Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX และ STUDIOCANAL ขอเสนอ)
‪(นอร์ธฟินช์ลีย์)
‪สุขสันต์วันคริสต์มาสครับ
‪ก็พยายามอยู่
‪ครับ
‪- ไม่เอาเด็ดขาด ป้าน่ากลัว ‪- ป้าไม่ได้น่ากลัว
‪- ป้าหยาบคาย ‪- ป้าแค่เป็นคนทื่อๆ
‪- ป้าแก่ด้วย ‪- แก่หง่อมเลย
‪ป้าเป็นคนเดียวที่มาได้ทันทีที่ติดต่อไป
‪- หนูจะไปนอนแล้ว ‪- ผมด้วย
‪- ไม่สิ เดี๋ยวป้าจะพาลูกเข้านอนเอง ‪- ไม่มีทางแน่ค่ะ
‪เราคงได้ฝันร้ายกัน
‪- ลูกเงียบเชียว ม็อพ ‪- ผมฝันร้ายไปแล้วครับ
‪ฟังนะ ลูก พ่อขอโทษจริงๆ ที่ต้องเข้าออฟฟิศ
‪แต่พ่อจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด
‪แม่ของลูกรักป้ามากนะ ดังนั้นช่วยพยายาม…
‪สวัสดีครับ
‪โอ้ สารรูปเธอดูไม่ได้เลย
‪สวัสดีครับ ป้ารูธ ยินดีที่ได้เจอเช่นกัน
‪โอ้ ไม่ยักเห็นต้นคริสต์มาส
‪- ไม่มีของตกแต่งด้วย ‪- ครับ ปีนี้เราตัดสินใจจะไม่จัด
‪ทำพลาดอย่างแรงเลยนะ
‪โอ้ สวัสดี เด็กๆ
‪เป็นยังไงกันบ้างล่ะ
‪พวกแกสบายดีครับ
‪ขอดูหน้าพวกเธอหน่อยซิ
‪อย่างที่คิดเลย ยังใจสลายกันอยู่
‪- หนูเปล่า ‪- ผมก็เปล่า
‪ผมเศร้าครับ
‪แต่ผมก็ยังรักแม่ด้วยทุกเศษเสี้ยวของใจที่สลาย
‪พวกแกสบายดีครับ
‪- ป้าแก่มากเลย ‪- ใช่ และฉันก็รู้ตัวเองดีด้วย
‪หนูยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเราต้องฟังด้วย
‪เพราะจักรวาลกำเนิดขึ้นจากเรื่องราว ‪ไม่ใช่จากอะตอม
‪- ไม่จริงสักหน่อย ‪- ต้องจริงสิเพราะฉันไม่เคยโกหก
‪พวกเธอจะฟังเรื่องที่ฉันเล่า
‪ฟังเสร็จก็เข้านอน ‪จากนั้นก็จะถึงวันคริสต์มาสพอดี
‪แต่เราไม่อยากให้ถึงวันคริสต์มาสนี่ครับ
‪นั่นทำให้ฉันเลือกเรื่องที่จะเล่าคืนนี้ออก
‪หาที่นั่งกันสบายหรือยัง
‪นั่งให้สบายล่ะ เพราะฉันจะเล่าแล้ว
‪พวกเธออาจคิดว่าเรื่องนี้ยากจะเชื่อ
‪แต่เมื่อนานมาแล้ว ยังไม่มีใครรู้จักคริสต์มาส
‪ในช่วงเวลานี้ ที่กลางป่าแห่งหนึ่งในฟินแลนด์
‪มีเด็กชายธรรมดาๆ ชื่อนิโคลัส ‪อาศัยอยู่กับพ่อของเขา
‪คนตัดไม้ผู้ต่ำต้อย ‪ผู้ซึ่ง ณ ตอนนี้กำลังเจอเรื่องยุ่งๆ
‪เป็นป่าไว้นะ
‪ผมไม่เข้าใจที่พ่อพูดฮะ
‪พ่อหมายถึงอย่าขยับ
‪พอพ่อให้วิ่ง ก็วิ่งนะ
‪- ก็คือเลิกเป็นป่าสินะ ‪- ใช่ และวิ่งให้เร็วเลยด้วย
‪ผมไม่ไปถ้าพ่อไม่ไป
‪งั้นก็วิ่งทั้งคู่นี่แหละ!
‪เร็วเข้า!
‪วิ่ง!
‪รอดวิกฤตมาได้อย่างหวุดหวิด
‪นิโคลัสกับพ่อจึงกลับไปยัง ‪กระท่อมในป่าของพวกเขา
‪เป็นช่วงเวลาที่แสนยากลำบากของสองพ่อลูก
‪- อาหารที่มีแทบไม่พอเลี้ยงปากท้อง ‪- เดี๋ยวก่อนฮะ ขอโทษที่ขัด
‪มีอะไร
‪แม่เขาไปไหนฮะ
‪เธอตายแล้วน่ะ สองปีก่อนหน้านั้น
‪เกรงว่าเรื่องนั้นจะเป็นฝีมือของหมี
‪หมีกินแม่เขา เข้าใจแล้ว
‪ในตอนนั้นฟินแลนด์เป็นสถานที่ที่อันตรายมาก
‪และยังเป็นอยู่
‪แต่ถึงจะยากลำบากแค่ไหน
‪นิโคลัสก็ยังยึดเหนี่ยวความหวังเอาไว้ ‪โดยเฉพาะเวลาเข้านอน
‪- พ่อเล่านิทานนั้นให้ผมฟังได้ไหมครับ ‪- ไม่เล่าแล้ว
‪ทำไมล่ะ
‪นิทานเรื่องนี้ไม่ใช่ของพ่อสักหน่อย
‪แต่แม่ไม่อยู่แล้วนี่ครับ
‪ก็ได้ พ่อจะเล่าเรื่องเอลฟ์เฮล์มให้ฟัง
‪นานมาแล้ว ในสถานที่แห่งหนึ่ง ‪ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับที่นี่
‪มีเด็กสาวคนหนึ่งชื่อลูมิ
‪วันหนึ่งขณะที่เธอกำลังเก็บลูกโอ๊กในป่า
‪ลูมิก็หลงทาง
‪เธอพยายามหาบ้านตัวเอง
‪แต่ยิ่งหา เธอก็ยิ่งไปไกลเรื่อยๆ
‪ข้ามแม่น้ำ ลอดใต้แสงจันทร์
‪ปีนป่ายเหนือภูเขาสูงชัน
‪ถลำลึกผ่าน…
‪ผ่านยักษ์ที่หลับใหล
‪ผ่านยักษ์ที่หลับใหล เธอเดินลัดเลาะข้ามท้องฟ้า
‪ไปยังที่ที่หิมะนุ่มดั่งปุยเมฆ
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ
‪ลูมิของเราเกือบจะสลบไปแล้ว
‪จนในที่สุดก็บังเอิญเจอหมู่บ้านลับ ‪ที่มีชื่อว่าเอลฟ์เฮล์ม
‪หมู่บ้านที่เหล่าเอลฟ์ กลุ่มคนที่มี ‪ความสุขที่สุดในโลกอาศัยอยู่
‪และเป็นสถานที่ที่มหัศจรรย์ที่สุดในโลก
‪ลูมิอยู่ที่นั่นจนหิมะละลาย
‪จนเธอได้กลับบ้านของตัวเองที่อยู่ทางใต้ในที่สุด
‪พกช็อกโกแลตมาเต็มกระเป๋า
‪พ่อก็เชื่อเรื่องนี้ใช่ไหมครับ
‪ตอนจบออกจะเกินจริงไปนิด ‪ช็อกโกแลตคงละลายไปแล้ว
‪แล้วที่เหลือล่ะครับ
‪เรื่องเวทมนตร์ เรื่องเอลฟ์ล่ะ
‪พ่อไม่เคยเห็นพวกเขา
‪แต่พ่อเชื่อว่าพวกเขามีจริง
‪แม่ของลูกเชื่อ
‪และสำหรับแม่ แค่เชื่อก็เท่ากับยอมรับว่ามี
‪เสียงอะไรน่ะ
‪- เหมือนเสียงร้องนะ ‪- ผมว่าเหมือนเสียงไม้ลั่นมากกว่า
‪แบบนี้เสียงร้องแน่นอน
‪- นั่นดูเกินไปหน่อยนะฮะ ‪- หลบไป นิโคลัส
‪หนู บ้านเรามีหนู
‪พ่อครับ อย่าทำมัน!
‪พ่อครับ
‪มันจะขโมยอาหารเรา
‪อาหารไหนล่ะ
‪ไม่นะ อย่า!
‪อยู่นั่นไง เจอตัวละ!
‪พ่อครับ ได้โปรด ปล่อยมันไปเถอะ
‪นะครับ พ่อ
‪ฉันคิดมาดีแล้ว ฉันจะเรียกแกว่ามิกะ
‪ฉันจะสอนให้แกพูดด้วย
‪เด็กผู้ชาย
‪หนู
‪แม่ฉันเคยบอกเสมอ…
‪ถ้าแกเชื่อมั่นว่าทำได้ ‪ก็เท่ากับสำเร็จไปครึ่งทางแล้ว
‪ต้นไม้
‪ก็ได้ อาจไม่ใช่ครึ่งทาง แต่ก็ถือว่าเริ่มต้นละนะ
‪อยู่มาวันหนึ่ง ก็เกิดบางอย่างขึ้น ‪ที่ทำให้หน้าหนาวอันมืดมิดยาวนานสว่างไสว
‪หมายเรียกจากพระราชา
‪คำเชิญมอบให้แก่พวกเขาสองคนเท่านั้น
‪แต่นิโคลัสไม่เห็นว่าจะเสียหายอะไร ‪หากจะพ่วงตัวแถมไปด้วย
‪เราจะไปเข้าเฝ้าพระราชากัน มิกะ
‪พระราชา
‪- มันตื่นเต้นจนพูดไม่ออกน่ะครับ ‪- ไม่พูดแหละดีแล้ว
‪ทำไมครับ พ่อรักพระราชานี่นา
‪พ่อรักพระราชาอยู่แล้ว
‪เขาเป็นชายผู้ยิ่งใหญ่ คู่ควรกับทุกอย่างที่เขามี
‪เรื่องก็คือพวกเราเองก็คู่ควร ทุกคนคู่ควร
‪- ที่เรามีก็อยู่ได้นี่ครับ ‪- เรามีน้อยนิด
‪เรามีกันและกัน
‪และนั่นก็วิเศษมาก
‪แต่พ่ออยากได้มากกว่านั้น
‪พระราชาเสด็จแล้ว!
‪สวัสดี ทุกคน ขอบคุณที่มากัน
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม อยากได้น้ำสักแก้วหรือเปล่า
‪ข้าแค่สั่นกระดิ่ง เดี๋ยวก็มีคนนำมาให้
‪ไม่เอาเหรอ แน่นะ ก็ได้
‪เราต่างรู้ว่าช่วงเวลานี้ยากลำบาก
‪ลำบากมากๆ เลยด้วย
‪ข้าจำครั้งสุดท้ายที่ยิ้มไม่ได้ด้วยซ้ำ เจ้าจำได้ไหม
‪มันมีอะไรให้ยิ้มออกบ้าง
‪เราทุกคนต่างทุกข์ทน
‪มีบางอย่างขาดหายไปจากพวกเราทุกคน ‪ข้าคิดว่าเรารู้ดีว่าสิ่งนั้นคืออะไร
‪- ระบบประกันสุขภาพหรือพ่ะย่ะค่ะ ‪- ถ้ามีคงดีเลย
‪เป็นความคิดที่ดี แต่ก็ยังไม่…
‪ค่าครองชีพที่เพียงพอ!
‪เช่นกัน เรื่องนั้นก็คุ้มที่จะถก
‪การปกครองที่เป็นธรรม ‪อาหารที่เพียงพอสำหรับทุกคนหรือเพคะ
‪เอาละ ข้าอาจต้องบอกพวกเจ้าเอง ‪ว่าไอ้สิ่งที่หายไปคืออะไร
‪ความหวัง เราทุกคนต้องการความหวัง
‪ประกายแห่งเวทมนตร์ที่จะทำให้เราสู้ต่อไป
‪ข้าเรียกพวกเจ้ามาที่นี่
‪เพราะพวกเจ้าคือชายและหญิง ‪ที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนนี้
‪ไม่รวมเจ้า
‪และข้าอยากขอให้พวกเจ้าเดินทาง ‪ไปยังสุดขอบอาณาจักรของเรา
‪และไปไกลกว่านั้น
‪แล้วนำบางสิ่งกลับมา อะไรก็ได้ ‪ที่จะทำให้เรามีความหวังอีกครั้ง
‪จินตนาการสูงส่ง
‪สายตาทุกคู่ในดินแดนอันยิ่งใหญ่ของเรา ‪จะจับจ้องที่ภารกิจนี้
‪ไม่นะ
‪ใครที่ทำสำเร็จจะได้รับรางวัล ‪อย่างงามสำหรับความทุ่มเท
‪หนทางอาจอันตราย
‪พวกเจ้าบางคนอาจล้มตาย ‪ดีไม่ดีอาจตายกันเกือบหมด
‪แต่ถ้าเจ้าทำสำเร็จ ‪รางวัลที่ได้รับนั้นจะยิ่งใหญ่กว่ามาก
‪- ได้ตัวแล้ว มิกะ! ‪- ว่าไงนะ
‪จับตัวเขา!
‪อภัยให้เขาด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมขอร้อง
‪ขอประทานอภัยอย่างสูง
‪พ่อหนูนี่ฝันกลางวันมากเกินไปน่ะพ่ะย่ะค่ะ
‪เจ้าเด็กดวงดี
‪เขาให้อะไรลูก
‪คำพูดดีๆ ที่จะทำให้ผม ‪ผ่านเดือนที่ยาวนานไปได้ฮะ พ่อ
‪ไม่ใช่ ได้เงินมาเท่าไร
‪ผมก็ไม่รู้
‪ครึ่งคราวน์ เงินนี่เลี้ยงหนูได้ทั้งสัปดาห์เลย
‪ส้อม
‪ลูกสน
‪ช้อน
‪พูดอะไรหน่อยน่า มิกะ อะไรก็ได้
‪แอนเดอร์สเหรอ
‪ใช่ ฉันเอง
‪วันก่อนเกือบเสร็จเจ้าหมีนั่นแล้ว ขอบคุณมากเลย
‪เราต้องคุยกัน ให้เจ้าหนูไปอยู่ห้องอื่นได้ไหม
‪- เราไม่มีห้องอื่นหรอก ‪- และผมก็อยากฟังด้วย
‪ไปคุยข้างนอกก็ได้ ฉันยินดีให้ยืมหมวก
‪ฉันไม่ตายหรอก
‪แกว่าเป็นเรื่องอะไร มิกะ
‪นิโคลัส เรื่องภารกิจของพระราชาน่ะ พ่อจะทำ
‪พ่อจะออกเดินทางเหรอ
‪ไม่นานหรอก สักสองเดือน
‪สองเดือนเหรอ
‪อาจจะสาม แต่พ่อจะกลับมาก่อนลูกจะรู้ตัวอีก
‪- มันจะคุ้มค่าแน่ ‪- ไปหาความหวังใหม่ให้โลกเหรอครับ
‪เพื่อเอารางวัลต่างหาก
‪แต่รางวัลคือการนำความหวังใหม่ ‪และสิ่งมหัศจรรย์กลับมานี่
‪รางวัลคือเงินต่างหาก
‪และเงินก็หมายถึงอาหารและเสื้อผ้าอุ่นๆ ‪เพื่อที่ลูกจะได้มีชีวิตต่อไป
‪ชีวิตที่พ่อเคยสัญญาต่อหน้าหลุมศพแม่ ‪ว่าจะมอบให้ลูก
‪นิโคลัส ได้โปรดเถอะ
‪นิโคลัส!
‪พ่อจะไปที่ไหน
‪แอนเดอร์สกำลังรวบรวมคนกลุ่มหนึ่ง
‪เราจะไปทางเหนือ ทางเหนืออันไกลโพ้น ‪เพื่อหาเอลฟ์เฮล์ม
‪- เอลฟ์เฮล์ม! ‪- ถ้ามันมีอยู่จริงนะ
‪- ผมรู้ว่ามีจริง พ่อต้องพาผมไปด้วยนะ ‪- ไม่ได้ อันตรายเกินไป
‪คงต้องนอนหนาวกลางป่ากันหลายคืน
‪ไม่เป็นไร ผมชอบอากาศหนาว
‪พอถึงทางเหนือของเซพาจาร์วี
‪ก็จะเจอแต่พื้นน้ำแข็ง ทะเลสาบ ‪และท้องทุ่งที่ปกคลุมด้วยหิมะ
‪ผมชอบทุ่งหิมะที่สุดเลย
‪แล้วการเดินทางก็จะมีแต่ลำบากขึ้น
‪ถึงไม่มีใครเคยไปถึงทางเหนืออันไกลโพ้น
‪เปล่าเลย ที่ไปกันไม่ถึงเพราะไม่รู้ทาง
‪ถ้อยคำในเรื่องเล่ากำกวมมาก ‪แถมพ่อแทบจำมันไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ขอร้องนะครับ พ่อ ผมช่วยได้นะ ‪ผมรู้ว่าผมช่วยได้
‪นะครับ
‪พ่อจะออกเดินทางตอนฟ้าสาง
‪พ่อจะคิดถึงลูก คริสต์มาส
‪พ่อไม่เคยบอกผมเลยว่า ‪ทำไมแม่ถึงเรียกผมแบบนั้น
‪แม่ก็ไม่เคยบอกพ่อ
‪ก็แค่คำคำหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องมีความหมายอะไร
‪น้องชายสุดที่รัก ‪ขอบคุณสำหรับข้อเสนออันใจกว้าง
‪ที่อนุญาตให้พี่ได้ดูแลหลาน
‪แล้วใครจะมาดูแลผม
‪ความสุขที่ได้จากการใช้เวลากับหลาน ‪คือสิ่งตอบแทนเดียวที่พี่ต้องการ
‪แต่ถ้านายยืนกราน ‪พี่ก็มั่นใจว่าเราคงพอตกลงกันได้
‪ไม่ต้องห่วง พ่อเขียนหาพี่สาวพ่อแล้ว
‪ลงชื่อ พี่สาวสุดที่รักของนาย
‪ไม่เอาป้าคาร์ลอตต้านะ
‪ลูกจะไม่ยอมให้ป้ามีความสุขเหรอ ‪ป้าเขาตัวคนเดียวนะ
‪สงสัยเลยว่าทำไม
‪น้องชาย!
‪โอ้ พี่ดีใจจนบอกไม่ถูกเลย ‪ที่ได้รับจดหมายจากนาย
‪นึกแล้วว่าพี่ต้องดีใจ
‪ช่างเป็นการเดินทางที่ยาวไกล ‪และน่าอภิรมย์จริงๆ กว่าจะมาถึงที่นี่ได้
‪นายฉลาดจริงๆ ที่มาสร้าง ‪กระท่อมอยู่สุดขอบโลกแบบนี้
‪นิโคลัส โอ้ ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอหลาน
‪เช่นกันครับ ป้าคาร์ลอตต้า
‪ป้าเฉยๆ ก็พอจ้ะ เราเป็นครอบครัวสุขสันต์นี่จ๊ะ
‪เร่งมือหน่อย ยกของขึ้นเลย
‪บอกลาซะ คนตัดไม้
‪พ่อจะทำให้คุ้มค่าที่ต้องห่างกัน
‪ไม่มีอะไรคุ้มพอหรอก
‪คนตัดไม้ ได้เวลาแล้ว
‪พ่อ
‪โอเค ผมพร้อมแล้ว
‪เดี๋ยวครับ พ่อ มีดของพ่อ
‪ลูกเก็บนี่ไว้นะ
‪แม่เป็นคนทำให้พ่อนะครับ
‪แม่บอกว่าสักวันพ่ออาจได้ใช้
‪ตอนนี้พ่ออยากใช้มันทำให้ลูกอบอุ่นและปลอดภัย
‪และมองไม่เห็นด้วยเหรอ
‪พ่อรักลูกนะ
‪ไปได้สักที เสียงดังหนวกหูจริง
‪ทีนี้ ก็เหลือแค่เราสองคน
‪ป้าคาร์ลอตต้ากลายเป็น…
‪ขอขัดอีกรอบฮะ
‪ว่าไงจ๊ะ
‪- เขาจะได้เจอพ่ออีกไหมคะ ‪- ได้เจอสิ
‪สัญญานะครับ
‪ฉันไม่เคยโกหก ฉันเล่าต่อได้หรือยัง
‪ให้ไวเลยครับ
‪เอาละ ป้าคาร์ลอตต้ากลายเป็นคน ‪แบบที่นิโคลัสหวาดกลัวเป๊ะๆ
‪ออกไป เร็วสิ ไอ้เด็กปีศาจ ไปเลย!
‪กฎข้อแรก แกนอนข้างในไม่ได้ ‪ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว
‪- แต่ข้างนอกมันหนาว… ‪- อย่ามาเถียงฉันนะ
‪- ผมไม่ได้… ‪- อย่ามาเถียง!
‪- ข้างนอกมันหนาวนะฮะ ‪- แกก็ทนได้อยู่นี่ไง
‪กฎข้อที่สอง ห้ามเลี้ยงหนูท่อ
‪แต่มันไม่ใช่หนูท่อ มันเป็นหนูบ้าน
‪มันเป็นหนูตัวจิ๋วน่าขยะแขยง!
‪- อย่ายุ่งกับมันนะ ‪- โอ้ ไอ้สัตว์ร้ายโสโครก!
‪มิกะ ไม่นะ มิกะ!
‪ห้ามเก็บไอ้ผักเน่าหน้าตาอุบาทว์นี่ไว้ด้วย!
‪ตุ๊กตาหัวผักกาดของผม!
‪แม่เป็นคนทำให้ผมนะ
‪ดูสิ เขามีหน้าด้วย
‪"ดูสิ เขามีหน้าด้วย"
‪เกือบลืมเลยว่าฉันเกลียดเด็กแค่ไหน
‪เห็นนั่นไหม มิกะ แปลว่าแกต้องอธิษฐานละ
‪ฉันอธิษฐานให้พ่อทำสำเร็จ ‪นำสิ่งมหัศจรรย์กลับมาให้ได้
‪เราทุกคนต้องการมัน
‪เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับผู้รอคอย
‪ขณะที่นิโคลัสเฝ้ารอ เขาก็ผ่ายผอมลงเรื่อยๆ
‪แกใช่ไหมที่ทำเสียงโครกครากน่ากลัวนั่น
‪เสียงท้องผมน่ะครับ ป้าคาร์ลอตต้า
‪เลิกบ่นได้แล้ว ฉันหิวกว่าแกอีก
‪- ป้ากินมื้อเช้าของผมอยู่ ‪- ก็ไม่ได้อร่อยนักหรอก
‪หิมะยังมีรสชาติกว่านี้เลย
‪ทำไมบ้านแกไม่มีของดีๆ บ้าง ‪อย่างขนมมาร์ซิพาน หรือเค้ก
‪ช็อกโกแลต
‪ทำไมฉันถึงไม่มีช็อกโกแลตเลย
‪เพราะเราไม่ได้เสกของพวกนั้นมาได้นี่ครับ
‪แต่ถ้าได้แบบนั้น ชีวิตจะน่าอภิรมย์ขึ้น ว่าไหม
‪บ้านไม่ใช่สถานที่
‪แต่เป็นความรู้สึก
‪เมื่อเวลาผ่านไป จากวันเป็นสัปดาห์ ‪และพ่อของเขายังคงไม่กลับมา
‪นิโคลัสก็เริ่มสงสัยว่าเขาจะได้รู้สึกถึงบ้านอีกไหม
‪โอ้ นิโคลัส
‪มาแล้วเหรอ
‪ฉันทำซุปไว้ให้แกด้วย
‪ป้าทำเหรอ
‪ทำจากอะไรครับ
‪ความรักไง
‪ใช่เลย แบบนั้นแหละ
‪กินเยอะๆ นะ
‪- ฉันไม่น่ามาที่นี่เลย ‪- ป้ากลับบ้านได้เสมอนะครับ
‪ผมมีมิกะกับตุ๊กตาหัวผักกาดที่แม่ทำให้
‪ไม่ต้องห่วงผมหรอก
‪ตลกดีที่แกพูดถึงเจ้านั่น
‪ไม่นะ ป้าทำแบบนี้ได้ยังไง
‪โอ้ แกนี่มันทั้งโง่ทั้งอ่อนไหว เหมือนแม่แกไม่มีผิด
‪อย่าบังอาจพูดถึงแม่ผมแบบนั้นนะ ‪แม่เป็นคนจิตใจดีและห่วงใย…
‪และโง่เง่า เหมือนที่พ่อของแกถ่อเข้าไปในป่า
‪ไล่ตามเรื่องเล่าในนิทาน ‪ที่จะทำให้เขาตายด้วยอีกคน
‪ใครๆ ก็รู้ดีว่าไม่มีเรื่องบ้าบอคอแตก ‪อย่างเอลฟ์หรอก!
‪ไม่จริงเลย
‪และไม่มีไอ้สถานที่แบบเอลฟ์เฮล์มด้วย
‪- ไม่นะ! ‪- เอามันออกไปจากบ้านฉัน!
‪- ไม่นะ! ‪- ไอ้เด็กเหลือขอ!
‪ไหม้หมดเลย
‪ข้ามแม่น้ำ
‪ลอดใต้แสงจันทร์
‪ปีนป่ายเหนือภูเขาสูงชัน
‪ผ่านยักษ์ที่หลับใหล…
‪เอลฟ์เฮล์ม
‪และเพราะแบบนั้นเอง นิโคลัสจึงมีจุดมุ่งหมาย
‪มีภารกิจ
‪ฉันจะไปตามหาพ่อ มิกะ จะได้เอาแผนที่ให้เขา
‪เป็นการเดินทางขึ้นไปทางเหนืออันไกลโพ้น ‪และเสี่ยงอันตรายถึงตาย
‪แกไม่ต้องมาด้วยหรอก
‪บางครั้งฉันก็ดีใจที่แกไม่เข้าใจที่ฉันพูด
‪ต้นไม้
‪- แล้วสหายทั้งสองก็ออกเดินทาง… ‪- ต้นไม้
‪หนีจากความทุกข์ทน มุ่งสู่ความลึกลับอันยิ่งใหญ่
‪ดินแดนทางเหนืออันไกลโพ้น
‪นี่ พ่อหนู
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪จะไปไหนน่ะ พ่อหนุ่มน้อยปริศนากับหนูบนบ่า
‪ผมจะไปช่วยพ่อครับ
‪เขาอยู่ในคณะผู้เดินทางไปทางเหนืออันไกลโพ้น
‪เธอตัวเล็กเกินกว่าจะช่วยใครได้นะ พ่อหนู
‪และทางเหนืออันไกลโพ้นก็อันตรายมาก
‪เปล่าครับ พวกเขาออกไปหาเมืองเอลฟ์เฮล์ม
‪อย่าได้หลงเชื่ออะไร โดยเฉพาะเทพนิยาย
‪เรื่องเมืองแห่งเวทมนตร์ กับคนตัวเล็กแสนสุข
‪ไปกระโดดสะพานเถอะ เจ้าหนู ‪แบบนั้นยังเจ็บน้อยกว่า
‪นิโคลัสเดินทางดั้นด้นต่อไป ‪โดยมีเพียงแผนที่นำทาง
‪หนาวเหน็บและหิวโหย
‪คำพูดของหญิงชรายังดังก้องอยู่ในหู
‪นางพูดผิดแล้วเนอะ มิกะ
‪เราจะหาพ่อเจอ ฉันรู้ว่าเราต้องหาเจอ
‪เราแค่…
‪เราแค่ต้องไปให้ถึงที่นั่น
‪ทางนี้แหละ
‪แกเชื่อในเวทมนตร์ไหม มิกะ
‪เพราะฉันคงไปต่อไม่ไหวแล้ว
‪ถ้าจะมีตอนไหนที่แกจะพิสูจน์ว่า ‪เวทมนตร์เป็นสิ่งจริงแท้และอัศจรรย์
‪มันก็คือตอนนี้แหละ
‪เด็กผู้ชาย
‪หนู ต้นไม้ ลูกบอล ช้อน ไงล่ะ
‪มิกะ แกพูดได้
‪ก็ต้องพูดได้อยู่แล้ว ฉันบินได้ด้วยนะ
‪เปล่า อำเล่นน่ะ หนูบินไม่ได้หรอก
‪- แบบนั้นคงบ้าไปแล้ว ‪- แล้วทำไมไม่เคยพูดเลย
‪ฉันแค่รอจนกว่าจะเรียบเรียงประโยคได้ดีๆ
‪ซึ่งถ้าใช้ระบบการสอนทีละคำของนาย ‪ก็คงใช้เวลาตลอดกาล
‪ว่าแต่เรามาคุยเรื่องสำคัญมากๆ กันดีไหม
‪- เรื่องอะไร ‪- ชีสไง มันมีจริงไหม
‪ฉันยังไม่เคยเห็นเลย แต่ไม่ได้แปลว่าฉันไม่เชื่อ
‪แต่ฉันอยากชิมมากกว่าแค่อยากเชื่อ
‪แต่ก็นะ
‪นี่ใช่ไหมที่นายเรียกว่าไฟ
‪ต้นไม้
‪เราเดินอยู่ท่ามกลางต้นไม้ที่มีแต่หิมะ
‪นั่นอะไร อ๋อ กระรอก
‪กระรอกแข็งตาย
‪เป็นคำที่แปลกดีเนอะ กระรอก
‪สวัสดี ฉันคือกระรอกน้อย
‪คำไหนที่ใช้เรียกอะไรตัวใหญ่ๆ น่ากลัวๆ
‪มีสี่ขา และมีเขาบนหัวน่ะ
‪- คำว่าอะไรนะ ‪- ไม่รู้สิ เรนเดียร์มั้ง
‪- นั่นแหละ ใช่ เรนเดียร์ ‪- ถามทำไม
‪ไม่มีอะไรหรอก แค่มีตัวหนึ่งกำลังพุ่งมาหาเรา!
‪หยิบฉันขึ้นไป! เผ่น!
‪เกาะไว้นะ มิกะ
‪- ฉันว่ามันบาดเจ็บละ ‪- แล้วไง
‪ดูสิ ลูกธนู
‪ไม่ต้องไปสน ฉันแน่ใจว่าเดี๋ยวมันก็หลุดไปเอง
‪ช่างเถอะน่า ไม่ใช่ปัญหาของเราสักหน่อย
‪ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก
‪- ทีนี้เป็นปัญหาของเราเลย ‪- นี่
‪ใจเย็นไว้ เพื่อน ไม่เป็นไร
‪เห็นไหม
‪โอเค ฉันจะไม่ทำร้ายแก ตกลงไหม
‪- จับหน้ามันเนี่ยนะ ‪- ไม่ต้องห่วง
‪แอนเดอร์ส เขาเป็นนายพราน
‪พร้อมไหม นับสามนะ
‪หนึ่ง สอง…
‪อย่ากลัวไป ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว
‪เห็นไหม ไม่มีอะไรต้องห่วงเลย
‪เก่งมาก โชคดีนะ
‪ไปนะ เพื่อน
‪ไปได้สวยกว่าที่คิดเยอะเลยแฮะ ‪นึกว่าเราจะซี้ซะแล้ว
‪ชิ้ว!
‪แกไม่อยากมากับเราหรอก ‪เรายังต้องไปอีกไกล!
‪อยากให้ฉันขึ้นหลังแกเหรอ
‪- โทษนะ เกิดอะไรขึ้น ‪- ภาษาเรนเดียร์แปลว่า "ใช่" หรือเปล่า
‪- เอาเป็น "ไม่" ดีกว่าไหม ‪- ฉันว่าเราไม่มีทางเลือกแล้ว
‪นายสอนให้ฉันพูดทำไมถ้าไม่คิดจะฟังกัน
‪อย่านะ ไม่เด็ดขาด… ก็ได้ ขึ้นมาแล้ว
‪ดูนั่น มิกะ!
‪ภูเขาสูงชันสุดๆ เลย!
‪เราใกล้ถึงแล้ว!
‪ฉันเรียกแกว่าเรนเดียร์เฉยๆ ไม่ได้หรอก ‪ฉันตั้งชื่อให้นะ
‪โอ้ ความคิดแย่มาก ‪ฉันถึงมาลงเอยกับชื่อว่ามิกะไง
‪ตอนยังเด็ก ฉันเคยเล่นเลื่อนกับแม่ ‪รอบทะเลสาบบลิทเซน
‪ใช้ชื่อนั้นดีไหม
‪อันไหนล่ะ ทะเลสาบหรือบลิทเซน หรือทั้งคู่
‪ทั้งคู่เหรอ ฉันว่าฟังยืดยาวไปหน่อยนะ
‪เดินต่อไป เจ้าทะเลสาบบลิทเซน ‪เรนเดียร์ผู้ซื่อสัตย์
‪- มิกะ ‪- ว่าไง
‪ดูนั่น
‪ยักษ์ที่หลับใหล
‪- เราใกล้ถึงแล้ว ‪- ใกล้ถึงอะไร
‪เอลฟ์เฮล์ม
‪พ่อฉัน
‪แต่ที่อีกฝั่งของภูเขา
‪พวกเขากลับเจอแต่หิมะ แล้วก็หิมะ
‪ไม่มีร่องรอยของเอลฟ์เฮล์มปรากฏให้เห็น
‪ไม่เข้าใจเลย
‪เราต้องเลี้ยวผิดแน่ ที่นี่ไม่มีอะไรเลย
‪ที่นี่ไม่มีอะไรเลย
‪หมายความว่าอะไร "ที่นี่ไม่มีอะไร" ‪นี่ไม่ได้อยู่ในแผนเหรอ
‪แล้วเราจะทำยังไงต่อ นิโคลัส เดี๋ยวสิ
‪เดี๋ยว
‪นิโคลัส แล้วเราจะทำยังไงต่อ
‪บลิทเซน ทางนั้น!
‪จากนั้นเรื่องราวก็เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
‪พ่อ
‪นั่นมีดของเขาใช่ไหม
‪ความรู้สึกคลางแคลงทำให้นิโคลัสท้อแท้
‪พ่อครับ
‪ภารกิจอยู่ไกลเกินเอื้อม
‪นิโคลัส เป็นอะไร
‪ฉันพยายามตามหาพ่อแล้ว มิกะ ‪แต่ฉันหาพ่อไม่เจอ
‪อุณหภูมิลดฮวบลง
‪ฉันเหนื่อยมากเลย
‪อากาศเริ่มจับตัวเป็นน้ำแข็ง
‪นิโคลัส
‪หัวใจของนิโคลัสเต้นช้าลง
‪แต่ละครั้งที่หายใจเป็นไปอย่างยากเย็น
‪เขาทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว
‪แต่มันก็ยังไม่พอ
‪คิดว่ายังไง คืนนี้พอแค่นี้ก่อนไหม นี่ก็ดึกแล้ว
‪ฉันค่อยกลับมาปีหน้าก็ได้
‪ล้อเล่นน่ะ ฉันจะเล่าต่อแล้ว
‪นิโคลัสนอนอยู่กลางหิมะ
‪หนาวจัดและถูกลืม
‪นิโคลัส ตื่นสิ ได้โปรด
‪นิโคลัส นี่
‪ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้น
‪ได้ยินไหม มีคนกำลังใกล้เข้ามา
‪พวกเขามาช่วยแล้ว ‪นิโคลัส เราปลอดภัยแล้ว เรา…
‪เราซวยแล้ว
‪ดูหูประหลาดๆ ของเขาสิคะ ท่านเทียด
‪หูมนุษย์ต้องใช้เวลาหน่อยถึงจะชินตา
‪เขาเป็นมนุษย์ เขาจะกินเราไหมคะ
‪ไม่หรอก เราปลอดภัยทีเดียว
‪- แล้วเรื่องที่เคยเกิด… ‪- เราต้องช่วยคนที่กำลังลำบากเสมอ
‪ต่อให้พวกเขาเป็นมนุษย์
‪ผมอยู่ที่ไหน คุณเป็นใคร
‪ข้าคือลิตเติ้ลนูช
‪ส่วนข้าคือฟาเธอร์โทโพ
‪เทียดของนูช ถ้าเจ้าจะยอมเชื่อนะ
‪ผมตายแล้วเหรอ
‪เปล่า ท่านเทียดเพิ่งใช้ดริมวิคกับเจ้า
‪- ดริมวิคคืออะไร ‪- นั่นสิ ดริมวิคคืออะไร
‪ดริมวิคคือคาถาแห่งความปรารถนาดี
‪ข้าปรารถนาให้เจ้าแข็งแรง ‪อบอุ่นและปลอดภัยอยู่เสมอ
‪ปลอดภัยเสมอเหรอ นั่นเป็นไปไม่ได้
‪เราต้องไม่พูดคำนั้นเด็ดขาด
‪สิ่งที่เป็นไปไม่ได้นั้นเป็นไปได้ ‪เพียงแต่เจ้าเองยังไม่รู้
‪แต่ตอนนี้เราต้องอยู่ห่างจากเจ้าให้มากที่สุด
‪ส่วนเจ้าก็ต้องไปจากเอลฟ์เฮล์มซะ
‪เอลฟ์เฮล์ม หมู่บ้านเอลฟ์น่ะเหรอ ‪แต่ผมยังไปไม่ถึงเลยนะ
‪ซื่อบื้อจริง
‪เราก็ยืนอยู่สุดถนนเซเวนเคิร์ฟส์แล้วนี่ไง
‪ถนนที่ยาวที่สุดในเอลฟ์เฮล์ม
‪ขอโทษนะ แต่เราอยู่กลางป่ากลางเขาต่างหาก
‪มีแต่หิมะ
‪เขาตาบอดเหรอคะ
‪เขาไม่รู้ว่ามองยังไงจึงจะเห็น
‪เดี๋ยวนะ ผมยอมเสี่ยงทุกอย่าง ‪เพื่อตามหาเอลฟ์เฮล์ม
‪คุณต้องให้ผมเห็นมันนะครับ สักครั้งก็ยังดี
‪การจะเห็นอะไรนั้น…
‪เจ้าต้องเชื่อในมันด้วย
‪เชื่อแบบสุดหัวใจ
‪เอาเลยสิ
‪พยายามสุดความสามารถ
‪แล้วมาดูกันว่าเจ้าจะเห็นสิ่งที่ตามหาไหม
‪เอาเลย
‪จงเชื่อ!
‪เอลฟ์เฮล์ม
‪เดี๋ยวก่อนนะ นี่มันอะไร
‪เอลฟ์เฮล์มไง
‪- ดูสิ! ‪- เหลือเชื่อเลย!
‪ขอพูดตรงๆ นะ เจ้าหนู ‪ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเราจะทำสำเร็จ
‪เอาละ ในเมื่อตอนนี้ ‪เจ้าเห็นบ้านเมืองของเราแล้ว
‪ช่วยพาเรนเดียร์กับหนูของเจ้ากลับไปได้แล้ว
‪อะไรก็ตามที่เจ้าตามหา เจ้าจะไม่เจอที่นี่หรอก
‪ผมมาตามหาพ่อ ผมออกเดินทางไกล ‪เพื่อนำหมวกใบนี้มาให้เขา
‪- หลีกไปให้พ้น หลบไป! ‪- เร็วเลย
‪ไม่ทันแล้ว
‪- มาในนี้ ‪- กลับไปทำงาน!
‪ทำไมเราต้องหลบล่ะครับ
‪อย่าเพิ่งถาม
‪(เดอะเดลีสโนว์ ยังหาลิตเติ้ลคิพไม่พบ)
‪- ลิตเติ้ลคิพคือใครครับ ‪- ว่าไงนะ
‪ลิตเติ้ลคิพคือใคร
‪เฮ้ย เจ้าทึ่ม!
‪เราต้องไปแล้ว
‪หยุดเธอไว้!
‪- ทางนี้ ‪- หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้นะ!
‪ไปทางนั้น
‪ผมไม่เห็นเข้าใจเลย
‪นึกว่าเอลฟ์เฮล์มเป็นดินแดนแห่งเวทมนตร์ ‪ที่มีความสุขที่สุดในโลกซะอีก
‪- ก็เคยใช่ ‪- และมันจะกลับมาเป็นอีก
‪- นั่นคือสิ่งที่กลุ่มต่อต้านแบบเราเชื่อ ‪- กลุ่มต่อต้านเหรอ
‪หมายความว่าไงครับ "กลุ่มต่อต้าน"
‪รีบหน่อย เข้าไป
‪เข้าไป!
‪ฟังนะ มนุษย์
‪ตอนเข้าไปข้างใน เจ้าต้อง…
‪เดี๋ยวเจ้าก็เห็นเอง
‪ไปไหนครับ
‪ส่งมือมาเลย
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส!
‪ขอหมุนอีกรอบนะ!
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส!
‪ทีนี้ก็เห็นแล้วนะ
‪สุขสันต์นะ!
‪นี่คือกลุ่มต่อต้าน
‪ต่อต้านอะไร ความมีสติเหรอ
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส!
‪นิโคลัส นี่อะไร
‪นี่มันเมืองเค้กชัดๆ!
‪สุดยอดเลย ไงจ๊ะ คนสวย
‪รออยู่นี่นะ เดี๋ยวพี่กลับมา
‪ไม่รู้หรอกว่าคริสต์มาสคืออะไร แต่รักเลย
‪นี่ นิโคลัส ทายซิว่าใครเพิ่งกินเก้าอี้เข้าไป
‪ไม่ต้องห่วง กระจกน้ำตาลน่ะ ‪ฉันไม่เป็นไร แถมอิ่มแปล้
‪- เชิญตามสบายเลย เจ้านั่นอร่อยมากนะ ‪- กินอีกไม่ไหวแล้ว
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส!
‪- เด็ดมาก ‪- ขอคำหนึ่งสิ
‪- ฟาเธอร์โทโพครับ ‪- ว่าไง
‪พวกเขาเพิ่งพูดว่าคริสต์มาสเหรอครับ
‪ใช่ ก็นี่งานเลี้ยงคริสต์มาส
‪คริสต์มาสคืออะไรครับ ‪นั่นเป็นชื่อที่แม่เคยใช้เรียกผม
‪เจ้าว่าอะไรนะ
‪เจ้าเพิ่งถามว่าคริสต์มาสคืออะไรงั้นเหรอ
‪- ครับ ‪- ต้องขอโทษแทนเพื่อนผมด้วย
‪เขาโง่เขลาเบาปัญญา ‪คริสต์มาสคือเมืองที่ทำจากเค้กใช่ไหม
‪นั่นเป็นเรื่องน่าเศร้าที่สุด ‪ที่ข้าเคยได้ยินมาทั้งชีวิตเลย
‪คริสต์มาสเป็นวันที่วิเศษที่สุด ‪เพราะมันเป็นวันแห่งความเมตตาอันใหญ่หลวง
‪และยังสดใสที่สุด เปี่ยมรอยยิ้มที่สุด
‪เป็นวันที่การมีเมตตากรุณาสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
‪ซึ่งเป็นเหตุผลที่เราจะไม่ยอม ‪ให้พวกนั้นมาพรากไป
‪พอแล้ว ลิตเติ้ลนูช
‪ได้เวลาคุยเรื่องเบาๆ กว่าแล้ว
‪เอาละ เราบอกชื่อเราให้เจ้ารู้แล้ว ‪แต่เจ้ายังไม่บอกชื่อตัวเองเลย
‪- ชื่อมิกะครับ ‪- นิโคลัสครับ
‪ฟังแล้วจี้เลย ฟังเหมือน "เนคิลาส" นะ
‪จริงด้วย เหมือนจริงๆ เนคิลาส
‪เนคิลาส แหวะ
‪เนคิลาสมันแย่เพราะ…
‪มันคือไส้กรอกกลิ่นหึ่งที่มีแต่โทรลล์ที่กิน
‪โทรลล์ก็มีจริงเหรอครับ
‪เราถูกบุก หนีเร็ว!
‪- เผ่น! ‪- คุกเข่าลงให้หมด!
‪- ได้ยินเอลฟ์แล้วนะ คุกเข่าลง ‪- อย่าได้ชี้เจ้านั่นใส่ข้าเชียว
‪ขอโทษครับ ท่านแม่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪งั้นข่าวลือก็จริงสินะ
‪ยังมีเอลฟ์ที่ชื่นชอบงานเลี้ยงอยู่
‪- มาเธอร์โวดัล… ‪- เงียบ!
‪เราไม่ได้เรียนรู้อะไรกันเลยเหรอ
‪ความทุกข์ทนที่เราเจอมาหลายเดือน ‪ไม่ได้ทำให้เราฉลาดขึ้นแม้แต่นิดเลยเหรอ
‪กฎใหม่ถูกเพิกเฉยจนหมดสิ้น…
‪นั่นใคร หรือพูดให้ถูกคือตัวอะไร
‪- ผม… ‪- ผมชื่อมิกะครับ
‪- ไม่เคยเห็นหนูเหรอ ‪- เคย และข้าไม่ได้หมายถึงเจ้า
‪ต้องขออภัยอย่างยิ่ง
‪- ผมนิโคลัสครับ ‪- แต่คุณถามไม่เคลียร์เอง
‪ผมเป็นมนุษย์
‪เรื่องนั้นข้ามองออก ข้าแค่ไม่อยากเชื่อ
‪ฟาเธอร์โทโพ
‪นอกจากว่าข้าจะเข้าใจผิดไปมาก ‪ซึ่งข้าไม่เคยเข้าใจผิด
‪เจ้าก็เข้าร่วมการประชุมสภาคราวก่อน
‪ครับ ข้าร่วมประชุมด้วย
‪ซึ่งเป็นประชุมที่มีการประกาศ ‪กฎใหม่สำหรับชาวเอลฟ์
‪กฎข้อสำคัญที่สุดและล่วงละเมิดไม่ได้
‪คือห้ามพามนุษย์เข้ามายังดินแดนนี้เด็ดขาด
‪แต่ข้าไม่ได้พาเขาเข้ามานะครับ
‪ข้าเจอเขา
‪- ใกล้ตายรอมร่อ ‪- โอ้
‪ข้าเลยใช้คาถาแห่งความปรารถนาดีนิดหน่อย
‪ดริมวิค
‪กับมนุษย์
‪นิดเดียวเอง
‪เจ้างั่ง
‪ใครจะรู้ว่าเจ้าได้ปลดปล่อยพลังอะไรออกมา!
‪ได้โปรด มันเป็นทางเดียวที่ข้าจะช่วยชีวิตเขาได้
‪ให้เราได้จดจำสิ่งที่เคยเป็นเถิด
‪พวกเราคือเอลฟ์นะ
‪เราใช้พลังเพื่อทำความดี
‪แล้วมันดีตรงไหนเมื่อเราถูกโจมตี
‪เราต้องปรับตัว
‪เราต้องส่งสารที่ชัดเจนออกไป
‪ว่าคนนอกไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่นี่อีก
‪มันอยู่ในคำปราศรัยที่ทำให้ข้าได้รับเลือกเป็นผู้นำ
‪ผู้ปกครองแห่งเอลฟ์เฮล์ม
‪หากพูดให้เป็นธรรม มาเธอร์โวดัล…
‪เงียบนะ!
‪ทีนี้ เจ้ามนุษย์ บอกมาว่าเจ้ามาที่นี่ทำไม
‪- ผมมาตามหาพ่อครับ ‪- พ่อของเจ้าเหรอ
‪ครับ พ่อมาที่เอลฟ์เฮล์มเพื่อหาของวิเศษ
‪ไม่ต้องบอกนางก็ได้นะ
‪เขาบังเอิญเดินทางมาพร้อมกับ ‪กลุ่มมนุษย์หรือเปล่า
‪ครับ ท่านเจอเขาไหม ‪พ่อผมมาถึงเอลฟ์เฮล์มหรือเปล่า
‪โอ้ เขามาถึงที่นี่ เขาเป็นพวกนั้นเลยละ
‪ท่านทำอะไรเขา
‪ข้าเชื่อใจเขาไงล่ะ
‪เราทุกคนเชื่อ
‪ก็ทำไมจะไม่เชื่อ
‪เคยมีมนุษย์มาเยือนเราแล้วหนหนึ่ง…
‪เพียงช่วงสั้นๆ
‪และการมาถึงของนาง ‪ก็นำความสุขมากมายมาให้เรา
‪นานหลายปีที่เราเฝ้าเตรียมตัวเพื่อต้อนรับ ‪ใครก็ตามที่หาทางมาเอลฟ์เฮล์มเจอ…
‪เพื่อแสดงไมตรีจิต
‪ซึ่งมนุษย์กลุ่มนี้ได้พิสูจน์แล้ว ‪ว่านั่นคือจุดอ่อนอีกอย่างของเรา
‪ท่านพูดเรื่องอะไร
‪ข้าก็พูดถึงลิตเติ้ลคิพที่น่าสงสารอยู่น่ะสิ
‪ลิตเติ้ลคิพคือใครครับ
‪พ่อแม่ของลิตเติ้ลคิพอยู่ที่นี่แล้ว ‪เจ้าถามพวกเขาเองได้เลย
‪โปรดบอกผมที คนกลุ่มนั้นทำอะไร
‪พูดสิ ตอบเขาไป!
‪- พวกนั้นเอาตัวลูกเราไป ‪- พวกนั้นลักพาตัวลิตเติ้ลคิพ
‪ไม่จริง คุณต้องเข้าใจผิดแน่ ‪พ่อผมไม่มีทางทำแบบนั้น
‪แต่เขาก็ทำไปแล้ว
‪ซึ่งทำให้ข้าเสนอชื่อตัวเองในการเลือกตั้ง
‪พร้อมคติพจน์ "เอลฟ์เพื่อเอลฟ์"
‪พอกันทีกับงานเลี้ยงงี่เง่า ‪ที่รังแต่จะทำให้เราเพลี่ยงพล้ำ
‪พอกันทีกับการเล่นสนุกสนานเลินเล่อ
‪พอทีกับการร้องเพลง
‪และขอสั่งห้ามไม่ให้มีการเต้น ‪หนามเริงระบำโดยเด็ดขาด!
‪พอทีกับความใจดี
‪พอทีความสุขสันต์
‪พอทีกับวันคริสต์มาส
‪องครักษ์ เอาตัวเขาไปที่หอคอย!
‪เดินไป!
‪เอามาให้ข้า
‪- มิกะ ‪- ว่าไง
‪- รีบหนีไปตอนที่ยังหนีได้นะ ‪- ไม่ ฉันจะไม่ทิ้งนาย
‪เราไม่รู้ว่ามีอะไรรออยู่ในหอคอยดำมืดนั่น
‪ฉันจะไม่… เดี๋ยวนะ อาจมีอะไรอยู่บนนั้นเหรอ
‪อาจมีการทรมาน โดนชำแหละแยกส่วน ‪หรือกระทั่งความตาย
‪อะไรน่ะ เฮ้ย!
‪- นิโคลัส! ‪- มิกะ!
‪เขาแอบเอาหนูมาด้วย!
‪เดินไป เจ้าตัวคนเดียวแล้ว
‪เข้าประตูไปเลย
‪พวกคุณจะพาผมไปไหน
‪เข้าไป!
‪ได้โปรด ขอแค่ผมหาพ่อเจอ ‪เขาต้องอธิบายเรื่องทั้งหมดได้แน่
‪ขอร้อง ผมพูดความจริงนะ!
‪"ขอร้อง ผมพูดความจริงนะ"
‪เจ้าไม่ได้รู้จักความจริงสักนิด
‪ไม่มีใครรู้
‪ใจที่โดดเดี่ยวของข้าคือข้อพิสูจน์
‪เธอเป็นเอลฟ์เหรอ
‪เปล่า แหยะ ข้าคือพิกซี่
‪พิกซี่สัจจะ
‪เธอต้องโกหกแน่ ไม่มีของแบบนั้นหรอก
‪ข้าโกหกไม่ได้ ข้าคือพิกซี่สัจจะ ‪นั่นทำให้ข้าซวยอยู่นี่ไง
‪หมายถึงเรื่องนั้นกับที่หัวคนระเบิดน่ะ แต่ก็…
‪เดี๋ยว ว่าไงนะ
‪ก็ได้ ที่ข้าทำก็แค่ทำใบฮิวลิพหล่นใส่ปากใครเข้า
‪แล้ว 12 วินาทีต่อมา พวกเขาก็ระเบิด
‪ฟังนะ ฉันต้องตามหาพ่อให้เจอ ‪เธอช่วยฉันได้ไหม
‪ช่วยได้ แต่ข้าไม่อยากช่วย
‪บอกแล้วไงว่าข้าไม่เคยโกหก ‪และการช่วยพ่อเจ้าไม่เห็นน่าสนุกเลย
‪แล้วลิตเติ้ลคิพล่ะ เธอรู้อะไรเรื่องเขาบ้าง
‪ชื่อเขาตลก
‪- มนุษย์ลักพาตัวเขา… ‪- ไม่ เป็นเรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่เลย
‪ถ้าฉันหาพ่อเจอ พ่อต้องอธิบายทุกอย่างแน่
‪เป็นความคิดที่น่าเบื่อมาก ดีนะที่เราถูกขังไว้ในนี้
‪- โอ้ จริงสิ ถือนี่ไว้ ‪- อะไร
‪- โอ๊ย! ‪- ข้าเรียกมันว่าพลุไฟ
‪ไม่รุนแรงเท่าใบฮิวลิพ
‪แต่ถ้าอยู่ในมือคนที่ใช้เป็น ได้เกิดเรื่องเยอะแน่
‪- เอาไว้ทำอะไร ‪- เอาไว้ปลุกโทรลล์ไง
‪- โทรลล์อะไร ‪- ก็ที่อยู่ข้างหลังเจ้าไง
‪ข้าขอแนะนำให้บี้หัวเขาจนระเบิด
‪ดูดน้ำฉ่ำๆ จนหมด ‪แล้วค่อยเล็มลงมายันนิ้วโป้งเท้า
‪บ้าหรือไง
‪โทษที มันหลุดปากน่ะ
‪ช่วยฉันทีได้ไหม
‪นึกว่าเธอต้องพูดแต่ความจริง
‪ข้ามีใบฮิวลิพเหลืออยู่หนึ่งใบ ‪แต่กะจะเอาไว้ใช้ในโอกาสพิเศษ
‪นี่แหละพิเศษแล้ว ฉันกำลังจะถูกกินนะ
‪โอเค ก็ได้
‪รับไป!
‪ยัดใส่ปากมันเลย!
‪เก้า แปด เจ็ด หก…
‪จับมือข้า
‪สาม สอง…
‪เราบินได้!
‪เรียกว่ายังไม่ตกลงไปมากกว่า ‪ช่วงนี้ได้โดนคาถาอะไรมาไหม
‪คาถาดริมวิค แต่ไม่แน่ใจว่าคืออะไร
‪ดริมวิคคือคาถาน่าเบื่อๆ ของเอลฟ์
‪มันจะสัมฤทธิผลต่อเมื่อเจ้าคิดถึงสิ่งดีๆ
‪ตอนนั้นฉันคิดถึงคนและสิ่งที่ฉันรัก ‪แม่ฉัน พ่อฉัน แล้วก็มิกะ
‪- มิกะคือใคร ‪- เขาเป็นหนูเพื่อนฉัน
‪น่าสนุกจัง ข้ายังไม่เคยระเบิดหนูเลย
‪- คราวนี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ‪- ข้าคงทำเสียบรรยากาศซะแล้ว
‪- ฉันกำลังนึกภาพสิ่งงดงาม ‪- ข้านึกภาพหนูตาย
‪ทีนี้ฉันเลยนึกออกแต่ภาพนั้นด้วยเลย!
‪พวกนั้นอยู่ไหน
‪- ตามมาเร็ว! ‪- หลีกไป!
‪- เร็วเข้า ‪- หลบไปให้พ้น
‪มีใครเห็นพวกนั้นไหม
‪- มาเร็ว ‪- ทำไม
‪- พวกนั้นอยู่ไหน ‪- โอ้ ยู้ฮู เราอยู่บนนี้!
‪- ทำอะไรของเธอ ‪- บนหลังคา พวกเขาอยู่นั่น
‪- ไม่ หยุดพูดไม่ได้หรือไงนะ ‪- ข้าก็อยากทำได้อยู่
‪รู้ไหมมีกี่คนที่อยากเป็นเพื่อน ‪กับคนที่พูดแต่ความจริง
‪- ไม่มากใช่ไหม ‪- ไม่มีเลยต่างหาก เจ้ามนุษย์
‪ฟังนะ ข้าเอาแต่เรียกเจ้าว่า "เจ้ามนุษย์" ‪ตลอดไปไม่ได้หรอก
‪ถึงเจ้าจะเป็นตัวอย่างเหมาะเลยก็ตาม
‪และบอกตามจริง ข้าไม่อยู่ในสถานะ ‪จะหันหลังให้คนที่อาจเป็นเพื่อนกันด้วย
‪แล้ว เพื่อนใหม่ จะให้ข้าเรียกเจ้าว่าอะไร
‪แม่เคยเรียกฉันว่าคริสต์มาส ‪แต่คนอื่นๆ เรียกฉันว่านิโคลัส
‪สรุปก็คือมนุษย์คือสัตว์แสนอันตราย
‪และไม่มีวันไว้ใจได้
‪ดังนั้นเราต้องทำยังไงถ้าเจอมนุษย์
‪ถูกต้องเลยจ้ะ
‪ได้โปรด คุณต้องช่วยผมหนีนะครับ
‪พูดกันตามจริง เจ้าไม่ต้องช่วยก็ได้
‪ข้ามีพันธะหน้าที่ในการปกป้องนักเรียน ‪จากผู้ที่จะมาทำร้ายพวกเขา
‪เช่นพวกมนุษย์ที่ลักพาตัวลิตเติ้ลคิพ
‪อย่านะครับ
‪ถ้าคุณช่วยผมหนี
‪ผมจะตามหาลิตเติ้ลคิพ ‪แล้วพาเขากลับมาเอลฟ์เฮล์ม
‪- เปิดประตู ‪- ขอร้อง ผมพูดจริงนะ
‪เปิดเดี๋ยวนี้ นี่เป็นคำสั่ง!
‪- ถอยไป ‪- ทำไม
‪เร็วเลย!
‪ไปสิ ไปพาลิตเติ้ลคิพกลับมา!
‪แบบนั้นแหละ!
‪มีมนุษย์อยู่ในนี้ไหม
‪ขอออกจากห้องได้ไหมคะ
‪- แล้วเจ้าล่ะ เป็นมนุษย์หรือเปล่า ‪- เปล่าครับ
‪ตรวจในนี้เสร็จแล้ว
‪ตรวจบ้านทุกหลัง!
‪ทางนี้
‪- ทางนี้ ‪- เจ้ากับข้าจะไปที่หอระฆัง
‪นิโคลัส!
‪ไม่เป็นไร ฉันรู้จักเรนเดียร์ตัวนี้
‪ขอบใจมาก นูช เป็นไง เจ้าหนู ฉันก็คิดถึงแก
‪- พวกเขาอยู่นั่น! ‪- โอ้ ไม่
‪- เจอตัวละ! ‪- ต้องไปแล้ว
‪- อย่าให้หนีไปได้! ‪- เร็วเข้า!
‪- จับไว้! ‪- เร็วเข้า ไปเร็ว!
‪- ไปเลย บลิทเซน ‪- หลบไป ยัยหนู!
‪โชคดีนะ เจ้าไส้กรอกเหม็น!
‪นิโคลัส บนนี้!
‪มิกะ!
‪- มิกะ คิดถึงแกจัง ‪- ฉันก็คิดถึงนายสุดหัวใจเลย
‪- มิกะ นี่พิกซี่สัจจะ ‪- โทษที ใครนะ
‪ไม่นะ อย่าให้เขาหนีไปได้!
‪ตัวใหญ่ไปนิดสำหรับพิกซี่
‪- ว่าไงนะ ‪- อย่าเพิ่งน่า
‪เจ้างั่งนี่ใคร เพื่อนใหม่อีกคนเหรอ
‪หยุดเขาให้ได้!
‪บลิทเซน ทางนี้
‪- ไม่นะ เขาจับข้าได้แล้ว! ‪- ก้ม!
‪- โดนซะ! ‪- ใกล้ถึงแล้ว!
‪- ไม่นะ ‪- ได้ตัวละ
‪- ลงมา! ‪- ลงมา!
‪เราล้อมพวกเขาไว้แล้ว
‪ล้อมเป็นวงกลม
‪- พวกเขาอยู่ทุกที่เลย ‪- พอได้แล้ว เจ้าหนู
‪- บีบให้ลงมา! ‪- ลงมาเดี๋ยวนี้!
‪พวกนั้นไม่รู้หรอกว่าการทรงพลังแบบนี้ ‪มันเหนื่อยแค่ไหน
‪หยุดก่อนฮะ!
‪จ๊ะ
‪พวกนั้นจับเขาหรือเปล่า
‪- ว่าไงนะ ‪- เขาตายไหม
‪- ถ้าเป็นแบบนั้นก็พอเลย หยุดเดี๋ยวนี้เลย ‪- เรารับไม่ไหวแน่
‪เธอก็รู้ว่าไหว
‪พวกเธอรับมือไหวทั้งนั้น ‪เพราะพวกเธอรับมือมาทุกอย่างแล้ว
‪นิโคลัสโดนล้อม
‪ไม่ว่าจะมองทางไหน เอลฟ์ก็ปิดทางหนีไว้หมด
‪ฉันจะโดนจับอีกไม่ได้
‪โชคดีของเจ้า ข้ายังมีอุบายซ่อนไว้อีก
‪และอุบายที่ว่าก็คือระเบิดแบบทำเอง
‪- ว่าไงนะ ‪- จับพวกเขามาเลย!
‪- มิกะ ปิดหูไว้ ‪- ทำไม
‪หมอบลง!
‪- บลิทเซน ไปเลย! ‪- เฮ้ย ระวัง พวกเขาอยู่นี่
‪- ประตู ไปที่ประตู! ‪- ครับ มาเธอร์โวดัล!
‪- หยุดนะ! ‪- เราหนีไม่รอดแน่
‪เธอทำอะไรน่ะ
‪ข้าจะถ่วงประตูไว้ให้ เจ้าไปเลย
‪- ไปไม่ได้หรอกถ้าเธอไม่ไปด้วย ‪- ไปได้อยู่แล้ว
‪- ไป! ‪- เดินหน้า
‪เจ้าควรไปซะ เพราะลูกนี้ได้ดังแน่
‪จับพวกมัน!
‪ไปสิ ไปตามหาพ่อของเจ้า!
‪มันจะระเบิดแล้ว!
‪- มาเถอะ บลิทเซน ‪- อย่าปล่อยให้เขาหนีไปได้!
‪ไปเอาตัวมันมา เจ้าพวกโง่!
‪มัวทำอะไรกันอยู่
‪สหายทั้งสามสืบเสาะไปทั่วทั้งวันทั้งคืน
‪ข้ามภูเขา ข้ามลำธาร ‪และทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง
‪ที่ไหนสักแห่งในดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาล
‪นิโคลัสหวังว่าจะพบพ่อของเขา
‪และไขปริศนา…
‪- ช้าก่อน บลิทเซน ‪- เรื่องเอลฟ์น้อยที่หายตัวไป
‪ควัน
‪- มิกะ ‪- ว่าไง
‪- ดูนี่สิ ‪- เส้นด้าย พอจะรู้ไหมว่ามันนำไปไหน
‪ไม่รู้ แต่ต้องนำไปที่ไหนสักแห่งแน่
‪เบาใจขึ้นมากเลย
‪ลิตเติ้ลคิพ
‪ฉันรู้ว่านายกลัว ฉันก็กลัว
‪ฉันมาช่วยนาย
‪- จับง่ายที่สุดเท่าที่เคยจับมาเลย ‪- นั่นสิ
‪เหมือนจับกระต่ายเลยมั้ง
‪ที่นี่นกเยอะจัง
‪เขาไวจริงๆ
‪แค่พูดเฉยๆ
‪ทุกคนคงเคยกินกระต่ายแล้วนะ
‪ขึ้นอยู่กับว่านายอยากรักษาสัญญาข้อไหน
‪สัญญาที่ให้ไว้กับพระราชา หรือที่ให้ไว้กับลูกชาย
‪แค่อีกไม่นานแล้ว
‪นายเงียบซะดีกว่า ไม่งั้น…
‪อย่าได้ขยับแม้แต่นิดเดียว
‪แกเป็นใคร
‪บอกมา ไม่งั้นตาย
‪ผมแค่หลงป่าครับ ผมจะไม่สร้างปัญหาให้คุณ
‪แกต้องมีแผนจะทำอะไรแน่ ‪จะบอกหรือจะให้ฉันฝังลูกธนูใส่ร่างแก
‪เฮ้ มีเรื่องอะไรกัน
‪ฉันเจอเจ้าเด็กนี่มาด้อมๆ มองๆ
‪มาทำอะไรตรงนี้ เจ้าหนู แกเป็นใคร
‪- มาทำอะไรที่นี่ ‪- แกเป็นใคร เจ้าหนู
‪แกเป็นลูกของโจเอลนี่
‪พ่อผม เขาอยู่ไหน
‪นิโคลัสเหรอ
‪นั่นลูกเหรอ
‪พ่อครับ
‪ลูกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪ผมมาตามหาพ่อครับ
‪ไม่เห็นพ่อบอกว่าจะลักพาตัวเอลฟ์
‪พ่อบอกว่าจะหาสิ่งยืนยันว่าเอลฟ์เฮล์มมีจริง
‪ใช่ จะมีอะไรยืนยันได้ดีกว่าเอลฟ์ตัวเป็นๆ อีกล่ะ
‪พวกเขาบังคับให้พ่อทำใช่ไหม ‪บอกผมทีว่าเป็นแบบนั้น
‪- เพื่อตัวเรานะ นิโคลัส ‪- ไม่
‪พระราชาต้องการความหวัง นี่ดูมีหวังตรงไหน
‪เราพาเอลฟ์กลับไปเอลฟ์เฮล์มได้
‪กลับไปยังบ้านของเขา
‪พวกเอลฟ์จะต้องดีใจแน่
‪พวกเขาอาจให้รางวัลพ่อก็ได้ ให้ทุกคนเลย
‪เป็นคนดีนั้นดีกว่าเป็นคนมั่งมีนะครับ พ่อ
‪ดียิ่งกว่าสิ่งไหนๆ
‪และถ้าพ่อหลงลืมเรื่องนั้น ‪ก็เท่ากับว่าพ่อหลงลืมแม่
‪ฉันจะพานายออกไปจากที่นี่ คิพ
‪- โจเอล หลีกไปซะ ‪- เขาเป็นลูกฉันนะ!
‪เขาพยายามช่วยเอลฟ์หนี
‪- งั้นเราก็จะมัดเขาด้วย ‪- พ่อ
‪- มัดให้แน่นจนเขาหนีไปไม่ได้ ‪- พ่อ!
‪เงียบนะ!
‪ก็ได้ มัดเขาซะ
‪- มัดเรนเดียร์ไว้ด้วย ‪- พ่อครับ อะไรกันเนี่ย พ่อ!
‪พ่อครับ ได้โปรด!
‪พ่อ!
‪- บลิทเซน! ‪- อยู่นิ่งๆ!
‪- เย็นไว้! ‪- อย่ายุ่งกับมัน!
‪ดึงไว้ ดึง
‪ลองทำเพื่อนผมเจ็บสิ ผมจะงับลูกตาคุณให้ดู
‪ลูกทำได้ ลูกทำให้มันพูดได้
‪ใช่ เขาทำได้ เขามหัศจรรย์จริงๆ
‪อย่ามองพ่อแบบนั้น เจ้าลูกชาย พ่อทำดีที่สุดแล้ว
‪นี่ดีที่สุดแล้วเหรอ
‪ขอพูดตรงๆ นะ
‪ฉันว่านายตัดสินธาตุแท้ของคนได้ ‪ถ้าตอนเจอกันครั้งแรก…
‪- เขาพยายามฆ่านายด้วย… ‪- เงียบเถอะ มิกะ
‪ขวาน
‪- เงียบไว้ ‪- คุณจะทำอะไร
‪- ตามพ่อมานะ ‪- ไม่ ทำไมเราต้องทำแบบนั้นด้วย
‪นี่ นิโคลัส!
‪ลูกไม่ควรมาที่นี่เลย ไม่ควรหนีมาด้วย
‪แต่ลูกเป็นลูกพ่อ และไม่ว่ายังไงพ่อก็อยู่ข้างลูก
‪ลูกยิ้มทำไม
‪ถึงยังไงพ่อก็ยังเป็นคนดี
‪ออกมาเร็ว ลิตเติ้ลคิพ
‪แผนเป็นแบบนี้
‪พ่ออยากให้ลูกขี่เรนเดียร์พาคิพกลับไปเอลฟ์เฮล์ม
‪แล้วลงใต้ไปเรื่อยๆ ‪อย่าหยุดจนกว่าจะถึงกระท่อม
‪- พวกมันกำลังหนี ‪- ไปเร็ว!
‪พวกมันจะหนีไปแล้ว!
‪- ลุกเร็ว ตื่นได้แล้ว! ‪- นิโคลัส
‪- โจเอลโว้ย! ‪- ไปเลย ลูก!
‪- ผมไม่ไปถ้าพ่อไม่ไป ‪- เร็วเข้า!
‪ทุกคนตื่นเร็ว เร็วเข้า ไปเลย!
‪- พวกมันกำลังจะหนี ‪- พวกมันพาเอลฟ์ไปแล้ว
‪โจเอล นิโคลัส!
‪คราวนี้ฉันไม่พลาดแน่!
‪เร็วอีก บลิทเซน เร็วอีก!
‪ตามให้ทัน!
‪โจเอล เราตกลงกันแล้วนะ!
‪อย่าให้พวกมันหนีไปได้!
‪พวกมันกำลังหนีไปแล้ว!
‪หนีให้พ้นล่ะ โจเอล!
‪เราต้องไปให้เร็วกว่านี้!
‪เรายังเร็วไม่พอ บลิทเซน!
‪นิโคลัส ข้างหน้า!
‪เร็วเข้า บลิทเซน แกมีมนตร์วิเศษอยู่ในตัว!
‪แบบนั้นแหละ เจ้าหนู แกจะทำได้แล้ว!
‪พ่อกำลังถ่วงลูก!
‪อีกนิดเดียว เอาเลย บลิทเซน!
‪ขอร้อง บินเลย บลิทเซน บิน!
‪- ไม่นะ พ่อ! ‪- พ่อรักลูก นิโคลัส
‪- อย่านะครับ ‪- ลูกมีความดีมากมายให้เผื่อแผ่
‪และนั่นดียิ่งกว่าสิ่งไหนๆ
‪ไม่นะครับ พ่อ!
‪พ่อ ไม่นะ พ่อ!
‪พ่อครับ ได้โปรด!
‪พ่อ ไม่นะ!
‪พ่อครับ!
‪- เป็นเรื่องที่แย่ที่สุดที่ผมเคยฟังเลย ‪- ฉันยังเล่าไม่จบนะ
‪ถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีทางจบแบบมีความสุขแน่
‪ก็ไม่เห็นจำเป็นนี่
‪ความสุขไม่ใช่เรื่องบังคับ ‪แล้วก็ไม่มีอะไรจบสิ้นลงทั้งนั้น
‪แหม งั้นก็สุขสันต์วันคริสต์มาสนะ ทุกคน
‪แต่ป้ารูธฮะ
‪มีอะไรจ๊ะ ม็อพเพต
‪นิโคลัสน่าสงสารจัง
‪ฉันรู้ ความเจ็บปวดที่เขาเจอมันเลวร้ายมาก
‪ความโศกเศร้าคือราคาที่เราต้องจ่าย ‪เพื่อแลกกับความรัก
‪และมันก็คุ้มค่าเป็นล้านๆ เท่า
‪นิโคลัส…
‪ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่นิโคลัสต้องทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪และพาลิตเติ้ลคิพกลับบ้านที่เอลฟ์เฮล์ม
‪ฟังนะ
‪ฉันรู้ว่านายคงคิดว่าพ่อฉันเป็นมนุษย์ไม่ดี ‪แต่ยังมีมนุษย์ดีๆ อยู่นะ
‪มนุษย์นั้นซับซ้อน
‪นิโคลัสพบว่าท้องถนนของเอลฟ์เฮล์มร้างผู้คน
‪ไม่มีวี่แววของเอลฟ์เลย
‪มาเธอร์ฮาร์เคอร์ส สำหรับข้อหากระทำ ‪อาชญากรรมรุนแรงต่อชาวเอลฟ์
‪เจ้าต้องโทษเนรเทศตลอดชีวิต
‪ท่านลงโทษเราได้
‪แต่ไม่มีวันพรากอุดมการณ์ที่เรายืนหยัดไปได้
‪ที่นี่เป็นบ้านของเรานะ
‪พอที!
‪เนรเทศ! พวกเจ้าทุกคนถูกเนรเทศ!
‪ท่านทำแบบนี้ไม่ได้
‪ข้าเพิ่งทำไป
‪เราไม่อาจยอมให้พวกเจ้าเป็นภัยต่อสวัสดิภาพ ‪และทำให้เราแตกแยกกันได้
‪พวกเราลืมบทเรียนเรื่องลิตเติ้ลคิพ ‪ที่น่าสงสารกันแล้วเหรอ
‪ทำไมท่านไม่ถามเขาเองล่ะ
‪ข้าจะไม่พูดอะไรมากหรอก
‪ผมว่าคงจบเท่านี้แหละ
‪ถ้าลิตเติ้ลคิพยังมีชีวิตอยู่…
‪งั้นความหวังก็ยังคงอยู่
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪เดี๋ยว
‪วางเขาลง เอาเขากลับมานี่
‪อวยชัยให้คิพ!
‪ปรับตัว เราต้องปรับตัว
‪เดี๋ยว! ข้าขอสั่งพวกเจ้าทุกคน!
‪- เขาพูดอะไรเหรอ ‪- ยังไม่ได้พูด แค่เคาะประตู
‪ก็ยังน่าตื่นเต้นอยู่ดี
‪มีอะไรเหรอ
‪โอ้ ลูกแม่!
‪ข้าขอโทษนะ แม่
‪ใช่เลย พ่อเจ้ากลับมาเมื่อไร เราได้คุยกันแน่
‪เจ้าเจอพ่อของเจ้าแล้วใช่ไหม
‪ฟังนะ
‪สิ่งเดียวในชีวิตที่เรียบง่ายและชัดเจน ‪คือความจริง
‪แต่มันก็อาจเจ็บปวดได้
‪ความเจ็บปวดจะมีวันหายไปไหม
‪ไม่หรอก
‪โกหกสักครั้งก็ไม่ได้เหรอ
‪แต่เจ้าเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันได้
‪แล้วมันจะทำให้เจ้าเข้มแข็งขึ้น
‪และนั่นคือความจริง
‪ข้าก็ยังไม่เข้าใจนักว่าเจ้าทำได้ยังไง
‪ช่วยเล่าให้ข้าฟังตั้งแต่…
‪เจ้าช่วยชีวิตลูกเรา
‪- เป็นใครก็คงทำแบบนั้นครับ ‪- แต่มีเพียงเจ้าที่ทำ
‪ไม่ต้องทำแกร่งมาก ยอมรับคำชมเถอะ
‪เราเป็นแค่ช่างทำลูกข่างธรรมดาๆ
‪เขาถ่อมตัวน่ะ
‪ลูกข่างของพวกเขาวิเศษเหนือใคร
‪เพื่อแสดงความขอบคุณ
‪เราอยากให้เจ้าเลือกสินค้า ‪ที่ดีที่สุดของเราไปได้เลย
‪ผมเคยมีของเล่นแค่ชิ้นเดียว
‪ตุ๊กตาหัวผักกาดน่ะครับ
‪- แม่เป็นคนทำให้ ‪- เป็นเรื่องเศร้าสุดๆ เลย
‪- เขากินมันด้วย ‪- เราต่างก็เคยทำสิ่งที่ต้องเสียใจ
‪มีของเล่นแค่ชิ้นเดียวเหรอ
‪ได้เล่นกับมันก็ทำให้ผมมีความสุข ‪และรู้สึกถึงความรักแล้ว
‪แค่นั้นก็มากกว่าที่เด็กคนหนึ่งจะต้องการ
‪- เดี๋ยวนะ ‪- มีอะไรเหรอ
‪ทำเพิ่มอีกได้ไหมครับ อีกเยอะๆ เลย
‪- ได้สิ แต่… ‪- จะต้องใช้ทุกสิ่งที่คุณมี
‪ทั้งของวิบวับ ของเรียงเป็นตั้ง ‪และของที่ไขลานได้
‪- และผมต้องขอยืมผ้าม่านนี่ด้วย ‪- เจ้าจะลักพาตัวเอลฟ์อีกคนใช่ไหม
‪- เปล่า เป็นอะไรที่ใหญ่กว่านั้นมาก ‪- เราจะเปิดร้านขายผ้าม่านเหรอ
‪- ใช่แล้ว เอาเลย ‪- เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว!
‪- ฉันยังกินชีสได้ไม่เยอะเลย ‪- ทำไมไม่บอกเล่า ข้าทำชีสกินเองนะ
‪แต่งงานกันเถอะจ้ะ
‪ไม่เป็นไร ทุกคน ข้าหมุนวงล้ออยู่
‪ล้ออยู่ด้านข้างนะ
‪- ขอบคุณครับ ไร้ที่ติเลย ‪- เอาล้อมาหน่อย
‪แบบนั้นแหละ ทุกคน ‪ทำได้ดีมากครับ ทำให้ดีต่อไปนะ
‪วิเศษมาก ขอบคุณครับ
‪ยังไม่เป๊ะ ลองดูใหม่นะ
‪ข้าเคยเห็นที่แย่กว่านั้น
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ผมอยากให้แม่มาเห็นจัง
‪นี่คือทุกอย่างที่แม่เคยหวังไว้
‪เหลืออีกห้านาทีนะ ทุกคน
‪- ห้านาที! ‪- เพิ่งลงสีเลย
‪สีฟ้าแทนสันติภาพ
‪สีแดงแทนความสุขสันต์
‪สีเขียวแทนความมหัศจรรย์ ‪และสีเหลืองทำให้ตาของข้าจั๊กจี้
‪เจ้าชอบไหม
‪ไม่ฉูดฉาดไปหน่อยเหรอ
‪- ฉันว่าไม่มีที่ติเลยละ ‪- รักเลยจ้ะ
‪เจ้าเรนเดียร์นั่นบินไปเองไม่ได้หรอกนะ
‪เอาละ ทุกคน ได้เวลาแล้ว เรามีเวลาไม่มาก
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส!
‪- เอานี่ไป ‪- ไม่ครับ ผมรับไว้ไม่ได้หรอก
‪เจ้าเป็นพวกเดียวกับเราแล้ว
‪เราจะให้เจ้าเป็นตัวแทนของเอลฟ์เฮล์ม ‪ทั้งที่แต่งตัวซอมซ่อไม่ได้ จริงไหม
‪พวกเขานับถือในตัวเจ้านะ รู้ไหม
‪พวกเราทุกคน
‪และไม่ใช่แค่เพราะเจ้าตัวสูงชะลูดด้วย
‪ไปเถอะ เอลฟ์เฮล์มคือบ้านของเจ้าแล้ว
‪จงออกไปและทำให้เราภูมิใจ
‪มีทั้งหมดเท่านี้
‪- ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับ ‪- บินปลอดภัยนะ
‪เรารับช่วงต่อเองครับ แล้วเจอกันนะ
‪เราหวังพึ่งเจ้าแล้ว
‪หยุดนะ!
‪มนุษย์ผู้นั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากเอลฟ์เฮล์ม
‪เขาพาเอลฟ์ตัวน้อยกลับมาหาเรา
‪ไชโยให้เลย
‪แต่ถ้าเป็นเด็กคนเดียวเทียบกับคนทั้งชุมชนล่ะ
‪เราต้องไม่ยอมให้สิ่งที่เราได้รับ ‪มาบังตาไม่ให้เห็นสิ่งที่อาจสูญเสีย
‪บ้านของเรา
‪วัฒนธรรมของเรา
‪ไม่ เป็นไปไม่ได้
‪เจ้าหนู เจ้าไปได้จี้นั้นมาจากไหน
‪เจ้าไปเอามาจากไหน
‪จากแม่ของผม
‪แม่สวมมันมาทั้งชีวิต
‪ข้าไม่เคยนึกเลยว่าจะได้เห็นมันอีก
‪นานมาแล้ว…
‪มนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่งระหกระเหิน ‪เข้ามาในหมู่บ้านเรา…
‪เหนื่อยล้าและหลงทาง
‪เรารับนางเข้ามา
‪นางจิตใจดี เปี่ยมด้วยความรักและความหวัง
‪นางกลายเป็นเพื่อนของเรา…
‪เพื่อนของข้า…
‪จนกระทั่งวันที่หิมะละลาย ‪และนางกลับสู่บ้านตนที่อยู่ทางใต้
‪พกช็อกโกแลตไปเต็มกระเป๋า
‪ช็อกโกแลตทั้งหมดของข้าก็อยู่ในนั้น
‪เท่าที่ข้าจำได้ ไดเมลซ่า
‪เคยมีช่วงเวลาที่ท่านรักมนุษย์ยิ่งกว่าสิ่งใด
‪แต่นางจากไปโดยไม่ล่ำลาสักคำ
‪แม่ไม่เคยลืมเลยนะครับ
‪แม่เล่าเรื่องเอลฟ์เฮล์มให้ผมฟังทุกคืน
‪มันอยู่ในใจแม่เสมอ
‪ลูมิ
‪เราเรียกนางว่าลูมิ
‪ลูมิ
‪เด็กหญิงผู้เคยมาเยือน แต่อยู่ได้เพียงไม่นาน
‪ข้าเห็นนาง
‪ข้าเห็นนางในตัวเจ้าได้เลย
‪แม่ผมเล่าว่าเอลฟ์เฮล์ม
‪เป็นดินแดนที่เปี่ยมด้วยความหวัง ‪และความสุขที่สุดในโลก
‪และมันควรกลับไปเป็นแบบนั้น ‪โดยเฉพาะในวันคริสต์มาส
‪วันที่แม่เอามาตั้งเป็นชื่อผม
‪นางเรียกเจ้าว่าคริสต์มาสสินะ
‪เรายังพอมีเวลาก่อนจะถึงวันสำคัญนะ
‪เราควรทำให้มันเป็นวันที่ดีที่สุด
‪พร้อมไหม เพื่อนยาก
‪พร้อมตั้งแต่เกิดแล้ว
‪นายพูดกับเจ้าเรนเดียร์สินะ
‪เร็วอีก บลิทเซน เร็วขึ้นอีก!
‪แล้วเจอกันใหม่นะ สหาย!
‪บินให้สนุกนะ ฟาเธอร์คริสต์มาส!
‪ตรงนั้น บลิทเซน ข้างล่างนั่น!
‪ฉันว่าฉันทำหางตัวเองงอละ
‪ใครน่ะ
‪มีอะไรอยู่ในถุงใบนั้น
‪ความหวัง เวทมนตร์และสิ่งมหัศจรรย์พ่ะย่ะค่ะ
‪องครักษ์!
‪เดี๋ยว สิ่งที่พระองค์เพียรตามหาไงพ่ะย่ะค่ะ ‪การค้นพบที่จะจุดประกายความหวังอีกครั้ง
‪อ๋อ นั่นน่ะเอง
‪ข้าเกือบถอดใจไปหมดแล้ว
‪ได้เห็นม้าที่มีคนเอาเขาไปปักบนหัวมันบ่อยๆ เข้า ‪เจ้าก็จะเริ่มไม่ไว้ใจใคร
‪เดี๋ยวพ่ะย่ะค่ะ
‪องครักษ์!
‪เลิกเรียกสักที
‪- ข้าว่าไม่มีใครอยู่ข้างนอกหรอก ‪- แค่ลองดูก่อน ได้โปรด
‪ก็ได้ เอาสิ เอาให้ข้าดูเลย
‪ดูไม่ค่อยมีมนตร์วิเศษเท่าไรนะ
‪มันจะได้ผลยังไงกัน
‪เราจะเริ่มจากหลังนั้น
‪พระราชาช่วยยันขาสามัญชนได้ไหม
‪องค์นี้ทำได้
‪เข้ามาได้ยังไงพ่ะย่ะค่ะ
‪- แล้วยังไงต่อ ‪- ดูนะ
‪โฮะ โฮะ โฮะ
‪นิโคลัสแสดงให้พระราชาได้เห็นว่า ‪มันไม่ได้เกี่ยวกับของขวัญ
‪ถึงแม้พวกมันจะวิเศษมากก็ตาม
‪แต่เป็นเรื่องของสิ่งที่แฝงอยู่ในนั้น
‪ชิ้นนี้สิ
‪เรามอบในสิ่งที่เรามีเพื่อแสดงออกว่าเราห่วงใย
‪จากนั้นเราก็แบ่งปันความสุขร่วมกัน
‪แล้วความสุขนั้นก็งอกเงยเป็นความหวัง
‪สู่บ้านทีละหลัง จนกระทั่งกระจายทั่วดินแดน
‪ข้าขอสิ่งใหม่ๆ
‪เจ้ากลับนำสิ่งที่เราหลงลืมว่ามีอยู่แล้วมาให้
‪ขอบคุณนะ
‪- งั้นก็โชคดีนะพ่ะย่ะค่ะ ‪- ไปนะครับ
‪- นั่นเจ้าคิดว่าจะไปไหน ‪- กระหม่อมเสร็จเรื่องที่นี่แล้ว
‪เสร็จแล้วเหรอ
‪กระหม่อมเสนอแนวคิดไปแล้ว ‪ทำให้ทอดพระเนตรแล้วว่าแบบไหนถึงได้ผล
‪- ข้าเลยต้องมอบหมายให้คนทำหน้าที่ไง ‪- เยี่ยมเลย
‪เยี่ยม เจ้าเริ่มได้เมื่อไร
‪ข้าแทบไม่รู้จักเจ้า แต่ดูเหมือนว่า
‪ถ้าจะมีใครสมควรได้รับความสุขล้น ‪จากการแจกจ่ายความรักและเป็นที่รัก…
‪คนนั้นก็คือเจ้า สหายตัวน้อย
‪อีกอย่างมันก็แค่ปีละวัน
‪เราจะเรียกมันว่าอะไรดี
‪ไม่เห็นยาก วันนิโคลัสกับมิกะ หนูพูดได้ของเขา
‪พอจะคิดชื่ออื่นออกไหม
‪ทรงรู้ไหมว่ายังมีใครอีกที่ต้องการ ‪เวทมนตร์เพื่อให้มีศรัทธา
‪ใครเหรอ
‪- หัวขโมย! ‪- เผ่นเร็ว!
‪หัวขโมย!
‪- ผู้บุกรุก! ‪- ไปกันเลย!
‪ไงฮะ ป้าคาร์ลอตต้า!
‪ผมเอง นิโคลัส
‪ผมขี่เรนเดียร์บินได้ แล้วหนูของผมก็พูดได้แล้ว
‪แต่นแต๊น
‪- และดูสิ เราพาเพื่อนมาด้วย พระราชาละ ‪- สวัสดี
‪สวัสดีเพคะ
‪ผมแค่กลับมาบอกป้าว่าเวทมนตร์มีจริงนะ
‪ใช่แล้ว มีจริงเลยละ!
‪กระเป๋าไง
‪โอ้ จริงด้วย ลองดูในกระเป๋าสิครับ
‪ขอบใจนะ นิโคลัส!
‪กระสอบแทบไม่เหลือของเล่นแล้ว
‪แต่สำหรับนิโคลัส การผจญภัยเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
‪แล้วจากนั้น พระราชา
‪หนู
‪เรนเดียร์
‪และเด็กชายที่ชื่อคริสต์มาส
‪ก็ได้บินหายกลับไปบนท้องฟ้า
‪ผมไม่เข้าใจอะ
‪ปีหน้าอาจเข้าใจก็ได้
‪- ไม่เอาน่า ง่ายจะตาย ใช้… ‪- เดี๋ยว ผมคิดเองได้
‪ผมเข้าใจแล้ว
‪เราขอฟังเรื่องอื่นอีกเร็วๆ นี้ได้ไหมครับ
‪ได้ทุกเมื่อที่พวกเธอต้องการเลย
‪พรุ่งนี้เลยดีไหมคะ
‪เฮ้ ทำอะไรกันอยู่
‪- เลยเวลานอนแล้วนี่ ‪- พ่อฮะ
‪ผมว่าปีหน้าเราให้ฟาเธอร์คริสต์มาส ‪ทำหน้าที่ของเขาได้แล้วละ
‪- ได้สิ เอาเป็น… ‪- พ่อ
‪พ่อไม่ได้…
‪- พ่อไม่ได้… ‪- ทุกอย่างมีหนทางของมันเสมอ
‪เมื่อค่ำคืนที่มืดมิดที่สุดจบลง
‪ตะวันจะขึ้น
‪แล้วเช้าวันคริสต์มาสจะกลับมาอีกครั้ง
‪วันที่ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นได้
‪ผม…
‪แม่คงชอบแบบนี้แน่
‪แม่จะไม่มีวันกลับมาอีกแล้วใช่ไหมฮะ
‪จ้ะ แต่พวกเธอคือความทรงจำ ‪ที่ดีที่สุดของแม่เธอแล้ว
‪- ป้ารูธคะ ‪- จ๊ะ
‪วันคริสต์มาสมีจุดเริ่มต้นแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ
‪ต้องใช่สิ ใช่อยู่แล้ว เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยโกหก
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์