Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nakakatakot na linggo 'yun, kasi ito ang dapat niyong maintindihan.
Malaking palabas sa telebisyon ngayon, malaking patok na palabas sa telebisyon,
anong nakukuha?
Sampung milyong manonood. Sige, sabihin na nating 15.
JESS OPPENHEIMER EXECUTIVE PRODUCER AT PUNONG MANUNULAT
Kasi malaki ito, sobrang patok.
Ito ang dapat niyong maunawaan.
I Love Lucy? Animnapung milyon.
Oo. Napakatagal nang panahon, pero naaalala ko ang linggong 'yun.
BOB CARROLL, JR. TAUHANG MANUNULAT
Sobrang nakakatakot na linggo noon.
Napakabilis matakot ng mga 'yun.
MADELYN PUGH TAUHANG MANUNULAT
Galing ako sa Midwest.
Nabuhay ako sa Depresyon, noong Dust Bowl. 'Di ako basta natatakot.
Nakakatakot ang linggong 'yun.
Gabi na bukas pa mga department store tuwing Lunes noon,
at nagpalit sila tuwing Huwebes ng gabi. Alam mo bakit?
Dahil walang lumalabas ng bahay kapag I Love Lucy tuwing Lunes.
May malaking pagbagsak ng bilang ng mga taong
gumagamit ng tubig sa pagitan ng 9:00 at 9:30 tuwing Lunes ng gabi.
Bigla na lang.
Muntik mawalan ng trabaho ang lahat.
Muntik mamatay sina Lucy at Desi.
Bigla-bigla na lang.
Tinatanong mo kung kailan nila nalaman?
Kasabay ng lahat, habang nakikinig kay Walter Winchell.
May ginagawa ako habang nakikinig kay Walter Winchell, at ayun.
Sa dulo ng broadcast.
Ito ang dapat mong maintindihan.
Hindi maliit na bagay noong tapusin ni Winchell ang broadcast niya at sabihing...
Komunista si Lucille Ball.
Ganun-ganun lang.
Miyembro ng Partidong Komunista si Lucille Ball.
Oo.
Nakita na niya ang kuwento...
Kumpidensyal Mabangis na Gabi ni Desi
...kay Desi nang sumalang si Winchell.
Lumalabas ang magasin nang Lunes. Nagdala ang publicist ng kopya ng Linggo.
Ano'ng ginagawa nila noong marinig nila?
Ano'ng ginagawa nila?
Hindi ko alam anong ginagawa nila,
pero sina Lucy at Desi 'yun,
kaya malamang naglalaplapan o naghuhubaran sila.
Oras na, Amerika, oras na para kay Walter Winchell.
Inahahandog sa inyo ng Gruen, ang tumpak na relo.
Gruen, ang pinakamahusay na relong masusuot mo.
Ang pinakamahusay na relong maghahatid ng lalaking...
Lucy, nakauwi na ako!
Saan ka na naman nanggaling, ikaw na lokong Cubano?
Hinay-hinay naman.
Ikaw babaerong tumutugtog ng bongo.
Naglaro kami ng baraha ni-- Uy!
Nag-- Hay, Diyos ko naman!
Sabihin mo kapag masakit na.
-Sa bangka? -Oo.
-Nagbabaraha kami sa bangka. -Mula kagabi?
-27 oras na? -Oo!
-At 'di ka man lang nakatawag? -Hindi.
-Bakit? -Wala akong malay karamihan doon.
'Yan ang Kumpidensyal bukas.
Bakit ka nagbabasa ng magasin na 'yan?
Dahil nasa pabalat ang asawa ko, may kasamang ibang babae,
kaya nahuli ang atensyon ko.
Isinasalaysay ang gabi sa bayan kasama ang--
Pamangkin 'yan ng kung sino.
Anong pakialam ko?
Opisyal 'yan ng Westinghouse. Nandoon ka. Pamangkin 'yan noong lalaki.
Noong nakaraang tag-araw pa kuha ang larawang 'yan.
Tama ka. Kuha ito sa retreat ng kompanya ng Westinghouse.
-Oo. -Pasensya na.
Sabihin mo, "Patawad, Desi, dahil pinagdudahan kita."
Hindi.
"Dahil nakikita ko nang hindi kuha noong Miyerkules ng gabi ang larawang ito,
kundi anim na buwan na no'ng retreat ng kompanya
at 'di ko na ako magdududa ulit pagmamahal mo sa akin." Sabihin mo.
Hindi. At ayan ka na naman. Binibigkas mo na naman 'yun na "Westin-gouse."
-"Westin-gouse" naman talaga. -Westinghouse.
Sabihin mo G-H-O-S-T.
Ghost.
'Di binibigkas ang "H" pagtapos ng "G." "Westin-gouse."
Lahat ng nasa magasin, gawa-gawa lang?
'Di ko pa nababasa,
pero kung tungkol 'yan sa akin na nagbabaraha sa bangka...
-Hindi. -Eh 'di, oo, gawa-gawa 'yan.
Ipasok mo sa utak mo, ikaw lang ang gusto ko.
-Kung gayon, hangal ka. -Oo na, halika rito.
...Komite sa Un-American Activities ay may sikretong sesyon sa California.
Ang pinakasikat na bituin sa telebisyon
ay kinumpronta sa pagiging miyembro niya sa Partido Komunista...
-Teka! -Teka.
Ano?
...hanggang sa susunod na Linggo sa parehong oras...
Ano'ng sinabi niya?
Sabi niya ang pinakasikat na bituin sa telebisyon ay...
Kinumpronta sa kanyang pagiging miyembro ng Partido Komunista.
Oo.
Baka naman si Imogene Coca ang tinutukoy niya.
Punyeta ka, hindi si Imogene Coca ang tinutukoy niya.
LUNES
PAGBASA SA MESA
Kalokohan ito.
Kalokohan ito at mas lalala pa ito bago maging maayos.
Munting Rusty Hamer?
Nung pirmahan niya ang kontrata, o tagapag-alaga niya,
sinumang pumipirma ng kontrata niya, kinailangan niyang pumirma ng katapatan.
May nakakaalam ba noon?
-Ako ba ang kinakausap niya? -Oo.
-Alam niyang nandito ako, kita niya ako? -Oo.
Alam mo bang pumirma si Rusty ng panata sa katapatan?
-Hindi ko kilala si Rusty. -'Yung sa The Danny Thomas Show.
-Di yun pangalan niya. -Iyon.
-'Yung pinakamaliit na bata? -Oo.
Rusty ang pangalan ng tauhan, 'di ng artista.
Pareho silang Rusty. Si Rusty Hamer ang gumanap na Rusty Williams.
-At komunista si Hamer? -Pitong taon gulang lang siya.
-At interesado na sa politika? -Hindi!
Sabi ko, pito lang siya at pinapirma siya ng panata sa katapatan.
Nawawala na sa kontrol, ang punto ko.
Ba't di Rusty Thomas ang anak ni Danny Thomas?
Lasing ka ba?
Alas 10 na ng umaga, Vivian, oo, siyempre.
Bob, gising kami ni Jess buong Sabado't Linggo sa paggawa ng iskrip.
Sa ngalan naming lahat,
nagpapasalamat ako sa respeto niyo.
'Di mo ako gugustuhing magbasa ng ganito katino.
Nagsasawa na ako sa mga pang-iinsulto mo.
Walang balak magsuot ng amerikana ang mga insulto ko.
Pakisabi sa suportang artista mo 'di rin siya ang amo namin.
Sa'kin kayo nagtatrabaho!
Ito ang kailangan niyong maintindihang lahat.
Ito ang kailangan niyong maunawaan.
Tensyonado tayong lahat.
Seryoso, 'yun na 'yun?
Tensyonado tayo, at ang gamot, gawin na lang ang palabas.
Normal na produkston.
Kailangan natin ng gaganap na Lucy at Ricky, mga kritikal na papel na 'yun.
Nasa meeting sila, ang network at isponsor sa opisina ni Desi
Tiyak tapos na lahat sa gabi ng palabas.
-Pwedeng oo, pwedeng hindi. -Oo. Hindi.
Para malinaw. Sabi ko, matatapos din ito bago ang palabas.
Sabi ni Bill, "Pwedeng oo, pwedeng hindi." Kawawang biro. Sabi ko, "Oo--"
-Kapag tapos ka nang magsalita. -Oo.
Mukhang magkakakilala na lahat, pero ikot pa rin tayo. Joe?
-Joe Strickland, CBS. -Howard Wenke, CBS din.
Roger Otter, ng Philip Morris.
Irwin Gotlieb, abogado ni Desilu.
Sam Stein, abogado ni Lucille Ball.
Tip Tribby, VP ng Relasyong Pampubliko para sa Philip Morris.
Tip? Kung malamig si Winchell, gagamitin nun ang pangalan niya,
dapat nasa taas 'yun ng palabas.
At ngayong umaga, mababasa natin 'yun
-sa unang pahina ng bawat diyaryo, 'di ba? -Oo.
Wala sila roon.
Nakikita mo ba kung saan nababahala ang CBS na may "ganito" na "mayroon"?
'Di kita maintindihan.
Kailangan mo sabihin na, kung ano'ng nangyayari?
-'Wag kang ganyan sa asawa ko. -Bubugbugin mo ako?
Siya'ng bubugbog.
Tapos na ba tayo sa pagpapakilala?
Hindi ako komunista, hindi kahit kailan, sa teknikal, oo.
Nauunawaan mo ba kung ano'ng nangyayari, na hindi ito nakakatawa?
Oo, naiintindihan ko ang nangyayari, na hindi ito nakakatawa.
-Lucy-- -Bata pa ako nung namatay ang ama ko.
Pinalaki ako ng nanay at lolo ko, si Fred C. Hunt.
Sa labas muna lahat maliban kay Howard.
Nagbabayad ang Philip Morris dito.
At nasusulit ang pera nila, kaya bigyan mo kami ng ilang minuto.
Chesterfield ang sigarilyo niya.
Pwede bang isa sa pitong brand ng Philip Morris ang sigarilyo niya?
Sige. Salamat.
Miyembro ng partido ang lolo ko, si Fred C. Hunt.
Noong mga '30s 'yon. Nasa 20 pa lang ako.
'Di niya ginamit ang salitang "komunista." Pero mahal niya ang mga manggagawa.
Pinalaki niya kami ng kapatid ko,
at gusto ko siyang pasayahin, kaya nilagyan ko ng tsek ang kahon.
Noon hindi 'yun masyadong tinitingnang mas masama kaysa maging Republican.
-Dumalo ka ba sa pulong? -Hindi.
-Kahit kelan? -Hindi.
Sa cocktail party,
-nalaman mo na-- -Hindi.
Nag-subscribe ka ba--
Ang buong relasyon ko sa komunismo ay 20 taon na. Nag-tsek ako ng kahon.
Bakit lumalabas ito ngayon?
Inimbestigahan na siya ng komite at na-clear siya.
Pero noong isang linggo, nagtipon ng espesyal na sesyon si William Wheeler,
pribadong sesyon,
ipinatawag ulit siya kaya tayo nakaupo rito ngayon.
At walang nagrereport.
Wala pang nagrereport ng kwento, kahit isang diyaryo.
Kahit isang network sa balita, pati 'yung sa'yo.
Siguro.
Siguro na tayo nakalusot Hindi pa lang natin alam.
Kailan natin malalaman?
Kung mag-tape ng palabas sa Biyernes ng gabi, may palabas pa rin.
Sige.
Ikaw at ako, may mas malala pa tayong pinagdaanan kaysa rito.
-Talaga? -Hindi.
'Yan din ang naiisip ko.
Uy.
Naimbento ang buong pirasong ito mula sa kawalan?
Apat na pahina, 1,500 salita.
Nagpapatawa ka ba?
Pangalawang beses nang may nagtanong sa akin niyan.
Ako si Lucille Ball. Kung nagpapatawa ako, malalaman niyo.
-Inimbento nila lahat? -Kala nila wala tayong mahalagang aayusin.
-Inimbento nila lahat? -Oo!
Nasa bangka ako naglalaro ng baraha. At galit ako sa kanila.
At may gagawin ako tungkol dito.
-Pero sa ngayon... -Oo na. Prayoridad.
Tama ka.
-Ulitin mo nga. "Tama ka, Desi." -Hindi.
Magiging ayos din ang lahat.
Walang mangyayari sa'yo. Hindi ko papayagan.
Talagang hindi.
-Hindi mo pa nagawa 'yun noon. -Alam ko.
Nakita kong ginagawa 'yan sa mga pelikulang kasama ako.
Mahabaging Diyos, tanda, hindi mahirap ito!
Gumanap na Rusty Williams si Rusty Hamer sa The Danny Thomas Show.
Nasa grade two siya at pinapirma ng panunumpa ng katapatan
sa kontrata niya, na tingin ko masama. Hindi nakakalito.
Walang The Danny Thomas Show,
Make Room for Daddy 'yun. 'Wag mong sabihing komedya.
Kung komunista si Rusty, mananakit ako ng pitong-taong-gulang na bata.
-Wala akong problema diyan. -Ayoko na.
Ayan, 'yan mismo, mas nakakatawa pa kaysa sa kahit anong isinulat mo ngayong taon.
-Hindi kaya-- Marami akong naisulat-- -Hindi.
Magandang umaga!
-Si Don Glass ang magdidirek ngayon? -Magiging ayos tayo.
Siguro iniisip niyo kung anong nangyayari.
Anupaman, sinusuportahan ka namin nang 1,000%.
Gusto kong malaman bago ako gumawa ng ganoong pangako.
Aksidenteng na-check ni Lucy noon ang maling kahon sa rehistro sa pagboto.
Unang akto ng bagong episode 'yan.
-"Inayawan si Lucy." -Hindi 'yan biro.
Ikaw ang nagbiro, ginawa kong--
Kelan lang, tumestigo siya sa saradong sesyon.
-Na-clear siya. -Sige.
Talaga? Na-clear siya.
Mali ang impormasyon ni Winchell.
Hindi nireport ng anumang diyaryo. Kaya gawin natin ang palabas natin.
Jess, entablado mo ito.
I Love Lucy, Episode 204. Season Two, Episode Four.
"Away nina Ethel at Fred."
Teleplay nina Bob Carroll, Madelyn Pugh at ako.
-Tatlo pa kayong nagsulat ito? -Dali na.
Ang magdidirek, nagbabalik si Donald Glass, palakpakan natin siya.
Masaya ang bumalik.
Unang Akto, sa loob, sala ng mga Ricardo, gabi.
Paumanhin. Donald?
-Oo. -Magandang umaga, ako si Lucille Ball.
Sigurado ako diyan.
Matagal ka nang hindi napaparito.
Dahil ba nagbibinata ka na?
Matagal ko nang pinagdaanan 'yan
at hindi ako napapadpad dito dahil nagdidirek ako ng Danny Thomas.
-Kasama ang komunistang bata? Punyeta. -Diyos ko.
'Di mo kailangan 'yun, pero kailangan mong malaman na nagbibiro si Danny,
may mas magagaling pa. Pisikal na komedya ako.
-Napanood ko bawat episode ng palabas. -Pati 60 milyon ng ibang tao.
Wala ba sa kanilang propesyonal na direktor ng telebisyon?
-Nagbibiro siya. -Alam ko.
-Kuha ko. -Pinahihirapan lang kita.
Paraan ko lang 'yun ng pagsasabing wala talaga akong tiwala sa'yo.
Hindi maganda ang naging simula natin kaninang umaga.
Wala akong kaalam-alam sa sinasabi mo.
-Des, pakiusap, 'wag mo nang itanong. -Walang problema.
Gusto ko lang sabihin na gawa ng Desilu Productions ang palabas na ito,
na nakikipag-usap sa'yo ngayon ang presidente nito.
Sa susunod na 30 minuto,
ayaw kong makarinig ng kahit ano na wala sa iskrip.
-Entablado mo ito. -Salamat.
"Tinatapos na lang ni Lucy ang ayos ng magarbong hapag-kainan,
magandang china, pilak, at iba pa."
Nakaayos ang mesa para sa apat, pero tatlo lang ang upuan,
dapat sa stage direction 'yun.
Dalawang upuan lang 'yun at bangko ng piano.
-Ilan lahat? -Tatlong upuan.
"Tinatapos na lang ni Lucy ang ayos ng magarbong hapag-kainan.
Nakaayos ang mesa para sa apat, pero tatlo lang ang upuan.
Ilang sandali, bumukas ang pintuan at pumasok si Ricky.
'Di siya narinig ni Lucy. Tumiyad si Ricky papunta sa likod niya.
Inilagay ni Ricky ang--"
-Bakit hindi? -Ano 'yun?
Ba't 'di narinig ni Lucy?
Tatakpan mo ang mata at sasabihing "Sino ako?"
Nauunawaan kong 'yun ang set up, kung bakit 'di siya dapat marinig ni Lucy,
ang 'di ko maunawaan, kung paanong sa ganito kaliit na bahay
hindi siya narinig ni Lucy, o kung bakit 'di niya nakitang bumukas ang pinto
na 12 talampakan lang ang layo niya.
-Aayusin natin 'yan. -Salamat.
"Tumiyad si Ricky papasok, tinakpan ang mga mata gamit ang mga kamay niya."
-Hulaan mo kung sino? -Bill? Pat? Sam?
-Hindi. -Ralph?
-"Sumagot si Ricky dito." -Hindi, ako ito!
Oo, siyempre naman.
Teka lang. Dapat ba maniwala tayo
na naniniwala si Ricky na 'di talaga alam ni Lucy na siya 'yun?
Ganito ka na ngayon?
Na naniniwala si Ricky na hindi lang sa hindi nakikilala ni Lucy ang boses niya,
na may puntong Kubano.
At na naniniwala talaga siyang may pitong ibang lalaki
na nakagawian nang pumasok sa bahay nila?
May magandang punto siya. May apat o lima siyang magagandang punto.
Susulat kami ng iba o malalaman ni Ricky na nagbibiro si Lucy.
Pwedeng palitan ang mga pangalan. Pedro, Pablo, José.
-Ano? -Dahil mga Espanyol na pangalan 'yun
Mga Latinong pangalan. Mga Kubanong pangalan.
Salamat sa paglilinaw, propesor.
-Medyo-- -Sige.
"Inikot siya ni Ricky."
-Hindi! Ako ito. -Oo, siyempre.
"Pinitik niya ang daliri at nagkukunwari na 'di maalala ang pangalan niya."
Nakakatawa.
"Napansin ni Ricky ang ayos ng mesa."
Uy, may kasalo sa hapunan? Sino?
"Hindi pa rin siya pansin ni Lucy."
-Nagustuhan mo ba ang mga bagong baso? -Sinong bisita sa hapunan?
Hindi ba maganda ang mesa ngayong gabi?
-Sino nga, Lucy? -Ilang tao.
Kaninong darating para sa hapunan ngayong gabi?
"Kanino"? Bukod sa kan-akin at kan-iyo?
-'Wag na 'yun. Anong pangalan nila? -Fred at Ethel Mertz.
Saglit lang.
Sabi mo nag-away sila nang malala at galit sa isa't isa.
Oo nga.
-Na hindi sila nag-uusap. -Hindi nga.
-Na sa Y siya tumutuloy. -Doon nga.
-Na ayaw niyang pauwiin ng bahay. -Hindi nga.
Kung magkagalit at 'di nag-uusap, at nasa Y, at ayaw pauwiin, paano?
Aba...
Lucy Esmeralda McGillicuddy Ricardo.
Maganda 'yan, pero hindi ba medyo naluluma na ang ritmo?
Aayusin natin 'yan.
Dahil gusto naming maabot ang kalidad ng pagsusulat na kinasanayan mo sa RKO.
Matapang 'yan.
'Yan ay--
Biro lang 'yung pagsusulat sa RKO at--
-Talaga? -Malinaw na hindi insulto kay Lucy.
Kung magbabalik tanaw, maaaring insulto ito para kay Lucy.
Na talagang hindi karaniwan. Malapit kami ni Lucy.
Sa ikalawang pahina na tayo.
Palagi siyang istrikto sa pagsusulat.
Nagtatanong siyang mabuti, pero nung linggong 'yun...
parang nakadepende ang buhay niya kung B o B-plus ang biro.
"Sinubukan niyang lampasan ito
itinaas nito ang kamay niya at hinarangan ang daan."
May palabas sa Broadway na Too Many Girls.
Napakapangit.
Isa sa mga artista ng Too Many Girls si Desi.
Nagpasya ang RKO na gawing pelikula napakasamang palabas sa Broadway
at talaga hindi pa rin ako makapaniwala.
Isinama pa rin nila si Desi sa cast, pero pinalitan ang ikalawang bidang babae
ng reyna ng B-movies na si Lucille Ball.
Ilang araw bago nagsimula ang shooting,
Nasa soundstage si Desi nagtatrabaho kasama ang piano, drum, at si Ann Miller.
Narito ang kailangan niyong maunawaan.
Isang mas gwapo, mas kaakit-akit na lalaki kaysa kay Desi na 'di niyo pa nakikilala.
Nakatayo sa malayo sa grupo ng mga babae si Lucy,
hindi makilala
dahil nasa kalagitnaan pa siya ng shooting ng Dance, Girl, Dance,
gumaganap na babaeng burles na binubugbog ng bugaw niya.
Kaya hindi siya makikilala.
Ganoon sila nagkakilala.
Kinakalog niya ang maracas
Tumutugtog siya ng gitara
Pero nakatira siya sa Havana At siya sa Rio del Mar
At kinalog niya ang maracas Sa isang Portuges na bar
Habang humahampas siya sa Havana Malayo ang distansya sa pagitan nila
Ngunit sa kalaunan
Nakakuha siya ng trabaho sa banda sa Harlem
Sabi niya, "ako ang pantawag-pansin"
Sabi niya, "ako ang bituin"
Ngunit sa katapusan nagpakasal sila At ngayon tingnan kung gaano sila kasaya
Kaya kalugin ang inyong maracas
Halika't tugtugin ang inyong gitara!
Salamat!
-G. Arnaz? -Oo.
Ako si Desiderio Alberto Arnaz y de Acha III,
nanay ko lang tumatawag niyan.
-Desi. -Ako si Angie.
Nasasabik na akong makatrabaho ka.
Ako rin, Angie.
-Ako si Patty. -Patty.
-Maikli na Patricia? -Oo.
-Pati sa koro? -Koro sa pagsasayaw.
-Sige. -"Naaalala mo ang unang pagkikita natin?
Masyado kang maasikaso, pero ngayon nakakasuklam ang kawalang interes mo."
Ano?
Linya 'yun mula sa pelikula natin, baliw.
Magkakilala ba tayo?
Hindi.
Desi. Ako si Daisy.
"Naaalala mo ba ang unang pagkikita natin?"
Kung nagkita na tayo, maaalala ko.
"Masyado kang maasikaso, pero ngayon nakakasuklam ang--"
-Teka! Ikaw 'yun? -"...kawalang interes mo."
Oo, ako nga 'yun.
Magagaling ang taga-makeup ng studio na ito.
"Ako si Angie, nasa koro ako.
Gusto ko lang sabihin na 'pag umiinom ako, naghuhubad ako."
Nagtataka ako kaya itatanong ko,
paano mo nalamang ang Patty ay pinaikling Patricia?
-Ako si Desiderio Alberto Arnaz-- -Wala akong ganyang panahon.
At ikaw si Lucille Ball.
Gamitan mo ako ng linyang 'di mo pa nagagamit sa iba. Hinahamon kita.
Gusto mo bang matutong mag-rumba?
Sige, ayos.
At, oo, gusto ko.
Pero imposibleng hindi mo pa nagagamit 'yan noon.
Gusto kong malaman mo na hindi ako agresibo sa sex.
Makakatulong ito sa pagru-rumba mo sa pelikula.
Hindi ako magsasayaw ng rumba sa pelikula.
-Walang rumba? -Wala.
Senyales 'yan na pangit ang pagkakasulat sa screenplay.
Iba na lang ang sayawin natin.
Sige.
Bakit ka pumasok sa Hollywood?
Napalayas ako sa New York.
-Seryoso. -Oo nga.
Napatalsik ako sa paaralan sa pag-arte kasi hindi ako magaling.
Umalis ka rito.
Ayaw ko.
May ilan akong trabaho sa pagmomodelo.
Nakuha at natanggal ako bilang Ziegfield girl, pero nakuhang Goldwyn girl.
At 'yun ang nagdala sa akin dito.
Bakit ka pumasok sa Hollywood?
Sinunog ng mga Bolshevik ang bahay ko.
Kaya ibang rason.
Oo.
Lucille
Walang masyadong tumutugma sa Lucille
Bastille
Pero sinong magsusulat ng awit tungkol doon?
Hiniram ko ang bahagi ng tuxedo mo.
May pantalon 'yan, pero suot ko.
'Di na magtatagal, kaibigan.
Kaya...
Ano?
Pwede ba kitang tawaging Lucy?
Sa tingin ko dapat maging propesyonal lang tayo, ikaw ba?
-Nagbibiro lang ako. -Ako rin.
Mahusay na dry delivery.
Anong... ambisyon mo?
Ambisyon ko? Ngayong gabi? Hindi ba ako naging malinaw?
Hindi ambisyon ang sinasabi ko. Anong sinasabi ko?
-Mga layunin? -Hindi.
Kinabukasan.
Pangarap.
-Ano'ng mga pangarap ko? -Dapat sa ambisyon na lang ako.
-Iniinterbyu mo ba ako? -Oo.
Sige. Nakatira ako sa maliit na bahay.
Ambisyon mong tumira sa mas malaking bahay.
Ambisyon kong tumira sa isang tahanan.
-Gaya noong sa matatanda? -Hindi 'yun, hindi institusyon.
Isang tahanan.
May pamilya at naghahapunan.
Pwedeng tanong na walang kaugnayan dito?
Tatanungin mo kung bakit wala akong asawa?
Hindi, tatanungin ko ba't 'di ka artista sa pelikula?
Bakit hindi ikaw ang bidang babae sa Too Many Girls?
Kontratadong artista ako sa RKO. Ginagampanan ko ang inuutos sa akin.
Naabot na ng karera ko ang pinakamalayo. Sagad na ang taas nito.
At ayos na ako doon.
Kaya gusto ko ng payapa.
Gusto ko ng tahanan.
Higit pa ang talento mo kaysa sa mga naipapakita ng mga papel mo.
-Paano mo naman nalamang may talento ako? -Dahil may talento ako.
Pwede kang maging seryosong aktress. Dapat sikat ka na ngayon.
-Pero... -Pero ano?
May mali sa pisikalidad mo.
-Ikaw ay... -Medyo hubad?
Oo.
-Pero... -Pero?
Ikaw... Walang salitang Ingles para doon.
Anong ibig sabihin noon?
Ibig sabihin, "kinetikong pinagpala" ka.
Walang nakapansin noon?
Kumusta? Pasensya na. Kailangan ko ang telepono para tumawag sa nobyo ko.
Sige.
Teka, ano?
Sandali lang ito.
Nobyo mo?
Panlabas na linya, pakiusap.
Hindi naman sa...
Inakala ko lang kasi na--
-Saglit lang. -Sige.
Naramdaman ko kagabi--
Ako ito. Uy. Hindi mo ako mahal at hindi kita mahal,
at niloloko mo ako palagi at nagkukunwari akong walang alam,
kaya aalis na ako.
May papupuntahin na lang ako para kunin ang mga damit ko, ha?
Mahal kita.
Pero, alam mo, hindi naman talaga.
Naputol kita. Anong sinasabi mo?
At magdidilim. Tapos ang palabas.
-Salamat. Magandang puna sa itaas. -Balik entablado paglipas ng isang oras.
-Sige. Magkita tayo. -Magkita tayo doon.
Mahal, magkita tayo mamaya.
-Kalokohan ito. -Ano?
Akala ko pa naman ikaw ang unang aayaw na makatrabaho siya.
Seryoso ka doon?
Hindi mo gusto ang mga komunista.
Hindi.
Mas hindi ko gusto ang komite.
Sige.
Noong dumating ang mga sundalo
para sa pamilya mo,
gaano nakakatakot 'yun?
Tinitingnan mo ako na parang nagsasabing, "Wala akong kinatatakutan."
Pinatay nila lahat ng hayop.
Oo. Hindi-Hindi para sa pagkain, pinatay lang nila ang mga hayop.
Hindi ko pa rin alam kung bakit nila ginawa 'yun.
May tsansa tayong bumalik,
nagawa na natin ang huling episode ng palabas na ito.
Itong palabas, lahat ng nagtatrabaho rito, si Desilu, karera ni Lucy, at sa akin din.
Maaaring nagtapos na 'yun kagabi at hindi pa lang natin alam.
Nababaliw ka na ba? Sobra akong natatakot.
Pambihirang kalokohan.
Pasok ka.
Sumobra masyado si Madelyn at kakausapin ko si Jess.
-Hindi, wala sa akin 'yun. -Sa akin, mayroon.
-Sinabi mong na-check ko maling box. -Kanino?
Dati. Sinabi mo sa kanila maling box na-check ko.
Mas kaunting salita ang kailangan para diyan kaysa sa katotohanan.
Hindi ba ako mukhang walang alam, walang kakayanang lumahok sa demokrasya?
Mas simple 'yun at wala nang pakialam doon ang iba.
Aba, hindi, halata namang mayroong pakialam doon ang lahat.
Huwag mo na lang tingnan ang mga diyaryo.
May mga tao akong magsasabi sa'kin kung pinag-iisipan 'yun ng editor.
May mali sa kwento, kaya nga walang nagbabalita sa Winchell.
Hindi. 'Yung kwento ng Confidential.
'Yun ang pinupulot nila.
MAHAL BA TALAGA NI DESI SI LUCY?
Diyos ko.
MARTES
PAG-EENSAYO NG PWESTO
-Gusto ko talaga ito, Tommy. -Bagay ang kulay na 'yan sa'yo.
-Gusto ko talaga ito. -Pwede kong sikipan ang likod.
-Pwede kong babaan ang dibdib. -Hindi 'yun pwede sa CBS.
Pero heto na ngayon. Gumagaling na tayo.
-Maglabas ba ako ng sapatos? -Oo, sige.
Ano?
-Magandang bestida 'yan. -Tingin ko nga rin.
Hihiramin sa wardrobe para sa isang cocktail party?
-Sa hapunan. -Saan?
Sa bahay nina Ricky at Lucy Ricardo.
-Para sa palabas ito? -Inimbitahan ni Lucy si Ethel.
-Viv. -Alam ko, pero makinig ka.
Tingin ko, inimbitahan siya ni Lucy sa hapunan,
akala niya irereto siya sa karapat-dapat na lalaki.
Gusto niyang maging maganda.
Bago para sa karakter.
Pero si Ethel Mertz pa rin naman ang karakter, tama?
Oo.
Uy. Huwag.
"Malawak ba ang Pagmamahal ni Desi kay Lucy?"
Pinag-isipan nila 'yan.
"Kung makarinig ang mga kapitbahay ng hiyaw na sinundan ng tunog ng..."
Hindi pa ba sapat ang nangyayari...
Mas mababahala ako...
"...na hindi na magsisiyasat. Ang ginang na pulang buhok..."
Sa buhay mo ba sineryoso mo ang ganitong bagay?
Siniseryoso ko ang kasal ko.
At sabi ni Desi?
"Lucy, wala na akong ibang babae simula nang makita ka."
-Dapat maniwala ka. -Naniniwala ako.
Lumang larawan na 'yan.
Naglalaro siya ng baraha sa bangka nung Miyerkules.
-Saan ka mas mababahala? -Ano?
Sabi mo, "Mas mababahala ka pa..." at naputol kita. Sa Winchell broadcast?
Oo.
Hindi ako makakapili ng isa. Nababahala ako sa pareho.
-Unang bagay, pangalawang bagay... -Kuha ko.
Paano 'yung pangatlo? Anong sabi nila?
'Di namin naisip na kahapon pinakamahusay na sabihin sa kanilang ang ikatlong bagay.
-Tama. -Gagawin na natin ngayon.
Una si Jess, tapos ang network, tapos sa Philip Morris.
Pwedeng mas malala pa.
Paano?
Baka si Ethel ang gampanan mo.
Kuha ko na.
Napakatagal ba ni Lucy sa telepono sa umpisa?
Isang panig lang ng tawag ang naririnig. Magtatagal ba tayo sa perya?
Hindi mo kailangang isulat lahat ng sinasabi namin dito.
-Malalaman natin kapag nakatayo na. -Magandang umaga.
-Gandang umaga, Des. -Uy.
Mary Pat, pwede bang iwan mo muna kami saglit?
-Siyempre naman, G. Arnaz. -Salamat.
-"Siyempre naman, G. Arnaz." -Mabait siya.
-Marami ka nang problema. -Ikaw wala.
-Kailangan nating mag-usap. -Huwag mong sabihing...
Hindi, ayos pa kami. Wala pang pumupulot ng kwento.
Ayos. Sa hitsura ni Lucy,
-Akala ko talaga... -Buntis ako.
Hindi 'yan ang sasabihin ko.
'Yan ang pag-uusapan natin.
Dapat kahapon pa tayo mag-uusap,
-pero may bagay-- -Sige.
-Parang suntok ito. -Hindi suntok ito, buntis ako.
Ano'ng gagawin natin?
Alam ko parang walang bumabati,
pero hindi maaari, kasi tatlo ito sa pinakamalalapit na kaibigan natin.
-Hindi, Lucy. -Tama ka, sorry.
-Ang galing. Binabati kita. -Salamat.
-Mazel tov, sa inyong dalawa. -Binabati ko kayo.
-Totoong masaya. -Napakasaya.
-Oo. -Sobrang nakakasabik.
Kaya...
Oo.
Kay Lucie, kasing laki ako ng booth ng telepono, kaya...
Mayroon kang pitong linggo
bago mo ako kailangang itago sa likod ng mga kahon at upuan.
At isa pang pitong linggo pagtapos noon bago ako hindi magkasya sa frame.
-Ano gusto mong gawin? -Gawin?
-Anumang kailangan gawin, nagawa na natin. -Paano na tayo niyan?
Wala nang iba. Magbubuntis si Lucy Ricardo sa telebisyon.
-Hindi. -Ilang iskrip mayroon sa bangko?
Ahead tayo ng Lima. Kinukunan ang apat at susulat ng siyam.
Apat. Walang masasagasaan.
Pero sa iskrip na ginagawa mo ngayon, 'yang episode nine, tanggalin mo na.
-Sige. -Kaya, hindi.
Episode 9 ang "Sasabihin ni Lucy kay Ricky na Buntis siya"
at doon na tayo magtutuloy. Ano 'yang isang 'yan?
-Alin? -"Pupunta si Lucy sa Italya."
-Gusto ka naming ipadala sa Italya. -Bakit?
Maganda kung lalabas sa set natin.
Bakit sila pupunta sa Italya?
-Bakasyon. -'Di sila nagbabakasyon sa Europa,
sa Grand Canyon sila pumupunta, sa Niagara Falls.
Trabaho. May gig si Ricky sa isang club sa Roma.
-At ano ginagawa ni Lucy? -Magtatapak siya ng ubas.
Pupunta sina Lucy at Ethel sa ubasan sa Italya.
-Bakit? -Hindi pa natin alam.
At magtatapak siya ng ubas.
Matatagpuan ang ubasan na ito sa ika-19 na siglo?
-Di na sila nagtatapak ng ubas? -Hindi.
Kaya hahanapin natin ang isang ubasan na nagtatapak pa ng ubas.
Pasok.
-Senyora, ipinatawag niyo raw ako. -Oo.
Mayroon pa bang mga ubasan dito?
Gusto kong malaman ang paggawa ng alak, pagpitas ng ubas,
paano nila pinipiga ang katas.
Sa Turo, ganoon pa rin sila gumawa ng alak.
Madali.
-Bakit niya gustong pumunta sa ubasan? -Hindi pa natin alam.
May audition siya sa pelikula sa Italya.
Ano namang kinalaman noon sa pagtatapak ng ubas?
-Sa parte. -Siya talaga ang tipo ng kailangan ko.
Ang papel ng magandang Italyanang pula ang buhok na...
Tumatapak sa mga ubas.
Darating din tayo doon. Ang punto, limang minuto nasa kawa ng ubas si Lucy.
Nakikita ko na.
Ano pwede mangyari sa kawa ng ubas? Ano gagawin niya?
'Di na 'yun mahalaga. Kailangang bumalik tayo kay "Des."
Hindi 'yun papayagan ng network at ng Phillip Morris.
-Lucy. -Teka lang.
-Nawalan siya ng hikaw. -Ayan nga.
-Ano? -Sa mga ubas.
Sa isang taon na lang.
Di sila pupunta sa Italya na buntis siya.
Ipupusta ko sa'yo ang sahod ko, 'di tayo papayagan ng CBS gamitin ang "buntis."
"Sasabihin ni Lucy ang Totoo."
Ideya ni Madelyn 'yan.
-Nakuha niya pagkatapos kong imungkahi. -Mga kasama.
Sabi ni Ricky 'di kaya ni Lucy 'di magsinungaling ng 2 araw.
Ilagay natin siya sa sitwasyong mahirap 'di magsinungaling.
-Sige! Simula na. Sa susunod na 48 oras. -Sige.
'Di na ako makapaghintay na marinig ka bukas nang hapon, Lucy.
Bakit?
Maglalaro tayo ng bridge kina Carolyn, naalala mo?
Hindi!
Hindi ako pwedeng sumama sa tatlong babae buong hapon
at sabihin ang katotohanan.
Sasabihin ko kay Carolyn may sakit ako.
Pagkatapos ng 47 oras nanalo na siya, pero sa huling oras...
-Ayan na. -Binisita si Ricky ng IRS.
May itatanong ang lalaki sa mga nakakadudang bagay
sa mga kaltas ni Ricky. Nakaupo rin si Lucy sa sala.
Noong pakiusapan siyang tumulong, 'di siya makapagsinungaling, kaya...
-Nakakatawang batayan 'yan. -Oo nga.
Pero tanggalin na eksena sa IRS.
-Magandang eksena 'yun. -Kapag sinulat ko, magiging maganda 'yun.
Mahal ni Ricky Ricardo ang Amerika at pagiging Amerikano.
Nagpapasalamat siya. 'Di siya nandadaya sa mga buwis.
-Lahat naman nakaka-relate. -Sa'kin hindi. Kay Ricky din.
Lalo na kung inaakusahang hindi Amerikano ang asawa niya
Maghanap pa kayo at magsimula na sa unang palabas sa pagbubuntis.
-Makinig ka sa akin! -Ano?
-Hindi nila tayo papayagan. -Problema ko na 'yun.
Sana nga, pero problema ko rin 'yun.
Kaya sa halip na pag-usapan ang mga bwisit na ubas, bakit...
Ito ang kailangan mong maintindihan.
Malaya silang tanggalin tayo sa ere sa kabuuan ng taon
habang binabayaran pa ang kontrata natin
at sagutin ang mga tanong ko kung bakit mahalay ang pagbubuntis sa CBS.
Pero nararamdaman kong hindi gano'n ang gagawin nila.
Sa halip, bibigyan ka ng listahan ng mga ipinagbabawal
ng Broadcast Standards and Practices
na maaari ring maghatid ng panalo sa pusta mo.
Wala akong duda na magagawa ninyong tatlo nang napakaganda.
Sabi mo maging mabait ako.
-Ayos ba? -Oo.
Wala akong pakialam kung anong mga unang naiisip mo palabas,
pero hindi maganda ang mga unang salita mo.
At anong problema mo sa table read?
Pasensya na, panay pintas niya sa bawat stage direction.
Proseso niya 'yun.
-Kadalasan pribadong nangyayari 'yun. -Oo.
Kung susundin ang payo mo, siguro kahit minsan-minsan,
maaaring "magandang iskrip" ang una niyang sasabihin.
Ito ba ang tamang linggo para sa kalokohang ito?
-Hoy! -Mukha namang nagtatagumpay tayo.
Pagod na kaming magtrabaho sa iskrip ngayong linggo.
Inaantok ka ba? Kailangan mong umidlip?
-Pwede ba kitang makausap saglit, boss? -Oo naman.
Ako ang executive producer.
'Di mo ako pwede suwayin nang ganun sa harap ng ibang tao. Palabas ko ito.
-At 100% na tama si Madelyn. -Nagbabayad ako ng buwis.
-Nakuha ko 'yon. -At magkakaroon ng sanggol sa palabas.
Walang pag-asang papayag sila.
Walang pag-asang papayag sila sa'yo.
-Nakuha mo bang lahat 'yun? -Oo.
Biro lang 'yun.
Balik sa bago pumasok si Vivian.
"Kailan tayo kakain?" Ayos, at aksyon.
Kailan tayo kakain? Puro na lang peanut butter at tinapay kinakain ko.
Dadalhin ka ng linyang 'yan sa mesa.
-Kailangan mong pumunta sa mesa diyan. -Bakit?
Para makita mo ang mesa,
pansin mo ang pang-apat na hain at sabihin mo na linya mo.
May iba pang parating?
Ah, Fred, may inimbita akong binibini para makasama mong maghapunan.
-Isang binibini? -Magandang binibini.
Pare, ipasok mo na siya.
-Sandali lang. -Ano?
Kapag sinabi kong "may inimbita akong binibini para makasama mo,"
Dapat uminom si Ricky sa baso para mapigilan ang pagtawa.
Pag sinabi kong "magandang binibini," dapat masasamid siya.
-Gusto ko 'yun. -Gusto ko rin 'yun.
Dapat masamid si Desi sa ideya na magandang binibini si Ethel.
-15 'yan. -Sige.
15 minuto 'yan.
-Nakakatawa na ako sa Biyernes. -Kailan ka naman magiging nakakatawa?
"Ang dahilan ng paglayas sa bahay ng mga lalaki
ay palaisipan ng asawa nila mula pa unang panahon."
Tama na.
"Tingnan natin ang isa sa pinakasikat na asawa ng bansa."
-Namemorya mo? -May mas mahirap pa akong namemorya.
Oo, tabloid 'yun.
"Ang kulot at pulang-buhok na si Lucy ay naghihintay sa kanya sa bahay,
ganoon ba kasira si Desi para..."
Tumigil ka na.
"...na gumala sa Hollywood na parang binatang lobo? Kung oo, bakit?"
-Gawa-gawa lang 'yan. -Gustong malaman ng 20 milyong mambabasa.
-Lucy. -Dalawampung milyon at isa.
Ilang beses ko bang ipapaliwanag kung nasaan ako at ano'ng ginagawa ko?
-Ilang beses mong ipaliliwanag? -Nakakatawa pa rin 'yang biro mo.
Dinokumento nila ang buong gabi. Isa sa grupo mo ang nagsumbong.
Grupo ko.
'Yung gabing sinasabi nila, kasama ko sina Red Skelton at Xavier Cugat.
-Sino'ng nagtraydor? -Ginawa nila galing sa wala?
Narinig ko sa Winchell komunista ka raw.
Totoo 'yun, punyeta!
-Oo. Masamang halimbawa 'yun. -At hindi ko pinili ang maling box.
Sige, pasensya na.
Naniniwala ako sa'yo.
-Nagbibiro lang ako. -Mabuti.
Hindi, nakalusot ka dahil doon, pero dinala ka sa ibang gusot.
Anong ibang gusot?
Hindi ka na umuuwi.
-Mas mabilis kang mag-iba ng usapan... -Bilis, hindi naman mahirap 'yun.
Ang sabi ko, alam mo bang hindi ka na umuuwi?
Siyempre naman umuuwi ako. Minsan, pumupunta ako sa bangka at nagbabaraha.
Umiinom kami, ginagabi, mas madaling matulog sa bangka.
Isang beses kada linggo lang 'yun noon, tapos dalawa. Ngayon apat o limang beses.
Umuuwi ako tapos ng trabaho. Pumupunta ka sa bangka.
Tinanong mo ako noon kung anong ambisyon ko, naaalala mo?
At nagustuhan mo ang sagot ko.
Napakaraming beses niyang sinabi ang "tahanan." Gusto niya ng tahanan.
Mayroong tatlong bahay si Lucy, pero minsan, kapag nalulungkot siya,
sasabihin niyang wala siyang tahanan.
Nagtanan sila, bumili sila ng rantso sa Chatsworth.
Malalim ang pag-iibigan nila at nagdidiliryo sila sa saya.
Ang dapat niyong maunawaan ay hindi sila masyadong masaya.
Hindi sila nagkikita.
Naka-book si Desi at ang orkestra niya sa Ciro's.
May kontrata si Lucy sa RKO.
Matatapos sa trabaho si Desi ng bandang 4:00 a.m.
Dapat ayusan na ng mukha at buhok si Lucy ng 5:00 a.m.
Magkikita sila sa itaas ng Mulholland.
-Ano'ng mayroon? -Desi!
Ang daming pagpipilian.
Isa lang ang akin, at may napakalakas siyang suntok sa kanan.
Pinanood namin ng kaibigan ko 'yung hatinggabi at 2:00 a.m.
Salamat.
Sinuri ko nang mabuti.
Sa isang linggo, ikadalawampu lang kitang nakikita
kumpara sa nagto-trombone niyo.
Mag-aral kang mag-trombone at ibibigay ko sa'yo ang trabaho niya.
Gaano ba kahirap ang trombone?
Mabuti siguro kung 'di natin gagamitin ang kakaunting oras nating magkasama
sa pag-aaway kung bakit wala tayong mas maraming oras.
'Wag mo akong gawing bruha dahil sa gusto kong makasama ang asawa ko.
Hoy.
Pwede akong manatili sa bahay at makasama lang ang misis ko.
Mabubuo na talaga sa mga Amerikano kung paano ang mga lalaking Kubano.
Anong tahanan ang sinasabi mo?
O pwedeng tumigil ka sa pag-aartista at magpaka-misis ka na lang,
pero hindi mo naman gagawin 'yun, 'di ba?
Hindi.
Ano kaya kung dalasan mong pumunta sa club para manood?
May bukas akong larawan limang araw na.
Gusto mo talaga akong magpunta sa club?
Bakit naman hindi?
Sige.
Tinatawag nila akong Pedro Kubano
Ako ang hari ng rumba beat
Kapag tinutugtog ko ang maracas ako'y chick-chicky boom chick-chicky boom
Oo, ginoo, ako si Pedro Kubano
Kinahuhumalingan ako sa kalye ng mga katutubo ko
Kapag sumayaw na ako
Lahat nagiging chick-chicky boom Chick-chicky boom
Kumakanta ang mga senyorita At pambihira ang pag-indak nila
Suot ang sombrerong ito, napakaganda
Puno ng lasa
At kapag nagsasayaw sila Naghahatid sila ng ligaya
El maraquero kumanta
Buong maghapon
Anong mayroon dito?
-Wala naman. -Uy, Lucy.
Sobrang ganda ng sine.
-Pwede ba para kay Phil? -Salamat. Sige.
MIYERKULES
PAGPUWESTO NG CAMERA
Pasok.
-Magandang umaga. -Kumusta, Maddie?
Pambihirang linggo. Banta si Lucille Ball sa paraan ng pamumuhay ng Amerikano?
Banta sa mga manunulat, camera operator at kay Desi, pero doon na nagtatapos 'yun.
-Nagka-ganitong linggo ka na? -Hindi.
Nasa Hollywood tayo. Magkaka-ganitong linggo tayo.
bago matapos ang komiteng 'yun.
-Tingnan mo ang kaya mo. -Kaya pa?
Pinagsisisihan ko na bago ko pa sabihin. 'Di ko kaya 'yun at humahanga ako.
-Ano'ng dala mo? -Dinalhan kita ng almusal.
-'Di ka pa raw kumakain, pero-- -Tapos na.
Nagkape ako at kalahating suha.
May French toast, bacon, itlog at patatas ako.
-Kain na. -Para sa'yo 'yan.
Napakabait mo naman, pero hindi na, salamat.
Ako lang ba o namamayat ka?
Namayat nga.
Ang ganda mo.
Salamat.
Magkita tayo sa entablado.
-Madelyn? -Ano 'yun?
Sino nagsabi sa'yong 'di pa ako nag-aalmusal?
Hindi ko alam.
Palagay ko...
si Tino. 'Yung matangkad na serbidor.
Sige.
Diyos ko.
Wala pa rin sa kwento ng Winchell. Siguro nakalusot na tayo rito.
-Maaari. -Maaari? Howard?
May isa pang mangyayari. Walang makakalabas dito nang buhay.
May bago silang hinahalungkat, hinahabol ang orihinal na pahayag, parang ganoon.
-Pero may isa pa. -Wala nang makukuha.
-Wala nang iba pa. -Buntis si Lucy.
Ah, 'yun nga.
-Ano? -Buntis si Lucy.
Sa sanggol?
Paano? Hindi ko alam kung anong salita ang gagamitin.
Gaano ka na ka-buntis?
Bakit mo nasabing hindi mo alam ang sasabihin?
Ibig niyang sabihin...
Sa porsyento ng siyam na buwan, nasaan ka na--
Dapat may tumutok ng camera rito.
-12 linggo na siyang buntis. -Ibig sabihin...
Nagtalik kaming mag-asawa, 12 linggo na.
Magiging halata na sa loob ng anim na linggo
at isang buwan pagtapos noon, hindi na maitatago.
-Hindi problema ito. -Hindi nga.
Nangyari na ito. 'Di ako babanggit ng pangalan,
pero naaksyunan naman.
-Papatayin niya ba ako? -Hindi.
Magbubuhat ka ng labada, tatayo sa likod ng mga upuan, uupong may takip na unan.
Maganda 'yon, lalo na ang pagdadala ni Lucy ng labada sa bawat eksena.
-O tumayo sa likod. -Saan may higanteng upuan sa sala namin?
Ibahin ang dekorasyon. Gawing nakakatawa ng mga writers. Lagyan ng ficus.
Dapat mga Redwood 'yun at tatayo ako sa likod ng mga 'yun.
-Anong mungkahi mo? -Magkaroon ng anak ang mga Ricardo.
-Ano ibig mong sabihin? -Sabi ko sa'yo mangyayari ito.
Magbubuntis si Lucy Ricardo sa palabas.
Walong episode na magsisimula sa pagsasabi ni Lucy kay Ricky ng magandang balita
at magtatapos sa kapanganakan ng sanggol.
Hindi.
'Di pwedeng may buntis sa telebisyon.
-Bakit hindi? -Dahil telebisyon 'yun.
-Pinanonood tayo nga maraming tao. -Laging sumusuka ang mga buntis.
Alam ko ako malapit na.
-May sasabihin lang ako, pwede? -Sige. Hihintayin ko.
Kung buntis si Lucy, iisipin ng mga tao kung paano nangyari 'yun.
-Magkahiwalay ang kama nila. -Paglalapitin natin ang mga kama.
-Hindi, hindi. -Hindi.
Tumututol kami. Hindi niyo pwedeng gawin 'yun. Tapos ang usapan.
Binibining Rosen, pwedeng magpasok ka ng papel at panulat?
Sekretarya ko.
Anong ginagawa mo?
"Kay G. Lyons, Tagapangulo, Philip Morris."
'Wag na nating idamay si G. Lyons dito.
"G. Lyons, mukhang ikaw na lang ang natitira.
Ikaw ang nagbabayad sa palabas na ito, gagawin ko anuman ang pasya mo."
Di nakikisangkot si G. Lyons sa ganitong antas.
"May isang bagay na gusto kong maunawaan mo."
"Ibinigay namin sa'yo ang number one na palabas sa TV
at hanggang ngayon, nasa mga kamay namin ang malilikhaing desisyon.
Sinasabi nila sa amin na hindi maaaring magkaanak sina Lucy at Ricky."
Hindi naman 'yun ang sinabi ko.
"Kung sang-ayon ka, ipaalam mo sa kanilang hindi kami susunod maliban na lang kung
sa susunod na episode, sila na rin ang magsasabi ng gagawin namin.
Lubos na gumagalang, atbp." Salamat. Pakipadala sa telegrama.
Sige, sir.
At hindi pa dahil diyan kaya ko siya pinakasalan.
Dahil doon.
Tahimik na. Simula na ng ensayo.
Palabasin mo ako rito, Lucy!
Kalasin mo ito.
Saka lang kapag nagkabati na kayo.
Hindi ako makikipag-ayos sa kanya pagtapos ng mga sinabi niya.
Paano naman ang sinabi mo sa akin? Sabi niya mukhang daga ang nanay ko.
-Humingi ka ng tawad, Ethel. -Hindi.
Sige na, Ethel. Humingi ka na ng tawad sa kanya.
Pwes, pasensya na kung mukhang daga ang nanay mo.
Ano ba, Ethel?
Kaunti pang konsiderasyon sana.
Ibinigay ko sa kanya ang pinakamagagandang buhay ko.
Iyon na ba ang pinakamagaganda?
Sige na. Patas na kayo.
Anong kailangan niyo para magkaayos?
-Aba, dapat siyang... -Bumalik na tayo sa mesa.
Ano 'yun?
Dapat bumalik na tayo sa mesa.
Palagay ko, kung may oras, magtuloy na tayo.
-Ayos 'yun. -Oo, kaso hindi. Hindi ayos 'yun.
-Ano? -Maganda. Hindi maganda.
-Bumalik na tayo. -Anong nangyayari?
-Gusto na niyang bumalik. -Saan?
-Sa eksena sa hapunan. -Ano?
-Sa eksena ng hapunan, mga lasing. -May nakuha na ba tayong gaganap na Ethel?
Ayos. Tara na.
-Tuloy o babalik sa eksensa sa hapunan? -Balik.
Pahina 15. Ito pa rin ang Eksena A.
Mula sa, "Di pwede 'di niya ko pakainin."
-Reset ang camera. Reset ang props. -Sabihin niyo anong mali sa eksena.
-Nandoon ka. -Bill.
-Napakahalaga. -Matutukoy ko 'yon.
-Gawin na lang natin trabaho natin. -Sinuntok ko sa mukha hanggang magdugo.
-Sakop ba ng insurance 'yun? -Platinum plan ko.
-Mabuti. -Handa na?
Tahimik, simula na ang ensayo.
Mula sa "Di pwede 'di niya ko pakainin."
Ayos...
at... aksyon.
Ah... Tama ka. Hindi niya ako kikibuin dahil sa hapunan.
Mabuti.
Umupo na kayong lahat.
Wala na tayong ibang upuan.
Ayos lang sa inyong dalawa na maghati, 'di ba?
-Dapat hiwa na ang baka. -Oo naman, mahal.
-Paano 'yan? Sobrang taba? -Oo nga naman.
-'Yung karne ang sinasabi niya. -Hindi, ayos lang ang karne.
Gawin mo na. Dali na.
Mahusay.
-Talaga? -Magpatuloy.
-Dito lang. -Bakit?
-Kailangan nating ayusin ang galaw. -Kaya namin ni Bill 'yun.
-'Di naman sa wala akong tiwala... -Pwestuhan sa camera ito.
Bukas na natin ayusin ang problema sa entablado.
Mas gusto kong gawin na natin ngayon.
Gagamitin ko ang awtoridad ko bilang direktor.
-Ano? -Magpahinga muna tayo.
-'Di pa oras para doon. -Sampung minuto.
-Sampung minuto. Babalik tayo sa Eksena A. -Hindi.
Baka hindi. Mahirap sabihin.
Ano bang problema, mahal?
Alam mo ang naiisip ko?
Sa itaas, dapat malinaw na nag-aayos ako ng magandang mesa.
Dapat may mga bulaklak sa plorera.
At sinusubukan ko lang namang itama.
At puputulan ko tangkay, pero magiging masyadong maikli.
Puputulan ko 'yung iba. Sumobra naman ikli.
-Nauunawaan ko. -Ano sa tingin mo?
Palagay ko sinusumpong ka.
-Bulaklak ang tinutukoy ko. -Sabihin mo kung anong problema.
Bakit ba napakahirap nitong intindihin?
Hindi maayos ang hapag kainan at dapat ayusin natin.
Nariyan ang pundasyon ng drama.
Hindi ikaw o si Bill.
'Yung eksena sa hapunan. Si Donald Glass.
Magiging nakakatawa 'yun.
Sigurado ako doon.
Hindi magiging ayos 'yun hangga't sumasama.
-Tanggalin mo sa lista ang unang hakbang. -Oo.
Sige.
Ayos ka lang ba?
Nakagawa na tayo ng 37 episode.
Kapag nakagawa ka ng 37 ng kahit ano, isa roon ang ika-37 sa galing mo.
'Yung sa atin, direktor si Donald Glass.
Mahal, hindi ibabatay ng komite ng pagpapasya nila
-batay sa linggong ito-- -Punyetang komite. Sinabi ko 'yun.
Yung palabas yun. Liban kung ibibilang ang wardrobe,
hindi nauunawaan ni Glass ang paggalaw ng pisikal na komedya.
'Yun lang.
Ang punto ko, hindi ikaw ang problema.
-Luce? -Ano?
Dinalhan ako ni Madelyn ng almusal kaninang umaga.
French toast, bacon at patatas.
Sabi niya may nakapansing hindi ako nag-almusal.
Sabi niya para akong namamayat.
-Tama siya, maganda ka. -Manunulat siya.
'Di siya nagdadala ng almusal sa mga tao.
'Di ako sigurado sa sinasabi mo. Mukha namang...
Paano niya malalamang hindi pa ako nag-aalmusal?
Hindi ko alam.
-Ikaw 'yun, ano? -Oo.
Aminin mo. Kapag nagsinungaling ako, inaako ko naman kaagad.
-Kahanga-hanga. -Salamat.
Sinabihan mo siyang dalhan ako ng almusal at batiin ang pagpayat ko.
Hayaan mo akong magpaliwanag.
Bakit?
Palagay ko dapat mo nang itigil ang pagdi-diyeta mo.
-Gumagana naman. -Hindi makabubuti sa'yo.
-Ayos ang pakiramdam ko. -Hindi mabuti para kay Ethel.
Hindi nga.
Matalik tayong magkaibigan. Ayaw kong makipag-away.
Nagpadala ako ng almusal--
Ipinadala mo kay Madelyn na may kasamang mensahe.
At ngayon bagong mensahe, na masyado akong maganda.
Gusto namin bumalik ka sa timbang noong kinuha ka namin.
-O magiging masama kay Ethel? -Oo.
O masama para sa'yo?
Sige na.
Walang titigil magmahal kay Lucy dahil buntis ka na.
Hindi ka babaeng pang-display.
Salamat para diyan, Viv.
Ang akin lang naman, dahan-dahan, 'yun lang.
Lahat na nagtutulungan para sa'yo,
at walang natutuwa dahil lahat kami takot na takot
di ka nakakatulong sa pag-atake sa lahat at sa harap pa ng buong crew.
Punyeta, Viv, karamihan sa Amerikana kamukha mo, hindi ako.
Gusto nilang makita ang sarili nila sa telebisyon.
Anong pinagsisigawan niyo diyan?
-Wala. -Wala.
Nasa kwarto lang ako, iidlip.
Hindi ba ganito ka rin habang nag-eensayo?
Mas gusto kong marinig ang pagiging tuso ni Moss Hart sa palabas.
Huwag kang mag-alala. Palaging bumabalik ang bigat.
Hindi ko na ito mapipigilan.
-Naging masama ang usapang ito. -Palagay ko, ayos naman.
Para akong gumanap sa harap ng milyun-milyong tao ngayon.
Ayos, kaya...
Sige.
-Lucille. -Ano?
Makipag-inuman ka sa akin.
Alas 10 lang ng umaga.
Sigurado akong 10:15 sa ibang lugar.
Babalik pa tayo sa entablado.
-Iniisip ko kung hihintayin ka nila. -Bill...
Pakisabi sa entablado magpapahinga si Gng. Arnaz
-babalik na siya kung kailan niya gusto. -Siguro nasa 15 minuto.
Sige, ma'am.
Ipaalala mo sa props ko ng garden shears sa opening scene.
-Sige. -Tara na.
Dapat ipakitang nag-aayos ako ng eleganteng mesa.
Wag mo ipaliwanag.
-Gugupit ako ng bulaklak. -Wala siyang pakialam.
Magiging maikli. Gugupitin ko ang iba.
-Iikli sila. -Kuha ko.
'Yong garden shears.
Hindi kaya ng gunting na pumutol ng tangkay.
-Iniisip ka na niyang patayin. -Ayos.
-Sige. -Oo.
EMPLEYADO NG STUDIO LANG DESILU STUDIOS
Umuulan. Ayos lang ba ang buhok mo?
Ayos lang ako.
Simula nang gawin ko ang palabas na ito, tumatalbog lang ang ulan sa buhok ko.
Nakakatulong 'yan.
Hindi ko talaga alam na may ganitong lugar pala rito.
Tahimik lang sila.
Hindi ko maisip kung bakit.
Anong uri ng tao ang pumupunta sa bar sa Miyerkules ng umaga?
Grupo ng mga mahihilig.
Anong gusto mo?
Gusto ko ng tetanus shot.
-Jim Beam. Two times. -Sige, Bill.
Akala ko ba may kasunduan kayo ni Desi. Hindi ka mag-iinom sa trabaho.
Nagkasundo kami ni Desi na hindi ako maglalasing sa trabaho.
-Nakita mo ba akong lasing sa trabaho? -Malalaman ko ba?
Hindi.
-Para sa bagong sanggol mo. -Ayos.
Magalang lang ba sila, o hindi nila tayo nakikilala?
Wala silang mga telebisyon.
Bakit hindi ko naisip 'yun?
Mahal, pitong diyaryo ang binabasa ko araw-araw.
Paano ka nagkakaroon ng oras para diyan?
30 minuto ang mga karera sa Santa Anita,
at isang minuto lang pumili ng kabayo.
-Hindi ba nasa trabaho ka? -May mga kubrador at telepono na tayo.
Alam ko 'yun. Gumawa ako ng pelikula na Damon Runyon.
Wala sa pitong diyaryong 'yun
akong nabasa tungkol sa pagiging komunista ni Lucille Ball.
-Wala akong naririnig na nag-uusap noon. -Kailan ka pa nakipag-usap sa iba?
Kapag hindi ka nagsalita, mas marami kang naririnig.
At wala naman akong naririnig, kaya...
problema sa bahay?
Problema sa bahay?
-Oo. -Hindi.
Gustung-gusto ko ngang may problema sa bahay,
pero madalas wala sa bahay ang problema ko.
Minsan kada linggo.
Naglalaro siya ng baraha sa bangka noong Miyerkules--
Oo. Anim na buwan na ang larawang 'yun. Nandoon ako nang kunan 'yun.
Bakit wala siya sa bahay? Kung nasaan ako at ang anak namin?
Mahal na mahal ng asawa mo ang Amerika
wala akong ibang kilalang ganoon simula kay George M. Cohan,
na sobrang minahal ang Amerika, isinulat niya ang parehong kanta nang limang beses.
Mahal na mahal ni Desi ang Amerika gaya ng lalaking 'yun.
Pero 'di ibig sabihin nun hindi siya Kubano.
Alam ko 'yun.
Napakakitid ng kahulugan ng pagkalalaki sa mundong pinanggalingan niya.
-Alam ko rin 'yun. -Ang lalaki ay lalaki.
At hindi para sa wala, pero masaya ang mga babae.
-Tinanong mo sila? -Mukhang masaya sila.
Ganoon pala.
-Pero wala lang 'yun. -Wala lang talaga.
Manghang-mangha siya sa iyo, Lucille.
At nami-miss ka niya kapag nasa dalawang magkaibang lugar ka.
Totoo, saksi ako doon.
Hindi dapat. Magkasama kami sa iisang bahay.
Dapat nga. 'Yun ang sinasabi ko.
Kailangan niyang mapalayo sa'yo
-para maramdaman niyang hindi siya... -Ikalawang importante.
Pinaiikot ko ang ego ng lalaki na ikinabubuhay ko.
Bakit ikaw ang nagpapatakbo sa set?
Bakit ikaw ang nagpapatakbo ng ensayo? Ginagawa mo sa harap niya.
'Di ko uunahin ang nararamdaman ng direktor kaysa sa kalusugan ng palabas.
Wala akong pakialam sa pakiramdam ni Donald. Wala siyang alam.
Pero makakayanan natin 'yan dahil hindi Uncle Vanya ang ginagawa natin.
Oo na. Pero dapat eksakto ang eksena sa hapag kainan.
Talaga? Nasa sarsuwela lang ako nang 40 taon
kaya hindi ko alam ang tungkol sa sinasabi mo.
-Alam kong alam mo. Sinasabi ko lang... -Ang punto ko, ginawa mo sa harap ni Desi.
Tungkol kay Desi, siya ang nagpapatakbo ng palabas na ito.
Lahat ng malikhaing desisyon dumadaan sa kanya.
Bawat desisyon sa negosyo, sa network, sa Philip Morris...
At kung hindi pa sapat 'yun, handa na siya para sa camera ng Lunes.
Limang araw bago ako makakuha ng tawa.
Minamani niya lang 'yun sa table read.
At ang lalaking 'yun, maniwala ka, 'di siya ikalawang saging ninuman.
-Ilan ang may alam niyan? -Alam ang ano?
Na si Desi ang nagpapatakbo sa palabas.
Ilan ang may alam noon?
May sandali noon
nang maging seryosong aktres si Lucy sa mga seryosong pelikula.
Makikipagkumpitensya siya kina Crawford, Hayworth para sa mga papel.
Pwede sanang si Lucy ang nasa All About Eve at alam mo?
Mayayanig niya ang lugar na 'yun.
Muntik na sanang ganoon.
Saglit na lang.
Anong nangyari?
Naputukan ako ng gulong.
Malapit lang mula rito.
-At iniwan mo doon ang kotse? -Tinakbo ko na ang huling 500 yarda.
Anong nangyayari? At tumakbo ka rin na may dalang alak?
Dinala ko...
Mas masaya.
Nakuha ko.
Nakuha ko ang parte.
-Aling parte? -Nakuha ko ang parte, Des.
The Big Street.
Sabi mo mapupunta 'yun kay Rita Hayworth.
Problema sa iskedyul.
Lumipat sila kay Judy Holliday. Problema rin sa iskedyul.
Nakuha ko ang bidang babae sa The Big Street.
Kamangha-mangha 'yan.
Makakapareha ko si Henry Fonda.
Kailan magsisimula ang pagkuha ng litrato?
Dalawang linggo.
Hindi pa rin ako makahinga.
-Si Damon Runyon 'yun. -Alam ko.
Alam ko, nabasa ko ang iskrip at napakasaya ko, Lucy.
Pero inaasahan ko ang pagsama mo sa tour.
May problema sa iskedyul si Rita Hayworth.
Ikaw rin.
Akala mo ayokong maging
nasa parehong lungsod kasama ang asawa ko?
-Anong... -Alam ko.
Bawat desisyon ko, nakabatay sa lapit ko sa'yo.
-Bawat desisyon. -Oo nga.
Pero mukhang hindi bawat isang desisyon, ano?
Ilang taon ako nagtiis na isingit ang ulo ko sa frame,
para magmaldita saglit at tumalikod?
Basurang papel sa mga pelikula na hindi ko babayarang mapanood
kung teatro lang ang mayroong air condition.
Kung pumatok ang The Big Street,
makukuha ko ang mga papel na dapat kina Rita at Judy at Bette.
Sinong Judy?
-Holliday. -Siya.
Sino'ng baseball player na kinukwento mo?
'Yung naupo at hinayaan si Lou Gehrig na simulan ang sunod-sunod na 'yun?
Si Wally Pipp.
-Si Gehrig ang panghalili niya. -Backup.
At isang araw nagpahinga 'yung tao.
Pumasok si Gehrig, hindi umalis nang 40 taon.
14, at si Wally Pipp 'yun.
Isipin mo kung may problema sa iskedyul si Wally Pipp,
nag-tour si Lou Gehrig kasama ng orkestrang Latin ng asawa niya.
Nabago sana nun ang baseball.
At ang kurso ng musikang Latin.
Si Rita Hayworth si Wally Pipp. Ako si Lou Gehrig.
Yankees ang The Big Street.
Naunawaan ko na ang metapora noon pa.
'Di mo kailangang mag-tour. Dumito ka na lang sa bayan.
-At gumawa ng ano? -Punuin mo ang Ciro's gabi-gabi.
Hindi kami bandang bahay.
Gusto kong libutin ang New York.
Gusto ko ring libutin ang Chicago at Miami.
Alam ko.
Walong linggo.
Pupuntahan kita kahit nasaan ka tuwing weekend.
Kaya mahalagang hindi ka magkagusto
sa kahit kanino nang buong linggo
Payag ako.
Buksan na ba natin ang alak at lumangoy nang hubo't hubad?
Para nang granada 'yang bote ng alak,
pero magaganda ang ideya mo.
Diyos ko, Lucy. Pambihira.
Magbibida ka na sa pelikula.
Komportable ka ba roon?
Komportable ba ako doon?
Nakakatawa ang timing ng boteng 'yun.
Halos sampung taon na akong nasa studio na ito.
'Di pa ako nakakapasok sa opisina ng presidente.
Hindi si G. Koerner ang presidente, pinuno siya ng produksyon.
Ikalawa sa pinakamataas.
Kahit na. Pinakamataas na naabot ko.
-Oo, sir. -Papasukin mo na siya.
Pwede ka nang pumasok.
-Charles Koerner. -Ako si Lucille Ball.
-Lucille ba o Lucy? -Lucy na lang. Ayos lang kahit ano.
-Lucy. -Ayos.
At Charlie itatawag ko sa'yo?
Kahit sinong kasing galing mo sa The Big Street
pwede akong tawaging Betsy at wala akong paki.
-Salamat. -Maupo ka. Maupo ka rito.
Salamat.
Bagong karakte mo 'yun na hindi pa namin nakikita.
Nasaan 'yun nakatago?
Natabunan sa ilalim ng masasamang pelikula.
Narinig ko ngang ginagamit mong biro 'yan.
Ilagay niyo ako sa pelikula gaya ng The Big Street, 'di mo na maririnig 'yun.
Tinatapos na namin ang kontrata mo, Lucy.
-Hindi ito biro. -Magaling ka.
Tinatapos na ng RKO ang kontrata mo.
Hindi ko naiintindihan.
Wala na kaming maibibigay sa'yo.
Pero 'yung...
Napakabilis naman nito.
-Patok naman ang The Big Street. -Talagang patok.
Oo nga, walang nagkagulo sa takilya,
-pero hindi kayo nalugi. -Hindi nga.
-Nauunawaan mo ba paano natapos ito? -Walang kinalaman 'yun doon.
Umalis si Damon Runyon bago ang prinsipal na potograpiya,
sumali sa militar ang direktor pagkatapos ng produksyon
at namatay ang editor natin. Basta na lang siyang namatay.
-Napakaraming pagsubok. -Eksakto 'yan.
-Nabasa mo ba mga pagsusuri? -Ang gaganda.
Sobrang ganda.
Walang kinalaman ito sa'yo sa The Big Street.
Tungkol ito dapat sa pagganap ko sa The Big Street.
Ipinakita ko ang kaya kong gawin
at umpisa pa lang 'yun ng kaya ko.
Umpisa pa lang 'yan.
-Sigurado ka bang hindi biro ito? -Mahirap ang negosyong ito.
Alam ko 'yun! Nandito na ako simula pa noong 14 ako.
Pero 35 ka na.
At 'yun ang problema?
Hindi, ang problema ay 39 ka, 'di ba?
Hindi ba nanonood ang mga 39 taong gulang sa mga pelikula mo?
Ayaw ba nila manood ng mga kwentong tungkol sa kanila?
Naisalba mo kami noong may ibang pelikula sina
Judy Holliday at Rita Hayworth at ayaw naming mawala si Fonda.
May pagkakaunawaan ang studio na ito sa Metro at Warner
at ipapahiram nila sa amin si Holliday o si Hayworth,
kaya wala na kaming maibibigay sa'yo kung itutuloy pa namin ang kontrata mo.
May nagagawang magaling si Judy Holliday, pero isa lang.
Alam ko ang nararamdaman mo ngayon. Nagawa ko na ito nang 100 beses.
Nakakagulat kasi hindi ka magaling dito.
Pwede ba akong magmungkahi?
Radyo.
-Anong sinabi mo? -Bagay ang boses mo doon.
Marami kang pwedeng gawin sa boses mo.
Dapat mong pag-isipan ang radyo, Lucy.
Punyeta ka, Betsy.
-Anong ginagawa mo? -Binabasa ko ang mga iskrip.
Alas-tres na ng umaga.
Alam ko.
Lasing na rin ako.
Alam ko na bakit mahilig kang mag-inom. Naintindihan ko, dalawang oras na.
-May nabasa kang magagandang pelikula? -Mga piloto sa radyo ito.
Talaga?
Oo.
Wala namang masama sa radyo.
Palagi kong ginagawa 'yun.
Pinuno ka ng banda.
Alam mo, pumatok din ang Bataan.
-Hindi kita narinig. -Pumatok ang Bataan.
Magaling ako.
Mga positibo ang reviews pero hindi kami excited dito.
Mas magagandang parte sana 'yon kaya lang kailangan kong
anong tawag doon, lumaban sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
At 'yung mga basurang maliliit na parte sa pelikulang
'di ka magbabayad para mapanood
kahit na 'yun lang ang mayroong air condition...
-Des... -hindi ko 'yun makuha.
HUWEBES
PAG-EENSAYO
Mahal, sigurado kang peke lang ang mga bendang 'yan?
Oo.
-Sigurado ka bang ayos ka lang? -Oo, ayos lang ako, mahal.
Tulungan na kita.
Buti na lang nakataas ang bubong ng mga Mertz.
Mahal, kasalanan ko.
Hindi, kasalanan ko 'yun, mahal ko.
-'Di ba siraulo tayo? -Oo.
-Hindi na tayo mag-aaway. -Mahal ko.
-Ayos ka lang ba, Lucy? -Oo, ayos lang ako.
-Sigurado ka? -Sigurado ako.
-Salamat naman at ayos ka lang. -Bakit?
Sinabi ko kay Ethel ako nakaisip noon, nagalit siya at umuwi sa nanay niya.
Hindi.
Tapos. Mahusay.
-Tanghalian ba 'yan? -Isang oras para sa tanghalian.
Tandaan lang ang sa entablado tapos ulit uli.
-Mabilis lang? -Maganda ang eksena sa mesa.
Hindi nga. Gusto kong ulitin at ipahayag ang seryosong pagkabahala ko
sa pagpasok ni Ricky sa umpisa.
Sinabi ko na ito nung Lunes. Wala pang bagong pahina.
-Dahil gagana 'yun. -Pakinggan niyo ako.
Sige.
Ngayon, tinatabasan ni Lucy ang bulaklak. Bubuksan ni Ricky ang pinto at papasok.
Kailangan putulan ang mga bulaklak.
Hindi putulin yung bulaklak, kako iklian yung eksena.
'Di ko maintindihan pagkakaiba ng dalawang linyang 'yun.
-Iklian natin yung eksena. -Gaano kahaba?
Mga isang minuto.
Babalikan natin 'yang mga bulaklak.
Bubukas ang pinto, papasok si Ricky, 'di siya makikita o maririnig ni Lucy,
na medyo 'di karaniwan dahil naroon lang ang pinto,
at naipaliwanag na natin
konektado mata at tainga ni Lucy sa utak.
-Kuha na namin ang kahambugan. -Ano kamo?
Kuha na namin. Nakapokus si Lucy sa pagpapaganda ng mesa
hindi niya namalayang pumapasok si Ricky sa pinto.
-Okey 'yan. -Sige.
Tahimik na lumakad si Ricky, inilagay ang mga kamay sa mata niya at sinabing...
"Hulaan mo kung sino."
At sasabihin ni Lucy na, "Bill? Sam? Pat? Ralph?"
-Oo, nanunukso lang siya. -Oo. Malinaw 'yon.
-Sasagot si Ricky... -"Hindi."
Hindi. At ang direksyon sa entablado kay Ricky ang nakalagay, "Nasusunog."
"Hindi!" Galit siya. Itutuloy ni Lucy ang panunukso.
-"George, Julius, Stephen, Ivan?" -Oo.
Pinalitan namin 'yun ng "Pedro? Julio? Juan?"
Dahil mga pangalang Espanyol 'yun. Bale, Mexicano. Kubano. Latin.
Mga Brazilian na pangalan. Turko.
-Tapos ka na? -Meal penalty na 'yan.
-Diyos ko. -Huhula si Lucy ng ilang pangalan.
Oo, patukso.
At sabi sa iskrip na tatanggalin ni Ricky ang mga kamay niya sa mata ni Lucy,
-iikutin siya at sasabihing... -"Hindi! Ako ito!"
Kaya ang tanong ko ulit, Jess,
naniniwala ba talaga si Ricky na maaaring may walong ibang lalaki
na nakagawian nang pumasok sa bahay nila, na lahat kaboses ni Desi Arnaz?
Tingin mo ba sinasabi naming tanga si Ricky?
Tingin ko sinasabi niyong tanga ang manonood. Hindi nila kayo mapapatawad.
-Maniningil ka para sa mga araling ito? -Malaki.
Sa ngalan ng biro, makikitalon ang mga manonood kasama natin.
Pero kakailanganin mo ng bus na puno ng doktor kapag bumagsak na sila.
-Jess. -Mag-usap tayo pagkakain.
-May ideya ako. -May mga tao ako na magpe-penalty.
-Inaayos ni Lucy ang mga bulaklak. -Puputulin na natin ito.
-Hindi literal na puputulin... -Ayaw ko nang ulitin 'yan.
Bubuksan ni Ricky ang pinto, papasok, isasara niya,
gaya ng ginagawa niya lagi sa 37 episodes. 'Di siya papansinin ni Lucy.
-Inilalarawan mo ang iskrip. -Tama.
Pero sa halip na makipaghulaan, tatayo lang doon si Ricky.
'Di niya maunawaan bakit 'di na siya napapansin ni Lucy gaya natin.
Tatayo siya doon nang buong beat, at isa pa,
at masaya at medyo pinagrabeng paraan
gaya ng narinig natin nang 100 beses, sasabihin niya...
"Lucy, nakauwi na ako."
Nakakatawa 'yun kay Ricky.
Ah, Luce? Mamaya na lang natin pag-usapan pagkatapos ng tanghalian.
-Jim. -Tanghalian na 'yun.
Isang oras. Balik sa entablado para sa mga tala.
Sandali lang!
Pwede ba sa'yo 'yun, Desi?
-Ayos 'yun. -Pag-usapan natin 'yun pagkakain.
Kailangang ayusin 'yun.
-Pwede tayong humugot pa sa "ipokrito." -Oo.
Gaya ng ano?
Parang haharap si Lucy kay Desi at sasabihing,
"Mabuti pala nakapangasawa ako ng isang ipokrito."
-Tapos tatayo si Desi at sasabihing... -"Ipokrito!"
Babaling kay Fred at sasabihin, "Ano'ng ipokrito?"
Sasabihin ni Fred, "Taong may sinasabing iba, pero iba ang ginagawa."
-Sabi niya, "Salamat," haharap kay Lucy... -"Ano 'yun?"
Maganda 'yan.
-'Yan mismo ang sasabihin ko. -Nauna ako.
Siningitan mo ako.
Paano sa tingin mo ako naging babae sa kwarto ng komedya?
-Nakakaabala ba ako? -May magandang ideya si Madelyn.
Kunan natin sa parehong panig para makita kung alin ang mas nakakatawa.
Ideya ko 'yun.
Masamang ideya 'yun.
-'Di mo lang araw ngayon. -Pwede ba tayong mag-usap sa opisina mo?
Oo, sige. Ayos lang.
Anong masama sa pagkuha doon sa magkabilang panig?
Nasa ibaba ka naman sa oras ng palabas, hindi ba?
-Naroon ako kung nasaan ako lagi. -Kitang kita ang manonood?
-Siguro. -Dahil gagawin natin pareho,
paano kung gawin natin 'yung isa nakapantalon ka at 'yung isa nakahubo?
-'Di pareho yun. -Ganun yun.
Ayaw kong gawin 'yung bersyon na nakahubo ako sa harap ng 200 tao.
Pero 'di 'yun ang kailangan kong pag-usapan natin.
'Di mo naman sasabihing buntis ka ulit?
Buntis pa rin ako gaya noong nakaraan, pero hindi.
Jess, alam mo naman kung gaano kita pinahahalagahan.
-Mukhang alam ko naman. -Alam mong alam mo.
Sige.
At alam mo rin kung anong ginagawa ni Desi rito.
Oo naman.
Lahat ng desisyon sa negosyo dumadaan kay Desi.
Sa katunayan, karamihan ng mga desisyon sa negosyo gawa ni Desi.
-Nakapangasawa ka ng matalinong tao. -Oo nga.
Marami rin siyang ginagawang malikhaing desisyon.
-'Di ako siguradong marami. -Masasabi kong marami.
Ginawa niya ang sistema sa camera.
Siya ang dahilan ba't 'di malabo ang napapanood sa Silangang Baybayin.
Kahit gumagamit tayo ng 3 camera,
nakikita rin ng mga manonood ang bawat eksena, siya rin 'yun.
-Oo. -At ang cast, nakikita namin ang manonood.
Sa kanya ang kredito doon.
Siya ang nakaisip na maging buntis si Lucy sa palabas.
Hindi mangyayari 'yun dahil kahit ano'ng sabihin ni CBS,
hindi papayag ang Philip Morris, pero pinupuri ko siya doon.
'Yun na nga, eh. Hindi mo ginagawa.
Ano ibig mong sabihin?
Wala kredito sa kanya bilang executive producer,
na, aminin na natin, ganoon naman siya.
Nakukuha mo ang buong kredito.
'Di ko yun nakuha sa palabunutan, pinaghirapan ko.
Ako ang tagapagpatakbo at tagalikha ng palabas.
-Hindi namin magagawa kung wala ka. -Talagang hindi.
'Di namin alam paano namin magagawa nang wala si Desi.
Dahil siya gumaganap na Ricky, kaya siya nakakakuha ng kredito.
-Mag-uusap na ba mga ahente natin? -Hindi.
'Di ako komportable sa usapang ito.
Gagawin pa kitang mas hindi komportable.
Kailangan kita para iligtas ang kasal ko.
Ano sa tingin mo ang pinag-uusapan nila doon sa loob?
Palagay ko pinag-uusapan ka nila.
Gusto nila bawasan ang sweldo mo. 'Di ka nakakatawa gaya ko.
-Mary Pat, pakisabi kakausapin si Desi. -Sige.
-Madelyn? -Oo.
-Ayos lang ba ang lahat diyan? -Oo.
Dapat magkakaugnay. Kung basta-basta lang, 'di yun nakakatawa.
Patok 'yung Anything Goes.
-'Di 'yung Cole Porter na Anything Goes-- -Alam ko.
Bakit mo sinasabi sa akin?
'Yung pasok ni Ricky na nasa mata ko ang mga kamay niya, kay Jess 'yun?
Sa labas ng kwartong 'yun, sinisikap namin na hindi pag-usapan kung sinong nagsulat.
Hindi si Jess 'yun?
-Inuulit ko-- -Alam mong tama ako sa lohika.
Bakit 'di mo ako sinuportahan sa halip na itulak ang plano mong kunan pareho?
Bakit 'di tayo lumabas sa weekend at saka natin 'yun pag-usapan?
Dahil bukas na ang palabas at ayos akong makipag-usap ngayon.
Dagdagan pa natin ang ikababahala mo na hindi kailangan.
Hindi ako nababahala. Ah...
Sinasabi ko lang na umaasa ako sa'yong maging proteksyon,
na siguruhing-- Lohika lang, ayos?
'Di ko sasabihin sino nagsulat,
pero ako ang babae doon na pinipilit maging matalino si Lucy.
Teka lang?
-Ako 'yung nagpipilit, linggo-linggo-- -Mangmang si Lucy?
Hindi ko 'yon sinabi.
Pero pinipilit mo, nahihirapan ka, parang,
para gawing mas matalino si Lucy.
Ginawa ko ang karakter na ito kasama ka.
At kailangan niyang maging mas matalino.
Minsan, sa ngalan ng komedya, para siyang bata.
Nakakabaliw na linggo, oras at lugar para magkaroon ng ganitong usapan.
Mahalaga ito--
-Paano siya nagiging bata? -Sinasabi niya 'yung, "Wah."
Kapag ganun, 60 milyong tao ang tumatawa,
parang sina Costello at Laurel, at babayaran ka.
Kadiri kapag umarteng limang taon ang matatandang lalaki.
-Pagdududahan ko ang IQ mo sa komedya. -Hindi kaya.
Iniisip mong ako ang pinakanakakatawa kaya ako ang kausap mo, hindi si Jess.
Marami ang nagsasabing tuso si Lucy.
Laging may plano kung paano lalampasan ang balakid.
Pero madalas, pahintulot ng asawa niya ang balakid na 'yun.
Palagay mo talaga ngayong linggo, ngayon, tamang oras pag-usapan ito?
Hindi! Literal na sinabi ko 'yan 30 segundo na ang nakakaraan.
Ganito, pananaw lang ng babae 'yun mula sa ibang henerasyon.
Ibang henerasyon? Tuluy-tuloy ka, ha.
-Mga nakakatawa. -Judy Holliday.
Judy Holliday? Kalakohan.
Nakakatawa at matatalino at matatapang sila at nauungusan nila ang mga lalaki.
Bakit akala niyo ni Gracie Allen na--
Sige, tama na. Mahal kita, Maddie.
Para kang, siguro,
apo ko sa tuhod mula sa ibang henerasyon.
Sana balang araw maging kalahati ka ng pagiging nakakatawa ni Gracie Allen.
Samantala, tandaan mo na sina Lucy at Ricky at Fred at Ethel,
kung mabuhay sila higit pa bukas,
kailangan mabuhay sa katotohanang tanggap ang pisikal na batas ng daigdig.
Alam ni Ricky 'di naniniwala si Lucy
na posibleng may walong lalaki sa bahay na 'yun.
Alam ko.
Pero 'di ako ang magdedesisyon diyan.
Tara na.
Mary Pat, putulin mo bulaklak.
-Sa "putulin mga bulaklak-" -Naiintindihan ka niya.
Oo, tara na.
Judy Holliday.
Hindi nangyayari ito.
G. Arnaz?
Pasok.
Nandito si G. Oppenheimer kasama sina G. Carroll at Bb. Pugh.
-Wala pang galing kay G. Lyons? -Wala.
-Galing Philip Morris? -Wala.
Ihatid mo ako sa entablado. Huli na tayo.
May biro si Madelyn sa ikalawang akto.
Sabi ko kay Lucy 'di natin pag-uusapan ang sumulat.
Naisip ni Madelyn ilang saglit tapos kong naisip.
Hindi ba posibleng dalawa ang nakaisip ng parehong biro?
-Posible 'yun. -Salamat.
Di yun ang nangyari.
-Dapat ba nandito ako? -'Di ko alam.
-"Ano ang ipokrito?" -Kay Fred 'yun.
Sige. Mabuti.
-Diyan mo ba ako kailangan? -Hindi.
Para sa episode nine 'yan, 'yung ginagawa naming iskrip.
Kung magiging buntis si Lucy Ricardo, ipapaalam natin sa nine, sabi mo.
Oo.
Kukumpirmahin ko lang na hindi magagawa 'yan.
-Gagawin natin 'yan. -Alam mong 'di papayang ang Philip Morris.
Kahit na pumayag sila, ayaw naming malaman na buntis siya
o paano siya nabuntis.
May manonood ba tayong 'di alam paano nabubuntis ang mga babae?
Mga bata ang tawag sa kanila.
May mga nakababatang kapatid ba ang mga batang ito?
Alam mo ano pa karamihang mga manonood natin? Kristiyano.
Nauna na ako sa'yo.
Kukuha ako ng pari, ministro at rabbi para suriin ang bawat iskrip.
Ipauulit sa'kin ng pari, ministro, at rabbi and script?
May biro doon.
Mabuti, dahil kapag pinabago sa'kin, wala nang matitira.
-Mahusay. -Des...
Tama na. Nagpadala ako ng telegrama kay Aldred Lyons.
-Talaga? -At hinayaan ko na siyang magdesisyon.
-Sige. -Ayos.
Sige, mabuti.
-Sigurado ka talagang hihindi siya? -Oo.
-'Yun na 'yun? -Oo.
-Sige. -Bob.
Sabihin mo kay Desi 'yung sinasabi mo kanina.
-Ako? -Oo.
-Talaga? -Guys?
Hindi, maganda 'yun. Sinabi ni Bob na ikaw...
talaga ang bidang karakter ng palabas.
Dahil ikaw ang "I" sa I Love Lucy.
Kaya sa totoo lang, sa'yo ang unang pangalan.
-Ako ang "I" sa I Love Lucy. -Oo.
Hindi ko naisip 'yun.
-Oo, gusto mo 'yun? -Gusto ko 'yun.
Jess, utuin mo pa ako ulit
ipapasok ko ang kamay ko lalamunan mo hanggang sa baga at huhugutin ko ito.
-Teka, hindi naman... -Paumanhin.
-Ano 'yun? -Telegrama para kay G. Arnaz.
Galing kay G. Lyons at sa Philip Morris.
-Tingnan natin. -Sige.
Tara na, pakiusap, isang oras na tayong huli.
Oo.
Anong sabi?
"Sa lahat ng empleyado ng Philip Morris at CBS, huwag niyong banggain ang Kubano."
"'Di siya umuwi at 'di siya tumawag, wala namang diperensya 'yun sa akin.
Nakikita kong walang nagagawang pagbabago sa iyo 'yun.
Ba't 'di mo tawagan si Ricky at humingi ka ng tawad?
Ano? Palagay mo hahayaan ko ang dangal ko--"
"Palagay mo lulunukin ko ang dangal ko nang ganoon lang?"
Bakit gising ka pa?
Nagising ako at wala ka doon.
Kaya nagpunta ako sa nursery para makita kung ayos ang lahat.
Sinipa niya ang kumot kaya inayos ko.
Nagising tuloy siya.
Pero nakita mo naman, napatulog ko siya ulit.
Alam mo namang nagbabayad tayo ng katulong para maglaba, 'di ba?
Gusto kong naglalaba. Wala lang akong pagkakataon.
Sige, ibabalik ko na siya sa munting bahay niya.
-Matulog ka na ulit. -Oo, sige.
"Palagay mo tatawagan ko siya at gagapang pabalik?
Ano, akala mo lulunukin ko ang dangal ko?
Akala mo ba tatawagan ko siya at gagapang pabalik--"
"Ano, akala mo ba lulunukin ko ang dangal ko nang ganoon na lang?"
-Lucy? -Halika rito.
-Salamat, pare. -Nakuha mo, Bill.
-Anak ng tokwa? -Salamat sa pagdating.
-Alas 2 na ng umaga. -Pasensya na.
-Anong nangyayari? -Uulitin ko ang eksena sa hapunan.
Tara sa dressing room ko tawagan si Desi.
Nasa bahay si Desi kasama ang bata. Kaya natin ito.
-Alam ba niya andito ka? -Natutulog siya.
Ihahatid na kita pauwi.
-Siya ba 'yun? -Si Viv na 'yan.
-Tinawagan mo rin siya? -Uulitin ko ang eksena sa hapunan.
Di ito para sa mga baguhan. Di ito paaralan.
-Hindi ako ang kumukuha ng direktor. -Alam ko, sinasabi ko lang.
-Anong nangyayari rito? -Salamat sa pagdating, Viv.
Ayos lang ba ang lahat?
Nasa bakante tayong soundstage nang 2:00 ng umaga.
Lasing siya, ako hindi.
Oo, okey lang lahat. Bakit mo naitanong?
Sabi mo sa tawag, emergency ito. Kaya--
Kailangan nating ayusin ang pwesto sa eksena, 'di tayo magtatagal.
-Ano? -Tama ang narinig mo.
Hindi tayo magtatagal. May kailangan lang tayong ayusin.
Dalawang tao ang nag-aaway na magtatabi sila sa upuan sa hapag-kainan.
Una, kunin natin ito, ilagay dito para makita kayo ng camera.
Ngayon, dapat maayos ang pagtutulak.
Hindi lang ito magulong tulakan.
Dapat maayos ang bawat galaw.
Sisikuhin ni Ethel si Fred. Sikuhin mo siya.
Sisikuhin ni Fred si Ethel nang mas malakas.
Siniko ni Ethel si Fred, mas malakas.
-Hoy! -Tapos si Fred.
Sikuhin n'yo ngayon isa't isa tapos mahulog.
'Yan nga.
Ulitin ulit natin, bilisan natin.
May nangyari ba?
-Ano 'yun? -Sa bahay.
-May nangyari ba? -Hindi. Kasi...
Wala.
Naglalaba lang ako, tapos-- Wala.
Oo, gusto ko lang ayusin ang parteng ito.
Hindi ako makatulog.
Parang 'pag 'di ka sigurado kung napatay mo ba ang kalan.
'Di nai-lock ang pinto. Wala.
Gusto kong ayusin ang parteng ito. Ulitin na natin.
Alam niyo ginawa ko ang palabas na ito para magkasama kami ni Desi?
Hindi ko inakalang magiging sikat ito.
Naisip ko, "Tatayuan kami ng departamento sa konstruksyon
ng maliit na bahay at doon kami titira nang madalas."
At gumana naman.
Dito kami...
Parang kwento na binabasa mo bilang batang babae.
Isusumpa ng bruha ang babae.
Magugustuhan siya ng lalaking mahal niya,
pero dapat manatili lang siya sa parteng ito ng lupa.
Marami pa rin 'yun kumpara sa nakukuha ng ibang tao.
Bilisan na natin.
Ihahatid na kita pauwi.
-Tara na-- -Pinakamalaking alas ako.
sa portfolio ng Columbia Broadcasting System.
Pinakamalaking ari-arian sa portfolio ng Philip Morris Tobacco, Westinghouse.
Binabayaran ako nang malaki na gawin ang gusto kong gawin.
Katrabaho ko ang asawa ko na talagang hangang-hanga sa akin,
at ang kailangan ko lang ay galingan bawat linggo nang sunud-sunod na 36 na linggo.
At gawin ulit sa susunod na taon.
Galingan.
Kaya, ulitin na natin.
Noong tapusin ng RKO ang kontrata ni Lucy, ginawan siya ng MGM sa Technicolor test,
na 'di pa niya alam na magiging
isa sa pinakamahahalagang sandali sa buhay niya.
Isang lalaking nagngangalang Sydney Guilaroff ang punong hairstylist ng Metro.
Tiningnan si Lucy at sinabing,
"Kayumanggi ang buhok, pero nagbabaga ang kaluluwa."
Kinulayan niya ng iba ang buhok niya.
Tahimik, pakiusap.
Panahon na para sa My Favorite Husband, pinagbibidahan ni Lucille Ball.
Jell-O sa lahat!
Oo, gay family series na pinagbibidahan ni Lucille Ball,
at Richard Denning, isinalin sa papel at inihahandog sa inyo
ng Jell-O family of desserts.
J-E-L-L-Oh!
Kumakatawan ang malalaking pulang titik para sa Jell-O family
'Yan ang Jell-O
Jell-O puddings
"Eto na, si Lucille Ball at Richard Denning
bilang sina Liz at George Cooper,
dalawang taong magkasama sa bahay at masaya.
Habang tinitingnan, magandang araw ng tagsibol
at papunta si Liz sa kusina para kausapin si Katy, ang katuloog."
-Katy? -Ano 'yun, Gng. Cooper?
Katy, may maganda akong balita para sa'yo.
Anong ibig mong sabihin? Sabi ko may maganda akong balita, tapos...
Tuwing sinasabi mong magandang balita, madalas maganda sa'yo, masama sa akin.
May katotohanan naman 'yan nang kaunti.
-Lucy? -Pasok.
-Napakagandang palabas noon. -Oo, naisip ko rin 'yan.
Ipasa mo kina Maddie at Bob, pwede?
May dalawang lalaki rito na gusto kang makita.
Gusto mo silang pakinggan.
Dapat bang parang babala? Hindi ba pwedeng pumasok na lang?
Oo. Pasok na ho kayo.
-Lucille Ball. -Oo, sir.
David Levy, Pinuno ng Pagpapaunlad sa Komedya, CBS.
David Hart, Pinuno ng Kasalukuyang Pagpoprograma, CBS.
David at David,
nasa kasalukuyang komedya ako sa CBS at hindi ko pa kayo naririnig.
May telebisyon ang CBS?
-Oo, si Edward R. Murrow ay-- -Nagbibiro lang ako.
-Kuha ko na. -Nakakatawa 'yun.
Salamat.
May nakakatuwang ideya ang mga lalaking ito.
Ilang beses na kaming napunta rito,
at napansin namin na gumagalaw ka at may ekspresyon.
-Pag-arte ba kamo? -Oo.
'Yung mukha, katawan, boses ko 'yun lang ang katrabaho ko.
Kakaiba nga lang dahil nasa radyo.
Pinanood ko si Jack Benny. Pinatutugtog niya para sa manonood sa studio.
Mabuti naman para sa kanya.
Oo, at mabuti rin naman para sa'yo. Napakabuti.
At sayang lang dahil walang nakakakita noon.
-Imbentuhin niyong makita ang nasa radyo. -Mayroon na, telebisyon 'yun.
Binebentahan niyo ba ako?
Lucy, gusto nilang ilagay sa TV ang My Favorite Husband.
-Gusto ko 'yan. -Mahusay.
Napakaaga pa ba para magtaas ng baso?
Para sa My Favorite Husband.
Oo.
Pero ayaw kong gawin ang My Favorite Husband.
Nalilito ako.
Oo, ako rin.
'Wag kayong mag-panic.
Gusto ko ang ideya na gawin sa telebisyon ang My Favorite Husband,
pero gusto ko lang iba ito.
-Anong uri ng palabas ang gusto mo? -Kung saan si Desi ang asawa ko.
Nauunawaan kong may problema sa casting.
-Sa akin ba 'yan? -Oo.
Hindi ako sigurado, medyo malayo ka.
Gumawa ng listahan ang casting department
ng mga kapana-panabik na pangalan na magugustuhan mo.
-Ipasa mo ito kay Lucy. -Lahat ito nakakatawang lalaki.
-May mimeo kami sa lahat. -Pinakamagandang listahan.
-Namatay nung isang linggo si 12. -Kasalanan ko.
Walang problema.
-Ano 'yun? -Sinasagot ko si G. Macy.
Walang problema sa casting.
Handa na akong gumawa ng kalahating oras na pambahay na komedya para sa CBS
kung ang papel ng asawa ko, tawagin na nating "Shmezy," ay gagampanan ni Desi.
-May sasabihin lang ako, pwede? -Sige.
Sa My Favorite Husband, ang asawa mo ang ikalimang bise presidente sa banko.
Oo.
Tatanungin kita nang tapat, nakikita mo ba si Desi
na ikalimang bise presidente ng bangko?
'Di ko siya nakikitang ikalimang bise presidente ng anuman.
Nakikita ko na may-ari ng bangko.
Nakita mo ang problema?
Nakikita ko ang iniisip mong problema.
-Lucy. -Ano?
Hindi ako madalas dumadalo sa mga ganitong pulong.
Wala akong interes sa meeting na ito.
Nandito ako para ihatid ang na katotohanan.
Hindi kami maaaring magkaroon ng purong Amerikana
na kasal sa lalaking hindi Amerikano.
Amerikano siya.
Sarhento siya sa US Army at lumaban sa digmaan.
Alam mo kung anong tinutukoy ko, Lucy.
-Espanyol siya. -Hindi pa rin.
'Di pa siya nakarating ng Espanya. Nakakapag-Espanyol. Isinilang sa Cuba.
Mayor ng Santiago ang tatay niya, ikalawang pinakamalaking lungsod sa Cuba.
-Alam mo kung anong... -Anong sinasabi mo? Oo naman.
'Di ako narito para ikuha ng trabaho ang pamangkin ko.
Pambihira ang talento ni Desi Arnaz.
'Di lang world-class na musikero, napakagaling ding aktor,
na magiging bida ng pelikula, kung may bida lang ng pelikula na Kubano.
Higit pa roon, magaling kaming magkatrabaho.
Pinupuntahan ko siya 'pag nagtu-tour,
isinasama niya ako sa ilang maiikling drama o comedy.
-Jess? -Oo, gumagana.
Anumang pagkakaiba sa kultura magiging maganda sa komedya.
-Tama ba ako? -Hindi ka mali.
'Di na ako tatanggap ng ganitong pulong. 'Di na kakasya ang dagdag na tao sa mesa.
Hindi magbabago ang posisyon ko.
Gusto mo ako sa telebisyon, isang palabas lang ang gusto kong gawin,
kaya ano na?
BIYERNES GABI NG PALABAS
RESERBADO
Pwedeng may kumuha noon?
15 minuto na lang.
-Tingin mo? -May hinihintay tayo, hindi ko alam ano.
Sige, salamat.
Hinihintay?
Oo, pasok.
Okey.
-Saglit lang? -Oo sige.
-Mukhang alam ko na kung bakit. -Alam mo?
-Pakinggan mo ako. -Humingi ako sa'yo ng pabor.
Pinabibigyan ko siya ng EP credit.
Sa halip, kinumbinsi mo siya na siya ang bida ng palabas.
-Ano 'yon? -Pasensya na kung nainsulto siya.
-Alam ko nainsulto siya. Pasensya na. -Hindi. Pinagtatawanan niya 'yun.
Pero, oo, nainsulto siya. Hindi, nasaktan siya, ako ang nainsulto.
Humingi ako sa'yo ng maliit na pabor,
at hindi 'yon tulad ng wala kang utang ka sa akin.
Hindi 'yun maliit na pabor. At wala akong alam na utang ko sa'yo.
Talaga?
'Di 'yun maliit. Hiniling mong isalba ko ang relasyon niyo.
-Hindi-- -At 'di ito ang unang pagkakataon, tama?
Sabi ko bigyan mo siya ng EP credit, 'yon lang.
Sige. Pwede bang gumanap na Lucy ang asawa ko?
Kung oo, iisipin kong tama lang na bigyan siya ng kredito.
Ano sinasabi mong 'di ito ang unang hiniling kong iligtas mo kasal namin?
"Jess, si Desi gagawin nating asawa ko. Magsasalba 'yun sa amin."
-Ako ba 'yun dapat? -Oo.
-'Wag kang manggaya. -Nainsulto ka?
Hiniling mong ipamigay ko ang titulo ko na parang paradahan lang.
-Tama ka. -Diyos ko!
-Pasensya na. -Minsan naiisip ko--
Teka, ano?
Tama ka. Pasensya ka na, mali ako.
Hindi ko inaasahan 'yan.
-Alam ko. -Sinabi mo na ba 'yan noon?
Hindi pa yata. Pero naiisip ko naman, kung mahalaga 'yun sa'yo.
Oo naman.
Talagang naging mahirap lang ang linggong ito.
-Uy, bakit tayo naghihintay? -'Di ako sigurado.
-Nakabinbin tayo, may dapat nakakaalam. -Pasok.
-Ipinapatawag ka ni Desi sa opisina niya.
Baka sa dressing room niya?
Hindi, nasa opisina siya at mga executive ng CBS at Philip Morris.
Ba't nasa opisina siya sa oras ng palabas?
Kalalabas lang ng panggabing edisyon.
Makinig ka sa'kin. Alalahanin mo ito.
"Wala kang pakialam."
Ayan. Hayaan mong 'yan na ang pinakamagandang isinulat ko.
"Vitameatavegamin" pa rin.
Panggabing edisyon.
LUCILLE BALL ISANG PULA NA BIDA NG 'I LOVE LUCY' ITINATANGGING KOMUNISTA
Ayos na.
-Ang lalaki ng mga letra. -Aayusin ko ito.
-Hindenburg type 'yan. -Tumawag na ako.
-At pula pa ang ginamit nila. -Oo.
-May pulang tinta pala ang diyaryo. -Mukhang ganoon na nga.
Nalinis na ako.
'Yong editor ng lungsod na si Agness Underwood,
ay may potostatikong kopya ng affidavit
na ipinakitang nagparehistro ka nung 1936
bilang botanteng gustong umanib sa Partidong Komunista.
Pero nalinis na ako.
Tinatakan nila ng "kanselado" ang card, nakita ko 'yun.
Ipinapakita ng mga diyaryo ang card na may nakasulat na,
"Tingnan ang kanselasyon sa kaliwa,"
pero tinanggal ng Herald Express ang salitang "kanselado"
-mula sa dokumento. -Ibang papeles?
Oo, pero may mga tinawagan na ako, inaayos na natin ito.
Tawag saan?
Lahat ng reporter na nasa 20 minuto ang layo dito.
-Kaya tayo nakatigil. -Paparating ang mga mamamahayag?
Oo. Pauupuin natin sila sa likod.
Tutuloy pa rin tayo ng palabas? Bakit wala sa inyong nagsasalita?
May ideya si Desi.
Aaliwin ko muna ang mga manonood gaya ng lagi kong ginagawa,
at sa halip na si Pedro Kubano at ang biro tungkol sa pagong,
sasabihin ko sa kanila ang nangyari.
Ipapaliwanag ko na na-check mo ang maling box.
Ipapakita ko sa kanila ang kanseladong dokumento,
at ilalabas kita
para makita ng press na pinapalakpakan ka nila. Oo.
Mga ginoo, pwede bang... iwan niyo muna kami saglit?
Hindi mo sinasabi sa mga taong ito na maling box ang na-check ko.
Kritikal na sandali ito, Lucy.
-Kung mamamatay ako... -Hindi.
-Mas gusto kong mamatay nang nakatayo. -'Di ko alam anong...
'Di ako tanga. 'Di ko ch-in-eck ang maling box.
-Nakita mo headline. -Makikita mo 'yun sa ibang planeta.
Pinalaki ako ng Lolo Fred ko mula pa apat na taong gulang ako.
May malasakit siya sa maliit na tao, sa karapatan ng manggagawa.
Parangal ko 'yun sa kanya at para sabihing ch-in-eck ko ang mali...
Mali si Lolo Fred, Lucy!
'Di niya sinabi sa'yo 'yung parteng tinapon nila ang tatay mo sa kulungan
para sa krimen ng pagiging mayor ng lungsod.
Hinabol ako papunta sa bansang ito, Lucy!
Maniwala ka, ch-in-eck mo ang maling box.
At 'pag 'di sila pumalakpak?
Papalakpak sila. At isusulat ng press na ginawa nila 'yun.
Sasabihin mo sa kanilang inakusahan ako...
Mababasa rin naman nila 'yun sa umaga.
Mayroon tayong 200 tao sa entablado natin.
Kaya... Bb. Rosen!
Paano kung kantiyawan nila ako?
Kapag kinantiyawan ka...
Tapos na tayo, dito, ngayong gabi.
Tawagan mo ito.
Sabihin mo para sa akin.
Hahanapin nila 'yan. Inaasahan nila ang tawag ko.
Sabihin mo pag andyan na.
Opo, sir.
May nagsabing nakita ka nilang lumabas dito.
Nasabi lang sa akin.
Diyos ko, Lulu, ang lalaki ng letra?
Pulang tinta.
'Di sana ako dumagdag pa sa stress mo. Talagang...
Ano?
'Di na mahalaga 'yan ngayon.
Baka nga huling pagkakataon na nating nandito tayo.
Kasal si Lucy Ricardo sa lalaking anim na taong mas bata sa kanya
at kasal si Ethel sa lolo niya.
At naiintidihan natin, bilang batayan ng isang biro,
na 'di ako masyadong bagay para sa kanya.
Tinamaan ako roon, at sa pinakamalalang pagkakataon pa sa mundo.
Napakaganda ng damit na 'yun.
Gusto niyong mapag-isa rito?
-Hindi. -Oo.
Ikaw ang bayani ko.
Pinahahalagahan ko ang gumagana, Maddie.
Pinahahalagahan ko ang nakakatawa.
'Di ko nakikita ang sarili kong
pinahahalagahan ang pananaw ng babae ng bagong henerasyon.
Pinahahalagahan kita.
Gusto kong may magdadala sa akin ng almusal.
Hindi 'yun ang pinag-uusapan namin.
Hindi ka ba dinadalhan ng PA ng almusal araw-araw?
-Oo. -Sige.
Pero hindi ng French toast.
Titingnan namin 'yan.
Lumabas ako rito para abalahin ka nang walang katuturan,
pero palagay ko, naunahan na ako nitong dalawa.
Ayaw ni Viv ng mga biro tungkol sa pagiging hindi maganda ni Ethel.
Walang sinumang nakakarinig sa boses niya ang hindi alam 'yun.
Sinabi ko lang ang nararamdaman ko.
Sinasabi mo na ang nararamdaman mo mula unang araw ng trabaho.
'Di bigla mo lang binigyan ng boses ang pakiramdam mo.
Alam niyo ba,
mga binibini?
May namamatay sa loob ng lalaki,
basta na lang... namamatay,
sa unang marinig niyang tawagin siyang matanda ng babae.
Kaya tungkol kina Jess, Bob at Madelyn
na sumusulat ng biro kay Ethel, talagang...
'di ako interesado.
Kayong dalawa...
magagaling na aktor.
Pribilehiyo ang makasama ko kayo rito.
-Natatakot na ako sa'yo, eh. -Sasabihin ko nga sana 'yan.
Sasabihin na ni Desi sa mga manonood. May mga press.
Tatanggapin daw ng mga manonood ang katotohanan,
na aaprubahan nila, at isusulat 'yun ng press.
Doon ako sa kabiligtaran no'n.
Paumanhin, pasensya na. Handa na si G. Arnaz magsimula.
Sabi nila gusto mo raw malaman.
Salamat.
Sige.
Magkita tayo doon.
Magandang palabas.
-Magandang palabas. -Oo, maganda.
Walang duda, mas mahusay ang eksena sa hapag-kainan.
TAHIMIK PAKIUSAP
Ngayon, mga ginoo't binibini,
palakpakan nang masigabo ang isa sa mga bituin ng I Love Lucy.
Kilala niyo siya bilang Ricky Ricardo, narito si Desi Arnaz!
Salamat.
Salamat. Salamat.
Maraming salamat.
Madalas, ginagawa ko na ang pinal na pagpapainit sa audience.
Sasabihin ang lumang biro tungkol sa pagong,
at ipagyayabang ko ang pambihira naming camera system
na nagbibigay daan sa audience na manood nang walang sagabal,
at ipapakilala ko sa inyo ang bumubuo sa cast.
Pero 'di ko gagawin 'yun ngayon at ito ang dahilan.
Noong isang linggo, ang asawa kong si Lucille Ball,
ay hininging tumestigo sa harap ng saradong sesyon
ng House Un-American Activities Committee.
Oo, ang mga kongresista na nag-iimbestiga sa Komunismo.
Matapos ang ilang oras ng testimonya, nagdesisyon ang komite,
nang napakalinaw,
na hindi nasasangkot si Lucy sa Partido Komunista.
Kaya mabuti ang lahat, 'di ba?
Hindi.
Dahil ito ang headline sa panggabing edisyon
ng Herald Express.
Kaya gumawa ako ng ilang tawag. Tinawagan ko ang editor ng Herald Express.
Tinawagan ko ang tagapangulo ng komite.
Tinawagan ko ang lahat ng miyembro ng komite.
At may isang tao pa akong tinawagan at palagay ko nasa linya pa rin siya.
Salamat.
-Nakikinig pa ba kayo sa akin? -Oo.
Nakatayo ako sa harap ng studio audience
sa Hollywood, California at sinasamahan tayo
-ng ilang miyembro ng press. -Ayos lang 'yun.
Gusto naming malaman, sir, may kaso ba ang FBI laban kay Lucy?
Mayroon bang anumang ebidensya ang FBI sa masamang ginawa?
May anumang dahilan ba ang FBI para maniwala
na komunista si Lucille Ball?
Hindi, talagang wala. 100% siyang malinis.
Salamat. Isa pang tanong. Ano pong pangalan n'yo?
Si J. Edgar Hoover ito.
Salamat, sir, enjoy mo ang gabi.
Mga ginoo at binibini, salubungin ninyo ang aking asawa
at ang bida ng I Love Lucy, Lucille Ball.
Kaya, magsaya kayo sa palabas.
-Tapos na ang lahat! -Salamat.
-Tapos na. -Salamat.
-Mahal ka nila. -Mahal kita.
Aba, wala nang manggugulo sa'yo kahit kailan, Lucy.
-Akala ko magkakantiyawan sila. -Hindi.
-Gusto mong gumawa ng palabas? -Niloloko mo ba ako?
-Ano? -Kinakaliwa mo ba ako?
-Kaunti lang ba ito? -Hindi.
Hindi kita niloloko.
'Pag nasa labas ka, nasa bangka ka nagbabaraha?
-Oo. -Wala kang kinakatagpo?
-Anong nangyayari sa'yo? -'Wag mo akong baliktarin.
Saan nanggagaling ito? Pinalakpakan ka nila.
-Tama sila, ano? -Lucy...
Mali lang ang larawang nakuha nila.
-Tama ba sila? -Lucy...
Nakuha ba nila nang eksakto?
Diyos ko, kapapatunay ko lang doon na mali ang Herald Express.
Palagay mo ang Confidential Magazine--
May gagawin pa tayong palabas.
-Sabihin mo. -Ba't mo naisip
maliban sa basurang 'yan, bakit mo naisip na niloko kita?
Lipstick mo 'yan.
Naalala mo? Hinalikan mo ako sa simula ng linggo,
kinuha mo ang panyo ko, at pinunasan ang lipstick,
at inilagay mo sa bulsa ko. Sabi mo 'di mo pa nagawa 'yun.
-Hindi, ah. -Anong tinutukoy mo?
Lipstick ko ito.
Mga pokpok lang sila.
Mga babaeng pang-aliw.
Walang ibig sabihin 'yun, Lucy.
Teka, Lucy, hindi ibig sabihin noon...
Gawin na natin ang palabas.
Kalimutan na muna natin ito nang kalahating oras. Ayos ba?
Jim, tara na.
-Hindi na aayos ito. -Kopya 'yan.
-Sige na, kayong lahat. -Magpalabas na tayo.
Lugar ito para sa Eksena A. Eksena A. Mga lugar.
Sige. Posisyon na kayong lahat.
Sige, ayos. Bells.
Tahimik. Paki-kalampag ang kampana. Tahimik, pakiusap.
Itaas ang mga larawan. Tahimik na.
-I-record na ang sound. -'Eto na.
-Tumutugtog. -Bilis ng tunog.
-Okey -Bilisan.
Handa, okey na, at aksyon.
Naging maganda ang palabas ng gabing yun.
Ginawa namin ang parehong bersyon ng opening,
pero yung orihinal na bersyon ang pinalabas.
Yung naroon mga pangalan.
Nakakuha ka siguro ng kopya ng B-negative
dahil ang orihinal mong tanong...
Para sa record, nanalo ako sa pusta ko kay Desi.
'Di papayag ang CBS na gamitin ang salitang "buntis."
Pero mas pinanood ang pagsilang kay Baby Ricky
kumpara sa kahit anong programa sa telebisyon noon.
Ang orihinal mong tanong?
Tinanong mo kung bakit tumigil si Lucy noong gawin natin ang kahaliling bersyon.
Ginagawa muna namin ang bersyon ni Lucy ng pagpasok ni Ricky...
Inaayos niya ang mga bulaklak,
na hindi namin magamit dahil napakahaba noon.
Kumuha siya ng pitsel at nagbuhos ng tubig sa plorera...
At pinaangat sa ibabaw ang lahat ng bulaklak.
Mukhang nawala lang siya sa sarili niyang iniisip nang saglit.
'Di ko maalala kung anong cue niya.
Baka nag-iisang pagkakataon lang 'yan na nalito siya.
Hindi ko maalala ang unang linya, pero kailangan naming tumigil at ulitin ulit.
Linya ni Desi 'yun.
'Yun 'yung bahaging isinama ni Lucy.
Ano ang linya niya?
Lucy, nakauwi na ako.
-Pasensya na, medyo natulala lang ako. -Sige, tigil muna tayo. At simula ulit.
Hindi na kami gumawa ng isa pang kuha para sa panghaliling opening.
Gusto na lang magpatuloy ni Lucy.
At hulaan mo kung sino?
-Pat? -Hindi.
-José? -Hindi, ako ito!
Oo, siyempre naman.
Nakakatawa, sobrang nakakatawa.
Uy, may kasama tayong maghapunan? Sino?
-Nagustuhan mo ba ang mga bagong baso? -Sinong darating para sa hapunan?
Hindi ba maganda ang mesa ngayong gabi?
-Lucy, sino nga? -Ilang tao.
Noong ika-3 ng Marso, 1960, nagsampa ng diborsyo si Lucy mula kay Desi.
Umaga iyon matapos ang huling pagganap nilang magkasama.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Erika Ivene Columna
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce