Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX I STUDIOCANAL PREZENTUJĄ
Wesołych świąt.
Pracuję nad tym.
Jasne.
- Wykluczone. Jest okropna. - Nieprawda.
- Jest niemiła. - Nieco nietaktowna.
- A do tego stara. - Bardzo stara.
Tylko ona mogła przyjść.
- Idę do łóżka. - Ja też.
- Nie. Ona was położy. - Nic z tego.
Będziemy mieć koszmary.
- Nic nie mówisz, Mop. - Ja już mam koszmary.
Dzieciaki, bardzo mi przykro, że muszę iść do pracy,
ale wrócę jak najszybciej.
Wasza mama kochała ciocię, więc spróbujmy…
Cześć.
Okropnie wyglądasz.
Ciociu Ruth. Ciebie też miło widzieć.
Nie widzę choinki.
- Ani dekoracji. - W tym roku z nich zrezygnowaliśmy.
To błąd.
Dzień dobry, dzieci.
Jak się miewamy?
Świetnie.
Pokażcie mi się.
- Wiedziałam, nadal macie złamane serca. - Ja nie.
- Ja też. - A ja mam.
Ale i tak kocham mamusię złamanym serduszkiem.
Mają się świetnie.
- Jesteś strasznie stara. - Tak.
Zdaję sobie z tego sprawę.
Nie rozumiem, czemu musimy posłuchać.
Bo wszechświat składa się z opowieści, a nie z atomów.
- To nieprawda. - A jednak, bo ja nigdy nie kłamię.
Wysłuchacie opowieści.
Potem położycie się spać i będzie Gwiazdka.
Ale my nie chcemy, żeby była Gwiazdka.
W takim razie wiem, co wam dziś opowiem.
Wszyscy wygodnie się ułożyliście?
Oby, bo zaczynam.
Może trudno w to uwierzyć,
ale dawno temu nikt nie wiedział o Gwiazdce.
W tamtych czasach pośród finlandzkiego lasu
żył sobie zwykły chłopiec imieniem Nikolas razem ze swoim ojcem,
skromnym drwalem, który był akurat nieco zajęty.
Bądź lasem.
Nie wiem, co to znaczy.
Masz się nie ruszać.
Kiedy powiem „biegnij”, pobiegniesz.
- Mam przestać być lasem. - Tak, i biec jak najszybciej.
Nie zostawię cię.
Więc biegniemy razem!
Dalej!
Biegnij!
Ledwie zażegnawszy jeden kryzys,
Nikolas wrócił z ojcem do ich chatki w lesie.
To były trudne czasy dla ojca i syna. Ledwo wiązali koniec z końcem.
Chwilka. Przepraszam, że przerywam.
- O co chodzi? - Gdzie jego mamusia?
Zmarła.
Dwa lata wcześniej. Obawiam się, że przyczynił się do tego niedźwiedź.
Niedźwiedź zjadł jego mamę. Załapaliśmy.
W tamtych czasach Finlandia była bardzo niebezpieczna.
I wciąż jest.
Ale pomimo trudności,
Nikolas żył nadzieją, zwłaszcza przed snem.
- Opowiesz mi bajkę, tato? - Tylko nie znowu.
Czemu nie?
Nie ja powinienem ją opowiadać.
Ale mamy już nie ma.
Dobrze, opowiem ci o Elfhelm.
Dawno temu, w miejscu niewiele różniącym się od tego,
mieszkała młoda dziewczyna o imieniu Lumi.
Pewnego dnia, zbierając żołędzie w lesie,
Lumi się zgubiła.
Próbowała znaleźć dom, ale coraz bardziej się od niego oddalała.
Przeskoczyła rzekę, biegła w blasku księżyca,
przeszła spiczastą górę,
a potem zjechała w dół zbocza tuż obok…
Śpiących olbrzymów.
Tuż obok śpiących olbrzymów i przeszła po niebie.
Do miejsca, gdzie śnieg był miękki niczym obłoki.
I co było potem?
Lumi była już wyczerpana,
gdy natrafiła na tajemną wioskę zwaną Elfhelm.
Żyły w niej elfy, najszczęśliwsze istoty
w najbardziej magicznym miejscu na świecie.
Lumi została tam aż do roztopów,
kiedy mogła wreszcie wrócić do domu na południu
z czekoladkami w kieszeniach.
Wierzysz w tę opowieść, prawda?
Koniec jest naciągany. Czekolada by się rozpuściła.
A reszta?
Magia i elfy?
Nie widziałem ich.
Ale wierzysz w nie.
Mama wierzyła. A dla niej wiara stała na równi z wiedzą.
Co to było?
- Brzmiało jak pisk. - Raczej skrzypnięcie.
To był zdecydowanie pisk.
- To przesada. - Przesuń się, Nikolasie.
Mysz! Mamy w domu mysz.
Tato, zostaw ją!
Tato.
- Ukradnie nam jedzenie. - Jakie jedzenie?
Nie!
Tam jest! Mamy ją.
Proszę, tato. Nie zabijaj jej.
Proszę.
Dużo o tym myślałem i postanowiłem nazwać cię
Miika.
I nauczę cię mówić.
Chłopiec.
Mysz.
Mama zawsze powtarzała,
że wiara w siebie to już połowa sukcesu.
Drzewa.
Może to jeszcze nie połowa, ale jakiś początek.
Aż pewnego dnia wydarzyło się coś, co rozświetliło mrok długiej zimy.
Wezwanie od samego króla.
Na zaproszeniu były tylko dwie osoby,
ale Nikolas nie widział nic złego w zabraniu ze sobą towarzysza.
Idziemy na spotkanie z królem.
Królem.
- Jest zbyt przejęty, żeby mówić. - Niepotrzebnie.
Czemu? Uwielbiasz króla.
Oczywiście, że tak.
To wspaniały człowiek, zasługuje na to, co ma.
Ale my też na to zasługujemy. Jak każdy.
- Radzimy sobie z tym, co mamy. - Mamy niewiele.
Mamy siebie.
I to jest wspaniałe.
Ale chcę więcej.
Jego Wysokość, król!
Witam wszystkich. Dziękuję za przybycie.
Wszystko w porządku? Podać wodę?
Zadzwonię dzwonkiem i ktoś ją przyniesie.
Nie? Na pewno? No dobrze.
Wiemy, że czasy są ciężkie. I to niezwykle ciężkie.
Nie pamiętam już, kiedy się uśmiechałem. A wy?
Nie mamy powodów do uśmiechu.
Wszyscy jesteśmy przygnębieni.
Wszystkim czegoś brakuje i chyba wiemy czego.
- Opieki zdrowotnej. - To byłoby coś.
Jest to jakiś pomysł, ale nie to…
Godnej płacy!
To też warto omówić.
Uczciwych rządów? Jedzenia, by wszystkich wykarmić?
Może po prostu powiem, czego moim zdaniem nam brakuje.
Nadziei. Wszyscy potrzebujemy nadziei.
Odrobiny magii, która dodałaby nam sił.
Zebrałem was tu, bo jesteście moimi najwytrwalszymi poddanymi.
Ty nie.
I proszę was, żebyście udali się na krańce naszego królestwa.
Idźcie nawet dalej
i wróćcie z czymś, co przywróci nam nadzieję.
Na misji skupione będą oczy całego kraju.
O nie.
Wynagrodzę wysiłki każdego, kto na nią wyruszy.
Droga może być niebezpieczna.
Niektórzy z was umrą. Zapewne większość.
Ale jeśli wam się uda, czeka was pokaźna nagroda.
Mam cię!
Brać go!
Wybacz mu, panie.
Błagam cię.
Wybacz, Wasza Wysokość. Chłopak buja w obłokach.
Szczęściarz.
Co dostałeś?
Kilka miłych słów, które osłodzą mi ten miesiąc.
Chodzi mi o pieniądze.
Nie wiem.
To pół korony. Przez tydzień wykarmisz za to mysz.
Widelec.
Szyszka.
Łyżka.
Proszę, powiedz coś. Cokolwiek.
Anders?
Tak, to ja.
Niedźwiedź omal nas nie zabił. Dziękuję.
Musimy pogadać. Możesz odesłać chłopaka?
- Mamy tylko jedną izbę. - I chcę posłuchać.
Możemy porozmawiać na zewnątrz. Pożyczę ci czapkę.
Jakoś przeżyję.
Jak myślisz, o co chodzi?
Nikolasie,
wyruszę na królewską misję.
- Wyjeżdżasz? - Nie na długo.
- Na dwa miesiące. - Dwa miesiące?
Może trzy. Wrócę, nim się obejrzysz.
- Będzie warto. - Dać światu nową nadzieję?
Odebrać nagrodę.
Ale czy nadzieja i cuda nie są nagrodą?
Nagrodą są pieniądze.
A pieniądze oznaczają jedzenie i ubrania, które zapewnią ci życie.
Życie, jakie obiecałem ci dać, stojąc nad grobem twojej matki.
Nikolasie, proszę.
Nikolasie!
Dokąd pójdziesz?
Anders zbiera grupę.
Udamy się na Daleką Północ, żeby odszukać Elfhelm.
- Elfhelm! - O ile istnieje.
- Istnieje. Zabierz mnie. - To niebezpieczne.
- Wiele nocy spędzimy na mrozie. - Uwielbiam mróz.
Na północ od Seipajarvi jest tyko lód, jeziora i ośnieżone pola.
Uwielbiam je.
Dalej jest trudniej, dlatego nikt nie dotarł na Daleką Północ.
Nikt tam nie dotarł, bo nie znają drogi.
Słowa bajki są nieprecyzyjne i ledwo je pamiętasz.
Proszę cię. Wiem, że mogę pomóc.
Proszę.
Wyruszam o świcie.
Będę tęsknić, Gwiazdko.
Nie mówiłeś, czemu mama tak mnie nazywała.
Nie powiedziała mi.
To tylko słowo. Nie musi nic znaczyć.
Drogi bracie, dziękuję za szczodrą propozycję
opieki nad dzieckiem.
Kto się mną zajmie?
Czysta radość z czasu spędzonego z moim bratankiem to odpowiednia zapłata.
Ale jeśli nalegasz, na pewno dojdziemy do porozumienia.
Bez obaw. Napisałem do siostry.
Podpisano, twoja kochająca siostra.
Nie ciotka Carlotta.
Odmówisz jej tej przyjemności? Jest samotna.
Ciekawe czemu.
Bracie!
Niezmiernie mnie ucieszyła twoja wiadomość.
Wiedziałem.
Żeby tu dotrzeć, zrobiłam sobie wspaniałą, długą przechadzkę.
Sprytnie to sobie wymyśliłeś, żeby zbudować chatkę na końcu świata.
Nikolasie, miło cię widzieć.
Ciebie też, ciotko Carlotto.
Ciociu, proszę. Jesteśmy szczęśliwą rodziną.
Szybciej. Ładuj.
Pożegnaj się, drwalu.
Nie pożałujemy.
Nieprawda.
Drwalu, już czas.
Tato.
Dobrze. Jestem gotów.
Tato, zaczekaj.
Twój nóż.
Weź to.
Mama zrobiła ją dla ciebie.
Mówiła, że kiedyś mi się przyda.
Teraz musi zapewnić ci ciepło i bezpieczeństwo.
I oślepić mnie?
Kocham cię.
Nareszcie. Cóż za harmider.
Teraz…
zostaliśmy tylko we dwoje.
- Ciotka Carlotta zmieniła się… - Zaczekaj.
Tak?
- Zobaczy jeszcze tatę? - Tak.
Obiecujesz?
Ja nie kłamię. Mogę kontynuować?
No raczej.
Ciotka Carlotta zmieniła się, tak jak obawiał się Nikolas.
Na dwór! Rusz się! Idź, potworze.
Pierwsza zasada: nie możesz tu spać. Potrzebuję prywatności.
- Jest tak zimno… - Nie pyskuj.
- Nie… - Nie pyskuj!
- Jest zimno. - Właśnie to robisz.
Druga zasada: żadnych szczurów.
To nie jest szczur, tylko mysz.
To obrzydliwy, miniaturowy szczur!
- Zostaw go! - Ty brudna, mała bestio!
Miika! Nie!
I żadnych obrzydliwych, zgniłych warzyw!
Moja lalka z rzepy! Mama ją dla mnie zrobiła.
Spójrz, ma twarz.
„Spójrz, ma twarz”. Zapomniałam, jak bardzo nienawidzę dzieci.
Widziałeś, Miika? Trzeba pomyśleć życzenie.
Moim jest, żeby tacie udało się wrócić z czymś magicznym.
Potrzeba nam tego.
Tym, którzy czekają, czas się dłuży.
Im dłużej Nikolas czekał, tym chudszy się stawał.
- Czy to ty tak okropnie hałasujesz? - To mój brzuch, ciotko Carlotto.
Przestań narzekać. Jestem głodniejsza od ciebie.
- Zjadasz moje śniadanie. - Nie smakuje mi. Nawet śnieg jest lepszy.
Nie możecie mieć w domu smakołyków, takich jak marcepan czy ciasto?
Czekolada.
- Czemu nie mogę zjeść czekolady? - Bo te rzeczy nie spadają z nieba.
Życie byłoby wtedy o wiele lepsze.
Dom to nie miejsce. To uczucie.
Gdy dni zmieniały się w tygodnie, a ojciec nie wracał,
Nikolas zaczął się zastanawiać, czy jeszcze go doświadczy.
Nikolasie.
Jesteś.
Ugotowałam dla ciebie zupę.
Naprawdę?
Z czego?
Z miłości.
Pięknie, bardzo dobrze.
Wcinaj.
- Nie powinnam była tu przyjeżdżać. - Możesz wrócić.
Mam Miikę i lalkę z rzepy od mamy.
Poradzę sobie.
Zabawne, że akurat wspomniałeś o tym
czymś.
Nie! Jak mogłaś to zrobić?
Jesteś sentymentalnym głupcem. Zupełnie jak twoja matka.
Nie waż się tak o niej mówić! Była dobra i troskliwa…
I naiwna! Jak twój ojciec uganiający się po lesie za bajkami,
przez które też zginie.
Każdy wie, że elfy nie istnieją.
Nieprawda.
I że nie ma takiego miejsca jak Elfhelm.
- Nie! - Zabieraj to z domu!
- Nie! - Ty bachorze!
Jest zniszczona.
Przez rzekę,
w blasku księżyca,
przez spiczastą górę,
obok śpiących olbrzymów…
Elfhelm.
I tak oto Nikolas znalazł cel.
Miał misję.
Znajdę ojca i dam mu mapę.
To długa, grożąca śmiercią podróż na Daleką Północ.
Nie musisz iść.
Czasem cieszę się, że nic nie rozumiesz.
Drzewa.
Dwaj przyjaciele rozpoczęli podróż…
Drzewa.
…zostawiając niedolę za sobą i zmierzając w nieznane.
Na Daleką Północ.
Chłopcze.
Dzień dobry.
Dokąd idziesz, tajemniczy chłopcze z myszą na ramieniu?
Idę pomóc ojcu.
Wyruszył z ekspedycją na Daleką Północ.
Jesteś za mały, by komukolwiek pomóc.
A Daleka Północ jest niebezpieczna.
Nie, poszli szukać Elfhelm.
Nigdy w nic nie wierz, zwłaszcza w bajki
o magicznych miasteczkach z malutkimi, szczęśliwymi ludźmi.
Lepiej rzuć się z mostu. Będziesz mniej cierpiał.
Nikolas parł naprzód, mając do dyspozycji tylko mapę.
Przemarznięty i głodny.
W głowie dźwięczały mu słowa starej kobiety.
Myli się, prawda?
Znajdziemy go. Wiem, że tak.
Musimy…
Musimy tylko się tam dostać.
Tędy.
Wierzysz w magię?
Ja chyba przestałem.
Gdybyś potrafił udowodnić, że magia istnieje i jest niesamowita,
to byłaby dobra chwila.
Chłopiec.
Mysz. Drzewo. Piłka. Łyżka.
Miika, ty mówisz.
Oczywiście. Umiem też latać.
Żartuję. Myszy nie latają, to absurd.
- Czemu nic nie mówiłeś? - Chciałem budować zdania.
Ale przy twoim systemie nauki po jednym słowie zajęło to wieki.
Czy możemy porozmawiać o czymś niezwykle ważnym?
- O czym takim? - O serze.
Czy on istnieje?
Nigdy go nie widziałem. Ale nie mówię, że w niego nie wierzę.
Wolałbym go skubnąć, niż w niego wierzyć…
To ogień, prawda?
Drzewa.
Idziemy wśród ośnieżonych drzew.
Co to jest? Wiewiórka.
Martwa, zamarznięta wiewiórka.
Dziwne słowo, co? Wiewiórka.
Cześć, jestem małą wiewiórką.
Jak nazywa się straszne, wielkie coś na czterech nogach i z rogami na głowie?
- Jak to się nazywa? - Nie wiem. Renifer?
- Właśnie tak. Renifer. - Czemu pytasz?
Bez powodu, ale jeden naciera wprost na nas!
Podnieś mnie! Biegnij!
Trzymaj się.
- Chyba jest ranny. - No i?
Spójrz, strzała.
Olej to. Jestem pewien, że sama wypadnie.
- Zostaw to. To nie nasz problem. - Nie mogę.
Teraz już nasz.
Spokojnie. Już dobrze.
Widzisz?
Nic ci nie zrobię.
- Tak, głaszcz go. - Spokojnie.
Anders, myśliwy.
Jesteś gotów? Na trzy.
Raz, dwa…
Spokojnie. Już dobrze.
Widzisz? Nie masz się czym martwić.
Grzeczny renifer. Miłego dnia.
Serwus, stary.
Poszło lepiej, niż sądziłem. Myślałem, że obaj zginiemy.
Sio!
Nie chcesz z nami iść. Przed nami długa droga.
Mam wejść ci na grzbiet?
- Co tu się dzieje? - To „tak” po reniferzemu?
- Załóżmy, że „nie”. Co ty na to? - Chyba nie mamy wyboru.
Po co uczyłeś mnie mówić, skoro nie słuchasz?
Nie. Zdecydowanie nie… A jednak wsiadamy.
Spójrz, Miika!
Bardzo spiczasta góra. Jesteśmy już blisko.
Nie mogę nazywać cię reniferem. Nadam ci imię.
To zły pomysł. Tak skończyłem jako Miika.
Gdy byłem mały, jeździłem z mamą na saniach wokół Jeziora Fircyk.
- Co powiesz na takie imię? - Jakie? Jezioro czy Fircyk? Czy oba?
Chodzi ci o oba? To chyba lekka przesada.
Naprzód, mój wierny Jezioro Fircyku.
- Miika. - Co?
Spójrz.
Śpiące olbrzymy.
- Jesteśmy coraz bliżej. - Czego?
Elfhelm.
Mojego ojca.
Ale po drugiej stronie góry
znaleźli tylko nieskończoną ilość śniegu.
Elfhelm nigdzie nie było widać.
Nie rozumiem.
Musieliśmy źle skręcić. Nic tu nie ma.
Nic tu nie ma?
Jak to? Czy nie taki był plan?
Co teraz zrobimy?
Nikolas, co my zrobimy?
Fircyku, tam!
A potem sprawy przybrały zły obrót.
Tata.
Czy to jego nóż?
Nikolas poczuł przytłaczające zwątpienie.
Misja zakończyła się dla niego fiaskiem.
Co się stało, Nikolas?
Próbowałem go znaleźć, ale się nie udało.
Temperatura gwałtownie spadła.
Jestem zmęczony.
Mróz przeszywał powietrze.
Nikolas.
Serce Nikolasa zwolniło,
chłopiec z trudem łapał oddech.
Zrobił wszystko, co w jego mocy.
Ale to nie wystarczyło.
Jak myślicie? Skończymy dziś na tym? Robi się późno.
Mogę wrócić za rok.
Żartuję. Lecimy dalej.
Nikolas leżał w śniegu
zmarznięty i zapomniany.
Nikolas. Obudź się, proszę.
Nikolas.
Wtem rozległy się odgłosy.
Słyszysz? Ktoś się tu zbliża.
Idą z pomocą. Nic nam nie grozi. Jesteśmy…
Już po nas.
- Ale ma dziwne uszy, dziadku. - Trudno przywyknąć do ludzkich uszu.
To człowiek. Zje nas?
Nie. Nic nam nie grozi.
- A to, co spotkało… - Należy pomagać tym w potrzebie.
Nawet jeśli są ludźmi.
Gdzie ja jestem? Kim jesteście?
- Jestem Tycia Noosh. - A ja Ojciec Topo.
Jestem prapradziadkiem Noosh, choć ciężko w to uwierzyć.
Czy ja umarłem?
Nie, dziadek rzucił na ciebie mały czaromar.
- Co to jest czaromar? - Właśnie?
To czar pełen nadziei.
Miałem nadzieję, że nabierzesz sił, ogrzejesz się, będziesz zawsze bezpieczny.
Zawsze bezpieczny? To niemożliwe.
Nigdy nie używamy tego słowa.
Niemożliwość jest możliwością, której jeszcze nie rozumiesz.
A teraz musimy znaleźć się jak najdalej od ciebie.
A ty musisz opuścić Elfhelm.
Elfhelm? Wioskę elfów?
- Jeszcze tam nie dotarłem. - Ty głuptasie.
Stoimy na krańcu ulicy Siedmiu Zakrętów, najdłuższej ulicy w Elfhelm.
Przepraszam, ale to jakieś odludzie.
Jest tu tylko śnieg.
Czy on jest ślepy?
Nie potrafi patrzeć.
Ryzykowałem wszystko, by znaleźć Elfhelm.
Musicie mi je pokazać.
Tylko raz.
Żeby coś zobaczyć…
trzeba w to wierzyć.
Naprawdę wierzyć.
Śmiało.
Postaraj się
i sprawdź, czy zobaczysz to, czego szukasz.
Śmiało.
Uwierz!
Elfhelm.
Ja cię kręcę. Co to jest?
Elfhelm.
- Spójrz tylko! - Niesamowite!
Będę szczery, mały. Nie sądziłem, że nam się uda.
Skoro już zobaczyłeś nasz dom,
zabierz swojego renifera i mysz i idźcie stąd.
Nie znajdziesz tu tego, czego szukasz.
Chcę znaleźć ojca. Przebyłem długą drogę, żeby dać mu tę czapkę.
- Z drogi! Ruchy. - Prędko.
Już jesteśmy spóźnieni.
- Tutaj. - Wracać do roboty!
Czemu się chowamy?
Nie teraz.
MAŁY KIP WCIĄŻ ZAGINIONY
- Kto to Mały Kip? - Co?
Kim jest Mały Kip?
Głupku!
Musimy iść.
- Zatrzymać ją! - Tędy.
Przestań się szczerzyć!
Tamtędy.
Nic nie rozumiem.
Myślałem, że to najszczęśliwsze, najbardziej magiczne miejsce.
- Tak było. - I znów będzie.
- My w ruchu oporu w to wierzymy. - W ruchu oporu?
- Co masz na myśli? - Szybko, wchodź.
No już!
Posłuchaj, człowieku…
gdy tam wejdziesz, po prostu…
Sam zobaczysz.
Gdzie wejdę?
Podaj mi rękę.
Wesołych świąt!
Jeszcze jeden obrocik!
Wesołych świąt!
Proszę bardzo.
Gwiazdka!
Oto ruch oporu.
Przeciwko rozsądkowi?
Wesołych świąt!
Nikolas, co to jest?
To piernikowe miasteczko!
Niesamowite. Cześć, ślicznotko.
Zaczekaj. Zaraz wracam.
Nie wiem, czym są święta, ale uwielbiam je.
Nikolas, zgadnij, kto pożarł krzesło.
Spokojnie, to cukrowa szyba. Jestem cały i pełen.
- Częstuj się. Są pyszne. - Już nic nie wcisnę.
Mamy Gwiazdkę!
- Pycha. - Daj gryza.
- Ojcze Topo. - Tak?
- Czy mówili coś o Gwiazdce? - Tak, to przyjęcie gwiazdkowe.
Czym jest Gwiazdka? Tak nazywała mnie mama.
Co, proszę?
Zapytałeś właśnie, czym jest Gwiazdka?
- Tak. - Przepraszam za niego.
Jest całkiem zielony. Gwiazdka to piernikowe miasteczko, prawda?
W życiu nie słyszałam nic smutniejszego.
Gwiazdka to najcudowniejszy dzień, w którym ludzie są życzliwi.
Pogodni i uśmiechnięci.
To dzień, w którym liczy się serdeczność.
Dlatego nie pozwolimy im jej nam odebrać.
Wystarczy, Tycia Noosh.
Pomówmy o łatwiejszych sprawach.
My się już przedstawiliśmy, pora na was.
- Miika. - Jestem Nikolas.
Od razu poprawiło mi to humor. Brzmi jak Nekilas.
Wielkie nieba. Rzeczywiście. Nekilas.
Nekilas.
Nekilas to coś złego, bo…
To cuchnąca kiełbasa, którą jedzą tylko trolle.
Trolle też istnieją?
Nalot! Uciekajcie!
- W nogi! - Wszyscy na ziemię!
- Słyszeliście elfa. Na ziemię. - Nie celuj tym we mnie.
Wybacz, mamo.
Co się dzieje?
Czyli plotki są prawdziwe.
Niektóre elfy wciąż chcą świętować.
- Matko Vodol… - Milcz!
Niczego się nie nauczyliśmy?
Czy cierpienia ostatnich miesięcy nie uczyniły nas choć trochę mądrzejszymi?
Czy całkowicie ignorujecie nowe zasady…
Kto, a raczej co, to jest?
- Jestem… - Jestem Miika.
- Myszy pani nie widziała? - Widziałam. Nie mówiłam o tobie.
Proszę wybaczyć.
- Jestem Nikolas. - To nie było jasne.
Jestem człowiekiem.
To też widzę. Po prostu nie mogę w to uwierzyć.
Ojcze Topo, o ile się nie mylę, a nie zdarza mi się to,
byłeś na ostatnim zebraniu rady.
Owszem, byłem.
Na spotkaniu wprowadzono nowe zasady dla elfów.
Najważniejszą, której nie wolno łamać,
jest absolutny zakaz przyprowadzania tu jakichkolwiek ludzi.
Nie przyprowadziłem go tutaj.
Znalazłem go.
Na skraju śmierci.
Rzuciłem więc mały czar nadziei.
Czaromar.
Na człowieka.
Tyciuteńki.
Ty głupcze.
Kto wie, jaką uwolniłeś moc!
Błagam, tylko tak mogłem go uratować.
Nie zapominajmy, jak było dawniej.
Jesteśmy elfami. Wykorzystujemy moce do czynienia dobra.
I co nam po tym, skoro nas atakują?
Musimy się przystosować.
Musimy wysłać jasny sygnał,
że nikt z zewnątrz nie jest tu już mile widziany.
To na tym podeście wybrano mnie do dzierżenia tej laski.
Na władczynię Elfhelm.
Szczerze mówiąc, Matko Vodol…
Zamilcz!
A teraz, człowieku, powiedz mi, po co tu przyszedłeś.
- Szukam ojca. - Ojca?
Tak. Udał się do Elfhelm w poszukiwaniu magii.
Nie musi wiedzieć.
Czy przypadkiem nie podróżował z grupą innych mężczyzn?
Tak. Widziałaś go? Czy dotarł do Elfhelm?
Był tu cały i zdrów. Był jednym z nich.
Co mu zrobiłaś?
Zaufałam mu.
Jak my wszyscy.
Czemu by nie?
Kiedyś człowiek złożył nam już wizytę…
zbyt krótką.
Ale jej pobyt dał nam wiele radości.
Wiele lat czekaliśmy w Elfhelm z otwartymi ramionami na kolejnych gości,
gotowi okazać im dobrą wolę,
która, jak udowodnili ci mężczyźni, okazała się naszą słabością.
O czym mówisz?
O biednym Małym Kipie.
Kim jest Mały Kip?
Są tu rodzice Małego Kipa. Sam ich zapytaj.
Proszę, powiedzcie. Co oni zrobili?
Mówcie! Odpowiedzcie mu!
- Zabrali naszego syna. - Porwali Małego Kipa.
Nie! Mylicie się. Ojciec nigdy by tego nie zrobił.
A jednak.
Dlatego w wyborach kandydowałam
z hasłem „Elfy dla elfów”.
Koniec z głupimi przyjęciami usypiającymi naszą czujność.
Koniec z bezmyślną beztroską.
Koniec śpiewów.
I całkowity zakaz rozelfiających pląsów!
Koniec życzliwości.
Koniec radości.
Koniec z Gwiazdką.
Straż, zabrać go do wieży!
Rusz się.
Daj mi to.
- Miika. - Tak?
- Wynoś się stąd, póki możesz. - Nie, nie zostawię cię.
Nie wiemy, co nas czeka w wieży.
Nie zamierzam… Chwila, co może tam czekać?
Może tortury, rozczłonkowanie, a nawet śmierć.
Co to jest?
- Nikolas! - Miika!
Przemyca mysz!
Ruchy! Teraz jesteś zdany na siebie.
Właź przez te drzwi.
Dokąd mnie zabieracie?
Właź!
Proszę, jeśli znajdę ojca, na pewno wszystko wyjaśni.
Błagam, mówię prawdę!
„Błagam, mówię prawdę”.
Nie masz pojęcia, czym jest prawda.
Nikt nie ma.
Dowodzi tego moje samotne serce.
Jesteś elfką?
Nie, ohyda. Jestem wróżką.
Prawdomówką.
Kłamiesz. Nie ma czegoś takiego.
Nie potrafię kłamać. Jestem prawdomówką. Przez to mam kłopoty.
I przez to, że rozsadzam ludziom głowy…
Co takiego?
Wsadzam innym liść huklipy do ust i po 12 sekundach wybuchają.
Posłuchaj, muszę znaleźć ojca. Mogłabyś mi pomóc?
Mogłabym, ale nie chcę.
Mówiłam, że nie kłamię. Ratowanie twojego ojca nie brzmi zabawnie.
A co z Małym Kipem? Co o nim wiesz?
Ma śmieszne imię.
- Porwali go ludzie… - Nie, to nieporozumienie.
Jeśli znajdę ojca, na pewno wszystko wyjaśni.
Co za nuda. Dobrze, że nas tu zamknęli.
- Potrzymaj to. - Co?
- Auć! - Nazywam je petardkami.
Nie są tak mocne jak huklipa, ale też mogą nieźle nabroić.
- Za co to? - Za obudzenie trolla.
- Jakiego trolla? - Tego za tobą.
Radzę ściskać głowę, aż wystrzeli,
wyssać soczyste kawałki, a potem przejść do stóp.
- Zwariowałaś? - Przepraszam. Tak mi się wyrwało.
Możesz mi pomóc?
Musisz przecież mówić prawdę.
Mam ostatni liść huklipy, ale oszczędzam na coś wyjątkowego.
To coś wyjątkowego. Zjada mnie!
No dobra.
Trzymaj!
Wsadź mu go do ust!
Dziewięć, osiem, siedem, sześć…
Daj rękę.
Trzy, dwa…
Latamy!
Raczej nie opadamy. Czy zetknąłeś się z magią?
- Z jakimś czaromarem. - Czaromar to nudna elfia magia.
Trzeba myśleć o czymś dobrym.
Myślałem o wszystkich, których kocham. O matce, ojcu i Miice.
- Miice? - To mój mysi przyjaciel.
Ekstra! Nigdy nie wysadzałam myszy.
- Co się dzieje? - Chyba wszystko zepsułam.
- Mam przed oczami same piękne rzeczy. - A ja martwą mysz.
Teraz też widzę tylko to!
Gdzie oni są?
- Szybciej! - Ruchy!
- Szybko. - Z drogi.
Czy ktoś ich widział?
- Chodź. - Czemu?
- Gdzie oni są? - Halo! Tu jesteśmy!
- Co ty wyprawiasz? - Na dachu. Tam są.
- Nie możesz po prostu milczeć? - Chciałabym móc.
Wiesz, ile osób marzy o przyjacielu, który mówi tylko prawdę?
- Niewiele? - Nikt, ludzki chłopcze.
Słuchaj, nie mogę nazywać cię ludzkim chłopcem,
mimo że jesteś jego idealnym przykładem.
Szczerze mówiąc, nie mogę przebierać w potencjalnych przyjaciołach.
Jak mam cię więc nazywać, nowy kolego?
Mama nazywała mnie Gwiazdką, ale pozostali mówią mi Nikolas.
Reasumując, ludzie to niebezpieczne zwierzęta,
którym nie można ufać.
Co zrobilibyśmy na widok człowieka?
Właśnie tak.
Proszę, musisz pomóc mi uciec.
Prawdę mówiąc, nie musisz.
Mam obowiązek chronić uczniów przed tymi, którzy chcą ich skrzywdzić.
Jak porywacze Małego Kipa.
Proszę.
Pomóż mi uciec,
a znajdę Małego Kipa i sprowadzę go do Elfhelm.
- Otwórzcie drzwi. - Proszę. Mówię prawdę.
Otwierać! To rozkaz!
- Cofnij się! - Po co?
Szybko!
No już! Sprowadź Małego Kipa!
Dość tego!
Są tu jacyś ludzie?
Czy mogę wyjść?
- A ty? Jesteś człowiekiem? - Nie.
Skończyliśmy.
Sprawdźcie domy!
Tędy.
- Tędy. - Bierzemy dzwon.
Nikolas!
Spokojnie. Znam tego renifera.
Dzięki, Noosh. Cześć, mały. Też tęskniłem.
- Tutaj są! - O nie.
- Mamy ich! - Ruszamy.
Nie pozwólcie im uciec!
- Łap mnie! - Prędko!
- Dalej, Fircyku. - Z drogi, dziecko!
- Powodzenia, cuchnąca kiełbasko! - Nikolas! Na dachu!
Miika!
- Tęskniłem za tobą. - Ja za tobą, bardzo.
- Oto wróżka Prawdomówka. - Kto?
Nie! Nie pozwólcie im uciec!
Duża jak na wróżkę.
- Słucham? - Nie teraz.
A to kto? Nowy kumpel?
Zatrzymać go!
Fircyku, tędy.
- Złapał mnie! - Schyl się!
- Załatwiony! - Już blisko!
- O nie. - Mamy was.
Złazić!
Osaczyliśmy ich.
Otoczcie ich.
- Są wszędzie. - Tak jest.
- Zacisnąć pętlę! - Złaźcie. No już!
Nie mają pojęcia, jak wyczerpująca jest ta moc.
Stop!
Tak?
Udaje im się go złapać?
- Słucham? - Czy on umiera?
- Skończ na tym, jeśli tak będzie. - Nie znieślibyśmy tego.
Znieślibyście.
Zniesiecie wszystko, bo doświadczyliście najcięższych chwil.
Otoczyli Nikolasa.
Elfy zablokowały wszystkie drogi ucieczki.
- Nie mogą mnie złapać. - Mam w zanadrzu jeszcze kilka sztuczek.
Zrobiłam parę ładunków wybuchowych.
- Co? - Bierzcie ich!
- Zatkaj uszy, Miika. - Czemu?
Na ziemię!
Fircyku, ruszaj!
- Zamknijcie bramę! - Tak jest, Matko Vodol!
Nie zdążymy.
Co ty robisz?
Przytrzymam bramę. Jedź.
- Nie pojadę bez ciebie. - A jednak.
- Ruchy! - Na nich.
Ruszajcie. Będzie głośno.
Bierzcie ich!
Uciekaj! Znajdź ojca.
Zaraz wybuchnie!
- Ruszajmy. - Nie pozwólcie mu uciec!
Ruszcie się, głupcy! Co wy wyprawiacie?
Troje przyjaciół przez cały dzień przeszukiwało
góry, strumienie i zamarznięte jeziora.
Pośród rozległego pustkowia
Nikolas liczył, że znajdzie ojca
i rozwikła zagadkę zaginionego elfiego dziecka.
Dym.
- Miika. - Tak?
- Spójrz na to. - Nić. Wiesz, dokąd prowadzi?
Nie, ale dokądś musi prowadzić.
Ale mnie uspokoiłeś.
Mały Kip.
Wiem, że się boisz. Ja tak samo.
Chcę ci pomóc.
- To było najłatwiejsze polowanie. - Wiem.
Niczym łapanie królika.
Dużo tu ptaków.
Jest szybki.
Tak tylko mówię.
Próbowaliście chyba królika.
Zależy, której obietnicy chcesz dotrzymać.
Tej danej królowi czy synowi.
Już niedługo.
Siedź cicho albo…
Ani się waż drgnąć.
Kim jesteś?
Mów albo zginiesz.
Zgubiłem się w lesie. Nie sprawię kłopotów.
Coś knujesz. Gadaj co albo przebiję cię strzałą.
- Co tu się dzieje? - Chłopak się tu szwenda.
Co tu robisz? Kim jesteś?
- Czego tu szukasz? - Coś ty za jeden?
- Jesteś synem Joela. - Mój ojciec. Gdzie on jest?
Nikolas?
To ty?
Tato.
- Tato. - Co ty tu robisz?
Szukałem cię.
Nie mówiłeś, że porwiesz elfa.
- Miałeś znaleźć dowód istnienia Elfhelm. - Czy jest lepszy dowód niż prawdziwy elf?
Musieli cię do tego zmusić.
Powiedz, że tak było.
- To dla naszego dobra. - Nie.
Król prosił o nadzieję. Gdzie tu nadzieja?
Możemy odprowadzić elfa do Elfhelm.
Do jego domu.
Elfy będą szczęśliwe.
Może nawet dadzą wam nagrodę. Wszystkim.
Dobroć jest lepsza od bogactwa.
Nie ma nic lepszego.
A jeśli o tym zapomniałeś, to zapomniałeś o mamie.
Zabieram cię stąd, Kip.
- Odsuń się. - To mój syn.
Chce pomóc elfowi uciec.
- Więc jego też zwiążemy. - Tato.
- Tak mocno, że nie ucieknie. - Tato!
Milcz!
W porządku. Zwiążcie go.
- Renifera też. - Co? Tato!
Tato, proszę cię!
Tato!
- Fircyku! - Spokojnie!
- Zostawcie go! - Trzymaj go.
Skrzywdź mojego przyjaciela, a wygryzę ci oko.
Udało ci się. Nauczyłeś go mówić!
Tak. Jest niesamowity.
Nie patrz tak na mnie, synu. Robię, co mogę.
I tyle?
Będę szczery.
Łatwo ocenić człowieka, jeśli na dzień dobry próbuje zabić cię…
Cicho, Miika.
…siekierą.
- Spokojnie. - Co ty robisz?
- Chodźcie za mną. - Nie. Czemu mielibyśmy to zrobić?
Nikolas!
Przyjście tutaj, cała ucieczka, to był fatalny pomysł.
Ale jesteś moim synem i zawsze będę po twojej stronie.
Co cię tak cieszy?
Jednak jest w tobie dobro.
Chodź, Mały Kipie.
Oto plan.
Weź renifera i odwieź Kipa do Elfhelm.
Potem jedź na południe, póki nie dotrzesz do chatki.
Uciekają.
- Ruszajcie! - Uciekają!
- Wstawać! - Nikolas.
- Szybko! Joel! - Jedź, synu!
- Nie zostawię cię. - Ruchy!
Wszyscy wstawać! Ruszajcie się!
- Ruchy! - Uciekają!
- Mają elfa. - Joel! Nikolas!
Tym razem nie spudłuję!
Szybciej, Fircyku!
Zbliżcie się!
Joel, mieliśmy umowę!
Nie pozwólcie im uciec!
Uciekają!
Biegiem! Joel!
Musimy jechać szybciej!
Jedziemy za wolno, Fircyku!
Nikolasie, przed nami!
Śmiało, Fircyku! Masz w sobie magię!
Tak jest! Udaje ci się!
Obciążam was!
Prawie się udało! Dalej, Fircyku!
Proszę! Leć, Fircyku!
- Nie, tato! - Kocham cię, Nikolasie.
- Nie, tato! - Masz w sobie tyle dobroci.
Nie ma nic lepszego.
Nie, tato!
Tato, nie! Tato!
Tato, proszę cię!
Nie! Tato!
Tato!
- To najgorsza bajka, jaką słyszałem. - Jeszcze nie skończyłam.
Nie widzę szans na szczęśliwe zakończenie.
Nie musi takie być.
Szczęście nie jest obligatoryjne i nic nigdy się nie kończy.
Wesołych świąt, wszystkim.
Ale ciociu Ruth?
O co chodzi, mały?
Biedny Nikolas.
Wiem.
Czuł niewyobrażalny ból.
Rozpacz to cena, którą płacimy za miłość,
ale jest tego po stokroć warta.
Nikolas…
Tak mi przykro.
Ale teraz nadszedł czas, by Nikolas wszystko naprawił
i sprowadził Małego Kipa do domu,
do Elfhelm.
Słuchaj.
Uważasz mojego ojca za złego człowieka,
ale dobro też istnieje.
Ludzie są skomplikowani.
Ulice Elfhelm były opustoszałe.
Nie było na nich widać elfów.
Matko Harkers, za haniebne zbrodnie przeciwko elfom
zostajesz skazana na dożywotnie wygnanie.
Możesz nas karać,
ale nie odbierzesz nam wartości, które wyznajemy.
- To nasz dom. - Dość tego!
Wszyscy zostajecie wygnani!
- Nie możesz tego zrobić. - Właśnie to zrobiłam.
Nie możecie narażać naszego bezpieczeństwa i zakłócać życia.
Nie wyciągnęliście nauczki z tego, co spotkało Małego Kipa?
Może sama go zapytasz?
Nie wygłoszę wielkiej przemowy.
I to by było na tyle.
Skoro Mały Kip żyje…
to znaczy, że nadzieja nie umarła.
Chwila.
Postawcie go. Wracajcie z nim.
Hip, hip, Kip!
Musimy się przystosować.
Czekać! To rozkaz!
- Co powiedział? - Jeszcze nic. Zapukał.
Ależ to ekscytujące.
O co chodzi?
Synku!
Przepraszam, mamo.
Porozmawiamy o tym po powrocie ojca.
Znalazłeś ojca, prawda?
Słuchaj.
Jedyną prostą i jasną rzeczą w życiu jest prawda.
Ale bywa bolesna.
Czy ten ból minie?
Nie.
Nie mogłabyś skłamać?
Ale nauczysz się z nim żyć.
Staniesz się dzięki niemu silniejszy.
Taka jest prawda.
Nie rozumiem, jak to zrobiłeś.
Opowiedz mi o tym…
Ocaliłeś naszego syna.
- Każdy mógł to zrobić. - Ale tylko ty zrobiłeś.
Nie zgrywaj bohatera. Weź nagrodę.
Jesteśmy prostymi rzemieślnikami.
Jest skromny. Mają najbardziej zakręcone bączki.
W dowód wdzięczności
chcielibyśmy podarować ci nasze najlepsze wyroby.
Miałem jedną zabawkę.
Lalkę z rzepy.
- Mama mi ją zrobiła. - Smutna historia.
- Zjadł ją. - Każdy czegoś żałuje.
Tylko jedna zabawka.
Bawiąc się nią, czułem się szczęśliwy i kochany.
Wiele dzieci o tym marzy.
- Chwilka. - O co chodzi?
Możecie zrobić więcej? O wiele więcej.
- Tak… - Przyda się wszystko.
To, co błyszczy, da się układać i nakręcać.
- Muszę pożyczyć tę zasłonę. - Chcesz porwać kolejnego elfa?
- Nie, mam ambitniejszy plan. - Otwieramy sklep z zasłonami?
- Chodźmy. - Nie mamy czasu!
- A ja nie mam sera. - Czemu nie mówiłeś? Robię własny.
Wyjdź za mnie.
Spokojnie. Napędzam koło.
Koło jest z boku.
Dziękuję. Jest idealne.
Wszystkim wam idzie świetnie. Tak trzymajcie.
Cudownie. Dziękuję.
Ominąłeś kawałek. Popraw to.
Widziałam gorsze.
- Dziękuję. - Szkoda, że tego nie widzisz, mamo.
To spełnienie twoich marzeń.
Macie jeszcze pięć minut.
- Pięć minut! - Świeżo pomalowane.
Niebieski oznacza pokój,
czerwony radość,
zielony cuda i żółty, bo razi w oczy.
- I jak? - Nie jest zbyt krzykliwy?
- Jest idealny. - Cudny.
Ten renifer sam się nie poprowadzi.
Słuchajcie, już pora. Mamy mało czasu.
Wesołych świąt!
- Proszę, weź to. - Nie, nie mogę.
Jesteś jednym z nas.
Nie możesz reprezentować Elfhelm w niechlujnym stroju.
Oni cię podziwiają.
Jak my wszyscy.
Nie tylko ze względu na twój dziwaczny wzrost.
Śmiało. Elfhelm jest odtąd twoim domem.
Leć. Daj nam powód do dumy.
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Leć bezpiecznie.
- Poradzimy sobie. Do zobaczenia. - Mamy taką nadzieję.
Stój!
Ten człowiek nie może opuścić Elfhelm.
Sprowadził do domu elfie dziecko.
Brawo dla niego.
Ale czym jest jeden chłopiec wobec całej społeczności?
Nie pozwólmy, by to, co zyskaliśmy, przysłoniło nam to, co możemy stracić.
Nasz dom.
Naszą kulturę.
To niemożliwe.
Chłopcze…
skąd masz ten medalion?
Skąd go masz?
Od matki.
Nosiła go całe życie.
Nie sądziłam, że go znów zobaczę.
Dawno temu…
do naszej wioski zawędrowała ludzka dziewczyna…
zmęczona i zagubiona.
Przyjęliśmy ją.
Była kochająca, dobra…
i pełna nadziei.
Została naszą przyjaciółką…
moją przyjaciółką.
Ale gdy śnieg się roztopił, wróciła do domu na południu.
Z czekoladkami w kieszeniach.
To tam trafiły moje czekoladki.
O ile dobrze pamiętam,
Dimelzo,
kiedyś kochałaś ludzi bardziej niż ktokolwiek z nas.
- Ale odeszła bez słowa. - Nigdy nie zapomniała.
Matka co wieczór opowiadała mi o Elfhelm.
Pamiętała.
Lumi.
Nazwaliśmy ją Lumi.
Lumi.
Dziewczyna, która przyszła, ale nie mogła długo zostać.
Widzę ją.
Widzę ją w tobie.
Matka mówiła, że Elfhelm
jest najpogodniejszym i najszczęśliwszym miejscem na świecie.
I znów powinno takie być, zwłaszcza w Gwiazdkę.
Tak mnie nazywała.
Nazywała cię…
Nazywała cię Gwiazdką?
Zostało jeszcze trochę czasu do wielkiego dnia.
Możemy sprawić, że będzie najlepszy w historii.
- Gotowy, przyjacielu? - Od urodzenia.
Mówiłeś do renifera, tak?
Szybciej, Fircyku!
Do zobaczenia!
Udanego lotu, Ojcze Gwiazdko!
Tam na dole, Fircyku!
Chyba zwichnąłem ogon.
Kim jesteś?
Co masz w torbie?
Nadzieję, magię i cuda.
Straż!
Chwileczkę, tego szukałeś, panie. Czegoś, co przywróci nadzieję.
A tak.
Już właściwie się poddałem.
Widziałem tyle koni z doklejonymi rogami, że stałem się cyniczny.
Chwilka.
Straż!
Proszę przestać.
- Nie sądzę, żeby ktoś tam był. - Spójrz, królu. Proszę.
W porządku. Pokaż mi to.
Niezbyt to magiczne.
Jak to działa?
Zaczniemy od tego.
Czy królowie podsadzają?
Ten owszem.
Jak król tu wszedł?
- Co teraz? - Proszę patrzeć.
Nikolas pokazał królowi, że nie chodzi o prezenty.
Mimo że są wspaniałe.
Chodzi o to, co się za nimi kryje.
Proszę.
Dajemy to, co mamy, by pokazać, że nam zależy.
A potem dzielimy się radością.
A radość może przerodzić się w nadzieję,
począwszy od pojedynczych domów, na całym kraju skończywszy.
Poprosiłem o coś nowego.
A ty przyniosłeś mi coś, o czym zapomnieliśmy.
Dziękuję.
- W takim razie powodzenia. - Serwus.
- A ty dokąd się wybierasz? - Wykonałem swoje zadanie…
Wykonałeś?
Dałem królowi pomysł. Pokazałem, jak to działa.
- Muszę kogoś do tego wyznaczyć. - Super.
Kiedy możesz zacząć?
Ledwo cię znam, ale wydaje mi się,
że nikt nie zasługuje na radość płynącą z kochania i bycia kochanym
tak jak ty, mój przyjacielu.
Poza tym to tylko jeden dzień w roku.
Jak go nazwiemy?
To proste. Dzień Nikolasa i Miiki Gadającej Myszy.
Jakieś inne pomysły?
- Wiecie, komu przydałaby się magia? - Komu?
- Bandyto! - Chodź!
Ty bandyto!
- Intruzie! - Ruszajmy!
Ciotko Carlotto!
To ja, Nikolas.
Latam na reniferze, a moja mysz mówi.
- Jest z nami nasz kumpel, król. - Uszanowanko!
Wróciłem, żeby powiedzieć ci, że magia istnieje.
To prawda.
Kieszeń.
Sprawdź swoją kieszeń.
Dziękuję, Nikolasie!
W worku zostało już niewiele zabawek,
ale dla Nikolasa to był dopiero początek przygody.
I tak oto król,
mysz, renifer
i chłopiec zwany Gwiazdką
zniknęli z powrotem na niebie.
- Nie rozumiem. - Może za rok.
- To proste. Rusz… - Poczekaj, rozgryzę to.
Już rozumiem.
Opowiesz nam niedługo kolejną bajkę?
Kiedy tylko zechcecie.
Może być jutro?
Czemu jeszcze nie śpicie? Już dawno powinniście być w łóżkach.
W przyszłym roku pozwólmy działać Mikołajowi.
- A co powiecie… - Tato.
To nie ja…
- Nie ja… - Tak to już jest.
Nawet najmroczniejsza noc minie.
Wzejdzie słońce i nadejdzie Gwiazdka,
a wtedy wszystko jest możliwe.
Ja…
Mamusia byłaby zachwycona.
Ona nigdy już nie wróci, prawda?
Nie, ale wy jesteście najlepszym, co po sobie zostawiła.
- Ciociu Ruth. - Tak?
Czy właśnie tak powstała Gwiazdka?
Bez wątpienia. Bo ja nigdy nie kłamię.
Napisy: Agnieszka Komorowska