นเจ็ดเมตร
‎นึกภาพโลกที่ระดับน้ำทะเลไม่คงที่สิ
‎สถานที่ที่กำลังเปลี่ยนแปลง
‎เมืองต่างๆ เมืองชายฝั่งหลายร้อยแห่ง
‎กำลังเสี่ยงโดนน้ำทะเลท่วม
‎ความคงที่ของระดับน้ำทะเลคือปัจจัยสำคัญ
‎ต่อวิวัฒนาการของอารยธรรม
‎เรากำลังเผชิญอนาคตแร้นแค้น ‎แบบในหนังแมดแม็กซ์
‎แต่กรีนแลนด์เป็นแค่พืดน้ำแข็งที่ขั้วโลกด้านหนึ่ง
‎ซึ่งเล็กแคระไปเลยเมื่อเทียบกับคู่แฝดทางใต้
‎เมื่อไม่กี่ปีก่อน
‎เราเคยคิดกันว่าแอนตาร์กติกา
‎มีกลไกที่ยากจะเปลี่ยนแปลงได้
‎คิดว่าพืดน้ำแข็งของที่นี่ไม่โดนผลกระทบ ‎จากภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงมากนัก
‎แต่วันนี้ เราไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว
‎ปัจจุบันเราเห็นมวลน้ำแข็ง ‎สูญเสียไปอย่างรวดเร็ว
‎เห็นการพังทลายของน้ำแข็งในแอนตาร์กติกา
‎ภาวะนี้ในแอนตาร์กติกาตะวันตก ‎จะทำให้ระดับน้ำทะเลสูงขึ้นกว่าห้าเมตร
‎ในกรณีที่มันละลายจมลงก้นทะเลไปหมด
‎ส่วนในแอนตาร์กติกาตะวันออก ‎จะทำให้น้ำทะเลสูงขึ้นสิบเท่า
‎ซึ่งเท่ากับระดับน้ำทะเล ‎อาจสูงได้มากกว่า 50 เมตร
‎ริคาร์ดาเป็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของโยฮัน
‎เธอศึกษาว่าจุดเปลี่ยนมีปฏิสัมพันธ์กันได้อย่างไร
‎ประเด็นสำคัญที่จะพูดตรงนี้คือ
‎ทุกอย่างในกลไกของโลกสัมพันธ์กัน
‎ถ้ากลไกส่วนหนึ่งของภูมิอากาศ
‎ก้าวข้ามจุดเปลี่ยน
‎มันก็เป็นไปได้มากที่อาจทำให้
‎กลไกส่วนอื่นๆ ก้าวสู่เกณฑ์วิกฤติเช่นกัน
‎คุณคิดถึงภาพโดมิโน่ก็ได้
‎ถ้าคุณพลิกอันหนึ่งทับอีกอัน
‎มันก็อาจนำไปสู่การพังทลายเป็นทอดๆ
‎สิ่งที่ชัดเจนคือในภาวะโลกร้อนที่เป็นอยู่ตอนนี้
‎มีความเสี่ยงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎ที่เราจะข้ามจุดเปลี่ยนต่างๆ ในกลไกของโลก
‎เมื่อเราข้ามจุดเปลี่ยน ‎การเปลี่ยนแปลงนั้นก็ไม่อาจหวนคืน
‎ซึ่งหมายความว่าโลกจะเปลี่ยน ‎จากการเป็นมิตรต่อเรา
‎ที่ให้ความชุ่มชื้น ลดความตึงเครียด
‎ดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์
‎สะท้อนความร้อน ดูดซับแรงกระแทก
‎และพลิกผันไปสู่จุดที่โลก ‎อาจร้อนขึ้นเรื่อยๆ จากภายใน
‎และกลายเป็นศัตรูของเรา
‎แน่นอนว่าภูมิอากาศร้อนขึ้นจากก๊าซเรือนกระจก
‎การที่เราปล่อยก๊าซเหล่านี้นั่นเอง
‎ที่ทำให้โลกพบจุดเปลี่ยน
‎นานก่อนที่มนุษย์จะปรากฏ
‎อุณหภูมิเฉลี่ยของโลกเป็นไปตามความเข้มข้น
‎ของคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศ
‎ในช่วงสมัยโฮโลซีน
‎ความเข้มข้นนี้ยังค่อนข้างคงที่
‎(ยุค: ปี)
‎แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเพราะปฏิวัติอุตสาหกรรม
‎ในปี 1988 เราปล่อยก๊าซเรือนกระจก ‎ที่ 350 ส่วนต่อล้านส่วน
‎เข้าสู่ชั้นบรรยากาศโลก
‎ตอนนั้นเองที่เราข้ามขีดความปลอดภัย
‎นับแต่นั้นมา เราก็หมิ่นเหม่ ‎ที่จะกระตุ้นการเปลี่ยนแปลง
‎ซึ่งนำไปสู่ปรากฏการณ์โลกร้อนแบบกู่ไม่กลับ
‎เมื่อเราก้าวข้าม 350 ส่วนต่อล้านส่วน
‎ความเข้มข้นของ ‎คาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศ
‎เราก็ก้าวสู่เขตอันตราย
‎ดังนั้น 350 ส่วนต่อล้านส่วน ‎คือขีดความปลอดภัยแรกของโยฮัน
‎ซึ่งเราก้าวพ้นมาไกลแล้ว
‎ตอนนี้ เรามาถึงจุดที่ความเข้มข้น ‎ของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์
‎ในชั้นบรรยากาศอยู่ที่ ‎ประมาณ 415 ส่วนต่อล้านส่วน
‎เราเริ่มเห็นผลกระทบของ
‎การอยู่กลางเขตอันตรายพ้น ‎ขีดความปลอดภัยของภูมิอากาศ
‎ในสภาพที่เกิดภัยแล้งถี่ขึ้น
‎เกิดคลื่นความร้อน น้ำท่วม
‎และน้ำแข็งละลายเร็วขึ้น
‎ชั้นดินเยือกแข็งละลายเร็วขึ้น เกิดไฟป่าบ่อยขึ้น
‎ก้าวไปสู่เกณฑ์ที่สอง
‎เรากำลังเข้าใกล้ภาวะคาร์บอนไดออกไซด์ ‎เข้มข้น 450 ส่วนต่อล้านส่วนอย่างรวดเร็ว
‎และวิทยาศาสตร์กำหนดเขตอันตราย
‎เกินที่โลกจะรับไหวด้วยช่วงความไม่แน่นอน
‎ปัจจุบัน เราประเมินว่า ‎ช่วงความไม่แน่นอนในทางวิทยาศาสตร์
‎อยู่ระหว่าง 350 หน่วยต่อล้านหน่วย
‎ซึ่งคือขีดจำกัด
‎ระหว่างเขตปลอดภัยและระยะเข้าเขตอันตราย
‎ซึ่งอยู่ที่ 450 หน่วยต่อล้านหน่วย
‎เมื่อถึงตรงนั้นคุณก็จะออกจากเขตอันตราย ‎และเข้าสู่เขตที่มีความเสี่ยงสูงมาก
‎ถ้าเราเข้าไปในเขตที่มีความเสี่ยงสูง
‎ในกรณีที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ‎นั่นคือจุดเปลี่ยนที่ไม่มีวันแก้ไขได้
‎ซึ่งนี่เป็นการประเมินแบบกลางๆ
‎โดยดูจากที่สัญญาณ ‎บ่งบอกจุดเปลี่ยนอยู่รอบตัวเราในตอนนี้
‎พูดง่ายๆ คือขีดความปลอดภัย ‎ของภูมิอากาศโลก
‎คืออุณหภูมิที่อุ่นขึ้น 1.5 องศาเซลเซียส
‎ซึ่งมีหลักฐานมากมาย
‎บอกว่าเราจะเสี่ยงภัยมากๆ ถ้าเราปล่อยให้
‎โลกอุ่นขึ้นเกิน 1.5
‎ตอนนี้เราอยู่ที่ 1.1 ‎เรากำลังก้าวไปสู่ 1.5 อย่างรวดเร็ว
‎และโอกาสเดียวที่เราจะคงอยู่ในเขตปลอดภัย
‎ของภูมิอากาศโลกก็คือ อย่างที่รู้น่ะ
‎เราต้องเป็นเศรษฐกิจสังคมโลกที่ปลอด ‎เชื้อเพลิงฟอสซิลภายใน 30 ปี
‎แม้สื่อทุกหัวจะพาดข่าวเรื่อง ‎เป้าหมายของอุณหภูมิโลกที่ว่านี้
‎โยฮันรู้ดีว่านี่เป็นแค่ส่วนเดียว ‎ของภาพรวมที่ใหญ่กว่านั้น
‎เพราะเสถียรภาพของโลกเรา ‎อาศัยหลายอย่างมากกว่าแค่ภูมิอากาศ
‎เราอ้างอิงงานวิจัยและหลักฐานเพิ่มเติม
‎เพื่อสรุปว่ายังมี ‎ขีดความสามารถอีกสี่อย่างของผืนพิภพ
‎ขีดความสามารถที่ทำให้โลกคงอยู่ได้
‎หนึ่งในนั้นคือองค์ประกอบของผืนดิน
‎องค์ประกอบของชีวนิเวศบนโลก ‎เป็นยังไงน่ะเหรอ
‎ป่าฝนทั้งสามแบบ ป่าเขตอบอุ่น
‎ป่าเขตหนาว
‎ทุ่งหญ้า
‎พื้นที่ชุ่มน้ำ
‎สองคือความหลากหลายทางชีวภาพ
‎ซึ่งรวมทุกเผ่าพันธุ์ในน้ำและบนบก
‎ขีดความสามารถอย่างที่สามคือ ‎หลอดเลือดหรือวัฏจักรของน้ำ
‎(น้ำสะอาด)
‎และขีดความสามารถสุดท้าย การใช้ธาตุอาหาร
‎(ธาตุอาหาร)
‎ซึ่งเป็นพื้นฐานให้โลก ‎เป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตนั่นคือ
‎วัฏจักรไนโตรเจนและฟอสฟอรัส
‎ขีดความสามารถแรกของผืนพิภพคือ ‎องค์ประกอบของที่อยู่อาศัยบนโลก
‎ซึ่งเกี่ยวกับการที่เราแปรเปลี่ยน ‎ที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติ
‎เรากำลังเข้าสู่จุดเปลี่ยนครั้งใหญ่อย่างรวดเร็ว
‎ภายในป่าธรรมชาติผืนใหญ่ที่สุด ‎ที่ยังเหลืออยู่บนโลก
‎ป่าแอมะซอน
‎คาร์ลอส โนเบรศึกษาความสำคัญ
‎ของป่าฝนแห่งนี้ที่มีต่อเสถียรภาพของโลก ‎มานานหลายทศวรรษ
‎เขาคือคนแรกที่ส่งเสียงเตือนภัย
‎(สถาบันวิจัย มหาวิทยาลัยเซาเปาโล)
‎ผมเคยเห็นแอมะซอน ‎ในปี 1971-1972 สมัยยังไม่ถูกรบกวน
‎ผมเคยเห็นป่าแห่งนี้
‎และแม่น้ำ
‎ผมว่ายน้ำในรีอูเนกรูกับปิรัญญ่า
‎โดยไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นกับผม
‎หลังจากนั้น ก็มีการถาง ‎ผืนปารกครึ้มกว้างใหญ่ของแอมะซอน
‎เพื่อเลี้ยงสัตว์และปลูกถั่วเหลือง
‎คาร์ลอสค้นพบว่ามันกำลังเร่งเราเข้าใกล้
‎การเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจย้อนคืน ‎ในพื้นที่ส่วนมากที่เหลืออยู่
‎ในปี 1998 เราเริ่มทำการทดลอง ‎ทางวิทยาศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุด
‎เท่าที่เคยทำมาในป่าฝนเขตร้อน
‎มีการสร้างหอคอยหลายแห่งในป่าฝนแห่งนี้
‎เพื่อศึกษาว่ามันสร้างสภาพอากาศ ‎ของตนเองอย่างไร
‎ข้อมูลแสดงให้เห็นว่า ‎ส่วนใหญ่ของป่าฝนแห่งนี้กำลังแห้งผาก
‎ในแอมะซอน ปกติฤดูแล้ง ‎ยาวนานเต็มที่ก็สามเดือน
‎แต่เมื่อโลกร้อนขึ้น
‎และมีป่าน้อยลงเพราะการกระทำของมนุษย์
‎โดยเฉพาะการเลี้ยงสัตว์และปลูกถั่วเหลือง
‎ฤดูแล้งจึงยาวนานกว่าเดิมหกวัน
‎ต่อหนึ่งทศวรรษนับจากปี 1980
‎เมื่อผืนป่าลดจำนวนและถูกแบ่งย่อย
‎ศักยภาพของป่าในการไหลเวียนน้ำ
‎และก่อเกิดน้ำฝนในฤดูแล้งจึงลดน้อยลง
‎ถ้าฤดูแล้งยาวนานเกินสี่เดือน
‎ไม้ในป่าจะตายและกลายเป็นทุ่งหญ้า
‎เราเรียกกระบวนการนี้ว่า ‎กระบวนการแปรป่าฝนเป็นสะวันนา
‎มีหลายสัญญาณบ่งชี้ว่า ‎หลายส่วนของแอมะซอนเปลี่ยนไปแล้ว
‎ถ้าอัตราการตัดไม้ทำลายป่าสูงเกิน 20-25%
‎โดยที่โลกร้อนขึ้นเรื่อยๆ อย่างนี้
‎เราน่าจะเข้าสู่กระบวนการแปรป่าฝน ‎เป็นสะวันนาแบบที่ไม่อาจฟื้นคืนได้
‎ซึ่งอาจส่งผลเสียต่อป่าแอมะซอน 50-60%
‎เราสูญเสียป่าฝนแอมะซอนไปแล้วเกือบ 20%
‎เราอาจกำลังเปลี่ยนแอะมะซอน
‎จากมิตรของโลกเป็นศัตรูของโลก
‎เพราะเมื่อป่ากลายเป็นสะวันนา ‎ต้นไม้มากมายล้มตาย
‎และก๊าซคาร์บอนถูกปล่อยสู่ชั้นบรรยากาศ
‎คาร์ลอสคำนวณว่าแอมะซอนอาจจะ
‎ปล่อยก๊าซคาร์บอน 200 พันล้านตัน ‎ตลอด 30 ปีข้างหน้า
‎ซึ่งเทียบเท่าปริมาณคาร์บอน ‎ที่ถูกปล่อยออกมาทั่วโลก
‎ตลอดช่วงห้าปีที่ผ่านมา
‎เราใกล้จะถึงจุดเปลี่ยนนั้นเต็มที
‎เรากังวลไหมที่จะสู้กับวิกฤติภูมิอากาศ
‎เรากังวลไหมที่มีการกักเก็บคาร์บอนในป่า
‎หรือ "ฉันไม่สน"
‎มีเหตุผลให้ต้องกังวลมากๆ ณ จุดนี้
‎เรายังขยายพื้นที่การเกษตร ‎เข้าสู่ระบบนิเวศธรรมชาติ
‎เรายังตัดไม้ในป่าฝน
‎ในระดับที่ทำให้ทั้งระบบเสี่ยงเป็นอันตราย
‎ซึ่งไม่ใช่แค่ป่าฝน
‎ต้นไม้ทุกชนิดมีค่าประเมินมิได้ ‎ในการรักษาเสถียรภาพของโลก
‎มันสำคัญมากถึงขนาดที่ว่า ‎การสูญเสียพื้นที่ป่าทั่วโลกแค่ 25%
‎ก็เสี่ยงที่จะกระตุ้นจุดเปลี่ยนให้เกิดภัยพิบัติได้แล้ว
‎แต่นี่เราถางป่าไปแล้วเกือบ 40%
‎เราเข้าสู่เขตอันตรายเต็มตัว ‎ในขีดความสามารถนี้ของโลก
‎ผลกระทบใหญ่หลวงประการที่สองเมื่อป่าลดลง ‎คือการสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพ
‎สูญเสียธรรมชาติ
‎ความหลากหลายทางชีวภาพ ‎คือขีดความสามารถของผืนพิภพอย่างที่สอง
‎เพราะมันประคองเราให้เติบโตบนโลกนี้ได้
‎แต่เราไม่ดูแลมันให้ดี
‎ธรรมชาติถูกทำลายในอัตราส่วนและในระดับที่
‎(ดร. แอนน์ ลารีกอเดอรี ‎องค์กรระหว่างรัฐด้านระบบนิเวศ)
‎ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ของมนุษย์
‎แอนน์ ลารีกอเดอรีเป็นนักนิเวศวิทยา
‎ที่ตื่นตัวกับหลักฐานต่างๆ ที่เพิ่มขึ้นจำนวนมาก
‎ทุกแห่งทั่วโลก
‎ธรรมชาติกำลังเสื่อมโทรม
‎พืชและสัตว์นับล้านเผ่าพันธุ์
‎จากทั้งหมดที่ประเมินว่า
‎มีแปดล้านเผ่าพันธุ์กำลังหมิ่นเหม่จะสูญพันธุ์
‎ถ้าเราปล่อยให้มีแนวโน้มแง่ลบเช่นนี้ต่อไป
‎เราอาจมุ่งไปสู่การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งที่หก
‎ในเวลาแค่ 50 ปี
‎มนุษย์กำจัดประชากรสัตว์ป่าทั่วโลก ‎ไปมากถึง 68%
‎ชัดเจนว่าเรากำลังเผชิญ ‎วิกฤติความหลากหลายทางชีวภาพ
‎การสูญเสียโครงสร้างของชีวิต
‎หรือความหลากหลายทางชีวภาพนี้ ‎เป็นภัยคุกคามชีวิตเราเอง
‎เมื่อความหลากหลายทางชีวภาพ ‎มีแนวโน้มเลวร้ายเช่นปัจจุบัน
‎เราจะไม่มีอาหารพอป้อนชาวโลก
‎ด้วยเหตุนี้ เราจึงต้องการธรรมชาติที่สมบูรณ์
‎สำหรับโยฮัน เรื่องราวที่เกิดขึ้นใกล้บ้าน
‎กระทบใจเขาอย่างมาก
‎ผมอ่านเจอในหนังสือพิมพ์ว่า ‎นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษกำลังจะมาที่สวีเดน
‎เพื่อขโมยราชินีบัมเบิลบีขนสั้น
‎เหมือนกับว่าพวกเขาลักลอบกระทำในยามวิกาล
‎ขโมยราชินีบัมเบิลบีนับร้อยตัว
‎กลับไปที่อังกฤษ
‎เพื่อกอบกู้สิ่งที่พวกเขาเองเป็นผู้ทำลาย
‎ในยุโรป บัมเบิลบีขนสั้น
‎คือนักผสมเกสรพืชพันธุ์ธัญญาหารรายสำคัญ
‎แต่ในช่วงปี 1990 ‎มันถูกจัดเป็นสัตว์สูญพันธุ์ในอังกฤษ
‎ตอนนี้กลายเป็นว่าเรามี
‎ประเทศหนึ่งซึ่งรู้สึกเป็นหน้าที่ ‎ที่ต้องไปอีกประเทศหนึ่ง
‎และขโมยนักผสมเกสรของคนอื่นกลับบ้านตัวเอง
‎เพื่อจะได้มีระบบนิเวศที่ใช้งานได้
‎ซึ่งโดยส่วนตัวผม
‎ตอนนั้นเองที่ผมตระหนักว่า
‎นี่คือเรื่องร้ายแรง
‎พันธุ์พืชผลทั่วโลกประมาณ 70%
‎อาศัยการผสมเกสรของแมลงบางชนิด
