Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ty z kamerą, przestaniesz się tak na mnie gapić?
Zaczynasz mnie przerażać.
Wielkie dzięki, Monterrey!
Jesteście cudowni!
Dzięki, że zechcieliście tu być, gdy spełniam swoje marzenia.
Czeka nas niezła balanga. Dziękuję.
Przedstawię się świeżynkom.
Dobra, słychać, że jesteście na haju.
Tam jest moja rodzina. Dzięki, mamo, że przyszłaś.
Czas się zabawić.
Przedstawię się nowym. Jestem Alan Saldaña.
Mieszkam w tym pięknym mieście, Monterrey,
ale dorastałem w Reynosie, cichym i spokojnym miasteczku.
Co? To miasto przecież jest okropne. Zabito mnie tu już sześć razy.
Ale teraz czuję się nieśmiertelny. Nie mogę już umrzeć.
Jaką formę komedii uprawiam? Stand-up, komedię obyczajową.
Wszystko analizuję. Przeżyłem właśnie coś okropnego.
Najgorsze możliwe doświadczenie dla faceta.
Mężczyźni, ręce do góry,
jeśli poddano was kwarantannie, gdy partnerka zaszła w ciążę.
Co? Nie uprawiacie seksu?
Do roboty. Zacznijcie się rozmnażać.
Kiedy lekarz powiedział mi,
że czeka mnie 40 dni i nocy bez seksu, odparłem, że nie ma problemu.
Spojrzałem wtedy na rękę: „Pamiętasz mnie?”.
Ale moja żona powiedziała: „Zero oszukiwania, ty geju”.
Uważałem, że 40 dni i nocy to nic wielkiego.
Ale to cholernie długo.
Pierwsze 15 dni kwarantanny poszły gładko.
W pełni panowałem nad sytuacją.
Po 20 dniach zaczęło mnie tam coś kłuć.
„Kurwa!”
Po 25 dniach miałem jedno jajo spuchnięte.
Zacząłem chodzić tak.
Jak Quasimodo.
Po 35 dniach bardzo czule tuliłem się do przyjaciół.
„Jak leci, stary?”
Podejdź bliżej, ty geju”.
Po 40 dniach miałem nadzieję, że lekarz da mi zielone światło.
Mój lekarz to doktor Wilczur.
Czekałem, aż lekarz da zielone światło…
Czekałem na cholernego kutasiego lekarza!
„Dalej stary. Minęło 40 dni. Jestem napalony”.
Doktor patrzy na zegar. Ja na to: „Teraz!”.
Byłem tak zdesperowany, że walnąłem w stół.
Nie zabolało.
Rozłupałbym nawet orzech.
Czasem łupię kokosy. Niedziela w centrum handlowym:
„Kokos, proszę pana”. „Jasne, rozłupię go”.
„Z chili?”
Czekałem, aż lekarz powie, że mogę. I w końcu powiedział: „Możesz”.
Postawcie się na moim miejscu.
Czterdzieści dni bez akcji. Miałem czekać na powrót do domu?
Miałem to gdzieś. Zrobiłem to u lekarza.
W górę i w dół, w pozycji misjonarskiej.
Doktor na to: „Złaź ze mnie, suko. Daj mi spokój!”.
Na dworze zerżnąłem laskę w stroju kurczaka.
W domu moja żona też chciała. Mówię:
„Jutro, boli mnie głowa. Właśnie rozłupałem orzech”.
Analizuję wszystko, co mnie spotyka w życiu.
Lubię swoje życie. Wiedzcie, że jestem dobrym ojcem.
Zapisałem dzieci do prywatnej szkoły językowej.
Nie gadajcie! Mam je stamtąd zabrać?
Syn pytałby, czemu nie chodzą do szkoły.
Ja, że ludzie mi nie wierzą.
Wysłałem go do drogiej szkoły,
żeby zdobył porządną edukację.
Dzieciak dociera tam na 7,30, kończy o 14,30,
potem ma zajęcia pozalekcyjne.
Odbieram go o 21,30 gotowego do łóżka.
Pozwoliłbym mu tam spać, ale nie mogę.
Woźny zabrania.
Lubię tę szkołę.
Raz zapomniałem, że kończy o 21,00 i przyjechałem po niego o 21,30.
Był tylko jego trener karate.
Podbiegłem i mówię: „Przepraszam, zapomniałem”.
Syn zawsze się cieszy na mój widok. Dlatego, że tak rzadko mnie widzi.
Krzyczy: „Tato!”.
„Co jest, synu?”
„Zgadnij, czego nauczył mnie trener karate”.
„Czego, synu?”
Mój dzieciak odwraca się i uderza innego chłopaka.
Znokautował go.
Przyznaję. Byłem z niego dumny.
Ale już nie podobało mi się, że jego ojciec był nauczycielem karate.
Mógł mnie znokautować w odwecie.
Od razu mówię synowi: „Co ci mówiłem?
Pomóż chłopakowi wstać i podnieś mu kule!
Nie bije się dzieci , które parkują na niebieskich miejscach”.
Więc analizuję wszystko, co mi się przytrafia,
w tym ludzkie zachowania.
Czasy się zmieniły.
Ludzie mają duże uprzedzenia.
Podnieście rękę, jeśli macie uprzedzenia.
Podnieście rękę, jeśli wiecie, co to znaczy „uprzedzenie”.
Ludzie łatwo osądzają innych, na przykład
traktują mnie inaczej,
gdy mam na sobie garnitur i krawat, zamiast swojego kobiecego stroju.
Traktują mnie inaczej, palanci.
Jasne, mam własne uprzedzenia. Nie zaprzeczam.
Jeśli widzę kolesia na ulicy, który chodzi tak…
uprzedzenie podpowiada mi, że jara maryśkę.
Może się mylę, może myje auta, ale tak sobie myślę.
Widzę faceta w garniturze z ulotkami
podczas niedzielnego grilla, myślę, że jest świadkiem Jehowy.
Widzę laskę na rogu w miniówce z dużymi cyckami,
która pali papierosa w środku nocy,
moje uprzedzenia mówią mi, że to facet.
Każdy jest uprzedzony.
Ludzie oceniają cię po muzyce, którą lubisz.
Jeśli lubisz muzykę ludową vallenato, uważają, że jesteś tandetny.
Jeśli Ricarda Arjonę, jesteś przygłupem.
Jeśli reggae – jarasz maryśkę.
Jeśli bandę, meksykańską polkę – jesteś dilerem kolesia od reggae.
Pop ikonę Jenni Riverę?
Jesteś matką dilera reggae’owca.
Dziękuję.
Często krytykuję świadków Jehowy.
Nie zrozumcie mnie źle, szanuję wszystkie wierzenia i religie,
ale dlaczego oni przychodzą w niedziele?
Gdy mam kaca.
Nigdy w niedziele, gdy jestem trzeźwy.
Wyczuwają grzesznika z kacem i przybiegają.
Dlaczego nie przyjdą w poniedziałek?
Pojawiają się w niedziele, bo grille dają im poczucie siły.
W poniedziałek stają w płomieniach. „O nie, jest poniedziałek!”
Zostaje tylko Biblia, parasol i ulotki Strażnicy.
W niedzielę świadkowie Jehowy pukają tak do drzwi…
Akwizytorzy już się poddają, oni nie.
„Jest ktoś w domu?
Dlaczego zgasiliście światła?
Słyszymy wasz telewizor”.
Gdy tylko wyjrzysz przez okno, krzyczą: „Widzimy cię!”.
Grzecznie pytam: „W czym mogę pomóc?”. „Jesteśmy świadkami Jehowy”.
„Wiem, widziałem parasol”.
„Chce pan zostać świadkiem?”
„Nie składam zeznań, dzięki”.
„Jesteśmy siostrami Chrystusa”.
„Wyglądacie świetnie jak na wasz wiek.
Co pijecie? Herbalife? Jak to robicie?”
Skapnęli się, że jestem palantem i przestali przychodzić.
Teraz używają WhatsAppa. Wszyscy palanci są katolikami.
Przy oznaczeniach w spisie powszechnym pisze:
„Katolicki dom”.
Świadkowie dają pod spodem wpis:
„Ten facet to palant. Kolesie od spisu, nie liczcie głupka”.
Nie przychodzą już, używają WhatsAppa. Śpię w niedzielę, aż nagle…
O dziewiątej rano otwieram wiadomość, dalej senny,
a tam pisze: „Jesteśmy świadkami Jehowy”.
Dwie ikonki parasola.
„Pokutuj, grzeszniku!” I ikonka z takimi dłońmi.
„Ostatnia szansa. Zbliża się koniec świata.
XD. XD. XD”.
Jak odpowiedzieć na taką groźną wiadomość?
Wysłałem im ikonkę:
„To koniec twojego świata. Zablokowany!”.
Czy próbują mnie wciąż zbawić? Skądże, wyszukują moje słabości.
Wiedzą, że lubię plotkować, więc próbują to wykorzystać.
Krzyczą pod domem: „Słyszeliście dobrą nowinę?”.
„Jaką dobrą nowinę?”
„Zbawienie nadciąga”.
„Przybyło już?”
„Jeszcze nie”. „Dajcie znać, jak się zjawi. Mam kaca.”
W następną niedzielę mądrale próbują czegoś nowego. „Płonie!”
„Co?” „Twoja dusza w piekle, bo nas odrzuciłeś”.
„Dajcie spokój. Chcę pomówić z waszym szefem”.
„Złóż ręce, żeby z nim porozmawiać”.
„Chcę pogadać z szefem, a nie właścicielem firmy”.
„Czyli z pastorem?
Oto ulotka z jego numerem telefonu.
Dzwoń zero 1 800 BÓG CIĘ SŁYSZY. Strażnica.
Odbierze telefon”.
Więc zadzwoniłem.
„Dziękuję, że zadzwoniliście do świadków Jehowy.
Świadkowie, wciśnijcie jeden.
Jeśli nie należysz do świadków, pójdziesz do piekła, ale wybierz dwa”.
Dwa i poparzyłem sobie palec.
„Wciśnij jeden, żeby dołączyć do naszego zgromadzenia.
Wciśnij dwa, żeby wpłacić darowiznę.
Wciśnij numer trzy, by otrzymać kopię zgubionej ulotki.
Wciśnij cztery, żeby dowiedzieć się więcej o promocji na parasole.
Wciśnij pięć, aby kupić tkaniny do uszycia własnej spódnicy.
Sprzedajemy je na metry.
Wciśnij zero, żeby porozmawiać z pastorem”.
Czemu by nie? Wcisnąłem zero.
Gdy czekałem na połączenie, grała taka muzyka…
Alleluja
„Niestety, wszyscy pastorzy są zajęci. Proszę pozostać na linii”.
Muzyka znów się zaczęła.
Alleluja
„Dwie parasolki w cenie jednej. Kup w promocji”.
Alleluja
„Masz już dość piekła? Nie wiesz, jak być ocalonym?
Dołącz do naszej ekipy kaznodziejów i męcz ludzi w każdą niedzielę.
Żyj na całego. Poza pensją zapewniamy prowizję”.
Alleluja
„Mówi pastor Alemán. Kto dzwoni?”
„Alan”. „Jak możemy pomóc, bracie Alanie?”
„Chcę zrezygnować z prenumeraty”.
„Jest jakiś problem?” „Nie. Mam już wszystkie ulotki”.
„Więc dlaczego pan rezygnuje?” „Za wcześnie przychodzicie”.
„Mamy zmienić godziny odwiedzin?
Do wyboru jest 7,00, 8,00 i 9,00”.
„Przyjdźcie w poniedziałek”. „Mamy problem.
Nie pracujemy w poniedziałki”. „Jesteście budowlańcami?”
„Chcę anulować”.
„Podaję numer telefonu do anulowania. Może pan zapisać? ”
„Tak”.
„Proszę zapisać: 666”.
„Zadzwoń, żeby zrezygnować ze zbawienia”. „Coś jeszcze?”
„Pomóż nam ocenić pracę pastora.
W skali od jednego do dziesięciu, jak ocenia pan posługę pastora?”
Sześć.
W następną niedzielę wstałem wcześnie. Nie przyszli, więc ja na to…
Wstałem o 10 rano.
O 11,00 miałem już poczucie winy.
„Zwolnili ich przeze mnie?
Po co ich zgłosiłem?
Może mieli małych świadków na utrzymaniu, a ja miałem to gdzieś”.
Dziękuję.
Nie nazywajcie mnie mizoginem.
W tym skeczu będę brzydko mówić o kobiecie.
Ale nie nazywajcie mnie mizoginem.
Nie mam nic przeciwko kobietom.
Mam tylko na pieńku z tą cholerną laską.
Jest gruba, więc nie mówcie, że wyżywam się na kobietach przy kości.
Nie, uwielbiam grube kobiety. Z kilkoma się kochałem.
Niektórym grubaskom brakuje dymanka. „Tak? To zapraszam”.
Lubię grube laski, bo w łóżku każesz im połykać,
a one wciąż są głodne.
„Zostało jeszcze trochę?”
Dlaczego nie cierpię tej grubaski? Wracałem z trasy z Guadalajary.
Ręka do góry, kto leciał kiedyś samolotem.
Zrozumiecie w czym rzecz.
Reszta niech wyobrazi sobie autobus ze skrzydłami.
Lecę samolotem. Są rzędy foteli: A, B, C.
A jest przy oknie, C przy przejściu. Moje siedzenie było przy przejściu.
Weszła ta grubaska.
Z tych skrzekliwych, których nikt nie lubi.
Z chudą przyjaciółką. Typowy układ.
Zawsze jest gruba i chuda laska.
Weszły na pokład Arki Noego. Gruba i chuda.
Znienawidziłem tę świnkę, bo wciąż zrzędziła.
Zaczęło się od tego, że zabrakło miejsca na jej bagaż podręczny.
Urządziła scenę: „Dlaczego nie odprawili swoich bagaży?
Zajmują całe miejsce! Gdzie mam włożyć torbę?
Prawda, Gladys?”.
Gladys to jej chuda powierniczka.
Pomyślałem: „Głupia. Niech poszuka miejsca gdzie indziej ”.
Znienawidziłem ją jeszcze bardziej, gdy powiedziała tak o płaczącym brzdącu:
„To żłobek czy linia lotnicza?
Niech ktoś nakarmi dziecko piersią, żeby je uciszyć. Prawda, Gladys?”.
Miałem nadzieję, że głupia baba nie usiądzie obok mnie.
Zadziałało to jak magnes. Grubaska usiadła w B, pośrodku.
Gladys siedziała przy oknie, a ja przy przejściu.
Stewardesa mówi, że my otworzymy wyjście awaryjne, a ja…
„Jakie wyjście?
Którędy mam wyjść?”
Grubaska zaczęła mnie irytować, odkąd tylko usiadła.
„Odkąd wpuszcza się wieśniaków do samolotów,
miejsca są coraz mniejsze, żeby wcisnąć więcej tłuszczy.
Prawda, Gladys?”
Co za suka! Potem zaczęła mi tak robić.
Wkurzyłem się, bo pobrudziła mnie tłuszczem.
„Uważaj na podłokietnik. Jest mój.
Ten jest twój. Nie wchodź w moją przestrzeń.
Prawda, Gladys?”
Myślałem, że położy tam rękę. Ale nie, był tam tylko kawał tłuszczu.
Świnka ciągle nadawała, że nawet jej facet ją rzucił.
„Och, Gladys. Drań mnie zdradził z jakąś kościstą laską.
Zablokuję go na Facebooku, WhatsAppie, Instagramie, w moim sercu.
Zjem go na lunch z tortillą i awokado.
Prawda, Gladys?”
Pomyślałem sobie: „Wybacz mu.
Kto uwierzy takiemu zrzędliwemu grubaskowi jak ty?
Zerżnąłbym cię, gdybyś tylko była miła”.
Założyłem słuchawki.
Szczerze jej nienawidziłem, ale nie byłem niegrzeczny.
Zagłębiłem się w świat za słuchawkami.
Zaczęła w nie walić. Były firmy Bose, więc nic nie słyszałem.
Dobrze, kłamię.
Były lokalnej marki.
Gowin Oxxo. Wcisnęła mi gumę do uszu.
Dalej puka, więc pytam: „Słucham?”.
„Ścisz tę swoją wieśniacką muzykę. Jest irytująca.
Rozmawiam z Gladys o moich problemach.
Prawda, Gladys?”
Mówię jej: „Idź do pierwszej klasy i pieprz się tam z przodu.
Wykup trzy miejsca dla swojej grubej dupy.
Spuszczę ci łomot, jeśli znów rozleje się na mnie twój tłuszcz.
Wal się! Prawda, Gladys?”
Dziękuję.
Wybaczcie. Nie mogłem jej znieść.
Jestem bardzo szczery, bezpośredni.
Mimo tego mam pecha w miłości.
Często trafiam do strefy przyjaciół.
Podnieście ręce, jeśli wiecie, co to znaczy.
Wyjaśnię tym, którzy nie wiedzą.
„Przyjaciel” oznacza, że się widujemy. „Strefa” – brak seksu.
Skąd wiem, że jestem w tej strefie?
Stąd, że dziewczyna, do której uderzam, używa słowa „przyjaciel”.
„Cześć, dziewczyno”. „Hej, przyjacielu. Jak leci?”
„Cześć. Jak życie?”. „Za wysokie progi dla ciebie”.
Skąd wiedziałem, że ma mnie gdzieś? Całowała się z całą szkołą.
Spotykała się nawet z woźnym. Ale ze mną już nie.
Uznałem, że może zabrakło romantyczności.
Zabrałem ją na randkę do kina,
ale pojawiła się z innym facetem.
Z woźnym.
Najgorsze było to, że musiałem kupić popcorn.
Poszedłem po popcorn, a kobieta pyta, czy jesteśmy razem.
Odparłem, że zawsze.
„Mamy zestaw dla strefy przyjaciół”.
„Co w niej jest, proszę pani?”
„Popcorn dla pana, napój z dwiema słomkami dla nich.
Plus parę jaj w zestawie, bo się panu przydadzą.
A za dodatkowe pięć pesos dorzucimy porcję godności”.
Pytam: „A są inne zestawy?”. „Trzecie Koło u Wozu”.
„Co zawiera?”
„Popcorn dla nich, picie z dwiema słomkami
i garść sugestii, żeby pan spadał”.
„Poproszę sam popcorn”.
„Dobrze, już daję”.
„A dla niej?” „Pewnie później coś sobie possie”.
Nie mogłem być w strefie przyjaciela. Uznałem, że wyznam jej miłość.
Kupiłem wielkiego misia, który sporo mnie kosztował.
Do tego bombonierkę Ferrero Rocher
z przeceny limitowanej serii z gorzkiej czekolady.
No i długie, czerwone kwiaty spryskane norweską wodą.
Pytacie, skąd je miałem? Od ćpuna, co stoi na rogu.
Taki, któremu kciuk już zzieleniał.
Jeśli mówi, że użył norweskiej wody,
wierzę mu, bo to ćpun, a nie kłamca.
Kupiłem francuską wodę kolońską. Taką, którą się uzupełnia.
Zabrakło mi kasy. Byłem spłukany przez misia.
Użyłem wody kolońskiej na wypadek, gdyby mnie pocałowała
i do czegoś doszło.
Co mi szkodzi? Będzie, co ma być. Zawsze mogę uzupełnić.
Jeszcze 20 psiknięć, żeby trzymało.
Ale to gówno to czysty alkohol, więc…
Ja, zakochany, i ten cholerny miś.
Mówię do przyszłej teściowej:
„Dzień dobry. Przyszedłem do pani córki.
Niech pani nie dziwi ten miś. Jest niczym wobec mojej miłości do niej.
Mam dla niej słodkości, które smakują jak jej usta.
Kwiaty przypominają mi o jej urodzie. Ja cały pachnę miłością.
Na dole jest naprawdę ostro. Trochę się rozlało.
Jeśli mnie przyjmie, obiecuję,
że każdego dnia, każdej minuty, każdej sekundy
będę jej prawdziwą miłością
i z oddaniem będę służył.
Kupię też dom, w którym będziemy cały dzień się kochać.
A jeśli dostanę zawału, powiem, że za nią tęsknię na planszy Ouija”.
Spojrzała tylko na mnie i powiedziała: „Co za przygłup!
Poczekaj, aż ona i woźny wyjdą z pokoju”.
Miałem więc złamane serce i sine jaja.
Ale gdy Bóg zamyka drzwi, otwiera okno.
Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.
Poznałem piękną pannę.
Nie wiem, co we mnie widziała. Była olśniewająca.
Dwa lata ze sobą chodziliśmy.
Pierwszy rok był cud, miód i orzeszki. Pszczoły wciąż za nami latały.
Tyle miodu, że wyglądaliśmy jak Kubuś Puchatek.
W drugim roku nasz związek się załamał.
Musiałem coś zrobić, by mnie nie rzuciła. Nie chciałem stracić tej dziewczyny.
Musiałem uratować nasz związek.
Wpadłem na zacny pomysł, żeby zaprosić ją do mnie na Netflixa.
Żeby razem pobyć.
„Skarbie, obejrzyjmy u mnie Netflixa.
Co ty na to?
Spędzimy ze sobą czas, a z tych wspomnień możemy się śmiać w przyszłości”.
Zapytała mnie: „Chcesz mnie przelecieć?”.
Mówię, że nie, a ona na to…
„Nie ma sprawy. Powiedz tylko, żebym mogła się ogolić”.
Mówię, że nie, a ona: „Idź zobaczyć, czy mama ci uwierzy”.
Idę i mówię: „Dzień dobry.
Mogę zaprosić pani córkę na Netflixa?”.
„Chcesz ją przelecieć?”
Mówię, że nie, a ona na to:
„Już to widzę. Tak było ze mną i przez to ta idiotka się urodziła.
Wszystko wiem.
Idź się ogolić! Biedak”.
Wychodząc, wpadliśmy na jej siedmioletniego brata.
„Dokąd idziesz?”
Biedny, niewinny dzieciak. „Oglądać Netflixa w domu, synu”.
„Żeby się bzykać?
Brawo, stary!
Dobrze ją wyruchaj. Wywróć jej świat do góry nogami”.
Ale mi było wstyd. Potem pojawił się miejscowy ksiądz.
„Dokąd idziesz, synu?” „Oglądać Netflixa, ojcze”.
„Przed ślubem?”
„To grzech, odmów 15 Ojcze Nasz jako pokutę.
Ale 20, jeśli się nie ogoliła”.
Poszliśmy do mojego domu i zrobiliśmy dokładnie to, co myślicie.
Przeleciałem ją. Ale tylko z powodu presji społecznej.
Dziękuję.
Problem pojawił się, gdy odprowadziłem ją i zastałem wściekłego teścia.
„Gdzie byliście, wy przygłupy?” „Oglądaliśmy u mnie film”.
„Wiem, co to znaczy i boli mnie to.
Twoi rodzice wyszli. Byliście sami w domu.
Nadużyliście bezpowrotnie mojego zaufania i to mnie boli”.
Poczułem się źle, bo facet miał rację.
Odparłem: „Przepraszam. Nigdy już jej nie przelecę ”.
„O to się nie martw. Ale dlaczego użyłaś mojej brzytwy?
Cały mój podbródek śmierdzi rybą”.
Czyli mam pecha w miłości.
Zapewne zastanawiacie się,
dlaczego ten przygłup zaprosił ją na Netflixa?
Kocham internet.
Wrzucam filmy na YouTube’a, przesiaduję na Instagramie albo Tik Toku.
Uwielbiam internet, ale połączenie mnie nie zadowala.
Przez jego miejscowego dostawcę.
Nasza firma nazywa się Izzi.
Zapisałem się,
bo pewnego roku namówił mnie do tego artysta reklamujący Izzi.
Pamiętacie Rafaela Amayę? Władcę niebios, Aurelio Casillasa?
Co za koleś!
Mam ciarki, kiedy mówi: „Wio!”.
Gdy mówi: „Porwij mnie, Chacorto”, potakuję: „Mnie też”.
Oglądam Władcę niebios na wolnym internecie.
Aurelio zamarza, gdy strzela do kogoś.
„Zabijże go w końcu!”
„Ładuje się”.
Zadzwoniłem do Izzi ze skargą.
Zadali najgłupsze pytanie.
„Dziękujemy za telefon. Jeśli jesteś klientem Izzi…”
Oczywiście, że jestem. Po co miałbym dzwonić?
Tak jest z każdą infolinią.
„Nie, dzwoniłem się przywitać. Urządzacie może grilla?”
„Wciśnij jeden, jeśli jesteś klientem Izzi”.
Jako dumny klient Izzi, wcisnąłem jeden.
„Podaj numer klienta”.
Kto zna swój numer klienta?
Byłem w szoku. Jaki numer klienta?
Numer klienta!
Obiegłem cały swój dwupiętrowy dom. „Mój numer klienta!”
Co, leniuchy?
Bylibyście zdyszani, więc myślicie, że ja też?
Po całym domu: „Numer klienta!”.
Jadę meleksem: „Numer klienta!”.
I wokół basenu: „Numer klienta”. Dobiegłem do windy.
Sceptycy.
Do garażu.
„Numer klienta!”
Wpisałem numer klienta, pięć, cztery, siedem…
Zhakujecie mnie, jeśli powiem więcej.
Wkurza mnie, że gdy dzwonisz do takiej firmy,
szybko tracą cierpliwość, jeśli się pomylisz.
Zrzucają cię do menu głównego. Czekasz na linii i słyszysz…
Kurde! Dzwonię ponownie.
„Dziękujemy za telefon.
Wciśnij jeden, jeśli jesteś klientem Izzi. Podaj numer klienta”.
Pięć, cztery, siedem. Powoli, żeby się nie pomylić.
„Wciśnij jeden, w razie problemów z telefonem.
Wciśnij dwa, w razie problemów z internetem.
Wciśnij osiem, jeśli sam stanowisz problem”.
Z ciekawości wcisnąłem osiem.
Wiadomość: „Udaj się do psychiatry”.
Kurde! Dzwonię ponownie. „Dziękujemy za telefon.
Wciśnij jeden, jeśli jesteś klientem Izzi.
Wciśnij dwa, jeśli przekierowano cię więcej niż dwa razy”.
Czyli chodzi o mnie.
„Wciśnij jeden, jeśli jesteś zły, że cię przekierowano.
Wciśnij dwa, jeśli jesteś naprawdę zły.
Wciśnij trzy, jeśli jesteś wściekły jak diabli.
Wciśnij cztery, jeśli chcesz kogoś pobić,
bo jesteś zły za bycie przekierowanym.
Wciśnij osiem, jeśli z dowolnego powodu chcesz skrzywdzić właściciela Izzie”.
Pieprzyć właściciela. Osiem.
Usłyszałem: „Nie dasz mu rady”.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Streszczając się, udało mi się porozmawiać z operatorem,
choć dodzwonienie się zajęło całe wieki.
Znacie Titanica? To wam pomoże zrozumieć.
Kiedy Jack i Rose weszli na statek?
Wtedy wybrałem numer.
Widzieliście, jak staruszka wrzuciła kamień do morza?
Wciąż jeszcze nie przyjęli rozmowy.
Było jak wtedy, gdy Zygzak McQueen wygrał Złotego Tłoka.
W końcu odebrała nonszalancko jakaś kobieta:
„Dziękujemy za telefon do Izzi. W czym mogę pomóc?”
„Polepszcie swoją kiepską obsługę.
Czekam jak idiota, dzwonię i mnie rozłączacie.
Jestem wściekły. Mam gdzieś, czy kontrola jakości mnie słyszy.
Drżyjcie, gdy jestem wkurzony. Jasna cholera!”
Pani na to…
„Proszę o spokój, bo odeślę pana do menu głównego”.
Odpowiadam: „Jestem spokojny”.
„W czym mogę panu pomóc?”
„Chcę zrezygnować z internetu”. „Dlaczego?”
„To dobry moment, żeby zrezygnować, bo do dzisiaj płatny jest rachunek”.
„To anulujemy.
Ale nie chcemy stracić tak wspaniałego klienta.
Jak możemy poprawić jakość usług?” „Zapewniając internet”.
Kłóciliśmy się parę godzin, bo nie cierpią, gdy ktoś rezygnuje.
„To zły pomysł”.
„Świetny. Anuluj”.
Po dwóch godzinach pozwoliła mi zrezygnować,
ale miałem opłacić dwa rachunki.
„Chwileczkę. Mówiła pani o jednym rachunku”.
„Drugi stał się płatny, gdy zaczęliśmy się kłócić.
Do tego kara za wcześniejszą rezygnację.
Aby nie musiał pan tyle płacić, jutro możemy wysłać technika”.
„Wyślij tego drania.
Żebym mógł się na nim wyżyć.
O dziewiątej, wyładuję wtedy na nim całą nagromadzoną złość.
Stłukę na kwaśne jabłko.
Pobiłem raz lumpa, więc wyślijcie mi tego dupka”.
Zjawił się o dziewiątej. Otwieram drzwi, żeby nakrzyczeć na faceta.
Okazało się, że przyszedł Amaya, Władca niebios.
Miał szpulę z kablami.
„Jaki masz problem z internetem, suko?”
„Żaden, szefie. Przepraszam”.
„Chacorta, bierz go”. I porwali mnie.
Izzi to najlepszy wybór. Uwierzcie mi.
Jeśli macie internet do bani, to ponieważ jestem dupkiem.
Dziękuję.
Dlaczego czuję potrzebę rozumienia rzeczy?
Bo komicy potrzebują wkładu, żeby pisać swój materiał.
Bez tego plotą bzdury.
Niedawno obejrzałem filmik o modliszkach
na National Geographic.
Jeśli nigdy żadnego nie widzieliście, modliszka to owad. Jak świerszcz.
Przednie kończyny wyglądają, jakby się modliły i stąd nazwa.
Zamieszkują… Dobra, występują w Kung Fu Panda.
Nazywają się „modliszki”, bo tak wyglądają.
Okazuje się, że samiec modliszki
zapładnia samicę w pozycji misjonarskiej.
Jest bardzo religijny!
Ona krzyczy: „O mój Boże!”.
Samica pożera głowę samca podczas seksu.
Kto by pomyślał?
Jeśli chodzi o to…
Śmiało, laska!
Ale to?
Twarz?
Wyobraźcie sobie, że uprawiacie seks,
a wariatka gryzie was w oko. Cholera!
„Bez przesady!
Kiedyś mnie drapałaś, gryzłaś, dawałaś klapsa, ale moje oko? W życiu!”
Potem drugie oko. Kurde!
„Teraz jestem ślepy. Pierdź, żebym wiedział, gdzie celować”.
Zwierzęta mają dziwne sposoby reprodukcji.
Przykładowo, w kolejnym filmiku opowiadali o czarnej wdowie
i o tym, że nie pozwala samcowi ją zapłodnić.
Nie są nigdy napalone?
Nie lubi czasem oczyścić sobie pajęczynkę?
Potem przypomniałem sobie, że jest wdową, więc nie chce.
Wciąż kocha zmarłego męża.
Nowy facet mówi: „Chodźmy”. „Nie mogę. Mój były właśnie zmarł”.
- Jak zmarł? - Zabiłam go.
Samiec musi ją schwytać w chwili nieuwagi, żeby zapłodnić.
Nieuważna pajęczyca wygląda tak…
To moja najlepsza parodia nieuważnej pajęczycy.
Lepiej nie będzie.
Dość narzekania.
O 16 znajdziecie mnie w domu, gdy ćwiczę na poręczy.
Po to, żeby dać wam świetny występ.
Naprawdę tak wiszę na poręczy.
Wyobraźcie sobie, że pajęczyca jest nieuważna.
Tka sobie sieć.
Jak Spider-Man.
„Tamten róg trzeba oczyścić”.
„Tam dam jaja”.
Tam składają jaja.
A samiec na nią skacze.
„Złaź ze mnie, koleś!”
A samiec: „Z życiem, czarna wdowo.
Potrzebujesz tego. Dalej, kobieto!”.
Daje jej lanie ośmioma nogami: „Dalej, suko”.
Ale gdy samiec ją zapładnia,
musi szybko uciekać, zanim wdowa go zabije.
Samiec dochodzi i…
Nie wiem, jak dochodzi. Nie pytajcie.
Pewnie tak jak każdy samiec. Jęcząc tak…
Tak dochodzi każdy samiec, wydając odgłosy jaskiniowców.
Niektórzy dochodzą na raty.
Pająk pewnie dochodzi…
Po czym ucieka albo ginie.
Wdowa mówi: „Hej!
Wyślij mi swój numer”.
Ciekawe, jak samiec ucieka?
Jak wiadomo, po seksie nogi nie reagują prawidłowo.
Pewnie, bo ma osiem nóg.
Sześć ucieka i ciągnie za sobą pozostałe dwie.
Te dwie, które ciągną się tak.
Gdybym zerżnął wdowę, zabiłaby mnie.
„Chodźmy!”
Leżę plackiem na podłodze.
Pajęczyca pyta, co się dzieje. Mówię: „Przepraszam. Spadłem z dachu.
Prosto w sidła miłości”.
Pewnie się zastanawiacie, skąd tyle wiem.
Nauczono mnie wszystkiego, co wiem. Gdyby nie żona, nie wiedziałbym nic.
Gdy poznałem moją żonę, była geniuszem. Poszliśmy do motelu.
Jej telefon automatycznie łączył się z internetem.
Automatycznie.
„Jak to zrobiłaś, wiedźmo?”
„Pobrałam aplikację”.
„Jaką?”
„Rodrigo”.
To prawda.
Nauczyła mnie wszystkiego.
Na przykład, gdy było ostro pewnej nocy, powiedziała: „Uderz mnie”.
„Ale ja cię kocham”.
Byłem w szoku, a ona: „Uderz mnie!”.
„Kocham cię. Miałbym cię uderzyć?”
„Daj mi klapsa”.
„Jesteś już dużą dziewczynką”.
„Uderz mnie, głupcze!” Więc ją uderzyłem i wykopała mnie z domu.
Lubiła styl misjonarski. Nie ma sprawy, dałem jej ulotkę.
„Musisz się ogolić”.
Potem stwierdziła: „Kup mi dildo”.
To taki wibrator, który robi…
Niektóre są mocniejsze.
Niektóre duże i czarne mają nawet wi-fi.
Niektóre są tak wielkie i ładne, że mają nazwy.
„Drżący Pancho”.
Jest nowy dildo dla współczesnych kobiet.
Nie znam nazwy, nie korzystam z nich.
Widziałem żonę, jak go używa.
Słychać dzwony i wtedy opętują ją złe duchy.
Nazywam je dildami egzorcystów.
Wypróbowałem jeden z ciekawości.
Tylko końcówkę, ale weszło gładko.
Dziwnie chodziłem po całym domu.
Jakbym tańczył do folkowej muzyki.
Wyszedłem z pokoju i córka spytała, co się dzieje.
„Zawołaj mamę!”
Wróciła z targowiska dwie godziny później.
Leżałem na kanapie.
Cały w spazmach.
Żona spytała, co się stało. Poprosiłem o kroplówkę.
„Zasrałem dywan”. Wyglądałem jak ślimak.
Pewnie myślicie, że taki światowy facet uwielbia
kluby ze striptizem, ale nie.
Nigdy nie byłem w takim klubie. Naprawdę.
Co? Ktoś mnie widział?
Przyznaję, że ostatnio tam byłem.
Nie dla siebie, ale dla was.
Aby mieć co opowiadać.
Poszedłem do klubu z dużą wymianą kadr.
Mieli wielki pomarańczowy neon:
„Poszukujemy dziewczyn.
Wynagrodzenie plus prowizja. Zapewniamy przedszkole”.
„Przedszkole? Rany!”
Niektóre panie wychodziły w przebraniu pielęgniarki.
Niewiarygodne. Przedszkole z ambulatorium?
Wyszła jedna przebrana za policjantkę. Mają też ochronę.
Potem ubrana w skórę. Możesz tam zrobić dziecko.
Wszedłem do klubu. Mała rada:
uważajcie na kelnerów.
Są palantami.
Kelnerzy z klubów ze striptizem. Tylko tacy.
Ci z klubów golfowych są o klasę gorsi.
Gdy kelner z klubu ze striptizem wie, że masz kasę,
mówi pracującym tam dziewczynom, że przyszedł „ojciec chrzestny”.
„Jest tu ojciec chrzestny”.
„Cicho”. Miałem gotówkę na zbyciu, więc byłem ojcem chrzestnym.
Każda córka chrzestna chciała napiwek. „Co tam, ojcze chrzestny?”
„Cześć, kochanie. Co u mamy?”
Całą siłę nabywczą zainwestowałem w wiaderko z dziesięcioma piwami.
W zestawie był prywatny taniec.
Nie wiedziałem, co to znaczy.
Dziewczyna pojawiła się w skąpym ubraniu.
Muzyka dla darmowego, prywatnego tańca.
Podeszła do mnie w ten sposób.
Ty z kamerą, przestaniesz się tak na mnie gapić?
Zaczynasz mnie przerażać.
Czy ja się tak na ciebie gapię?
Zrobiło ci się niezręcznie? Nie gap się na mnie.
I od początku.
Sprawcie, żebym poczuł się jak prawdziwa kobieta.
Raz poprosiłem o to kolegę i złapał mnie za pierś.
Zaczynamy.
Raz, dwa, trzy. Potrzebuję gotówki na pieluchy.
Wiem, że to luksus, ale jestem tego wart.
Jakiś bezzębny zrobił tak…
Co to było?
Jeśli nie umiesz gwizdać, zrób tak.
Jeszcze raz.
Raz, dwa, trzy, załatwmy dzieciakowi tatę.
Ale tu ziąb na dole.
Bez kitu.
No dobra.
Jestem na to za stary.
Ostatni raz. Dam radę.
Świetny mam doping. Zaczynamy.
Raz, dwa, trzy, lwica nie jest kotkiem.
Jedziemy. Raz, dwa, trzy, cztery.
Jeśli spadnę na tyłek, to dlatego że trampki mam za małe.
Podchodzi do mnie półnaga laska.
Tak się podnieca kolesi w tych klubach.
Ci, którzy się śmiali, wiedzą.
Podchodzi do mnie i wita się.
„Cześć!”
„Jak leci?”
„Dobrze, dzięki Bogu.
Dzięki Bogu, że nic nam nie jest”.
„Chodźmy” – powiedziała.
„Dokąd?”
„W wygodniejsze miejsce”.
„Idź, śmiało. Podoba mi się tutaj”.
„Spełnijmy twoje marzenia”.
„Skończę liceum?”
„Twoje najbardziej intymne marzenia”.
„Uczynisz mnie bogatym?”
„Nie, ale poczujesz się jak milion dolców”.
Poszedłem za nią. Ja cię!
Co za świetne przedszkole! Marzenie każdego dziecka.
Nie będę tłumaczyć żartów.
Wymagają wyobraźni.
Puśćcie wodze fantazji.
Nie rzucaliście zmyślonymi kamieniami w psy?
A masz, ty psie!
I pies się boi.
Oto potęga wyobraźni.
Z tej samej mocy korzystają kobiety, żeby nam robić krzywdę.
Gdzie nas krzywdzą? Tutaj.
W głowie, w wyobraźni.
Kiedy? Gdy uprawiacie seks!
Gdy robicie to z nią.
Tak, wy ćwoki. Z klasą.
Niektórzy faceci są prawdziwymi ćwokami. Nie!
Trzeba to robić z klasą.
Raz, dwa, raz, dwa.
Raz, raz, raz!
Robimy to. Ona jęczy jak szalona.
Znak, że dobrze się spisujesz.
Ona robi tak…
Gdybym był laską, byłbym niezłą zdzirą.
Robiłbym tak dwukrotnie.
Jest w środku.
Jest na zewnątrz.
Już po wszystkim.
Więc jęczy jak szalona. To część zabawy.
Czasem jęczą jeszcze bardziej jak szalone. Siedem i pół w skali Richtera.
Brzmi tak…
Gdzie czynią krzywdę? Tutaj.
Tu w głowie,
bo my, mężczyźni, wyobrażamy sobie różne bzdury.
„Ale ją grzmocę.
Traci przeze mnie kontrolę.
I kto tu jest ogierem?”
Jeśli jęczy w ten sam sposób w tym samym momencie…
…nie umiemy tego znieść.
Łapię ją za włosy. „Wszystko dobrze?”
„Trzy minuty. Zabiłbym cię, gdybym kontynuował”.
Dziękuję, Monterrey. Jesteście najlepsi!
Napisy: Przemysław Stępień