Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Ja to zrobię, mamo.
Usiądź.
Siadaj.
Miałaś tak ciężko nie pracować. Tak to się kończy.
Muszę pracować.
Podaj mi torebkę.
To dla ciebie. Spodoba ci się.
Zobacz.
Nowa koszula na podróż.
Niepotrzebnie zmarnowałaś pieniądze.
Zmarnowałam?
Nie będziesz podróżował w szmatach.
- Kupiłabyś za to jedzenia na miesiąc. - Będzie ładnie.
Przymierz.
Pięknie, prawda?
- Tak. - Bardzo ładna.
Tak.
Jest jeszcze coś.
Dona Ana…
Możesz czytać w drodze.
Ty to wybrałaś?
- Tak. - Co tu jest napisane?
„Latające…” Przestań!
Daj mi to, odłożę.
Dziękuję, mamo.
- Jemy? - Tak.
Pomódlmy się.
Dziękujemy ci, Panie, za te hojne dary.
Zapewnij Mateusowi bezpieczną podróż.
Chroń go i prowadź właściwą ścieżką.
Chwalmy Pana.
- Amen. - Amen.
- Hej! Przegońcie kota! - Uciekaj!
Zostaw go. Chodź tutaj!
Dobiera się do jedzenia.
Nie, ty pierwsza.
- Siadaj. - Jedz, synu. Napracowałeś się.
Boże. Zjem, ale…
Jeszcze.
- Wystarczy. - Jeszcze trochę.
Nie jestem głodna.
Uciekają.
Przed tobą.
Cześć!
- Mateus! - Cześć, Gilson.
- Gotowy? - Tak.
Świetnie.
Poznaj moją mamę i siostry.
Bardzo mi miło, Dona Ana.
- Mateus panią wychwala. - Dzień dobry.
Wpadnę któregoś dnia na kawę.
- Dobrze. - Zobaczycie, wszystko się zmieni.
Moja mama już nigdy nie musiała chwycić za motykę.
To dla pani, Dona Ana.
Nadchodzą wielkie zmiany.
To dopiero początek.
Nalegam.
Będzie pani dumna z syna.
- Pora na nas, Mateus. - Jedźmy.
São Paulo na nikogo nie czeka!
- Co tam? - Cześć, Mateus.
Co u Julii? Już za tobą tęskni, co?
Już do mnie pisze.
Ale niedługo wracam.
Chcę tylko zarobić na budowę domu.
Oszalałeś. Kobieta cię ogranicza.
Ja nie zamierzam wracać.
Rodzina jest dla mnie wszystkim. Będę im wysyłał pieniądze.
Masz szansę, żeby się stąd wyrwać.
- Wzbogacić się. - Tak.
Ja co tydzień chodzę do fryzjera.
- Fajnie. - Kupuję wodę kolońską…
Muszę o siebie dbać, bo takiego brzydala nikt nie zechce.
Trzymajcie się. Za pięć godzin będziemy w São Paulo.
Samuel.
Witajcie w wielkim mieście, dzieciaki.
Pobudka!
Nigdy nie widziałem tylu aut.
São Paulo jest super, co?
Patrzcie!
Budynki jak okiem sięgnąć!
Dzień dobry, panie Luca!
Jak się pan ma?
Nie narzekam.
Przywiozłem chłopaków. Chcą już zacząć.
Jak wam się jechało?
To Samuel.
Ezequiel.
- Isaque i Mateus. - Miło mi.
- Skąd jesteście? - Z regionu Catanduva.
Pracowaliście w polu?
- Robiliśmy wiele rzeczy. - To żadne lenie.
Dobrze.
To wszystko, panie Luca?
Tak, Gilson. Dziękuję.
- Muszę jechać. Spiszcie się. - Dzięki.
- Na razie. - Chodźcie.
To jadalnia.
A tam jest warsztat.
To wszystko złom.
Zostawcie rzeczy na łóżkach.
Potrzebuję waszych papierów.
Do czego?
Do dokumentów.
Proszę.
- Dzięki. - Proszę.
A co z naszymi umowami?
Podpiszemy je w tym tygodniu.
Z całym szacunkiem, przyjechaliśmy tu do legalnej pracy.
Pogadam z kadrowym.
Jutro mamy siedem dostaw.
Zaczynamy o piątej.
A kolacja?