‎แต่การขยายเกษตรกรรมเชิงเดี่ยว ‎ที่เน้นผลผลิตต่อไร่กำลังนำไปสู่
‎ภาวะขาดแคลนแมลงเหล่านี้อย่างรุนแรง
‎ที่ตลกคือวิธีที่ทั่วโลกผลิตอาหาร
‎หลักๆ แล้วกลับเป็น
‎การกำจัดสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง ‎ต่อการผลิตอาหารของเราเอง
‎นอกจากมันพิสูจน์สมมติฐานหนึ่ง
‎ในงานวิจัยความหลากหลายทางชีวภาพ ‎ที่ว่าความหลากหลายทางชีวภาพไม่ใช่สิ่งที่
‎เราต้องปกป้องแค่เพราะมันมีคุณประโยชน์
‎หรือด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีบางอย่าง ‎ที่เผ่าพันธุ์หนึ่งหรือมนุษย์
‎มีต่อเผ่าพันธุ์อื่นเช่นพืชและสัตว์
‎เปล่าเลย แต่เพราะมันคือกล่องเครื่องมือ ‎ทำให้สังคมเราอยู่รอดต่างหาก
‎มันคือชิ้นส่วนสำคัญของปริศนา
‎ที่ทำให้เรามีอาหารกิน ‎มีอากาศสะอาด มีน้ำสะอาด
‎ทำให้มีการขับคาร์บอน ‎ทำให้ธาตุอาหารหมุนเวียน
‎นักวิทยาศาสตร์พยายามคำนวณผลประโยชน์
‎ที่แมลงต่างๆ มอบให้เรา ‎โดยพิจารณากิจวัตรประจำวัน
‎ของพวกมันที่อยู่รวมกันเป็นจำนวนมาก
‎แต่ละเผ่าพันธุ์มีหน้าที่แตกต่าง ‎อย่างแทบแยกไม่ออก
‎แต่คุณค่าของพวกมัน ‎โดยมากมิอาจคำนวณได้จนกระทั่งจู่ๆ
‎พวกมันหายสาบสูญ
‎โลกที่ไม่มีแมลงไม่ใช่โลกที่จะอยู่รอดได้
‎และแน่นอนว่าสัตว์ที่ลดจำนวนลงไม่ได้มีแค่แมลง
‎สัตว์ป่าลดจำนวนลงทุกที ‎เมื่อเราขยายพื้นที่เกษตรกรรม
‎ไปทั่วผืนดินบนโลกที่สิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้
‎ทุกวันนี้ ในบรรดานกทั้งหมดบนโลก
‎เป็นนกป่าแค่ 30%
‎และในบรรดาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมดบนโลก
‎ตอนนี้มีสัตว์ป่าเพียง 4% เมื่อคิดตามน้ำหนัก
‎แล้วขีดความปลอดภัยสำหรับ ‎ความหลากหลายทางชีวภาพอยู่ตรงไหน
‎มีโลกธรรมชาติอีกมากเท่าไหร่
‎ที่เราสูญเสียได้ก่อนที่สังคมมนุษย์จะล่มสลาย
‎มีจุดเปลี่ยนหลากหลายมาก
‎ในโลกธรรมชาติ
‎ซึ่งมันยากจะแปลเป็นรูปธรรมว่าตรงไหนคือ
‎ขีดจำกัดของโลกเมื่อเป็นเรื่อง ‎ความหลากหลายทางธรรมชาติ
‎เพราะชีวิตซับซ้อนมาก
‎คงยากจะระบุขีดความปลอดภัย ‎อย่างหนึ่งอย่างใดจากการสูญเสียธรรมชาติ
‎เพราะธรรมชาติมีความซับซ้อน
‎แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจน
‎เราข้ามขีดจำกัดนั้นมาไกลมากแล้ว
‎เราเข้ามาอยู่ลึกในเขตสีแดง
‎เราอยู่ในจุดที่อันตรายมาก
‎เมื่อนี่หมายถึงการสูญสิ้นเผ่าพันธุ์บนโลก ‎และระบบนิเวศบนโลกถูกทำลาย
‎เราจึงต้องหยุดการสูญเสีย ‎ความหลากหลายทางธรรมชาติ
‎ให้เร็วที่สุดเท่าที่เราเคยทำได้
‎ตอนนี้คือการตั้งเป้าหมายเป็นช่วงเวลา
‎สำหรับปี 2021 ปี 2022
‎ผมหมายถึงให้ตั้งเป้าหมาย ‎ในช่วงต้นทศวรรษนี้เลย
‎ว่าเราต้องไม่สูญเสียธรรมชาติอีก
‎จากนี้ไป เรายอมให้โลกร้อนขึ้นสูงสุด ‎ได้แค่ 1.5 องศาเซลเซียส
‎ซึ่งเท่ากับการไม่สูญเสียธรรมชาติอีกเลย
‎ขีดความปลอดภัยของโลกอย่างที่สาม ‎เกี่ยวข้องกับหลอดเลือดของโลก
‎เพราะน้ำสะอาดคือพื้นฐานสำคัญอีกอย่าง
‎ที่สังคมพึ่งพาอาศัย
‎คุณรู้ไหมว่าคุณกับผมต้องการน้ำสะอาด
‎ประมาณสัก 3,000 ลิตร
‎ต่อคนต่อวันเพื่อให้เรามีชีวิตอยู่รอดน่ะ
‎คุณคงบอกว่า "พระเจ้า สามพันลิตรเหรอ ‎น้ำสามตันเชียวนะ เป็นไปได้ยังไง"
‎ครับ เราต้องการน้ำแค่ 50 ลิตร ‎สำหรับสุขอนามัยและดื่ม
‎ประชากรในประเทศร่ำรวย ‎ใช้น้ำอีกประมาณร้อยลิตร
‎สำหรับซักล้าง และความจำเป็นต่างๆ ในบ้าน
‎ส่วนอุตสาหกรรมต้องการอีก ‎สัก 150 ก็รวมได้ประมาณ 300 ลิตร
‎แต่ที่เหลือ 2,500 ลิตรหรือราวๆ นั้น ‎มีไว้สำหรับอาหาร
‎เราต้องการน้ำสะอาดจำนวนนั้น ‎เพื่อผลิตทุกสิ่งที่อยู่บนจาน
‎ที่เรากินเป็นอาหาร
‎น้ำสะอาดมีความสำคัญเป็นพิเศษสำหรับโยฮัน
‎น้ำคือหัวข้อวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกของเขา
‎และเวลาทำวิจัยหลายปี ‎ในภูมิภาคกึ่งแห้งแล้งของแอฟริกา
‎ผมน่ะ ใช้เวลาตั้งแต่อาทิตย์ขึ้นจนอาทิตย์ตก
‎เดินไปทั่ว เหงื่อแตกเหมือนอาบน้ำ
‎เพื่อเก็บข้อมูล
‎ขุดหน้าตัดของดิน
‎เก็บตัวอย่างดิน วัดความชื้นในดิน
‎เก็บข้อมูลความเร็วลมและปริมาณน้ำฝน
‎ผมเคยวัดพื้นที่ใบต่อพื้นที่ปลูกมาแล้ว ‎คุณนึกดูเถอะ คุณคงนึกไม่ออกว่า
‎นักวิทยาศาสตร์ต้องระวังแค่ไหนในการวัด
‎ขนาดของใบไม้ทั้งหมด ‎ภายในหนึ่งตารางมิลลิเมตร
‎เขาต้องการรายละเอียดเหล่านี้ ‎เพื่อตอบคำถามที่ใหญ่กว่านั้นมาก
‎เราต้องการน้ำมากแค่ไหนถึงจะพอป้อนชาวโลก
‎คำตอบคร่าวๆ ของผม ‎สมัยผมทำวิทยานิพนธ์ปริญญาโทก็คือ
‎"ครับ ดูเหมือนจะมีปริมาณน้ำมากพอ"
‎แต่เหรียญย่อมมีสองด้าน
‎การใช้น้ำสะอาดมีเกณฑ์กลางไหม
‎ที่เมื่อเกินเกณฑ์แล้วระบบจะเริ่มพังทลาย
‎ที่จริงเราตรวจสอบที่ลุ่มน้ำทุกแห่งในโลกแล้ว
‎จากนั้นเราก็
‎กำหนดปริมาณขั้นต่ำ
‎ของน้ำไหลผ่านซึ่งที่ลุ่มน้ำนั้นควรมี
‎เพื่อรักษาความชุ่มชื้นโดยรอบ
‎ซึ่งทำให้ระบบนิเวศอุดมสมบูรณ์
‎มีแหล่งน้ำสะอาดเพียงพอ ‎มีที่ลุ่มน้ำที่มีน้ำไหลผ่านเพียงพอ
‎ปริมาตรของน้ำจากแม่น้ำแต่ละแห่ง ‎ที่เรานำมาใช้ในปัจจุบัน
‎ทำให้เห็นสาเหตุที่แม่น้ำหลายแห่งใกล้แห้งเหือด
‎เท่าที่การประเมินของเราบอกในตอนนี้ ‎ปริมาณน้ำสะอาดทั่วโลกของเรา
‎ยังอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัย
‎แต่เรากำลังมุ่งหน้าสู่เขตอันตรายอย่างรวดเร็ว
‎ขีดความปลอดภัยของผืนพิภพอย่างสุดท้าย
‎เกี่ยวกับการหมุนเวียนของธาตุอาหาร ‎ไนโตรเจน และฟอสฟอรัส
‎ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของสรรพชีวิต
‎และส่วนประกอบสำคัญของปุ๋ย
‎โยฮันสังเกตเห็นจากประสบการณ์ตัวเองว่า ‎เมื่อใช้ธาตุอาหารเกินขนาดส่งผลกระทบยังไง
‎เขามีวัยเด็กในฤดูร้อน ‎บนเกาะแห่งหนึ่งกลางทะเลบอลติก
‎เราชอบตกปลามาก
‎ส่วนใหญ่ ผมมาตกปลากับเพื่อนสนิทที่นี่ อันเดอร์ส
‎แล้วก็น้องชายของผม นิคคลอส และ...
‎ส่วนใหญ่ก็จะมีเราสามคน
‎ที่บอกพ่อแม่ผมได้แทบจะเต็มปากเต็มคำว่า
‎"มื้อเย็นนี้อยากได้ปลาสักหน่อยไหมฮะ"
‎แล้วเราก็จะกลับบ้าน ‎พร้อมปลาที่จับมาได้เป็นเรื่องปกติ
‎ครั้งหนึ่งที่เราออกไปผจญภัย
‎ไกลออกไปสักสองไมล์ทะเลกลางทะเลบอลติก
‎แถวนั้นเราจะตกปลาคอดได้ด้วยมือเปล่า
‎ตอนนั้นผมเก่งที่สุดเรื่องล้างทำความสะอาดปลา
‎ผ่านไปสักชั่วโมง ผมก็ต้องเลิกตกปลา
‎เพราะเราได้ปลาคอดมากซะจน ‎ทางเดียวที่จะเอาปลากลับบ้านได้
‎คือเราจะต้องแล่ปลาบนเรือเลย
‎ถ้าทำแบบนั้นเราจะเห็นนกนางนวลมารุมล้อมเรา
‎เพราะมันมีเยอะมากน่ะ
‎ตับไตไส้พุงปลา และชิ้นส่วนของปลาที่ผมแล่ไว้
‎เต็มลำเรือ
‎มันคือเรื่องน่าตื่นเต้นมากๆ สำหรับเด็กคนหนึ่ง
‎หลายสิบปีต่อมา ปัจจุบัน ‎สถานการณ์เปลี่ยนไปสิ้นเชิง
‎เราไม่เห็นใครคิดจะออกไปจับปลาคอด
‎เพราะมันว่างเปล่าจริงๆ
‎สภาพทั่วไปดูเหมือนเดิมนะ ‎จากที่เป็นในทศวรรษ 1970 และ 1980
‎เมื่อเรามองดูจากเบื้องบน
‎แต่เมื่อเราพิจารณาที่นี่จากเบื้องล่าง ‎บางอย่างแตกต่างสิ้นเชิง
‎สมัยโยฮันเป็นเด็ก ทะเลบอลติก ‎มีสภาพแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์
‎ควบคุมโดยปลานักล่าอย่างปลาคอด
‎แต่ขณะที่การประมงเกินขนาด ‎ทำให้ปลาลดลงจำนวนมาก
‎ปุ๋ยที่โดนน้ำชะล้างจากทุ่งรอบๆ
‎ได้ไหลลงทะเลบอลติกจนทำให้เกิดหายนะ
‎ปัจจุบันมันคือทะเลที่มีมลพิษมากที่สุดในโลก
‎เมื่อเรามีทะเลหลายแห่งทั่วโลก ‎ที่มีสภาพเทียบเท่าบอลติก
‎นั่นแหละสาเหตุที่ทำให้เรากังวลอย่างยิ่ง
‎เพราะมันเป็นสัญญาณ
‎บอกว่าทั้งโลก
‎ค่อยๆ สูญเสียศักยภาพในการเยียวยาตัวเอง ‎และค่อยๆ อ่อนแอลงเรื่อยๆ
‎เอเลน่า เบนเนตต์คือ ‎ผู้เชี่ยวชาญเรื่องผลกระทบของปุ๋ย
‎เราเอาไนโตรเจนจากอากาศ ‎และแปรรูปมันทางเคมี
‎ให้อยู่ในรูปแบบซึ่งพืชเอาไปใช้ได้
‎หรือในกรณีของฟอสฟอรัส เราขุดมันออกจากดิน
‎เราสกัดแร่ธาตุออกมา
‎เราพัฒนาวิถีทางเคมีเหล่านี้ ‎หรือวิธีสกัดแร่ฟอสฟอรัส
‎จนมีประสิทธิภาพมากกว่าเดิมมาก
‎และให้ผลผลิตเพิ่มหลักๆ สองเท่า สามเท่า
‎หรือแม้แต่สี่เท่า
‎ในการผลิตอาหารทั่วโลก
‎เป็นวิธีทรงคุณค่าในการ ‎ป้อนอาหารชาวโลกที่เพิ่มขึ้น
‎แต่เราติดนิสัยใส่ปุ๋ยเกินขนาด
‎มากกว่าที่พืชผลเอาไปใช้ได้จริง
‎ธาตุอาหารที่ไม่ได้ใช้เลยถูกชะล้างลงแม่น้ำ
‎ทำให้แม่น้ำได้รับปุ๋ยมากเกินไปเช่นกัน
‎เราเรียกกระบวนการนี้ว่า ‎"ปรากฏการณ์ยูโทรฟิเคชัน"
‎เราได้เห็นสาหร่ายเติบโตสะพรั่ง
‎มันดูเหมือนคราบสีเขียวอมฟ้าบนผิวทะเลสาบ
‎มักจะเหม็นมาก
‎เพราะเรากำลังดมกลิ่นสาหร่ายเน่า
‎เมื่อมันกำลังย่อยสลาย มันก็ใช้ออกซิเจน
‎ออกซิเจนในน้ำที่ลดลง ‎เปลี่ยนองค์ประกอบทางเคมี
‎ของตะกอนก้นทะเลสาบ ‎ทำให้มีการปล่อยก๊าซฟอสฟอรัสมากขึ้น
‎ต่อมาไม่นานเมื่อคุณเจอปัญหาปรากฏการณ์ ‎ยูโทรฟิเคชัน ก็เหมือนทะเลสาบบอกว่า
‎"ดีเลย เราจะทำให้มันแย่ลง"
‎แล้วมันก็สร้างวงจรตอบรับเชิงบวก
‎ซึ่งก็คือผลิตก๊าซฟอสฟอรัสมากขึ้นเรื่อยๆ
‎ลงทะเลสาบนี้ซึ่งโดยตัวมันเอง ‎ก็ทำให้มันอยู่รอดในภาวะนั้น
‎เรายังมีปัญหาเดียวกันนี้
‎จากปรากฏการณ์ยูโทรฟิเคชันในทะเล
‎ซึ่งเราได้สิ่งที่เรียกว่าเขตมรณะ
‎จากธาตุอาหารตัวเดียวกัน
‎และตอนนี้เรามีเขตมรณะแบบนี้
‎หลายร้อยแห่งทั่วโลก
‎ปรากฏการณ์ยูโทรฟิเคชันในทะเล ‎อาจเป็นตัวการสำคัญหนึ่ง
‎ทำให้เกิดเหตุการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ ‎ของโลกหนึ่งในห้าครั้งก่อนหน้านี้
‎ปัจจุบัน
‎เขตมรณะบางแห่งขยายพื้นที่
‎ปกคลุมเป็นบริเวณหลายหมื่นตารางกิโลเมตรแล้ว
‎การที่เราใช้ฟอสฟอรัสและไนโตรเจนมากเกินไป
‎คือหนึ่งในผลกระทบร้ายแรงที่สุด ‎แต่มีคนรับรู้น้อยที่สุด
‎ที่เกิดขึ้นบนผืนพิภพ
‎เราเข้าสู่เขตอันตรายลึกมากแล้ว
‎เราก้าวข้ามขีดความปลอดภัย ‎ของการใช้ธาตุอาหารมาไกล
‎เราไม่ได้คิดถึงเรื่องแบบนี้บ่อยนัก
‎ฉันคิดว่าเราจำเป็นต้องคำนึงถึง ‎ขีดจำกัดนี้จริงจังมากกว่าที่เป็นอยู่
‎ธาตุอาหาร น้ำ ป่าไม้
‎ความหลากหลายทางชีวภาพ และภูมิอากาศ
‎ห้าองค์ประกอบสำคัญของโลกเรา
‎ที่ควบคุมเสถียรภาพ
‎และค้ำจุนการอยู่รอดของเราเอง
‎แต่โยฮันกับเพื่อนร่วมวิชาชีพรู้ว่า ‎นี่ยังไม่ใช่ภาพรวมทั้งหมด
‎พวกเขายังไม่ได้อธิบายถึง ‎ปัญหาหนึ่งที่มีคนรู้น้อยมาก
‎ซึ่งกำลังเกิดขึ้นในมหาสมุทร
‎ผลกระทบของปัญหานี้อาจทำลาย ‎เสถียรภาพของโลกมากกว่าเรื่องอื่น
‎เมื่อเราปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ‎สู่ชั้นบรรยากาศ
‎จำนวนหนึ่งในสามนั้นจะจมลงทะเล
‎เทอร์รี่ ฮิวส์ร่วมงานใกล้ชิด
‎กับโยฮันมานานหลายปี
‎ซึ่งทำให้เคมีของทะเลเปลี่ยนไป
‎มันเปลี่ยนค่าพีเอช
‎และทำให้น้ำทะเลมีค่าความเป็นด่างน้อยลง ‎หรือเป็นกรดมากขึ้น
‎นี่คือที่มาของชื่อ "ปรากฏการณ์ทะเลกรด"
‎เมื่อก๊าซคาร์บอนไดออกไซต์ละลายในน้ำทะเล
‎มันก็สร้างกรดคาร์บอนิก
‎น้ำทะเลบริเวณที่เย็นกว่ายิ่งเป็นกรดง่าย
‎หลายสิบปีที่ผ่านมา
‎มหาสมุทรของโลกกลายเป็นกรดมากขึ้น 26%
‎และตราบใดที่ความเข้มข้น ‎ของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์
‎ในชั้นบรรยากาศยังคงสูง
‎มหาสมุทรจะกลายเป็นกรดต่อไป
‎กรดทำปฏิกิริยากับสารเคมีต่างๆ ในน้ำ ‎เรียกว่าคาร์บอเนตไอออน
‎ซึ่งทำให้สารเคมีต่างๆ ลดความเข้มข้น
‎มันส่งผลต่อสิ่งมีชีวิตหลายกลุ่มมาก
‎โดยเฉพาะสิ่งมีชีวิตที่ต้องการ
‎คาร์บอเนตให้กระดูกเจริญเติบโต
‎เช่น มอลลัสกา หอยนางรม หอยแมลงภู่
‎ปรากฏการณ์ทะเลกรดมีประวัติที่น่ากลัว
‎ค่าความเป็นกรดที่เปลี่ยนแปลงอยู่ทั่วโลก
‎ค่าพีเอชของทะเลที่เปลี่ยนไปอาจทำให้เกิด ‎การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ได้จริงๆ
‎เราเคยเห็นปรากฏการณ์นี้ซ้ำๆ ‎ในบันทึกทางธรณีวิทยา
‎ดังนั้น การที่เราทำให้
‎ภูมิอากาศของโลกเปลี่ยนไป ‎เท่ากับเรากำลังเล่นกับไฟ
‎ในรูปของผลที่ไม่คาดคิด
‎จากการก้าวผ่านขีดจำกัดความปลอดภัยของโลก
‎สู่อาณาเขตที่เรายังไม่เคยไปถึง
‎เรายังอยู่ในเขตปลอดภัย ‎สำหรับปรากฏการณ์ทะเลกรด
‎แต่เรากำลังขยับเข้าสู่เขตอันตราย
‎และความเป็นไปได้ที่จะเกิด ‎การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ขั้นหายนะ
‎ในบรรดาความซับซ้อนทั้งหมดของโลก
‎โยฮันกับเพื่อนร่วมอาชีพค้นพบว่ามีเก้าระบบ
‎ที่รักษาเสถียรภาพของโลกเรา
‎แต่พวกเขายังไม่รู้ว่า
‎ขีดจำกัดความปลอดภัย ‎ของระบบสองในเก้านั้นอยู่ตรงไหน
‎ขอบเขตแรกคือสารปนเปื้อนหลากหลายชนิด ‎ที่มนุษย์สร้างขึ้น
‎เราเรียกมันว่า "สสารหรือ ‎สิ่งมีชีวิตสังเคราะห์" ซึ่งรวมทุกอย่าง
‎ตั้งแต่ขยะนิวเคลียร์ สารพ็อพหรือ ‎สารเคมีอินทรีย์ที่มีฤทธิ์คงตัว
‎ไปจนถึงปริมาณดูดซึมของโลหะหนัก
‎และไมโครพลาสติก
‎มนุษย์สร้างวัตถุใหม่ๆ นับแสนชนิด
‎และทุกชนิดนั้นสามารถสร้างหายนะแก่สิ่งแวดล้อม
‎แต่ขอบเขตนี้ยังไม่มีตัวชี้วัดเชิงปริมาณ
‎เราไม่รู้ผลกระทบระยะยาว
‎หรือผลกระทบสะสมของสารปนเปื้อนเหล่านี้เลย
‎แต่ส่วนใหญ่มีศักยภาพ ‎สร้างความเปลี่ยนแปลงไปทั่วโลก
‎ถ้าไม่มีการควบคุมบ้าง
‎มีสารปนเปื้อนรูปแบบหนึ่ง ‎ที่ส่งผลกระทบระดับโลกไปแล้ว
‎ผลกระทบรุนแรงมาก จนเรากำหนด ‎ขีดความปลอดภัยให้มันโดยเฉพาะ
‎แอโรซอลคืออนุภาคต่างๆ ในชั้นบรรยากาศ
‎มันคือสิ่งที่เราเรียกอนุภาคปนเปื้อนในอากาศ
‎(แอโรซอล)
‎ปริมาณ 75% ของแอโรซอลปนเปื้อน ‎มาจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิล
‎เรามองเห็นมันเป็นหมอกจางๆ บนฟ้า
‎เพราะมันตัดแสงแดด ‎และกระจายแสงเหมือนกระจก
‎ซึ่งทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า "ภาวะโลกมืด"
‎วีระปาทานใช้เวลาชั่วชีวิต
‎ศึกษาอากาศรอบตัวและเบื้องบน
‎อีกทางที่แอโรซอลกระทบภูมิอากาศโลก
‎เพราะเราไปปิดกั้นแสงแดด ‎ซึ่งเป็นแหล่งพลังงานสำคัญ
‎เพิ่มอุณหภูมิให้แก่โลก ‎แอโรซอลเหล่านี้ทำให้โลกเย็นลง
‎เมื่อคุณได้ยินนักภูมิอากาศวิทยาศาสตร์ ‎อย่างผมบอกว่าแอโรซอลทำให้โลกเย็นลง
‎และครอบทับภาวะโลกร้อน ‎คุณอาจคิดว่า "ก็ดีแล้วนี่"
‎แต่น่าเสียดายที่มันไม่ใช่
‎เพราะการครอบทับภาวะโลกร้อนแบบนี้
‎ทำให้เราแค่ไม่เห็นความร้ายกาจ ‎ของก๊าซเรือนกระจกเต็มตา
‎ปรากฏการณ์ทำความเย็น ‎จากแอโรซอลแบบนี้ครอบทับ
‎ภาวะโลกร้อนประมาณ 40%
‎ซึ่งแลกมาด้วยราคาแสนแพง
‎มลพิษทางอากาศทำให้คนตาย ‎มากกว่าเจ็ดล้านคนต่อปี
‎และโดยเฉลี่ยทำให้อายุขัยของแต่ละคน
‎ลดลงไปสามปี
‎โดยที่เรายังไม่รู้ขีดความปลอดภัย ‎ของมลพิษทางอากาศที่โลกรองรับได้
‎เมื่อดูเฉพาะคนตายเจ็ดล้านห้าแสนคน
‎จากอนุภาคเหล่านี้ ผมคงบอกได้ว่าเราก้าวข้าม
‎ขีดความปลอดภัยของแอโรซอลมาไกลแล้ว
‎สุดท้าย พรมแดนแห่งที่เก้าคือชั้นโอโซน
‎มันคือพรมแดนเดียวที่มีเอกลักษณ์แตกต่างจากพวก
‎เพราะเรากำลังมุ่งไปถูกทาง
‎โอโซนสกัดอันตราย
‎ของรังสีอัลตราไวโอเล็ตซึ่งส่งผลกระทบโดยตรง
‎ต่อดีเอ็นเอของเรา ‎และทำให้เกิดโรคร้าย เช่น มะเร็งผิวหนัง
‎นี่เองคือสาเหตุที่ว่าทำไมเมื่อมีการค้นพบ
‎รูโหว่ในชั้นโอโซน ‎แถบแอนตาร์กติกาในทศวรรษ 1980
‎ทั้งโลกถึงได้ตื่นตระหนก
‎การค้นพบรูโหว่ในชั้นโอโซน
‎ซึ่งเกิดจากการปล่อยสารเคมีปนเปื้อน ‎เข้าสู่ชั้นบรรยากาศ
‎ชักชวนให้หลายชาติทยอยเลิกใช้สารเคมีเหล่านั้น
‎มันยอดเยี่ยมมากที่ข้อมูลเตือนภัยทางวิทยาศาสตร์
‎แปลเป็นการปฏิบัติงานของรัฐ
‎นี่คือตัวอย่างแรกและตัวอย่างเดียว
‎ที่เราสามารถบริหารจัดการโลกได้จริง
‎ที่จริงเราสามารถย้อนกลับสู่พื้นที่ปลอดภัย
‎ในขีดจำกัดของโลกที่เราเคยรุกล้ำ
‎เข้าสู่เขตอันตรายร้ายแรงไปแล้ว
‎เราเคยย้อนกลับสู่พื้นที่ปลอดภัยได้แล้วจริงๆ
‎วิเศษมากที่ได้เห็นสิ่งนี้
‎นักวิทยาศาสตร์ส่งเสียงเตือนและทั่วโลกปฏิบัติ
‎เพราะโยฮันกับเพื่อนร่วมอาชีพของเขา
‎ตอนนี้เราถึงรู้ว่าโลกมีพรมแดนเก้าแห่ง
‎และรู้ขีดความปลอดภัยในพรมแดนนั้น
‎เมื่อรวมกับชั้นโอโซน อย่างน้อยตอนนี้เราก็
‎อยู่ในเขตปลอดภัยของ ‎ปรากฏการณ์ทะเลกรดและการใช้น้ำสะอาด
‎เรายังไม่รู้ว่าเราเข้าใกล้ ‎เขตอันตรายแค่ไหนแล้ว
‎สำหรับมลพิษทางอากาศ ‎หรือสสารปนเปื้อนใหม่อื่นๆ
‎แต่ที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือ เราก้าวข้าม
‎ขีดความปลอดภัยในพรมแดนอย่างน้อยสี่แห่ง
‎ภูมิอากาศ ป่าไม้ ธาตุอาหาร ‎และความหลากหลายทางชีวภาพ
‎ตอนนี้เรากำลังก้าวข้ามจุดเปลี่ยน ‎ที่โลกไม่อาจเยียวยาตัวเองได้อีกแล้ว
‎และเราหมิ่นเหม่จนน่ากลัว ‎ที่จะเปลี่ยนโลกเข้าสู่สภาพ
‎ที่ไม่สามารถค้ำจุนอารยธรรมของเราเอง
‎สิ่งที่เราเห็นในโลกปัจจุบัน ‎คือหลักฐานว่าระบบต่างๆ มีขีดจำกัดที่โลกรับได้
‎เราเห็นหลักฐานชัดเจน
‎เพราะสภาพอากาศเกินขีดความปลอดภัย
‎เพราะเราสูญเสียความหลากหลาย
‎ทางชีวภาพในระดับที่อันตรายมาก
‎เราเริ่มเห็นภัยแล้งเพิ่มขึ้นหลายที่ ‎เห็นผลกระทบต่อป่าฝน
‎เห็นไฟไหม้ป่าในออสเตรเลียและในแอมะซอน
‎เราเห็นน้ำแข็งละลายในอัตรารวดเร็ว ‎เห็นระบบแนวปะการังพังทลาย
‎สำหรับนักวิทยาศาสตร์ที่เป็นประจักษ์พยาน ‎เห็นความเปลี่ยนแปลงบนโลกเหล่านี้
‎ความสูญเสียเป็นมากกว่าแค่ตัวเลข
‎เทอร์รี่ ฮิวส์ใช้เวลาทั้งชีวิตศึกษาแนวปะการัง
‎ปะการังที่ซีดขาวแสดงว่าป่วยหนัก
‎ปรากฏการณ์ปะการังฟอกขาว ‎เกิดขึ้นเมื่อน้ำทะเลรอบๆ อุ่นเกินไป
‎ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นบ่อยและรุนแรงขึ้น
‎ซึ่งเป็นผลจากสภาวะโลกร้อน
‎ในสภาพที่อุณหภูมิสูงขึ้นอย่างมาก เราได้เห็น
‎ปรากฏการณ์ฟอกขาวหลายครั้งในหลายสิบปีมานี้
‎พวกมันตายได้เร็วมาก
‎สีขาวหมายถึงพวกมันสุก
‎ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของปรากฏการณ์ฟอกขาว
‎รุนแรงกว่าพายุหมุนเขตร้อนระดับห้าถึงสิบเท่า
‎ดังนั้น ปรากฏการณ์นี้ส่งผลกระทบ ‎ใหญ่หลวงอย่างที่ประเมินไม่ได้
‎แถมยังเกิดขึ้นถี่มาก
‎เทอร์รี่ศึกษาเกรตแบร์ริเออร์รีฟ
‎พืดปะการังที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎ปรากฏการณ์ปะการังฟอกขาว ‎เคยเกิดขึ้นเฉพาะที่และหายาก
‎แต่ในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา
‎คลื่นความร้อนในทะเล ‎ก่อให้เกิดการฟอกขาวเป็นวงกว้าง
‎ปรากฏการณ์ฟอกขาวครั้งใหญ่ที่สุดสามในห้าครั้ง
‎เกิดขึ้นในช่วงห้าปีที่ผ่านมานี้เอง
‎เราเป็นห่วงเรื่องความถี่หรือระยะห่าง
‎ของปรากฏการณ์แต่ละครั้ง
‎เราเคยเห็นมาแล้ว ‎ปรากฏการณ์ฟอกขาวที่เกิดขึ้นติดๆ กัน
‎เป็นครั้งแรกที่เกรตแบร์ริเออร์รีฟ
‎ในฤดูร้อนปี 2016 และ 2017
‎การเว้นระยะของปรากฏการณ์ ‎เป็นสิ่งสำคัญมากเพื่อให้ปะการังฟื้นตัว
‎ปะการังครึ่งหนึ่งในแนวนี้ตายแล้ว
‎งานของเทอร์รี่ต้องทำการสำรวจทางอากาศ
‎เพื่อบันทึกขอบเขต ‎ปรากฏการณ์ฟอกขาวแต่ละครั้ง
‎เมื่อเราทำการสำรวจทางอากาศ
‎เราจะบินให้ช้าที่สุด
‎ต่ำที่สุดเท่าที่ทำได้เพื่อจะได้เห็น ‎ปะการังแต่ละส่วน และทำการประเมินได้ว่า
‎มีจำนวนมากเท่าไหร่ที่ถูกฟอกขาว ‎หรือเท่าไหร่ที่ไม่โดน
‎ปะการังเป็นสีขาวหมด
‎ใช่ แย่เลย
‎คุณเห็นแนวปะการังสีขาว ‎ได้จากที่ไกลหลายกิโลเมตร
‎เพราะมันเหมือนเรืองแสง ‎มีปะการังสีขาวจำนวนมากในแนวนี้นั่นเอง
‎ผมเจอยอดสุดของแนวที่กว้างมากและขาวโพลน
‎เราทำการสำรวจแบบนี้มาห้าครั้งแล้ว
‎ผมเป็นคนนำอยู่สามครั้ง
‎สามครั้งสุดท้ายสำรวจในปี 2016 ‎ปี 2017 และปี 2020
‎มันเป็นงานที่ผมหวังว่าจะไม่มีวันต้องทำ
‎เพราะมันเป็นงานที่ปะทะกับความเลวร้ายเต็มๆ
‎ขอโทษครับ
‎เรากำลังมุ่งหน้าสู่อนาคต
‎ซึ่งมีเกรตแบร์ริเออร์รีฟ
‎เป็นสุสานปะการัง
‎นักสร้างแบบจำลองสภาพอากาศบอกเรา
‎นักชีววิทยาว่า
‎การปล่อยก๊าซเรือนกระจกตามปกตินี้
‎จะทำให้เกิดปรากฏการณ์ฟอกขาวติดกัน
‎ทุกฤดูร้อนภายในสิ้นศตวรรษนี้
‎ปรากฏการณ์ฟอกขาว ‎คือจุดเปลี่ยนที่ไม่อาจฟื้นคืนได้
‎นักวิทยาศาสตร์และนักนิเวศวิทยาเช่นผม
‎คุยกันมาหลายสิบปีเรื่องภาวะโลกร้อน
‎มันน่าหงุดหงิดมากที่ไม่มีใครฟังเรา
‎ผมโกรธ
‎ผมไม่ได้เศร้า ผมโกรธ
‎มีเหตุผลสมควรแก่การหงุดหงิดครับ
‎เพราะวิทยาศาสตร์บอกไว้ชัดเจน
‎และบอกไว้มานาน 30 ปีแล้ว แต่ว่า
‎เราก็ยังไม่เคลื่อนไปในทิศทางที่ถูกต้อง
‎ฉันอยากให้คุณตื่นตระหนก
‎ฉันอยากให้คุณกลัวแบบที่ฉันกลัวอยู่ทุกวัน
‎แล้วฉันก็อยากให้คุณลงมือทำ
‎ฉันอยากให้คุณทำแบบที่คุณทำหากเจอเหตุวิกฤติ
‎ฉันอยากให้คุณทำเหมือนบ้านคุณกำลังลุกเป็นไฟ
‎เพราะมันเป็นอย่างนั้น
‎ไฟป่าในออสเตรเลีย ‎ลุกลามรุนแรงนานหลายเดือน
‎ทำลายพื้นที่จำนวนมาก ‎ทางฝั่งตะวันออกของประเทศ
‎ปี 2020 ออสเตรเลียทุกข์ทน ‎ฝ่าฤดูร้อนที่เหมือนมาจากนรก
‎และทางออกเดียวของเราตอนนี้คือ
‎หนทางเสี่ยงเจอไม้ล้มและเปลวไฟ
‎ประกอบกับอากาศที่ร้อนเป็นประวัติการณ์ ‎และภัยแล้งรุนแรงนานหลายเดือน
‎ผืนดินเกือบ 130 ล้านไร่ถูกเผาวอดวาย
‎ผู้คนกลัวว่านี่จะกลายเป็นชีวิตปกติแบบใหม่
‎แต่วิทยาศาสตร์บอกว่าจะไม่มีชีวิตปกติอีกแล้ว
‎แดเนียล เทเคราทำการศึกษา ‎นกกระตั้วดำขนวาว
‎หนึ่งในนกที่เชื่องที่สุดในออสเตรเลีย
‎นกกระตั้วดำขนวาวยอมให้มนุษย์ใกล้ชิดสนิทสนม
‎มันจะเรียนรู้จักคุณ ‎และจดจำว่าคุณไปแถวไหนเป็นประจำ
‎ฉันว่ามันตั้งใจทำความรู้จักเรา
‎คุณจะเข้าไปหามันได้ นั่งใต้ต้นไม้
‎ที่พวกมันกำลังหาอาหาร ‎ คุณจะได้ทำความรู้จักนกแต่ละตัว
‎ทันทีที่คิดว่าปลอดภัยจะทำได้
‎แดเนียลก็กลับเข้าหนึ่งในพื้นที่วิจัยหลักของเธอ
‎บนเกาะจิงโจ้นอกฝั่งเซาท์ออสเตรเลีย
‎เดือนกุมภาพันธ์แล้ว ‎เป็นฤดูกาลทำรังของนกกระตั้ว
‎ไม่มีร่องรอยของสัตว์ป่าสักตัว
‎ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
‎มันดูเหมือน
‎การสังหารหมู่ที่สุด
‎มันแทบจะเหมือนว่าฉันกำลังมองสถานที่แปลกหน้า
‎แทบจะเหมือนไม่มีทางใช่ที่เดิม
‎เพราะมันแปลกตาสุดๆ
‎ใช่ ฉันใช้เวลาสี่ปีที่ผ่านมา
‎ทำงานอยู่ตรงนี้เลย ดังนั้นนี่จึงเป็น...
‎ใช่ นี่จึงเป็นเรื่องที่ทำใจยาก จุดนี้เคยเป็น...
‎แหล่งที่มีกิจกรรมเอะอะวุ่นวายทุกเย็น
‎ตรงนี้น่าจะได้เห็นลูกนก
‎น่าเศร้ามากค่ะ
‎พระเจ้า
‎ฉันรู้จักรังนี้
‎รู้จักดีมาก
‎มันแย่สุดๆ ที่ได้เห็นอะไรแบบนี้
‎และที่หลงเหลือมีแค่
‎ปลอกเหล็กไหม้กองอยู่บนพื้น
‎คือปลอกเหล็กนี้น่ะ
‎เราเอามาใส่ไว้ที่ต้นไม้ซึ่งมีนกทำรัง
‎เพื่อปกป้องนกจากพวกพอสซั่ม
‎ไม่ให้ไปล่าลูกนก
‎และการได้เห็นปลอกเหล็กนี้อยู่รอบตัวฉัน
‎มีแต่ปลอกอยู่บนพื้น
‎ของพวกนี้ไม่พอจะช่วยพวกมันน่ะ
‎นี่คือหายนะของระบบนิเวศ แน่นอนที่สุด
‎ไฟป่าในปี 2020 นับเป็นครั้งรุนแรงที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์ของออสเตรเลีย
‎นักภูมิอากาศวิทยาพูดกันในประเด็นเหล่านี้
‎มานานแล้ว
‎(ดร. แดเนียล เทเครา ‎มหาวิทยาลัยควีนส์แลนด์)
‎เราคาดด้วยว่าอาจเกิดเรื่องแบบนี้
‎แต่ฉันคิดว่าไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้
‎หรือรุนแรงขนาดนี้
‎นักวิทยาศาสตร์ประเมินว่า
‎ไฟป่าครั้งนี้สังหารและทำให้สัตว์ ‎สามพันล้านตัวย้ายถิ่นฐาน
‎สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 1.43 ล้านตัว
‎สัตว์เลื้อยคลาน 2.46 พันล้านตัว
‎นก 180 ล้านตัว
‎และกบ 51 ล้านตัว
‎เป็นตัวเลขที่มหาศาลมาก
‎ส่งผลตามมาหลายอย่างมาก
‎ฉันไม่รู้จะทำความเข้าใจเรื่องนี้ยังไง
‎นี่ไม่ใช่สิ่งที่นักอนุรักษ์ ‎สิ่งแวดล้อมอย่างเราควรเจอ
‎ฉันคิดว่านี่คือสัญญาณเตือนภัย
‎ฤดูไฟป่าของออสเตรเลียครั้งนี้ ‎ทำให้เราเห็นชัดเจนว่าตอนนี้แหละ
‎มันส่งผลกระทบเราในปัจจุบัน
‎และมันจะส่งผลเสียหลายอย่างไปอีกนาน
‎มันจะไปไหนได้
‎ไฟป่าและปรากฏการณ์ปะการังฟอกขาว ‎เกิดจากการรุกล้ำขีดความปลอดภัยของภูมิอากาศ
‎แต่หายนะของธรรมชาติต่างหาก ‎ที่เป็นตัวการแท้จริงทำให้เกิด
‎ผลกระทบวงกว้างที่สุดเท่าที่เคยมีมา ‎ซึ่งทำให้โลกขาดเสถียรภาพ
‎โรคระบาดโควิด-19
‎มันกระทบชีวิตของคุณพอๆ กับที่กระทบชีวิตของผม
‎โควิด-19 ส่งผลกระทบต่อโลกทั้งใบ
‎โดยที่เราไม่สามารถรับมือได้
‎บริการด้านสาธารณสุขรับรองไม่ไหว
‎และทำให้เศรษฐกิจทรุดไปทั่วโลก
‎(ขอต้อนรับสู่ถนนคาร์นาบี)
‎แม้หลายคนประหลาดใจ
‎แต่องค์การอนามัยโลก ‎เคยเตือนไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะเกิดขึ้น
‎อยู่ที่ว่าเมื่อไหร่
‎(ดร. มาเรีย นีรา องค์การอนามัยโลก)
‎เราทำลายธรรมชาติ ‎เราทำลายระบบนิเวศของเราเอง
‎เราทำการเกษตรเชิงรุกอย่างหนักหน่วงมาตลอด
‎เราตัดไม้ทำลายป่า ‎อย่างดุเดือดเหลือเชื่อมาตลอด
‎และยิ่งเราใช้ชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่ที่มีมลพิษสูง
‎มีประชากรหนาแน่นมาก
‎ฉันคิดว่าองค์ประกอบทั้งหลายนี้ช่วยกันสร้าง
‎สภาวะที่เหมาะสมให้ไวรัสตัวใหม่ ‎ไม่ว่าจะชนิดไหนแพร่กระจาย
‎เกิดโรคติดเชื้อจากสัตว์สู่คน ‎และแพร่ระบาดในสังคมมนุษย์
‎เมื่อธรรมชาติอ่อนแอจนไม่อาจเยียวยาตัวเอง
‎โรคระบาดไม่ได้เกิดจาก ‎ธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์แน่นอน
‎ในแง่การแพร่กระจายของโรค
‎มันจะเกิดขึ้นเฉพาะกับบางเผ่าพันธุ์ ‎ภายใต้สภาวะบางอย่าง
‎และเมื่อเรารุกล้ำสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรง
‎ดังนั้น สำหรับสุขภาพของมนุษย์ ‎สุขภาพของสัตว์ และสุขภาวะของสิ่งแวดล้อม
‎ทั้งสามอย่างเชื่อมโยงกันแนบแน่น
‎การได้สัมผัสธรรมชาติเป็นสิ่งที่ดี
‎ถ้าเราไม่ทำลายธรรมชาติ
‎ถ้าเราไม่ทำลายระบบนิเวศ
‎ซึ่งเผ่าพันธุ์อื่นอาศัยอยู่ได้
‎โควิด-19
‎ผมว่ามันทำให้เราเข้าใจ
‎เป็นครั้งแรกเลยนะว่า
‎"พระเจ้า ความผิดปกติสักอย่าง ‎ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้
‎จู่ๆ ก็กระทบเศรษฐกิจโลกโดยรวม
‎และสามารถเปลี่ยนชีวิตของฉันในทันที"
‎การปรากฏตัวของโควิด-19 คือ
‎คำเตือนชัดเจนว่าโลกเราย่ำแย่แล้ว
‎แต่มันก็มอบโอกาสให้เราด้วย
‎ให้เรากรุยเส้นทางใหม่สู่อนาคตอีกครั้ง
‎ตอนนี้โยฮันกับเพื่อนร่วมอาชีพของเขา ‎เปิดไฟหน้ารถแล้ว
‎เราได้เห็นขีดความสามารถของโลกชัดเจน
‎เราได้เห็นเส้นทางย้อนกลับสู่พื้นที่ปลอดภัย
‎สู่อนาคตที่ธรรมชาติเยียวยาตัวเองได้มากขึ้น
‎อนาคตที่เราสร้างขึ้นได้
‎เราไม่พูดถึงอีกแล้วว่า ‎จะพัฒนาเศรษฐกิจตรงนี้ให้เติบโต
‎แล้วค่อยลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมทางนี้
‎ไม่แล้ว ตอนนี้สำคัญที่ ‎ภาพแบบจำลองการเติบโตทั่วโลก
‎ที่เน้นความยั่งยืน
‎และยึดแนวทางของโลกนี้ ‎เป็นหลักในทุกอย่างที่จะทำ
‎สิ่งสำคัญสุดเฉพาะหน้าคือ ‎ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกให้เหลือศูนย์
‎และรักษาเสถียรภาพ ‎ของอุณหภูมิโลกให้ต่ำไว้เท่าที่ทำได้
‎หน้าต่างยังเปิดรับเรา
‎ให้สามารถเลี่ยงอุณหภูมิโลกเพิ่มเกินสององศา
‎หน้าต่างเปิดรับอุณหภูมิ 1.5 แล้วด้วยซ้ำ
‎แต่หน้าต่างบานนี้...
‎แค่แง้มเล็กน้อย
‎นับแต่เริ่มการปฏิวัติอุตสาหกรรม
‎เราปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ‎ไปแล้ว 2,400 พันล้านตัน
‎เพื่อรักษาอุณหภูมิให้ต่ำที่ 1.5 องศา
‎เราต้องปล่อยก๊าซนี้น้อยลง 300 พันล้านตัน
‎ถ้าเรายังคงปล่อยก๊าซนี้ที่ 40 พันล้านตันต่อปี
‎งบของเราจะหมดภายในเจ็ดปี
‎แน่นอนว่าเราหยุดไม่ได้ชั่วข้ามคืนหรอก
‎การใช้พลังงานทั้งหมดในโลกนี้
‎ดังนั้นทางปกติเดียวที่จะทำเรื่องนี้คือ
‎ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกทั่วโลก ‎ตั้งแต่ตอนนี้เพราะวิทยาศาสตร์แนะนำชัดเจน
‎ตอนนี้คือโอกาสสุดท้าย ‎ที่เราจะลดการปล่อยก๊าซนี้ได้
‎อะไรคือวิธีที่เร็วที่สุดที่จะลดปริมาณก๊าซ
‎ที่เราจะทำได้ล่ะ
‎ไม่มีงานวิจัยไหนเสนอว่าเราจะ ‎ทำได้เร็วกว่าหกหรือเจ็ดเปอร์เซ็นต์ต่อปี
‎เพราะแค่หกหรือเจ็ดเปอร์เซ็นต์ต่อปี ‎ก็ลดปริมาณก๊าซได้ครึ่งหนึ่งแล้วในสิบปี
‎การลดปริมาณก๊าซได้ครึ่งหนึ่งทุกสิบปี
‎เป็นอัตราเปลี่ยนแปลงแบบยกกำลัง
‎ทุกคนช่วยกันทำได้
‎ผมหมายถึงคุณกับผมต่างคนต่างก็ทำสิ่งนี้ได้
‎เราบอกได้เลยว่า ‎"เอาละ นับจากนี้ไป ฉันกับครอบครัว
‎จะพยายามลดการปล่อยก๊าซ ‎เรือนกระจกครึ่งหนึ่งต่อสิบปี"
‎ซึ่งหมายความว่าเราจะปลอดเชื้อเพลิงฟอสซิล
‎ในหนึ่งชั่วอายุคนหรือในเวลา 30 ปี
‎บริษัทก็ทำได้ ประเทศก็ทำได้ ทั้งโลก
‎ก็ทำได้และต้องทำ
‎แน่นอนว่าการค่อยๆ ลดใช้เชื้อเพลิงฟอสซิล
‎จะพาเราถอยกลับสู่พื้นที่ปลอดภัย
‎ในขอบเขตสภาพอากาศที่โลกรองรับได้
‎มันจะช่วยลดมลพิษทางอากาศได้อย่างมากด้วย
‎และชะลอปรากฏการณ์ทะเลกรด
‎รวมถึงลดปัญหาเรื่องความหลากหลายทางชีวภาพ
‎แต่การงดปล่อยก๊าซเรือนกระจกยังไม่พอ
‎เราต้องลดปริมาณคาร์บอน
‎ที่ทำให้โลกร้อนเกินขนาดอยู่ตอนนี้
‎และมีวิธีหนึ่งที่ได้ผลมาก
‎ปลูกต้นไม้เพิ่ม
‎การที่คนทั่วโลกพยายามปลูกต้นไม้หลายพันล้านต้น
‎อาจเป็นวิธีที่ได้ผลคุ้มค่าที่สุด
‎และประสบความสำเร็จที่สุดวิธีหนึ่ง
‎ในการแก้วิกฤติสภาพอากาศ
‎การปลูกต้นไม้เพิ่มยังสำคัญมาก
‎เพื่อทดแทนคาร์บอนที่เรายังปล่อยสู่ชั้นบรรยากาศ
‎ระหว่างที่เราพยายาม ‎ลดการปล่อยก๊าซให้เหลือศูนย์
‎เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
‎แน่นอนว่า การดูดซับคาร์บอน
‎เป็นแค่ประโยชน์ข้อเดียวของต้นไม้
‎ชีค เอ็มโบร่วมงานกับโยฮันมานานหลายปี
‎เขารณรงค์ให้คนปลูกต้นไม้
‎ต้นไม้ป้องกันดินสึกกร่อน
‎ถ้าไม่มีต้นไม้ ฝนก็จะตกน้อยลง
‎ถ้าเราปลูกต้นไม้ในไร่นา
‎มันจะเพิ่มปุ๋ยให้ดิน
‎และกำลังการผลิตก็จะเพิ่มขึ้น
‎เราอยากนำต้นไม้กลับคืนที่เดิม
‎นั่นคือศูนย์กลางการพัฒนาที่ยั่งยืน
‎งานของเราคือทุกที่ที่ต้นไม้เติบโตได้
‎เราจะปลูกหนึ่งต้น
‎การปลูกต้นไม้และฟื้นฟูโลกธรรมชาติย่อมจะต้อง
‎มีประโยชน์ใหญ่หลวงต่อ ‎ความหลากหลายทางชีวภาพของโลก
‎แต่มันจะช่วยทำให้ ‎สภาพอากาศของเรามีเสถียรภาพด้วย
‎ทำให้เรามีน้ำสะอาดใช้ต่อเนื่อง ‎และมีประโยชน์มหาศาล
‎ในการผลิตอาหารและคุณประโยชน์อื่นๆ
‎ซึ่งธรรมชาติมอบให้เราฟรีๆ
‎ลองนึกดูสิว่า เป็นครั้งแรก ‎นับแต่เริ่มมีมนุษย์ปรากฏ
‎เราจะสามารถตื่นขึ้นมาบนโลก
‎ที่มีสัตว์ป่าเพิ่มขึ้นจากตอนที่เราเข้านอน
‎อีกการสร้างความเปลี่ยนแปลง ‎ที่แทบจะง่ายจนเหลือเชื่อ
‎แต่กลับเป็นหัวใจสำคัญ ‎ในการไม่รุกล้ำขีดจำกัดต่างๆ ของโลก
‎ผมก็ทำได้ คุณก็ทำได้
‎ที่จริงคือทุกคนที่มีเสรีภาพทำได้
‎จงเลือกอาหารที่เรากิน
‎ปัจจุบัน เรื่องน่าตื่นเต้นคือ ‎การกินอาหารมังสวิรัติแบบยืดหยุ่นขึ้น
‎กินเนื้อแดงน้อยลง กินโปรตีนจากพืชมากขึ้น
‎กินผลไม้และถั่วมากขึ้น กินแป้งน้อยลง
‎ถ้าคุณกินอาหารแนวนี้
‎และสมมติว่าทุกคนกินอาหารเพื่อสุขภาพ
‎เราก็อาจกลับเข้าสู่พื้นที่ปลอดภัยได้จริงๆ
‎ไม่ใช่แค่เรื่องสภาพอากาศ ‎แต่เรื่องความหลากหลายทางชีวภาพด้วย
‎การใช้ผืนดิน ใช้น้ำ ‎ใช้ไนโตรเจนและฟอสฟอรัสด้วย
‎น่าตื่นเต้นมากที่การกินอาหารเพื่อสุขภาพ
‎อาจเป็นวิธีสำคัญที่สุด ‎เพียงวิธีเดียวที่ช่วยโลกไว้ได้
‎อีกการสร้างความเปลี่ยนแปลงหนึ่งที่สำคัญ
‎มันจะพาเรากลับสู่เขตปลอดภัย
‎อยู่ในขีดความสามารถที่โลกรองรับได้
‎นึกภาพโลกที่ไม่มีขยะสิ
‎โลกที่ไม่มีอะไรจะให้ทิ้ง
‎ขยะของเราเกิดขึ้นจากการออกแบบ
‎เมื่อเราสร้างผลิตภัณฑ์
‎เราแทบจะไม่ได้สร้าง ‎เพื่อจะใช้ประโยชน์จากวัตถุดิบ
‎ถ้าเราเปลี่ยนระบบการผลิต ‎แบบเส้นตรงเป็นวงกลมล่ะ
‎นั่นคือการออกแบบผลิตภัณฑ์เพื่อที่วัตถุดิบเหล่านั้น
‎สามารถใช้เป็นประโยชน์ได้ทุกชิ้น
‎เราอาจใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ได้ไม่สิ้นสุด
‎จึงมีหลักฐานเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ‎ให้เห็นว่าเศรษฐกิจหมุนเวียน
‎คือรากฐานสำคัญที่เราจะมีโอกาส
‎มอบชีวิตที่ดี
‎แก่พลเมืองโลกทุกคน
‎การลดขยะจะนำเราเข้าใกล้เขตปลอดภัย ‎ทั้งเรื่องสภาพอากาศ
‎ความหลากหลายทางชีวภาพ ‎และโดยเฉพาะธาตุอาหาร
‎สสารใหม่ และมลพิษทางอากาศ
‎ขีดจำกัดที่โลกรองรับได้ ‎ทำให้เราเห็นทางข้างหน้าชัดเจน
‎ทำได้ง่ายๆ เช่นการเลือกใช้พลังงานหมุนเวียน
‎กินอาหารเพื่อสุขภาพ ปลูกต้นไม้
‎ลดการใช้ขยะ
‎เมื่อประกอบรวมกัน ‎สิ่งเหล่านี้เปลี่ยนอนาคตของโลกได้
‎และความวิเศษอยู่ที่การสร้างความเปลี่ยนแปลงนี้
‎จะปรับปรุงชีวิตของเราตอนนี้ให้ดีขึ้นด้วย
‎ต่อให้คุณไม่ห่วงใยโลกนี้เลย
‎และต่อให้คุณไม่สนใจ ‎ความเท่าเทียมบนโลกนี้สักเท่าไหร่
‎เห็นแก่ตัวและสนใจแค่ตัวเอง
‎ครอบครัวของคุณและชีวิตของคุณมากกว่า
‎ซึ่งผมคิดว่ามันก็น่านับถือมาก
‎ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ‎ผู้ดิ้นรนกับการใช้ชีวิตในแต่ละวัน
‎แต่ถึงอย่างไร คุณก็คงอยากกลับสู่พื้นที่ปลอดภัย
‎ทุกคนจะได้ประโยชน์ทันทีกับการมีอากาศสะอาด
‎ทำให้อายุขัยยาวนานขึ้นและมีสุขภาพดีมากขึ้น
‎เด็กๆ ของคุณจะแข็งแรงขึ้น
‎การกลับเข้ามาในขีดจำกัดที่โลกรองรับได้
‎ยังหมายความว่าคุณน่าจะได้ใช้ชีวิต
‎ในสังคมที่มีตลาดมั่นคง มีงานมั่นคง
‎ซึ่งจะลดความเสี่ยงสร้างความขัดแย้ง ‎และเกิดความไม่มั่นคงในสังคมที่คุณอาศัยอยู่
‎ดังนั้น ทุกคน
‎อยากอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยมากกว่าเขตอันตราย
‎ที่ทุกอย่างผันผวน
‎สิ่งที่เราจะทำระหว่างปี 2020 ถึง 2030
‎ผมได้ข้อสรุปจากหลักฐานที่เรามีในวันนี้ว่า
‎มันจะเป็นทศวรรษแห่งการตัดสิน ‎อนาคตมนุษยชาติบนโลกนี้
‎อนาคตไม่ได้ถูกกำหนดไว้
‎อนาคตอยู่ในมือเรา
‎สิ่งที่เกิดขึ้นในร้อยปีข้างหน้า
‎จะขึ้นอยู่กับสิ่งที่เราทำในทศวรรษนี้เอง
‎เป็นยุคสมัยที่น่าทึ่ง
‎แต่ก็มาพร้อมภาระที่ยิ่งใหญ่
‎ที่เราจะต้องเด็ดขาด
‎เราไม่มีเวลาให้เสียแล้ว
‎เราจะทำยังไงถ้าพรุ่งนี้เช้ามีรายงานข่าวว่า
‎ดาวเคราะห์น้อยกำลังเคลื่อนมาที่โลก
‎ผมแน่ใจว่าเราคงผละจากทุกสิ่ง
‎และหันมาสนใจจะแก้ปัญหานี้
‎ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม
‎วิทยาศาสตร์บอกเราชัดเจนแล้วว่า
‎วิกฤติของโลกที่เรากำลังเผชิญอยู่นั้น
‎ต้องการให้ทุกคนตอบโต้ในแบบเดียวกัน
‎ผมคงบอกได้ว่าเมื่อนั้นเราจะไม่มี
‎ปัญหาสิ่งแวดล้อมบนโลกอีกต่อไป
‎การทำลายสมดุลของโลกน่ะ...
‎อันตรายจากการทำลายสมดุลของโลก ‎คือเรื่องความมั่นคงและเสถียรภาพ
‎สำหรับทุกสังคมบนโลกนี้
‎ดังนั้น นี่คืองานเร่งด่วนของคณะมนตรีความมั่นคง
‎ผมคิดว่าเราควรจัดขีดความสามารถของโลก
‎เป็นหัวใจสำคัญใน
‎ระดับการกำกับดูแล ‎เชิงยุทธวิธีสูงสุดที่เรามีในโลก
‎ซึ่งก็คือคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
‎การรับมือในระดับโลกเช่นนี้ ‎เป็นสิ่งที่ทำได้ในปัจจุบันแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎ตอนนี้มีเรื่องใหญ่กว่านั้นเกิดขึ้น
‎ซึ่งก็คือการที่มนุษย์เราเป็นเผ่าพันธุ์
‎ที่ควบคุมโลกนี้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด
‎ในแบบที่เราไม่เคยเห็นมาตลอดเวลาเนิ่นนาน
‎กว่าสี่พันล้านปี
‎โลกธรรมชาติโดนประเมินอย่างต่อเนื่อง
‎โดนสังเกตการณ์อย่างต่อเนื่อง
‎กระบวนการเทคโนโลยีดิจิตอล ‎และการเชื่อมโยงทุกมิติ
‎ในโลกวิทยาศาสตร์และในโลกการสังเกต
‎ณ ปัจจุบันหมายความว่า ‎ทั้งโลกเราครอบคลุมด้วยความรู้
‎หากตอนนี้เรากำลังเข้าสู่
‎สมัยทางธรณีวิทยาใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎ซึ่งไม่ได้ถูกกำหนดแค่ในเชิงธรณีฟิสิกส์
‎แต่ถูกกำหนดโดยความจริงนี้ด้วยที่ว่า
‎คนทั้งโลกมีจิตสำนึกใหม่ล่ะ
‎เพราะงานของนักวิทยาศาสตร์ ‎อย่างโยฮัน ร็อกสตรอม
‎ตอนนี้เราถึงมีศักยภาพที่จะรับมือ ‎เพราะความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ปัญญาของชาวโลก
‎กำลังคิดและทำโดยมีเป้าหมายเป็นหนึ่งเดียวกัน
‎เพื่อดูแลโลกของเราให้ฟื้นตัวได้ ‎และแข็งแรงตลอดไป
‎เป็นบ้านที่สมบูรณ์แบบ
‎คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล