Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cholera, próbowałam znaleźć miejsce, by ustawić kamerę.
Chwileczkę.
Dziś jest 23 lipca i...
Wiele się zmieniło, od kiedy zaczęłam kręcić.
Mój mąż jest w więzieniu.
Minął już tydzień i dzień.
Jestem zamknięta od 24 maja.
Ale wiem, że choć teraz sprawy nie wyglądają dobrze,
wszystko się ułoży.
Że... on wróci.
Motor.
- To mój... - On wróci.
Silniejszy niż wcześniej.
Jestem w ciąży. Urodzę bliźniaczki. Zaraz wam je pokażę.
Popatrzcie.
To są bliźniaczki w 22. tygodniu ciąży.
Odsuń się, Laurence, bo...
Dzień dobry.
Sześciolatku.
Dzień dobry.
Dziś pierwszy dzień szkoły.
Hej. Hej.
Dzień dobry, Robert.
Dziś jest 24 sierpnia. Pierwszy dzień Remingtona w przedszkolu.
Co będziesz robił w przedszkolu, Rem?
Zrobię wszystko, by znaleźć tyle dziewczyn, ile chcę.
Dzień dobry, skarbie.
Słychać, jak spada lód.
A tam na mrozie są te ding-dongi.
Hej, Dingi jeden i dwa.
Jest zimno.
Nie wytrzymam!
To obłęd, skarbie.
O rany! Ale to urocze.
Okej.
Planujesz wyjść wkrótce za mąż?
- Mam męża. - Tak?
- Ojca Remingtona. - Od kiedy?
Pobraliśmy się półtora roku temu.
- Prawie półtora. - Gdzie on jest?
Poza miastem.
Wiesz co, nie chcę, byś się wygłupiał z innymi chłopakami, okej?
- Dobra. - Masz się skupić.
Skup się. To jest twój cel na dzisiaj.
Ale ja i Jared nie biegamy.
- Gdzie jest moja głowa, Remington? - Dobrze.
Chłopcze, masz wyrosnąć na mężczyznę.
Odłóż kije tutaj...
Tato, teraz jest jesień.
Drzewa zaczynają nabierać kolorów. Dziś jest 18 października.
Dzisiaj jest osiemnasty?
Chcę ci tylko pokazać te domy, tato.
- Wybierz sobie jeden dla nas. - Tak, jeden dla nas.
Są... cholera, są ładne. Stoją blisko siebie.
Tatuś, to ja. To ja sam. Już ci daję.
Dziś jest piękny dzień, skarbie. Chciałabym, byś go spędzał ze mną.
Miejsce pasażera jest puste.
Pomyśl, poznałam cię, jak miałam 16 lat.
Szesnaście lat.
Zawsze wiedziałam, że coś w sobie masz.
Kocham cię, Robert. Kocham mojego Roberta.
Jesteś super, znasz różne historie.
Widzisz ten uśmiech, Robert?
Wiesz, jak będę się uśmiechać, gdy wrócisz do domu?
Ech, czarnuchu...
Wiesz co?
Tyle uśmiechów. Ja i dzieci
będziemy tak chodzić przez cały dzień.
Aż nas będą boleć szczęki.
Wiesz co?
Co robi ta Sibil Fox?
Czuję się, jakby mnie to uderzyło.
Podoba mi się.
„Mówią na to Big Easy, Łatwizna.
Ale prawda jest taka, że bez odpowiedniego transportu...”.
Przy słowach „odpowiedniego transportu” oddalamy,
a potem „wcale nie jest tak łatwo”.
Dobra.
A potem kamera wraca, gdy się przedstawiam.
„Pokój i miłość. Jestem Fox Rich.
I jako żona, matka sześciu chłopców...
wiem, jak ważny jest transport.
Jako żona, matka sześciu chłopców...
doceniam możliwość służenia wam, jako osobisty doradca zakupowy
w Rich Motors w Nowym Orleanie”.
Super.
„Wiem, jak wiele znaczy odpowiedni
środek transportu dla rodziny.
Prawdę mówiąc, jeśli jesteście ciekawi, samochód jest ważniejszy niż dom.
W samochodzie można spać, ale domem nie można jeździć”.
- To tyle. - Super.
Zrobimy tak, że nakręcimy cię, jak mówisz to wszystko.
- OK. - A potem będziesz mogła...
patrzeć mi przez ramię
i nakręcimy resztę razem, by na pewno było dobrze.
- Możemy to z tobą zgrać. - Chciałam też
móc zobaczyć, jak wygląda moja fryzura, makijaż...
- Jasne, to też zrobimy. - I zobaczyć, jak wygląda scena.
Dobra. To mi chwilę zajmie.
- Ustawimy odpowiednio światła. - Okej.
Zobaczę, z czym tutaj pracujemy.
Mówią na to Big Easy, Łatwizna. Ale prawda jest taka,
że bez odpowiedniego transportu
w Nowym Orleanie wcale nie jest tak łatwo.
- Ekstra. - Muszę wyprostować ramiona.
- Jeszcze raz. - Okej, jeszcze raz.
Tyle razy, ile zechcesz. Tylko trochę bardziej do przodu.
Urodziłam się jako Sibil Verdad Fox,
osiemnastego sierpnia 1971 roku.
Moja matka była pedagożką,
a babcia była gosposią matki Hanka Williamsa.
Pochodzę z rodziny, która bardzo pragnęła coś posiadać,
czegoś się dla siebie dorobić.
Moja matka
bardzo wcześnie zaczęła mnie uczyć,
że amerykański sen jest prawdziwy.
Powiedziałaby:
„Sibil, jeśli się postarasz, to ci się uda”.
Byłam młodą dziewczyną z dużego miasta
i zamierzałam się starać, ile tylko starczy sił.
To rodzina Rich.
Co o tym myślicie?
Poznałam mojego męża, Roberta, jak miałam 16 lat.
Wyszłam za ukochanego z liceum.
Kupiliśmy nasz pierwszy dom,
wpłaciliśmy zaliczkę na pierwszy interes.
Czekał nas wybuch.
Zbliżamy się do domu ciotki Sandry.
Nie ma pojęcia, co właśnie nadchodzi.
- No i właśnie tam jadą. - Właśnie tam.
Sibil!
Niespodzianka!
Skąd mogłam wiedzieć, że moja rodzina już miała wszystko, co było nam potrzebne.
Mieliśmy siebie nawzajem.
Moja historia to historia ponad dwóch milionów ludzi
w Stanach Zjednoczonych Ameryki,
którzy są ofiarami systemu więzień biednych ludzi i ludzi kolorowych.
Dlatego proszę, byście do mnie dołączyli. I jeszcze jedno. Co takiego?
Będziemy transmitować na żywo.
Jeśli nie dacie rady przyjść,
proszę, byście obejrzeli transmisję na żywo
na moim Facebooku o siódmej wieczorem.
Będziemy nadawać wszystko na żywo.
To coś więcej niż rozmowa, wiecie.
To ważne doświadczenie, i mam nadzieję, że przeżyjecie je ze mną.
Uniwersytet Tulane, siódma, pod kaplicą Rogers Memorial.
Pokój i miłość.
Hej, chodź tu na chwilę.
To powinno się układać. Twój pasek ma zawsze się układać.
O Boże. Kto to tak wyciągnął z suszarki?
Panie i panowie, w imieniu Green Wave
powitajcie gorąco razem ze mną
moją matkę i dzisiejszą mówczynię,
Fox Rich.
„Powiem jedną rzecz jasno.
Wiem, że jedyne, co mi zostało, to moje własne życie”.
Szesnastego września 1997 roku
razem z mężem okradliśmy Grambling Federal Credit Union.
„Cholera”, tak wtedy powiedziałam. Po co to zrobiłam?
Co ja sobie wtedy myślałam?
Chcieliśmy otworzyć pierwszy sklep z hip-hopowymi ciuchami w Shreveport.
KULTURA
Ale ledwo wiązaliśmy koniec z końcem.
I pamiętam, że wtedy najbardziej mi zależało,
by nie ponieść porażki.
Byliśmy zrozpaczeni.
Zrozpaczeni ludzie robią rozpaczliwe rzeczy.
To proste.
Gdy zawiozłam mojego męża i jego siostrzeńca,
by obrabowali bank,
jak tylko wysiedli z samochodu,
zrozumiałam, że...
wkroczyliśmy w świat...
którego nigdy nie zapomnimy.
W tamtym czasie
za napad z bronią można było dostać od pięciu do 99 lat więzienia.
A piętnastego czerwca 1999 roku
mój mąż został skazany na 60 lat więzienia
bez możliwości zawieszenia wyroku
ani wyjścia wcześniej za dobre sprawowanie.
Sześćdziesiąt lat...
ludzkiego życia.
Mama mówiła: „łatwo wpaść w gówno”.
Minęło już 20 lat.
To całe dwie dekady.
Dwadzieścia długich lat.
Ciężko jest się wydostać.
Prawie jak za czasów niewolnictwa.
Biały człowiek trzyma cię tam,
dopóki nie uzna, że już czas cię wypuścić.
Właśnie o to chodzi w tej sytuacji.
O osobistą zemstę.
Osobistą zemstę.
Tak.
Mówiłam mojemu dziecku, mówiłam: „musisz
spiąć włosy na głowie,
jakbyś na wpół oszalała.
Włóż sukienkę, spodnie i buty na płaskim obcasie
i tak właśnie iść do sądu”.
Ona wyprostowała włosy
i rzucała nimi przed twarzami białych, tak?
Mówiłam: „nie możesz tak tam iść”.
Mówiłam: „biali już dość cię nie lubią”.
Nie słuchała.
Myślałam, że moja córka wyjdzie za lekarza,
za prawnika albo za wodza Indian.
I że są pewne rzeczy, których po prostu nie zrobi.
Tego się nie robi. I tego też.
Zawsze mocno wierzyłam w to,
że złe postępowanie nie przynosi nic dobrego.
A przynosi? Nie.
Nie.
I to wszystko.
Nie bardzo mogę wziąć kredyt i chciałam zobaczyć, jak to się uda.
Pani Kaylin, a który z naszych samochodów pani oglądała?
Ten... Taki biały.
Cadillac SRX z 2008 roku, z tysiącem do wyłożenia.
Okej.
Ma kiepski kredyt, a pierwsze, co robi,
to kupuje najdroższy samochód na naszej stronie.
Chce pani złożyć wniosek,
byśmy mogli zobaczyć, czy dostanie pani dość kredytu na ten samochód?
A jeśli nie, na pewno znajdziemy coś z zaliczką za tysiąc.
Okej, w porządku.
Wczoraj w nocy rozmyślaliśmy z mężem.
Postanowiłam się przeprowadzić
do Nowego Orleanu w marcu 2013 roku.
Tuż po piątym marca, mówiąc dokładniej.
Dostaliśmy list od ostatniego drogiego prawnika, którego zatrudniliśmy.
Zapłaciłam z góry 15 tysięcy gotówką,
by wysłał nam list
kilka dni przed tym, jak miał złożyć dokumenty w naszym imieniu,
w którym napisał, że nic więcej nie może dla nas zrobić.
Otworzyłam ten list
i dosłownie nie mogłam płakać.
Ale gdy spojrzeliśmy na tylne siedzenia samochodu, Robert płakał.
Byłam tam ja, Laurence, Freedom, Justus i Robert.
Myślę, że reszta z nas tak już przywykła do...
Do zawodów, że po prostu siedzieliśmy w ciszy.
A potem spojrzeliśmy i nasz mały chłopczyk szlochał.
To nas zmusiło do poczucia z powrotem
emocji, których próbowaliśmy się pozbyć.
Wydanie tej całej sumy zupełnie na nic,
po tym jak znowu wydałam całe rodzinne oszczędności...
Wiedziałam, że jeśli to ma się udać, to wszystko zależy wyłącznie ode mnie.
Bracie Ronnie.
Tak, opowiadaj o wszystkim.
Wciąż mamy kilka godzin do terminu wyroku.
Sędzia mówił o dwóch dniach. Dziś jest drugi dzień.
Tak, tak.
- Nad tym pracowaliśmy. - Nigdy nie byliśmy tak blisko.
Nie przypominaj. Nigdy nie byłam tak blisko.
Czekamy tylko... On czeka na odpowiedź.
Równie dobrze możemy okazać cierpliwość i się modlić.
- Tak. Tak. - Wiesz...
Panie, ześlij Ducha Świętego. Tak.
No to...
W porządku.
Jeden krok naraz.
O piątej będę już coś wiedzieć.
Albo to, że nie dostałam odpowiedzi, albo...
- Jaka jest odpowiedź. - Jaka jest odpowiedź.
- Poznamy odpowiedź. - A w sumie już o czwartej.
Bo wiesz, oni...
Kancelaria chyba się zamyka o czwartej.
Zadzwonię po obiedzie i zobaczę, czy już rozpatrzono sprawę
i wtedy będę działać dalej.
- Będę cię informować. - Tak.
- Dobrze, daj znać. Trzymaj się. - Dobrze. Pa, pa.
Biuro sędziego.
Tak, chcę się skontaktować z panią Sandrą.
Jedną chwilę.
Nie, to do Sandry.
Sandra rozmawia przez telefon. Czekam, aż się rozłączy.
- Dziękuję. - Wciąż chce pani czekać?
- Tak, proszę pani, jeśli można. - Okej.
Sandra.
- Tu znowu Sibil Richardson. - Dzień dobry.
- Udało się...? - Nie, nic nie mamy.
- Musi pani zadzwonić w poniedziałek. - Tak jest. Bardzo dziękuję.
- Okej. Dobrze. Nawzajem. - Miłego weekendu. Do widzenia.
W porządku, jest...
Jakaś druga dwadzieścia w nocy.
Jest dwudziesty października i jedziemy...
Dwudziesty pierwszy. Jedziemy, by zobaczyć się z moim mężem.
Duży Rob, czas, byś zobaczył swojego tatę.
...Marcus Taylor, osiemnastoletni Jessie Snort
i Joseph Kennedy Jr., lat 23,
zostali oskarżeni o morderstwo pierwszego stopnia Lyle'a Meyersa.
Trwa trzeci dzień wyboru przysięgłych w procesie
podejrzanego Johna Mohammada...
Na początku każdego roku,
w każdego Sylwestra przez ostatnie 20 lat,
zawsze zaczynaliśmy nowy rok
wiedząc, że w tym roku mój mąż wróci do domu.
Jak nie załatwisz czegoś w sądzie do Święta Dziękczynienia,
wiadomo już, że koniec roku
znów spędzi się za kratami.
Nadzieja, którą się żyło cały rok,
albo... Prawdę mówiąc, kłamstwo,
którym się żyło cały rok...
Trzeba zaakceptować, że to jeszcze nie był ten rok.
Ale następny rok będzie właśnie tym rokiem.
Gdy widziałam Roba, albo wchodzili do domu, albo wychodzili.
Nie mam nic przeciwko niemu.
Po prostu go nie znam.
Oni to zrobili.
Gdyby tam poszedł
i poszedł na ugodę, czyli na 12 lat,
już by wyszedł na wolność.
Sibil poszła i przyjęła karę 12 lat.
Jest na wolności, nie? Okej.
Życie toczy się dalej i podtrzymuje nadzieję.
Nie tak mówił Jesse Jackson? Podtrzymuj nadzieję.
Miej nadzieję, że któregoś dnia, gdy wejdziesz na salę sądową,
w końcu się uda.
Jakiej wytrwałości, jakiego hartu ducha, nadziei i wiary
wymaga siedzenie, gdy prawnik mówi ci, że czeka cię 300 lat więzienia,
a ty masz czelność stanąć przed żoną i jej powiedzieć:
„Damy sobie radę”.
Powiedział: „Bóg czuwa nad wróblami, Sibil.
Wiem, że się nami zaopiekuje.
Bóg czuwa nad wróblami.
Wiem, że nad nami też będzie”.
Mój syn Remington był wtedy najstarszy,
a ja mu powiedziałam:
„Każą mi iść do więzienia.
Będę musiała cię zostawić i muszę wiedzieć,
że pomożesz babci zająć się braćmi”.
Rozpłakał się.
Krzyczał i szlochał.
„Myślałem, że mówiłaś, że nie pójdziesz!”.
Ja też płakałam i mówiłam: „Wiem.
Myślałam, że mi nie każą iść, ale każą.
Więc muszę.
Musisz się wypłakać, otrzeć oczy,
przyjść tu i zacząć odliczać do mojego odejścia”.
„Czemu mam odliczać, aż odejdziesz, mamo?”.
Powiedziałam mu: „Bo im szybciej pójdę,
tym szybciej wrócę do domu”.
Co ja robię z takim dużym chłopcem?
Ja powiem... Ty powiesz: „Nie mogę... Weźmiesz to?”.
A ja powiem: „Mamo, nie musisz tego nieść, ja to wezmę”.
- Tak? - Bo jestem twoim przedszkolakiem.
Tak, mój przedszkolak.
A potem dasz mi do ręki, a ja będę to niósł.
W porządku.
Zaniosę, gdzie tylko mi każesz.
W porządku.
Co?
Tak, powinieneś.
Ale tak wyglądamy na lekcjach.
Tak nas ustawili wczoraj.
Bonita, Maggie, ja, Reagan, dobra.
- Czyli tutaj? - Stoisz przed Maggie, tak?
„Być może najbardziej imponujące
są rzeczy, których postanawiacie nie robić.
Postanawiacie nie dać się określić swoimi ograniczeniami,
nie być zakładnikami opinii innych,
nie podążać za tłumem.
Postanowiliście nie dać się ograniczyć
najczęstszymi pułapkami naszego pokolenia.
Wasze rodziny pewnie tego nie rozumieją,
a wasi przyjaciele pewnie nie umieją tego wyjaśnić,
pewnie sami nie umiecie tego wyjaśnić,
ale jesteście tu dzisiaj tylko dzięki łasce Boga”.
Stomatologia kształtuje wizerunek tego, kim się jest.
Od pierwszego wrażenia.
A w naszym społeczeństwie wizerunek jest wszystkim.
Moja rodzina ma silny wizerunek.
Ale za nim kryje się wiele cierpienia.
Wiele bólu.
Nasze emocje wpływają na czas.
Podobnie jak nasze czyny.
Czas to moment, gdy patrzysz na zdjęcia twoich dzieci, gdy były małe,
a potem
patrzysz na nie i widzisz, że mają brody i wąsy.
I że twoją największą nadzieją było,
by miały szansę spotkać się z ojcem,
zanim zmienią się w mężczyzn.
- Dziś jest trzeci lipca. - Widzisz mnie!
Nagrywam Freedoma i Justusa.
Yo, mamo!
- Jak się nazywasz? - Justus.
- Justus i co dalej? - Justus Freedom.
- Nie Justice, Just-Us. „Tylko my”. - Justus.
Freedom wygrał nagrodę Ucznia Miesiąca
w Our Lady Blessed Sacrament.
Wszyscy pogratulujcie Freedomowi.
- Robiłaś... - JJ dostał nagrodę miesiąca?
- Nie. Nie! - Nie był uczniem miesiąca?
Czemu?
- Bo nie pracował. - JJ, nie...
Nie dostałeś nagrody za bycie uczniem miesiąca?
Pokaż.
Pytam, czy nie dostałeś nagrody ucznia miesiąca?
Nie dostałeś? Czemu?
Gdy moich rodziców aresztowano
za napad na bank,
mniej więcej w tym czasie urodziła bliźniaki. Jeden z nich to ja,
a drugi to mój brat bliźniak, Freedom.
Nazwała mnie Justus, bo w tamtym czasie,
na samym początku,
byli tylko moja matka i mój ojciec.
Nazwała mnie Justus, beż żadnej spacji w środku.
Czas jest tym, co z nim poczniesz.
Czas jest niewzruszony.
Czas jest stracony.
Czas leci.
Ta sytuacja trwa...
od długiego czasu.
Naprawdę długiego.
Proszę, Freedom, chcesz zatrzymać klucz?
- Nie macie Biblii, co? - Mam apkę na telefonie.
Wszystko gra? Dzień dobry.
Wysłaliście mu e-maila?
- Gdzie on jest? - Na przedzie, w płóciennej koszuli.
Jak się miewasz? Szczęśliwego Dnia Ojca.
Tak jest.
Nawet pan nie wie, co pan dla mnie zrobił.
Tym kazaniem o tym, co robi prawdziwy mąż.
Pastorze, mój mąż jest nieobecny od 19 lat i pół.
We wrześniu minie 20 lat.
- Jak się nazywa pani mąż? - Robert Richardson.
- Okej. Też jest po zachodniej stronie? - Tak.
- Tak. W Orzechu 4. - Orzech 4.
Wiesz co? Spróbuję...
Odwiedzać go w piątki, jak będę mogła,
bo w weekendy jest tłum.
Ale poszłam tydzień temu, pod rząd,
bo powiedziałam, że nie przyjdę w Dzień Ojca.
Że będzie tu straszny tłok.
W życiu byśmy tu nie przyszli w Dzień Ojca. Wiesz, że cię kocham.
- Ale przyjdę za tydzień. - Ja chyba byłam wściekła.
- Bezsilna. - Wiem.
- W piątek nie mieli żadnych wizyt. - Racja. Będzie duży przerób, co?
Ja nie poszłam, ale nie dlatego, a przez to, że nie mogłabym tego znieść.
- Tak. - Nie dziś.
Nie mogę uwierzyć, że wciąż tu jesteśmy.
Więc dziś nie iść to...
Ale co roku się modlę, by obcięli im budżet.
Jak obetną budżet, będą musieli ich wypuścić.
Tną wszystko. Mówiliśmy tak podczas Katriny.
Podczas ostatniej powodzi.
Nawet przez Katriną, gdy spadły ceny ropy i gazu.
Ja i mój mąż mówiliśmy: „W tym roku na pewno to zrobią”.
Obcinają budżet na edukację, na służbę zdrowia.
Ale nie na więzienia.
Tego nie obcinają.
Myślę, że fundują je na sto procent.
Według statystyk dzieci uwięzionych rodziców
nie powinny nawet kończyć liceów,
więc to, że ukończyłem je w dwa lata
i dostałem się na tak prestiżowy uniwersytet mówi wiele.
Wszystko, co robię... Dlatego zawsze rozmawiam z ludźmi.
- Jaki jest twój kierunek? - NP.
Nauki polityczne.
Chodzi mi o to, że jeśli mamy zmienić system karny,
musimy zrozumieć, jak działa, by móc go uczynić bardziej wybaczającym.
Jak tylko się nauczę, jak on działa, będę mógł
zostać aktywistą politycznym, albo nawet politykiem
i będę mógł zreformować przepisy, które szkodzą kolorowym społecznościom.
Bardzo dziękuję. Powodzenia.
Mam pytanie. Tak.
Dwójka z nich nigdy wcześniej nie działała w senacie, poza Kirsten.
- Przepraszam, ja... - Byłeś w RPP.
Cóż... Dziękuję. Ja...
Przepraszam, że przerywam, ale uważam, że doświadczenie jest ważne.
Choć jestem na drugim roku,
służyłem w radzie pierwszego roku, więc wiem, jak znaleźć łazienkę,
czym są procesy legislacyjne i jak się nimi zajmować.
Wiesz, że rada, że to,
o czym mówiłeś, już jest na Org Sync?
Każda ustawa jest na Org Sync.
Każdy, kto chce zobaczyć, nad czym trwają prace w Senacie,
może się zapisać na Org Sync.
Rhonda, bądźmy szczerzy, gdy rozmawiamy o przejrzystości.
Doceniam, że zabierasz głos w tej sprawie,
bo studenci muszą mieć do tego dostęp
i o tym wiedzieć.
Co do poruszania się po Org Sync,
dobrze wiesz, że studentom na kampusie,
zwłaszcza tym z pierwszego roku, nie jest łatwo z Org Sync korzystać.
To sprawa osobista, bo gdy ja chciałem się zaangażować,
musiałem obejść każdą łazienkę i obejrzeć wszystkie ulotki
i plakaty w Monroe, na pierwszym a nawet trzecim piętrze,
bym mógł to zrobić.
SGA musi odgrywać bardziej aktywną i osobistą rolę
w rozmowie ze studentami, by...
Nie chcę się kłócić, tylko mówię, że istnieje.
Dajmy Richardowi odpowiedzieć.
Oczywiście. Chętnie porozmawiam o tym z tobą po debacie.
Proszę, Panie.
Niech to będzie ten dzień.
- Tu Marcy. - Pani Marcy, co słychać?
Dobrze, a u pani?
Dobrze, dziękuję.
Podobno ma pani przyjemność bycia sekretarką sędziego Rogersa?
- Czy to dobre słowo? - Tak.
Okej, cudownie.
Nazywam się Sibil Richardson,
a moja rodzina, Richardsonowie, czeka na wyrok
sędziego Rogersa w sprawie mojego męża.
Wiem, że powiedział na otwartej rozprawie,
że wyda go w przeciągu paru dni.
Zastanawiałam się, czy może ma pani jakieś nowe informacje,
jeśli to dla pani nie problem?
Nie mam. Nie wpisywałam żadnych wyroków.
W piątek mnie nie było, ale w czwartek nic nie wpisywałam.
Okej.
W porządku. Dziękuję pani za poświęcony czas.
- Nie ma za co. - Do widzenia.
Do widzenia.
To ona.
Zadzwonię znowu, bo ona będzie wiedzieć.
Musi przepisać ten wyrok.
Może napisał go dzisiaj. Może jutro jej go da do przepisania.
Dzień dobry, biuro Val. W czym mogę pomóc?
Halo, tu znowu Sibil.
Udało się przekazać wiadomość Valowi?
Dopiero co skończył rozmawiać przez telefon, czeka na niego.
W porządku.
No dobrze.
Jak tylko dostanie... Proszę chwilę zaczekać.
- Sibil? - Tak, proszę pani?
Mówi, że nic nie słyszał,
ale jak tylko się czegoś dowie, na pewno da pani znać.
Wiem tylko, że sędzia mówił o dwóch dniach.
Pewnie zmienił zdanie i trochę z tym zwleka, co?
Sędziowie często kłamią.
- Nie to, że umyślnie, ale... - Tak.
- Na pewno miał taki zamiar. - Tak.
Ale pewnie coś wypadło, tak jak się to zdarza ludziom.
Tak, tak.
W porządku. Bardzo dziękuję.
Do widzenia, skarbie.
Minęło już 15 lat, od kiedy wyszłam z więzienia.
Totalnie się zgadzam.
Poproszę jeszcze trochę tego. Bardzo dziękuję.
Postanowiłam sobie wiele rzeczy, w tym to,
że już nigdy,
nigdy, nigdy,
nigdy im na to nie pozwolę.
Że nigdy nie oddam wolności.
Nigdy nie poddam się tak nieludzkiemu traktowaniu.
Nie mogę dotykać męża, nie mogę spać z nim w łóżku,
nie mogę go tulić, a według prawa on należy do mnie.
Musiałam sama wychować dzieci.
W więzieniu musiałam się pochylić i kasłać
i pozwolić, by ktoś sprawdził mi odbyt.
Kazali mi zdjąć ubrania, bo chcą popatrzeć.
Mogę odwiedzać rodzinę tylko wtedy, gdy pozwolą.
Mogę odwiedzać męża dwa razy w miesiącu.
Stan pozwala nam tylko na dwie wizyty w miesiącu.
Prawo nakazuje zaledwie
dwie godziny na wizytę.
Spróbujcie przez 20 lat wychowywać rodzinę zza krat.
Żyć w tej instytucji przez dwie dekady, by utrzymać rodzinę razem.
Trzymać się kurczowo ukochanych i swych zdrowych zmysłów
w obliczu tej okrutnej i niezwykłej kary.
Wtedy możecie ze mną rozmawiać.
Wtedy możecie mi powiedzieć,
że za przestępstwo czeka kara.
Amen! Tak!
Ostatni raz zajęłam to miejsce, jak miałam cztery lata.
Muszę podzielić się z moim kościołem...
Większość z was wie, że we wrześniu minie siedem lat,
od kiedy obrabowaliśmy bank z mężem.
Tydzień temu Bóg zesłał mi możliwość
spotkania z dwiema z kobietami z banku.
Nigdy nie rozumiałam, jak nasze wybory wpływają na innych.
Przed tym zdarzeniem miałam się za wyspę.
Myślałam, że moje czyny wpływają tylko na mnie.
Ale zobaczyłam, jak mój wybór wpłynął
nie tylko na moją rodzinę, ale mogę tylko sobie to wyobrazić,
na wszystkie kobiety, które tego dnia były w banku.
Gdy prosiłam je o wybaczenie, jedna z nich powiedziała:
„Twoje wybory...”. Mówiłam,
jak wpłynęły na moją rodzinę.
A ona pyta: „Czy przeprosiłaś swoją rodzinę?
Przeprosiłaś swoją matkę?”.
Odpowiedziałam:
„Wiem, że powiedziałam jej, że ją kocham.
Wiem, że powiedziałam jej, że ją cenię.
Ale nie pamiętam, bym prosiła mamę
o wybaczenie moich wyborów”.
Amen.
Odpowiedziałam jej:
„Pójdę dziś do domu i to zrobię.
Od razu po tym spotkaniu pójdę do domu
i będę ją błagać o wybaczenie”.
A ona na to: „Nie, nie rób tego ot tak.
Chcę, byś zapamiętała ten moment, gdy ją przepraszasz,
tak jak zapamiętasz ten moment, gdy jesteś tu z nami”.
Próbuję więc to zrozumieć: „Dobra, Boże, jak to zrobić?”.
Nie umiem po prostu odsunąć ego, pokłonić się i pozwolić jej...
Wiem, że to czuję, ale powiedzieć te słowa:
„Proszę, wybacz mi, bo wiem, że mój wybór nie był twoim i wiem,
że cię zraniłam”.
Myślałam więc: „Jaki jest lepszy sposób niż...?”.
Bo nie tylko musiałam poprosić o wybaczenie moją matkę,
ale też muszę prosić o wybaczenie moje dzieci.
- Tak. - A także mojego pastora.
- Amen. - Oraz moją rodzinę kościoła.
- Tak. - Amen.
- Bo pomogliście mnie wychować. - Bóg z tobą.
Więc proszę was wszystkich, byście mi wybaczyli mój wybór.
Amen.
Gdy byłam w więzieniu, modliłam się, by po wyjściu
Bóg pozwolił mi przemawiać w imieniu tych, którzy nie mają głosu.
Bo zrozumiałam jasno,
że nasz system więziennictwa to zwykłe niewolnictwo.
A ja widzę siebie jako abolicjonistkę.
Ta moc działa w waszym wnętrzu. Pamiętacie puls?
Gdy mogłyśmy poczuć tę moc? Tę, którą zyskuje się dzięki burzom.
Tę, co pomoże ci przeżyć następną.
I tę, która pomaga ci przeżyć teraz.
Chcę powiedzieć, że nie liczy się to, co przechodzicie,
tylko to, jak się dzięki temu rozwiniecie jako osoby.
Ktoś tu chce nieco więcej?
Projekt i czek od opieki społecznej wam nie wystarczy.
Czy ktoś tu chce nieco więcej?
- Powtórzcie: „to moja moc...”. - To moja moc!
„I ją odbieram z powrotem”.
- Mam dość... - Mam dość...
- bo jestem za dobra. - bo jestem za dobra.
- Fox Rich! - Fox Rich!
- Nie odpuszczę... - Nie odpuszczę...
- Jestem za dobra. - Jestem za dobra.
Jeszcze raz, z uczuciem. Jesteście dobrzy?
- Jestem dobry! - Nie odpuszczę.
- Fox Rich. - Fox Rich.
- Mam moc. - Mam moc.
- Moc jest we mnie. - Moc jest we mnie.
Jak długo nie odpuścicie, wszystko, czego chcecie,
mówię wam, jest w waszym zasięgu.
Jakie przeszkody nie stają wam na drodze, musicie tylko wierzyć
i ciągle stawiać jeden krok za drugim.
Jeden krok za drugim, w ten sposób wciąż idziecie,
a obiecuję wam, moi wspaniali, że życie stanie się lepsze!
Ale musicie wierzyć.
Musicie tylko pozwolić wstąpić do bram niebieskich tym,
na których patrzycie i mówicie: gdybym była facetem, chciałabym być takim.
Nasi mężczyźni mają być odbiciem naszego męskiego wizerunku.
Mają być... Mężczyznami alfa.
Jeśli ta energia była podzielona wśród mężczyzn,
takim mężczyzną bym była.
Dzielą nas trzy tygodnie od przesłuchania w sprawie zwolnienia Roberta.
Tym razem rozegramy to inaczej.
Jim nie pójdzie z tobą do rady zwolnień,
tylko ja z tobą pójdę.
Sądzę, że twoja matka też będzie z nami.
Tak.
Okej.
Naprawdę myślę, że drażni ich wasze przekonanie,
że macie do tego prawo i to się należy,
i że nie prosicie ich o przysługę.
Ale to, jak jako rodzice wpłynęliście
na rozwój tych młodych mężczyzn i na to, kim są,
jest tak mocnym argumentem,
że uznałem, że to coś da, wiecie...
Opowiem, co się stało z trenerem.
Powiedział, że nie mogę grać w drużynie, bo jestem za dobry.
- Grałem, bo miałem 11 lat. - Tak.
A reszta dzieci ma dziewięć lub dziesięć lat.
I powiedział... że polecił mnie trenerowi elitarnej drużyny.
Chicago Fire.
Zadzwonię to niego, kazał mi zadzwonić jutro
i umówić się na spotkanie lub na testy.
- Połączenie opłacane przez odbiorcę od... - Rob.
- Więźnia... - Zakładu Karnego Luizjany.
Rozmowa jest nagrywana i monitorowana.
Połączenie od więźnia
z zakładu więziennego Luizjany.
By zaakceptować opłatę, naciśnij jeden. By odrzucić...
Dziękujemy za użycie Securusa. Możecie rozpocząć rozmowę.
- Cześć, dziewczynko. - Cześć!
- Jak się miewasz? - Dobrze. Co ci tyle zajęło?
Nie wiem.
- Po prostu... - Robisz się paskudny.
Wygłupiasz się, bo wkrótce wrócisz do domu
i sobie możesz olewać telefony.
Tak się dzieje, jak zaraz się wraca.
Nie, dlatego pisałem e-maile, próbowałem się skontaktować.
Nie napisałeś mi żadnego e-maila.
- Co? - To tata?
- Tak. - Napisałem jeden, nie, dwa.
Robert jest w łazience i chcę z tobą pogadać.
Powiedz, że mówię „hej”.
- Hej. - Co on tam robi?
Powinien brać prysznic zamiast marnować mi wodę.
- Myślałem, że woda jest za darmo. - Nie... Nie jest za darmo.
Myślał, że woda jest za darmo.
Zrobiłam sobie manicure i pedicure.
- Mów dalej. - I mam nową fryzurę.
Aha. Co?
Wyprostowałam włosy, tak jak lubisz.
Poszłam do dominikańskiego salonu, by mi je zrobili.
Mówię ci, oni to umieją prostować...
Co zrobisz najpierw, gdy wrócisz do domu, panie Richardson?
Cholera, nie wiem.
Spakuję się i pojadę do Disney World.
Brzmi dobrze.
Tak mówi ktoś, kto wygrał mistrzostwa.
Wszyscy wtedy pytają „Co teraz?”. Odpowiedź to
- „Disney World”. - Aha.
Tak.
Cieszysz się?
Czy ja się cieszę?
Chyba powinnam. Ale chyba nie umiem.
Jestem mamą Roberta i jestem zmęczona
szukaniem światełka na końcu drogi.
Tego okrucha.
Nie dostaliśmy wszystkiego, czego chcieliśmy, ale coś mamy.
Jesteśmy trochę dalej niż ostatnio.
Chcę mojego mężczyznę.
Zgadza się.
Nic innego mnie nie zadowoli. Żadne „jeszcze nie teraz”.
Żadne „świetnie sobie radzicie, jesteście wspaniali”.
Chcę, by cała moja rodzina była razem i w domu.
Chcę, by moje dzieci miały tatę.
Chcę, by wrócił, zanim bliźnięta skończą osiemnastkę.
Mamy taką możliwość.
Masz możliwość, by to załatwić.
Co robi Robert?
Wyszedł. Chce usłyszeć twój głos. Chyba się cieszy.
Usiądzie koło mnie, by usłyszeć, jak mówisz.
Tak.
Patrzyłem dziś na chmury.
Wiesz, były takie duże, puchate chmury.
Jakbym mógł skakać z jednej na drugą.
Wiesz, byłem w sadzie orzeszków pekan, który tu mają.
Patrzę i myślę: „Zasadzili te drzewa,
gdy tu przybyłem, 20 lat temu”.
- Naprawdę? - Tak.
Dziękujemy za korzystanie z Securusa. Do widzenia.
Za miesiąc bliźnięta skończą 18 lat.
Osiemnaście lat.
Gdy ich tata został skazany, byłam w trzecim miesiącu ciąży.
Nie mają pojęcia,
co oznacza mieć ojca w domu.
Co w ogóle robią ojcowie.
Justus, przyniesiesz mi młotek?
Dziękuję.
Co to?
Wyrzuć to.
Och, Justus, jesteś wyższy ode mnie.
Na tej dziurze tutaj?
- Dzięki. Jesteś świetnym facetem. - Staram się.
- Czyje są dziś urodziny? - Freedoma.
Dziś są urodziny Freedoma, mamo.
- Tak. - Tak, tak, tak.
I są też urodziny JJ-a!
Wszystkiego najlepszego, JJ.
Chodź porozmawiać z tatą.
Jest przyjęcie, tato.
- Jest przyjęcie. - Pokój i miłość, pani Moore.
Jak się miewasz? I nawzajem.
- Przepraszam, że się spóźniam. - Nie szkodzi.
Jesteś zajęta, rozumiemy to.
Cześć.
- Cześć. Jak się miewasz? - Cześć!
Cześć!
Chcesz porozmawiać z moim tatą?
Nie, on chciał pogadać z tobą.
Jeśli już skończyłeś, daj mi słuchawkę.
- Nie, rozmawiam. - Proszę, weź to od niego.
To mój tata. Mój tata.
- Proszę. - Dziękuję.
Okej.
Wydaje się, że my jako jednostki mamy w sobie impuls lub potrzebę
ustawiania ludzi w rankingu, tak?
Wymyślania hierarchii.
Próbujemy rozważyć pytanie,
czy to jest nieodzowna część ludzkiej społeczności?
Nawet w systemie więziennym, pomiędzy więźniami,
gdzie wszyscy są równi w tym znaczeniu, że popełnili przestępstwo,
nawet wśród nich
widać pionową hierarchię więźniów.
Jest czwartek.
Dzwonili jego szwagier i szwagierka
i mówili, że mają problemy z hydrauliką
i zalało im dom i nie będą w stanie przyjechać.
A ja nie mam dość ludzi, by byli z nim w Angoli.
Czy jeśli poproszę, by pan przyjechał do Angoli, to będzie za dużo?
Tak, proszę pana.
Może pan przyjechać?
Chwała Bogu.
Chwała Bogu, aż chcę krzyczeć.
Dziękuję.
To oznacza „nie ma za co”.
Dobrze.
„Jak się pisze?”
„Jak się masz?”
Czyli to jest ça va, a tutaj jest...
We francuskim chodzi o wymowę.
A więc, „Ça va?”.
W formie pytania znaczy „jak się masz?”.
Ale jeśli powiesz „Ça va”, jak stwierdzenie, to oznacza „dobrze”.
Jeśli ja mówię „Ça va?”, ty odpowiadasz „Ça va”.
- Można powiedzieć... - Coś jak „w porządku?”.
Tak, albo można powiedzieć: „Ça va bien, et toi?”.
Czyli „w porządku, a u ciebie?”.
Nauczyłeś się czegoś. Pokaż.
Powiedz to jeszcze raz. To bardzo seksowne.
Poderwiesz tym wszystkie dziewczyny.
- Freedomowi nic nie zostanie. - Jeszcze mamy dużo fiszek.
Dzień dobry, proszę pani.
Dzieci wiele zniosą.
Mam wrażenie, że teraz się robią nieco starsze.
I że rozumieją życie nieco bardziej.
Że chcą złapać dla siebie
kawałek życia.
Pozytywnego życia dla nich samych.
- Och, Robert. - Myślę, że to zasługa Sibil.
Że to ona nadała ton.
A ja zawsze znałam czarne kobiety, które miały w sobie siłę.
Wychowały mnie silne czarne kobiety.
Moja matka to silna czarna kobieta.
Moje siostry to silne czarne kobiety.
I zajęło mi trochę zrozumienie, że ja też mam siłę.
Dostanie się tu, bycie tutaj wymagało dużo czasu.
Nam, czarnym kobietom, jest ciężko.
Wiele dla mnie znaczy widzieć czarne dziewczyny, silne razem.
Dziękuję bardzo. Dobranoc.
Dziękuję.
Dobry Boże, bracie, tak mnie przytłacza myśl,
że już jutro mogłabym cię przytulić.
Że jutro o tej porze mogę nagrywać razem z tobą.
Kotku.
Gdybym mogła do ciebie przyjść.
Halo.
- Pani Judy, cześć. - Cześć.
Jakieś wieści z wielkiego domu?
Jeszcze nic nie ma.
- Jeszcze nic? - Nie.
Okej. Miała pani okazję dziś zadzwonić?
- Nie. - Nie? W porządku.
- No dobrze, doceniam pani pomoc. - Dziękuję.
Jak może mówić, że nic dziś nie dostała, skoro nawet nie dzwoniła?
Ci ludzie nie mają szacunku do życia innych.
To doprowadza cię do szału.
Nieważne, jak bardzo starasz się być rozsądna i wyrozumiała,
od tego można absolutnie oszaleć.
Nie zrobię tego. Nie ma mowy.
Sukces to najlepsza zemsta.
Jestem jak jedno z tych opóźnionych dzieci.
Sukces to najlepsza zemsta.
Załatwisz ich, Fox. Załatwisz ich.
Pokażesz im, że nie można tak traktować cudzego życia.
Sukces to najlepsza zemsta.
Trzymaj się, bo jak wrócisz do domu, to zapłacą.
Zapłacą. Zapłacą.
Zapłacą! Zapłacą, kurwa!
Cholera.
Mógł być w domu z rodziną. A oni mają to gdzieś.
Nie spieszy im się.
„To tylko kolejny czarnuch, co chce wyjść z więzienia.
Wszyscy będą próbowali wyjść,
jak ponownie rozpatrzę jedną sprawę, wszyscy się rzucą”.
Tak powiedzieli naszemu prawnikowi, wiecie?
Nie chcecie usunąć z systemu ludzi, którzy nie powinni tam być?
„Jak otworzę tę sprawę, wszyscy będą tu przyłazić,
żeby dostać zmianę wyroku”.
Dopomóż mi, Panie.
Dobra, co dalej? Muszę... Ustawicie...?
Jonathan sprawdzi system, a czy ktoś może mi podać...?
Do czasu, jak mały Robert skończy 18 lat,
chcę, by cała rodzina znalazła się tak daleko
od tego bólu, jak to tylko możliwe.
Tak daleko, bym nie pamiętała, jak bardzo to bolało.
W imieniu wszystkiego, co święte, pozdrawiamy cię, siostro.
W imieniu wszystkiego, co święte, dziękujemy za twego ducha,
za twe Ori, przewodników duchowych, którzy cię prowadzą.
Dziękuję.
I dziękuję za całą twoją rodzinę.
Potem mówimy „Ishay”.
Ishay.
PROSZĘ ZDJĄĆ BUTY
Dziękujemy z północy.
Dziękujemy z zachodu.
Ze wschodu.
Z południa.
Dzięki za ofiarowanie twemu mężowi siły, by mógł znieść próbę czasu.
Curtis Ray.
Angola dzwoniła, skarbie,
powiedziała, że za pół godziny będą mieli gotowe dokumenty.
Więc będzie wolny, zanim tam dojadę, ale limuzyna już jedzie.
Może wy nie czujecie motylków, ale ja tak.
NIGDY SIĘ NIE PODDAWAJ
Chodź tu, chłopcze! Lepiej tu chodź, Robert!
Jeździłem z tobą cały dzień i wciąż w to nie wierzę.
- W porządku, skarbie. - Bóg jest dobry.
Tak.
- O rany. - Tak, wszystko w porządku.
Kocham cię.
- W porządku. - Też cię kocham.
I chcę, byś od tej pory kochał tę kobietę, jak należy.
Amen!
- Amen! - Tak!
Czeka nas wspaniała reszta życia.
Gdy oni mówią o miłości,
ty mówisz o tym, że zanim Bóg stworzył kościół,
stworzył rodzinę.
Ale zanim stworzył rodzinę, stworzył coś, co uważam
za najpotężniejszą moc we wszechświecie, a wtedy właśnie stworzył miłość.
Jedyne przeżycie, które się liczy w życiu.
Gdy poszedłem do więzienia, wiedziałem cztery rzeczy,
a dowiedziałem się ich od wuja Vernona.
Obiecałem sobie, że będę żył jak mężczyzna.
Że będę mówił prawdę. Że wyjdę z niego silny.
Bóg mi świadkiem, że nigdy się nie poddam, bo warto za was walczyć.
- Amen. - Kocham cię.
Zawsze dobrze cię widzieć.
Tak.
Remi, wyjdź z jej butów.
- To są cudze buty. - Od Calvina Kleina.
- Proste. - Tak się tego nauczyłam.
Powiedzieli mi, że mój to ogród.
Ogród?
Dziękuję Bogu, że otaczają mnie wojownicy.
Dziękuję za tę społeczność, która chce nas kochać.
- Tak.
- Przez całą drogę. - I właśnie tak dotrzemy na miejsce.