Gilson mówił, że zapewnia pan wyżywienie.
Na rogu jest bar.
Masz tu pieniądze.
- Zaczynamy wcześnie rano. - Jasne.
Skoro świt.
Patrzcie na te budynki!
Kupię tutaj mieszkanie.
Ja zaklepuję tamto!
Ludzie muszą wyglądać stamtąd jak mrówki.
- Mnie podoba się tamto. - Też fajne.
Gotowi złożyć zamówienie?
- Jeszcze nie. - Dzięki.
Wołajcie, gdy będziecie gotowi.
Chcę stek.
Tutaj.
- Bez dodatków? - Wszystko masz tutaj.
Widzisz?
Może być stek. Zamówimy dwa do podziału?
Nie chcę czytać, tylko jeść!
Poprosimy dwa zestawy ze stekami!
Dwa steki, cztery porcje!
Widziałeś, że w naszej szkole są zapisy?
- Może jak wrócę… - Skończyłeś szkołę?
- Ósmą klasę. - Nie miałeś nic lepszego do roboty?
Albo to, albo praca w polu.
Tam się poznaliśmy.
- Ciężko pracowaliśmy. - Prawda?
Z niczym się nie wyrabialiśmy, bo ciągle gadał.
Ja gadałem?
- Tak. - To ty wciąż paplałeś!
Materac jak w Księżniczce na ziarnku grochu.
- Lepszy niż w domu. - Nigdy nie spałem w łóżku.
- A w czym? - W hamaku.
- Rany, nie znoszę hamaków. - Ja też nie.
Łóżka są lepsze.
- Mieszkasz z rodzicami? - Z babcią.
I z panem Reginaldem. Pracuję dla niego.
- Skąd jesteś? - Z daleka.
Ile masz lat?
Nie wiesz?
Ale z ciebie wieśniak.
O czym czytasz?
- O lotnictwie. - Pewnie fajnie jest czytać.
Chciałbyś pójść na studia?
Na studia?
Myślisz, że umrę na złomowisku?
- Studia nie są dla nas. - Bzdury.
Dostaliśmy 500 kilo drutów miedzianych.
Obierzecie je.
Patrzcie.
Trzymacie mocno…
Patrzcie.
Usuwacie gumę.
Czysta miedź.
Warta kupę forsy.
Miedź tutaj, guma tutaj.
Teraz stal nierdzewna.
Trzymaj.
Bierzecie magnes.
Nie trzyma się? To droższa stal.
Wrzucacie ją tutaj.
Za trudne?
- Nie. - Pracujemy?
- Do dzieła! - Rozdzielcie zadania i jazda.
Szybko. Pierwsze auto już jedzie.
Rozładujcie ją!
Chodź, synu!
Zapracujcie na kasę!
Cześć, mamo.
Mateus! Dojechałeś bezpiecznie?
Tak, dzięki Bogu.
Jak ci się podoba?
To wielkie złomowisko. Mamy dużo pracy.
Pytałam o miasto.
Nie zwiedzaliśmy jeszcze. Pójdziemy gdzieś w przyszłym tygodniu.
Pewnie jesteś zmęczony. Tęsknię za tobą i…
BRAK ŚRODKÓW – DOŁADUJ KONTO
Stos złomu dla każdego!
Rozbierzcie auta.
Cały tydzień bez zapłaty.
- Płacą mu, a on nam nie. - Wolałbym siedzieć w domu.
- Nie będę pracować za darmo. - Spokojnie, zapłaci nam.
Dobrze. Tak, proszę pana.
Dziś będą jeszcze dwie dostawy. Ruchy!
Nie skończyliśmy jeszcze jeść.
Ach tak?
Mamy dostawy.
Jesteśmy w tyle. Co teraz?
Było już ze 30 dostaw, a pan nam nie zapłacił.
Dlatego dokończę lunch.
Z całym szacunkiem…
Gilson powiedział nam, że płaci pan za każdą dostawę.
Harowaliśmy jak woły za darmo.
Czyżby?
A co ze mną?
Kto zapłacił waszym rodzinom z góry? Kto płaci za wasz nocleg?
Za jedzenie, transport i inne wydatki?
Wszystko kosztuje.
Zapłacę wam.
Gdy spłacicie dług.
- Teraz potrącam go z pensji. - A kto mówił o długu?
To nie mój problem.
Pieprzyć pana i nasze długi!
Nando.
Sukinsyn!
Wystarczy, Nando.
Zrozumiał.
Wszystko zapisuję.
Pracuj, a spłacisz dług.
Oddaj telefon.
Dawaj, do cholery!
Dawaj.
Nie mam.
To zabezpieczenie.
Tysiąc reali zaliczki dla każdego.
Pięć tysięcy dla rekrutera.
Trzy tysiące miesięcznie za noclegi i 2000 za transport.
Siedemset za wyżywienie.
Dwieście za narzędzia.
I 20 za jedzenie pierwszego dnia.
Pieprzony złodziej!
Skoro tyle wydał, musimy go spłacić.
Mam płacić 3000 za spanie w tym chlewie?
U nas miałbyś za tyle willę.
Zawsze spłacam swoje długi.
To więcej, niż nam płaci. Pójdziemy na policję.
Nie mogę.
- Chodź, Ezequielu. - Nie wrócę bez forsy Reginalda.
Nie musisz wracać.
Zostaniesz u mnie.
A teraz się pakuj.
Nie ma wyjścia.
Sprawdzę bramę na górze.
Zgubiłeś coś?
Gdzie klucz, skurwielu?
Spacerek?
Wyjaśnijmy coś sobie.
Przyjechaliście tutaj.
Zrobiłem coś dla was, więc jesteście mi dłużni.
A co się robi z długami?
Spłaca się je.
Wracać do łóżek. Rano macie robotę. Ruchy!
Sukinsyn!
Czemu Gilson nam to zrobił?
- Nie wiedział. - Wiedział!
Mówił, że wszystkich tutaj zna.
- Zabiję dupka. - Musimy się stąd wydostać.
Gdy Luca wejdzie tu rano, rzucimy się na niego.
Nie, musimy to zrobić przy otwartej bramie.
- Gdy przyjedzie ciężarówka. - Ma broń.
Odwrócimy jego uwagę.
Szkoda czasu. Załatwimy go jutro.
Facet wie, co robi.
Musimy być sprytniejsi.
Teraz.
Bomba.
Panie Luca!
Samuel!
Proszę mu pomóc!
Proszę wezwać karetkę! On umiera!
Samuel!
Niech to szlag!
Przynieś wodę.
Stać!
Stać, do cholery!
Cofnąć się!
Odbiło wam?
Jeden uciekł.
W Ariranha,
na obrzeżach miasta, stoi samotny dom.
Mieszka w nim Dona Ana.
Ma trójkę dzieci: Odete, Cirlene
i ciebie, Mateusa.
Hej, Samuelu.
Twoja rodzina mieszka w domu na palach, na farmie pana Geralda.
Ty mieszkasz pod dwójką, przy autostradzie.
Wiecie, co jest najgorsze na wsi?
Wszyscy o wszystkim wiedzą.
Nie chcę, żeby mówili o waszych matkach.
Nie podnoście nawet wzroku na Lucę.
Inaczej wasze rodziny pożałują.
Pasta do zębów!
To był twój pomysł?
Pod ścianę! Ruchy!
- Nogi szeroko! - Zachowujecie się jak zwierzęta?
Więc tak was potraktujemy. Żadnego prysznica ani mycia zębów.
Żadnej kolacji.
Co?
Chcesz jeść?
Musisz zasłużyć.
Nie próbujcie uciekać!
Róbcie, co do was należy.
- Mów. - Jesteśmy spóźnieni.
- Jak bardzo? - Zalegamy z sześcioma dostawami.
Do roboty!
Dobrze.
Dobrze, panie Luca.
Dziękuję, panie Luca.
Proszę, panie Luca.
Macie mnie szanować!
Tak, panie Luca.
Miłej pracy.
Ruszać się!
Szybciej!
Do roboty!
Pospieszcie się!
Stać!
Pomocy!
Hej!
Tutaj!
Spróbujcie.
Wołajcie o pomoc. Nikt nie usłyszy.
A jeśli tak,
to moi znajomi odwiedzą wasze rodziny.
Wracać do pracy.
Dalej!
- Zamknij się, idioto! - Przestań, Isaque.
Wieśniak wszystko spierdoli.
Przestań jęczeć, bo ci wpierdolę.
Daj mu spokój.
Przez tego idiotę nie trafiłeś Luki.
To jego wina. Luca miałby przejebane.
Jeszcze cię dorwę, sukinsynu.
Idiota!
Co jest, kurwa?
- Będziesz bronić tego fiuta? - Chcesz wszystko zjebać?
Kto to zrobił?
Będziecie za to pracować po godzinach.
Spokojnie, muszę to oczyścić.
Nie chciałem źle.
Tęsknisz za babcią?
Tak.
A za panem Reginaldem?
Tylko babcia mnie lubi.
Myślisz, że tu przyjedzie?
Sakafunã, Sakafunã
I Omolu, taki piękny
Mój przyjaciel, Sakafunã
Sakafunã, Sakafunã
I Omolu, taki piękny
Mój przyjaciel, Sakafunã
Omolu, panie żywych i umarłych,
nie pozwól, by zło przejęło jego ciało.
Oczyść jego głowę, oczy, gardło, ciało i duszę.
Axé.
Pobłogosław nas, ojcze
Atotô Obaluayê
Pobłogosław nas, ojcze
Atotô Obaluayê
Co to jest?
- Podaj mu to. - Musimy się umyć.
Dorobiliście się już?
Ruszcie dupy!
Hej!
Rzuć to tam!
Cholera!
Chcesz mnie wystawić?
Tak, powodzenia.
Patrz, jestem od ciebie szybszy.
Nikt nie skrzywdzi mojej rodziny.
Gdy Julia się dowie, Luca pożałuje. Dziewczyna zmieni się w bestię.
Julia to twardzielka.
Kocham ją. Urodzi mi trójkę dzieci.
Oby wdały się w nią. Inaczej będą miały przerąbane.
To dla was.
To był dobry tydzień.
Musimy wziąć prysznic.
Śmiało.
Odechciało wam się?
Potnę gnoja i zwieję.
Wiesz, co się wtedy stanie?
Martwy nic nikomu nie zrobi.
- Nie jest sam. - My też nie. Czterech na jednego.
To jak?
Banda dupków. Sam to zrobię.
- Zabijesz go? - Tak.
Uciekniesz bez naszej pomocy?
A potem? Co zrobisz?
Myślisz, że dadzą spokój twojej matce i siostrze?
- Zamknij się. - Mam plan!
Dogadamy się z nim i nic się nikomu nie stanie.
Nie będę się z nim układał.
Sprzedaliście się za prysznic.
Tchórze.
Mogę zwiększyć produktywność.
Nie będziemy sprawiać kłopotów.
Sprawię, że zarobi pan więcej.
Czyżby?
Chcę ośmiu dostaw dziennie.
Może być więcej.
Spłacimy dług w pół roku.
Dziesięć dostaw…
Sześć miesięcy…
Jeśli twoi kumple nawalą,
ty za to odpowiesz.
Idź im powiedzieć.
Ty fiucie! Za pół roku będziemy martwi!
Nie zepsujesz nam tej umowy!
Rób swoje, bo cię zajebię.
Czeka nas dziesięć dostaw. Ruchy!
Rusz się!
Dalej, Isaque.
Podzielmy się robotą.
Dalej.
Dalej, chłopaki. Wydostaniemy się stąd szybciej.
Dwadzieścia siedem.
Koniec.
- Tak szybko? - Przed czasem.
Potem rozbierzcie drzwi.
Mateus.
Patrzę na ten cholerny kontrakt.
Mam go przed sobą.
W teorii wszystko gra.
Pieprzyć inspekcję.
Za 800 tysięcy? Nie warto.
Dobra. Na razie.
Idź do Shirley i kup mi papierosy.
Jeśli tęsknisz za domem i chcesz odwiedzić mamę…
to śmiało.
Tylko poproś ją, żeby zaparzyła kawę.
Bo przyjadę.
Proszę pani.
Tak?
Poproszę papierosy.
Nie te, czerwone.
Chwileczkę.
Proszę.
Na koszt firmy.
Powiedz Luce, że może na nas liczyć.
Dobrze?
Tak, dziękuję.
Panie Luca?
Proszę napisać: „firma dostarczy”.
Nie: „może dostarczyć”.
Popraw.
No, dalej.
Czytałeś moją umowę?
- Nie. - Nie umiem pisać?
- Tylko zerknąłem! - Nigdy więcej tego nie rób, do chuja!
Jaki dziś dzień?
Dwudziesty drugi albo trzeci. Coś koło tego.
Jeśli 23, to dziś ja i Julia mamy trzecią rocznicę.
- Gratulacje. - Trzy lata!
Pewnie już puszcza się z innym.
To twoja stara się puszcza.
Robi loda za gorzałę.
Wciąż gadacie o rodzinie,
chociaż was też sprzedali.
Zaliczka?
Tak to nazwali?
Sprzedano was, dupki.
Myślisz, że to prawda?
Mama nie chciała mnie puścić.
Myślisz, że twoja by ci to zrobiła?
Nie ma mowy.
To bzdury.
Podaj!
Dalej, Isaque!
Kolejna zmiana?
Patrz.
Dawaj, Samuel!
Dalej, Mateus!
Kurwa!
Dawaj, Nando!
Czekajcie!
Cholera!
Tak?
Kiedy?
Stop!
Do auta!
Szybciej, wsiadać!
Jedź, zadzwonię.
Chodź ze mną.
Zaraz ktoś tu przyjedzie. Będą zadawać pytania.
Powiesz im, że działamy legalnie.
- Jasne? - Tak, panie Luca.
Idziemy.
INSPEKCJA PRACY
Dzień dobry.
Jest tutaj Luiz Carlos de Almeida?
- A kto pyta? - Inspekcja pracy.
- Coś nie tak? - Zwykła kontrola.
Zaczniemy od pracowników?
Dobra.
Chodź tutaj.
To Mateus.
- Dzień dobry. - Pracujesz tutaj?
- Tak. - Jak długo?
- Jakieś sześć tygodni. - Tak.
Pokażesz dokumenty?
- Są u pana… - Są w biurze.
Musisz nosić je przy sobie.
- Dobrze. - Ilu pracowników?
- Czterech. - Gdzie są?
Wykonują dostawę.
- Wszyscy śpią tutaj? - Tak.
- Tam. - Muszę tam zajrzeć.
Proszę.
Ile godzin dziennie pracujesz?
- Osiem. - Pytałam Mateusa.
- Osiem godzin. - Często pracujesz po godzinach?
Nie mamy nadgodzin.
Brudno tutaj.
Racja. Musimy posprzątać.
Ten materac
jest obrzydliwy.
To poniżające.
Zamiast materacy poprosiliśmy o gotówkę.
Wysłaliśmy pieniądze rodzinom.
Może kawy?
Nie, dziękuję.
Zabrała pani parasol?
Po południu ma padać.
Nie szkodzi, mamy samochód.
W czasie deszczu pracujemy w warsztacie.
- Tak? - Na szczęście mamy tu co robić.
To dobrze.
Dziękuję.
Gumę, szefie?
Nie, dziękuję.
Dziękuję.
Wszystko gra?
Brak certyfikatu bezpieczeństwa.
Nic im nie powiedziałeś?
Cały czas był przy mnie.
Nie mogłem się odezwać.
Luca miał broń, oni nie. To było piekło.
Myślisz, że nam było przyjemnie?
Przez dwie godziny zastanawialiśmy się, czy nas zabiją.
Wykonuję rozkazy jak wy.
Ja bym nas stąd wyciągnął.
Śmiało.
Taki z ciebie cwaniak?
Chcesz go zabić?
To zabij.
Lucę, Nando i kobietę z baru.
Gliniarzy.
Zabij ich wszystkich.
To jak?
Kto będzie pierwszy?
Gotowe.
Dobra.
Wynieście to.
Ruchy! Do roboty!
Umyj się, wyjeżdżamy.
Dalej!
Nie zapomniałeś o czymś?
Dalej!
- Cześć. - Jak się masz?
Dobrze.
Dalej, wstawać!
Szybko!
To Boliwijczycy.
To Haitańczyk.
I Wenezuelczyk. Wszyscy zdrowi.
To jak, Lucão?
Chciałeś silnych facetów.
Wybierz trzech.
Ty decydujesz.
- Oni. - Dobra.
Idziemy, ruchy!
Szybciej!
Idziemy.
Czekajcie.
Błagam pana.
Zamknij się! Wsiadaj!
Ich paszporty.
Jedziemy.
Co u ciebie?
W porządku.
Nie próżnujesz.
Ile dziennie?
Dwa tysiące sztuk.
Żadnej gwarancji. Śpią tutaj.
Chodźcie.
Są tutaj.
Chodźmy.
- Wypuśćcie mnie! - Wy dwie.
- Wstawaj. - Gdzie mój paszport?
Idziemy.
Weź swoje rzeczy.
Wstawaj.
Nie, proszę!
Bierz swoje rzeczy. Ty też.
Ruchy.
Idziemy.
Dokąd mnie zabieracie?
Łap go!
Pomocy!
Łap go!
Przyprowadź go.
Zrobię coś.
Jeśli spróbujesz uciec,
policja cię zabije.
Teraz zrozumiał.
Lucão, to była przyjemność.
- Jedziemy. - Dajesz radę, młody.
Dajesz radę.
Idź z nimi.
Dziesięć kafli za każdą.
- Idziemy. - Nie wracaj bez forsy.
Coś ty za jeden? Gdzie Luca?
Gdzie Luca?
Na dole.
Idź sprawdzić.
Chodźcie.
Proszę…
Gdzie pieniądze?
Niech sam po nie przyjdzie.
Powiedz Luce, żeby sam po nie przyszedł.
Dwadzieścia tysięcy. Dawać forsę.
Odbiło ci? Chcesz dostać kulkę?
Odbiło ci? Zastrzel gnojka.
Kazał mi cię zabić. Chcesz tu umrzeć?
Strzelaj. Luca mnie zabije, jeśli wrócę bez forsy.
A potem was.
Słyszałeś?
Luca zabije nas obu.
Powiedz mu, że może się jebać.
Nie podskakuj mi! Idź!
Wypierdalaj!
Słucham.
Kto za to zapłaci?
Kto zapłaci?
- Dobra. - Panie Luca.
Ile chcesz?
Mów.
Połowę.
Dziesięć tysięcy?
Tyle dostaje szef.
- Masz tu 500. - Tysiąc.
Jak się tu dostali?
Samolotem, autobusem, statkiem.
Jak wszystko inne.
Ilu ich jest?
Dość, by miasto działało.
Widzisz to?
To druty ze złomowiska.
Patrz.
Twoja praca jest wszędzie.
Chodźcie.
Idź po niego.
Proszę go nie krzywdzić.
Po prostu się boi.
Idź.
Od teraz śpisz tutaj.
Nie muszę.
Dźgnie cię w oko, gdy będziesz spał.
To pewne.
Od dawna pan to robi?
Od dość dawna.
Czy ktoś kiedyś uciekł?
Ode mnie nie.
Zobaczymy, jak pójdzie tobie.
Dziękuję panu za wszystko, ale nie mogę.
Dlaczego?
Nie będę tego robić.
Nie będę ich więzić ani krzywdzić.
Dobra.
To wracaj.
Idź.
Wracaj do kumpli.
Znajdzie się ktoś inny.
Jak pan może to robić?
Ty też to robisz.
Nie dlatego, że chcę.
Spłacę pana i będę wolny.
Wolny?
I co będziesz robił?
Głodował?
Wrócisz na zadupie?
Widziałem twoje czasopisma.
Chciałeś być pilotem?
- Inżynierem. - Nieźle.
To dobry fach.
Też o tym marzyłem.
Więc czemu robi pan akurat to?
Pochodzę z takiej dziury jak ty.
Wychowywałem się w szopie przy ścieku.
Mama harowała jak wół, żeby utrzymać czwórkę dzieci.
Jej szef, dobry człowiek, traktował nas jak rodzinę.
Ale zmuszał ją do pracy 12 godzin dziennie,
za 600 reali miesięcznie.
Buty skurwiela kosztowały więcej.
Takiej wolności chcesz?
Tam są drzwi.
Idź, bądź wolny.
Patrzcie, kto przyszedł.
Zabierzesz nas stąd?
Otwieraj!
Ty ich wybrałeś?
Powiedz.
Tak, on mnie tu przywiózł.
Zgrywasz twardziela?
- Potrafisz tego użyć? - Cofnij się.
Chodź, Samuelu.
On tam jest.
Pomóż mi.
Próbuję nas stąd wydostać.
Ruchy!
Wszyscy na zewnątrz.
Chodźmy.
Szybciej!
Czysta miedź.
Miedź tutaj, guma tam.
Rozumiecie?
Ty masz to przenieść, nie ja.
Do roboty. Szybciej.
Potrzebujecie czegoś?
Isaque miał co do ciebie rację.
Nie chciałem tego.
Mam powiedzieć, że rezygnuję?
Tak.
Wolisz, żeby on nas pilnował?
Jestem jednym z nas.
Porozmawiam z twoją rodziną.
Zadzwonię do twojej mamy. Do Julii.
- Pogadam z resztą. - Z kim? Z Isaquem?
Daj sobie spokój.
Tylko pogorszy sprawę.
Jesteśmy ziomkami.
Dobra.
A co z umową?
Wydostanę nas wcześniej.
Przyda ci się.
Wpisałem numery Nanda, Batisty i swój.
Możesz zadzwonić do mamy.
Śmiało, dzwoń.
- Halo? - Mamo?
Mateus? Gdzie jesteś?
Dzwoniłam, ale nie odbierałeś.
Mam nowy numer, zapomniałem ci powiedzieć.
Jak mogłeś tak zniknąć? Wysłałeś pieniądze bez słowa.
Jakie pieniądze?
Przysłałeś mi pieniądze.
Gdzie tyle zarobiłeś?
Pracowałem po godzinach.
A co u pozostałych?
- Wszystko dobrze. - Zadzwoń do mnie jeszcze.
Tęsknimy za tobą.
Dobrze, mamo.
- Pa. - Zadzwoń.
Wysłałem jej 4000.
Zasłużyłeś.
To dopiero początek.
- Pij. Ja stawiam. - Naprawdę dobre.
Patrz.
- Hej! - Przepraszam.
- Dyrygujesz nim? - I co z tego?
Tak rozmawiasz z ludźmi?
Musisz nad nim zapanować.
Zrobię to.
Jakie miałeś rozrywki na wsi?
- Daj mi papierosa. - I to mi się podoba!
Masz.
Poproszę piwo.
Zaproś mamę i przedstaw jej synową.
- Nie przywykłaby do São Paulo. - Nie?
- Zostawisz ją tam? - Będzie chciała zostać.
Ale umrze, jeśli będzie tak harować.
- Nie wiem, jak ona to robi. - A twój ojciec?
Ojciec?
Ja będę świetnym ojcem.
Chcesz mieć dzieci?
Czwórkę.
Dwie córki, dwóch synów.
Będziesz dbał o dzieci, o matkę, o wszystkich.
Na zdrowie!
Przyniesiesz mi piwo?
Panie Luca…
Panie Luca.
Zjedzcie, zanim zobaczy.
Dobrze się bawiliście?
Gdzie Luca? Pozwala ci już wychodzić?
- Gdzie on jest? Odpowiadaj! - Jest tam.
- W biurze. - Dupkowi urwał się film.
A on wyszedł stąd wolny
i wrócił wolny.
To prawda?
Odpowiedz.
Jedzcie, mamy robotę. Szybko.
- Zaśpiewaj coś. - Śpiewaj, Samuelu.
BIANCHI = PRZYSZŁOŚĆ
Co tam, Lucão?
- Jak się masz? - Dobrze.
Pokaż, co tam masz.
Nogi szeroko.
- Przepraszam. - Hej.
- Jak się pani ma? - Cześć, Luca.
To dla pana córki, panie Bianchi.
Nie musiałeś.
Zabierz to.
- Dziękuję. - Usiądź.
Zawołaj Rodineya.
Posłuchaj.
Muszę się skupić na kampanii.
Dam ci klucze do biura.
Koniec ze złomowiskiem.
Zajmiesz się firmą.
Będziesz pracować dzień i noc.
Dopilnujesz, żeby każdy robił swoje
i będziesz zdawać mi raport.
Może pan na mnie liczyć.
To Rodiney.
Przejmie złomowisko.
Fajnie.
Łatwo nie będzie.
To wszystko. Baw się dobrze.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Lubię ten kawałek Noela Rosy.
„Fita Amarela”, znasz?
Nie ruszaj się.
Hej, co robisz?
- Nikogo tam nie ma. - Jasne.
Wracaj do koleżanek. Cida ukryje cię w kuchni.
Rety…
- Pańska córka? - Tak.
- Lubisz dzieci? - Tak.
To dla nich zająłem się polityką.
Chcę, żeby żyły w lepszym kraju.
- Przyszedłeś z Lucą? - Tak.
Od dawna się znacie?
Tak, mój ojciec prowadził interesy w Itaquerze.
Gdy przejąłem jego firmy,
ktoś musiał dostarczać mi jedzenie.
Wtedy poznałem jego.
Wyróżniał się na tle innych.
Wystarczyło zagwizdać…
Pracuje dla mnie do dziś.
Ludzie, których kupiliśmy, pracują dla niego?
Czy ktoś się już kiedyś z panem dogadał?
Ty miałeś szczęście.
A co z resztą chłopaków?
Umowa ich nie dotyczy?
Nie wyjdą po spłacie długu?
Za tydzień opuszczę złomowisko.
Mogę zapewnić ci awans.
Jeśli nie chcesz, zostajesz.
Sam zdecyduj.
Broda ci posiwiała, synu.
A to kto?
Pracuje ze mną. Mateus.
- Taki młody? - Nie tak jak pani.
- Miło panią poznać. - Złotousty dzieciak.
- Nie nazywaj mnie panią. - Idę do toalety.
Przyjdzie twoje rodzeństwo.
To cud, że przyszedł. Tak ciężko pracuje.
Ale czasem wpada!
Poprawcie mu humor.
- Nie ma szans. - Patrzcie, kto idzie.
- Jest. - Cześć.
Dzięki, Edileuzo.
- Proszę. - Smacznego.
Nie tak cię wychowałam!
Najpierw goście.
Nie jadłeś jeszcze takich coxinhas.
To duma tego miejsca.
- Uwaga… - Zjedz.
Łzy radości!
Mam rację?
A wszystko dzięki niemu. Kupił mamie piekarnię.
Nie każda matka ma takiego syna.
Co u Any?
Powiedz mu. Nie chce mieć dzieci.
- Suka. - Mamo, daj mu spokój.
- To jej wina! - Będziesz miała mnóstwo wnuków.
Mówisz?
To gdzie one są? Przyprowadź je!
- Ukrywają się. - Poszukam ich.
Mamy chcą dla dzieci tego, co najlepsze.
Chcę dla nich jak najlepiej. A twoja mama?
Właśnie. Czym się zajmuje?
Pracuje w polu.
Ja też to robiłam.
- Pochodzi pani ze wsi? - Nie.
Mieszkaliśmy w Rio, na odludziu.
W cholernej dziurze.
Przyjechaliśmy do São Paulo, gdy Luca miał 13 albo 14 lat.
Sprawiał kłopoty?
Nie, nie mój Luca.
Nigdy niczego się nie bał.
Kradł konie szefa
i uciekał gdzieś w środku nocy.
Sprzedał kurczaki szefa,
ale nigdy mnie nie okłamał.
Zawsze przynosił do domu pieniądze.
Kochany chłopak.
To urodzony przywódca. Wszyscy robią to, co powie.
Trzymaj z nim, bo warto.
Byłeś wieśniakiem?
Wcale tak nie powiedziałam.
- Upiłaś się jednym piwem? - Wcale nie!
- Nie powiedziałam tak! - No dobrze.
Daj mi trochę.
W przyszłym tygodniu przywiozą czystą miedź i stal.
- Dobra. - Przyjedź po nie.
Patrz!
Łap go!
- Luca! - Luca!
Chłopak uciekł!
Zadzwoń do Batisty.
Pokaż mu zdjęcie.
Nie musimy tego robić.
Albo oni, albo my.
Dzwoń.
- Kto mówi? - Mateus.
Co tam? Czego wam trzeba?
- Jeden z chłopaków próbował uciec. - Który?
- Samuel. - Co mam zrobić?
Jedź do jego domu.
Ma być ostro?
Nie.
Nastrasz ich.
POZDRÓW SAMUELA OD MAMY
Powiedz: „Portugalski”.
Portugalski.
Nie chciałem tego.
Pięć ciężarówek dziennie. Piętnaście dostaw.
Może być więcej.
Który próbował uciec?
Ten tutaj.
Miało być siedmiu.
To wszyscy.
We wtorki i czwartki jest większy ruch. Rób inwenturę.
Zróbcie sobie przerwę.
Masz papierosa?
Daj ognia.
Tak. Zobaczymy.
- Zabrałeś wszystko? - Tak.
Napisy: Aleksandra Basińska