Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX VE STUDIOCANAL SUNAR
KUZEY FINCHLEY
Mutlu Noeller!
-Onun için uğraşıyorum. -Evet.
-Hayatta olmaz. Korkunç biri. -Korkunç değil.
-Çok kaba. -Biraz patavatsız.
-Ve yaşlı. -Çok yaşlı.
Son anda tek o gelebildi.
-Ben yatıyorum. -Ben de.
-Hayır. Sizi o yatıracak. -Mümkün değil.
Kâbus görürüz.
-Çok sessizsin Mop. -Zaten kâbus görüyorum.
Bakın çocuklar, ofise gitmem gerektiği için çok üzgünüm
ama hemen döneceğim.
Anneniz teyzenizi çok severdi. O yüzden…
Selam.
Berbat görünüyorsun.
-Merhaba Ruth teyze. Seni görmek de güzel. -Ağaç göremiyorum.
-Süs de yok. -Hayır, bu yıl yapmamaya karar verdik.
Hata olmuş.
Merhaba çocuklar.
Nasılız?
Çok iyiler.
Size bir bakayım.
Tahmin etmiştim, hâlâ kalbiniz kırık.
-Benim değil. -Benim de.
Benimki kırık.
Ama o kırık parçalarla da annemi hâlâ çok seviyorum.
Çok iyiler.
-Çok yaşlısın. -Evet.
Gayet farkındayım bunun.
Niye hepimiz dinlemeliyiz, anlamıyorum.
Çünkü evren atomlardan değil, hikâyelerden oluşur.
-Doğru değil bu. -Doğru olmalı çünkü asla yalan söylemem.
O yüzden hikâyeyi dinleyeceksiniz.
Sonra uyuyacaksınız ve uyanınca Noel olacak.
Ama Noel olmasını istemiyoruz.
Eh, bu gece anlatacağım hikâye belli oldu.
Peki, hepiniz rahat mısınız?
Umarım rahatsınızdır çünkü başlıyorum.
Buna inanmakta zorlanabilirsiniz
ama çok eski zamanlarda insanlar Noel'i bilmezmiş.
O dönemde Finlandiya'daki bir ormanın ortasında
babasıyla birlikte yaşayan Nikolas adlı sıradan bir çocuk varmış.
Babası mütevazı bir oduncuymuş ve o sıralar epey dertliymiş.
Orman gibi ol.
O ne demek, bilmiyorum.
Kıpırdama demek.
"Koş" dediğimde koşacaksın.
-Yani orman gibi olmayı bırakacağım. -Evet ve çok hızlı koşacaksın.
Sensiz gitmem.
Beraber koşarız o zaman!
Hadi!
Koş!
Bir krizi daha kıl payı atlatan
Nikolas ile babası ormandaki kulübelerine dönmüşler.
Baba ve oğul zor günlerden geçiyorlarmış.
-Kıt kanaat geçiniyorlarmış. -Dur.
Böldüm, pardon.
Ne oldu?
Annesi neredeymiş?
Annesi ölmüş.
İki yıl önce.
Evet, maalesef bu ölümde ayının parmağı varmış.
Annesini ayı yemiş. Anladım.
Finlandiya o zamanlar
çok tehlikeli bir yermiş.
Hâlâ öyle.
Ama bütün o yokluğa rağmen
Nikolas umuda tutunmaya devam ediyormuş. Özellikle de uykudan önce.
-Hikâyeyi anlatır mısın baba? -Yine mi?
Neden olmasın?
Benim hikâyem değil de ondan.
Ama annem yok artık.
Peki madem. Elf Diyarı'nı anlatayım sana.
Uzun zaman önce
burası gibi bir yerde
Lumi adında genç bir kız yaşarmış.
Bir gün ormanda meşe palamudu toplarken
Lumi çok fena kaybolmuş.
Evini bulmaya çalışmış ama aradıkça daha da uzaklaşmış.
Nehrin üzerinden ve ayın altından,
sivri dağın tepesinden,
aşağı inip şeyleri geçmiş…
Uyuyan devleri geçmiş.
Uyuyan devleri geçmiş, göğe doğru devam etmiş.
Karın bulutlar kadar
yumuşak olduğu bir yere varmış.
Sonra ne olmuş?
Lumi'miz bitap düşecekken
nihayet Elf Diyarı adında gizli bir köye rastlamış.
Dünyanın en mutlu halkı olan elflerin yaşadığı,
dünyanın en büyülü yeriymiş burası.
Lumi karlar eriyene dek orada kalmış
ve cepleri çikolata dolu bir hâlde güneydeki evine
dönmeyi başarmış.
-Hikâyeye inanıyorsun, değil mi? -Sonu biraz zorlama olmuş.
Çikolatalar erir çünkü.
Peki, ya kalanına?
Büyüye
ve elflere?
Onları hiç görmedim.
Ama onlara inanıyorsun.
Annen inanırdı. Ve ona göre inanmak bilmekle eş değerdi.
Neydi o?
-Cikleme gibiydi. -Bence gıcırtıydı.
Kesinlikle cikleme.
-İki türlü de aşırı tepki verme. -Çekil Nikolas.
Fare! Bir faremiz var.
Baba, bırak onu!
Baba.
Yemeğimizi çalar.
Ne yemeği?
Hayır, yapma!
İşte orada!
Yakaladık!
Baba, lütfen. Bırak yaşasın.
Lütfen baba.
Bunu çok düşündüm
ve sana ne isim vereceğimi buldum.
Miika.
Sana konuşmayı da öğreteceğim.
Oğlan.
Fare.
Annem bana hep
"Yapabileceğine inanmak yolun yarısıdır" derdi.
Ağaçlar.
Tamam, yarısı değil belki
ama başlangıç.
Sonra bir gün, uzun ve karanlık kışı aydınlatacak bir şey olmuş.
Kral'dan bir davet gelmiş.
Davetiyede sadece ikisinin adı yazıyormuş
ama Nikolas yanında bir misafir götürmekte sakınca görmemiş.
Kral'ı göreceğiz Miika.
Kral'ı.
-Heyecandan dili tutuldu. -Tutulmasın.
Niye ki? Kral'ı seversin sen.
Tabii ki Kral'ı seviyorum.
Müthiş bir adam ve sahip olduklarını hak ediyor.
Ama biz de hak ediyoruz. Herkes hak ediyor.
-Elimizdekiyle idare ediyoruz. -Elimizde pek şey yok.
-Birbirimize sahibiz ama. -Ve bu harika.
Ama dahasını istiyorum.
Majesteleri, Kral!
Merhabalar. Geldiğiniz için teşekkürler.
İyi misin? Bir bardak su ister misin?
Ufak bir zil çalarım ve biri getirir.
Hayır mı?
Emin misin? Peki.
Malum, zor zamanlar geçiriyoruz.
Yani, çok ama çok zor zamanlar.
En son ne zaman gülümsediğimi unuttum. Ya siz?
Gülümseyecek ne var ki?
Hepimiz sefil durumdayız.
Hepimizin hayatında bir şey eksik ve bence ne olduğunu biliyoruz.
-Sağlık sistemi. -O çok iyi olurdu.
O da bir fikir ama…
Geçindirecek bir maaş!
Bu da konuşmaya değer.
Adil bir yönetim sistemi? İnsanları doyuracak yiyecek?
Tamam, belki de doğrudan kendi fikrimi söylemeliyim.
Umut. Hepimizin umuda ihtiyacı var.
Hepimize güç verecek sihirli bir kıvılcıma.
Sizleri buraya çağırdım çünkü bu toprakların en dayanıklı adam
ve kadınlarısınız.
Sen hariç.
Ve sizden krallığımızın en uç noktalarına gitmenizi istiyorum.
Uzaklara gidin
ve bize tekrar umut verecek
bir şey getirin.
Bir vizyoner.
Şanlı ulusumuzun gözleri bu arayışta olacak.
Olamaz.
Arayışa çıkanlara çabalarının karşılığı verilecek.
Yol tehlikeli olabilir.
Bazılarınız, muhtemelen de birçoğunuz ölecektir.
Ama başarılı olursanız ödülünüz çok daha büyük olacak.
-Tuttum seni Miika! -Ne?
Yakalayın onu!
Affedin onu efendim.
Yalvarıyorum.
Çok üzgünüm Majesteleri.
Aklı havadadır biraz.
Şanslı çocuk.
Sana ne verdi?
Uzun kış ayında içimi ısıtacak iki nazik sözcük.
Hayır, ne kadar para verdi?
Bilmiyorum.
Yarım kron. Farenin bir haftalık yemeğine yeter.
Çatal.
Çam kozalağı.
Kaşık.
Lütfen bir şey de Miika. Herhangi bir şey.
Anders?
Evet.
Benim.
Geçen gün ayıyı ucuz atlattık. Sağ ol.
Konuşmalıyız. Çocuk başka odaya geçebilir mi?
-Başka odamız yok. -Ve dinlemek istiyorum.
Dışarıda konuşabiliriz. Şapkamı ödünç alabilirsin.
Dayanırım.
Neler oluyor sence Miika?
Nikolas,
Kral'ın dediği
arayışa çıkacağım.
Gidiyor musun?
Uzun sürmez.
-İki ay. -İki ay mı?
Belki üç.
Hemen döneceğim.
-Buna değer. -Dünyaya yeni bir umut getirmeye mi?
Ödülü almaya.
Ama ödül bize umut ve mucize getirmiyor mu?
Ödül, para
ve para da yaşayabilmen için yemek ve kalın giysiler demek.
Annenin mezarı başında, sana yaşatacağıma söz verdiğim hayatı.
Nikolas, lütfen.
Nikolas!
Nereye gideceksin?
Anders bir ekip kuruyor.
Kuzeyde,
en kuzeyde
-Elf Diyarı'nı arayacağız. -Elf Diyarı!
-Varsa tabii. -Var. Beni de götür.
Hayır, çok tehlikeli. Çoğu gece dışarıda yatacağız.
Olsun. Soğuğu severim.
Seipajarvi'nin kuzeyi buzlu ovalar, göller
-ve karla kaplı düzlüklerden ibaret. -Karlı düzlükleri severim.
Sonrası daha da zorlu. O yüzden en kuzeye gidebilen yok.
Hayır, yolu bilen yok çünkü.
Hikâye çok muğlak ve sen de pek hatırlamıyorsun zaten.
Lütfen baba. Yardım edebilirim. Eminim.
Lütfen.
Şafak vakti çıkacağım.
Seni özleyeceğim Noel.
Annem bana o ismi niye taktı, hiç anlatmadın.
O da bana anlatmadı.
Öylesine bir sözcük. Bir anlamı olması gerekmiyor.
Sevgili kardeşim, cömert bir teklifte bulunarak
çocuğa bakmama izin verdiğin için teşekkür ederim.
Bana kim bakacak?
Bedel olarak yeğenimle vakit geçirmenin saf neşesi yeterli.
Ancak ısrar edecek olursan bir orta yol bulabiliriz eminim.
Korkma. Ablama yazdım.
İmza, seni çok seven ablan.
Carlotta hala olmaz.
Halandan bu zevki esirgeme. Çok yalnız.
Acaba neden?
Kardeşim!
Mesajını alınca nasıl mutlu oldum!
Olacağını biliyordum.
Hem de ne hoş,
uzun bir yol
yürüdüm buraya.
Bu kulübeyi sahiden de dünyanın ucuna inşa etmen ne kadar akıllıca.
Nikolas, seni görmek çok güzel.
Seni de Carlotta hala.
"Halacığım" de lütfen.
Mutlu bir aileyiz biz.
Acele et. Yükle.
Vedalaş artık
oduncu.
Gittiğime değecek, söz.
Mümkün değil bu.
Oduncu, gitme vakti.
Baba.
Tamam.
Hazırım.
Baba, bekle.
Bıçağın.
Bu sende kalsın.
Annem sana yapmıştı.
"İhtiyacın olabilir" demişti.
Şimdi de ısınıp güvende olmana
ihtiyacım var.
Ve kör olmama mı?
Seni seviyorum.
Nihayet. Amma patırtı ettiler.
Artık
baş başayız.
Carlotta hala tam bir…
Yine dur.
Evet?
-Babasını görecek mi tekrar? -Evet.
Söz mü?
-Yalan söylemem. Devam edebilir miyim? -Etsen iyi olur.
Tamam. Carlotta hala tam da Nikolas'ın korktuğu gibi çıkmış.
Dışarı! Yürü! Canavar seni, hadi.
İlk kural şu ki burada uyuyamazsın. Mahremiyet istiyorum.
-Soğuk ama… -Bana cevap verme.
-Ama… -Cevap verme!
-Hava soğuk. -Yine yaptın.
İkinci kural da şu: Sıçan yasak.
Ama o sıçan değil ki. Fare.
İğrenç bir minyatür sıçan o!
Bırak onu!
Seni pis, küçük yaratık!
Miika! Hayır, Miika!
Bu çürük, korkunç sebzeler de yasak!
Turp bebeğim!
Annem yapmıştı onu.
Suratı var, baksana.
Suratı varmış.
Çocuklardan tiksindiğimi unutmuşum.
Gördün mü Miika?
Bir dilek tutmalısın.
Dileğim, babamın başarılı olması
ve sihirli bir şey getirmesi.
İhtiyacımız var.
Bekleyenler için zaman bir türlü geçmek bilmez.
Nikolas da beklerken zayıflamıştı.
O korkunç gurultu senden mi geliyor?
Karnımdan, Carlotta hala.
Şikâyet etmeyi bırak. Ben senden daha açım.
-Kahvaltımı yiyorsun. -Beğenmiyorum ama.
Karın tadı bile daha güzel.
Niye evinizde badem ezmesi veya pasta gibi güzel şeyler yok?
Çikolata.
Neden çikolata yiyemiyorum?
Çünkü bunlar durup dururken belirmiyor.
Belirseler hayat daha iyi olmaz mı?
Ev bir yer değildir.
Bir histir.
Günler haftalara dönüşüp de babası bir türlü dönmeyince
Nikolas o hissi yine yaşayacak mı diye merak etmeye başlamış.
Nikolas.
Gelmişsin.
Sana
biraz çorba yaptım.
Öyle mi?
Ne var içinde?
Sevgi.
Evet.
İşte bu.
Ye bakalım.
Buraya gelmemeliydim.
İstersen dönebilirsin.
Miika ve annemin yaptığı turp bebeğim var.
İyi olurum yani.
O şeyden
bahsetmen
ilginç oldu.
Olamaz! Bunu nasıl yaparsın?
Duygusal budalanın tekisin. Tıpkı annen gibi.
Onun hakkında böyle konuşamazsın! O nazik ve ilgiliydi…
Ve budalaydı!
Tıpkı ormanda hikâye peşinde koşan baban gibi! Bu yüzden ölecek kesin.
Herkes elf diye bir şey olmadığını bilir!
Bu, doğru değil.
Elf Diyarı diye
bir yer de yok.
-Hayır! -Çıkar şu şeyi evden!
-Hayır! -Seni küçük velet!
Mahvolmuş.
Nehrin üzerinden,
ayın altından,
sivri dağın tepesinden,
uyuyan devleri geçince…
Elf Diyarı.
Ve böylece Nikolas bir anda
kendine bir amaç edinmiş.
Bir görev.
Miika, babamı bulup haritayı ona vereceğim.
Kuzeye doğru, ölüm tehlikesi içeren, uzun ve tehlikeli bir yolculuk olacak.
Gelmek zorunda değilsin.
Bazen dediklerimi anlamamana seviniyorum.
Ağaçlar.
-Böylece iki dost, sefaletten uzağa… -Ağaçlar.
…büyük bir bilinmeyene doğru yolculuğa çıkmışlar.
En kuzeye gidiyorlarmış.
Hey, evlat!
Günaydın.
Omzunda fareyle nereye gidiyorsun gizemli çocuk?
Babama yardım edeceğim.
En kuzeye keşfe gittiler.
Kimseye yardım edemeyecek kadar küçüksün sen.
En kuzey de çok tehlikeli bir yer.
Hayır, Elf Diyarı'nı bulmaya gittiler.
Hiçbir şeye inanma.
Özellikle ufak, mutlu insanların olduğu sihirli şehirlerle ilgili masallara.
Köprüden düşsen daha az canın yanar evlat.
Nikolas kendisine yol gösteren haritasıyla güç de olsa ilerlemiş.
Üşüyormuş ve açmış.
Yaşlı kadının sözleri kulaklarında çınlıyormuş.
Yanılıyor, değil mi Miika?
Onları bulacağız. Buna eminim.
Sadece…
Sadece oraya ulaşmalıyız.
Bu taraftan.
Sihre inanır mısın?
Çünkü ben galiba inanmıyorum artık.
Sihrin gerçekten var olduğunu ve müthiş bir şey olduğunu kanıtlayacağın
bir zaman varsa o da bu.
Oğlan.
Fare. Ağaç. Top. Kaşık. Hah!
Miika, konuşabiliyorsun!
Tabii ki konuşabiliyorum. Uçabiliyorum da.
Şaka. Fareler uçamaz.
-Saçma olurdu. -Niye daha önce konuşmadın?
Düzgün cümle kurabilmeyi bekledim
ama kelimeleri tek tek öğretme sistemin işi çok uzattı.
Şimdi, çok önemli bir konuda konuşabilir miyiz?
-Neymiş o? -Peynir.
Gerçek mi?
Hiç görmedim. Ama bu, inanmadığım anlamına gelmez.
İnanmak yerine tatmayı yeğlerim.
Ama…
Bunun adı ateş, değil mi?
Ağaçlar.
Karlı… Karlı ağaçların arasında yürüyoruz.
O ne? Bak, sincap.
Ölü, donmuş bir sincap.
Garip bir kelime, değil mi? Sincap.
Merhaba, ben minik bir sincabım.
Dört bacağı ve kafasında boynuzları olan
korkunç, büyük şeye ne deniyordu?
-Neydi o kelime? -Bilmem.
-Ren geyiği mi? -Evet, Ren geyiği.
Neden sordun?
Hiç. Sadece biri üzerimize doğru koşuyor da!
Al beni! Koş!
Tutun Miika.
-Sanırım yaralı. -Yani?
Bak, bir ok.
Görmezden gel. Eminim kendi kendine düşer.
-Bırak. Bizim sorunumuz değil. -Olmaz.
Artık öyle.
Dur.
Sakin ol oğlum. Sorun yok.
Görüyor musun?
Tamam, sana zarar vermeyeceğim.
Tamam mı?
-Yüzüne dokun, evet. -Korkma.
Anders.
Avcı.
Hazır mısın? Üç deyince.
Bir, iki… Üç!
Merak etme.
Geçti. Sorun yok.
Gördün mü? Endişelenecek bir şey yok.
Aferin oğlum. İyi günler!
Görüşürüz dostum!
Beklediğimden iyi geçti.
Öleceğimizi düşünmüştüm.
Kışt!
Bizimle gelmek istemezsin! Daha çok yolumuz var!
Üstüne mi bineyim?
-Pardon, ne? -Ren geyiği dilinde "evet" mi bu?
-"Hayır" diyelim. Ne dersin? -Başka seçeneğimiz yok bence.
Dinlemeyeceksen bana konuşmayı niye öğrettin?
Yapma. Sakın… Peki, biniyoruz.
Miika! Bak!
Sipsivri dağ!
Az kaldı!
Sana sadece "Ren geyiği" diyemem. Bir isim bulacağım.
Kötü bir fikir. Miika adını da böyle almıştım.
Ufakken
annemle Blitzen Gölü'ne kızak kaymaya giderdik.
Bu isme ne dersin?
Hangisi? Göl mü, Blitzen mı? İkisi de mi?
İkisi birden mi yani? Fazla olur bence.
-İleri, sadık Ren geyiğim Blitzen Gölü! -Miika.
-Ha? -Bak.
Uyuyan devler.
Yaklaşıyoruz.
Neye?
Elf Diyarı'na.
Babama.
Ama dağın ardında
yalnızca daha da fazla karla
karşılaşmışlar.
Görünürde
Elf Diyarı filan yokmuş.
Anlamıyorum.
Yanlış yola saptık herhâlde. Burada hiçbir şey yok.
Hiçbir şey yok.
Ne demek "Hiçbir şey yok"? Plan bu değil miydi?
Ne yapacağız Nikolas?
Dur.
Nikolas!
Ne yapacağız?
Blitzen, şuraya!
Sonra işler iyice sarpa sarmış.
Baba.
Bu…
Onun bıçağı mı?
Şüphenin yükü Nikolas'ın omuzlarına çöküvermiş.
Arayış imkânsız bir hâl almış.
Nikolas, sorun ne?
Onu bulmaya çalıştım Miika ama bulamadım.
Sıcaklık aniden düşmüş.
Çok yorgunum.
Don başlamış.
Nikolas.
Nikolas'ın kalp atışları yavaşlamış,
güçlükle nefes almaya başlamış.
Elinden geleni yapmış.
Ama yine yetmemiş.
Ne dersiniz? Bu gecelik burada bırakalım mı? Geç oldu.
Yani, seneye tekrar gelebilirim.
Şaka yapıyorum. Devam edeceğim.
Nikolas karların içinde, donmuş
ve unutulmuş
bir hâlde yatıyormuş.
Nikolas.
Uyan, lütfen.
Nikolas, hey.
Sonra birden, bir ses gelmiş.
Duyuyor musun?
Biri…
Biri yaklaşıyor.
Yardıma geldiler. Nikolas,
güvendeyiz. Biz…
Yok, bittik.
Tuhaf kulaklarına bak büyükbaba.
İnsan kulağına alışmak zaman alır.
O bir insan. Bizi yer mi?
Hayır. Oldukça güvendeyiz.
-Ama ya olanlar… -Sıkıntıda olanlara yardım etmeliyiz.
İnsan olsalar bile.
Neredeyim ben? Siz kimsiniz?
Ben Küçük Noosh.
Ben de Topo Baba.
Noosh'un büyük büyük büyükbabasıyım,
inanır mısın?
Öldüm mü ben?
Hayır, büyükbabam sana biraz ümitveren yaptı.
-Ümitveren nedir? -Evet, o nedir?
Ümitveren bir umut büyüsüdür.
Güçlü olmanı, ısınmanı ve hep güvende olmanı umut ettim.
Hep güvende mi? İmkânsız bu.
Biz o kelimeyi hiç kullanmayız.
İmkânsızlık henüz kavrayamadığın bir ihtimaldir yalnızca.
Şimdi senden olabildiğince uzaklaşmalıyız. Sen de Elf Diyarı'ndan gitmelisin.
Elf Diyarı mı? Elf köyü mü? Ama henüz varmadım oraya.
Seni şapşal.
Yedi Kıvrım Caddesi'nin ucundayız şu anda. Elf Diyarı'nın en uzun caddesi.
Üzgünüm ama hiçliğin ortasındayız.
Sadece kar var.
Kör mü o?
Nasıl göreceğini bilmiyor.
Durun, Elf Diyarı için her şeyi riske attım.
Görmeme izin verin.
Bir kerecik.
Bir şeyi görmek için…
…ona inanmalısın.
Gerçekten inanmalısın.
Hadi.
Elinden geleni yap
ve aradığın şeyi görebilecek misin, bir bak.
Hadi.
İnan!
Elf Diyarı.
Dur bir dakika!
Bu da ne?
Elf Diyarı.
Şuna bak!
İnanılmaz.
Açıkçası, başaracağımızı düşünmüyordum evlat.
Evet, artık evimizi de gördüğüne göre
lütfen Ren geyiğinle fareni al ve git.
Her ne arıyorsan burada bulamazsın.
Babamı bulmaya geldim.
-Şapkayı vermek için çok yol katettim. -Çekil! Yürü.
Çabuk.
Artık çok geç.
-Buraya. -İşinize dönün!
Neden saklanıyoruz?
Şimdi olmaz.
KARIN SESİ KÜÇÜK KIP HÂLÂ KAYIP
-Küçük Kip kim? -Ne?
Küçük Kip kim?
Hey, seni aptal!
Gitmeliyiz.
Durdurun onu!
-Bu taraftan. -Yüzündeki gülümsemeyi sil!
Yukarıya.
Hiçbir şey anlamadım.
Elf Diyarı'nı dünyanın en mutlu, en sihirli yeri sanıyordum.
-Öyleydi. -Ve yine olacak.
-Direniş'tekiler olarak buna inanıyoruz. -Direniş mi?
Direniş derken?
Çabuk, içeri.
İçeri!
Dinle insan,
oraya girince
sadece…
Neyse, görürsün.
Nereye girince?
Ver elini.
Mutlu Noeller!
Bir tur daha dönelim!
Mutlu Noeller!
Evet, işte burası.
Kutlu olsun!
Direniş bu işte.
-Akıl sağlığına karşı mı? -Mutlu Noeller!
Mutlu Noeller!
Nikolas!
Bu da ne böyle?
Pastadan bir şehir!
İnanılmaz!
Merhaba güzelim.
Bekle, hemen döneceğim.
Bu Noel nedir bilmiyorum
ama bayıldım.
Hey, Nikolas. Kim sandalye yedi, bil bakalım.
Merak etme, cam şekerden. İyiyim ve karnım tok.
-Yesene. Çok lezzetli. -Bir lokma daha yiyemem.
Mutlu Noeller!
-Çok iyi. -Bir ısırık ver.
-Topo Baba. -Evet.
"Noel" mi dediler?
Evet, bu bir Noel partisi.
Noel nedir?
-Annem bana Noel adını takmıştı. -Anlayamadım.
Noel'in ne olduğunu mu sordun sen?
-Evet? -Kusuruna bakmayın.
Biraz alıktır. Noel pastadan yapılma bir şehir,
-değil mi? -Hayatımda duyduğum en üzücü şey bu.
Noel yılın en güzel günüdür çünkü en nazik günüdür.
Ve en parlak, en güleç.
Açık yürekli olmanın çok önemli olduğu bir gündür
ve o yüzden Noel'i elimizden alamazlar.
Yeter, Küçük Noosh.
Daha basit şeyler konuşalım artık.
Biz size isimlerimizi söyledik ama siz henüz söylemediniz.
-Adım Miika. -Ben Nikolas.
Keyfim yerine geldi şimdi. Nekilas'a benziyor.
Vay canına. Gerçekten öyle. Nekilas.
Nekilas.
Nekilas kötü çünkü…
Sadece trollerin yediği
pis kokulu bir sosis.
Troller de mi var?
Baskın var! Kaçın!
-Kaçın! -Herkes yere yatsın!
-Onu duydunuz. Yatın. -O şeyi bana doğrultma sakın.
Pardon anne.
Neler oluyor?
Söylentiler doğruymuş.
Hâlâ parti yapmayı seven elfler var.
-Vodal Anne. -Sus!
Hiç mi bir şey öğrenmedik?
Geçtiğimiz aylarda çekilen acılar yüzünden az da olsa akıllanmadık mı?
Yeni kuralları tamamen görmezden mi…
Kimdir
ya da nedir
acaba o?
-Ben… -Adım Miika.
-Daha önce hiç fare görmediniz mi? -Gördüm. Sana dememiştim.
Özürlerimi sunarım.
-Ben Nikolas. -Ama net değildi.
İnsanım.
Onu da gördüm. Sadece
inanamadım.
Topo Baba,
yanılmıyorsam ki
hiç yanılmam, son konsey toplantısına katılmıştın.
Evet, katıldım.
O toplantıda elflere yeni kurallar getirilmişti.
En önemli ve katı kural
insanların buraya asla
getirilmeyeceği kuralıydı.
Ama onu ben getirmedim.
Onu buldum.
-Ölmesine ramak kalmıştı. -Öyle mi?
Ben de ufak bir
umut büyüsü yaptım.
Ümitveren demek.
Bir insana.
Ufak bir insana.
Seni aptal.
Kim bilir hangi gücü serbest bıraktın?
Lütfen, onu kurtarmanın tek yolu buydu.
Eskiden nasıl olduğunu hatırlayalım.
Elfleriz biz.
Güçlerimizi iyilik için kullanırız.
Saldırı altındayken ne iyiliğiymiş bu?
Uyum sağlamalıyız.
Buraya yabancıların giremeyeceğine dair net bir mesaj göndermeliyiz.
Ben bu platformda, asayı taşımak üzere seçildim.
-Elf Diyarı'nın hükümdarı oldum. -Açıkçası Vodal Anne…
Sus!
Evet,
insan.
Neden geldin buraya?
-Babamı aramaya geldim. -Babanı mı?
Evet.
Elf Diyarı'na sihirli bir şey bulmaya geldi.
-Bunu bilmese de olurdu. -Yanında başka adamlar da
var mıydı acaba?
Evet. Onu gördünüz mü? Elf Diyarı'na ulaştı mı?
Ulaştı, evet.
Aralarındaydı.
Ona ne yaptınız?
Ona güvendim.
Hepimiz güvendik.
Niye güvenmeyelim?
Daha önce de bir kere bir insan gelmişti buraya…
…kısa süreliğine.
Ve bize neşe getirmişti.
Yıllar boyunca Elf Diyarı'nı bulacakları karşılamak, iyi niyetimizi göstermek için
hazır bir hâlde bekledik
ama bu adamlar için iyi niyet, zayıflık demekti.
Neden bahsediyorsun?
Zavallı Küçük Kip'ten bahsediyorum tabii ki.
Küçük Kip kim?
Anne babası burada. Onlara sorabilirsin.
Lütfen söyleyin.
O adamlar ne yaptı?
Konuşun! Cevap verin!
Oğlumuzu aldılar.
-Küçük Kip'i kaçırdılar. -Olamaz! Yanlışınız var.
-Babam öyle bir şey yapmaz. -Yaptı ama.
O yüzden seçimde "Elflerin elflerden başka
dostu yoktur" sloganıyla öne çıktım.
Tedbiri elden bıraktığımız aptal partiler yok artık!
Vurdumduymazlık yok.
Şarkı söylemek yok.
Ve şenlik dansı da kati olarak yasak!
Artık nezaket yok.
Neşe yok.
Noel yok.
Muhafızlar, onu kuleye götürün!
Yürü.
Ver şunu bana.
-Miika. -Evet.
-Hâlâ şansın varken kaç. -Hayır, seni bırakmam.
-O kara kulede ne olacak, bilmiyoruz. -Hayır, ben… Dur, ne olabilir ki orada?
İşkence, kol bacak kesme ve hatta belki de ölüm.
O neydi? Hey!
-Nikolas! -Miika!
İçeri fare kaçırıyor!
Yürü! Artık tek başınasın.
Gir şu kapıdan içeri.
Nereye götürüyorsunuz?
Gir şuraya!
Lütfen, babamı bulabilirsem o her şeyi açıklayacaktır.
Lütfen, doğruyu söylüyorum!
"Lütfen, doğruyu söylüyorum."
Doğruyu ne bilirsin ki sen?
Kimse bilmez.
Yalnız kalbim bunun kanıtı.
Elf misin sen?
Hayır, iğrenç. Ben bir periyim.
Doğruluk Perisi.
Yalan olmalı.
Öyle bir şey yok.
Yalan söyleyemem. Doğruluk Perisi'yim. O yüzden başım derde giriyor.
Milletin kafasını patlatmam da var ama…
Dur, ne?
Milletin ağzına kafa pörtleten yaprağı tıkıştırırım
ve 12 saniye sonra patlarlar.
Bak.
Babamı bulmalıyım.
-Yardım edebilir misin? -Edebilirim ama etmek istemiyorum.
Dedim ya, yalan söylemem ben. Babanı kurtarmak da eğlenceli gelmedi.
Ya Küçük Kip?
Ne biliyorsun?
Komik bir adı var.
-İnsanlar kaçırdı… -Hayır, yanlış anlaşılma var.
Babamı bulabilirsem her şeyi açıklar, eminim.
Ne sıkıcı bir fikir. Neyse ki burada hapisiz.
-Evet, tut şunu. -Ne?
Onlara "çatapat" diyorum.
Kafa pörtleten kadar etkili değil ama doğru ellerde çok sorun çıkarır.
-Niye yaptın? -Trol uyansın diye.
Ne trolü?
Tam arkandaki.
Kafasını patlatana kadar sıkmanı,
sulu kısmı emip ayak parmaklarına doğru gitmeni öneririm.
Delirdin mi?
Üzgünüm. Tutamıyorum.
Yardım edebilir misin?
Hani doğruyu söylemek zorundaydın?
Bir kafa pörtleten yaprağım var ama özel bir şeye saklıyorum.
Bu da özel. Yeniyorum şu anda!
Peki, tamam.
Tut şunu!
Ağzına tıkıştır!
Dokuz,
sekiz,
yedi,
altı…
Elimi tut.
Üç, iki…
Uçuyoruz!
Düşmüyoruz diyelim. Yakınlarda sihre maruz kaldın mı?
-Ümitveren yaptılar ama nedir, bilmiyorum. -Sıkıcı bir elf sihri.
İyi bir şey düşünüyorsan tutar.
Sevdiklerimi, annemi, babamı ve Miika'yı düşünüyordum.
-Miika kim? -Fare dostum.
Ne eğlenceli! Hiç fare patlatmadım.
-Şimdi ne oluyor? -Sanırım anı berbat ettim.
-Güzel şeyler düşünüyorum. -Ben de ölü bir fareyi.
Ben de başka şey düşünemez oldum şimdi!
Neredeler?
-Çabuk olun! -Yürüyün!
-Acele edin! -Çekilin.
Onları gören var mı?
-Hadi. -Neden?
-Neredeler? -Hu hu! Merhaba! Buradayız!
-Ne yapıyorsun? -Çatıdalar. İşte oradalar.
-Hayır! Bir şey demesen olmaz mı? -Keşke yapabilsem.
Kaç kişi hep doğruyu söyleyen bir arkadaş ister, biliyor musun?
-Çok değildir herhâlde. -Kimse istemiyor, insan çocuk.
Dinle, mükemmel bir örneği olsan da
sana "insan çocuk" demeye devam edemem.
Dürüst olalım, potansiyel bir arkadaşı geri çevirecek durumda değilim.
O yüzden, yeni arkadaşım, sana ne diyeyim?
Annem bana Noel derdi
ama diğer herkes Nikolas der.
Sonuç olarak insanlar tehlikeli hayvanlardır
ve onlara güven olmaz.
O hâlde insan görünce ne yaparız?
Kesinlikle doğru.
Lütfen, kaçmama yardım etmelisiniz.
Açıkçası, zorunda değilsiniz.
Görevim öğrencilerimi, tıpkı Küçük Kip'i kaçıran insanlar gibi
zararlı kişilerden korumak.
Hayır, lütfen.
Kaçmama yardım edin,
Küçük Kip'i bulup Elf Diyarı'na geri getireyim.
-Açın kapıyı! -Lütfen! Doğruyu söylüyorum.
Açın!
Bu bir emirdir!
-Geri çekil! -Niye?
Acele edin!
Git! Küçük Kip'i geri getir!
Yeter artık!
Burada insan var mı?
Çıkabilir miyim?
-Ya sen? Sen insan mısın? -Hayır.
Burası tamam.
Tüm evlere bakın!
Bu taraftan.
-Buradan. -Biz çana bakalım.
Nikolas!
Sorun yok. Ren geyiğini tanıyorum.
Sağ ol Noosh. Merhaba oğlum. Ben de özledim.
-İşte oradalar! -Olamaz.
-Bulduk! -Gitmeliyiz.
-Kaçmasınlar! -Çabuk!
-Tutun! -Hadi, gidelim!
-Hadi, Blitzen! -Çekil evlat!
İyi şanslar kokulu sosis!
Nikolas! Yukarıdayım!
Miika!
-Miika, seni özledim. -Ben de çok özledim.
-Miika, Doğruluk Perisi'yle tanış. -Kim?
Hayır! Kaçmasına izin vermeyin!
Biraz iri bir peri.
-Ne? -Çocuklar, şimdi olmaz.
O ahmak kim? Yeni dost mu o da?
Durdurun onu!
Blitzen, bu taraftan!
-Olamaz, yakaladı! -Eğil!
-Hallettik! -Az kaldı!
-Olamaz. -Şimdi yakalandınız.
-İnin aşağı! -İnin aşağı!
Onları sıkıştırdık.
Çember oluşturun.
-Her yerdeler. -Buraya kadarmış.
-Sıkıştırın! -İnin aşağı. Hemen!
Bu kadar güçlü olmak ne yorucu, bilmiyorlar.
Dur!
Evet?
Onu yakalıyorlar mı?
-Efendim? -Ölüyor mu?
-Ölüyorsa dur. Hemen dur. -Kaldıramayız.
Kaldırabilirsiniz tabii.
Her şeyi kaldırabilirsiniz çünkü zaten her şeyi kaldırdınız.
Nikolas'ın etrafı sarılmış.
Nereye dönseler
elfler önlerini kesiyormuş.
Yine yakalanamam.
Neyse ki daha çok numaram var. Yani el yapımı doğaçlama patlayıcım var.
-Dur, ne? -Yakalayın şunları!
-Miika, kulaklarını kapa. -Niye?
Eğilin!
-Blitzen, koş! -Hey! Dikkat edin! Şuradalar!
-Kapı! Kapıyı tutun! -Tamam Vodal Anne!
-Durun! -Başaramayacağız.
Ne yapıyorsun?
Ben kapıyı tutarım. Gidin!
-Sensiz gidemem. -Gidebiliriz.
-Gidin! -İleri.
Gidin. Çok gürültü çıkacak.
Yakalayın!
Git! Babanı bul!
Patlayacak!
-Blitzen, hadi. -Kaçmasına izin vermeyin!
Sizi aptallar, getirin onu!
Ne yapıyorsunuz?
Üç arkadaş bütün gün
dağları,
dereleri
ve donmuş gölleri araştırmışlar.
Nikolas bu uçsuz bucaksız topraklarda
babasını bularak
kayıp elf çocuğunun gizemini…
-Blitzen, dur. -…çözmeyi umuyormuş.
Duman.
-Hey, Miika. -Evet.
-Şuna bak. -İp. Nereye gidiyor, biliyor musun?
Hayır ama bir yere varıyor olmalı.
İçim pek rahatladı.
Küçük Kip.
Korkmuşsundur.
Ben de korkuyorum.
Yardıma geldim.
-Çok kolay bir av oldu. -Biliyorum.
Tavşan avlamak gibi.
Burada çok kuş var.
Çok hızlıymış.
Benden söylemesi.
Hepiniz tavşan yemişsinizdir.
Hangi sözü tutmak istediğine bağlı.
Kralına verdiğin sözü mü,
oğluna verdiğini mi?
Az kaldı.
Sesini kesmezsen…
Kılını bile kıpırdatma.
Kimsin sen?
Söyle yoksa ölürsün.
Ormanda kayboldum.
-Sorun çıkarmıyorum. -Bir iş çeviriyorsun.
-Söylemezsen şişlerim seni. -Hey!
-Neler oluyor? -Bu çocuk ortalıkta dolanıyordu.
Burada ne işin var?
-Kimsin? -Ne işin var burada?
Kimsin evlat?
-Sen Joel'in oğlusun. -Babam…
-Nerede o? -Nikolas?
Sen misin?
Baba.
Buraya nasıl geldin?
Seni bulmaya geldim.
Elf kaçıracağını söylemedin.
Elf Diyarı'na dair kanıt bulacaktın.
Evet, gerçek bir elften daha iyi kanıt mı olur?
Seni zorlamış olmalılar baba.
Öyle olduğunu söyle.
-İyiliğimiz için yapıyorum Nikolas. -Hayır.
Kral umut istedi.
Umut bunun neresinde?
Onu Elf Diyarı'na geri götürebiliriz.
Evine.
Elfler mutlu olur.
Ödül bile verebilirler.
Hepinize.
İyi olmak zengin olmaktan iyidir.
Her şeyden iyidir.
Ve bunu unuttuysan…
…annemi de unutmuşsundur.
Seni çıkaracağım Kip.
-Joel, çekil. -Oğlum o benim.
Kaçmasına yardım etmeye çalışıyor.
-O zaman onu da bağlarız. -Baba.
-O kadar sıkarız ki kaçamaz. -Baba!
Sus!
Tamam, bağlayın.
-Ren geyiğini de bağlayın. -Baba, ne? Baba!
Baba!
Baba, lütfen!
Baba!
-Blitzen! -Dur!
-Sakin! -Bırakın onu!
Tut şunu. Tut.
Arkadaşımı incitirsen gözünü ısırırım.
Başarmışsın.
-Onu konuşturmuşsun! -Evet, konuşturdu. İnanılmaz biri o.
Bana öyle bakma evlat.
Elimden geleni yapıyorum.
Elinden gelen bu mu?
Dürüst olacağım.
Biri, tanıştığında seni baltayla öldürmeye kalkıyorsa
-karakteri hakkında… -Sus Miika.
…fikrin olur.
Sakin ol.
Ne yapıyorsun?
-Beni takip et. -Hayır.
Hayır. Neden edelim ki?
Hey, Nikolas!
Buraya gelmek, kaçmak, hepsi korkunç fikirler.
Ama oğlumsun ve ne olursa olsun senin tarafındayım.
Neden gülümsüyorsun?
Kalbinde iyilik varmış demek.
Hadi Küçük Kip.
Plan şu.
Ren geyiğine bin, Kip'i Elf Diyarı'na götür.
Sonra güneye git ve kulübeye varana kadar durma.
Kaçıyorlar!
-Hadi! -Kaçıyorlar!
-Kalkın! Uyanın! -Nikolas.
-Çabuk! Joel! -Git oğlum!
-Sensiz olmaz! -Acele edin!
Herkes kalksın! Hadi! Yürüyün!
-Kaçıyorlar! -Elf de yanlarında!
Joel! Nikolas!
Bu sefer ıskalamayacağım!
Daha hızlı, Blitzen!
Acele edin!
Joel, anlaşmıştık!
Kaçmalarına izin vermeyin!
Kaçıyorlar!
Koşun! Joel!
Hızlanmalıyız!
Yeterince hızlı gitmiyoruz Blitzen!
Nikolas, ileriye bak!
Blitzen, hadi!
Sihir içinde!
İşte bu, oğlum! Başarıyorsun!
Size ağırlık yapıyorum.
Az kaldı! Hadi, Blitzen!
Lütfen uç Blitzen! Uç!
-Yapma baba! -Seni seviyorum Nikolas.
-Yapma baba! -Yapacağın çok iyilik var!
Her şeyden iyi bu!
Hayır baba!
Baba, hayır! Baba!
Baba, lütfen!
Baba, hayır!
Baba!
-Duyduğum en kötü hikâye. -Henüz bitirmedim.
Buradan mutlu sona ulaşmanın imkânı yok.
Ulaşmam gerekmiyor.
Mutluluk mecburi değildir ve hiçbir şey bitmez.
Yani, herkese mutlu Noeller.
Ama Ruth teyze?
Ne oldu Moppet?
Zavallı Nikolas.
Biliyorum.
İnanılmaz bir acı yaşamış.
Yas sevginin bedelidir
ve buna
sonuna kadar değer.
Nikolas…
Çok üzgünüm.
Ama artık Nikolas'ın her şeyi düzeltip
Küçük Kip'i
Elf Diyarı'na
götürme zamanı gelmiş.
Dinle.
Babamın kötü bir insan olduğunu düşünüyorsundur
ama içinde iyilik var.
İnsanlar karmaşıktır.
Nikolas vardığında Elf Diyarı'nın sokakları ıssızmış.
Tek bir elf bile yokmuş.
Harkers Anne, elf ırkına karşı işlediğin korkunç suçlar nedeniyle
buradan sonsuza dek sürülüyorsun.
Bizi cezalandırabilirsin
ama bastığımız yer kadar sağlam prensiplerimizi bizden alamazsın.
Burası bizim yuvamız.
Yeter!
Sürüldünüz! Hepiniz sürüldünüz!
Bunu yapamazsın.
Yaptım bile.
Güvenliğimizi tehdit edip hayatımızı altüst etmenize izin veremeyiz.
Zavallı Küçük Kip'ten aldığımız dersleri unuttuk mu?
Neden kendin sormuyorsun?
Büyük bir konuşma yapmayacağım.
Evet, sanırım bu kadardı.
Küçük Kip yaşıyorsa…
…o zaman
-umut da yaşıyor demektir. -Şükürler olsun.
Durun.
İndirin. Geri getirin!
Yaşasın Kip!
Uyum. Uyum sağlamalıyız.
Durun!
Size emrediyorum!
Ne dedi?
Daha bir şey demedi. Kapıyı çaldı.
Yine de heyecanlı.
Ne oldu?
Bebeğim!
Özür dilerim anne.
Evet, baban eve gelince konuşuruz.
Babanı buldun, değil mi?
Dinle.
Hayatta basit ve net olan tek şey
doğrulardır.
Ama acı verebilirler.
Bu acı geçer mi peki?
Hayır.
Bir kez yalan söylesen?
Ama onunla yaşamayı öğrenirsin.
Ve sayesinde güçlenirsin.
Doğrusu bu.
Nasıl yaptığını tam anlamadım.
Baştan anlatsana…
Çocuğumuzu kurtardın.
Kim olsa yapardı.
Ama tek sen yaptın.
Kahramanlığı bırak. Zaferi kabul et.
-Biz basit topaç ustalarıyız. -Mütevazı davranıyor.
Topaçları birinci sınıftır.
Minnetimizi göstermek için en iyi ürünlerimizi sunmak isteriz.
Tek oyuncağım oldu.
O da turptan bebekti.
-Annem yapmıştı bana. -Çok üzücü bir hikâye.
-Onu yedi. -Hepimizin pişmanlıkları var.
Tek bir oyuncak.
Onunla oynarken mutlu olur, sevildiğimi hissederdim.
Bir çocuğa daha ne gerekir ki?
-Durun. -Ne oldu?
Çok daha fazlasını yapabilir misiniz?
-Tabii ama… -Neyiniz varsa.
Parlak, doldurmalı, kurmalı şeyler.
-Bu perdeyi de ödünç almalıyım. -Başka bir elf mi kaçırıyorsun?
Hayır, çok daha büyük bir şey.
-Perdeci dükkânı mı açıyoruz? -Peki. Hadi.
Fazla vaktimiz yok!
-Benim de pek peynirim yok. -Neden söylemedin? Peynir yapıyorum ben.
Evlen benimle.
Sorun yok millet! Çarkı döndürüyorum.
Ve tekerlek yanda.
-Sağ ol, harika. -Tekerler gelsin.
İşte bu, millet! Harikasınız. Böyle devam.
Müthiş. Sağ olun.
Bir yeri atlamışsın.
Tekrar dene.
Daha kötüsünü gördüm.
-Teşekkürler. -Keşke bunu görebilseydin anne.
Umut ettiğin her şey gerçek oldu.
Son beş dakika millet.
-Beş dakika! -Yeni boyandı.
Barış için mavi,
neşe için kırmızı,
mucize için yeşil ve gözüme güzel göründüğü için sarı.
Beğendin mi?
Biraz cafcaflı mı ne?
-Bence mükemmel. -Bayıldım.
O Ren geyiği kendi kendine gitmeyecek.
Pekâlâ millet, vakit geldi. Fazla vakit yok!
Mutlu Noeller!
-Hadi, al bunu. -Hayır, yapamam.
Artık bizden birisin.
Böyle basit giysilerle Elf Diyarı'nı temsil edemezsin.
Sana saygı duyuyorlar.
Hepimiz duyuyoruz.
Aşırı uzun olduğun için değil üstelik.
Hadi. Elf Diyarı artık senin evin.
Git oraya. Bizi gururlandır.
İşte bu.
-Her şey için sağ ol. -Sağ salim uç.
Bundan sonrası bizde. Görüşürüz.
Öyle umuyoruz.
Durun!
O insan Elf Diyarı'ndan ayrılmamalı.
Bize küçük elf çocuğunu geri getirdi.
Sağ olsun.
Ama koca bir topluma karşılık tek bir çocuk ne ki?
Kazandıklarımız gözümüzü kaybedebileceklerimize karşı kör etmemeli.
Evimiz.
Kültürümüz.
Hayır, olamaz.
Çocuk…
O kolyeyi nereden buldun?
Nereden buldun onu?
Annemden.
Ömür boyu taktı bunu.
Bir daha görmem sanıyordum.
Uzun zaman önce…
…bir insan kız kaybolmuş ve bitkin hâlde…
…köyümüze gelmişti.
Onu içeri aldık.
Sevgi dolu, nazik
ve umut doluydu.
Dostumuz oldu…
Benim dostum.
Ta ki karlar eriyene ve Güney'deki evine dönene dek.
Cepleri çikolata doluydu.
Demek çikolatalarım öyle gitti.
Hatırladığım kadarıyla,
Dimelza,
bir zamanlar insanları çoğumuzdan
fazla severdin.
Ama tek kelime etmeden gitti.
Ama hiç unutmadı.
Her gece Elf Diyarı'nı
anlattı bana.
Hep aklındaydı.
Lumi.
Ona Lumi derdik.
Lumi.
Gelen
ama fazla kalamayan kız.
Onu görüyorum.
Sende onu görebiliyorum.
Annem bana Elf Diyarı'nın
dünyanın en umutlu, en mutlu yeri olduğunu söylerdi.
Yine öyle olmalı.
Özellikle de Noel'de.
Bana adını verdiği günde.
Sana…
Sana Noel adını vermiş.
Büyük güne kadar hâlâ biraz zamanımız var.
En iyisini yapabiliriz.
-Hazır mısın dostum? -Her zaman.
Geyiğe dedin, değil mi?
Daha hızlı, Blitzen!
Görüşürüz dostum!
Mutlu uçuşlar Noel Baba!
Şurası, Blitzen! Aşağıda!
Sanırım kuyruğum büküldü.
Sen de kimsin?
O çantada ne var?
Umut, sihir ve mucize.
Muhafızlar!
Durun. Aradığınız şey, kıvılcımı ateşleyebilecek keşif.
Ha, şu.
Ondan vazgeçtim sayılır.
Başına boynuz takılmış onca at görünce biraz kuşkucu oluyorsun.
Durun.
Muhafızlar!
Bırakın şunu.
-Zaten kimse yok galiba. -Bir göz atın.
Lütfen.
Peki, tamam. Göster.
Pek sihirli değil.
Nasıl çalışıyor?
Şuradan başlayalım.
Krallar destek verir mi?
Bu kral verir.
Nasıl girdiniz?
-Şimdi ne yapacağız? -İzleyin.
Ho, ho, ho!
Nikolas, Kral'a önemli olanın hediyeler olmadığını göstermiş.
Müthiş hediyeler olsalar da.
Önemli olan ardındakilermiş.
Al bakalım.
Önemsediğimizi göstermek için elimizde ne varsa onu veririz.
Sonra hep birlikte neşesini paylaşırız.
Bu neşe de
umuda dönüşür
ve evden eve yayılarak her yeri kaplar.
Yeni bir şey istedim.
Sen varlığını unuttuğumuz bir şeyi getirdin.
Teşekkürler.
-O zaman iyi şanslar. -Görüşürüz!
-Nereye gittiğini sanıyorsun? -Burada işim bitti ve…
Bitti mi?
Fikri verdim size. Nasıl işlediğini de gösterdim.
-Şimdi birisini atamam lazım bu işe. -Harika.
Ne zaman başlarsın?
Seni pek tanımıyorum ama bence
sevmenin ve sevilmenin sonsuz neşesini hak eden biri varsa
o sensin genç dostum.
Ayrıca yılda sadece bir gün.
Ne diyelim o güne?
O kolay. Nikolas ve Konuşan Fare Miika Günü.
Başka fikrin var mı?
-Başka kimin sihre inanmaya ihtiyacı var? -Kimin?
-Haydut! -Hadi!
Haydut!
-Hırsız var! -Gidelim!
Hey, Carlotta hala!
Benim, Nikolas.
Ren geyiğiyle uçuyorum ve farem konuşuyor artık.
Merhaba.
-Hem bak, yardımcımız Kral'ı da getirdik. -Merhaba!
Selam.
Sihrin gerçek olduğunu
söylemek için geldim!
Gerçek. Sahiden.
Cep.
Doğru,
ceplerine bak!
Teşekkürler Nikolas!
Çuvaldaki oyuncaklar bitmek üzereymiş
ama Nikolas için macera daha yeni başlıyormuş.
Böylece bir kral,
bir fare,
bir Ren geyiği
ve Noel adında bir çocuk
gökyüzünde
gözden kaybolmuşlar.
Anlamadım.
Belki seneye anlarsın.
-Hadi. Çok basit. Aklını… -Dur, anlayabilirim.
Anladım.
-Yakında bir hikâye daha anlatır mısın? -Ne zaman ihtiyacınız olursa.
-Yarına ne dersin? -Hayır.
Hey, neden hâlâ ayaktasınız? Yatma vaktiniz geçeli çok oldu.
Seneye Noel Baba'nın işini yapmasına izin verebiliriz.
Tamam. Diyorum ki…
Baba.
Ben yapmadım…
-Ben yapmadım. -Hep böyle olur.
En karanlık gece de biter.
Güneş doğar
ve her şeyin mümkün olduğu Noel sabahları
-yine gelir. -Ben…
Annem olsa bayılırdı.
Bir daha geri dönmeyecek, değil mi?
Hayır ama onun bıraktığı en iyi anılar sizlersiniz.
-Ruth teyze. -Evet?
Noel gerçekten böyle mi başladı?
Öyle olsa gerek. Çünkü ben asla yalan söylemem.
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay