Downloaded from YTS.MX
FILM ZAINSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jest tam pani?
Tak.
Proszę podać adres.
Jestem w swoim domu, a on…
Proszę pani?
Proszę podać adres.
Nie, proszę! Kocham cię!
Proszę pani?
Proszę pani!
Jest tam pani?
Zwykły pistolet też by wystarczył.
Weź się już zamknij.
Nie wolelibyście zwykłego przedawkowania?
- Jest wtorek po południu. - Chłopaki!
Skupcie się. Mamy opóźnienie.
Mam białko gotowe do utylizacji.
Zęby.
Koleś wiedział, że taką spluwą namaluje obraz Pollocka na ścianie.
Zachował się jak jakiś złamas.
- Nie mów tak o nieboszczyku. - Czemu?
Bo to brak szacunku.
Dzień dobry.
Dom jest sprzątnięty.
Przepraszam.
Czy to cię bawi?
Żartujesz sobie z czyjejś tragedii?
Nie, wcale.
Nie? Po prostu jesteś dupkiem?
Czy złamasem?
Oprowadzę panią i podpiszemy protokół.
Pan przodem.
- To jest pani obecny adres? - Tak.
- Ostatni podpis. - Dziękuję za pomoc.
Nie ma za co.
I przepraszam za swój zespół. Proszę przyjąć nasze kondolencje.
- Dziękuję, że nas pani wybrała. - Oby to był ostatni raz.
- Halo. - Siedzisz?
Tak jakby.
Mamy inwestora.
- Żartujesz! - Nie mam czasu na poczucie humoru.
O Boże! Kto to? Kiedy? Gdzie?
Finalizuje umowę na Wschodnim Wybrzeżu.
Spotkacie się 29.
O 15. Muszę kończyć!
Cześć.
Boże.
Podwieźć cię?
Faceci myślą, że to działa?
Serio. „Gwizdnął na mnie, pewnie jest fajnym facetem.
Jeździ toyotą? Nie przepuszczę takiej okazji”.
Może.
Idę zrobić niespodziankę mężowi.
Serio?
Co to za niespodzianka?
Nic szalonego.
Znalazłam inwestora do mojego sklepu.
Poważnie?
Wskakuj do auta.
- Cześć. - Cześć.
Nie wiem, jak to delikatnie powiedzieć, ale trochę się rozpychasz.
- Palant z ciebie. - Przestań.
Wystarczy.
- Uważaj na chłopaków! - Nie chciałam.
Spoko.
- Hej. - Co?
Nie porzuć mnie, dobrze?
Przestań.
I tak nic jeszcze nie wiadomo.
Jesteś świetna, więc się uda.
Nie mogę.
Co u ciebie, Kevin?
Już nie jestem zły.
Czuję obojętność.
Nie chodzi o romans, tylko o zdradę.
Oddajesz życie komuś, kto daje ci tylko połowę swojego.
I nie masz o niczym pojęcia.
A jak wygląda kwestia uczuć?
Następstwem romansu
jest stworzenie miejsca dla nowej prawdy,
nowego zrozumienia i nowej komunikacji.
Ale nie możecie bezczynnie czekać,
aż wszystko samo się odbuduje.
Myśleliście o przeprowadzce?
- To dobry pomysł. - Świetnie.
Wasze pierwsze małżeństwo dobiegło końca.
Zgodzicie się z tym?
- Tak. - Tak.
Teraz pomyślcie,
czy chcecie stworzyć drugie małżeństwo.
Razem.
Działajcie.
Zmieńcie coś.
NA SPRZEDAŻ
Podarujcie sobie nowe otoczenie.
Ma rację. Diabli wzięli wasze pierwsze małżeństwo.
No co? Mówię, co myślę.
A szczerości tutaj brakuje. Nie musisz dziękować.
Boję się, że nigdy mi nie wybaczy.
Spieprzyłaś sprawę, to fakt.
Ale on nie jest jedyną ofiarą.
Nie powiesz tego, bo bierzesz winę na siebie.
- Ja to powiem. - Nie.
Nie zaspokajał cię.
To słaba wymówka.
To nie wymówka, tylko prawda.
Muszę skończyć pracę. Nie mam czasu na tę kłótnię.
Oddalił się od ciebie, Nat.
Każdy, kto znalazł swojego powieszonego brata,
zrobiłby to samo.
- Przestań. - Podasz mi materiał w kwiaty?
A ty już w domu?
Wcześniej skończyłem pracę.
- Przeszkadzam wam w czymś? - Nie, wcale.
Cześć, Dani.
Jak leci?
Cholera, muszę już spadać.
Mam pracę.
- Napiszę do ciebie. - Dobrze.
Cześć.
Chcę coś z tobą omówić. Masz chwilę?
Odbiło ci?
Chcę skorzystać z rady, za którą płacimy.
- Obejrzyj dom. - Nie, dzięki.
Rozmawiałem z właścicielką. Zejdzie z ceny.
Już z nią rozmawiałeś?
Tak.
Nie powinienem działać?
Czemu rozmawiasz o kupnie domu bez uzgodnienia tego ze mną?
Ten dom jest idealny.
Jest przerażający.
Nawet nie zauważysz, że coś się tam stało.
Sam go sprzątałem.
Nie chcę mieszkać w domu, w którym ktoś zginął!
To straszne, co się stało, ale codziennie dzieją się takie rzeczy.
- Naprawdę ci to nie przeszkadza? - Żyjemy w XXI wieku, Natalie.
Każdy dom skrywa przykrą historię.
- Przemoc, dziecięca pornografia… - Kevin!
Nie chcę mieszkać w domu, w którym będę myśleć o czyimś mózgu
rozpaćkanym na ścianie w salonie.
Ja nie chcę spać w łóżku, w którym myślę, jak moja żona
ssała komuś kutasa.
Przestałeś o siebie dbać.
Wyleciałeś ze szkoły, nie rozmawiałeś ze mną,
nie zbliżałeś się do mnie.
Miałam moment słabości i nienawidzę siebie za to.
Ale musisz przestać mnie karać.
Wiem.
Będę spał na kanapie.
Cześć.
Hej.
Musi być w nim miejsce na biuro.
Dobrze.
I…
musimy ograniczyć wydatki,
póki ta umowa nie dojdzie do skutku.
Dam radę.
I musisz wrócić do szkoły.
Nie mogę patrzeć, jak marnujesz sobie życie.
Dobrze.
Obiecaj.
Obiecuję.
Dobrze.
Dziękujemy, że nas oprowadzacie. Wiemy, że jest wam ciężko.
- Nie ma sprawy. - Co to jest?
Zamek elektroniczny.
Możecie ściągnąć aplikację na telefon.
Pierwsze słyszę.
Znajdziecie tu wiele takich bajerów.
Jest drobny problem z kamerami.
Wezwijcie firmę, która wam je ustawi.
Mój brat z żoną wszystko zaprojektowali sami,
więc w cenie dostaniecie wiele kosztownych dodatków.
Musicie zobaczyć ogród.
Jasne.
Nie trzeba go zachwalać.
Wiem, że to trudna sytuacja,
ale spójrzcie na ten ogród i garderobę.
Claudio, jesteśmy bardzo zainteresowani,
ale ostatnie lata były dla nas ciężkie.
Wiem, ile za niego chcecie,
ale tyle możemy wam dać.
Jeśli się zgodzicie, dziś prześlemy wam dokumenty.
Musimy zacząć od nowa.
Obgadajmy to, proszę.
Prawdę mówiąc, od miesięcy nikt nie pytał o ten dom.
Ludzie są teraz bardzo bojaźliwi.
Dorzućcie 20 000 i jest wasz.
Tak!
Nie wiesz, ile to dla nas znaczy.
Cieszymy się, że mamy go z głowy.
Będziecie tutaj szczęśliwi.
Dziękuję.
- Gratuluję. - Bardzo dziękujemy.
Dzięki.
Miłego mieszkania.
Robert, przestań!
- O Boże. - Właśnie kupiliśmy dom.
Odiemu się podoba.
I co?
Piękny, prawda?
Niezły.
To tutaj ją zabił?
Straszne.
Dziękuję.
Mówię to, co oczywiste.
Niezła działka.
Idealna do grzebania ofiar.
To na pewno dobra decyzja?
Tyle zachodu, żeby uprawiać seks?
Pomogłaś mi z pudełkami, więc za późno na takie komentarze.
Mama i Gandhi mówili, że nigdy nie jest za późno.
Gandhi tak nie mówił, a mama to idiotka.
Obraziłaś ich oboje.
Trup.
A nie mówiłam?
Ty to sprawdzisz.
Jezu.
- Stąd ją wyciągnął? - Dani, przestań.
To jej wina.
Mogła wyjść z domu, zamiast chować się w szafie.
No co?
Chodź, wariacie.
Boże, przepraszam. Nic ci nie jest?
Krwawię?
Nie. Czemu to zrobiłeś?
- Wygłupiałem się. - To nie jest śmieszne.
Twoja kolej.
Nie słyszę cię, śpię.
- No weź. - Nie.
Nie chcę tego robić.
No dobra.
Chodź, Odi.
No chodź.
Wracaj do domu, Odi.
Już wszystko obsikałeś.
Chodź tu.
No chodź, nie męcz mnie.
Dobra, zostań tutaj. Idę spać.
Jezu. Czemu tak na mnie patrzysz?
Byłeś w łazience?
Nie, ale Odi był. Nie spieszył się.
Ktoś jest w łazience.
Co?
Ktoś wszedł do łazienki. Myślałam, że to ty.
Kevin?
Nikogo tu nie ma.
To niemożliwe.
Chyba że był szczupły i go nie zauważyłem.
Spałaś.
To nasza pierwsza noc. Nie świruj.
Chodźmy spać.
Dobrze.
Dziękuję.
No dobra.
Co to?
Nie zapłaciłem za niego. Jeśli jest za darmo, zachowam go.
- Jak to nie ma zwrotów? - Widziałeś moje klucze?
Tak, są tu moje dane, ale go nie zamówiłem.
- Kevin, klucze. - Oddzwonię.
Gdzie je ostatnio miałaś?
Na biurku, ale przeszukałam już całe biuro.
Więc miałaś je później.
Nie pomyślałam o tym.
To niesamowite, jak łatwo można to wytłumaczyć.
Hej.
Chodź tu.
Przepraszam. Nie wyspałam się,
jestem spóźniona, wyglądam paskudnie…
Pięknie wyglądasz.
Świetnie ci pójdzie.
To nie tak, jak myślisz.
Nie wstydź się. Ale to dziwne, bo masz internet.
- Poszukamy kluczy? - Tak.
Mówiłam, że wszędzie ich szukałam.
Nie ma ich tam.
Przysięgam na Boga, że ich tam szukałam.
Może Bóg ma dziś wolne i z tobą pogrywa.
- Nie masz porno do obejrzenia? - Kocham cię.
A ja ciebie.
Czeka cię szalony dzień. Praca i zajęcia.
W lodówce masz obiad, niebieska pokrywka.
Dobrze. No już, spadaj.
- Pa. - Pa.
Moja najmłodsza córka, biedactwo,
jest straszna.
- Dziękuję. - Zwłaszcza w kwestii mody.
Ubrania, które musiałam zwrócić,
wystarczyłyby, żeby ubrać jakiś biedny kraj.
W ostatnim tygodniu założyła twoje trzy projekty.
Masz oko do kolorów, tekstur i jakości.
Jesteś przedsiębiorczynią.
Do tego inteligentną.
Zanim otworzymy twój sklep,
chcielibyśmy wypromować
twoją markę.
To propozycja?
Do końca sezonu
możesz sprzedawać swoje projekty w 150 albo nawet w 200 sklepach.
Udawać, że chcę to przemyśleć, czy od razu się zgodzić?
- Przemyśl. - Nie!
Zgadzam się.
- Super. - Przytulimy się?
- Jasne. - Bardzo dziękuję.
Za tydzień wyjeżdżam z miasta.
Mój wspólnik zajmie się formalnościami.
Dobrze.
CENTRUM KSZTAŁCENIA
Zmodernizujcie konstrukcję, używając oryginalnych fundamentów.
Dobierzcie się w pary.
Znajdźcie sobie partnera. Kogoś mądrzejszego od siebie.
Może czegoś się nauczycie.
Przyłóżcie się.
To połowa waszej oceny.
Nie obijajcie się.
Współpracujcie, chodźcie na kawę,
spotykajcie się w domu, cokolwiek.
Piszcie do mnie w razie problemów. Telefonów nie odbieram.
To znowu ty?
Tak, to ja.
- Nie wiesz, że cię prześladuję? - Wiem.
A więc Kevin…
A więc Avery…
Tak wprost?
Pracujemy razem, muszę mieć z tobą kontakt.
Teraz jest niezręcznie, dzięki.
Proszę.
Dobra, Kevin.
Widzimy się na zajęciach.
Nie martw się.
To będzie najbardziej zajebisty projekt wszech czasów.
- Serio. - Spoko.
Tworzymy historię.
Jeśli znów pokażesz mi rzygi Odiego, to…
Cicho. Psujesz nastrój.
O Boże.
Kim jest ta szczęściara?
Ja nią jestem?
- Jak leci? - „Jak leci”?
Zapomnij.
- Idę do Odiego. On mnie docenia. - Też cię doceniam.
- Jasne. - Naprawdę.
- Dziękuję. - Nie ma za co. Chodź.
Pomyślałem, że jeśli ci się uda, będziemy świętować,
a jeśli się nie uda, to się upijemy, żeby zapomnieć.
Bardzo tego potrzebowałam.
Jestem z ciebie dumny.
Nie dlatego, że wypiłaś go duszkiem.
Naprawdę na to zasługujesz.
Kev?
Hej.
W porządku?
Tak.
Tylko…
miałam koszmary.
Myślałem o dzisiejszym wieczorze.
I co?
Było bardzo miło.
Brakowało mi twoich dźwięków.
Mnie tak samo.
Zwłaszcza gdy robię to.
CZEŚĆ, PIĘKNA
Będę za tobą tęsknić.
Serio? A to nowość.
Kończę spotkanie o 17.
Może skoczymy na kolację, obejrzymy film?
Chciałbym, ale mam pracę.
To nie zmniejszyłeś sobie godzin?
Potrzebujemy pieniędzy. Postępuję rozsądnie.
A to nowość.
Jesteś zołzą. Piękną zołzą.
Tak na mnie mówią.
- Zgrywasz się? - Nie.
Dziękuję ci za wiadomość.
Jaką wiadomość?
- Kevin Dadich? - Tak.
Proszę podpisać.
Co to takiego?
Proszę.
Dziękuję. Miłego dnia.
Dzięki.
Zamówili na ciebie porno o wartości 2000 dolarów?
- Tak. - Rety.
Duch i kradzież tożsamości w jeden dzień. Nieźle.
- Nie było ducha. - Co to za porno?
Może znam kogoś, kto je odkupi.
No nie mogę.
KUPIŁAM NAM DRINKI DO PRACY
Może to halucynacje paranoidalne?
No bo pomyślcie.
Nowa firma, wasze problemy, przeprowadzka…
Wszystko się nałożyło.
Słuchasz mnie czy piszesz SMS-y?
Piszę SMS-y.
Ale przypał.
Serio?
- Kim jest Avery? - Nikim.
To jakaś laska, do której nie powinien pisać.
Przestań.
A tak nie jest?
Mamy jeden pokój, szybko go posprzątajmy.
Kim ona jest, gdzie się poznaliście, widziałeś jej majteczki?
Nie, ty stary zboku. Robimy razem projekt na zajęcia.
- Im szybciej skończymy, tym lepiej. - Ładna?
- Nie odpowiem. - Czemu?
Bo jest ładna.
Bo to nieważne.
Karma się odwróciła.
Tak, bo jest ładna.
Między mną a Natalie jest już lepiej.
Dużo lepiej.
Poza tymi halucynacjami.
- Chodźmy do roboty. - Ale z resztą jest lepiej.
Dużo lepiej.
Nie, ja odpadam.
Proszę.
Nie mam na to czasu. Szykuję się na spotkanie.
Pomogłam ci rok temu, a ty tak mnie traktujesz?
Wzbudzasz we mnie poczucie winy?
Bo mama robi to mnie.
Już jej powiedziałam o kolacji.
Co zrobiłaś?
Gdy ostatnio nas odwiedziła, odstawiliśmy cię na odwyk.
Chcesz mieć z nią kontakt, to miej.
Ja nie chcę mieć z nią nic wspólnego.
Nigdy o nic cię nie proszę.
Nieprawda.
Odi, od rana się bawimy.
Potem i tak pewnie znów zniknie.
Co ci szkodzi raz na kilka lat zjeść z nią niemiłą kolację?
Dobra.
Zaproś ją, ale ja nie będę się starać.
Dobra.
Muszę się szykować na spotkanie. Cześć.
Utknęła tam?
Jest na samym środku.
Kurczę.
Rezerwacja na nazwisko Dadich.
Pani towarzysz już czeka.
Super. Dziękuję.
- Witaj, nieznajomo. - Nick.
Miło cię widzieć.
Wzajemnie.
- Proszę za mną. - Tak, przepraszam.
Nie chcę być niemiła, ale przyszłam na spotkanie.
Tak.
Wiem.
- Wysłuchaj mnie. - Nie mogę się z tobą spotykać.
- Jeśli Kevin się dowie… - Zrzuć winę na mnie.
Powiedz, że nie wiedziałaś. To prawda.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Bo byś nie przyszła.
Mogłeś mnie uprzedzić przed podpisaniem umowy.
Wiem. Masz prawo się na mnie złościć.
Ale masz talent, Natalie.
Nie zmarnuj takiej szansy przez to, co nas łączyło.
Anne bardzo cię lubi.
Ja tylko przekazałem wiadomość.
Wrócimy do środka i dokończymy spotkanie?
Dobra.
Walić to, piję kolejnego shota. Polać ci?
Nie, dzięki.
Na pewno? Sto procent agawy.
Przyjechałem autem.
Kolego, czy ty wiesz,
że przed nami dwie godziny pracy?
Dobra, to muszę się napić.
To firmy West Elm?
Nie. Mam je po bracie.
Na zdrowie.
A ty masz jakieś rodzeństwo?
Tak, brata.
Powiedz prawdę. On jest tym przystojnym?
Był.
A co, przytył?
Umarł.
O Boże, stary.
Cholera, przepraszam.
Brak mi wyczucia.
Wszystko z tobą w porządku.
Jeśli…
będziesz chciał z kimś kiedyś pogadać…
Czyli dziewięć metrów od belki nośnej jest wyjście na parterze.
To zbyt skomplikowane?
Nie.
Mam problem z zatokami.
Dać ci sprej do nosa?
Nie chcę cudzego spreju, ale dzięki.
Hej, jest organiczny.
Niezłe naciąganie. Nic mi nie będzie.
Muszę wracać do domu.
Odprowadzę cię.
Obudź się.
Spokojnie.
To tylko ja.
Czemu śpisz na kanapie?
Nie wiem.
Chodź.
Co się dzieje?
Ktoś tu był.
Powiesz, że znów miałam koszmary, ale były bardzo rzeczywiste.
Czułam to.
Drzwi były zamknięte.
- Spałaś i pewnie… - Nie słuchasz mnie.
To się działo naprawdę.
- Mówisz, że kłamię. - Nie.
Ty tak to chcesz słyszeć.
Pomówmy o uczuciach.
Jestem wkurzona.
Kevin?
Wiem, że jest wkurzona.
Jak ty się czujesz?
Jestem sfrustrowany.
Nie wiem.
Ale oboje mamy teraz trudny okres.
Czeka nas kolacja z jej mamą, na której nie chcemy być.
Może to wszystko dzieje się przez stres.
A jak wyjaśnisz to, co widziałam?
To halucynacje paranoidalne.
Nie.
Nie zachowujmy się tak.
Nie sądziłam, że będziesz przeciwko mnie.
Nie jestem.
Próbuję znaleźć na to jakieś racjonalne wytłumaczenie.
Martwię się o ciebie.
Gdybym mógł wziąć to na siebie, tobym to zrobił.
Jedźmy na tę głupią kolację.
Dobrze.
Chryste, Odi.
Dostanę przez ciebie zawału.
DANI, NAKARM ODIEGO
NAPRAWDĘ GO NAKARM NIE RUSZAJ MOICH CIUCHÓW
Tak, Nat, nakarmiłam psa.
Odi?
Nat?
Odi?
Hej,
pieseczku.
Wszystko w porządku?
Dobrze.
Zostawię cię w spokoju.
Jebać to.
Odi?
Gdzie jesteś?
Co jest, kurwa?
Dani?
Sprawdzę na górze.
To jakieś jaja.
Nie ma jej na górze.
Może wyskoczyła na zakupy.
Nie jest zbyt zorganizowana.
Mówiłam jej, że ma nakarmić Odiego.
Nakarmimy go teraz.
Cały dzień był sam w domu.
Pewnie gdzieś tu jest.
- Odi. - Chodź tu, mały.
Odi.
Cześć, skarbie.
Już dobrze.
Głuptasek.
Wiedziałam, że to zrobi.
Dlatego nie chcę się angażować.
Planuje kolację z mamą, kłócą się,
a ja sprzątam bałagan.
Niech przychodzi, gdy mówi, że przyjdzie.
Nie martw się o Dani.
Przyjdzie, a jeśli nie, to później się z nią rozprawisz.
Odi jest cały.
Zajmę się kolacją,
a ty sobie odpocznij.
To niesamowite, jak Amerykanie modyfikują dania z innych krajów.
Gdy byłam w Chinach,
nie podawali tam słodko-kwaśnego kurczaka generała Tso.
Wybacz, Farrah, że jedzenie jest z restauracji.
- Nie mieliśmy czasu. - Nie szkodzi. Jest smaczne.
Ciekawe.
Podobno nadal pracujesz nad tym filmem dokumentalnym.
Jeśli mówisz o dziele mojego życia, to tak, nadal nad nim pracuję.
„Dziele życia”?
- I jak idzie? - Cudownie.
- Joaquin i ja… - Kto to?
Mój kochanek.
Zostało trochę kurczaka po syczuańsku?
Natalie,
jeśli chcesz mi coś powiedzieć, to z chęcią tego wysłucham.
Nie, dzięki.
Mogę cieszyć się życiem.
Gdy byłam w twoim wieku,
wychowywałam dwie córki i prowadziłam firmę.
Kto za nią zapłacił? Tata.
Napijecie się piwa, wina…
Czemu nie możesz mnie wspierać?
Ciężko wspierać coś, czego nigdy nie widziałam.
Nie muszę znosić tego twojego dręczenia mnie.
- Dręczenia? - Tak, dręczenia.
Jesteś dręczycielką!
Pewnie dlatego twoja siostra tu nie przyszła.
- Wiemy, że to… - Nie, Kevin.
Nie szkodzi. Pójdę już.
Tak, Kevin, ona już sobie pójdzie.
Pozdrów Joaquina.
Wiesz co, skarbie?
Te nastoletnie wybuchy są trochę przestarzałe.
Tak jak te twoje wyzwolone przebierańce.
Usuń z CV „wychowałam dwie córki”,
bo dawno rzuciłaś tę pracę.
Jesteś niesprawiedliwa. Wszystko dla was poświęciłam.
Ciągle mówisz o sobie! Pieprzona egoistka!
- Martwisz się o siebie. - Nie jestem egoistką.
Dani pewnie jest w domu i znowu ćpa.
- Daje sobie w żyłę. - Czemu mówisz takie rzeczy?
Przechodzisz przez nasze życie jak toksyczne tornado!
Nie chcemy was tutaj!
Co jest, kurwa?
Jon Santos, 19, Katrina Kanter, 16, Trey Mahana, 17.
Wyglądają znajomo?
Nie, nigdy ich nie widziałam.
„Zjednoczenie białych”?
Co to jest?
Jeden z nastolatków opublikował to na Facebooku.
Ale na oryginale był państwa adres.
To rekrutacja białych supremacjonistów.
I my to zrobiliśmy?
Nie wiem, co myśleć.
Ale żyjemy w dziwnych czasach, wszystko jest możliwe.
Jaki idiota podałby tu swój adres?
Taki, który w ogóle to opublikował.
Funkcjonariuszu Richardson, Kevinowi chodzi o to,
że nie zrobilibyśmy czegoś takiego.
Nigdy.
No dobrze.
To proszę pomyśleć, kto mógł to zrobić.
Niedawno się tu przeprowadziliśmy. Nie znamy sąsiadów.
Może ktoś z innej okolicy?
Ktoś żywi do państwa urazę?
Dawna miłość, zemsta?
Nie.
Jestem w pracy, szkole albo domu.
Nie mam czasu na kontakty towarzyskie.
Pani Dadich?
Nie.
Możemy znaleźć osobę, która umieściła to w internecie?
Tak, jeśli oryginalny post nie został usunięty.
I tyle?
Co takiego zrobiliśmy?
Myślą, że prowadzimy nazistowską…
- Kevin… - Spalili nam auto!
Natalie.
Panie Dadich, podążamy za tropem, który mamy.
Jeśli macie państwo informację o jakichś dziwnych wydarzeniach,
o jakichś zajściach, to proszę nam powiedzieć.
Nic mi nie przychodzi do głowy.
Nie.
Rozumiem.
Jeśli coś się państwu przypomni…
Cześć, Claudia.
Jestem Natalie Dadich.
Byłam w okolicy i…
To dla ciebie.
Jak miło.
Dobry piesek. Przynieś piłkę.
Aport, Odi!
Przynieś piłkę!
Miło cię tu spotkać.
Cześć.
- Proszę. - Nie, dzięki.
Jesteś zmęczony i odwodniony. Pij.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Dziękuję, że przyszłaś.
Problemy rodzinne Natalie, dom, szkoła.
Muszę z kimś normalnie porozmawiać.
Miło, że mogę pomóc.
Twój pies słabo aportuje.
To prawda. Jest straszny.
Proszę.
To podpalenie auta to tylko głupi żart jakichś ludzi.
Ale dzieją się rzeczy,
które są trochę dziwne.
- Chcesz wiedzieć, co się stało. - Tak.
Tak naprawdę to nie wiem.
Nikt nie wie.
Wiemy, jak to się stało, ale nie wiemy dlaczego.
Jay był dupkiem.
Ale był moim bratem.
Kocham go.
Kochałam go.
Gdy mieszkali w innym stanie, nie był tak wierny Erin,
jak jej to obiecywał.
Jak się domyślasz, Erin źle to przyjęła.
Postanowiła się zemścić.
Też miała romans?
Z jakimś facetem, którego nikt nie znał.
Nie mówiła, jak się nazywa ani kim jest.
Czyli Jay o tym wiedział?
W końcu się dowiedział.
Kobiety, z którymi był Jay,
były jak takie trofea.
Ale Erin…
Ona naprawdę coś czuła.
Jay wiedział.
Mówiła, że to jednorazowy wyskok, ale ta suka coś knuła.
Erin zaprojektowała cały dom.
Ale Jay za niego zapłacił.
Co do centa, o nic nie pytał.
Mój brat kochał ją na zabój.
I było już między nimi lepiej.
Nie rozumiem.
Skoro było między nimi lepiej, to dlaczego…
Proszę podać adres.
Jestem w swoim domu, a on…
Tak między nami,
mój brat jej nie zabił.
Był wybuchowy, to fakt,
ale nie był mordercą.
I nie popełniłby samobójstwa.
I co? Nagle kamery przestały działać?
Wiele rzeczy nie trzymało się kupy.
Policja się tym nie przejęła.
Nie było to zabójstwo białego człowieka.
Nie wiedziałem, że mamy gościa.
Powiedz, że zwichnęłaś kostkę,
bawiąc się z psem, to będę się z ciebie nabijał.
- Chyba użądliła mnie pszczoła. - Serio?
- Tak. Jak wygląda? - Stanęłaś na nią?
Mam żądło. Spokojnie.
Jest.
- Mam je. - Spore.
W porządku czy robimy amputację?
Zapytam lekarza.
Sprawdź, co z Odim.
Odi! Chodź tu, kolego!
Odi!
Hej.
- Nie wiem, o co chodzi… - Dam mu wody.
Natalie.
Przepraszam za najście.
Ja przepraszam, jeśli wprawiłem cię w zakłopotanie.
Claudia często mnie tak zaskakuje.
Dużo gada.
Jak to w małżeństwie. Wiesz, jak to jest.
Macie problem z domem?
Podsłuchałem was.
Wszystko w porządku.
Claudia była w szoku,
więc tego nie przemyślała.
Jeśli macie problemy, możemy negocjować.
Odkupię dom.
Za niewiele niższą cenę.
Niższą?
Tak. Przez te problemy stracił na wartości.
Dziękuję za propozycję, ale…
nie możemy ponieść straty.
Przepraszam za najście.
Ty i twój mąż wykorzystaliście kobietę, która nie myślała trzeźwo.
Jej brat zostawił jej tylko ten dom.
A wy go jej odebraliście.
Jak darmowy posiłek.
Przemyśl to.
Kevin.
Powoli. Co się dzieje?
Jestem Avery, chodzę z Kevinem na zajęcia.
Mówiłem ci o niej.
Jasne. Zapomniałam.
Pójdę już…
Wracaj do zdrowia, mały.
Miło cię poznać.
- Do zobaczenia w szkole. - Dzięki.
Co?
Możemy porozmawiać.
Zbadaliśmy Odiemu krew.
Powiem wprost. Wyniki badań i jego stan…
Źle to wygląda.
Jak bardzo źle?
W krwi ma silne toksyny, które pogarszają jego stan.
Dzieje się tak, gdy pies coś zje przez przypadek.
Jego serce zaczyna się poddawać.
Możemy to wyleczyć?
Tylko przedłużymy mu cierpienie.
Proszę to przemyśleć.
Porozmawiać o tym.
Jak mogłaś mi o tym nie powiedzieć?
No bo…
Nie chciałam wywoływać afery.
Źle zrobiłaś, Nat.
Ta umowa może wszystko zmienić.
Nie mogłam się wycofać, już podpisałam papiery.
Przysięgam, że nie wiedziałam.
Spotykasz się z nim?
To tylko praca.
W tym mieście żyje tyle osób, a ty musisz pracować z nim?
No właśnie. „Muszę”.
- Nie mam wyjścia. - Pieprzenie.
Wybrałaś pracę
zamiast mnie i małżeństwa.
Nieprawda!
- Chce się z tobą przespać! - To nie tak.
Wcześniej też tak mówiłaś.
No tak.
Pamiętam to doskonale.
Cholera, Odi.
Kevin.
- Kevin. - Co?
Ktoś tam jest.
- Nie słyszę. - Przysięgam.
Uspokój się.
Sprawdzę to.
- Co zrobimy? - Weź telefon, żeby wezwać policję.
Nie ma tu mojego telefonu.
Dobra, spokojnie.
Nie zostawiaj mnie tutaj!
Zeszli państwo do kuchni i nic już nie było słychać.
- Ani drzwi, ani… - Nic.
Nie mają państwo rysopisu.
Nie było kogo opisywać.
Chcę odświeżyć państwu pamięć.
Dobrze, sporządzimy raport.
Jeśli coś sobie państwo przypomną, proszę dać mi znać.
- Jest jedna rzecz. - Nat.
Możesz nie robić ze mnie wariatki?
Miewam…
Koszmary.
Jest taki mężczyzna.
Szczupły, blady.
- W domu? - Tak.
Przysięgam, że go widziałam.
Czołgał się po korytarzu i mnie zaatakował.
Blady mężczyzna czołgał się
po korytarzu i panią zaatakował.
Nie zgłosiła pani tego?
Nie.
Jak Kevin mówił, myślałam, że to koszmary.
Ale potem rzeczy zaczęły znikać, pojawiały się w innych miejscach.
Położył na łóżku piłkę do tenisa.
Położył piłkę do tenisa…
- Na łóżku? - Była pod łóżkiem.
Nie mogłam jej dosięgnąć, więc po coś poszłam, a gdy wróciłam,
leżała na moim łóżku.
Dobrze.
Wysoki i blady mężczyzna, piłka, korytarz.
Zapamiętam.
Będziemy w kontakcie.
- Telefon był w kuchni. - Dziękuję.
Wiesz, że wyszliśmy na wariatów?
Wiesz co? Twoja żona rozmawia z policjantem,
mówi, że nie czuje się bezpiecznie,
że jest przerażona, a taka jest twoja reakcja?
Ktoś zdemolował nam dom.
Nie sądzisz, że może się do niego włamać?
Nie po to, żeby przekładać piłki i klucze.
Przypomnę ci,
że ty też to dzisiaj słyszałeś.
To co mam zrobić?
Jest tu mnóstwo kamer. Może zacznij od nich?
Wiesz, ile to kosztuje?
Mniej niż nasze pogrzeby, gdy ktoś zabije nas we śnie.
Skończ z tymi dramatami.
Musimy kupić nowe auto,
żeby wymienić to pożyczone, za które płacimy krocie.
Nie stać nas na to.
Gdy się pan zaloguje,
może pan sterować wszystkimi zamkami w domu.
Czerwony znaczy „zamknięte”, a zielony…
Prościzna.
Wszystko działa,
ale gdyby były problemy, proszę dzwonić.
Jeśli problem będzie się powtarzał, wymienimy system.
Świetnie.
PRZEPRASZAM, MUSIAŁAM WYJECHAĆ NA CHWILĘ
Prosiłam, żebyś do mojego powrotu
przygotowała cały wieszak próbek i 15 nowych projektów.
- Wiem. - I co?
Minęły dwa tygodnie i mam tylko połowę tego?
Wiem.
Jako człowiek rozumiem, że masz problemy osobiste.
Ale jako szefowa ostrzegałam cię, w co się pakujesz.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nawet nie wiesz, jak bardzo mi wstyd…
Dam ci więcej czasu.
Tydzień. Jasne?
Tak.
Chcę zobaczyć kobietę, którą poznałam.
Ona miała poukładane życie.
Nie wiem, stary. Chyba kupiłeś ruderę.
Widzieliście dom. Był idealny.
- I ta cena. - Była za wysoka.
Nieważne. Posprzątajmy tu, zanim się ściemni.
Byłem w podobnej sytuacji.
Poznałem świetną dziewczynę. Oczy, uśmiech, fajna osobowość.
Przespałem się z nią.
Rano obudziłem się z chlamydią.
Wszędzie nas naciągają.
- Co takiego? - Co?
Nie budzisz się z chlamydią.
Nie w tym rzecz.
Jeśli mówisz taką historię, to mów prawdę.
Skąd wiesz, że ona cię zaraziła?
Stary.
Hej!
Zrobiłeś się wrażliwy?
Może nie nadajesz się do tej pracy.
To twoja wina.
- Moja? - Tak. Nie mów takich rzeczy.
- Pomóc ci? - Nie.
Dobra.
Boże.
Nick, pracuję tak szybko, jak mogę.
Moja mama nagle mnie odwiedziła, musiałam uśpić psa…
Wiem.
Anne patrzy mi na ręce, więc…
Może ci w czymś pomogę?
Nie trzeba, poradzę sobie.
Jesteś na mnie zła?
Nie chciałam o tym mówić, zwłaszcza teraz,
ale skoro już o tym mowa,
to nie możesz wysyłać mi do domu kwiatów.
Jasne.
A miałem ci wysłać kwiaty?
Wysłałeś je i pokłóciłam się przez nie z Kevinem.
Natalie, chwila…
Nie wysłałem ci kwiatów.
- Był na nich liścik. - Nie wiem, o czym mówisz.
Nie zbliżam się do ciebie, jak kazałaś.
Co to?
Policja, co się stało?
Ktoś próbuje włamać się do mojego domu. Hallow Parkway 992.
- Jak się pani nazywa? - Natalie Dadich.
Proszę tu szybko przyjechać.
Wysłałam patrol. Proszę zachować spokój i ze mną rozmawiać.
Dobrze.
Ilu jest włamywaczy?
Nie wiem.
- Są uzbrojeni? - Nie wiem.
Może się pani ukryć w bezpiecznym miejscu?
Policja jest blisko?
Są w drodze. Proszę odpowiedzieć na pytanie.
Słyszy mnie pani?
Tak, przepraszam. Pomyliłam się.
Nie potrzebuje pani pomocy?
Nie, bardzo przepraszam.
Mieliśmy tu niedawno pewien incydent i jestem poddenerwowana.
- Proszę na siebie uważać. - Dobrze.
Policja, co się stało?
Potrzebuję pomocy. Hallow Parkway 992.
Ktoś się włamał do domu.
Dostaliśmy informację, że pomoc nie jest potrzebna.
Zmieniłam zdanie. Przyślijcie tu kogoś!
Ilu jest włamywaczy?
Nie wiem, ilu ich jest.
- Są uzbrojeni? - Nie wiem. Są w moim domu.
Może się pani ukryć?
Nat?
Jak się czuje?
Dobrze. Jest posiniaczona. Może coś sobie złamała.
Znaleźliście go?
Jeszcze nie.
Nie będziemy tu spać.
Policjanci sprawdzili cały dom.
Mogą pilnować nas przez całą noc.
Nie będę tu spała.
Nie wierzysz mi.
- Wierzę, że coś widziałaś. - Nie.
Nie wierzysz, że ktoś tutaj był.
A mój telefon? Jak wyjaśnisz te zdjęcia?
Może zrobił je Nick.
Serio?
Powiedziałem „może”.
Mówiłaś, że zrobiono je, gdy byłaś w domu sama.
- Jadę do hotelu. - Stać cię na to?
Wykorzystaliśmy limity na kartach i musimy zapłacić ratę za dom.
Natalie, możesz przestać?
Powiedz, jeśli się z nim spotykasz.
Miło pana widzieć. Dziękuję, że pan przyszedł.
- Szukam odpowiedzi. - Ja tak samo.
Sprawdziliśmy nagrania z kamer.
Ale najpierw omówimy zeznania pana żony.
Pana żona zobaczyła włamywacza, pobiegła na górę,
zamknęła drzwi, ale włamywacz jakoś wszedł do pokoju.
Znów mu uciekła, zastawiła drzwi regałem.
Nasz zespół stwierdził, że regał nie stał tam, gdzie powiedziała.
Panie Dadich, czy uważa pan,
że jej zeznania są prawdą?
Tak.
Dobrze.
Na żadnym nagraniu nie widać drugiej osoby.
Ani w salonie,
ani w przedpokoju, ani na schodach.
Nikt nie wszedł ani nie wyszedł z domu,
zanim pana żona wyskoczyła przez okno.
- Nie zmyśliłam tego. - Tego nie powiedziałem.
Ale to zasugerowałeś.
Bo po co mówisz, żebym wróciła do leków?
Uspokójmy się.
Natalie,
niech to będzie jasne,
że nikt w tym pokoju
nie sugeruje, że coś zmyślasz.
Ja naprawdę wiem, jak to brzmi,
ale wiem, co widziałam. To nie urojenia.
Niepotrzebnie się przeprowadziliśmy.
- Ale to zrobiliśmy. - Sprzedajmy dom.
Po tej aferze, którą wywołałaś?
Którą my wywołaliśmy.
Tak. Odsprzedajmy go Claudii i jej mężowi.
- Rozmawiałam z Robertem… - Rozmawiałaś z nim?
Kiedy?
Gdy pojechałam do Claudii zapytać o historię domu.
Miałam słuszne obawy!
Po co ich nachodzisz i mówisz,
że coś straszy cię w domu, w którym zginęła ich rodzina!
Nie wiem.
A ty czemu martwisz się o wszystkich, tylko nie o mnie?
Czemu jestem tą złą, skoro tylko się o nas troszczę?
Bo nie masz zahamowań.
Robisz, co chcesz, i nikim się nie przejmujesz.
A co ze mną, Kevin?
Nigdy bardziej nie przypominałaś swojej matki.
Jesteś pieprzonym dupkiem.
Jak możesz mówić takie rzeczy?
Super.
Odejdź, jak zawsze. Jesteś pieprzonym tchórzem.
Kevin?
Co robisz?
Kevin. Boże.
Niech ktoś wezwie pogotowie!
Przepraszam. Wszystko będzie dobrze.
Wezwijcie pogotowie!
Pani Dadich.
Jest przytomny.
Nie ma oznak utraty pamięci ani urazów fizycznych.
Co się stało?
Usiądźmy, proszę.
Wie pani, czym jest oleander?
Nie.
To taka trucizna.
Pytam o niego,
bo znaleźliśmy jego ślady w krwi pani męża.
Przyjmowanie go w małych ilościach przez dłuższy czas
prowadzi do pogorszenia stanu zdrowia.
Mogą wystąpić wymioty, osłabienie mięśni,
drgawki, arytmia serca,
które można pomylić z zawałem.
Jak on się znalazł w jego krwi?
- Chcę go zobaczyć. - Nie może pani.
To mój mąż. Czemu nie mogę?
Rozumiem panią, ale rozmawia teraz z policją.
Niech pani usiądzie.
Jestem po twojej stronie, Natalie.
Jakoś tego nie czuję.
Próbuję zrozumieć.
Według dokumentacji medycznej
od dłuższego czasu przyjmował tę truciznę.
Próbowałabym zabić męża
po tym, jak ciężko pracowałam nad ratowaniem małżeństwa?
- Może, skoro pojawił się Nick Scott. - Boże.
Może chcesz z nim być. Jest młody, zaradny, przystojny.
Pomaga ci w karierze.
- Kocham męża. - Może masz coś z głową.
Uciekałaś przed niewidzialnym włamywaczem.
Ktoś był w moim domu.
Może zrozumiałaś,
że twój mąż nigdy ci nie wybaczy.
Koniec rozmowy?
Skoro nie jestem aresztowana, chciałabym wrócić do pracy.
Bardzo proszę.
- Jak się czujesz? - Chyba lepiej niż wczoraj.
Ugotuję dziś kolację.
Masz jakieś zamówienie?
Muszę pracować nad projektem.
Z Avery.
Tak.
Możesz się tak przemęczać?
Dopiero wyszedłeś ze szpitala.
To połowa oceny. Nie mamy wyjścia.
Goni nas termin. Nie chcę jej z tym zostawiać.
Nie weźmiesz obiadu?
Nie mam ochoty na całe danie.
Zjem coś lżejszego.
- Cześć. - Pa.
Dobry wieczór. Pomóc w czymś?
Przepraszam.
Jesteś taką…
piękną kobietą.
Chyba pomylił pan domy.
Od razu chcesz przejść do rzeczy, no nie?
Proszę stąd odejść.
Hej, co pan robi?
Boże, naprawdę lubisz się bić.
Chodź tutaj.
Chodź tu. Hej!
Liczyłem, że będziesz w sukience.
Byłoby mi łatwiej.
Chryste, kobieto! Co ty…
Kurwa!
Nie opieraj się. Więcej mnie nie uderzysz.
Mam dobre wieści.
Wiemy, kim był napastnik.
Travis Murray.
Na nagraniach widać, jak przed napadem sprawdzał państwa dom.
Wierzymy, że od dawna go obserwował.
I co teraz?
Zatrudnić prawnika, wnieść oskarżenie?
Raczej nie.
- Nie możemy go aresztować. - Słucham?
Znaleźliśmy dowody,
które oczyszczają Travisa z zarzutów.
Jak to? Włamał się do nas.
Robert Sorrentino, który sprzedał państwu dom…
Co on ma z tym wspólnego?
Parę godzin temu został aresztowany.
Przyznał, że brał w tym udział.
Czyli co? Wysłał go do nas, żeby ją zaatakował?
Nasi detektywi znaleźli ogłoszenie w historii wyszukiwania Travisa Murraya.
Są w nim dane pani Dadich
oraz jej zdjęcie znalezione w internecie.
„Wolę być zaskoczona”.
Tak.
Było w sekcji ogłoszeń matrymonialnych.
Pani Dadich miała być samotną, niezaspokojoną gospodynią domową,
która lubi spontaniczny, ostry seks z nieznajomymi.
Na szczęście nasi detektywi powiązali adres IP z Robertem.
Robert przyznał się też, że umieścił ogłoszenie,
przez które podpalono państwa auto.
Zamówił też prenumeratę magazynu.
Pan Sorrentino mówi, że nie chciał państwa skrzywdzić.
Próbował państwa wystraszyć, żeby odsprzedali państwo dom.
Przez niego omal nie zgwałcono mojej żony.
Pobito ją.
Ma traumę i nie może spać w naszym domu.
Otruł mojego psa.
Ze mną próbował zrobić to samo!
Spokojnie, panie Dadich.
Pan Sorrentino zaprzecza, że był w państwa domu.
Nie wiedział o innych atakach na pana żonę.
Nie miał dostępu do oleandra.
Bez kitu.
Jasne, że zaprzeczy.
Oszustwo to jedno, ale próba morderstwa?
Nasi ludzie pracują nad tym, żeby zdobyć jego przyznanie się do winy.
Jest w areszcie przez zarzuty, do których się przyznał.
Miały być dobre wieści.
Są.
Przesłuchaliśmy go
i mamy powód, żeby twierdzić, że był zaangażowany
w śmierć poprzednich właścicieli.
Jak to?
Bez wiedzy pani Sorrentino
Robert popadł w długi.
Państwa dom, który zostawił mu jego szwagier,
był jedyną inwestycją, która mu została.
Mogłem cię posłuchać.
Przepraszam.
Próbowałam się oszukać,
że jeśli to przeczekam,
to wszystko się ułoży.
Oboje wiemy,
że nigdy mi nie zaufasz.
Nie w stu procentach.
Powinniśmy porozmawiać o separacji.
Chociaż na jakiś czas.
To połowa waszej oceny.
Nie obijajcie się.
Konsultujcie się ze sobą, ze mną. Jestem dostępna po zajęciach.
Niektórzy to wiedzą.
NIE WRACAJ DZIŚ NA NOC
Ile dałaś za buty?
Nie pytaj.
- Bo wyglądają trochę… - Są obsceniczne.
Odbierz.
Po co?
Powiedziała, że mam nie wracać na noc.
To twoja żona.
Musisz odebrać.
Hej, to ja.
Nie wiem, od czego zacząć.
Przepraszam za to, co wczoraj powiedziałam.
Nie mówiłam poważnie.
Zakładam, że jeszcze jesteś w pracy,
ale jeśli wrócisz, to z chęcią spędzę z tobą czas.
Kocham cię.
Będę czekać.
Oddzwoń.
Nie rozumiem.
Tacy są ludzie.
Zmieniamy zdanie.
I to bardzo często.
Wiesz co?
Możemy to dokończyć jutro.
Kevin.
Idź do domu.
Chryste, Natalie.
Weź się w garść.
Nienawidzę tego domu.
Halo.
Hej, jak leci?
Dobrze.
Wracam do domu.
Gdzie byłeś?
Kazałaś mi nie wracać na noc, więc…
Kiedy?
Wysłałaś mi SMS.
Nic ci nie wysłałam.
Właśnie sprawdzam wiadomości.
Prześlę ci zdjęcie wiadomości.
NIE WRACAJ DZIŚ NA NOC
- Po ile te kwiaty? - Po 8,95.
- Są świeże? - Oczywiście.
Mój brat
był wybuchowy, to fakt, ale nie był mordercą.
Też miała romans?
Z jakimś facetem, którego nikt nie znał.
Erin zaprojektowała cały dom.
Ta suka coś knuła.
Kim jesteś?
Zdjęcia.
To ty?
Nie, proszę! Nie będę krzyczeć, obiecuję.
Chcę z tobą porozmawiać.
Sprowadziła cię tu, prawda?
Erin?
Chciała, żebyś z nią tu był.
A ty ją kochałeś.
Wszystko dla niej poświęciłeś…
a ona i tak wybrała jego, prawda?
KĄPIĘ SIĘ, DOŁĄCZ DO MNIE
To straszne, że cię tu więziła.
Nie zasłużyłeś na to.
Nie zasłużyłeś.
Nie.
Poczekaj. Chcę ci pomóc…
Zabijmy go.
Pomogę ci to ukryć.
Potem będziemy tu mieszkać razem.
Tak.
On już mnie nie kocha.
Mam dość samotności.
Przesadziłaś z temperaturą, Nat.
Ale liczą się starania.
Tu jesteś.
Podoba mi się ta zabawa w chowanego. Ale łazienka ucierpiała.
Hej.
Śpisz?
Ale jesteś mokra.
Kevin!
Przepraszam.
Kocham cię. Bardzo cię przepraszam.
Już dobrze. Chodźmy.
Jesteś cała?
Są tu ślady krwi!
Rozejść się!
MIESIĄC PÓŹNIEJ
O Boże.
Hej.
- Chryste! - Spokojnie!
Nie strasz mnie tak.
Tylko wszedłem przez drzwi.
Pomożesz mi wynieść stąd rzeczy?
Świetnie ci idzie i nie chcę czegoś zepsuć.
Trzymam w dłoni nóż.
Co się tak patrzysz?
Ładnie wyglądasz.
A ja jak?
Wszystko zepsułeś.
Myślałem, że naprawiłem. Wezmę to.
Dziękuję za prezent.
I tak ich nie chciałem.
Hejka, sprawdziłem pokoje, wszystko w porządku.
Albo wyślijcie tam Dave’a. Mam gdzieś, czy wróci.
Nie trzeba.
Słyszałem, Garrett.
- Zmieniłeś się przez wąsy. - Wiem.
- Ostatnie pudło? - Tak.
No to idziemy.
- Gotowa? - Tak.
Chodź, mały.
- Pożegnamy się z domem? - Koniecznie.
Żegnaj, domu.
- Prawie tam umarli. - Wiem.
KU PAMIĘCI NASZEGO PRZYJACIELA MICHAELA DADICHA
Napisy: Kamila Krupiński