Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W słonecznym San Diego są 24 stopnie,
a piosenką dnia wciąż jest „Blush” Koopa.
Czuję twoje spojrzenie
Wstydu nie czujesz?
Próbujesz pogonić mnie
Zbyt ciśnieniujesz
Coś mi mówi, że mam trzymać się
Coś mi mówi, ale nie wiem, nie…
Mam urodziny!
Tak się starałem, żebyś zobaczyła
Co ze mną zrobiłaś…
Tak!
Spontaniczna potańcówka z kumpelą od pierwszej klasy!
Masz urodziny!
Dawaj czadu, jazda w dół.
Kocham ten kawałek, ale chcę jeść.
Musisz mi pomóc.
Co myślisz? Czad czy kryzys wieku półśredniego?
Pasujesz do lampy, więc…
- Kapelusz pomoże? - Nie.
Chamstwo!
- Proszę. - Dziękuję.
Moją Imprę Wszechczasów zaczniemy w klubie,
w którym całe popołudnie dekorowałam strefę VIP.
- Mam szalony pomysł. - Słucham.
Zamiast wychodzić, może zostaniemy w domu,
założymy dresy, ułożymy puzzle jak kiedyś
i zamówimy kluski?
Nie. To mój tydzień urodzinowy.
Muszę zacząć 25. rok z klasą!
Tak zaczynałaś poprzednie lata. Jedna noc cię nie zabije.
Od tygodni nie układałyśmy puzzli. Spójrz na Monę.
Brakuje jej uśmiechu. To trochę przygnębiające.
Nie opuszczę imprezy. To tradycja. Moi przyjaciele tego oczekują.
Twoja kumpela ma trudny tydzień.
Zostałam asystentką naukową w zespole badającym skamieliny zębów torbaczy.
Nie rozumiem, co to znaczy, ale gratuluję!
Jest nas trójka, więc to nic wielkiego…
Nie! To wielkie. Powinnaś świętować.
Bo wiesz co? Dziś jest święto!
Przebiorę się. Znowu.
Ty też. Będzie fajnie, obiecuję.
Spadamy za godzinkę.
Kocham cię od szóstego roku życia!
Dobra.
- Mówiłam ci, jak ładnie wyglądasz? - Z 19 razy. Łapię.
Dobrze. Mówiłam serio. Wyglądasz uroczo.
Dziękuję, Cassie. Kto dziś przyjdzie?
Będzie Kayla, Maddie też.
Wprowadzasz się?
Cześć.
Oczywiście, że tak. Nie wiem, czemu to powiedziałam.
Jesteśmy twoimi sąsiadkami.
Cassie. A ta cicha i inteligentna laska to…
Lisa.
Cały czas siedzę przy kościach dinozaurów, więc nie przywykłam do gadania.
- Jasne. - Pracuje w Muzeum Historii Naturalnej.
Całymi dniami tworzę muzykę do gier,
więc też nie mam wiele do czynienia z ludźmi.
Sorki, jestem Max.
Uścisnąłbym ci dłoń, ale z pewnością to upuszczę,
a bardzo potrzebuję tych naczyń.
- Proszę. Otworzę ci drzwi. - Genialnie. Super.
Super.
Musimy spadać, ale witaj w okolicy.
- Dzięki. Do zobaczenia. - Tak.
- Nie patrz tak na mnie. - Nie patrzyłam.
- Pobawisz się w swatkę? - Ależ nie.
Ale zauważyłam, że coś iskrzyło.
Iskrzyło?
Nie, nie iskrzyło.
Skupiam się na pracy i nie mogę się rozpraszać.
Nawet nowym sąsiadem z uroczym akcentem?
Nie jestem jak ty.
- Dobra. - Nie!
Umiesz prowadzić życie towarzyskie. Ja nie.
Jestem organizatorką imprez. Taka praca.
Mam określony plan.
Będę świetną asystentką, dostanę awans na badaczkę
i popracuję z boską paleontolożką.
A znasz panią Dobrą Zabawę?
Nie wiem, czy się poznałyście.
Daj mi najpierw to ogarnąć.
Trenujący Tatusiek odwala. Codziennie postuje nową pozycję.
- Lajkowałam pozycję kruka. - Zachęcasz go.
Nie tylko ja. Widzisz, ile osób lubi jego studio jogi?
Wiem. Słyszałam, jak wspaniałe są jego zajęcia.
Chodźmy na nie.
Nie, dzięki.
Tyle razy uczył mnie jogi, że mam jej dość na całe życie.
Miło, że ma społecznościówki. Szuka z tobą wspólnego języka.
Kocham go, ale to mój tata, a nie mój kumpel.
Nasze życia się nie łączą.
Ucieszyłby się, gdybyś zostawiła choć jeden komentarz.
Dobra. Walnę mu lajka, ale bez komentarza. Zadowolona?
To nasza 19. Impra Wszechczasów.
Będzie najlepsza!
- Cześć, Bob. - Dobry wieczór, Cassie.
- Dziękuję. - Witam panie.
To moja ulubiona osoba. Bardzo ją kocham.
Cassie tu jest!
- Jest naprawdę pięknie. - Cześć!
Sto lat, Cassie!
Sto lat!
- Miło cię widzieć. - To nie moje urodziny, Jeremy.
Jesteś najlepsza!
Tak!
Cassie! Pij!
- To nasza piosenka. To Koop! - Tak.
- Zatańczmy! - Dobra.
Dawaj!
Dalej, laska! Rozwal to.
Dalej, Liso!
Tak!
Tak, Cassie!
Ja latam!
Uważaj! Zrobisz sobie krzywdę.
Pij!
Mam to zrobić? Tak? Dobra.
Jeszcze!
Świetna zabawa!
Ciągle piłaś szoty.
Bo ciągle mi je podawałaś!
Zwariowałaś! Nie nadążam za tobą.
Kolejny przystanek to dom Roddy’ego.
Wypożyczyłam zjeżdżalnię wodną. Prowadzi z dachu do basenu!
Co się stało?
Zmywasz się, prawda?
Nikt by nie zauważył, gdybyśmy wróciły do domu.
Ja bym zauważyła!
Wiesz, że ci ludzie są okropni, no nie?
Tylko próbują się dobrze bawić. Ty też powinnaś!
Też lubię dobrą zabawę.
Tylko chcę się bawić z ludźmi, którzy na mnie uważają
i lubią mnie nawet bez niebezpiecznej zjeżdżalni.
Zazdrościsz?
Nie zazdroszczę ludziom z permanentnym filtrem.
Brzmisz mi na zazdrosną!
- Dalej, Cassie, jedziemy! - Chwileczkę!
Jesteś przy nich inna.
Że co?
Myślisz, że jesteś nic niewarta, jeśli cię nie zauważają.
Przynajmniej mam przyjaciół i nie chowam się za biurkiem.
Bo życie to coś więcej niż imprezowanie i znajomość z każdym barmanem w mieście.
Moje życie jest do bani, bo jest towarzyskie.
Lenię się, bo nie jestem naukowcem.
- Nie mówiłam tak. - Mówiłaś!
Tylko udajesz, że interesują cię moje eventy,
i dogryzasz mi, że rzadko jestem w domu.
A ty nie rozumiesz mojego życia.
Powiedz, co robię.
Pracujesz w muzeum.
Ale co tam robię?
Nie rozumiem twojej pracy!
A ja nie rozumiem twojej.
Typowe.
Nie spędzamy czasu razem.
Tylko we dwie.
Jesteśmy zajęte. Musimy znaleźć dla siebie czas.
Nie wiem. Nie uważam, że przyjaźń powinna być pracą.
Dla mnie nie jest, Liso.
Ale widzę, że dla ciebie jest.
W porządku.
Nie chcę się kumplować z przyzwyczajenia.
Jestem twoim przyzwyczajeniem?
I tyle? Mówisz coś takiego i odchodzisz?
Może czas przyznać, że wyrosłyśmy z sobie nawzajem.
Kto jest gotowy na dom Roddy’ego?
Do dzieła. Sorki za tamto.
Monie brak uśmiechu.
Mam kawałek.
Pasuje tutaj.
To załatwi sprawę.
O nie.
Nie.
Jestem taka głupia.
Taka głupia.
TAM NA GÓRZE TAM NA DOLE
NA ROZSTAJACH ZŁOTEGO ŚRODKA
Cześć.
Przepraszam?
To stało się viralem?
Nie śpisz!
Witaj.
Nie martw się. To badania. To nie jest viral.
Jestem Val. Będę twoją opiekunką w okresie przejściowym.
Miło cię w końcu poznać, panno Cassandro Adeline Garcio.
Zgodnie z moimi notatkami, mówią ci Cassie.
- Masz 25 lat… - Prawie.
Rodzice, Howie i Sofia, rozwiedli się.
Urodzona 31 maja, zmarła 25 maja.
Zmarła?
Przepraszam. Zmarła 26 maja.
Coś ty za jedna?
Jestem Val. Inaczej zwana tymczasowym aniołem stróżem.
Nie wyglądasz jak anioł. Gdzie twoja aureola?
- Jest na wyjątkowe okazje. - A skrzydła?
Wycofaliśmy je lata temu.
Dobra, to niemożliwe.
Byłam z przyjaciółmi.
Wiem! Piłam szampana ze złotymi płatkami.
Czasem wywołuje halucynacje. Mam halucynacje.
Nie. To nie halucynacje. To zawsze jest trudne.
Jak to ująć?
Tak, zmarłaś.
- Przestań to mówić! - Sama widziałaś…
- Umarłam w łazience? - Tak.
Robi się coraz gorzej!
Posłuchaj, będzie dobrze.
Na szczęście najgorsze już za tobą, bo zmar…
Nie żyjesz.
To koniec wkurzających ludzkich problemów,
takich jak złamane serce czy PMS.
Pomyśl o zaświatach jako o długim dniu w spa.
Jeśli masz szczęście, może potrwać wiecznie.
Więc poszłam na górę?
- Cóż… - Na dół? Poszłam na dół?
Jesteś pomiędzy. Nazywamy to „Złotym Środkiem”.
To strefa dla wszystkich?
Pewnie. To twoja poczekalnia. To twoja bezpieczna przestrzeń.
Stworzono ją w twoim guście, aby okres przejściowy był… wygodniejszy.
Czyli wszyscy, którzy umierają, są w Złotym Środku?
O nie. Może powinnam dać ci ulotkę.
Nie potrzebuję ulotki. Powiedz mi.
To nie może być bardziej szalone.
Złoty Środek jest dla tych, którzy mają niedokończone sprawy na Ziemi,
tak jak ty.
Jakie sprawy?
Dostajesz drugą szansę na naprawienie wszystkiego
z wybraną listą osób,
a jeśli ci się uda, zostaniesz wysłana na Górę.
A jeśli nie, no to wiesz…
To tego… No wiesz…
- Tak. - To…
Tak.
Myślałam, że to dla morderców i ludzi, którzy nie lubią Beyoncé.
- Jestem jej dumną fanką. - Tak.
Nie, to wielopoziomowy system. Tak.
Chcesz iść na Górę. Zaufaj mi.
Gotowa na swoją listę?
Teraz? Nie. Nie jestem gotowa!
To było jak jazda kolejką górską z zawiązanymi oczami.
Da się przywyknąć.
Czekaj, jesteśmy u taty.
Tato!
Hej.
Hej!
Czemu nie odpowiada?
Nie widzi cię i nie słyszy.
Nikt cię nie widzi.
Co? Nie, to niemożliwe.
Nie możemy straszyć ludzi na Ziemi. Są tacy… delikatni.
Halo? Tato?
To ja, Cassie. Twoje ulubione i jedyne dziecko.
Nie pozwalał mi jeść fast foodów.
Co się dzieje?
Dlaczego w domu jest taki bałagan? To…
To nie w jego stylu. To Trenujący Tatusiek.
Dba o zdrowy tryb życia, nawet robi własną kombuczę.
Jak długo mnie nie było?
Val, jak długo?
- Rok. - Rok?
Minął jak dzień.
Na górze czas działa inaczej.
Trzeba było wziąć ulotkę.
Ostatnio był taki, jak moja mama odeszła.
Po twoim
odejściu
poddał się.
Kiedy ostatni raz go widziałaś?
Nie wiem.
Chciałam go odwiedzić, ale było tyle imprez.
Polajkowałam jego post. Czy to się liczy?
No tak.
Dlatego jest na liście?
Jest w żałobie.
Potrzebuje powodu, żeby znów mieć nadzieję.
Co powinnam zrobić?
Powinnaś zobaczyć resztę listy.
Lisa? Serio, Val? Nie. Totalnie odmawiam.
Nie ma żadnego totalnego odmawiania. Ani zwykłego.
A jeśli pójdzie mi zabójczo z tatą? Nie dosłownie. No wiesz.
Mogę ją ignorować?
Czemu boisz się spotkania z przyjaciółką?
Byłą przyjaciółką. Nie boję się.
Za wiele się wydarzyło.
Chyba tego nie chcę. Niektóre przyjaźnie się kończą.
Nie powinnam sama układać listy? To moje życie pozagrobowe.
Ucieka w pracę, odkąd odeszłaś.
Wychodzi ostatnia. Codziennie to samo.
Może ominiemy Lisę i pójdziemy dalej?
- Nie będę narzekać. Obiecuję. - Nie. Ja tego nie robię.
Ale pokażę ci, kto jest następny.
Proszę, bądź Koopem.
Jak ty to robisz?
Ty też możesz. To część twojego anielskiego pakietu.
Pomyśl, gdzie chcesz być, i pstryknij albo kiwnij głową.
Jeden anioł puszcza oczko.
Coś wymyśl. I już tam będziesz.
Mogę być gdziekolwiek?
Nie gdziekolwiek.
Teleportacja ogranicza się do miejsc, których potrzebujesz.
Żadnych objazdów.
- Jasne. - Dobrze. Wracamy do listy.
- Nie wiem, czy jestem gotowa na więcej. - Morgan, zwolnij!
Czekaj na mamę!
Jesteś taka szybka.
- To… - Twoja matka.
Nie nazywam jej tak, odkąd się wyprowadziła.
Dla mnie jest Sofią.
To moja przyrodnia siostra?
Nie poznałam jej.
Czyli masz niedokończone sprawy.
Możemy już iść?
To tylko trzy osoby.
Ale trudne.
Dasz radę, Cassie.
- Wierzę w ciebie. - Chociaż ty.
Masz pięć dni przed urodzinami, żeby ukończyć tę listę.
Chwila, pięć dni?
Czemu nie? Wiesz co? Może dwa dni?
Albo lepiej wpakujmy to w jeden!
Potraktuj to jako Imprę Wszechczasów w zaświatach.
Impra Zaświatów…
Nie, masz rację. Tak.
Dobra.
Imię zniknie za każdym razem, kiedy zakończysz sprawy.
Jak, skoro nie mogę się porozumiewać?
Znajdziesz jakiś sposób.
Mogę wysyłać SMS-y? Tweety? TikToki?
Nie, nie i zdecydowanie nie.
A dostanę supermoce, takie jak kontrola umysłu?
To poziom anioła stróża.
Musisz nauczyć się znaleźć więź z najbliższymi.
A jeśli nie dam rady?
Jakby co, będę w pobliżu.
Tylko nie od południa do 16.
Żartowałam. To żart.
Zawsze będę ci pomagać.
Czy jest coś jeszcze, zanim zaczniemy?
Cóż,
właściwie to…
Zastanawiałam się…
Wiem, o czym myślisz.
I tak,
możesz się przebrać.
Zamknij oczy i wyobraź sobie, co chcesz założyć.
Ale masz jedną zmianę odzieży dziennie, więc jej nie zmarnuj.
Ale to błyszczy.
To mi się tu najbardziej podoba.
5 DNI, 24 GODZINY 00 MINUT, 00 SEKUND
Chyba naprawdę czas na mnie.
Niech ktoś zadzwoni do Marie Kondo, bo nie czuć tu radości.
Najpierw Lisa.
Świetnie.
Nie ma co tego odkładać.
Dobra.
Co zrobiłaby Val?
Udało mi się.
Co jest, do stu bajtów?
Kim jesteś i co zrobiłaś z moim pokojem?
Cześć.
Uroczy sąsiad wciąż tu mieszka. Zakochaliście się już?
- Cześć. - Dobry.
- Właśnie wracasz do domu? - Tak.
Piszę muzykę do gry
o postapokaliptycznych motocyklowych zombie wikingach.
To brzmi kiepsko,
ale jest super,
jeśli lubisz postapokaliptycznych motocyklowych zombie wikingów.
Wcześnie wyszłaś. Nie mam zegarka.
Tak, no bo…
lubię być w pracy przed innymi. Spokój jest…
Uspokajający.
- Dokładnie. - Tak.
- Kumasz. - Tak.
- Tak.
Spoko, może któregoś dnia zgrają nam się harmonogramy
i gdzieś razem pójdziemy?
- Tak. - Tak?
- Tak. Dobrze. - Tak.
- Chętnie. - Genialnie.
- Pójdę już. - Tak.
- Miłego dnia. - Dziękuję. Nawzajem.
- Miło było. Pa. - Pa.
Minął rok, a ty wciąż nie byłaś z nim na randce?
Dobrze, że wróciłam.
Kiepsko się rozstałyśmy. Fatalne wyczucie czasu.
Wciąż jesteś na mnie zła?
Wiem, że powinnam być na ciebie zła, ale już nie mam ochoty.
Kiedy się otworzyli?
Nie cierpię wypadać z obiegu!
Dzień dobry, Emme. Jak się masz?
Cześć. Mam twoje zamówienie.
Emme, rozpieszczasz mnie.
Kim jest Emme? Znam twoje kumpele, a jej nie.
- Dobra. - Proszę!
Co to za zapach?
Pracuję nad przepisem na brownie. Właśnie je wyjęłam. Chcesz?
Zawsze będę twoim królikiem doświadczalnym.
Jak ci idzie? Zadomowiłaś się już?
Jest nieźle.
Nie znam jeszcze miasta. Muszę częściej wychodzić.
Kiepsko gada się z wypiekami.
Z kośćmi też.
Myślę o zorganizowaniu rocznicy dla sklepu.
- Byłoby super. - Uważaj. Gorące.
Dobra.
Tęsknię za ciastkami. Czemu nie zabiła mnie czekolada?
Są niesamowite.
Są pełne miłości. I agawy.
Muszę iść do pracy, ale dzięki. Do zobaczenia.
- Ciao. - Pa!
Pa.
Jak tam twoja lista?
Milczek z ciebie, co?
Więc…
to jest twoje życie.
Dobra.
Byłaś pierwsza. Znowu.
Stresujesz się.
Bierzesz jakieś prochy?
Przynieś dla wszystkich!
Tak.
- Czego, Raj? - Słyszałaś?
Co?
Dr Redding prowadzi wykopaliska
i szuka młodszego badacza terenowego.
Doktor Marion Redding? Zbijasz się?
W dodatku osobiście przyjdzie do nas na rozmowy.
Zaraz zapiszę się…
w pokoju socjalnym.
Lista na zapisy.
Retro. Ale czad.
Na co czekasz? Zapisz się.
L, I…
Spora konkurencja, co?
Wybierze tylko jedną osobę.
Wszyscy wiemy, kto to będzie.
R, A, J. B, R, I, T, T, O.
Zostały cztery miejsca.
Nie słuchaj go. Próbuje cię frajersko nastraszyć.
Zapiszę się później.
Mam dużo pracy, więc nie mogę teraz o tym myśleć.
Jasne.
Poddajesz się?
Masz tę robotę, Britto.
Co jest takie ważne?
Zostawiłam dla ciebie farmera w jego stodole. Wszystko gra?
Chodzi o Lisę.
Jest taka uparta. To się chyba nie uda.
Nie tęskni za mną. Nigdzie nie ma po mnie śladu.
Zastąpiła mnie współlokatorką, która grzebie w dark webie.
- Czemu nic nie mówisz? - Mówisz dość za nas obie.
Wiem, że powrót jest trudny, ale nie zapomniano o tobie.
No nie wiem.
Jeśli przestaniesz myśleć o sobie i dokładniej się przyjrzysz,
przekonasz się, że naprawdę cię potrzebuje.
Czemu śpisz?
Cały świat czeka, a ty go nie widzisz.
Liso, obudź się.
Muszę z tobą pogadać.
Liso, obudź się!
Pobudka!
No weź, Val. To nie fair.
Jak mam to zrobić, skoro kumpela mnie nie słyszy?
Proszę, pomóż mi!
Piper, ścisz grę.
Próbuję spać.
Czemu nie dasz mi pospać?
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Ale udało się!
Nie możesz tu być. Nie.
Widzisz mnie?
To sen. Może koszmar. Praca mnie ostatnio stresuje.
Słyszysz mnie?
To nie powinno się zdarzyć.
To wspaniałe. I szalone, ale głównie wspaniałe.
Nie ma cię tu. Nie. Umarłaś.
To było do bani.
Nie wierzę w ciebie.
Nie bój się! Jestem jak anioł stróż. Nieoficjalnie.
Tak to rozumiem. Teraz tytuły nie są ważne.
Jeszcze wrócę.
Ale nie w złowieszczy sposób!
Miło znów z tobą rozmawiać.
Proszę, odejdź. Proszę…
Sorki, ale nie uwierzysz, co się stało. Lisa…
Widzi cię i słyszy. Tak. Wszyscy wiedzą. Jesteś na topie.
Słyszałam o tym, ale nigdy nie widziałam.
Kontakt był kiedyś dość powszechny,
ale teraz, kiedy ludzie się rozpraszają, praktycznie nie występuje.
Wystąpił.
Nie zapomina się, jak kumpela się ciebie boi.
Gapią się jak na jednorożca.
To Anielska Aula. To kontrola dowodzenia Złotego Środka.
Jednorożce są w innym miejscu.
Książka? Serio?
Tak. Książki są wspaniałe, prawda?
No dobrze.
WIDZISZ MNIE. CO TERAZ?
Proszę.
Tak. Jest.
Dobrze. To rzadkość.
„Dusza może wpływać na świat tylko wtedy,
gdy jest widoczna.
Dzieje się tak głównie wtedy,
gdy dane osoby były bardzo mocno związane.
Niektórzy nazywają to bratnimi duszami”.
Więc
to może być błąd systemu
albo tylko Lisa cię widzi.
- Powinnyśmy to sprawdzić. - Dobra.
No dalej. Zacznij z kimś rozmawiać. Zobaczmy, co się stanie.
No dobrze. Cześć. Co tam?
Dalej.
Cześć, chłopaki. Co słychać?
Halo?
Drogie panie! Ładne buty.
Nie? Nic?
Dobra. Nikt nie odpowiada.
Zwykle jestem w centrum, a nie na uboczu. To dziwne uczucie.
Wydajesz się dziwnie radosna jak na kogoś z błędem w systemie.
Jest tu tyle energii.
Czyż to nie piękne?
Znasz powiedzenie „anioł na ramieniu”? Właśnie tym chcę być.
Aniołem, który jest obok na każdym etapie życia.
Nie tylko na końcu.
- To czemu nim nie jesteś? - To nie moja decyzja.
Ten pies na mnie szczeka?
Widzi cię!
Zwierzęta są bardziej otwarte na świat duchowy. Niektóre dzieci też.
Nie, mały, pracujemy. Wracaj do właściciela.
Dalej.
Możemy gadać ze zwierzętami?
Nie my. Ja. Ty nie masz takich mocy.
Przykro mi.
Więc obcy cię nie widzą.
To dobrze. Mniej sprzątania.
Spróbujmy kogoś bliskiego.
Niewiele się ostatnio zmieniło.
Próbuje ze mną rozmawiać?
Przestałem widywać się z Marią.
Jest miła. Ale nie jestem gotowy.
Robi to od twojego odejścia. To daje mu ukojenie.
Tak jak cały ten pokój.
Studio jogi ma się dobrze.
Skupiam się na administracji, a nie na nauczaniu.
Poproszono mnie, żebym znów poprowadził poranne zajęcia. Powinienem.
Czuję się taki winny, żyjąc dalej, kiedy ty nie możesz.
Tęsknię za tobą.
Chciałem cię tylko chronić. Nie dałem rady.
Dałeś radę, tato.
Pamiętasz tę piosenkę, którą śpiewałem, kiedy byłaś mała?
Nie pamiętam.
Zaśpiewaj mi.
To było dawno temu.
Wybacz, że rzadko wpadałam.
I śmiałam się z Trenującego Tatuśka.
Dam ci znać, że wszystko gra.
W jakiś sposób.
Spróbujemy z mamą?
Nie jestem gotowa.
Wracam do Lisy. Chcę to naprawić.
To drugi dzień. Nie zmarnuj go.
To chyba udar.
Czekaj, Liso!
- Też to poczułaś? - To niemożliwe.
Wyjaśnię ci to. Albo spróbuję.
Mam listę. Żeby dostać się na imprezę w niebie…
Odejdź.
Drzwi? Serio?
Ejże!
Analizujmy skamieliny.
Nie skrzywdzę cię. Chcę tylko pogadać.
Jeśli nie chcesz teraz rozmawiać, nie musimy.
Dobra. Ale zostanę tu, póki nie pogadamy.
Nie. Za dużo pracuję.
Ciężko pracuję, to może wywołać wizje.
Dobra. Jestem chora! Bardzo chora.
- Inaczej to nie ma sensu. - Może nie, ale to się dzieje.
Proszę spróbować.
Bo będzie za późno!
Przydałby ci się karmelowy precel z mokką.
Dobra.
Albo dwa.
Chodźmy do środka.
To miejsce ma potencjał, ale po co te serwetki?
- Chcesz herbatkę na uspokojenie? - Nie, nie potrzebuję spokoju.
Tylko egzorcysty.
W tym ci nie pomogę.
Dobra. Jest rocznica śmierci mojej przyjaciółki.
- Chyba mi odbija. - Współlokatorki, o której mówiłaś?
- Mówiłaś jej? - Tak, Cassie.
To zabrzmi dziwnie, ale…
rozmawia ze mną
i widzę ją.
To normalne. Była twoją przyjaciółką. Jest częścią ciebie.
Dziękuję, że mogę ci się zwierzyć.
Musiałam z kimś porozmawiać.
Jest tu teraz?
Bu!
Tak. Uważa,
że twój sklep wymaga remontu.
Wszystko, byle zachęcić klientów.
Zgadza się ze mną. Zaczynam ją lubić.
Każdy radzi sobie z żałobą na swój sposób.
- To komplement, kiedy wracają. - To nie jest komplement.
- Dać jej eklerkę? - Nie zachęcaj jej.
Dziękuję za zrozumienie, Emme.
Muszę chwilę pobyć sama. Tak zrobię.
A eklerka? Sama bym wzięła, a nie mogę jeść.
Daj mi trochę przestrzeni.
Dobra.
- Jak tam spacer? - Dość tego.
Poszukam terapii.
Nie chciałam cię przestraszyć. Próbuję to wszystko zrozumieć.
To się dzieje przez naszą kłótnię?
Gdybym wiedziała, że widzimy się po raz ostatni…
Też bym wiele zmieniła.
Dlatego tu jesteś? Przez to, co powiedziałam?
Tak mówi…
- Bóg? - Val.
Kobieta? Wiedziałam.
Val to moja opiekunka. Jest jak mój anioł stróż.
Pomoże mi iść dalej. Oby.
Mam pomóc tobie, tacie i z jakiegoś powodu mamie.
Nie potrzebuję pomocy.
Nie ja ustalam listę.
Coś ci pokażę.
Było pod twoim łóżkiem.
Twój tata zabrał resztę.
- Nie poznałabyś swojego pokoju. - Widziałam.
Musiałam to zachować.
- Myślałam, że o mnie zapomniałaś. - Co?
Znałyśmy się, odkąd pamiętam.
Skąd ten pomysł?
Bycie martwym pobudza wiele niepewności.
Są od twojej mamy?
Tak.
Pocztówki ze wspaniałych miejsc, które odwiedziła po odejściu od nas.
Słuchaj,
czy…
chcesz poukładać
puzzle?
Masz je jeszcze?
Może brakować kilku kawałków.
Znalazłam je na podłodze.
Nie możemy zostawić Mony bez jej uśmiechu.
Nie wiem, co się dzieje, i pewnie muszę iść się zbadać,
ale miło, że wróciłaś.
Miło jest wrócić.
Cześć, Piper.
Wszystko gra?
Nie.
- Co ona tam robi? - Pierze pieniądze, hakuje.
Typowa współlokatorka.
- Jest prawie jak za dawnych czasów. - Prawie.
- Czego nam brakuje? - Muzyki Koopa?
Kocham go i już!
- Ja ci go pokazałam. - To moja miłość. Wydał nową piosenkę.
- Cały album. - Poważnie? Przegapiłam.
Tak. Hej, Google, zagraj „Drive” Koopa.
- Spontaniczna potańcówka! - Spontaniczna potańcówka!
Wiedziałam, że ci się spodoba!
Znowu daję w dół. Daję w dół.
Nieźle dajesz.
Podoba mi się to!
Dobrze ci idzie.
- Proszę. - Nie potrzebuję jedzenia.
Więc wiesz.
- Sorki. - Spoko.
Zimne kluski są najlepsze.
Zjadłam więcej obiadów u ciebie niż u siebie.
Kiedy tata uczył się gotować. Pamiętasz?
- Moi rodzice cię kochają. - A ja ich.
Myślałaś, że twój tata jest nadopiekuńczy.
- Dusił mnie. - Ale robił, co mógł, Cassie.
Tak.
Zaczynam to rozumieć.
To od sąsiada?
To cię nie wkurza?
Nie przeszkadza mi to.
Nie! Jest bardzo utalentowany, uroczy i mądry.
Nadal się w nim bujasz!
Co zrobisz z rocznym zabujaniem?
Absolutnie nic.
Tak jest nam dobrze.
- Nie chcę niczego zepsuć. - Niby czego?
Pracuj na to, czego chcesz. Jak z rozmową o pracę.
Chcesz jej, a się nie zapisałaś.
- Skąd wiesz? - Jestem wszędzie.
Ktoś, kto bada skamieliny, musi być twardy jak głaz.
- Od dawna chciałaś to powiedzieć? - A kiedy wybrałaś kierunek?
Zawsze wiedziałaś, czego chcesz, a ja to podziwiałam.
Naprawdę? Bo czepiałaś się, że skupiam się na pracy.
Dobra. To była żywa ja, a ona się myliła.
No tak.
Dlatego tu jestem.
Spiknę cię ze słodkim Maxem!
Na pewno są ważniejsze powody…
Dopiero się rozgrzewam.
Jeśli my słyszymy jego, to on usłyszy nas.
Skoro tam nie pójdziesz, czas, żeby on przyszedł tutaj.
Google, powtórz Koopa.
- Powtórz Koopa. - Nie wiem, czy rozumie anioły.
Pomożesz?
Google, powtórz Koopa.
Dawaj głośniej, jakbyś się super bawiła.
Ciekawość każe mu tu przyjść. To czysta nauka.
Google, najwyższa głośność.
Tak.
- Dobra. Co teraz? - Zaczekaj.
Trzy,
dwa…
A gdzie jeden?
Jest zbyt nieśmiały.
- Co robisz? - Zapukam do jego drzwi.
- Nie! - Zrobię to!
Cassie! Ale wstyd!
Cześć. Słyszałem twoją muzykę i chciałem zapukać,
ale nie chciałem przeszkadzać, więc nie zapukałem.
- Urządzasz tu imprezę? - Ja? Nie.
Tylko się bujam.
Jest za głośno? Mogę to ściszyć.
Google, wyłącz to.
Nie musiałaś tego robić z mojego powodu. Super kawałek.
- Mogę go włączyć. - Tylko jeśli chcesz.
Sorki. Gadaliśmy, że chcielibyśmy gdzieś razem pójść.
Koop kręci jutro teledysk.
- Co? - Mój ziom reżyseruje.
Zapraszał mnie na plan.
Pomyślałem, że może…
- Ma pietra. Zaproś go. - Cicho.
- Co? - Nic nie mówiłam. A ty?
Zaproś go.
Chcesz wejść? Chyba mam wino.
Jasne. Tak. Chętnie.
Dobra. Fajne buty.
Pachnie czysto. Dobry początek.
Jakbym wchodził do siebie.
Ale tu jest więcej miejsca i mniej gratów.
Moja kumpela to geniuszka. Postaraj się bardziej.
Nie gadaj. Lubisz puzzle?
Ja też.
Serio. Mogę zatracić się w nich na kilka dni.
- Dopiero zaczęłam. - Tak?
Ciągle układałam puzzle z przyjaciółką, Cassie.
Proszę. Było z tyłu lodówki,
więc może być kiepskie.
Antyk. Nieźle.
Wszystko, co najlepsze, dla sąsiada.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Aresztowali cię kiedyś? Masz zdolność kredytową?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Jest obrzydliwe.
Do dna.
Teraz siedzimy w tym razem.
Jest uroczy.
Musiało być ci ciężko stracić przyjaciółkę w taki sposób.
- Ile czasu już minęło? Rok? - Prawie.
- Przykro mi. - Dzięki.
Choć czasem mam wrażenie, że wciąż się nade mną unosi.
Przeszkadzam. Kumam. Będę u ciebie.
Jak tam twoje dinozaury? Nadal wymarłe?
Tak. Wymarły.
Pracuję głównie ze skamielinami.
Trzymanie historii w rękach podnosi mnie na duchu.
Rozumiem. Łatwiej uwierzyć w coś namacalnego.
Dokładnie. Zawsze tak uważałam.
W skali od 1 do 10 jak bardzo lubisz Park Jurajski?
- Jakieś 20. - 20!
Ciągle to oglądała.
Ciągle.
Często to oglądałam.
I Indianę Jonesa.
Te filmy zrobiły ze mnie geeka.
Fajny z ciebie geek.
Robi się późno.
Muszę…
iść jutro do pracy.
Tak, oczywiście.
Dziękuję
za zaproszenie.
I za podejrzane wino. Było świetne.
Do zobaczenia… niedługo. Tak?
Tak.
- Super. - Super.
- Dobra, pa. - Dobra, pa.
Dobry początek. Teraz doprowadź sprawę do końca.
- Chyba naprawdę go lubię. - Dobrze, że go wyrzuciłaś.
Dobra. Muszę iść spać.
I nie patrz, jak śpię. To upiorne.
Tak jest, kapitanie.
Gratki!
Boże, ale jestem głupia.
Co ja sobie myślałam?
Dlaczego go wyrzuciłam?
Schrzaniłam to.
Jestem głupia.
„Dzięki za wino”? Kto tak mówi? Jakby była moją kelnerką.
Czemu nie mogę jej zaprosić jak normalny człowiek?
Schrzaniłem szansę.
Co ja sobie myślałem?
- Jakbym opuszczał stypę. - Są dla siebie stworzeni.
„Fajny z ciebie geek”? Kto tak mówi?
„Jestem Max, twój dziwny sąsiad. Już nie pogadamy”.
Super. Nieźle, stary. Gratki.
Dobra.
DO ZROBIENIA:
IŚĆ NA KOOPA
Ale uroczy.
Spóźnię się!
IŚĆ NA TELEDYSK KOOPA!
Co? Serio? Nie mam na to czasu, Cassie!
Dobra.
Piper, nie zapomnij o czynszu!
Ja cię kręcę!
- Cześć! - Przepraszam. Nie zauważyłam cię.
Jestem w rozsypce. Spóźnię się do pracy.
W porządku. Właśnie idę po kawę.
- Super. - Ale zbieg okoliczności.
Można tak to opisać.
Powinienem był zapytać o to wczoraj,
ale może pójdziesz ze mną na nagranie teledysku Koopa?
Fajnie będzie zobaczyć, co robią na…
Tak.
Super. Odbiorę cię o 16, jeśli ci to pasuje.
O 16?
Zwykle nie wychodzę wcześniej z pracy, ale czemu nie?
Może być 16.
Nie spóźnij się.
A twoja kawa?
No tak. Nie. Sorki.
Zapomniałem, że jestem w trakcie zaciętej licytacji na necie
o oryginalny VHS Labiryntu z Davidem Bowie.
Muszę do niej wracać.
Nie ma łatwo. Zobaczymy się później. Tak?
- Dobra. Do zobaczenia. - Pa.
Pa.
Dzięki, wróżko chrzestna.
- Czy robię to źle? - Tak.
- Teraz załapałam? - Nie.
Dobra. Czas zacząć Projekt Mobilizowania Taty.
Od czego by tu zacząć?
Dalej, tato. Wiesz, że masz ochotę to wypróbować.
To tyle? A chociaż poza psa?
Twoja unikająca jogi córka chce ci pomóc.
Kumam aluzję, wszechświecie.
Albo Cassie.
LISA, SOFIA (VEL MAMA), TATA
- Wygląda dobrze. - Zawsze…
Ostrzegaj jakoś.
Chcesz mnie zagłuszyć?
Nie chcę wyglądać, jakbym gadała do siebie.
Wszyscy wyglądają, jakby gadali do siebie.
Nie umiemy gadać z innymi.
- To zaskakująco głębokie. - Bywam głęboka.
Miałam ciężki dzień.
Ale masz tu swoją przyjaciółkę, chociaż w słuchawkach.
Próbuję pomóc tacie.
W jego domu jest bałagan. I przestał ćwiczyć jogę.
- Serio? - Tak.
To do niego niepodobne.
Chociaż wiesz co? Dawno nie postował.
Tak. Nie mogę z nim rozmawiać, więc staram się być kreatywna.
I…
widziałam Sofię.
Była z córką. Moją przyrodnią siostrą, Morgan.
- Bawiły się w parku. - Była na twoim pogrzebie.
Chcę cieszyć się jej szczęściem,
ale kiedy widzę ją taką beztroską,
to boli, wściekam się i…
To nie jest anielska reakcja.
Nie znam się na tym,
ale to ludzka reakcja.
Nie wiem, jak to naprawić, póki mogę.
Coś mi brzęczy. Zobaczmy.
Trenujący Tatusiek wrócił!
Cokolwiek robisz, działa!
Więc…
Więc?
- Gotowa na randkę? - Jaką randkę?
Żartujesz? Panikuję! Dlatego zajadam stres.
Dobrze, że wróciłam.
Wiem.
Może być?
Nosisz to, kiedy jesteś chora i idziesz do apteki.
Nie każdy ma nieskończone zapasy nowych ciuchów jak ty.
Uwielbiam tę.
Tak. Z czerwoną szminką.
- Nie przeginaj. - Z różową?
Zgoda.
Zaczekaj!
- Różowa szminka. - Tak.
Zobaczmy.
Podoba mi się. Nie wiem. Czy to w moim stylu?
- Wyglądasz idealnie. - Naprawdę?
Zwalisz z nóg uroczego kompozytora. Chodź tu.
Już przyszedł!
- Czekaj! - Dobra, chodźmy!
Zaczekaj! Jeszcze jedno. Moment.
- Obróć się. - Przestań! Już przyszedł.
Wyglądasz
super.
Ty też wyglądasz super.
- Wsiadaj. - Dzięki.
Proszę.
Dzięki.
I ma dobre maniery.
Co ty tutaj robisz?
Nie przegapię Koopa na żywo. Nawet mnie nie zauważysz.
Cassie!
- Hej. - Hej.
- Wszystko gra? - Tak.
JEDNO SPOJRZENIE
W końcu znalazłem coś ulubionego
I okazało się być całkiem niedaleko
Otwórz mi oczy, zabierz tam mnie
Czy widziałem cię już we śnie?
I czuję, że
Za każdym razem, gdy na twoją twarz patrzę
Czuję, że
Uciekam, lecz w miejscu się zatrzymałem
Przez twój wzrok się zakochałem
Może być tu nawet osób sto
Ale zaryzykuj i poczuj to
Wystarczy twój wzrok Twój wzrok, twój wzrok
Lecę wyżej…
Dzięki.
- Za co? - Za zaproszenie.
- Naprawdę to doceniamy. - My?
Powiedziałam my? Miałam na myśli siebie. Doceniam to.
Cieszę się, że tu jesteś.
Za każdym razem, gdy na twoją twarz patrzę
Czuję, że
Uciekam, lecz w miejscu się zatrzymałem
Przez twój wzrok się zakochałem…
Jasny gwint.
…Może być tu nawet osób sto
Ale zaryzykuj i poczuj to
Wystarczy twój wzrok, twój wzrok
Anielska przyzwoitka.
Podoba ci się, ale nie ma go na liście.
Możemy go dodać? Był tak blisko. Nie mogłam się oprzeć.
Nie patrz tak. Twoje rozczarowanie mnie przeraża.
Pamiętaj, że masz mało czasu, młoda damo.
Zostały ci dwa dni. Nikt jeszcze nie zniknął z listy.
Pracuję nad tym. To trudniejsze, niż myślałam.
Jesteś na dobrej drodze.
Nie rozpraszaj się.
Otwórz serce.
To nie jest wiele lepsze od wina z tyłu lodówki.
Pasuje do żalu?
Tak.
Za żale.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
- Serio? - Sorki, my nie…
- Sorki. - Co jest?
Skurcz w kolanie. Co za okropne wyczucie czasu.
Myślałem, że… Coś tu iskrzy, czy mi się zdaje?
Max, przepraszam. Trochę się denerwuję i mam dużo na głowie.
Tak serio,
to…
podobasz mi się od pierwszego dnia.
Tak?
Tak.
Tak serio, też mi się od wtedy podobasz.
I mogę pożałować, że to powiem,
ale wciąż mam ogromną ochotę cię pocałować.
Lubię bycie serio.
Wyglądasz jak po dobrej randce.
Chce się jeszcze spotkać.
Przepraszam, że wpadłam. Nie-żyję twoim życiem.
Spoko. Zrób coś dla mnie i może nie przychodź na kolejne randki.
Bez przyzwoitki.
Kumam.
- Fajnie, że poszło dobrze. - O, tak.
Cały wieczór rozmawialiśmy.
Jest taki interesujący.
Zna mnóstwo mało znanych zespołów.
I przyniósł mi koc, zanim powiedziałam, że jest mi zimno.
I ładnie pachnie. Jak sosna i pizza.
- Zakochujesz się w nim. - Tak.
Hej.
Czemu płaczesz?
To nie są łzy smutku.
- To wciąż łzy. - To twoja chwila. Nie chodzi o mnie.
Po prostu…
dociera do mnie, że już nigdy się nie pocałuję.
Nie pójdę na świetną randkę
albo na kiepską.
Ale najgorsze,
że nie będę oglądać twoich sukcesów.
Nie będę na twoim ślubie i nie zobaczę, jak zostajesz mamą.
- Będziesz wspaniałą mamą. - Dzięki.
Twoje dzieci będą wiedziały, że są kochane.
I będą wygrywać konkursy naukowe.
- Zdecydowanie. - Tak.
Przepraszam, może to łzy smutku.
To nie fair.
Nikt nie powinien umierać młodo.
Muszę wierzyć, że jest jakiś powód.
Nawet jeśli jeszcze nie wiem jaki.
- To moja wina. - Nie!
Gdybym została z tobą tamtej nocy, nic by się nie stało.
Nic nie mogłaś zrobić. Tak było mi pisane.
Kiedy byłaś mała i twoi rodzice się kłócili,
odwracałam twoją uwagę puzzlami.
Zawsze miałaś zapasową piżamę, gdybym nie chciała iść do domu.
- Zawsze mi pomagałaś. - Ale nie tamtej nocy.
Słyszałam, jak podchodziłaś pod mój pokój i…
Od tego czasu jestem na siebie zła.
Słuchaj,
przestań.
To wyszło na dobre.
Teraz możesz żyć własnym życiem. Nie musisz się mną opiekować.
Nie mówisz poważnie.
Nie kłamię. Jestem prawie aniołem.
Chciałabym
pomóc ci ostatni raz.
Nie wiem, czemu ma mnie obchodzić.
Zostawiła mnie.
Ale jest na mojej liście…
Jeśli cię nie obchodzi, po co ci pocztówki od niej?
Jak mogę pomóc ci z mamą?
Nie wierzę, że tu mieszka. Od tego właśnie uciekła.
- Cześć. - Cześć. Cieszę się, że zadzwoniłaś.
Wejdź.
Dziękuję.
Może porozmawiamy na patio?
Zrobiłam lemoniadę. Napijesz się? Mam też herbatę.
Mam napój owocowy. Kiedyś je kochałaś.
Wystarczy woda. Dziękuję.
- Jak się masz, Liso? - Dobrze.
- Pracujesz w muzeum? - Tak.
Mam dużo pracy, ale jest świetnie.
- To dobrze. - A co u pani?
Jestem zajęta Morgan.
- To jest Morgan. - Mogę?
- Ale słodka! - Jest podobna do Cassie.
Ma taki sam psotny uśmiech.
Polubiłyby się. Chciałam, żeby się znały,
ale najpierw chciałam naprawić sprawy z Cassie.
Chciałabym zacząć.
Więc…
znalazłam je w pudełku Cassie z pamiątkami.
O Boże.
Zachowała je?
Tylko tak mogłam cię poznać. Powiedz jej to.
Myślę, że zbliżyły ją do pani.
Czytałam jej Mary Poppins.
Chciała zobaczyć Londyn. Była tam?
Nigdzie nie pojechałam. Miałam nadzieję, że do mnie wrócisz.
Nie pojechała.
Szkoda. Spodobałby jej się.
Jej pierwszą miłością był chłopiec z Anglii.
- Ian. - Ian.
To jedna z wielu rzeczy, które nas łączyły.
Ominęło mnie tyle jej życia.
Musiała mieć wiele pytań na temat chłopców i randek.
Tak, ale moja mama odpowiedziała nam na trudne pytania.
Spytaj, czemu odeszła.
Na pewno ciężko o tym mówić, ale…
dlaczego pani odeszła?
Nie było tylko jednego powodu.
Co ci takiego zrobiłam?
Czy Cassie coś źle zrobiła?
Nie, nigdy.
Cassie była aniołem.
To była moja decyzja.
Byłam…
młoda.
Myślałam, że wiem więcej niż inni.
Jak Cassie.
Miałam romantyczne wyobrażenie o tym, jak to jest być żoną i matką.
Ale w rzeczywistości
nie byłam gotowa na odpowiedzialność.
Teraz wiem, że Howie był cierpliwy i kochający,
ale wtedy
to mnie dusiło.
Mówiłam to samo.
Przez jakiś czas Howie wysyłał mi
zdjęcia i listy,
opowiadał mi o niej.
Nie wiedziałam.
Wstydziłam się odpisać, więc przestał.
Wmówiłam sobie, że pocztówki odpowiednio mnie zastąpią,
pewnego dnia wszystko wyjaśnię i będziemy się z tego śmiać.
To brzmi niedorzecznie.
Zawiodłam ją.
Ostatni raz widziałam ją na rozdaniu dyplomów.
Byłyśmy sobie obce.
Pamiętam.
Już tego nie naprawię.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Dość już słyszałam. Muszę iść.
Co by pani teraz
powiedziała Cassie?
Co robisz? Nie pytałam o to.
Że żałuję, że nie zabrałam jej do Londynu.
Powinnam była
pomagać jej w lekcjach,
przytulać, gdy miała koszmary.
Podjęłam wiele samolubnych decyzji.
Ale nigdy nie zmieniła się…
nigdy nie zmieniła się moja miłość do niej.
Gdyby Cassie tu była…
powiedziałabym jej, że dzień jej narodzin
to jedna z najszczęśliwszych chwil w moim życiu.
A ucieczka
była najgorszą.
Oby wiedziała, jak mi przykro.
Tak.
Wie.
Wszystko gra?
Hej.
Jak to skończyć, skoro brakuje kawałków?
To takie frustrujące. Dlaczego wybrałaś te puzzle?
Na pewno chcesz gadać o puzzlach?
Wiesz, jak ciężko było mi nie móc się odezwać?
Nie wiem.
Mam całe lata pytań.
Ale stojąc obok niej, chciałam tylko krzyczeć albo uciec.
Cała mamusia.
Ale nie zrobiłaś tego i bardzo dobrze.
Przetłumaczyłabyś jej to?
Mogłaś nie przejmować rozmowy.
Niczego nie przejęłam.
Wyczułam, że musi z tobą porozmawiać,
a ty musisz jej wysłuchać.
To moja decyzja!
Jestem po twojej stronie.
Musiała porozmawiać. A ty musiałaś wysłuchać!
Nie rozumiesz!
Jak mogłaś?
Masz idealne życie i przyszłość. Ja nie mam nic.
Jesteś zła na mamę. To zrozumiałe, ale…
Wiesz co?
Nie wyżywaj się na mnie.
Moje nie-życie ci przeszkadza?
Znowu. Typowe.
Umarłam, zanim zdążyłam pożyć!
Ja też cierpiałam! Myślałaś o tym?
Po naszej kłótni,
po twoim odejściu, musiałam żyć z poczuciem winy.
Pozbierać się. Poukładać życie bez ciebie.
Świetna robota. Nic ze mnie tu nie zostało.
Zostałam tylko pudełkiem bibelotów.
Po tym wszystkim nie mogę uwierzyć, że się kłócimy.
Tak.
Nie żyję,
więc nie musisz się już ze mną kłócić.
Nie możesz sprowadzać tu gniewu.
Spotkałam się z mamą. Załatwiłam Lisie chłopaka.
Rozmawiałam z tatą, choć nie słyszał.
To nie wystarczy? Muszę tam wracać?
Nie, jeśli nie chcesz.
Dziękuję.
Może zaprowadzę cię do windy?
Wciśnij „D”, żeby jechać na Dół.
- Zabawne. Kumam. - Nie kumasz.
Czemu ryzykujesz wszystkim, na co pracowałaś?
Przez kłótnię?
Świetnie ci szło.
- Myślisz, że dobrze mi idzie? - Tak. A ty?
Nie mam pojęcia. Może.
Miałam nadzieję, że nie będę musiała ci tego mówić.
Jeśli naprawdę chcesz to skończyć, mogę to zrobić.
Ale jeśli zostawisz listę niedokończoną,
wszystko, co zrobiłaś, zostanie cofnięte.
Zniknie.
Wszystko?
Lisa?
- Mój tata? - Wszystko.
To okropne.
Nie mogę im tego zrobić.
Zdecydowałaś się?
Tato, musimy porozmawiać…
- Co ona tu robi? - Dolać?
Poproszę.
Nie wierzę, że porzuciłeś księgowość dla studia jogi.
Żartowałeś tak, ale nie sądziłam, że to zrobisz.
Albo że zostanę perkusistą w zespole z coverami.
- Pamiętam to. - To był lepszy wybór.
Pasuje ci.
Niedawno tak to nie wyglądało.
Ten rok był trudny.
Lisa mnie dziś odwiedziła.
Wiem, że to zabrzmi dziwnie.
Podczas tej wizyty…
czułam, jakby Cassie stała obok mnie.
Znam to uczucie.
Była podobna do ciebie.
Nieustraszona, niezależna.
Szła na żywioł w każdej sytuacji.
Przede wszystkim była pełna energii i wszystkich rozweselała.
Gdy Lisa wyszła…
miałam ogromną ochotę cię odwiedzić.
Muszę ci powiedzieć, jak bardzo mi przykro, że odeszłam.
Nie tak wyobrażałem sobie swoje życie.
Przez to musiałem stać się lepszym człowiekiem i rodzicem,
nawet gdy nie chciała.
Mam nadzieję, że jakoś udało mi się zminimalizować jej cierpienie.
Na pewno.
Już późno.
Dziękuję.
Nie wiem, czy to przez palo santo czy herbatę z mniszka lekarskiego,
ale czuję, że Cassie, gdzie by nie była…
Zbliżyła nas.
Mamo, czekaj!
Wybaczam ci.
LISA, SOFIA (VEL MAMA), TATA
LISA, TATA
Jestem z ciebie dumna.
To było miłe.
Widać. Wydajesz się lżejsza.
Słuchaj, pomóż mi
w słusznej sprawie. Zaklinam cię!
Bez przeklinania.
Nie przeklinałam!
Właścicielka piekarni jest bardzo troskliwa.
Wiem, że nie ma jej na liście, ale mogę pomóc jej i mojemu tacie.
Nie bawimy się w swatki.
Wiem, ale im obojgu przyda się jakaś miła osoba.
I podziękuję Emme za bycie tak dobrą przyjaciółką dla Lisy.
Nikt dotąd nie chciał dodać nikogo do swojej listy.
I nigdy nie miałam kogoś takiego jak ty.
Zgoda.
Dziękuję!
Jesteś najlepsza! Dziękuję!
Ale wciąż masz tyle samo czasu. Jutro ostatni dzień.
Poradzę sobie.
Idealnie.
Nie mogę tego tak zostawić. To piekarnia, a nie piwnica babci.
KAWIARNIA I JEDZENIE
„Z NAMI CI SIĘ UPIECZE!” SZCZĘŚLIWEJ ROCZNICY!
Za tym też stoisz, Cassie?
Fajnie, że we mnie wierzysz.
Morgan, córciu, jesteś ubrana?
Wychodzimy za pięć minut.
Nie chcemy się spóźnić.
Napijesz się herbatki?
Widzisz mnie?
Widziałam cię też w parku.
Nie boisz się?
Jesteś moim aniołem stróżem.
Niech mama ci to poczyta.
Dobrze.
To nasza tajemnica.
Doktor Redding.
Szkoda, że Cassie tu nie ma.
Jestem.
Cześć.
Mam kawałek ciebie.
- Z naszych pierwszych puzzli. - Tak.
To mój amulet.
Myślałam, że masz mnie dość.
W zaświatach nie ma obrażalstwa.
A tu?
Nie. Nie chcę więcej tracić wspólnego czasu.
- Ja też nie. - Nie!
- Nie wyjaśnię przytulania. - Racja.
Tak.
Więc w czym problem? Czemu się wahasz? To zależy od ciebie.
No właśnie.
A jeśli się nie dostanę?
Przeżyjesz i przejdziesz do czegoś lepszego.
Nie.
Spójrz na mnie. Chcesz tego?
- Tak. - Jesteś najlepsza na to stanowisko?
Tak.
Nie kupuję tego. Spróbuj jeszcze raz. Jesteś najlepsza?
Jestem najlepsza na to stanowisko!
Tak jest! Życie jest zbyt krótkie, by się bać.
Tak, Cassie, żyję tą robotą.
Byłabym w tym taka dobra, że nazwaliby po mnie skamielinę.
Użyj tej energii i zapisz się!
Jasne! Najpierw się zapisz. Potem daj czadu.
Tak.
Stworzyłam potwora.
Bosko.
No czadzik. Powodzenia!
Dzień dobry.
Słyszałam o tobie dużo dobrego.
Dobrze, że zdecydowałaś się na rozmowę. I to jako ostatnia.
To odważne posunięcie.
Pokazuje konkurencji, że się nią nie przejmujesz.
Nie planowałam tego…
Skromność to mit sprzedany kobietom dawno temu.
Bądź z siebie dumna.
Dlaczego paleontologia?
Uwielbiam kopać w ziemi
i nie znosiłam słuchać, że to nie jest dobra kariera dla kobiety.
Ale przede wszystkim podnosi mnie na duchu badanie czegoś, co jest realne.
Skamieliny pozwalają na namacalne połączenie z przeszłością.
Ale teraz zaczęłam…
uczyć się z tego,
czego nie widzę.
- Pa. - Pa.
- Nara.
Cassie?
Dostałam!
Dostałam tę pracę!
Dostałaś!
Dziękuję za pomoc. Nie dałabym rady bez ciebie.
- Sama to zrobiłaś. - Nie wierzę, że to zrobiłam.
- A ja tak! - To najlepszy dzień w moim życiu.
Jestem z ciebie dumna!
Przyjdziesz dziś do Emme? Przyprowadzę Maxa.
Nie przegapiłabym tego.
Przyszedłeś!
Dziękuję za przybycie.
Wybaczcie. Witaj.
Chyba dobrze trafiłem?
Jeśli szukasz przyjęcia, to tak. Jestem Emme.
Chcesz ciastko z wróżbą?
Chętnie.
„Nie musisz szukać dalej”.
No to chyba dobrze trafiłem.
Skąd wiesz o mojej imprezie?
Mój dom był pełen twoich ulotek.
Bez wyjaśnienia. Mam pewne podejrzenia, ale nikt mi nie uwierzy.
Szczerze mówiąc, wczoraj mój sklep tak nie wyglądał.
Obudziłam się rano i proszę.
Też mam podejrzenia.
Ktoś nam pomaga albo trzeba zmienić zamki.
Zielonej herbaty?
- Mam senchę, matchę… - Matchę?
Oczywiście.
- Jak masz na imię? - Howard.
- Dla niektórych Howie. - Howard.
Czyli „silne serce”.
Poszło lepiej, niż myślałam.
To fascynujące, jak ludzie zarabiają na życie.
- Spójrz. - Chodź.
Dobra.
Wolałabym bezglutenowe i bez nabiału.
To nowość.
Przedstawię cię.
No proszę.
- Cześć, panie Garcia. - Liso!
Cześć.
- Co tu robisz? - A pan?
- Witam. - Cześć, Emme!
To moja klientka. Podejrzewam, że to ona zmieniła mi wystrój.
Jak się tu dostałaś?
To moja tajemnica.
To jest Max. To…
mój…
Chłopak. Cześć.
- Sorki. Tak jest spoko? - Na 100%.
Skąd się znacie?
Lisa przyjaźniła się z moją córką.
- Co? Jesteś tatą Cassie? - Tak.
Dużo o niej słyszałam.
Muszę zadzwonić. Zaraz wracam.
- Dobra. - Dobra.
Napracowałaś się. Bawisz się w Kupidyna?
Co poradzę, że na siebie wpadli?
Nadal cię nie widzi?
Nie.
To mój ostatni dzień.
Ale wydaje się szczęśliwszy i to się liczy.
Tak.
Co to za ton?
Możesz iść gdziekolwiek?
Jeśli trzeba. A co?
Po tej imprezie musisz mnie znaleźć. O nic nie pytaj.
- Co kombinujesz? - Nie tylko ty bywasz tajemnicza.
Musisz mnie znaleźć później, a nie wcześniej.
- Dobra. - Dobra.
Cześć wszystkim.
Bardzo dziękuję za przybycie.
Jesteśmy tu z powodu naszej ukochanej Cassie,
która opuściła nas rok temu,
ale nie chcę skupiać się na stracie,
bo w tym tygodniu znów pojawiła się w naszym życiu.
Wiemy, że jej radosne życie było imprezą.
Zwłaszcza w tygodniu jej urodzin albo, jak to nazywała…
Impry Wszechczasów.
Lampiony, które trzymacie,
zaniosą jej wasze słowa.
Gdy będą unosić się na wodzie, wasze myśli
do niej popłyną.
Morgan, może zaczniesz? Dobrze?
Przez cały ten czas myślałam, że to ja wam pomagam, ale…
przez to zrozumiałam,
że to wy mi pomogliście.
Nie chcę znów cię stracić.
Dostałyśmy drugą szansę. Nie każdy miał to szczęście.
Jesteś nie tylko moją przyjaciółką
i partnerką do puzzli.
Jesteś moją rodziną.
A ty moją.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
Może nie zawsze będę kochać cię
Ale dopóki tam jesteś…
To jest to.
Tę piosenkę zawsze mi śpiewał.
Nie musisz wątpić w to
Bo dopilnuję tego
Bo Bóg jeden wie Kim byłbym bez ciebie…
Nie słyszy mnie.
Zrobimy to razem.
Jeśli kiedyś zostawisz mnie
Choć życie dalej potoczyłoby się
Świat nic mi nie pokaże
Więc po co mi takie życie?
Bo Bóg jeden wie Kim byłbym bez ciebie…
Już nie boję się odejść, tato.
Kocham cię, słonko.
Ja ciebie też, tato.
Muszę lecieć.
LISA, TATA
LISA
Żegnaj.
Czas się kończy.
Zawsze ostatnia opuszczam imprezę.
Czekaj. Muszę znaleźć coś jeszcze.
Musimy wrócić, nim skończy się czas. Nie kuś losu.
- To ważne. To dla Lisy. - Cassie!
Jest!
Znalazłam! Ostatni kawałek. Lista jest kompletna.
- Co to za mina? - Twój czas minął.
Sto lat, Cassie.
- Co postanowili? - Spóźniłaś się.
Nie da się tego obejść.
Złamałyśmy zasady, nie trzymając się listy.
Ale zrobiłaś to w dobrej wierze.
Ryzykowałaś życiem wiecznym, by pomóc komuś, kogo nie ma na liście,
i chciałaś mnie chronić.
To takie…
bezinteresowne.
Nie masz kłopotów?
Lepiej.
Dzięki twoim zeznaniom
dostałam awans.
Tak? Val, to niesamowite!
Wiem!
Tak.
Boję się zapytać, ale…
co ze mną?
Czas się dowiedzieć.
Moje ostatnie zadanie…
Będę za tobą tęsknić.
Świat jest lepszy, gdy go pilnujesz.
Byłam twoją ulubienicą?
Cassie,
ja nikogo nie faworyzuję.
GÓRA DÓŁ
- Udało nam się! - Nie, tobie.
Góra czeka.
Dziękuję.
Na górę?
Nie ma co owijać w bawełnę.
- Słaba muza… - Kooper Keene!
To chyba komplement, skoro jesteśmy tu razem.
Jesteśmy tu razem?
Jak to możliwe? To rzeczywistość? Jesteś prawdziwy?
Tak.
Miło cię poznać, Cassie.
Znasz moje imię?
Jak? Dlaczego?
Zabawna historia.
Pomagałem ofiarom klęski żywiołowej, kiedy ponownie do niej doszło.
Uratowałem kilka osób, ale nie przeżyłem.
- Bardzo mi przykro. - Są gorsze sposoby na śmierć.
Pewnie.
Val była w moim komitecie aniołów.
Powiedziała, że powinniśmy się poznać.
To zabrzmi dziwnie,
ale mam wrażenie, jakbym znał cię od zawsze.
Ja też.
Co teraz?
Nie wiem.
Nigdy nie byłam martwa.
Zaczynamy?
Do dzieła.
Dziękuję.
PAMIĘCI HENRIEGO DE VILLIERSA
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz