Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ทำไมต้องทะเลาะกันเพราะความรัก
‪ผมไม่รู้จะพูดอะไร
‪เธอเปลี่ยนไปนะ
‪คุณพ่อจะให้คำแนะนำผมยังไง
‪เริ่มเลยเถอะ
‪เธอคนนั้นเรียนห้องไหน
‪(บทเพลงโซโลมอน 8:7 ‪"น้ำมากหลายมิอาจดับรัก)
‪(อุทกธารมิอาจท่วมรัก)
‪(หากผู้ใดนำสมบัติจากเรือนตน ‪มาแลกรัก)
‪(ไม่แคล้วถูกดูหมิ่นดูแคลน")
‪คำสั่งประธานาธิบดี ‪วันที่ 14 กรกฎาคม 1987
‪เอกสารวงงานรัฐสภาหมายเลข 1641
‪ประกาศว่าในเวลาเที่ยงคืน ‪วันที่ 15 กรกฎาคม 1987 ของไต้หวัน
‪กฎอัยการศึกจะถูกยกเลิก
‪ประธานาธิบดีเจี่ยงจิงกั๋ว
‪นายกรัฐมนตรีอวี๋กั๋วหวา
‪รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมเจิ้งเหวยหยวน
‪(ปี 1987 หลังยกเลิกกฎอัยการศึก)
‪นายเพิ่งย้ายมาเหรอ
‪ห้องเอช สายศิลป์
‪ม.ห้า ห้องเอ
‪สายวิทย์
‪ปิดท้ายด้วยการฝึกพลังปอด
‪หายใจเข้าลึกๆ แล้วดำลงไป
‪มาดูกันว่าใครกลั้นหายใจได้นานที่สุด
‪เริ่มได้
‪ผมมารู้ทีหลัง
‪ว่าเขาชื่อ "เบอร์ดี้" ‪ไม่ใช่ "เจ้าโง่"
‪เขาบอกว่า ‪"เบอร์ดี้" เป็นชื่อหนังเรื่องหนึ่ง
‪เกี่ยวกับเพื่อนรักสองคน
‪คนหนึ่งปกติ
‪อีกคนบ้าบอ
‪คนที่บ้าชื่อ "เบอร์ดี้"
‪สองนาทีกับสี่วินาที
‪ทุบสถิติ
‪โง่หรือไง
‪คุณพ่อ
‪สมัยยังหนุ่ม ‪เรื่องบ้าที่สุดที่คุณเคยทำคืออะไร
‪ทุกคืนก่อนเข้านอน ‪จะมีการตรวจตราห้องพัก
‪อย่าซุกของต้องห้ามเชียว ขอเตือน
‪นี่ บอกแล้วไงว่าให้พับผ้าห่มดีๆ
‪ดูแลสุขอนามัยหน่อยได้ไหม
‪อย่าภูมิใจในตัวเองนักเลย
‪ครึ่งหนึ่งเคยมีคนซ่อนหนังสือโป๊ ‪เอาไว้ใต้ฟูก
‪แล้วพอฉันเจอ เฮ้ย
‪ไม่ใช่ของผม
‪ดีนะที่ไม่มี
‪ดูเรียบร้อยดี
‪อย่าแขวนชั้นในตรงนี้สิ
‪ตัวนี้เหลืองแล้ว เอาไปทิ้ง มันเหม็น
‪ฟังนะ ฉันทำแบบนี้เพื่อขัดเกลา ‪สภาพร่างกายและจิตใจของพวกนาย
‪อย่างเทปคอนเสิร์ตของซูเปอร์สตาร์นี่ ‪พวกนายไม่ควรฟัง
‪ฉันจะเก็บไปก่อน
‪หลบๆ ซ่อนๆ กันทำไม
‪อย่าคิดว่ายกเลิกกฎอัยการศึกแล้ว ‪ฉันจะสอนพวกนายไม่ได้
‪กฎอัยการศึกของโรงเรียนนี้ ‪ยังไม่ยกเลิก
‪เดี๋ยวเก็บกวาดตู้ด้วย
‪คนผิดที่รู้จักสำนึกจะรอดพ้น
‪ที่ทำก็เพราะรัก ‪ฉันจับตาดูพวกนายอยู่นะ
‪ฉันดูอยู่นะ
‪- ทำอะไร ‪- ยังไม่เข้าไปอีก
‪- ทำอะไรเนี่ย ‪- ไปเลย
‪นายแอบมาห้องเราทำไม
‪- เปลี่ยนชุดกัน ‪- เปลี่ยนๆ
‪นายมาทำไม อยากตายเหรอ
‪มายืมสบู่
‪เอาไป
‪ไปๆ
‪เฮ้ย
‪บ้าเอ๊ย
‪อะไรวะ
‪เสียสติหรือไง
‪ทำบ้าอะไรวะ
‪ไปไหนมา
‪หัวใจจะวาย
‪ให้ตายสิ ไปเถอะ
‪สวัสดีทุกท่าน เราคือ…
‪- วงฮอร์น ‪- วงฮอร์น
‪- ผมชื่อฮอร์น ‪- ผมชื่อร็อคกี้
‪ผมชื่อฟิล
‪ผมชื่ออาฮั่น
‪อย่าให้จับได้เชียวนะ ยัยจอมซน
‪ขอร้องล่ะ
‪เธอไม่รู้หรอกว่าโรงเรียนชายล้วน ‪มันทรมานแค่ไหน
‪อย่างกับพระที่ถูกปล่อยลงเขาเลย ‪หื่นชะมัด
‪ไม่ชอบคนตรงๆ เหรอ
‪คุณเล่นเครื่องดนตรีนี่นา
‪คิดว่าตัวฉันเป็นเครื่องดนตรีก็ได้
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪นุ่มมาก
‪แล้วคุณ…
‪ขอโทษนะ
‪ทำเหมือนเครื่องดนตรีเป็นคนรักของเธอ
‪โอบกอดมันด้วยรัก
‪ไม่งั้นก็เหมือนแบกก้อนหิน ‪คนฟังเองก็ทรมาน
‪เธอต้องจำไว้นะ
‪"โพฟิเต ดู โมมองต์"
‪"โพฟิเต ดู โมมองต์" อยู่กับปัจจุบัน
‪ในวัยพวกเธอ ‪การตกหลุมรักเป็นสิ่งสวยงาม
‪มันจะมาเมื่อถึงเวลา
‪ไม่มีใครต้านทานได้
‪ขี้โม้ คุณพ่อไม่เคยมีความรัก ‪จะไปรู้อะไร
‪รู้ได้ไงว่าฉันไม่เคย
‪- เฮ้ย คุณพ่อเคยมีความรักเหรอ ‪- นั่นสิ
‪- เล่าๆ ‪- เล่าเลย คุณพ่อ
‪คุณพ่อครับ ถามง่ายๆ เลย คุณพ่อเคย…
‪จูบไหม
‪นั่นสิ คุณพ่อ มันรู้สึกยังไงครับ
‪พวกเธอนี่นะ
‪ความรักไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ทางกาย
‪เธอก็มาจากมอนทรีออลเหรอครับ
‪ใช่ มาจากมอนทรีออล
‪ฉันเจอเธอในงานเต้นรำ
‪ตอนฉันมองเธอ ‪เธอก็มองฉันอยู่เหมือนกัน
‪ต้องเล่าต่อด้วยเหรอ
‪ไปเตรียมเชิญธงได้แล้ว
‪คุณพ่อ ยังเล่าไม่จบเลย
‪ไว้คราวหน้าดีไหม
‪แต่ "ธง" ของผมมันขึ้นแล้วครับ
‪มื้อดึกเหรอ
‪ออกไปซื้อของกินเหรอ
‪ยังมีเครื่องดื่มด้วย
‪นายนี่มัน…
‪มองอะไร
‪จะเอาด้วยไหม
‪พวกข้างหลังยกมือขึ้น
‪มีคนแอบออกไปข้างนอกกลางดึก
‪อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ
‪นี่เป็นโรงเรียนคริสเตียน
‪พระเจ้าจับตาดูพวกนายอยู่
‪ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย
‪เบอร์ดี้
‪นี่ให้นาย
‪เอาไว้ทารอยช้ำที่ก้น
‪ขอบใจ
‪ฉันจะเสร็จแล้ว รอแป๊บ
‪อาบน้ำเย็นไม่หนาวเหรอ
‪เจ็บมากสินะ
‪คราวหน้าเอาหนังสือพิมพ์ ‪ยัดกระเป๋าหลังไว้ด้วย
‪เสร็จแล้ว
‪ลากมันเข้าไป
‪ขอ "มุมสุขสันต์" ให้มันหน่อย
‪- ปล่อยฉันนะ ‪- ฟิล ลากเข้ามาอีก
‪หมดแรงแล้วเหรอ
‪- ลุกขึ้น มาเล่นกันอีก ‪- ไอ้ตุ๊ดเอ๊ย
‪- เร็วสิ ลุก ‪- ไอ้ชั่ว
‪บอกมา แกฟ้องคนคุมหอใช่ไหม
‪- เปล่า ‪- อย่าให้รู้นะ
‪- เปล่าเหรอ ‪- ผมเปล่า
‪แล้วทำไมเขามาตรวจเราทุกวัน
‪- ถ้าใช่ ไอ้จ้อนแกเละแน่ ‪- กล้าดียังไงมาแอบดูฉันอาบน้ำ
‪ไอ้ชั่ว ลากมันมานี่
‪เฮ้ย ยังจะเถียงอีกเหรอ
‪จะดูอะไรก็หัดระวังบ้าง
‪แกมันตัวไวรัส
‪ดูตัวเองสิ มาดูฉันทำไม
‪ได้ยินว่า ‪พวกชอบเพศเดียวกันไม่มีขนว่ะ
‪- จับมันถอดกางเกง ‪- ถอดกางเกงมันเลย
‪มานี่เลย
‪ไม่นะ
‪เอาล่ะนะ
‪อย่าดิ้น
‪อย่าดิ้นสิวะ
‪- ยังกล้าดิ้นอีกเหรอ ‪- อย่านะ
‪ได้เวลาเผาไอ้จ้อนแล้ว
‪อย่าดิ้นอีกนะ ลากมานี่
‪ใครน่ะ
‪เด็กห้องไหน ออกมาเดี๋ยวนี้
‪ออกมา
‪ฉันเอง
‪ให้ตายสิ ทำตกอกตกใจหมด
‪- ฉันท้องเสีย ก็เลยมาอาบน้ำ ‪- มานี่
‪แกจะใส่กางเกงแล้วเหรอ
‪ลากมานี่
‪ตีมัน
‪- จะหนีไปไหน ‪- อย่าเลย
‪- คิดหนีเหรอ ‪- ถ้าเขาฟ้องคนคุมหอจะทำไง
‪- สวะเอ๊ย ‪- แกกล้าเหรอ
‪อาฮั่น ตีมันเลย
‪มันแอบดูไอ้จ้อนของฮอร์นทุกคืนเลย
‪ทุเรศไหมล่ะ
‪ซ้อมมันเลย
‪ปัดโธ่
‪มา จับมันคุกเข่า
‪- คุกเข่า ‪- คุกเข่าลงไป
‪อาฮั่น
‪ขืนปล่อยไว้มีแต่จะหนักข้อขึ้น
‪เดี๋ยวมันก็ทำให้เราเป็นเกย์ด้วยหรอก
‪เอาให้น่วม
‪ลงมือเลย
‪เอาสิ
‪ตีฉันให้เลือดออกเลย
‪พิษในตัวฉันจะได้แพร่ไปหาพวกแก
‪ทุกๆ คน
‪ตีสิ
‪เขาอยู่ในนั้นมานานแค่ไหน
‪งั้นก็เห็นหมดเลยสิ
‪จางเจียฮั่น
‪เมื่อกี้อาบห้องเดียวกันเหรอ
‪เปล่า ฉันอยู่ห้องที่สอง
‪ทำอะไรเนี่ย
‪ฮอร์นกับคนอื่นก็อยู่นะ
‪ทำไมยังไม่นอนอีก
‪ถ้าพวกเขาตื่น เราซวยแน่
‪ตอนนายออกมาจากห้องอาบน้ำ
‪ไม่กลัวพวกเขาเอาเรื่องเหรอ
‪ดูนี่สิ
‪ไปเอามาจากไหน
‪ห้องทำงานไอ้หัวเหม็น
‪ห้องทำงานไอ้หัวเหม็นเหรอ
‪ใช่
‪นี่ ลองกินดู
‪เสียงพวกนั้น
‪ในค่ำคืนที่เงียบสงบ
‪ฟังดูเหมือนเสียงหัวใจเต้น
‪หัวใจเต้นเหรอ
‪นายจะทำอะไร
‪เฮ้ย
‪- ทำอะไรเนี่ย ‪- หลบไปๆ
‪นี่รถของไอ้หัวเหม็น
‪หวังปั๋วเต๋อ
‪บ้าเอ๊ย
‪พับผ่าสิ
‪นายมันบ้าว่ะ
‪เสร็จหรือยัง
‪เร็วหน่อย ฉี่เยอะเป็นบ้า
‪ขออีกนิดน่า
‪- อยากร่วมวงด้วยไหม ‪- ไม่เอา
‪เสร็จแล้วๆ
‪พอพระอาทิตย์ขึ้นต้องเหม็นแน่นอน
‪ผลการเรียนของเขา ‪ย้ายไปได้แค่สายศิลป์เท่านั้น
‪ไม่ต้องห่วงครับ
‪เราจะไม่ยอมแพ้เรื่องเขา
‪พ่อเขาต้องโกรธมากแน่ๆ เลยค่ะ
‪ถ้าพยายามหน่อย ‪สอบเป็นทนายหรือนักบัญชี
‪ก็ยังหาเงินได้มากอยู่
‪แต่ตามนโยบายของกระทรวงศึกษาธิการ
‪เทอมหน้า ‪เราจะเริ่มรับนักเรียนหญิงแล้ว
‪พอมีนักเรียนหญิงเข้ามา ผมเกรงว่า…
‪แค่ตั้งใจเรียนก็พอ
‪โรงเรียนมีกฎเคร่งครัด ‪ไม่ให้เด็กคบหากัน
‪เข้าใจไหม
‪พอแล้ว ลดธงครึ่งเสา
‪คนที่ดูข่าวเมื่อวานคงรู้แล้ว
‪ว่าประธานาธิบดีเจี่ยง ‪ที่เราเคารพรักที่สุด
‪เสียชีวิตเมื่อวานนี้
‪วันที่ 13 มกราคม
‪เมื่อเวลา 15:50 น.
‪ดังนั้นหนึ่งเดือนนับจากนี้
‪เราจะลดธงครึ่งเสา
‪หลังสอบปลายภาค ก่อนปิดเทอมฤดูหนาว
‪ถ้าอยากไปแสดงความเคารพที่ไทเป ‪ก็ทำเรื่องขอลาได้
‪จากนี้เรามาสงบนิ่งหนึ่งนาที
‪ไปกัน
‪ไปกันเถอะ
‪โปรดทราบ
‪เรามาถึงสถานีไทเปแล้ว
‪โปรดเตรียมตัวลงจากรถ ‪หากนี่เป็นจุดหมายของท่าน
‪สถานีต่อไปคือสถานีชีตู่
‪เราถึงไทเปแล้ว
‪(ไม่ว่าง)
‪ขอบคุณครับ
‪ด้านซ้ายสำหรับหมู่คณะ
‪ด้านขวาสำหรับคนทั่วไป
‪โปรดเข้าแถว
‪ผู้เป็นที่รักของเรา
‪- ฯพณฯ จิงกั๋ว… ‪- เข้าแถวให้เป็นระเบียบด้วย
‪- ได้รับใช้ประเทศและพรรคของเขา… ‪- ถอยครับ
‪คุณน่ะ
‪ด้วยความอุทิศตนอย่างยิ่งมาตลอดชีวิต
‪สิ่งที่ท่านทำ
‪เป็นของขวัญแก่เพื่อนร่วมชาติ
‪การสูญเสียท่านไป ‪นับเป็นการสูญเสียของคนทั้งโลก…
‪(ตัวแทนไว้ทุกข์ ‪จากโรงเรียนมัธยมปลายเหวยเท่อ)
‪และใจเราโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง
‪เราทุกคนรักท่าน
‪เรามีท่านเป็นแบบอย่าง
‪ท่านจะอยู่ในใจเราตลอดไป
‪ข้าแต่พระบิดา
‪โปรดดูแลประธานาธิบดีเจี่ยง ‪ดุจพระองค์ดูแลเรา
‪- ขอบคุณท่านประธานาธิบดีครับ ‪- เขาเป็นคนดี
‪- ขอให้ท่านไปสู่ดินแดนสุขาวดี ‪- ผมอาจไม่รู้ว่าเขาทำความดีอะไร
‪- ขอให้บรรลุเซียน ‪- แต่เขาต้องเป็นคนดีแน่นอน
‪- เพราะทุกคนชื่นชอบเขามาก ‪- ขอบคุณครับ
‪ขอให้เขาเป็นอิสระจากความกังวล ‪และความเจ็บป่วยบนสวรรค์
‪โปรดให้เขาอยู่ข้างกายพระองค์ อาเมน
‪ซื้อเสื้อไหมคะ
‪คุณลูกค้า ไม่เจอกันนานเลย
‪เบอร์ดี้ เร็วเข้า
‪ดูนั่น มีร้านขายเทปตรงโน้น
‪มา เปิดกระป๋องให้ผมหน่อย
‪อยากซื้อไหมครับ
‪ขอบคุณครับ
‪- แล้วทิปล่ะ ‪- เร่เข้ามา
‪มาซื้อเสื้อกัน ตัวละ 50 ดอลลาร์
‪ทำไมมีป้ายประท้วงเยอะจัง
‪- ไม่ล่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ ไม่เป็นไร
‪ทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วย
‪(การแต่งงานเป็นสิทธิมนุษยชน)
‪(รักเพศเดียวกันไม่ใช่โรค)
‪ดูนั่นสิ
‪เขาทำอะไรน่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪- พิลึกชะมัด ‪- เขาอยู่ตรงนั้น
‪เจอแล้วๆ
‪หวังปั๋วเต๋อ นั่นตำรวจเยาวชน
‪ฉีเจียเวย นายอีกแล้วนะ
‪- เขามาจับเราเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪ห้ามประท้วงตรงนี้
‪ฉีเจียเวย คิดจะต่อต้านเหรอ
‪- พวกเขาทำอะไรน่ะ ‪- เอาตัวไป
‪- จับเขาไป ‪- ไม่
‪หวังปั๋วเต๋อ
‪นายจะทำอะไร
‪เฮ้ย ถ้าไม่หยุดจะแจ้งตำรวจนะ
‪พวกอันธพาล จับเขาไปได้ยังไง
‪- เอาตัวกลับไป ‪- ปล่อยเขา
‪พวกเขาเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ ‪ที่สวมเครื่องแบบอยู่โน่น
‪(เบอร์ดี้)
‪พวกนั้นจะทำร้ายเขาไหม
‪ไม่รู้สิ
‪ถ้าฉันตายไป นายจะทำยังไง
‪หมายความว่าไง
‪เลิกคิดเรื่องพวกนั้นได้แล้ว
‪ผมว่าคุณไม่มีเหตุผลเลย
‪ผมถึงไม่ชอบเวลาสติหลุดไง จิม
‪คุณจะออกไป
‪หรือให้ผมโทรเรียกรปภ.
‪ผมเป็นกังวลมาทั้งชีวิต
‪ผมไม่สนอีกแล้ว
‪- อย่ายุ่งกับเรา ‪- โอเค รปภ.
‪พวกเขาแยกเราจากกันไม่ได้
‪ผมแค่อยากอยู่ที่นี่
‪อยู่กับคุณ
‪ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪พวกเขาเล่นเราเสียน่วม เบอร์ดี้
‪เราไม่เคยมีชีวิตเป็นของตัวเองเลย
‪ออกไป
‪ยินดีต้อนรับสู่ระบบสุริยะค่ะ ‪กี่ท่านคะ
‪ไม่ พวกเขาไปไหนแล้ว
‪ขอโทษครับ เดี๋ยวผมเก็บโต๊ะให้นะ
‪ครับ
‪ใช่
‪เอาสิ
‪รอด้วย
‪ขอเข้าห้องน้ำก่อน
‪ยินดีต้อนรับสู่ระบบสุริยะค่ะ
‪เมื่อกี้ทำอะไรอยู่
‪เปล่าครับ เล่นกันเฉยๆ
‪แถวนี้มาล้อเล่นไม่ได้นะ
‪ครับ
‪ระวังหน่อย
‪นี่ เคยอ่านหนังสือของซานเหมาไหม
‪เคยสิ
‪ฉันชอบ "บอกลาหน้าฝน"
‪แล้วก็ "เรื่องเล่าจากซาฮารา"
‪ในหนังสือมีประโยคหนึ่ง
‪"ถ้าสิ่งที่คุณให้ฉัน ‪เหมือนกับสิ่งที่คุณให้คนอื่น
‪งั้นฉันก็ไม่อยากได้"
‪นายรู้จักความรักด้วยเหรอ
‪โลกนี้ไม่มีใครเข้าใจฉันหรอก
‪นี่
‪เดี๋ยวฉันเลือกเพลงให้นาย
‪เอาสิ
‪ใครร้องเพลงนี้น่ะ
‪ใช่คนที่ชนะประกวดร้องเพลง ‪ของมหาวิทยาลัยไหม
‪ไช่หลานชิน
‪เขาตายแล้ว
‪ตายแล้วเหรอ
‪ทำไมใจร้ายกับตัวเองจัง
‪รู้ไหมว่าพอถึงปลายปี 1987
‪ประชากรโลกจะเกินห้าพันล้านคนแล้ว
‪งอกมาจากสองคนแท้ๆ
‪พระเจ้าคงไม่คิด
‪ว่าประชากรจะล้นหลาม
‪อีกอย่าง
‪โลกไม่จำเป็นต้องมีคนเยอะขนาดนั้น
‪โอ๊ย ลุกไม่ไหว
‪บางครั้งฉันก็รู้สึกว่า ‪ตัวเองอยู่ในพวกที่ไม่จำเป็น
‪เหมือนที่พ่อฉันพูด
‪"แกมันเลี้ยงเสียข้าวสุก
‪ตอนเกิดน่าจะบีบคอให้ตาย"
‪ฉันจะบีบคอนาย
‪อย่ามีลูกเลย คนเยอะเกินไปแล้ว
‪ได้
‪ยังไงนายกับฉันก็มีลูกกันไม่ได้
‪ไอ้โง่
‪ข้าแต่พระบิดาบนสวรรค์
‪ขอบพระคุณที่ประทานอาหารให้เรา
‪ขอให้อาหารของเราสะอาด
‪และทำให้ร่างกายเราแข็งแรง
‪เจียฮั่นจะขึ้นม.หกแล้ว
‪โปรดอวยพรให้ผลการเรียนเขาดีขึ้น ‪และสอบติดมหาวิทยาลัยดีๆ
‪ส่วนเจียหมิงกับเซียวหลิง
‪โปรดอวยพรให้พวกเขาด้วย
‪เราขอขอบพระคุณพระองค์ก่อนมื้ออาหาร
‪ในนามของพระเยซูคริสต์ อาเมน
‪- อาเมน ‪- อาเมน
‪กินข้าวกันๆ
‪คบกันมานานแค่ไหนแล้ว
‪ไม่ต้องยุ่ง
‪นั่นมันเรื่องของพี่เขา ‪แกห่วงตัวเองก่อน
‪พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ‪แกจะคบผู้หญิงกี่คนก็ตามใจ
‪คุณจางทำแต่อาหารง่ายๆ ‪หวังว่าจะไม่ถือนะ
‪ไม่เลยค่ะๆ
‪พี่ ขอยืมรถหน่อย
‪เรื่องรถอีกแล้ว
‪อยู่ในครัวยังจะพูดเรื่องรถ
‪งั้นก็ซื้อให้ผมสิ ‪ผมจะได้มีเวลาอ่านหนังสือเพิ่ม
‪ฉันไม่มีเงิน
‪พ่อมีเงินซื้อทองกลับแผ่นดินใหญ่ ‪แต่ไม่มีเงินซื้อรถให้ผม
‪ให้ตาย ฉันเคยปล่อยแกอดไหม
‪พ่อเอาเงินกลับไปเท่าไรแล้ว
‪มันใช่เรื่องของแกไหม
‪นั่นมันเงินของฉัน
‪นี่ก็บ้านพ่อเหมือนกัน
‪- พอได้แล้ว ‪- ใช่ ฉันเป็นเจ้าบ้านไง
‪- พอเถอะ เรามีแขกนะ ‪- ระวังปากด้วย
‪โดนย้ายไปสายศิลป์จนอับอายขายขี้หน้า
‪ตั้งใจเรียนกว่านี้ซะ
‪ไปสอบทั้งสายศิลป์กับสายวิทย์
‪แล้วดูว่าอันไหนคะแนนสูงกว่า
‪หัดเอาอย่างพี่บ้าง
‪เข้ามหาวิทยาลัยดีๆ แล้วหาแฟนดีๆ
‪อาฮั่น
‪เข้าบ้าน พ่อเขาจะให้ล็อกประตูแล้ว
‪ยังโกรธอยู่เหรอ
‪พอลูกทำงานแล้ว ‪จะไม่ส่งเงินกลับบ้านหรือไง
‪พ่อเขาแค่จะพิสูจน์ว่าตัวเองทำได้ดี
‪ด้วยการส่งเงินกลับบ้านเกิด
‪เขาอยากให้ครอบครัวภูมิใจ
‪ทำไมแต่งงานกับเขา
‪ไม่แต่งแล้วจะมีลูกได้ยังไง
‪งั้นแม่ก็ไม่ได้รักเขาสิ
‪อายุปูนนี้ จะรักอะไรอีก
‪ก็แค่คนมาเจอกัน
‪งั้นก็แค่เพิ่มจำนวน
‪อะไรคือเพิ่มจำนวน
‪แปลว่ามีลูกไง
‪ถ้ารักกัน มันไม่ควรเป็นแบบนี้
‪ลูกจะไปรู้อะไรเรื่องความรัก
‪นานไปก็รักเอง
‪อย่าคิดมากเลยน่า ตั้งใจเรียนไป
‪เข้าบ้าน
‪พรุ่งนี้ไปดูรถมอเตอร์ไซค์ ‪เดี๋ยวแม่ซื้อให้
‪แม่พอมีเงินเก็บอยู่บ้าง
‪อย่าลืมสวมหมวกกันน็อกล่ะ
‪ระวังด้วยนะ
‪เข้าบ้านเร็ว
‪ตอนนี้เรากำลังฟัง
‪เพลงฮิตติดชาร์ตอันดับสาม ‪ประจำสัปดาห์นี้
‪ซึ่งได้อันดับห้าของสัปดาห์ที่แล้ว ‪"สวรรค์ที่แออัด" ของเฉินเชิง
‪สวัสดี ทายซิว่านี่ใคร
‪แม่
‪คุณนายจางโทรมา
‪สวัสดี ทายซิว่านี่ใคร
‪นายทำอะไรอยู่
‪ชอบสีรถมอเตอร์ไซค์ฉันไหม
‪นายชอบก็พอแล้ว
‪เบอร์ดี้ ทำอะไรน่ะ
‪เก็บโปสเตอร์ไง
‪ระวังหน่อย
‪ให้ไวเลย
‪ในนี้มีโปสเตอร์อีกไหม
‪เอาจริงเหรอ
‪ถ้ามีใครเข้ามาล่ะ
‪จนถึงตอนนี้
‪ผมยังไม่ลืม ‪ว่าตอนนั้นคุณหน้าตาเป็นยังไง
‪เลิกเล่นซ่อนหากับผมได้แล้ว
‪คุณกำลัง…
‪คุณกำลังทรมานผมอยู่นะ
‪คุณหมายความว่าไง
‪มีแค่คนโง่ที่ไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูด
‪สักวันฉันอยากทำหนังแหละ
‪นายดูหนังแปลกๆ เยอะจริง
‪ไม่แปลกใจ
‪ที่นายประหลาดขนาดนี้
‪ไม่คิดเหรอว่า ‪ในหนังสนุกกว่าในชีวิตจริงมาก
‪ฉันไม่เคยคิดเรื่องทำหนังเลย
‪มันยากเกินไป
‪คนโง่จะพุ่งไปทางที่เทวดาไม่กล้าเดิน
‪งั้น…
‪ถ้านายทำหนัง
‪ฉันจะแต่งเพลงประกอบให้
‪ตกลง
‪มาทำอะไรในนี้
‪ใครให้เข้ามา
‪ฉันจะแจ้งตำรวจ
‪หยุดนะ
‪ไปเรียนทำหนังกับฉันไหม
‪แต่ฉันไม่ค่อยดูหนังนะ
‪ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันแนะนำให้
‪เราไปเรียนที่ไทเป ‪แล้วทำหนังด้วยกันเถอะ
‪หยุดนะ
‪มาทำหนังกัน
‪คุณพ่อ
‪คุณไม่มีความปรารถนาเลยเหรอ
‪พระเจ้าทรงกำหนดบาปทั้งเจ็ด ‪ที่เราไม่ควรทำเอาไว้
‪อัตตา โลภะ ริษยา ราคะ
‪ตะกละ โทสะ และเกียจคร้าน
‪พระองค์อยากให้ทุกคน ‪หลีกเลี่ยงแหล่งกำเนิดบาป
‪โดยเฉพาะราคะ
‪แต่ผมพูดถึงความรัก ไม่ใช่ราคะ
‪ราคะเป็นแค่ความสัมพันธ์ทางกาย
‪ผมต้องการให้เขายอมรับผมด้วยใจจริง
‪ผมยังเชื่อในพระเจ้า
‪พระเจ้าบอกไว้ "ผู้ใดเชื่อ ‪ในพระองค์จะมีชีวิตนิรันดร์"
‪ออกไป เธอเข้าใจผิดแล้ว
‪พระเจ้าบอกไม่ใช่เหรอ "ขอแล้วจะได้
‪หาแล้วจะเจอ เคาะประตูแล้วจะเปิด"
‪ผมเคาะแทบตาย ‪ทำไมพระองค์ไม่ได้ยินเลยล่ะ
‪คุณพ่อไม่เคยรักใครเหมือนผม
‪คุณถึงไม่มีทางเข้าใจ
‪อรุณสวัสดิ์ทุกคน
‪เริ่มเทอมใหม่แล้ว
‪ตามนโยบายของกระทรวงศึกษาธิการ
‪โรงเรียนเราจะรับนักเรียนหญิง ‪และยกเลิกระเบียบทรงผม
‪แต่ไม่ได้แปลว่าจะปล่อยปละละเลย
‪ขอให้นักเรียนชายอยู่ห่าง ‪จากห้องเรียนของนักเรียนหญิง
‪นักเรียนหญิงม.สี่ ‪ถ้ามีนักเรียนชายมารังควาน
‪กรุณาแจ้งเจ้าหน้าที่ ‪ในสำนักงานกิจการนักเรียน
‪ต้องกั้นรั้วด้วยเหรอ
‪ตลกสิ้นดี
‪อาฮั่น
‪- คุณพ่อ ‪- คุณพ่อ
‪สวัสดีครับ
‪- เจ๋ง ‪- สุดยอดเลย
‪ใช้เวลาทำทรงนี้เพื่อตกสาวนานไหมเอ่ย
‪น้องครับ
‪มานี่สิ พี่มีอะไรจะบอก
‪หน้าน้องสวยมากเลยครับ
‪- โธ่ น้อง อย่าเพิ่งไป ‪- น้องครับ
‪- มาคุยกันก่อน ‪- น้องครับ
‪น้องครับ ซ้อนมอเตอร์ไซค์พี่ไหม
‪- น้องครับ ‪- น้องๆ มานี่หน่อย
‪- เล่นดนตรีเป็นไหมจ๊ะ ‪- อยู่ชมรมไหนเอ่ย
‪ทำไมทุกคนไว้ผมยาวกันหมด
‪แต่นายตัดสั้นเชียว
‪ให้ตายสิ ไอ้ตัวประหลาดอีกแล้ว
‪อาฮั่น
‪ไปอยู่ห้องเอชแล้ว ‪ระวังไอ้ตัวประหลาดนั่นด้วย
‪นี่ คนชื่อ "เบอร์ดี้" ‪มันประหลาดทุกคนแหละ
‪ที่ห้องเพื่อนฉันก็มีอยู่คนหนึ่ง
‪บ้าเอ๊ย สมัยมัธยมต้นที่ห้องฉันก็มี
‪ไปอยู่ห้องเอชก็ระวังตัว
‪ถ้าเขากล้าทำอะไร
‪แค่ตะโกนมา เราจะไปหาทันที
‪มองหาป้าแกเหรอ
‪- ไปเถอะ ‪- ไป
‪ไป
‪อาฮั่น
‪- อาฮั่น ทำอะไรน่ะ ‪- นายจะไปไหน
‪จางเจียฮั่น
‪ฉันเรียนห้องเดียวกับเขาแล้ว
‪ถ้าไม่ไปกับเขา ‪แล้วจะให้ไปห้องเอกับพวกนายเหรอ
‪นี่ ฟังทางนี้
‪พักก่อนๆ
‪นักเรียนชายกับหญิงแยกกันซ้อม
‪อย่าคิดว่าในชมรมจะรอดพ้นสายตาฉัน
‪ครูครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ
‪คุณพ่อ
‪เด็กวัยรุ่นชายน่ะ มีความต้องการสูง
‪เกิดสอบไม่ติดมหาวิทยาลัยจะทำไง
‪การมีแฟนกับการเรียน ‪เป็นคนละเรื่องกัน
‪คุณบอกให้ตั้งใจเรียนได้
‪แต่ไม่ควรแบ่งแยกพวกเขาเหมือนนักโทษ
‪คุณพ่อ อย่ายุ่งกับเรื่องนี้เลย
‪พระเจ้าให้คุณสอนเรื่องความรัก ‪แต่ไม่ใช่รักระหว่างหนุ่มสาว
‪นี่เป็นกฎของโรงเรียน ‪อย่าทำให้ผมลำบากใจเลย
‪บอกให้แยกไง ทำไมยังนั่งด้วยกันอีก
‪- แยกกัน ‪- ครูครับ
‪ผมเป็นคนรับผิดชอบวงดนตรีนี้
‪ผมมีวิธีของผมครับ
‪วิธีของคุณคือ
‪เอานักเรียนมารวมไว้ที่นี่ ‪แล้วปล่อยให้มั่วสุมกัน
‪ต้องพูดให้น่าเกลียด ‪ขนาดนั้นด้วยเหรอคะ
‪ใช้ตาคู่ไหนมองว่าฉันพูดจาน่าเกลียด
‪หนูใช้หูฟังเอา ‪ไม่ได้อยากมองสักหน่อย
‪เธออยู่ห้องไหน
‪กล้าพูดกับฉันแบบนั้นเหรอ
‪- คิดว่าที่นี่เป็นโรงเรียนแบบไหน ‪- ครูไม่เห็นต้องดุขนาดนั้น
‪หนูแค่จะคุยดีๆ เอง
‪ทำไมต้องพูดให้เราดูสำส่อนด้วย
‪ถ้าฉันไม่ดุ ‪เธอจะจริงจังกับคำพูดฉันไหม
‪ว่ายังไง
‪การแยกเราจากกัน ‪จะป้องกันการมั่วสุมได้เหรอ
‪หวังปั๋วเต๋อ
‪หลังจากที่เราเรียนจบแล้ว
‪รบกวนครูช่วยแยกโลกออกเป็นสองฝั่ง
‪แล้วกลับสู่ยุคค่ายกักกันเลยแล้วกัน
‪ระวังคำพูดหน่อย
‪นายอยู่ในโรงเรียน ‪ที่จะช่วยให้นายเข้ามหาวิทยาลัยได้นะ
‪ตราบใดที่เข้ามหาวิทยาลัยได้
‪ก็ไม่ต้องเรียนรู้ ‪กิจกรรมทั่วไปทางสังคมใช่ไหม
‪นายเป็นนักเรียน
‪นักเรียนต้องทำตามกฎโรงเรียน
‪แล้วกฎข้อไหนบอกว่า
‪รุ่นพี่สอนรุ่นน้องในวงไม่ได้เล่า
‪ไม่งั้นจะเข้าวงดนตรีไปทำไม
‪ได้ ฉันจะจำเธอสองคนไว้
‪ระวังตัวกันไว้ล่ะ
‪ได้ครับครู
‪ม.หก ห้องเอช หวังปั๋วเต๋อ
‪ม.สี่ ห้องเอ อู๋รั่วเฟย
‪ครูครับ ออกไปเถอะ ‪ดูเหมือนที่นี่จะไม่ต้อนรับคุณ
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้น คุณต้องรับผิดชอบ
‪ไปเถอะ
‪ลาก่อนครับ
‪- ซ้อมกันต่อ ‪- ลาก่อน
‪ซ้อมต่อๆ
‪นายอยู่ห่างๆ นักเรียนหญิงไว้ดีกว่า
‪นายไม่รู้หรอก
‪ว่าโรงเรียนจะรับมือเรื่องนี้ยังไง
‪นายพูดเหมือนครูน่ารำคาญนั่นเลย
‪รีบกินเข้า
‪ต้องซ้อมเพลงทหารอีก
‪น้อง
‪นี่น้อง
‪มีอะไร
‪ไปได้แผลพวกนั้นมาจากไหน
‪หรือว่าฮอร์นกับเพื่อนเขา…
‪ไม่ใช่ครับ รุ่นพี่
‪นี่จากห้องอื่น
‪นี่จากเพื่อนร่วมห้องที่เอาอิฐทุบผม
‪- ส่วนนี่… ‪- น้อง
‪ที่จริงฉันอยากถามนาย
‪ว่าเริ่มชอบผู้ชายตั้งแต่ตอนไหน
‪เคยคิดจะไปหาหมอไหม
‪หรือเคยคิดว่า
‪จะมีแฟนผู้หญิงไหม
‪ผมรู้ตัวว่าชอบผู้ชายตั้งแต่เด็กแล้ว
‪มันไม่เคยเปลี่ยน
‪และไม่มีวันเปลี่ยน
‪ขอบคุณครับ
‪ดูคนข้างๆ ด้วย
‪ให้พร้อมกัน
‪ซ้าย ซ้าย
‪- ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา ‪- หยุดนะ ไอ้สารเลว
‪ฆ่ามัน
‪- จะไปไหน ‪- หลบให้พ้นสิวะ
‪- ไอ้สารเลว ‪- ลากตัวไอ้นกนั่นมา
‪ไอ้สารเลว
‪- ฉันจะเด็ดปีกแก ‪- มานี่เลย
‪ดูซิจะยังบินได้ไหม
‪- อย่ายุ่งกับอาฮั่น ‪- ไปให้พ้น
‪ทำอะไรน่ะ
‪- อาฮั่น อย่ามายุ่งน่า ‪- ไม่เอาน่า
‪ทำอะไรน่ะ
‪- ลงมา ‪- มานี่
‪ปีนขึ้นไปทำไม ลงมาเดี๋ยวนี้
‪หุบปาก
‪- ลงมาสิวะ ‪- ลงมา
‪ไอ้ตุ๊ด อย่าหนีนะเว้ย
‪- ซ้อมมัน ‪- จับไว้
‪ฆ่ามันเลย
‪เร็วเข้า
‪เบอร์ดี้
‪- ปล่อยฉัน ‪- เบอร์ดี้ นายจะทำอะไร
‪- อย่าเข้ามานะ ‪- จะทำอะไร
‪เบอร์ดี้
‪ขอโทษ เราแค่ล้อเล่นเอง
‪เบอร์ดี้ อย่าโดดนะ
‪ฮอร์น
‪เราแค่ล้อเล่น เบอร์ดี้
‪ขอโทษๆ
‪เบอร์ดี้
‪- อะไรวะ ‪- ฉันกลัวแทบตาย
‪รุ่นพี่ นักเรียนชายเข้ามาไม่ได้นะ
‪พวกนายทำบ้าอะไรกัน
‪จางเจียฮั่น
‪อย่าไปยุ่งกับไอ้ตุ๊ดนั่น
‪คนอื่นจะคิดว่านายเป็นเกย์ด้วย
‪เบอร์ดี้ นายจะไปไหน
‪ไป
‪- งดงาม ยิ่งใหญ่ จริงจัง ซื่อตรง ‪- งดงาม ยิ่งใหญ่ จริงจัง ซื่อตรง
‪- สงบ เข้มแข็ง แม่นยำ ว่องไว ‪- สงบ เข้มแข็ง แม่นยำ ว่องไว
‪- ตื่นตัว กล้าหาญ ‪- ตื่นตัว กล้าหาญ
‪หยุด
‪ย่ำอยู่กับที่
‪"ราตรีมีหมอก"
‪พร้อม ร้อง
‪- ราตรีมีหมอก ดาวและเดือนมืดสลัว ‪- ราตรีมีหมอก ดาวและเดือนมืดสลัว
‪- มีเพียงเสียงปืนที่ดังกึกก้อง ‪- มีเพียงเสียงปืนที่ดังกึกก้อง
‪- มีเพียงห่ากระสุนจากทุกหนแห่ง ‪- มีเพียงห่ากระสุนจากทุกหนแห่ง
‪- เท้าเหยียบพื้น ถืออาวุธให้มั่น ‪- เท้าเหยียบพื้น ถืออาวุธให้มั่น
‪- นักรบวีรบุรุษ ‪- นักรบวีรบุรุษ
‪- บุกเข้าป่าลึกที่แสนมืดมิด ‪- บุกเข้าป่าลึกที่แสนมืดมิด
‪- ในโลกนี้ ‪- ในโลกนี้
‪- บางครั้งก็มีความหวัง ‪- บางครั้งก็มีความหวัง
‪- และความผิดหวัง ‪- และความผิดหวัง
‪- ฉันรู้สึกแบบนั้น ‪- ฉันรู้สึกแบบนั้น
‪- รู้สึกแบบนั้น ‪- รู้สึกแบบนั้น
‪ในโลกนี้
‪มีความสุข
‪- มีความเศร้า ไม่มีผู้ใดรอดพ้น ‪- นี่ เขาหล่อมากเลย
‪- ไม่หรอก ‪- ไม่มีผู้ใดรอดพ้น
‪- ฉันว่าเบอร์ดี้หล่อกว่า ‪- โลกของเรา
‪- ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิด ‪- ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิด
‪- ทำไมต้องยอมหมดหวัง ‪- ทำไมต้องยอมหมดหวัง
‪- ใช้ความใส่ใจ… ‪- หยุดๆ
‪เพลงอะไรเนี่ย นี่มาประกวดเพลงทหารนะ
‪ร้องเพลงงี่เง่าอะไรกัน
‪มาจากโรงเรียนไหน
‪ใครเป็นครูที่ปรึกษา
‪เหลวไหลสิ้นดี
‪ตัดสิทธิ์ ออกไป
‪ไปๆ รีบออกไป
‪กลุ่มต่อไป โรงเรียนมัธยมปลายไถจง ‪เตรียมพร้อม
‪หวังปั๋วเต๋อ
‪ไปให้พ้น
‪พอแล้ว
‪เบอร์ดี้
‪พอแล้วน่า
‪นายได้แสดงให้ทุกคนดูแล้ว
‪อย่าไปโกรธเขาเลย
‪พวกเขาไม่เข้าใจนาย แต่ฉันเข้าใจ
‪พอแล้วน่า
‪อย่าโกรธเลยนะ
‪ฉันว่าจะให้นายตั้งแต่เมื่อเช้า
‪ยาอมน่ะ
‪โธ่เว้ย
‪นี่
‪คิดว่าบะหมี่เป็นพวกกรรมการหรือไง
‪ใช่
‪ไม่กินจานด้วยเลยล่ะ
‪ล้อเล่นน่า
‪แพ้ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪ชนแก้ว
‪ฉันไม่ได้กลัวแพ้
‪เรายังร้องเพลงไม่จบเลย
‪ซ้อมมาตั้งสองเดือนกว่า
‪พวกนั้นเป็นบ้าอะไร
‪ไหนว่ายกเลิกกฎอัยการศึกแล้ว
‪คิดว่าโลกเปลี่ยนไปแล้วเหรอ
‪ที่จริงไม่มีอะไรเปลี่ยนเลยสักนิด
‪ถ้าถามฉัน ฉันว่าพวกนายชนะแล้ว
‪ไม่เห็นปฏิกิริยาของผู้ชมเหรอ
‪ไม่รู้ว่าพวกนั้นคิดอะไรอยู่
‪สนุกจะตาย
‪จางเจียฮั่น เป็นอะไรไป
‪ยังไงมันก็เสี่ยงอยู่แล้ว
‪ถ้ากรรมการไม่ชอบก็คงเกลียดไปเลย
‪นี่ ปันปัน
‪ช่วงนี้เธอฟังเพลงของใครอยู่
‪- เฉินเชิง เคยฟังไหม ‪- เคยสิ
‪ฉันชอบเพลง "สวรรค์ที่แออัด" ของเขา
‪ฉันก็ชอบเพลงนั้นเหมือนกัน
‪มา ฉันจะเปิดให้ฟัง
‪อยู่นิ่งๆ
‪นี่คบกันอยู่เหรอ
‪ผมนึกว่าโลกหมุนรอบเราสองคน
‪ทำไมจู่ๆ ผมก็กลายเป็นคนนอก
‪ความอิจฉาก็เหมือนงูพิษ
‪มันจะกัดกินหัวใจเธอ
‪พระบิดา
‪ทำไมการรักใครสักคน
‪ถึงเป็นบาปล่ะ
‪ทำอะไร
‪สวดภาวนา
‪ข้าแต่พระบิดา
‪จางเจียฮั่นมีเรื่องหนักใจ
‪เขาขึ้นม.หกแล้ว
‪แต่ไม่ตั้งใจเรียน
‪สงสัยจะเหงาเกินไป
‪โปรดใช้พลังอันยิ่งใหญ่ของพระองค์
‪อวยพรให้เขาได้พบเจอ ‪ผู้หญิงที่เขาชอบอย่างแท้จริง
‪อาเมน
‪ฉันมันน่าขำนักเหรอ
‪นายนี่ห่วยจริงๆ
‪นายไม่ควรทำแบบนี้
‪แบบไหน
‪อย่าเอาแต่อยู่กับฉันเลยน่า
‪เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้
‪ฉันแนะนำสาวให้ดีไหม
‪เด็กห้องปันปัน
‪คืนนี้ฉันจะไปเดตกับเธอ
‪ขอยืมรถหน่อย
‪เร็วสิ เอากุญแจมา
‪กุญแจ
‪ไม่คิดว่าคุณจะโทรหา
‪ขอโทษเรื่องคราวก่อนด้วย คุณคงตกใจ
‪ฉันเพิ่งอ่านเจอในนิตยสารหนงหนง
‪รู้ไหมว่า "ราตรีสวัสดิ์" ในภาษาจีน ‪สะกดเป็นตัวอักษรโรมันยังไง
‪ดับเบิลยู เอ เอ็น เอ เอ็น
‪แต่ละตัวอักษรมีความหมายนะ
‪ดับเบิลยูหมายถึง "ฉัน"
‪เอแทนคำว่า "รัก"
‪เอ็นหมายถึง "คุณ"
‪เอ เอ็น
‪แปลว่า "รักคุณ"
‪รู้ใช่ไหมว่า ‪ถ้ากดรหัสโทรเข้าเพจเจอร์
‪มันจะขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ
‪นี่จะเป็นรหัสลับของเรา
‪จางเจียฮั่น
‪เมื่อวานโทรมาทำไม
‪ต้องใช้รถเหรอ
‪เมื่อคืนฉันออกไปกับปันปัน ‪เลยไม่ได้พกเพจเจอร์
‪กลับมาก็ดึกแล้ว
‪กลัวว่านายจะหลับแล้ว
‪- ก็เลย… ‪- ฉันมีเรื่องจะบอกนาย
‪ได้ คืนนี้ค่อยว่ากัน
‪ฟังนะ
‪คืนนี้เที่ยงคืนนายไปกับฉัน
‪ฉันมีเรื่องให้ช่วย
‪บ้าเอ๊ย
‪นายจะขโมยไปทำไม
‪ฉันจะทำงานใหญ่ อย่าเพิ่งถาม
‪เบอร์ดี้
‪อะไร
‪ที่จริง
‪เมื่อวานฉันจะบอกนายว่า…
‪ดูลูกโป่งยักษ์นี่สิ
‪ทีมเวิร์ก
‪โลกของเรา
‪ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิด
‪ทำไมต้องยอมหมดหวัง
‪หน้าเดิน เรียงแถวดีๆ
‪อย่ามาเอื่อยเฉื่อยแต่เช้า
‪ห้องต่อไป ตามมา
‪นักเรียนชาย มองอะไร
‪อย่าแอบดูนักเรียนหญิง
‪เดินต่อไป
‪ยังจะแอบดูอีก นายนั่นแหละ
‪แถวหลังน่ะ รีบตามมา
‪ยังไม่ได้กินข้าวเช้าหรือไง
‪มีอะไรเหรอ
‪- "ราตรีสวัสดิ์ ที่รัก" เหรอ ‪- สวยจังเลย
‪ลูกโป่ง
‪(ราตรีสวัสดิ์ ที่รัก)
‪ดีจัง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪นี่ พอได้แล้ว
‪นี่เหรองานใหญ่ที่ว่า
‪- เงียบน่า เซอร์ไพรส์ไง ‪- เงียบ บอกให้เงียบ
‪นายรู้ความหมายของ "ราตรีสวัสดิ์" ‪ที่ฉันถามแล้วสิ
‪เงียบได้แล้ว
‪ถึงนายไม่บอก ฉันก็หาเองได้
‪เงียบ
‪หยุดคุยกันได้แล้ว
‪เดี๋ยวได้เห็นดีกัน
‪นี่ฝีมือใคร
‪กล้าดียังไง
‪ไม่มีใครยอมรับใช่ไหม
‪เดี๋ยวทางโรงเรียนก็สืบจนรู้อยู่ดี
‪รีบยอมรับมาดีกว่า
‪ถ้าจับได้ เจอโทษหนักแน่
‪อย่าให้ต้องโหด
‪สวัสดีค่ะ นี่คือศูนย์บริการ
‪ขอทราบเลขหมายปลายทางค่ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดีครับ
‪ฝากข้อความไปที่หมายเลข
‪ศูนย์เจ็ดศูนย์
‪หนึ่งห้าแปด
‪หนึ่งเจ็ดแปด
‪บอกว่าอาฮั่นอยากเจอ
‪ถามว่าเขาอยู่ไหน
‪ขอให้เขา
‪ตอบกลับที
‪ผมมาที่นี่บ่อย
‪มาทีก็อยู่ทั้งวันเลย
‪ช่วยไม่ได้นี่นะ
‪แก่แล้ว
‪โว้ย อะไรวะ
‪ทำแบบนี้ทำไม
‪เราไม่ใช่พวกเดียวกัน
‪ฉันไม่เหมือนคนแบบแก
‪แม่งเอ๊ย
‪ไสหัวไป
‪คุณบอกให้อยู่กับปัจจุบันไม่ใช่เหรอ
‪ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเธอชอบผู้ชาย
‪งั้นคุณชอบผู้หญิงได้
‪แต่ผมชอบผู้ชายไม่ได้สินะ
‪ความรักของคุณยิ่งใหญ่กว่าผมเหรอ
‪บอกมา
‪ความรักของคุณกับผมต่างกันยังไง
‪มันต่างกันตรงไหน บอกมาสิ
‪ถ้าเขาไม่รักเธอ
‪ก็อย่าบังคับเขาสิ
‪นี่ก็เป็นการอยู่กับปัจจุบัน
‪เป็นไปไม่ได้
‪ผมรู้สึกได้ว่าเขาใส่ใจผม
‪"ใส่ใจ" ไม่ได้แปลว่ารัก
‪พระคัมภีร์บอกให้เรา ‪ควบคุมความปรารถนาของตัวเอง
‪อย่าทำให้คนอื่นต้องตกนรก
‪งั้นช่วยส่งผมลงนรกที
‪ผมยอมตกนรกดีกว่า
‪พวกรักเพศเดียวกัน ‪สมควรตกนรกไม่ใช่เหรอ
‪ในนรกอาจมีคนเข้าใจผมมากกว่านี้
‪ช่วยผมสิ ส่งผมลงนรกที
‪คุณพ่อ
‪เจียฮั่น
‪ไม่ต้อง กลับสวรรค์ไปเลยไป
‪ขอบคุณครับ
‪ขอโทษนะ
‪ฉันทำรถนายพัง
‪พูดอะไรของนาย
‪ขอโทษเรื่องอะไร
‪ฉันจะจ่ายค่าซ่อมให้
‪บอกว่าไม่ต้องไง
‪พูดอะไรของนาย
‪บอกมาว่าต้องจ่ายเท่าไร
‪ก็บอกว่าไม่ต้องไงวะ
‪ไม่เข้าใจตรงไหน
‪เรียกรถพยาบาลหรือยัง
‪เรียกแล้ว
‪แผงขายหมากฝั่งนั้นเรียกให้
‪แม่ง โคตรจุ้นจ้าน
‪ถ้าไม่อยากให้ช่วยแล้วโทรมาทำไม
‪(รักษาความสะอาด)
‪ขอโทษนะ
‪ฉันโทรตามอู่ไปยกรถนายแล้ว
‪ฉันจะรับผิดชอบเอง
‪ไม่ต้องกังวล
‪ฉันเคยบอกว่ากังวลเหรอ
‪นายสนแค่เรื่องนั้นเหรอ
‪ออกไป ฉันอาบเองได้
‪อย่าทำตัวน่ารำคาญได้ไหม
‪ทำอะไรเนี่ย
‪เจ็บนะเว้ย
‪เจ็บขนาดนี้จะอาบเองยังไง
‪อ้าขาหน่อย
‪หันมา
‪จางเจียฮั่น
‪พอได้แล้ว
‪ขอโทษ
‪ทางนี้ๆ ส่งบอลมา
‪- ระวัง ‪- ขอบคุณ
‪เร็วเข้า
‪ฉันทำเองได้
‪นี่
‪- ช่วงนี้… ‪- ฉันกินเสร็จแล้ว
‪เชิญนายตามสบาย
‪- เท่มาก ‪- สู้เขา เบอร์ดี้
‪ไปๆ
‪หลบๆ
‪อย่างสวย
‪- อะไรเหรอ ‪- ประพฤติตนผิดระเบียบ
‪ข้อหาหนักเลย
‪- ลูกโป่งสารภาพรักนั่น ‪- ทำไมเป็นแบบนี้
‪- ลูกโป่งของหวังปั๋วเต๋อนี่เอง เจ๋ง ‪- นั่นสิ
‪คบกันแล้วยังไง
‪ทำไมนักเรียนชายแค่ถูกกักบริเวณ ‪แต่นักเรียนหญิงถูกไล่ออกล่ะ
‪(หวังปั๋วเต๋อ: ประพฤติตนผิดระเบียบ)
‪(ฝ่าฝืนกฎสองข้อใหญ่และสองข้อย่อย ‪โทษกักบริเวณ)
‪(อู๋รั่วเฟย: ประพฤติตนผิดระเบียบ)
‪(ฝ่าฝืนกฎสามข้อใหญ่ โทษไล่ออก)
‪- จอดรถให้หน่อย ‪- ครับ ยินดีที่พบครับ
‪มันอยู่ไหน
‪- คุณหวังครับ ‪- อย่าหนี
‪- อย่าตีเด็กครับ ‪- กลับมา
‪กลับมานี่
‪โธ่เว้ย
‪คุณหวังครับ
‪คุณเป็นประธานสมาคมผู้ปกครอง
‪ตีลูกที่โรงเรียนไม่ดีนะครับ
‪คุณหวัง นี่มันในโรงเรียน
‪อย่าตีเด็กแบบนี้ ‪เราไม่อนุญาตให้ทำร้ายร่างกาย
‪- ไปตายซะ ‪- ทำไมทำแบบนี้ล่ะครับ
‪- หยุดเถอะครับ ‪- ผมสั่งสอนลูกชายอยู่
‪ไม่เกี่ยวกับคุณ
‪ลูกชายผมมันไร้ประโยชน์
‪อย่าหนีนะ
‪พี่สาวสามคนไม่เหมือนแกสักนิด
‪ถ้ารู้แบบนี้ ฉันไม่มีแกซะดีกว่า
‪งั้นก็อย่ามีสิ
‪"อย่ามี" เหรอ
‪พูดบ้าอะไรของแก
‪จางเจียฮั่น นายมาที่นี่ทำไม
‪จางเจียฮั่น นายมาทำไม
‪- อยากโดนซ้อมใช่ไหม ‪- กลับไปเรียน
‪มาทำบ้าอะไร
‪อะไร
‪จะทำอะไร หา
‪ถ้าฉันไม่สั่งสอนแก ‪แกก็ไม่มีวันสำนึก
‪หยุดตีเขาได้แล้ว
‪อย่ามาขวาง นี่ไม่ใช่เรื่องของแก
‪อย่าหนีนะ
‪- เก่งนักเหรอ ‪- หยุดเถอะครับ
‪ไอ้เด็กเวร
‪ลุง หยุดตีได้แล้ว
‪แกเป็นใคร
‪เกี่ยวข้องอะไรกับมัน
‪ฉันกำลังสั่งสอนลูกชาย อย่ามาขวาง
‪ไสหัวไป
‪เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย
‪ทำไมจะไม่เกี่ยวกับฉัน
‪เป็นฉันที่มีความรัก ไม่ใช่นาย
‪ครูครับ
‪ผมต่างหากที่มีความรัก
‪ผมเอง
‪พูดเหลวไหลอะไร
‪นายเคยมีความรักเมื่อไหร่กัน
‪นายจะรู้เรื่องฉันได้ยังไง
‪ครูครับ มันเป็นเรื่องของผมเอง
‪ลูกโป่งเป็นฝีมือผม
‪ผมเอง
‪พวกนายทำอะไรกัน
‪ทำไมทำกับฉันแบบนี้
‪- พอแล้ว อย่าตีกัน ‪- พอได้แล้ว
‪พอแล้ว
‪หยุดตีกันได้แล้ว
‪- หยุด พอได้แล้ว ‪- หยุดนะ
‪- พอได้แล้ว ‪- หยุด
‪เจียฮั่น
‪พอได้แล้ว
‪อย่ามายุ่งกับฉันอีก
‪ทำไมล่ะ ทำไม
‪- พอแล้ว ‪- อะไรของพวกเธอเนี่ย
‪หวังปั๋วเต๋อ
‪นี่มันโรงเรียน ไม่ใช่บ้านนาย
‪คุณพ่อ
‪สองคนนี้อยู่ในวงดนตรี
‪ผมบอกแล้วไง
‪คุณต้องแยกนักเรียนชายกับหญิง
‪ดูสิ
‪ตอนนี้วุ่นวายหมดแล้ว
‪- หวังปั๋วเต๋อ ทำอะไรน่ะ ‪- ไม่ต้องสนมัน
‪ให้มันลงนรกไปเลย
‪ตอนอายุ 18 ฉันก็หัวต่อต้านเหมือนเธอ
‪ฉันถูกบาทหลวงที่โบสถ์ตีทุกวัน
‪ครั้งสุดท้ายที่โดน ‪ก็เหมือนเธอตอนนี้เลย
‪ถูกอัดจนน่วม
‪ฉันเลยตัดสินใจออกจากมอนทรีออล
‪ฉันอยากไปให้ไกลที่สุด
‪ไม่คิดเลยว่าพอจากมาแล้ว ‪บ้านเกิดจะเปลี่ยนไป
‪นั่นกี่ปีมาแล้ว
‪เกือบ 30 ปีแล้ว
‪ปี 1960 มีการปฏิวัติเงียบ ‪ที่มอนทรีออล
‪สังคมเป็นอิสระจากคริสตจักร
‪ในที่สุดผู้คนก็ได้ทำตามหัวใจ
‪และเลือกสิ่งที่ตัวเองต้องการ
‪ฉันพลาดการปฏิวัติที่มอนทรีออล
‪แต่มาเจอการปฏิวัติของเธอที่นี่
‪ข้าแต่พระบิดาผู้ทรงสถิตในสวรรค์
‪พระประสงค์จงสำเร็จในแผ่นดิน ‪เหมือนในสวรรค์
‪โปรดประทานอาหารประจำวัน ‪แก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย
‪อาฮั่น
‪- โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้า… ‪- อาฮั่น
‪คุณพ่อโอลิเวอร์
‪แม่อาฮั่นโทรมาที่โรงเรียนครับ
‪บอกให้เขากลับบ้าน
‪ฉันไม่อยากกลับบ้าน
‪แต่ว่า
‪แม่นายบอกว่า
‪เบอร์ดี้อยู่ที่บ้านนาย
‪แกก่อเรื่องอะไรที่โรงเรียน
‪อะไร
‪แกพยายามแย่งแฟนเขาเหรอ
‪นายต้องการอะไร
‪มาบ้านฉันทำไม
‪ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว
‪ฉันต้องตั้งใจอ่านหนังสือ
‪อีกอย่าง พ่อกับแม่ของนาย
‪ควรรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย ‪ที่โรงเรียน
‪ฉันต่างหากที่มีแฟน
‪มารับแทนทำไม
‪ทำไมมีแต่รอยแผล ต่อยกันเหรอ
‪เปล่า
‪แกมันขี้แพ้จริงๆ
‪แย่งแฟนเขาแล้วยังต่อยกับเขาอีก
‪ผมไม่ได้แย่งแฟนเขา
‪แล้วเขามาที่นี่ทำไม
‪อาฮั่น
‪ลูกสองคนเป็นเพื่อนรักกัน
‪อย่าทะเลาะกันเพราะความรักเลยนะ
‪- ลูกยังเด็ก ‪- คุณพ่อจาง คุณแม่จาง
‪- หมดเรื่องแล้ว ผมขอตัวก่อน ‪- ได้ๆ
‪บอกมา
‪นายต้องการอะไรจากฉัน
‪เพื่อนรักกัน อย่าทะเลาะกัน
‪เราเป็นแค่เพื่อนรักกันใช่ไหม
‪แล้วจะเอายังไง
‪ฉันทำเพื่อนายอยู่นะ
‪เข้ามหาวิทยาลัยแล้วค่อยมีแฟนก็ได้
‪ถ้าเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ‪เขายังหาไม่ได้ล่ะ
‪ไม่เห็นเป็นไรเลย อายุเท่านี้เอง
‪ถ้าเขาไม่คบใครเลยล่ะ
‪หวังปั๋วเต๋อ
‪อย่ามาทำตัวงี่เง่า
‪ฉันจะมีแฟนไหมมันเกี่ยวอะไรกับนาย
‪ทีนี้ใครกันที่ปอดแหก
‪เลิกวุ่นวายกับฉันสักที
‪ได้
‪พ่อ
‪แม่
‪ผมไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนั้น
‪- ที่จริงผมชอบ… ‪- จางเจียฮั่น
‪เลิกยุ่งกับฉันสักทีได้ไหม
‪ฉันกล้าพูดว่าชอบใคร
‪นายกล้าไหมล่ะ
‪นายบ้าไปแล้วใช่ไหม
‪บ้าไปแล้วใช่ไหม
‪จางเจียฮั่น
‪เลิกทำตัวตุ๊ดสักทีได้ไหม
‪ตุ๊ดแล้วยังไง
‪นายขยะแขยงเหรอ
‪ถ้าขยะแขยงนักก็พูดต่อหน้าฉันเลย
‪พูดต่อหน้าฉันสิ
‪- อาฮั่น ‪- แกจะไปไหน
‪อาฮั่น
‪จางเจียฮั่น นายจะไปไหน
‪จางเจียฮั่น
‪กลับบ้านเถอะน่า
‪จางเจียฮั่น นายจะไปไหน
‪- ขอบคุณครับ ‪- ผู้โดยสารโปรดทราบ
‪เรือพร้อมออกเดินทางแล้ว
‪ตั๋วหนึ่งใบครับ
‪รอบกี่โมงคะ
‪เอารอบเดียวกับเขาครับ
‪มองอะไรอยู่น่ะ
‪ผู้โดยสารทุกท่าน
‪เรามาถึงท่าเรือหม่ากง ‪เกาะเผิงหูแล้ว
‪โปรดทำตามข้อแนะนำ
‪- เพื่อเดินทางขึ้นฝั่ง ‪- นกโง่เอ๊ย
‪- ตามมาทำไม ‪- โปรดตรวจสอบสัมภาระของท่าน
‪จางเจียฮั่น
‪กลับกันเถอะน่า
‪รู้ไหมว่านายบ้ากว่าฉันอีก
‪ถ้าไม่หยุด ฉันไม่สนแล้วนะ
‪ฉันพูดจริงนะ
‪นายเคยสนฉันตอนไหน
‪ตอบสิ นายเคยสนฉันที่ไหน
‪ฉันแค่อยากไปที่ที่ไม่มีนาย ‪ไม่ได้หรือไง
‪เดินต่อสิ
‪เดินต่อไปอีก
‪ดูซิว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน
‪นายอยากไปที่ไหนกันแน่
‪ฉันจะไปทุกที่ที่อยากไป
‪หนีไม่พ้นหรอก
‪นายไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น
‪ฉันจะไปให้ดู
‪- โว้ย ‪- โว้ย
‪น้ำขึ้นเรื่อยๆ
‪หลายครั้งหลายครา
‪ผมหวังให้นี่เป็นวันสิ้นโลกจริงๆ
‪หลังจากวันนั้น
‪เขาบอกว่าจะเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย
‪แล้วเรา
‪ก็ไม่ได้เจอกันอีก
‪(โรงเรียนมัธยมปลายเหวยเท่อ)
‪(งานคืนสู่เหย้าวงโยธวาทิต ‪ครั้งที่ 17)
‪จำได้ผมเคยพูดว่า
‪"โพฟิเต ดู โมมองต์"
‪- "โพฟิเต ดู โมมองต์" ‪- "โพฟิเต ดู โมมองต์"
‪- ชนแก้ว ‪- ขอให้สุขภาพแข็งแรง
‪จะเป็นไปได้ยังไง
‪- คนเรายิ่งแก่ก็ยิ่งขี้ขลาด ‪- ก็จริง
‪นั่นจางเจียฮั่น
‪ฮอร์น ไปคุยกับเขาสิ
‪โอ้โฮ ดูสิว่าใครมา
‪- จางเจียฮั่น ‪- จางเจียฮั่น
‪ไปหลบอยู่ไหนมา
‪เพื่อนๆ ครับ ‪ครั้งแรกกับการมางานเลี้ยงรุ่น
‪ของจางเจียฮั่นจากสายศิลป์
‪ปรบมือให้เขาหน่อย
‪คุณพระ ยังหล่อเหมือนเดิมเลย
‪มาๆ ชนแก้ว
‪ฉันจะส่งสำเนาช่องทางการติดต่อให้
‪ที่เป็นไฟล์ส่งเข้าไลน์กรุ๊ปให้แล้ว
‪ถ้ามีเวลาว่างก็ขอให้ทุกคน
‪ช่วยอัปเดตข้อมูลกันหน่อย ‪เพราะมันเก่ามากแล้ว
‪ส่งไปให้ทั่ว ขอบใจ
‪นี่เบอร์ดี้หรือเปล่า
‪เบอร์ดี้
‪ไง
‪ไม่เจอกันนาน
‪นายเป็นไงบ้าง
‪สบายดี
‪ไม่คิดว่านายจะเพจมา
‪มั่นใจไหมที่จะสอบใหม่ปีนี้
‪ไม่รู้สิ
‪หมายความว่าไง
‪สู้ๆ นายทำได้
‪ที่บ้านเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์เหรอ
‪พ่อบอกว่าชอบมีคนโทรมาแต่ไม่พูด
‪ไม่ใช่ฉันนะ
‪ฉันรู้
‪นายย้ายบ้านก็ไม่บอก
‪นายกับปันปัน
‪ยังดีกันอยู่ใช่ไหม
‪เธอบอกว่า
‪เวลาอยู่กับฉัน
‪เหมือนอยู่ในหนังฉงเหยา
‪มันไม่สมจริง
‪แล้วมันไม่ดีเหรอ
‪รักแรกของทุกคน
‪ยิ่งใหญ่เหมือนหนังฟอร์มยักษ์
‪ไม่คิดงั้นเหรอ
‪เพิ่งมีเพลงใหม่
‪ที่ฉัน…
‪ไม่สิ รุ่นพี่ฉันเป็นคนแต่ง
‪ฉันเปิดให้ฟัง
‪ดีไหม
‪ตามหาเธอ
‪ท่ามกลางผู้คนมากมาย ฉันนึกถึงเธอ
‪ในที่สุดก็หลีกหนีความคะนึงหาได้
‪แต่ความทรงจำพาฉันหวนกลับมาอีกครั้ง
‪ชื่อที่สลักอยู่ในใจฉัน
‪ทำให้ลืมเลือนกาลเวลา
‪เมื่อเลือกที่จะรัก
‪รักแล้วย่อมรักชั่วชีวิต
‪อยากให้โลกหยุดนิ่ง
‪การคิดถึงเธอจะได้ไม่ไร้ความหมาย
‪หากมีโอกาสอีกหน
‪ฉันก็จะรักอีกครั้ง
‪ชื่อที่สลักอยู่ในใจฉัน
‪เธอถูกฝังลึกลงในกองฝุ่น
‪หากไม่ทำแบบนั้น
‪ฉันจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร
‪ฉันอยู่ในเมืองที่เห็นแต่ภาพเธอ
‪ถือกุญแจที่จะพาขึ้นสู่ฟ้า
‪เธอโบยบินต่อไป
‪ส่วนฉันจะอยู่ตรงนี้เพื่อเธอเสมอ
‪ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนรับสาย
‪ช่วงนี้เขาสบายดีไหม
‪ฉันไม่รู้หรอก
‪เวลาฉันยุ่งจะให้เขาช่วยดูแลลูกแทน
‪เรื่องอื่นไม่ขอถาม
‪เบอร์ดี้กับฉันหย่ากันแล้ว
‪ฉันเพิ่งมาเข้าใจทีหลัง
‪การชอบผู้ชาย
‪มันติดตัวมาแต่เกิด
‪ถ้าฉันรู้แต่แรกคงไม่ฝืน
‪มันทำลายชีวิตของฉัน
‪ของเขาด้วย
‪ช่างแม่งเถอะ
‪(โอลิเวอร์ แปลเลอติเย)
‪ผมเสียใจด้วย
‪ผมดีใจที่ได้ใช้เวลาร่วมกับเขา
‪ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา
‪หลายปีแล้ว
‪ตั้งแต่เขาออกจากคริสตจักรไป
‪แต่เขามีความสุขมาก
‪ทุกครั้งที่มีนักเรียน ‪จากโรงเรียนมัธยมปลายวิตต์มาหา
‪ผมได้ยินเรื่องของเขามาเยอะเลย
‪เรื่องคุณด้วย
‪มีนักเรียนคนหนึ่ง
‪ที่มาเยี่ยมหลายครั้ง
‪เขาบอกว่ามาจากรุ่นที่โรงเรียน ‪เริ่มรับนักเรียนหญิง
‪ใช่
‪เขาบอกว่ามันเป็นจุดเริ่มต้น ‪ของฤดูจับคู่ที่บ้าคลั่ง
‪พวกคุณเหมือนกันเลย
‪ทั้งรอยยิ้ม
‪และรสนิยม
‪ทำไมเขาถึงหยุดรับใช้คริสตจักรครับ
‪เขาพูดเสมอว่าเขาขึ้นสวรรค์ไม่ได้
‪เพราะเขาเป็นคนบาป
‪เขาเป็นคนดี
‪ได้ขึ้นสวรรค์แน่นอน
‪เป็นความผิดผม
‪ถ้าไม่มีผม เขาคงขึ้นสวรรค์ไปแล้ว
‪ผมมั่นใจว่า
‪เขารักคุณมากเท่าที่คุณรักเขา
‪ขอบคุณนะ
‪บางครั้งเราก็ไปดื่มกันที่ผับในเมือง
‪เขาชอบเต้นด้วย
‪คุณครับ
‪- ขอเบียร์ ขอบคุณ ‪- ได้ครับ
‪น้ำตกนี้แบ่งเขตแดน ‪ระหว่างแคนาดากับอเมริกา
‪อเมริกาอยู่ฝั่งตรงข้าม
‪ว่ากันว่าชนเผ่าพื้นเมืองโบราณ ‪เคยอาศัยอยู่หลังน้ำตก
‪เด็กสาวที่นั่นเลือกคู่เองไม่ได้
‪ต้องทำตามที่พ่อแม่จัดแจง
‪เมื่อหลายพันปีก่อน ‪มีสาวสวยเหมือนฉันคนหนึ่ง
‪เธอไม่อยากแต่งงานกับตาแก่ขี้เหร่ ‪ที่พ่อแม่เลือกให้
‪ก็เลยมาร้องไห้หนึ่งวันหนึ่งคืน ‪บนยอดน้ำตกแล้วโดดลงไป
‪เธอหายไปในน้ำ
‪ตั้งแต่นั้นมา ‪ผู้คนก็เห็นนางเงือกในน้ำกัน
‪ได้ยินว่านางเงือก ‪หน้าเหมือนผู้หญิงคนนั้นเปี๊ยบ
‪(การเดินทางหลังม่านน้ำตก)
‪ขอโทษครับ
‪คุณครับ
‪- ครับ ‪- ขอโทษครับ เราจะปิดร้านแล้ว
‪คงต้องขอให้คุณกลับ
‪- ได้ครับ ขอบคุณ ‪- ขอบคุณครับ
‪ไง
‪นายออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ฉันกำลังจะเข้าไป ‪แต่เห็นนายเดินออกมา
‪นายรู้ได้ยังไงว่าฉันจะมาที่นี่
‪แค่มาลองเสี่ยงโชคดู
‪เมื่อบ่ายวันก่อน ‪ฉันเห็นนายนั่งอยู่ตรงนั้น
‪นายเห็นฉันเหรอ
‪ทำไมไม่ทักฉันล่ะ
‪เพราะไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอนาย ‪ในที่แบบนี้ล่ะมั้ง
‪นายก็มาหาคุณพ่อโอลิเวอร์เหรอ
‪ใช่ ฉันอยากขอบคุณเขาน่ะ
‪เพราะเมื่อก่อนเวลามีเรื่องสับสน ‪ฉันจะไปหาเขาทุกที
‪ตอนนั้นคุณพ่อคงไม่อยากให้ฉันเจ็บ ‪เหมือนที่เขาเคยเจอ
‪ก็เลยเอาแต่ห้ามไม่ให้ฉันชอบนาย
‪แต่ฉันอยากเจออะไรแบบนั้น ‪ด้วยตัวเองมากกว่า
‪เมื่อก่อนเราทำเรื่องโง่ๆ ตั้งมากมาย
‪ฉันคิดว่าถ้าทำแบบนั้น
‪นายจะยอมทิ้ง…
‪ความรู้สึก…
‪ที่มีต่อนาย
‪นายคิดว่าฉันจะยอมทิ้ง ‪ความรู้สึกที่มีต่อนาย
‪มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง
‪ใครจะรู้ล่ะ
‪ใครจะรู้ว่าโลก ‪ในอีก 30 ปีข้างหน้าเป็นยังไง
‪ถ้าเรายอมรับว่าเป็นเกย์ตอนนั้น ‪ชีวิตก็จบเห่แล้ว
‪แล้วตอนนี้ล่ะ
‪พูดออกมาดังๆ ได้เลย
‪ทำได้หรือเปล่า
‪ที่จริงตอนนั้นฉันรักนายมากนะ
‪ยิ่งเราใช้เวลาด้วยกัน
‪ฉันก็ยิ่งรู้ว่ามันจะจบไม่สวย
‪ก็เลยขอให้ปันปันช่วย
‪หาเพื่อนผู้หญิงสักคนมาเที่ยวกับนาย
‪มาหลอกล่อนาย
‪ดูว่าจะช่วยแก้ไขนายได้ไหม
‪นายคิดว่าฉันกระดูกสันหลังคด ‪หรือฟันเหยินเหรอ
‪ถึงต้องแก้ไขน่ะ
‪แต่ไปๆ มาๆ ‪ปันปันมาหว่านเสน่ห์ฉันเองเลย
‪ฉันรู้
‪เธอบอกฉันแล้ว
‪ตลกเป็นบ้า
‪แม่นายสบายดีไหม
‪เธอเอาแต่ถามว่านายเป็นไงบ้าง ‪แต่งงานหรือยัง
‪แล้วนายว่าไง
‪ฉันตอบว่า "ใครจะไปสนล่ะ"
‪- ฉันน่าจะไปเยี่ยมท่านหน่อย ‪- อือ
‪จำได้ว่านายเคยถ่ายรูปเปลือยฉัน
‪นายถ่ายฉันไม่ใช่เหรอ
‪ใช่เหรอ
‪ในโลกนี้
‪บางครั้งก็มีความหวัง
‪และความผิดหวัง
‪ฉันรู้สึกแบบนั้น
‪รู้สึกแบบนั้น
‪นายมีรูปเปลือยฉันจริงๆ เหรอ
‪ลองทายสิ
‪เฮ้ยๆ อย่านะๆ
‪เออ มีๆ
‪- อย่าขยับ ‪- นี่
‪ทำอะไรเนี่ย
‪จะเช้าแล้วยังดีดอยู่อีก
‪เอาคืนมา
‪เอาคืนมานี่เลย
‪น่ารำคาญจริงๆ
‪คืนนี้นายพักที่ไหน
‪แกรนด์โฮเต็ล นายล่ะ
‪ที่นี่เหรอ
‪อือ
‪เอาล่ะ
‪นายไปพักผ่อนเถอะ
‪ฉันเดินอีกสิบนาทีก็ถึง
‪นี่
‪อยากขึ้นไปนั่งดื่มอะไรก่อนไหม
‪ไม่ล่ะ
‪ไว้คราวหน้า
‪ราตรีสวัสดิ์
‪มีอะไรเหรอ
‪ฉันจะเดินไปกับนายอีกหน่อย
‪โอเค
‪ไปกัน
‪เบอร์ดี้ รับนะ
‪- นายห่วยว่ะ ‪- ทำข้อสอบไม่ได้เหรอ
‪เออ โคตรแย่
‪ส่งบอลมา
‪อีกด้านหนึ่ง
‪รู้สึกแย่สินะ
‪ทำไมฉันต้องรู้สึกแย่เรื่องเกรดด้วย
‪ก็จริง
‪ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ฟิสิกส์หรือเคมี ‪ทำมาหากินสักหน่อย
‪ปัดโธ่ ไกลเกินไป
‪ส่งมานี่
‪รับนะ
‪แล้วอนาคตนายจะทำงานอะไรล่ะ
‪ฉันเหรอ
‪- ติงต๊อง ‪- ลืมเธอ
‪- ฉันพร่ำบอกตัวเองหลายครั้ง ‪- ฉันพร่ำบอกตัวเองหลายครั้ง
‪- ยิ่งไล่ตามเงาของแสงสว่าง ‪- ยิ่งไล่ตามเงาของแสงสว่าง
‪- ก็ยิ่งยากที่จะยื้อ ‪- ก็ยิ่งยากที่จะยื้อ
‪มากเท่านั้น
‪ฉันรักเธอ
‪- มีเพียงฉันที่อยากจดจำ ‪- มีเพียงฉันที่อยากจดจำ
‪- ในที่สุด ‪- ในที่สุด
‪- ฉันก็กล้ามอบหัวใจ ‪- ฉันก็กล้ามอบหัวใจ
‪- คำตอบเงียบงันของเธอคือความเมตตา ‪- คำตอบเงียบงันของเธอคือความเมตตา
‪- ชื่อที่สลักอยู่ในใจฉัน ‪- ชื่อที่สลักอยู่ในใจฉัน
‪- ทำให้ลืมเลือนกาลเวลา ‪- ทำให้ลืมเลือนกาลเวลา
‪- เมื่อโกหกแล้ว ‪- เมื่อโกหกแล้ว
‪- เพียงครั้งเท่ากับชั่วชีวิต ‪- เพียงครั้งเท่ากับชั่วชีวิต
‪- เมื่อดื้อรั้นต่อต้านโลก ‪- เมื่อดื้อรั้นต่อต้านโลก
‪- รู้สึกว่าแม้แต่หายใจก็สิ้นเปลือง ‪- รู้สึกว่าแม้แต่หายใจก็สิ้นเปลือง
‪- หากมีโอกาสอีกหน ‪- หากมีโอกาสอีกหน
‪- ฉันก็จะรักอีกครั้ง ‪- ฉันก็จะรักอีกครั้ง
‪- ชื่อที่สลักอยู่ในใจฉัน ‪- ชื่อที่สลักอยู่ในใจฉัน
‪- เธอถูกฝังลึกลงในกองฝุ่น ‪- เธอถูกฝังลึกลงในกองฝุ่น
‪- หากไม่ทำแบบนั้น ‪- หากไม่ทำแบบนั้น
‪- ฉันจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร ‪- ฉันจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร
‪- ฉันอยู่ในเมืองแห่งแสงนีออน ‪- ฉันอยู่ในเมืองแห่งแสงนีออน
‪- ถือที่อยู่ไปสู่สรวงสวรรค์ ‪- ถือที่อยู่ไปสู่สรวงสวรรค์
‪- เธอโผบิน แต่ฉันทำได้เพียงหยุดนิ่ง ‪- เธอโผบิน แต่ฉันทำได้เพียงหยุดนิ่ง
‪เบอร์ดี้
‪ไม่มีอะไร
‪(ด้วยความระลึกถึง ‪คุณพ่อ แปร์ โรแบรต์ มาซเซ)
‪คำบรรยายโดย: ฐิตา วีระมนทนาศักดิ์