Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎("สิ่งที่ยิ่งใหญ่ย่อมนำคำสาป ‎เข้ามาสู่ชีวิตคนเป็นด้วย")
‎(โซโฟเคลส)
‎ครับ เชิญเลย ลองดูว่านั่งสบายไหม
‎โอเคนะ
‎ครับ
‎เทคหนึ่ง ทำเครื่องหมาย
‎อยากเริ่มด้วยการแนะนำตัวเองไหม
‎สวัสดีชาวโลก ฉันเบลีย์ เทคสาม
‎- โอเคนะครับ ‎- ส่วนนี้แหละที่แย่ที่สุด
‎ผมไม่ชอบเลย
‎ผมทำงานที่เฟซบุ๊กในปี 2011 และ 2012
‎ฉันคือหนึ่งในพนักงานยุคแรกๆ ของอินสตาแกรม
‎ผมทำงานที่กูเกิล ยูทูบ
‎แอปเปิ้ล กูเกิล ทวิตเตอร์ ปาล์ม
‎ผมช่วยก่อตั้งมอซิลลา แล็บส์ ‎จากนั้นก็ย้ายไปอยู่ฝั่งไฟร์ฟอกซ์
‎เราถ่ายหรือยัง ทุกคน...
‎เยี่ยม
‎ผมทำงานที่ทวิตเตอร์ ตำแหน่งสุดท้ายของผม ‎คือรองประธานอาวุโสฝ่ายวิศวกรรม
‎ผมคือประธานของพินเทอเรสต์
‎ก่อนหน้านั้นผมเป็นผู้อำนวยการ ‎แผนกการสร้างรายได้
‎อยู่ที่เฟซบุ๊กเป็นเวลาห้าปี
‎ผมดูแลแพลตฟอร์มนักพัฒนา ‎ให้กับทวิตเตอร์อยู่หลายปี
‎ก่อนจะขึ้นเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิตภัณฑ์เพื่อการบริโภค
‎ผมคือผู้ร่วมคิดค้นกูเกิลไดรฟ์ จีเมลแชท
‎เฟซบุ๊กเพจ และปุ่ม "ไลก์" ของเฟซบุ๊ก
‎ครับ เพราะแบบนี้แหละผมถึงต้องหารือกับทนาย
‎เป็นเวลานานถึงแปดเดือน
‎ผมสติแตกไปเลย
‎ตอนที่ผมอยู่ที่นั่น ลึกๆ ผมรู้สึกอยู่เสมอ ‎ว่ามันคือขุมพลังเพื่อความดีงาม
‎ผมไม่แน่ใจว่าผมยังรู้สึกแบบนั้นไหม
‎ผมออกจากกูเกิลเดือนมิถุนายน ปี 2017 ‎เพราะกังวลในประเด็นจริยธรรม
‎และไม่ใช่แค่กับกูเกิล แต่เป็นกับทั้งวงการนี้
‎ผมกังวลมากๆ
‎มากๆ เลย
‎ทุกวันนี้มันง่ายมากที่เราจะลืมข้อเท็จจริง
‎ว่าเครื่องมือเหล่านี้ ‎มันได้สร้างความมหัศจรรย์แก่โลก
‎มันพาครอบครัวที่พลัดพรากมาเจอกัน ‎มันช่วยหาผู้บริจาคอวัยวะ
‎มันมีความเปลี่ยนแปลง ‎อย่างเป็นระบบและเปี่ยมความหมาย
‎เกิดขึ้นทั่วโลก
‎เพราะแพลตฟอร์มเหล่านี้ นั่นคือข้อดีของมัน
‎แต่เรามองด้านตรงข้ามของเหรียญ ‎อย่างใสซื่อเกินไป
‎ครับ สิ่งเหล่านี้ พอเราปล่อยมันแล้ว ‎เราก็หมดสิทธิ์จะควบคุมมันได้อีก
‎และพวกมันก็ถูกใช้ไปในทางที่เราไม่ได้คิดไว้
‎ผมเชื่อลึกๆ ว่าไม่มีใคร ‎ตั้งใจจะให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
‎ผู้ร้ายไม่ได้มีคนเดียว ไม่ค่ะ ไม่ใช่แน่นอน
‎งั้นปัญหาคืออะไรครับ
‎มันมีปัญหาไหม และปัญหาคืออะไร
‎จะให้ตอบสั้นๆ มันก็ยาก...
‎ผมจะพยายามสรุปปัญหาต่างๆ ให้ฟัง
‎ปัญหาคืออะไร
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎แม้จะเผชิญกับการวิพากษ์วิจารณ์
‎แต่บริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่ก็ยังโตขึ้นเรื่อยๆ
‎วงการเทคโนโลยีกำลังต้องเจอกับ ‎การตรวจสอบในอีกระดับ
‎และการศึกษาล่าสุดก็เปิดเผยว่า
‎การใช้โซเชียลมีเดียเกี่ยวข้องกับสุขภาพจิต
‎มาว่ากันถึงงานวิจัยล่าสุด...
‎โดยปราศจากความคุ้มครองใดๆ
‎มีชาวอเมริกาหลายสิบล้านคนที่เสพติด
‎อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างเกินเยียวยา
‎การที่เราสามารถเลือกรายล้อมตัวเอง ‎ด้วยคนที่เห็นตรงกับเรา...
‎(เพื่อนของคุณแท็กคุณในภาพ)
‎เพราะเทคโนโลยีของเราก็ทำให้มันแย่ลงอีก
‎ข่าวปลอมนั้นล้ำหน้ามากขึ้น
‎และเป็นภัยต่อหลายสังคมทั่วโลก
‎เราไม่ได้คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ‎ตอนที่เราสร้างทวิตเตอร์เมื่อ 12 ปีก่อน
‎ทางเจ้าหน้าที่บอกว่าพวกเขาไม่มีเหตุผลให้เชื่อ
‎ว่าการโจมตีทางไซเบอร์ของรัสเซียจะหยุดลง
‎ยูทูบถูกบีบให้ต้องจริงจัง ‎กับการชำระเนื้อหาในเว็บไซต์
‎ติ๊กต็อก ถ้าคุณไปคุยกับเด็กวัยไม่ถึง 15
‎มันเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะลบแอปนี้...
‎นี่ ไอส์ล่า ช่วยจัดโต๊ะหน่อยสิ
‎คำถามสำคัญก็คือ
‎โซเชียลมีเดียทำให้เด็กเกิดภาวะซึมเศร้าหรือไม่
‎ไอส์ล่า ช่วยจัดโต๊ะทีได้ไหม
‎วิธีการเสริมความงามเหล่านี้ ‎กลายเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น
‎แพทย์ศัลยกรรมตกแต่ง ‎ได้ตั้งชื่อให้กับกลุ่มอาการใหม่นี้
‎โรคเกลียดรูปลักษณ์ตัวเองสแนปแชท ‎เพื่อใช้เรียกคนไข้วัยรุ่น
‎ที่อยากศัลยกรรมให้ตัวเอง ‎ดูเหมือนรูปเซลฟีที่ปรับแต่งแล้ว
‎หนูยังไม่เข้าใจว่าแม่ซื้อมันให้เธอทำไม
‎แล้วจะให้แม่ทำยังไงล่ะ
‎เพื่อนร่วมชั้นของเธอมีมันกันทุกคน
‎เธออายุแค่ 11 เอง
‎แคส ไม่มีใครบังคับให้เธอใช้
‎ถ้าไม่อยากเชื่อมต่อกับโลก มันก็แล้วแต่เธอ
‎ไม่มีมือถือฉันก็เชื่อมต่อได้ โอเคนะ ‎ตอนนี้ฉันใช้อินเทอร์เน็ตอยู่
‎แถมนั่นมันก็ไม่ใช่การเชื่อมต่อของจริง ‎มันมีแต่เรื่องประสาท...
‎ทุนนิยมสอดแนมได้เปลี่ยนโฉมหน้าการเมือง ‎และวัฒนธรรมของพวกเรา
‎ในแบบที่คนส่วนมากไม่รับรู้
‎พวกไอซิสปลุกปั่นสาวกผ่านเน็ต
‎และตอนนี้กลุ่มผู้นิยมผิวขาวสุดโต่ง ‎ก็กำลังทำแบบเดียวกัน
‎เมื่อเร็วๆ นี้ที่อินเดีย
‎ม็อบจากเน็ตได้รุมประชาทัณฑ์ ‎และสังหารคน 12 ชีวิตซึ่งรวมถึงห้าคน...
‎มันไม่ใช่แค่ข่าวลวง ‎แต่เป็นข่าวลวงที่นำมาซึ่งผลลัพธ์
‎เราจะรับมือกับโรคระบาด ‎ในยุคสมัยของข่าวลือได้ยังไง
‎ถ้ากินอาหารจีน เราจะติดเชื้อไวรัสโคโรนาไหม
‎เราได้ก้าวจากยุคสารสนเทศมาสู่ยุคข่าวปลอม
‎ประชาธิปไตยของเรากำลังถูกโจมตี
‎ที่ผมบอกก็คือ "ผมคิดว่าเครื่องมือ ‎ที่ถูกสร้างขึ้นในวันนี้
‎กำลังเริ่มกัดกร่อนสายใยทางสังคม ‎ที่พาสังคมเราขับเคลื่อน"
‎เอซากล่าวต้อนรับ เราจะเล่นวิดีโอ
‎จากนั้นก็ "สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ‎เชิญพบกับทริสทัน แฮร์ริส"
‎- ครับ ‎- ดี
‎แล้วผมก็ขึ้นมา และ...
‎(ฮิวเมน แผนใหม่สำหรับเทคโนโลยี)
‎ผมจะพูดว่า "ขอบคุณที่มานะครับ"
‎ทีนี้ วันนี้ผมอยากจะพูดเรื่อง ‎แผนการใหม่สำหรับเทคโนโลยี
‎และสาเหตุที่เราอยากทำแบบนั้น ‎ก็เพราะถ้าคุณถามใครๆ ว่า
‎"ปัญหาของวงการเทคโนโลยีทุกวันนี้คืออะไร"
‎มันจะมีเสียงก่นด่าผสมปนเปกับข่าวอื้อฉาว
‎"พวกนั้นขโมยข้อมูลเรา" ‎มีปัญหาเสพติดเทคโนโลยี
‎มีข่าวปลอม มีปัญหาการแบ่งขั้ว
‎มีการแทรกแซงการเลือกตั้ง
‎แต่ภายใต้ปัญหาพวกนี้ มันมีอะไร
‎ที่ทำให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นพร้อมกันหรือเปล่า
‎- ผมพูดเป็นไง ‎- ดีมากเลย
‎ผมตั้งใจว่า ผมอยากให้ผู้คนเห็น...
‎ว่าในแวดวงเทคโนโลยีมันมีปัญหาเกิดขึ้น
‎มันไม่มีชื่อเรียก และมันมีแหล่งที่มาเดียว...
‎เวลามองไปรอบตัว ‎เราจะรู้สึกเหมือนโลกมันผิดเพี้ยนไปแล้ว
‎เราจะอดถามตัวเองไม่ได้ว่านี่มันปกติเหรอ
‎หรือว่าเราตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของอะไร
‎(ทริสทัน แฮร์ริส ‎อดีตนักจริยธรรมการออกแบบที่กูเกิล)
‎(ผู้ร่วมก่อตั้งศูนย์ฮิวเมน เทคโนโลยี)
‎ผมหวังว่าจะมีคนเข้าใจกลไกของเรื่องนี้มากขึ้น
‎เพราะมันไม่ควรเป็นเรื่องที่รู้กัน ‎แค่เฉพาะในวงการเทคโนโลยี
‎มันควรเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้
‎- สวัสดีค่ะ ‎- ไงครับ
‎- ผมทริสทัน ดีใจที่ได้พบ ‎- ทริสทันใช่ไหม
‎- ครับ ‎- เยี่ยมเลยค่ะ
‎ทริสทัน แฮร์ริส ‎คืออดีตนักจริยธรรมการออกแบบของกูเกิล
‎และถูกขนานนามว่าเป็น ‎คนที่มีมโนธรรมที่สุดในซิลิคอนแวลลีย์
‎เขาเรียกร้องให้วงการเทคโนโลยี
‎เพิ่มสิ่งที่เขาเรียกว่า "จริยธรรมการออกแบบ" ‎เข้าไปในผลิตภัณฑ์ของตน
‎คนในแวดวงเทคโนโลยีที่พูดความจริงนั้นหายาก
‎แต่ทริสทันเห็นว่ามันต้องมีคนที่ทำแบบนั้น
‎ตอนผมอยู่ที่กูเกิล
‎ผมอยู่ทีมจีเมลและตอนนั้นผมก็เหนื่อยเต็มที
‎กับการหารือกันไม่หยุดหย่อนเกี่ยวกับ...
‎หน้าตาของกล่องข้อความขาเข้า ‎และสีที่มันควรจะเป็น
‎และโดยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นคนเสพติดอีเมล
‎และผมว่ามันน่าสนใจมาก
‎ที่ในทีมจีเมลไม่มีใครคิดหาวิธี ‎ทำให้คนเสพติดมันน้อยลงเลย
‎ผมคิดว่า "ไม่มีคนอื่นที่คิดเรื่องนี้บ้างเหรอ
‎ผมไม่เคยได้ยินใครพูดเรื่องนี้"
‎และผมก็รู้สึกขมขื่นแบบนี้ ‎กับวงการเทคโนโลยีทั้งหมด
‎มันเหมือนเรากำลังหลงทาง
‎ผมพยายามอย่างหนักเพื่อหาคำตอบว่า
‎เราจะเปลี่ยนแปลงมันจากข้างในได้ยังไง
‎และตอนนั้นเองที่ผมตัดสินใจทำสื่อนำเสนอ ‎เพื่อเรียกร้องให้มีการทำอะไรสักอย่าง
‎ทุกวันพอถึงบ้าน ผมจะทำมันคืนละสองชั่วโมง
‎เนื้อหาของมันมีอยู่ว่า ‎การที่นักออกแบบผิวขาวอายุ 20 ถึง 35
‎จำนวน 50 คนในแคลฟอร์เนีย ‎ได้ตัดสินใจเรื่องบางอย่าง
‎และส่งผลกระทบต่อผู้คนสองพันล้าน ‎เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎แค่นักออกแบบที่กูเกิลบอกว่า ‎"นี่คือวิธีการทำงานของระบบแจ้งเตือน
‎ที่คุณจะตื่นมาเจอบนหน้าจอในตอนเช้า"
‎อาจไม่ได้ทำให้คนสองพันล้านต้องการมัน
‎และในฐานะกูเกิล เรามีหน้าที่ทางศีลธรรม ‎ที่จะต้องแก้ไขปัญหานี้
‎ผมส่งสื่อนำเสนอตัวนี้
‎ไปให้เพื่อนร่วมงานที่สนิทด้วยในกูเกิล ‎ราวๆ 15 ถึง 20 คน
‎ผมกังวลเรื่องมันมาก ‎ผมไม่รู้ว่าผลตอบรับจะเป็นยังไง
‎วันต่อมาพอผมไปทำงาน
‎ผมเห็นสื่อนำเสนอตัวนี้บนหน้าจอส่วนใหญ่
‎(ฟังทางนี้)
‎ภายในวันนั้นมีผู้คนดูมันพร้อมกันถึง 400 คน
‎และจำนวนก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎ผมได้รับอีเมลจากทั่วบริษัท
‎พนักงานในทุกแผนกบอกว่า
‎"ผมเห็นด้วยเต็มร้อย ‎ผมเห็นว่ามันทำอะไรกับลูกผม
‎ผมเห็นว่ามันทำอะไรกับคนรอบตัวผม ‎เราต้องทำอะไรสักอย่างกับเรื่องนี้"
‎ผมรู้สึกเหมือนผมได้เปิดฉากการปฏิวัติ ‎หรืออะไรทำนองนั้นเลย
‎ต่อมาผมมารู้ว่าแลร์รี่ เพจ ‎ได้รับแจ้งเกี่ยวกับสื่อนำเสนอตัวนี้
‎ในที่ประชุมสามครั้งของวันนั้น
‎และมันก็ทำให้เกิดช่วงเวลาสำคัญทางวัฒนธรรม
‎ซึ่งกูเกิลจำเป็นจะต้องใส่ใจ
‎แล้วจากนั้น ก็สูญ
‎ทุกคนในปี 2006...
‎รวมถึงเราทุกคนที่เฟซบุ๊ก
‎ต่างก็ชื่นชมกูเกิลและสิ่งที่กูเกิลได้สร้างขึ้น
‎อันได้แก่การบริการ ‎ที่เป็นประโยชน์อย่างน่าเหลือเชื่อ
‎ซึ่งเท่าที่เราบอกได้ ‎มันได้สร้างประโยชน์มากมายแก่โลก
‎และได้สร้างบ่อเงินบ่อทองคู่ขนานนี้ขึ้นมา
‎พวกเราอิจฉาเรื่องนั้น ‎เรามองว่ามันงามสง่า...
‎และสมบูรณ์แบบเหลือเกิน
‎เฟซบุ๊กเพิ่งก่อตั้งมาได้ราวสองปี
‎และผมก็ถูกจ้างมาเพื่อตีให้แตกว่า
‎บริษัทควรมีโมเดลทางธุรกิจยังไง
‎ผมเป็นผอ. แผนกการสร้างรายได้ งานคือ...
‎"คุณคือคนที่ต้องคิดให้ออกว่า ‎จะหารายได้จากเจ้านี่ยังไง"
‎ที่นั่นมีหลายคนที่ทำงานหลายอย่าง
‎แต่ชัดเจนว่า ‎ผมคือหนึ่งในคนที่มีหน้าที่ชี้บอกทิศทาง...
‎แรกที่สุด เราต้องทำเงิน...
‎และผมคิดว่าโมเดลธุรกิจโฆษณา ‎ดูจะเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมที่สุด
‎แม่ส่งวิดีโออะไรมาให้เราเนี่ย
‎จากรายการทอล์กโชว์น่ะ แต่มันดีมากเลย ‎ผู้ชายคนนั้นเป็นอัจฉริยะ
‎เขาพูดเรื่องลบโซเชียลมีเดียทิ้งและนายก็ควรทำ
‎ฉันน่าจะบล็อกอีเมลแม่ซะ
‎พูดตรงๆ นะ ฉันฟังแม่พูดไม่เข้าใจด้วยซ้ำ ‎แม่อาการหนักกว่าฉันอีก
‎- ไม่หรอก แม่ใช้แค่ดูสูตรอาหาร ‎- ใช่ และทำงาน
‎- ใช้ดูวิดีโอออกกำลัง ‎- และเช็คดูเรา
‎กับทุกคนที่แม่เคยเจอมาในชีวิต
‎ถ้าคุณเลื่อนดูฟีดข่าวโซเชียลมีเดียของคุณ
‎ระหว่างที่รับชมเราไปด้วย ‎คุณควรจะรีบวางมือถือลงและฟังเรา
‎เพราะแขกคนต่อไปของเรา ‎คือผู้เขียนสุดยอดหนังสือ
‎ที่บอกเราว่ามันทำชีวิตเราพังได้มากแค่ไหน
‎โปรดต้อนรับผู้แต่งหนังสือ
‎สิบเหตุผลให้คุณลบบัญชีโซเชียลมีเดียเดี๋ยวนี้
‎จารอน เลเนียร์
‎บริษัทอย่างกูเกิลและเฟซบุ๊กเป็นบริษัทที่มั่งคั่ง
‎และประสบความสำเร็จอย่างที่สุด
‎พวกเขามีพนักงานค่อนข้างน้อย
‎พวกเขาแค่มีคอมพิวเตอร์เครื่องยักษ์ ‎ที่ช่วยพวกเขาในการหาเงิน
‎ทีนี้คนจ่ายเงินให้พวกเขาเพื่ออะไร ‎นั่นคือคำถามสำคัญ
‎ผมลงทุนกับเทคโนโลยีมาเป็นเวลา 35 ปี
‎ช่วง 50 ปีแรกของซิลิคอนแวลลีย์ ‎อุตสาหกรรมนี้ได้สร้างผลิตภัณฑ์
‎ทั้งฮาร์ดแวร์ ซอฟต์แวร์ แล้วขายมันให้ลูกค้า ‎นี่เป็นธุรกิจเรียบง่ายที่ดี
‎แต่ในช่วงสิบปีให้หลัง ‎บรรดาบริษัทยักษ์ใหญ่ของซิลิคอนแวลลีย์
‎กลับทำธุรกิจขายผู้ใช้งาน
‎มาพูดตอนนี้มันออกจะซ้ำซากด้วยซ้ำ
‎แต่เราไม่ได้เป็นผู้จ่ายเงิน ‎สำหรับผลิตภัณฑ์ที่เราใช้อีกแล้ว
‎ผู้ลงโฆษณาต่างหากที่จ่ายแทนเรา
‎ผู้ลงโฆษณาคือลูกค้า
‎ส่วนเราคือสิ่งที่ถูกขาย
‎สำนวนโบราณบอกว่า
‎"ถ้าคุณไม่ได้จ่ายเงินซื้อสินค้า ‎งั้นคุณก็จะเป็นสินค้าเสียเอง"
‎(คุณเป็นสินค้า)
‎คนมากมายที่คิดว่า "กูเกิลเป็นแค่กล่องค้นหา
‎ส่วนเฟซบุ๊กก็เป็นที่ที่เอาไว้ดูว่า ‎เพื่อนๆ เราทำอะไรอยู่
‎และดูรูปพวกเขา"
‎แต่ที่พวกเขาไม่ตระหนักก็คือ ‎ของพวกนี้แข่งขันกันเพื่อดึงความสนใจเรา
‎ทั้งเฟซบุ๊ก สแนปแชท ทวิตเตอร์ ‎อินสตาแกรม ยูทูบ
‎บริษัทจำพวกนี้ โมเดลธุรกิจของพวกเขา ‎คือการดึงผู้คนให้ติดอยู่กับหน้าจอ
‎เรามาคิดกันดีกว่าว่าเราจะใช้วิธีการไหน ‎เพื่อดึงความสนใจคนคนนี้
‎ให้ได้มากที่สุด
‎เราทำให้คุณใช้เวลากับมันได้เท่าไร
‎เราทำให้คุณมอบชีวิตคุณให้กับเราได้มากแค่ไหน
‎เมื่อไหรที่คุณคิดถึงการทำงานของบริษัทพวกนี้
‎มันก็จะเริ่มสมเหตุสมผล
‎ในอินเทอร์เน็ตมีบริการมากมายที่เราคิดว่ามันฟรี
‎แต่มันไม่ฟรี ‎ผู้ลงโฆษณาเป็นคนจ่ายเงินให้พวกเขา
‎แล้วผู้ลงโฆษณาจะจ่ายให้บริษัทพวกนั้นทำไม
‎พวกเขาจ่ายเพื่อแลกกับ ‎การเอาโฆษณามาแสดงให้เราดู
‎เราคือสินค้า ความสนใจของเรา ‎คือสินค้าที่ถูกขายให้ผู้ลงโฆษณา
‎เรื่องนั้นมันออกจะง่าย
‎ความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ที่ค่อยเป็นค่อยไป
‎ในพฤติกรรมและการรับรู้ของคุณนั่นแหละคือสินค้า
‎(ความเปลี่ยนแปลง) ‎(พฤติกรรมและการรับรู้)
‎และนั่นก็คือสินค้า เป็นสินค้าเดียวที่เป็นไปได้
‎ไม่มีอะไรอีกแล้วที่พอให้เรียกว่าเป็นสินค้าได้
‎นั่นเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาจะหาเงินจากมันได้
‎การเปลี่ยนพฤติกรรมของคุณ
‎ความคิดของคุณ สิ่งที่คุณเป็น
‎มันเป็นความเปลี่ยนแปลงทีละนิด มันเล็กน้อย
‎ถ้าคุณสามารถเดินไปบอกใครสักคนว่า ‎"เอาเงินมาให้ผมสิบล้านดอลลาร์สิ
‎แล้วผมจะทำให้คนหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของโลก ‎เปลี่ยนแปลงไปในทางที่คุณต้องการ..."
‎มันทั้งโลกนะ แบบนั้นมันคงมหัศจรรย์ ‎และมันก็คงจะคุ้มค่าเงินมหาศาล
‎โอเค
‎นี่คือสิ่งที่ทุกธุรกิจใฝ่ฝันถึงมาตลอด
‎การลงโฆษณาที่รับประกันได้ว่า ‎มันจะประสบความสำเร็จ
‎นั่นคือธุรกิจของพวกเขา ‎พวกเขาขายความแน่นอน
‎เพื่อให้ประสบความสำเร็จในธุรกิจนั้น
‎คุณต้องมีการคาดการณ์ชั้นเลิศ
‎(การคาดการณ์ชั้นเลิศ)
‎การคาดการณ์ชั้นเลิศ ‎เริ่มต้นด้วยเงื่อนไขจำเป็นเดียว
‎คุณต้องมีข้อมูลจำนวนมาก
‎(ข้อมูล)
‎มีหลายคนที่เรียกมันว่าทุนนิยมสอดแนม
‎ลัทธิทุนนิยมที่ค้ากำไร ‎จากการแกะรอยที่ที่ทุกๆ คนไป
‎อย่างไม่มีที่สิ้นสุดโดยบริษัทเทคโนโลยีขนาดใหญ่
‎ซึ่งมีโมเดลธุรกิจเป็นการรับประกันว่า
‎ผู้ลงโฆษณาจะประสบความสำเร็จ
‎นี่คือตลาดรูปแบบใหม่
‎เป็นตลาดแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎และเป็นตลาดที่ขายเฉพาะอนาคตของมนุษย์
‎เหมือนกับที่มีตลาดซึ่งขายอนาคตของหมูสามชั้น ‎หรือขายอนาคตของน้ำมัน
‎ตอนนี้เรามีตลาดที่ขายอนาคตของมนุษย์ ‎ในระดับใหญ่
‎และตลาดพวกนั้นทำเงินได้เป็นล้านล้านดอลลาร์
‎ส่งผลให้บริษัทอินเทอร์เน็ตทั้งหลาย ‎กลายเป็นบริษัทที่ร่ำรวยที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
‎สิ่งที่ผมอยากให้คนรู้ก็คือ ‎ทุกอย่างที่พวกเขาทำออนไลน์
‎ล้วนถูกจับจ้อง ถูกตามรอย ถูกประเมิน
‎ทุกๆ การกระทำที่เราทำ ‎ล้วนถูกจับตาดูด้วยความระมัดระวังและบันทึกไว้
‎ภาพใดบ้างที่คุณหยุดมองและคุณมองมันนานแค่ไหน
‎นั่นแหละสำคัญ คุณมองมันนานแค่ไหน
‎(นาวิยา อาร์ ระยะเวลามีส่วนร่วม)
‎(ไรอัน เอ็ม ระยะเวลามีส่วนร่วม) ‎(เร็น เอฟ ระยะเวลามีส่วนร่วม)
‎พวกเขารู้ว่าตอนไหนที่ใครเหงา ‎พวกเขารู้ว่าตอนไหนที่ใครซึมเศร้า
‎พวกเขารู้ว่าตอนไหนใครกำลังดูรูปของอดีตคู่รัก
‎พวกเขารู้ว่าคุณทำอะไรตอนดึกๆ ‎พวกเขารู้ทุกอย่าง
‎คุณเป็นพวกชอบเก็บตัวหรือชอบสังคม
‎หรือคุณมีอาการทางประสาทชนิดใด ‎คุณเป็นคนประเภทไหน
‎พวกเขามีข้อมูลเกี่ยวกับเรามากยิ่งกว่า
‎ที่ใครจะเคยคาดคิดในประวัติศาสตร์มนุษย์
‎มันไม่เคยมีมาก่อน
‎และข้อมูลทั้งหมดนี้ที่เราถ่ายเทออกไปตลอดเวลา
‎จะถูกนำป้อนเข้าสู่ระบบ ‎ซึ่งแทบจะไม่มีมนุษย์ควบคุมดูแลอยู่
‎และทำให้มันคาดการณ์ ‎ได้แม่นยำมากขึ้นเรื่อยๆ และเรื่อยๆ
‎ว่าเราจะทำอะไรและเราเป็นใคร
‎(แนะนำสำหรับคุณ)
‎คนจำนวนมากเข้าใจผิดว่า ‎สิ่งที่ถูกขายไปคือข้อมูลของเรา
‎การยกข้อมูลให้ฟรีๆ ‎ไม่สร้างประโยชน์ทางธุรกิจให้กับเฟซบุ๊ก
‎พวกเขาทำอะไรกับข้อมูลพวกนั้น
‎พวกเขาสร้างโมเดล ‎ที่คาดเดาการกระทำของเรา
‎และใครก็ตามที่มีโมเดลที่ดีที่สุดคือผู้ชนะ
‎เลื่อนหน้าจอช้าลง
‎ใกล้หมดระยะการใช้งานโดยเฉลี่ยแล้ว ‎ลดการป้อนโฆษณา
‎ดึงเพื่อนกับครอบครัวกลับมา
‎ที่อีกฟากหนึ่งของหน้าจอ
‎มันเหมือนพวกเขามีโมเดลหุ่นฟาง ‎ที่เป็นตัวแทนของพวกเราอยู่
‎ทุกๆ อย่างที่เราทำ
‎ทุกคลิกที่เรากด
‎ทุกวิดีโอที่เราดู ทุกไลก์ของเรา
‎มันจะถูกดึงกลับไป ‎เพื่อสร้างโมเดลที่เที่ยงตรงมากขึ้นเรื่อยๆ
‎โมเดลนั้น พอคุณได้มันแล้ว
‎คุณจะสามารถคาดเดาสิ่งที่คนคนนั้นทำ
‎เอาละ ขอทดสอบหน่อย
‎คุณจะไปที่ไหน
‎ผมสามารถทำนายได้ว่าวิดีโอแบบไหน ‎ที่จะทำให้คุณดูต่อ
‎ผมสามารถทำนายได้ว่า ‎อารมณ์แบบไหนที่กระตุ้นคุณได้
‎ใช่ สมบูรณ์แบบ
‎คลิปหลุดสุดโป๊ะแห่งปี
‎(คลิปหลุดสุดโป๊ะ)
‎- ยอดเยี่ยม ได้ผล ‎- ตามด้วยวิดีโออีกตัว
‎งดงามมาก ทีนี้ก็ใส่โฆษณา ‎รองเท้าผ้าใบสั้นๆ เข้าไปก่อนมันเริ่ม
‎ที่บริษัทเทคโนโลยีพวกนี้ ‎พวกเขามีเป้าหมายหลักสามอย่าง
‎เป้าหมายด้านการมีส่วนร่วมเพื่อเพิ่มการใช้งาน ‎เพื่อให้คุณเลื่อนหน้าจอต่อ
‎เป้าหมายด้านการเติบโต
‎เพื่อคอยดึงคุณกลับมา ‎และทำให้คุณชวนเพื่อนมามากที่สุด
‎แล้วให้พวกเขาชวนเพื่อนมาเพิ่ม
‎จากนั้นก็เป็นเป้าหมายด้านการโฆษณา ‎เพื่อให้แน่ใจว่าขณะที่สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้น
‎เรากำลังทำเงินเท่าที่จะมากได้จากการโฆษณา
‎เป้าหมายเหล่านี้ขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึม
‎ซึ่งมีหน้าที่คิดว่าจะเอาอะไรให้คุณดู
‎เพื่อเพิ่มตัวเลขเหล่านั้น
‎ที่เฟซบุ๊ก เราคุยกันถึงแนวคิดที่จะทำให้เรา
‎หมุนปรับมันได้ตามใจชอบอยู่บ่อยๆ
‎และเราก็คุยกันด้วยว่าจะให้มาร์คถือตัวหมุนนั้น
‎"นี่ วันนี้ผมต้องการผู้ใช้งานในเกาหลีเพิ่ม"
‎หมุนปรับเลย
‎"เพิ่มโฆษณาสักนิด"
‎"เพิ่มการสร้างรายได้อีกหน่อย"
‎และเรามี...
‎ไม่สิ บริษัทเหล่านี้ทั้งหมด ‎ต่างก็มีความแม่นยำในระดับดังกล่าว
‎- พวก... ‎- ฉันไม่รู้ว่าฉันโดนกรรมการปรับได้ไง
‎- กรรมการคนนั้นห่วยแตก ‎- แต่นายพุ่งสุดตัวเลยนะ...
‎- นั่นรีเบกก้า ไปคุยกับเธอสิ ‎- ฉันเห็นแล้วน่า
‎- พวก ไปคุยกับเธอเร็ว ‎- ฉันว่าจะทำอยู่
‎ปฏิทินของเขาบอกว่าตอนนี้เขาพักอยู่ ‎เราน่าจะถ่ายทอดสดนะ
‎ให้ฉันสะกิดไหม
‎อือ สะกิดเลย
‎"ไทเลอร์เพื่อนคุณเพิ่งเข้าร่วม ‎โบกมือทักทายเขาสิ"
‎เร็วเข้าพวก
‎กดโบกมือหน่อย
‎นายไม่กล้า ไปคุยกับเธอเถอะน่า
‎(ไทเลอร์เพื่อนคุณเพิ่งเข้าร่วม ‎โบกมือทักทายเขาสิ)
‎(การเชื่อมต่อเครือข่าย)
‎ลิงก์ใหม่ เอาละ ได้เรื่องแล้ว
‎ตามด้วยโพสต์ของผู้ใช้งาน ‎หมายเลข 079044238820 รีเบกก้า
‎ความคิดดี พิกัดจีพีเอสบอกว่า ‎ตอนนี้พวกเขาอยู่ใกล้กัน
‎(รีเบกก้า จี) ‎(เจอคู่ชีวิตแล้ว แฮชแท็กคู่ซี้ หม่ำๆ เพื่อนแท้)
‎เขาพร้อมรับโฆษณาแล้ว
‎ได้เวลาประมูล
‎(ตัวอย่างโฆษณา) ‎(แว็กซ์ผมดีปเฟด)
‎ขาย ส่งแว็กซ์ผมดีปเฟดออกไป
‎มีผู้ประมูลที่สนใจ 468 ราย เราขายเบน ‎ที่ 3.262 เซ็นต์ต่อหนึ่งการมีส่วนร่วม
‎เราได้สร้างโลกที่ซึ่งการเชื่อมต่อในโลกออนไลน์ ‎กลายเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
‎โดยเฉพาะกับคนรุ่นเยาว์
‎และในโลกใบนั้น ทุกครั้งที่คนสองคนเชื่อมต่อกัน
‎ทางเดียวที่มันจะทำเงิน ‎คือต้องผ่านบุคคลที่สามที่ปิดบังตัว
‎ที่จ่ายเงินเพื่อชักใยสองคนนั้น
‎เราทำให้ทั่วทั้งโลกเกิดคนรุ่นที่ถูกเลี้ยงดู
‎ภายในบริบทที่ว่าความหมายของการสื่อสาร
‎ความหมายของวัฒนธรรมคือการชักใย
‎เราตั้งความเจ้าเล่ห์และหลอกลวง
‎เอาไว้ที่แกนกลางของทุกสิ่งที่เราทำ
‎("เทคโนโลยีใดๆ ที่ก้าวหน้าเพียงพอ ‎มิอาจจำแนกจากเวทมนตร์ได้")
‎(อาเธอร์ ซี คลาร์ก)
‎- หันไปที่อีก... ‎- โอเค
‎- ผมต้องหันไปทางไหนถึงจะดี ‎- นั่นดีแล้ว
‎- นี่เหรอ ‎- ครับ
‎ถ้าผมทำแบบนี้ ‎ภาพในกล้องมันจะออกมายังไง...
‎- เราสามารถ... ‎- แบบนี้
‎- อะไรน่ะ ‎- ครับ
‎- ทำอีกทีได้ไหม ‎- ได้สิครับ
‎ไม่ มันอาจจะไม่...
‎ครับ
‎ไอ้นี่มันไม่ค่อย...
‎คริสอ้าปากค้างอยู่ตรงนี้แล้ว
‎เจ๋งไหมล่ะ
‎(มายากล)
‎ผมเริ่มหัดมายากลตอนอายุได้สักห้าขวบ
‎และผมก็สามารถหลอกผู้ใหญ่ ‎ผู้ใหญ่เต็มวัยอย่างพวกดอกเตอร์
‎นักมายากลก็เหมือนนักประสาทวิทยา
‎และนักจิตวิทยารุ่นแรก
‎พวกเขาเป็นพวกแรกที่เข้าใจว่า
‎จิตใจของคนทำงานยังไง
‎พวกเขาทดสอบอะไรหลายอย่าง ‎กับผู้คนต่อหน้าต่อตา
‎นักมายากลนั้นจะเข้าใจบางอย่าง
‎บางส่วนของจิตใจคุณที่คุณไม่ล่วงรู้
‎นั่นคือสิ่งที่ทำให้มายากลได้ผล
‎จะหมอ จะทนาย จะเป็นคนที่รู้วิธี ‎สร้างเครื่องบิน 747 หรือจรวดนิวเคลียร์
‎พวกเขาไม่รู้นักหรอกว่า ‎จิตใจของตัวเองเปราะบางยังไง
‎มันเป็นหลักการที่ต่างออกไป
‎และมันก็เป็นหลักการที่ประยุกต์ใช้ ‎ได้กับมนุษย์ทุกคน
‎(มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด)
‎จากแง่มุมดังกล่าว ‎คุณจะเกิดความเข้าใจที่ต่างออกไป
‎ว่าเทคโนโลยีทำอะไร
‎สมัยผมอยู่ที่ห้องวิจัยเทคโนโลยีการชักจูง ‎ที่สแตนฟอร์ด นี่คือสิ่งที่เราเรียนกัน
‎เราจะใช้ทุกอย่างที่เรารู้
‎เกี่ยวกับจิตวิทยาการจูงใจคน
‎มาสร้างเป็นเทคโนโลยีได้ยังไง
‎เอาละ พวกคุณที่ฟังอยู่ส่วนใหญ่ ‎ต่างก็เป็นอัจฉริยะอยู่แล้ว
‎ผมเชื่ออย่างนั้น แต่เป้าหมายผมคือการทำให้คุณ ‎เป็นอัจฉริยะด้านการเปลี่ยนพฤติกรรม
‎คนสำคัญของซิลิคอนแวลลีย์จำนวนมาก ‎มาเรียนวิชานั้น
‎พวกที่มีบทบาทสำคัญ ‎ในการพัฒนาเฟซบุ๊ก อูเบอร์และบริษัทอื่นๆ
‎พวกเขามาศึกษาว่าจะสร้างเทคโนโลยียังไง ‎ให้ชักจูงคนได้มากขึ้น
‎ทริสทันคือหนึ่งในนั้น
‎เทคโนโลยีการชักจูงคืองานออกแบบ
‎ซึ่งตั้งใจให้นำมาใช้งานจริงได้
‎เมื่อเราต้องการจะปรับเปลี่ยน ‎พฤติกรรมคนบางคน
‎เราต้องการให้พวกเขาทำแบบนี้
‎เราต้องการให้พวกเขาใช้นิ้วทำแบบนี้
‎พอลากลงจะเป็นการรีเฟรช ‎แล้วด้านบนก็จะเป็นเรื่องใหม่
‎ลากลงแล้วรีเฟรชอีกก็ใหม่อีก ทุกๆ ครั้งที่ทำเลย
‎ซึ่งในทางจิตวิทยาแล้ว เราเรียกมันว่า ‎การเสริมแรงทางบวกเป็นระยะ
‎เราไม่รู้ว่าเราจะได้เมื่อไหร่ ‎หรือเราจะได้อะไรไหม
‎มันจึงทำงานเหมือนตู้สล็อตในเวกัส
‎แค่คุณใช้สินค้าอย่างมีสติมันไม่พอ
‎ผมอยากจะเจาะลึกลงไปในก้านสมองคุณ
‎และปลูกนิสัยที่คุณไม่ตระหนักเอาไว้ข้างใน
‎เพื่อป้อนคำสั่งคุณในระดับที่ลึกลงไป
‎คุณจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
‎ชายชื่อเจมส์...
‎ทุกครั้งที่คุณเห็นมันบนเคาน์เตอร์
‎และคุณมองดูมัน คุณจะรู้ว่าถ้าคุณเอื้อมมือเข้าไป
‎คุณอาจจะได้อะไรจากมัน
‎คุณจึงเล่นตู้สล็อตนั้นเพื่อดูว่าคุณจะได้อะไร ‎ถูกไหมครับ
‎มันคือเทคนิคการออกแบบ ไม่ใช่บังเอิญ
‎เขานำทองคำก้อนไปให้นายทหาร ‎ในกองทัพที่ซานฟรานซิสโก
‎อย่าลืมเชียว ‎ประชากรของซานฟรานซิสโกมีแค่...
‎อีกตัวอย่างหนึ่งก็คือการแท็กรูป
‎ถ้าคุณได้รับอีเมลบอกว่า ‎เพื่อนของคุณแท็กคุณในรูปภาพ
‎แน่นอนว่าคุณจะต้องคลิกอีเมลนั้นและดูรูป
‎มันไม่ใช่อะไรที่คุณสามารถเลือกที่จะเมินเฉย
‎นี่คือนิสัยที่ฝังรากลึกของมนุษย์ ‎ซึ่งพวกเขาใช้ประโยชน์
‎สิ่งที่คุณควรถามตัวเองก็คือ
‎"ทำไมอีเมลฉบับนั้นไม่ใส่รูปเข้ามาด้วยเสียเลย
‎แบบนั้นมันจะดูรูปง่ายกว่า"
‎ตอนที่เฟซบุ๊กเจอฟีเจอร์นั้น ‎พวกเขาแค่เอามันมาขยายใหญ่
‎เพราะพวกเขาคิดว่า ‎"นี่จะเป็นวิธีสร้างกิจกรรมที่ดี
‎เรามาทำให้คนแท็กกันในรูปภาพทั้งวันดีกว่า"
‎(เบน ดับเบิลยู) ‎(อย่างน้อยเราคนหนึ่งก็ดูดี)
‎เขาแสดงความเห็น
‎วิเศษ
‎โอเค รีเบกก้าได้รับและเธอกำลังตอบ
‎มาทำให้เบนรู้เรื่องนั้นดีกว่า ‎เราจะได้ไม่เสียเขาไป
‎เปิดจุดไข่ปลา
‎(อย่างน้อยเราคนหนึ่งก็ดูดี) ‎(...)
‎เยี่ยม เธอโพสต์แล้ว
‎เขากำลังพิมพ์ใต้ความเห็นเธอ ‎เรื่องความเห็นเขาในโพสต์เธอ
‎เดี๋ยวก่อน เขาหยุดพิมพ์
‎ใช้ระบบเติมคำศัพท์
‎อีโมจิ เขาชอบอีโมจิ
‎(เติมข้อความ) ‎(การมีส่วนร่วม)
‎เขาเลือกอีโมจิไฟ
‎อุตส่าห์เชียร์มะเขือยาว
‎มันจะมีหลักการและแผนก ‎ที่เรียกว่า "โกรทแฮกกิ้ง" อยู่
‎พวกทีมวิศวกรจะมีหน้าที่แฮกจิตวิทยามนุษย์
‎เพื่อให้แอปเติบโตยิ่งขึ้น
‎พวกเขาจะได้ผู้ใช้งานเพิ่ม ได้การมีส่วนร่วมเพิ่ม
‎พวกเขาสามารถทำให้คุณเชิญคนมาเพิ่ม
‎หลังจากการทดสอบ การทวนซ้ำและอะไรพวกนั้น
‎เรื่องใหญ่ที่สุดที่เราพบคืออะไร
‎พาบุคคลไปหาเพื่อนเจ็ดคนให้ได้ในสิบวัน
‎นั่นแหละครับ
‎ชามัธเป็นหัวหน้าฝ่ายการเติบโต ‎ของเฟซบุ๊กยุคแรกๆ
‎และเขาเป็นที่รู้จักดีในวงการเทคโนโลยี
‎ในเรื่องการบุกเบิก ‎กลยุทธ์กระตุ้นการเติบโตมากมาย
‎ซึ่งถูกใช้กระตุ้นให้เฟซบุ๊ก ‎เติบโตเร็วจนน่าเหลือเชื่อ
‎และกลยุทธ์การเติบโตพวกนั้นก็กลายเป็น ‎คู่มือกลยุทธ์พื้นฐานที่ซิลิคอนแวลลีย์
‎มันถูกใช้ที่อูเบอร์และที่บริษัทอื่นๆ อีกเป็นโขยง
‎หนึ่งในสิ่งที่เขาบุกเบิก ‎คือการใช้หลักการทดสอบแบบสองตัวแปร
‎ในการปรับเปลี่ยนฟีเจอร์เล็กๆ
‎บริษัทอย่างกูเกิลและเฟซบุ๊ก
‎จะหมั่นแนะนำการทดลองเล็กๆ มากมาย
‎ที่พวกเขาทำอยู่ตลอดเวลากับผู้ใช้งาน
‎แล้วในชั่วเวลาหนึ่ง ‎ด้วยการทดลองที่ต่อเนื่องเหล่านี้
‎เราก็จะพัฒนาวิธีการที่เหมาะสมที่สุด
‎ที่จะทำให้ผู้ใช้งานทำอย่างที่เราต้องการขึ้นมาได้
‎มันคือการควบคุมชักใย
‎คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นหนูทดลอง
‎คุณเป็นหนูทดลอง เราทุกคนเป็นหนูทดลอง
‎และเราก็ไม่ใช่หนูทดลอง ‎สำหรับพัฒนายารักษาโรคมะเร็ง
‎พวกเขาไม่ได้คิดจะทำประโยชน์แก่เรา
‎จริงไหม เราเป็นแค่ซอมบี้ไร้สมอง ‎และพวกเขาก็ต้องการให้เราดูโฆษณาเพิ่ม
‎พวกเขาจะได้ทำเงินเพิ่ม
‎เฟซบุ๊กได้ทำสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า ‎"การทดลองการแพร่ระบาดระดับใหญ่"
‎โอเค
‎เราจะใช้การบอกเป็นนัยที่ซ่อนเร้นอยู่ ‎ในหน้าเพจเฟซบุ๊ก
‎เพื่อให้คนไปลงคะแนนเสียง ‎ในการเลือกตั้งกลางเทอมมากขึ้นได้ยังไง
‎และพวกเขาพบว่าพวกเขาสามารถทำแบบนั้นได้
‎ข้อสรุปหนึ่งที่พวกเขาได้ก็คือตอนนี้เรารู้แล้วว่า
‎เราสามารถสร้างผลกระทบ ‎ต่อพฤติกรรมในโลกจริงและความรู้สึกได้
‎โดยที่ไม่ทำให้ผู้ใช้งานตระหนักด้วยซ้ำ
‎พวกเขาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
‎เราหันกลไกของเอไอเหล่านี้กลับมาที่ตัวเอง
‎เพื่อใช้หลักวิศวกรรมผันกลับ ‎หาว่าอะไรที่เรียกการตอบสนองของเรา
‎มันคล้ายๆ กับคุณไปแหย่เซลล์ประสาทของแมงมุม
‎เพื่อดูว่าอะไรทำให้ขามันตอบสนอง
‎มันจึงเหมือนกับการทดลองเรือนจำ
‎ซึ่งเรากวาดต้อนผู้คนเข้าสู่ผังข้อมูลขนาดใหญ่
‎และเราก็เก็บเกี่ยวเม็ดเงินกับข้อมูล ‎จากกิจกรรมทั้งหมดของพวกเขา
‎เพื่อนำมาหากำไร
‎และเราก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้น
‎เราต้องการจะหาคำตอบในเชิงจิตวิทยา ‎ว่าเราจะบงการคุณให้เร็วที่สุดได้ยังไง
‎จากนั้นก็กระตุ้นโดพามีนให้คุณ
‎ที่เฟซบุ๊ก เราทำแบบนั้นอย่างชาญฉลาด
‎อินสตาแกรมทำแบบนั้น วอตส์แอปป์ทำแบบนั้น
‎สแนปแชททำแบบนั้น ทวิตเตอร์ก็ทำแบบนั้น
‎นั่นเป็นอะไรที่...
‎มีแต่แฮกเกอร์อย่างผมจะคิดขึ้นมาได้
‎เพราะนั่นคุณกำลังใช้ประโยชน์ ‎จากจุดอ่อนของจิตใจมนุษย์
‎(ฌอน พาร์คเกอร์ อดีตประธานเฟซบุ๊ก)
‎ผมคิดว่าเรา นักคิดค้น นักประดิษฐ์...
‎แบบผม แบบมาร์ค แบบ...
‎เควิน ซิสตรอมที่อินสตาแกรม คนเหล่านี้...
‎เข้าใจเรื่องพวกนี้ดี แต่เราก็ยังทำมันอยู่ดี
‎ไม่มีใครรู้สึกแย่ตอนที่โลกเริ่มมีจักรยาน
‎จริงไหม แบบว่าถ้าทุกคนเริ่มขี่จักรยานไปเที่ยว
‎จะไม่มีใครพูดว่า ‎"พระเจ้าช่วย เราทำลายสังคม
‎จักรยานมันส่งผลกระทบต่อคน
‎มันดึงพ่อแม่ให้ห่างออกไปจากลูกๆ
‎มันทำลายสายใยประชาธิปไตย ‎คนแยกความจริงไม่ออกอีกต่อไป"
‎เราไม่พูดอะไรแบบนั้นกับจักรยาน
‎ถ้าอะไรสักอย่างเป็นแค่เครื่องมือ ‎มันจะตั้งอยู่ตรงนั้น
‎รอคอยอย่างอดทน
‎แต่ถ้ามันไม่ใช่เครื่องมือ ‎มันจะเริ่มเรียกร้องสิ่งต่างๆ จากคุณ
‎มันล่อลวงคุณ ปั่นหัวคุณ ‎มันต้องการบางอย่างจากคุณ
‎และเราก็ย้ายจากการมีสภาพแวดล้อม ‎ทางเทคโนโลยีสำหรับใช้เป็นเครื่องมือ
‎ไปเป็นสภาพแวดล้อมทางเทคโนโลยี ‎เพื่อการควบคุมและเสพติด
‎นั่นคือสิ่งที่เปลี่ยนไป
‎โซเชียลมีเดียไม่ใช่เครื่องมือที่รอให้เราไปใช้
‎มันมีเป้าหมายของมัน ‎และมีวิธีการของตนเองสำหรับไปให้ถึงเป้าหมาย
‎ด้วยการใช้สภาพจิตใจคุณเล่นงานคุณเอง
‎("มีเพียงสองอุตสาหกรรม ‎ที่เรียกลูกค้าของตนว่า'ผู้ใช้'")
‎("นั่นคือยาเสพติดกับซอฟต์แวร์")
‎(เอ็ดเวิร์ด ทัฟต์)
‎ย้อนกลับไปไม่กี่ปีก่อน ‎ผมคือประธานของพินเทอเรสต์
‎ผมกลับมาบ้าน แต่ถึงอยู่บ้าน ‎ผมก็ยังไม่ห่างจากจอมือถือ
‎แม้ผมจะมีลูกเล็กๆ สองคน ‎ที่ต้องการความรักความเอาใจใส่จากผม
‎ผมอยู่ในครัว แล้วก็พิมพ์บางอย่างในอีเมล
‎บางทีก็ดูพินเทอเรสต์
‎ผมคิดว่า "ให้ตาย ตลกเป็นบ้า
‎ตอนกลางวันผมไปทำงาน
‎และสร้างบางอย่างขึ้นมา ‎แล้วจากนั้นผมก็ตกเป็นเหยื่อของมัน"
‎และผมก็ไม่ ในบางจังหวะ ผมห้ามตัวเองไม่ได้
‎แอปที่ผมติดที่สุดคือทวิตเตอร์
‎ก่อนหน้าคือเรดดิต
‎ผมถึงกับต้องเขียนซอฟต์แวร์ขึ้นมา ‎เพื่อให้ตัวเองเลิกเสพติดการอ่านเรดดิต
‎ที่ผมติดที่สุดน่าจะเป็นอีเมล
‎จริงๆ นะ ผมเรักมัน
‎มันน่าสนใจมากที่ทั้งที่เรารู้ว่า
‎มีอะไรเกิดขึ้นหลังม่านบ้าง
‎แต่กลับยังคุมการใช้งานไม่ได้
‎มันน่ากลัวอยู่หน่อยๆ
‎แม้จะรู้ว่าลูกเล่นพวกนี้ทำงานยังไง ‎ผมก็ยังหวั่นไหวกับมัน
‎ผมยังคงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ‎แล้วเวลา 20 นาทีก็จะหายไป
‎คุณจะเช็คโทรศัพท์ก่อนฉี่ทุกเช้า
‎หรือจะเช็คระหว่างฉี่ในตอนเช้า
‎มันมีแค่สองทางเลือกเท่านั้น
‎ผมลองตั้งใจมั่น มุ่งมั่นเต็มเปี่ยม...
‎"ผมจะวางโทรศัพท์ ‎ผมจะทิ้งโทรศัพท์ไว้ในรถตอนที่ผมกลับบ้าน"
‎ผมบอกตัวเองแบบนั้นเป็นพันหน เป็นพันๆ วัน
‎"ผมจะไม่หยิบมันเข้าห้องนอน"
‎จากนั้นพอถึงสามทุ่ม
‎"เอาละ ผมจะเอามือถือเข้ามาในห้องนอน"
‎มันคล้ายๆ กับว่า...
‎ความมุ่งมั่นคือความตั้งใจแรก
‎แต่จากนั้นความตั้งใจที่สองมันแรงกว่า
‎เราขอแนะนำเดอะคิทเช่นเซฟ
‎เดอะคิทเช่นเซฟคือบรรจุภัณฑ์ ‎แบบตั้งเวลาล็อคที่จะปฏิวัติวงการ
‎เพื่อช่วยให้คุณต่อสู้กับสิ่งล่อใจ
‎ที่เดวิดต้องทำก็คือใส่สิ่งที่ล่อใจเขา ‎ลงไปในเดอะคิทเช่นเซฟ
‎จากนั้น เขาต้องหมุนปุ่มลูกบิดเพื่อตั้งเวลา
‎และท้ายที่สุดก็กดปุ่มซะเพื่อให้ล็อคทำงาน
‎เดอะคิทเช่นเซฟคือ...
‎เรามีมันใช่ไหม
‎วิดีโอเกม บัตรเครดิตและโทรศัพท์มือถือ
‎อือ เรามี
‎พอล็อคเดอะคิทเช่นเซฟแล้ว
‎เราจะเปิดมันอีกไม่ได้ ‎จนกว่าเวลาที่ตั้งไว้จะเป็นศูนย์
‎ประเด็นก็คือโซเชียลมีเดียเป็นยาเสพติด
‎เรามีความจำเป็นทางชีววิทยาพื้นฐาน
‎ที่ต้องเชื่อมต่อกับคนอื่น
‎วิธีนั้นจะทำให้เกิดการหลั่งสารโดพามีน ‎เป็นการตอบแทน
‎วิวัฒนาการหลายล้านปีอยู่เบื้องหลังระบบดังกล่าว
‎ที่นำเรามารวมกัน มาอยู่รวมเป็นชุมชน
‎หาคู่และแพร่ขยายเผ่าพันธุ์
‎ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่แน่นอนว่า ‎พาหนะอย่างโซเชียลมีเดีย
‎ซึ่งช่วยปรับการเชื่อมต่อระหว่างผู้คนให้เหมาะสม
‎จะมีแนวโน้มที่ทำให้คนเสพติดมัน
‎พ่อคะ หยุดนะ
‎หนูมีสนิปเป็นพันต้องส่งก่อนกินมื้อเย็น
‎สนิปเหรอ
‎ฉันไม่รู้ว่าสนิปคืออะไร
‎- กลิ่นหอมจังเลยที่รัก ‎- ขอบคุณ
‎แม่คิดว่าคืนนี้เราน่าจะใช้ประสาททั้งห้า
‎เพื่อทานมื้อเย็นของเราให้อร่อย
‎แม่เลยตัดสินใจว่าคืนนี้ ‎เราจะต้องไม่มีโทรศัพท์บนโต๊ะกินข้าว
‎เอาละ เอามาให้แม่
‎- เอาจริงอะ ‎- ค่ะ
‎- ก็ได้ ‎- ขอบคุณ เบนล่ะ
‎- โอเค ‎- คุณแม่จอมโจรโทรศัพท์
‎- ได้แล้ว ‎- แม่
‎มันจะอยู่อย่างปลอดภัยในนี้ ‎จนกว่าเราจะทานมื้อเย็นเสร็จ...
‎และทุกคนจะได้ผ่อนคลาย โอเคไหม
‎- ขอดูได้ไหมว่าใคร ‎- ไม่
‎ฉันจะไปเอาส้อมอีกคัน
‎ขอบใจจ้ะ
‎ลูกรัก ลูกเปิดมันไม่ได้หรอก
‎แม่ตั้งเวลาล็อคไว้หนึ่งชั่วโมง เพราะงั้นวางซะ
‎ทีนี้เราคุยอะไรกันดี
‎เราน่าจะคุยเรื่องพวกบ้าสายกลางสุดโต่ง ‎ที่ผมขับรถผ่านวันนี้นะ
‎- นี่แฟรงก์ ‎- อะไร
‎ฉันไม่อยากคุยเรื่องการเมือง
‎- พวกกลางสุดโต่งมันทำไมเหรอ ‎- ดูสิ เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำ
‎มันแล้วแต่ว่าลูกถามใคร
‎มันเหมือนถามว่า "โฆษณาชวนเชื่อผิดยังไง"
‎ไอส์ล่า
‎พระเจ้าช่วย
‎- อยากให้ผมไป... ‎- ค่ะ
‎ฉันเป็นห่วงลูกๆ ของฉัน
‎และถ้าคุณมีลูก ฉันก็ห่วงลูกๆ ของคุณด้วย
‎ทั้งที่ฉันมีความรู้และประสบการณ์ทั้งหลายแหล่
‎แต่ฉันก็ยังต้องทะเลาะกับลูกๆ
‎เพื่อคุมเวลาเล่นมือถือ ‎กับคอมพิวเตอร์ของพวกเขา
‎ฉันจะพูดกับลูกชายว่า ‎"ลูกเล่นโทรศัพท์กี่ชั่วโมงแล้ว"
‎เขาจะตอบว่า ‎"เพิ่งครึ่งชั่วโมง ไม่เกินครึ่งชั่วโมงแน่"
‎ผมว่าน่าจะชั่วโมงกว่าๆ ชั่วโมงครึ่ง
‎สองสัปดาห์ก่อนฉันดูรายงานการใช้ของเขา
‎- ทั้งหมดคือสามชั่วโมง 45 นาที ‎- นั่น...
‎ฉันไม่คิดว่านั่น นั่นคือเฉลี่ยต่อวันเหรอ
‎- เออ ‎- ผมไปเอามันมาเลยดีไหม
‎ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันไม่ต้องเตือนลูกๆ
‎เรื่องสมดุลของความสุขกับความเจ็บปวด
‎เรื่องภาวะขาดโดพามีน ‎เรื่องความเสี่ยงที่จะเสพติด
‎- เอาละ ‎- มาดูกัน
‎สองชั่วโมง 50 นาทีต่อวัน
‎- ไหนดูซิ ‎- วันนี้ฉันใช้มือถือเยอะ
‎- ช่วงเจ็ดวันมานี้ ‎- น่าจะเพราะงั้น
‎อินสตาแกรม หกชั่วโมง 13 นาที ‎โอเค งั้นอินสตาแกรมของฉันหนักกว่า
‎จอฉันร้าวไปหมดเลย ขอบใจนะแคส
‎"ขอบใจนะแคส" คืออะไร
‎ก็เธอทำให้แม่สติแตกเรื่องโทรศัพท์ ‎ทั้งที่มันไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด
‎เราไม่ต้องใช้โทรศัพท์เพื่อทานมื้อเย็น
‎ฉันเข้าใจที่เธอจะพูด ‎มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่ใช่เลย
‎ถ้าไม่ใช่ ก็ลองไม่ใช้มันสักอาทิตย์หนึ่งสิ
‎ใช่
‎ใช่ ถ้าลูกไม่ใช้มันสักหนึ่งสัปดาห์ได้
‎แม่จะเปลี่ยนจอใหม่ให้
‎- เริ่มเลยเหรอ ‎- เริ่มเลย
‎โอเค ผมตกลง
‎โอเค ลูกต้องวางมันไว้ตรงนี้
‎ได้ครับ ผมจะเสียบปลั๊กมันไว้
‎ผมจะจับเวลาไว้ ผมถอยออกมาแล้ว
‎โอเค
‎- เริ่มนับถอยหลัง ‎- หนึ่งสัปดาห์
‎ให้ตาย...
‎คิดว่าเขาทำได้ไหม
‎ไม่รู้สิ มาดูกัน
‎ลูกกินไปเถอะ
‎เป็นมื้อเย็นครอบครัวที่ดี
‎สินค้าเทคโนโลยีพวกนี้ไม่ได้ออกแบบโดย
‎นักจิตวิทยาเด็กที่พยายามปกป้องและดูแลเด็กๆ
‎พวกเขาออกแบบมันเพื่อสร้างอัลกอริทึม
‎ที่แนะนำวิดีโอต่อไปให้คุณได้อย่างมีประสิทธิภาพ
‎หรือทำให้คุณถ่ายรูปโดยใช้ฟิลเตอร์ของมัน ‎ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
‎(สองไลก์)
‎(แน่ใจหรือไม่ว่าต้องการลบ) ‎(ไม่)
‎(ใช่)
‎มันไม่เพียงดึงความสนใจของพวกเขาเท่านั้น
‎แต่โซเชียลมีเดียได้เริ่มเจาะลึกเข้าไปเรื่อยๆ ‎ในก้านสมองของพวกเขา
‎และเข้ายึดอัตลักษณ์ ‎กับความรู้สึกว่าตัวเองมีค่าของเด็กๆ
‎(ทำให้ฉันสวยสิ)
‎(ลิลี่ ที) ‎(น่ารัก!)
‎(โซเฟีย เอ็ม) ‎(ต๊าย สวยเลิศ)
‎(โอลิเวีย บี) ‎(เธอดูดีมากเลย)
‎(เอวา อาร์) ‎(ทำให้หูใหญ่กว่านี้ได้ไหม)
‎(ฮ่าๆ)
‎การวิวัฒน์ทำให้เราสนใจ ‎ว่าคนในเผ่าของเรานั้น...
‎คิดกับเราดีหรือไม่ เนื่องจากมันสำคัญ
‎แต่เราวิวัฒน์มาเพื่อรับรู้ ‎สิ่งที่คน 10,000 คนคิดกับเราหรือเปล่า
‎เราไม่ได้วิวัฒน์มา
‎เพื่อรับรู้ว่าสังคมยอมรับเราหรือไม่ ‎ในทุกๆ ห้านาที
‎เราไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้เจออะไรแบบนั้น
‎เราจัดแสดงชีวิตโดยยึดความเข้าใจ ‎เรื่องความสมบูรณ์แบบตามที่รับรู้
‎เพราะเราจะได้รางวัลตอบแทน ‎เป็นสัญญาณระยะสั้น
‎หัวใจ ยอดไลก์ การชูหัวแม่โป้ง
‎เรานำมันมาปะปนกับคุณค่า ‎เรานำมันมาปะปนกับความจริง
‎ทั้งที่จริงๆ แล้วมันคือ ‎ความเป็นที่นิยมปลอมๆ ที่เปราะบาง
‎มันมีระยะสั้น และยอมรับเถอะครับ ‎ว่ามันทำให้คุณรู้สึก
‎ว่างเปล่าและไร้ความหมายมากขึ้นก่อนทำ
‎เพราะมันจะผลักคุณเข้าไปสู่วงจรอุบาทว์
‎ที่คุณจะคิดว่า "ฉันต้องทำอะไรต่อ ‎เพราะฉันต้องการมันกลับมา"
‎ทีนี้ลองคิดว่ามีคนสองพันล้านที่รู้สึกแบบนั้น
‎แล้วลองคิดว่าคนเรามีปฏิกิริยา ‎ต่อการรับรู้ของคนอื่นยังไง
‎มัน มันเลวร้ายมาก
‎มันเลวร้ายมากจริงๆ
‎วัยรุ่นอเมริกันมีปัญหาเรื่องโรคซึมเศร้า ‎และความหวาดวิตก
‎เพิ่มมากขึ้นอย่างมหาศาล
‎โดยเริ่มตั้งแต่ช่วงระหว่างปี 2011 และ 2013
‎จำนวนเด็กสาววัยรุ่น ‎จาก 100,000 คนของประเทศนี้
‎ที่ต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลทุกปี
‎เนื่องจากการกรีดข้อมือตัวเอง ‎หรือไม่ก็ทำร้ายตัวเอง
‎มันเป็นตัวเลขที่คงที่ ‎จนกระทั่งถึงช่วงปี 2010 และ 2011
‎แล้วจากนั้นมันก็พุ่งสูงขึ้น
‎สำหรับเด็กผู้หญิงวัยโตกว่า ‎มันขึ้นไปถึง 62 เปอร์เซ็นต์
‎(ยอดคนไข้ในจากการทำร้ายตัวเอง)
‎ส่วนเด็กก่อนวัยสาว มันขึ้นไป 189 เปอร์เซ็นต์ ‎ซึ่งนั่นคือเกือบจะสามเท่า
‎ที่น่ากลัวยิ่งกว่า ‎คือเราเห็นรูปแบบเดียวกันกับการฆ่าตัวตาย
‎(อัตราการฆ่าตัวตายต่อเด็กสาวล้านคน)
‎กับเด็กสาววัยโตกว่า ช่วง 15 ถึง 19 ปี
‎ตัวเลขมันเพิ่มขึ้น 70 เปอร์เซ็นต์ ‎เมื่อเทียบกับในสิบปีแรกของศตวรรษนี้
‎ส่วนเด็กวัยก่อนสาว ซึ่งก่อนหน้านี้มีอัตราที่ต่ำมาก
‎ก็ขึ้นมาถึง 151 เปอร์เซ็นต์
‎และรูปแบบนั้นชี้มาที่โซเชียลมีเดีย
‎(โซเชียลมีเดียใช้งานบนมือถือได้) ‎(ปี 2009)
‎คนเจนแซด เด็กที่เกิดหลังปี 1996 เป็นต้นมา
‎เด็กพวกนั้นเป็นคนรุ่นแรกในประวัติศาสตร์
‎ที่ได้ใช้โซเชียลมีเดียในชั้นมัธยมต้น
‎พวกเขาใช้เวลาว่างยังไง
‎พวกเขากลับจากโรงเรียน พอถึงบ้านก็จับอุปกรณ์
‎คนรุ่นนี้วิตกกังวลมากกว่า ‎เปราะบางมากกว่า ซึมเศร้ามากกว่า
‎พวกเขาพร้อมรับความเสี่ยงน้อยลงมาก
‎อัตราการสอบผ่านใบขับขี่ของพวกเขาตกลง
‎จำนวนของคนที่เคยออกไปเดท
‎หรือมีความสัมพันธ์ในเชิงความรัก ‎ตกลงอย่างรวดเร็ว
‎นี่คือความเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงในคนรุ่นนี้
‎และอย่าลืมว่า ในทุกๆ กรณีเหล่านี้ ‎ทุกครั้งที่มีการเข้าโรงพยาบาล
‎มันจะมีครอบครัวที่เกิดแผลใจและหวาดผวา
‎"พระเจ้า เกิดอะไรขึ้นกับลูกของเรา"
‎มันชัดเจนมากสำหรับผม
‎บริการเหล่านี้กำลังฆ่าผู้คน ‎และทำให้ผู้คนฆ่าตัวตาย
‎ผมไม่รู้จักพ่อแม่คนไหนที่บอกว่า ‎"ใช่ ฉันอยากให้ลูกๆ ฉันโตมา
‎ภายใต้การควบคุมของนักออกแบบเทคโนโลยี
‎ถูกควบคุมความสนใจ ‎ถูกทำให้ไม่สามารถทำการบ้านได้
‎ถูกทำให้เปรียบเทียบตัวเอง ‎กับมาตรฐานความงามจอมปลอม
‎ไม่มีใครต้องการแบบนั้น
‎ไม่มีเลย
‎เราเคยมีการปกป้องพวกนี้
‎เวลาที่เด็กๆ ดูการ์ตูนตอนเช้าวันเสาร์
‎เราห่วงเรื่องการปกป้องเด็กๆ
‎เราอาจจะพูดว่า "คุณจะเอาเจ้านี่ ‎มาโฆษณาให้เด็กวัยนี้แบบนี้ไม่ได้"
‎แต่ทีนี้คุณมียูทูบสำหรับเด็ก
‎และตัวมันก็ใช้หลักเศรษฐกิจ ‎แห่งการกระตุ้นความสนใจทุกส่วน
‎และตอนนี้พวกเด็กๆ ก็ล้วนเข้าถึงยูทูบสำหรับเด็ก
‎การปกป้องและข้อบังคับเหล่านี้หายไปหมด
‎(ช่วงเวลาที่ไม่ใช้โทรศัพท์)
‎เรากำลังฝึกฝนและปรับพฤติกรรมคนรุ่นใหม่ทั้งรุ่น
‎เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกไม่สบายใจ หรือเหงา ‎หรือไม่แน่ใจ หรือหวาดกลัว
‎เรามีเครื่องบรรเทาดิจิทัลให้ตัวเอง
‎ซึ่งมันจะลดทอดทักษะ ‎ในการรับมือสิ่งเหล่านั้นของเรา
‎โฟโตชอปไม่ได้มีวิศวกรนับพัน ‎อยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งของหน้าจอ
‎และคอยใช้การแจ้งเตือน คอยใช้เพื่อนของคุณ
‎ใช้เอไอคาดเดาว่าอะไรที่จะทำให้คุณเสพติด ‎หรือทำให้คุณติดเบ็ด
‎หรือปั่นหัวคุณ หรืออนุญาตให้ผู้ลงโฆษณา
‎ทดสอบตัวแปรข้อความหรือสี 60,000 ชุด...
‎เพื่อหาว่าอะไรจะคุมความคิดคุณได้ดีที่สุด
‎นี่คืออำนาจและอิทธิพลสายพันธุ์ใหม่
‎ผมอยากบอกอีกครั้งว่าวิธีการที่ใช้
‎เพื่อเล่นกับความสามารถในการเสพติด ‎หรือรับอิทธิพลของผู้คน
‎ในคราวนี้มันอาจต่างออกไป ‎พวกมันอาจจะต่างกัน
‎มันแตกต่างตอนที่หนังสือพิมพ์เข้ามา ‎และแท่นพิมพ์เข้ามา
‎และมันก็แตกต่างตอนที่โทรทัศน์เข้ามา
‎คุณมีช่องหลักสามช่อง และ...
‎- ในตอนนั้น ‎- ในตอนนั้น นั่นคือที่ผมกำลังบอก
‎แต่ที่ผมอยากบอกคือมันมีคำว่าระดับใหม่อยู่
‎และไอ้ระดับใหม่นั่นมันก็เคยเกิดขึ้นมาหลายครั้ง
‎นี่แค่ระดับใหม่ล่าสุดที่เราเจอเท่านั้น
‎มันมีคำพูดที่ว่า "เราจะปรับตัวเข้ากับมันได้
‎เราจะเรียนรู้วิธีใช้ชีวิตกับอุปกรณ์เหล่านี้
‎เหมือนที่เราเคยเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตกับอย่างอื่น"
‎แต่ที่พวกเขาพลาดไปก็คือ ‎เมื่อก่อนบางอย่างมันก็ยังไม่มี
‎เรื่องที่อาจอันตรายที่สุดก็คือความจริงที่ว่า
‎มันขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าเป็นเท่าตัว
‎(การประมวลผล)
‎ถ้าพูดแบบคร่าวๆ จากยุค 1960 จนทุกวันนี้
‎ความสามารถในการประมวลผลของคอมพิวเตอร์ ‎เพิ่มขึ้นเป็นล้านล้านเท่า
‎ไม่มีอะไรอีกแล้วที่เราพัฒนาได้ใกล้เคียง ‎ในระดับดังกล่าว
‎อย่างรถก็เร็วขึ้นแค่สองเท่า
‎และสิ่งอื่นๆ มันก็ดูขี้ประติ๋ว
‎และที่อาจจะสำคัญที่สุดก็คือ
‎มนุษย์เรา จิตใจของเรา ‎สมองของเรามันไม่ได้พัฒนาสักนิด
‎(ช่วงเวลาที่ไม่ใช้โทรศัพท์)
‎มนุษย์เรานั้นในระดับจิตใจและร่างกาย ‎และในระดับกายภาพ
‎ไม่มีทางจะเปลี่ยนแปลงแบบสุดขั้ว
‎ในอนาคตเราอาจสามารถใช้การตัดต่อพันธุกรรม ‎เพื่อพัฒนามนุษย์สายพันธุ์ใหม่ได้
‎แต่ถ้าพูดโดยอิงความเป็นจริง ‎เราอาศัยอยู่ในฮาร์ดแวร์ สมองของเรา
‎ซึ่งมีอายุเป็นหลายล้านปี
‎แต่แล้วก็มีหน้าจอนี้ และที่อีกฝั่งของจอ
‎ก็มีวิศวกรเป็นพันๆ กับซูเปอร์คอมพิวเตอร์
‎ซึ่งมีเป้าหมายที่แตกต่างจากเป้าหมายของคุณ
‎แล้วใครจะเป็นผู้ชนะในเกมนั้น ใครจะชนะ
‎เราแพ้เขาได้ยังไง
‎- ฉันไม่รู้ ‎- เขาอยู่ไหน นี่มันไม่ปกติ
‎เนื้อหาของเพื่อนและครอบครัวทำเขาเบื่อเหรอ
‎- คงงั้นมั้ง ‎- อาจเพราะโฆษณา
‎ไม่ บางอย่างมันไม่ถูกต้อง ‎เปลี่ยนไปใช้โหมดกู้ชีพเถอะ
‎เวลาที่คุณคิดถึงเอไอ นึกออกไหม ‎เอไอมันจะมาทำลายล้างโลก
‎คุณเห็นหนังเรื่องคนเหล็ก ‎คุณเห็นอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‎ฉันจะกลับมา
‎คุณเห็นหุ่นโดรนและคุณก็คิดว่า ‎"อ้อ เราจะฆ่ามนุษย์ด้วยเอไอ"
‎แต่สิ่งที่คนมองไม่เห็นก็คือ ‎โลกทุกวันนี้มันขับเคลื่อนด้วยเอไอแล้ว
‎แม้แต่การพูดถึง "เอไอ" ก็เป็นแค่อุปมา
‎ที่บริษัทอย่างกูเกิล พวกเขามีห้องขนาดมหึมา
‎บางห้องอยู่ใต้ดิน บางห้องอยู่ใต้น้ำ
‎ในนั้นมีแต่คอมพิวเตอร์
‎คอมพิวเตอร์จำนวนนับไม่ถ้วน ‎เรียงรายไปไกลสุดลูกหูลูกตา
‎พวกมันเชื่อมต่อกันหมดในระดับลึก
‎และกำลังขับเคลื่อนโปรแกรม ‎ที่ซับซ้อนอย่างถึงที่สุด
‎พร้อมส่งข้อมูลไปมาระหว่างเครื่องตลอดเวลา
‎พวกเขาจะสั่งให้โปรแกรมต่างๆ
‎และสินค้าหลายตัวทำงานด้วยเครื่องจักรพวกนั้น
‎เรานิยามพวกมันบางเครื่อง ‎ว่าเป็นอัลกอริทึมง่ายๆ
‎แต่บางเครื่องก็เป็นอัลกอริทึม
‎ที่มีความซับซ้อนซึ่งเราเรียกว่าปัญญาประดิษฐ์
‎ฉันอยากจะบอกว่าอัลกอริทึม ‎คือความเห็นที่ฝังไว้ในรหัส...
‎และอัลกอริทึมก็ไม่ได้เป็นภววิสัย
‎อัลกอริทึมถูกนำมาปรับใช้ ‎ตามเป้าหมายความสำเร็จ
‎ถ้าคุณพอนึกออก
‎ถ้าวิสาหกิจการพาณิชย์สร้างอัลกอริทึม
‎ตามเป้าหมายความสำเร็จของพวกเขา
‎มันคือผลประโยชน์ทางพาณิชย์
‎เป็นผลกำไรปกติ
‎พอคุณป้อนเป้าหมายให้คอมพิวเตอร์ ‎"ผมต้องการผลลัพธ์นี้"
‎คอมพิวเตอร์ก็จะเรียนรู้วิธีที่จะทำแบบนั้น
‎นั่นคือที่มาของคำว่า ‎"การเรียนรู้ของเครื่องยนต์"
‎และในทุกๆ วันมันก็จะเลือกโพสต์ที่ใช่
‎มาเรียงตามลำดับที่ใช่ได้ดีขึ้นทีละนิด
‎เพื่อให้คุณใช้เวลาไปกับสินค้านั้นๆ นานขึ้นเรื่อยๆ
‎และไม่มีใครเข้าใจว่าพวกมันทำอะไร
‎เพื่อทำให้เป้าหมายนั้นสำเร็จ
‎อัลกอริทึมมีความคิดของตัวเอง ‎ถึงแม้ว่ามนุษย์จะเป็นผู้เขียนมัน
‎มันถูกเขียนขึ้นมาในลักษณะที่ว่า
‎พอคุณสร้างเครื่องจักรขึ้นมา ‎มันจะเปลี่ยนแปลงตัวมันเอง
‎มีคนแค่หยิบมือที่บริษัทพวกนี้
‎ที่เฟซบุ๊กและทวิตเตอร์และบริษัทอื่นๆ ...
‎มีคนแค่หยิบมือที่เข้าใจว่า ‎ระบบพวกนั้นมันทำงานยังไง
‎และแม้แต่พวกเขาก็อาจไม่เข้าใจเต็มร้อย
‎ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเนื้อหาชิ้นนั้นๆ
‎ดังนั้นมนุษย์เราจึงแทบควบคุมระบบไม่ได้อีกแล้ว
‎เพราะพวกมันเป็นฝ่ายควบคุมข้อมูลที่เราเห็น
‎พวกมันควบคุมเราได้มากกว่าที่เราควบคุมมัน
‎โยงเขาเข้ากับคนที่คล้ายคลึงกัน ‎ในพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่เขาอยู่
‎คู่เหมือนที่มีสภาพจิตเดียวกัน
‎มีคน 13,694 คนในภูมิภาคของเขา ‎ที่ทำพฤติกรรมเดียวกัน
‎- อะไรเป็นกระแสในหมู่พวกเขา ‎- เราต้องใช้อะไรดีๆ
‎สำหรับการกู้ชีพที่เหมาะสม
‎เพราะโพสต์ทั่วๆ ไปมันไม่ได้ผล
‎แม่สาวสวยที่โรงเรียนก็ช่วยไม่ได้
‎ผลวิเคราะห์ของฉันบอกว่าเนื้อหาเชิงการเมือง ‎เกี่ยวกับพวกกลางสุดโต่ง
‎มีโอกาสสร้างการมีส่วนร่วมระยะยาว ‎ได้ 62.3 เปอร์เซ็นต์
‎ก็ไม่เลว
‎แต่ดีไม่พอที่จะเป็นตัวเปิด
‎โอเค เราลองแจ้งเตือนเขา ‎เรื่องรูปภาพที่ถูกแท็กแล้ว
‎ส่งคำเชิญแล้ว แจ้งกิจกรรมล่าสุดแล้ว ‎เราส่งข้อความจากรีเบกก้าให้แล้วด้วย
‎แล้วถ้าเป็นผู้ใช้ 01265923010 ล่ะ
‎ใช่ เบนชอบโพสต์ของเธอทุกโพสต์
‎ตั้งหลายเดือน เขากดชอบทุกโพสต์ ‎แต่แล้วก็เลิกสนใจ
‎ฉันคำนวณโอกาสกู้ชีพได้ 92.3 เปอร์เซ็นต์
‎ถ้าเกิดเราแจ้งเตือนเรื่องแอนา
‎(ความสัมพันธ์ใหม่)
‎และเพื่อนใหม่ของเธอ
‎(ช่วงเวลาที่ไม่ใช้โทรศัพท์)
‎(แฟนเก่าคุณมีความสัมพันธ์ครั้งใหม่)
‎ต้องล้อกันเล่นแน่ๆ
‎โอเค
‎(แอนาและลูอิซกำลังคบกัน)
‎อะไรเนี่ย
‎เปรี้ยง เรากลับมาแล้ว
‎กลับมาปั๊มเงินกันเถอะพรรคพวก
‎ใช่ และเชื่อมต่อเขากับโลกทั้งใบ
‎ฉันจะพาเขาเข้าถึงข้อมูลทั้งหมดที่เขาอาจจะชอบ
‎นี่ พวกนายเคยคิดบ้างหรือเปล่าว่า ‎ฟีดข่าวมันไม่ดีสำหรับเบน
‎- ไม่ ‎- ไม่
‎ฉันร่ายมนตร์ใส่เธอ
‎เพราะเธอเป็นของฉัน
‎จงหยุดสิ่งที่เธอทำอยู่เดี๋ยวนี้
‎ฉันไม่ได้โกหก
‎(การทดสอบสองตัวแปร) ‎(พวกกลางสุดโต่ง)
‎ไม่ ฉันไม่ได้โกหก
‎เธอก็รู้ว่าฉันทนมันไม่ได้
‎เธอมันจอมเจ้าชู้
‎เธอรู้ดีกว่านั้น พ่อหวานใจ
‎ฉันทนมันไม่ได้เพราะเธอทำให้ฉันเป็นนังโง่
‎ใช่แล้ว
‎ฉันร่ายมนตร์ใส่เธอ
‎เพราะเธอเป็นของฉัน
‎เธอเป็นของฉัน...
‎ลองคิดว่าคุณกำลังเล่นเฟซบุ๊ก...
‎และคุณก็กำลังแข่งขันกับปัญญาประดิษฐ์ตัวนี้
‎ที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ
‎คาดเดาก้าวต่อไปของคุณออก ‎ขณะที่คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย
‎ยกเว้นแต่ในนั้นมีวิดีโอแมวเหมียว ‎กับแจ้งเตือนวันเกิด
‎มันไม่ใช่การต่อสู้ที่ยุติธรรม
‎เบนน้อยจอมจุ้น ได้เวลาไปกันแล้ว
‎เบน
‎มาเถอะ
‎ต้องไปโรงเรียนแล้ว ไปเร็ว
‎(ศูนย์ฮิวเมน เทคโนโลยี)
‎- วันนี้รู้สึกเป็นไงบ้าง ‎- ผมกังวล
‎- เหรอ ‎- ใช่
‎เราต่างสอดส่องเฝ้าระวังช่วงเวลา
‎ที่เทคโนโลยีอาจจะเอาชนะพละกำลัง ‎และภูมิปัญญาของมนุษย์ได้
‎มันจะข้ามภาวะเอกฐาน จะมาทำงานแทนเรา ‎จะฉลาดกว่ามนุษย์เมื่อไหร่
‎แต่ก่อนจะถึงจุดนั้นนานโข...
‎เทคโนโลยีก็ได้ก้าวข้าม ‎และพิชิตจุดอ่อนของมนุษย์ไปแล้ว
‎จุดที่ถูกข้ามคือรากของการเสพติด
‎การแบ่งขั้ว การสร้างแนวคิดสุดโต่ง ‎การสร้างความรุนแรง
‎การสร้างความหยิ่งยะโส ทั้งหมดนั้น
‎นี่คือธรรมชาติมนุษย์ที่ไม่อาจต้านทาน
‎และนี่คือการรุกฆาตมวลมนุษยชาติ
‎ขอโทษที
‎หนึ่งในวิธีที่ผมใช้ทำให้คนเข้าใจ
‎ว่าฟีดข่าวจากที่อย่างเช่นเฟซบุ๊ก ‎มันผิดปกติขนาดไหน
‎คือการยกตัวอย่างวิกิพีเดีย
‎(แท็บใหม่)
‎เวลาที่คุณเข้าเว็บไซต์นั้น ‎คุณจะเห็นเหมือนกับที่คนอื่นๆ เห็น
‎มันเป็นหนึ่งในไม่กี่สิ่งในเน็ตที่เรามีร่วมกัน
‎ทีนี้ลองจินตนาการถึงวินาทีที่วิกิพีเดียบอกว่า
‎"เราจะทำให้คำอธิบายของแต่ละบุคคลเปลี่ยนไป
‎แล้วจะมีคนจ่ายค่าจ้างให้กับเรา"
‎ทีนี้วิกิพีเดียก็จะสอดแนมคุณ ‎วิกิพีเดียจะทำการคำนวณ
‎"ถ้าจะเปลี่ยนคนคนนี้ไปสักนิด ‎เพื่อผลประโยชน์ทางพาณิชย์
‎ฉันต้องทำยังไงนะ" จริงไหม
‎แล้วจากนั้นหน้าเนื้อหาก็จะเปลี่ยนไป
‎คุณนึกออกไหม
‎คุณควรจะนึกออกนะ
‎เพราะนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับเฟซบุ๊ก
‎นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับหน้าฟีดของยูทูบคุณ
‎เวลาคุณเข้ากูเกิลและพิมพ์ว่า "ภาวะโลกร้อน"
‎คุณจะเห็นผลลัพธ์ที่แตกต่าง ‎ขึ้นอยู่กับบริเวณที่คุณอาศัยอยู่
‎(ภาวะโลกร้อน)
‎ในบางเมือง คุณจะเห็นระบบเติมข้อความให้ว่า
‎"ภาวะโลกร้อนคือเรื่องลวงโลก"
‎ในบางกรณี คุณก็จะเห็น
‎"ภาวะโลกร้อนทำให้ธรรมชาติพังทลาย"
‎และกลไกนั้นมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับ ‎ความจริงเรื่องภาวะโลกร้อน
‎แต่มันขึ้นอยู่กับว่าคุณใช้กูเกิลค้นหาจากที่ไหน
‎รวมถึงเรื่องต่างๆ ที่กูเกิลรู้ ‎เกี่ยวกับความสนใจของคุณ
‎แม้แต่เพื่อนสองคนที่ใกล้ชิดสนิทสนมกัน
‎คนที่มีเพื่อนเกือบจะชุดเดียวกันหมด
‎พวกเขาคิดว่า "ถ้าฉันเปิดหน้าฟีดข่าวในเฟซบุ๊ก
‎ฉันน่าจะเจอการอัปเดตชุดเดียวกัน" ‎แต่มันไม่ใช่เลย
‎พวกเขาจะเห็นโลกที่ต่างกันสิ้นเชิง
‎เพราะพวกมันอิงการคำนวณของคอมพิวเตอร์
‎ว่าอะไรเหมาะกับใคร
‎(ออกอากาศ)
‎วิธีที่จะมองเรื่องนี้ก็คือ ‎ให้คิดถึงทรูแมนโชว์ของคน 2.7 พันล้านคน
‎ทุกๆ คนล้วนมีความเป็นจริงและข้อเท็จจริง...
‎ของตนเอง
‎คุณคิดว่าทำไมทรูแมนถึงเพิ่งจะค้นพบ
‎ว่าจริงๆ แล้วโลกที่เขาอยู่มันคืออะไร
‎เรายอมรับความจริงของโลกเท่าที่มันถูกนำเสนอ
‎ง่ายๆ แค่นั้น
‎(ออกอากาศ)
‎เมื่อเวลาผ่านไป ‎คุณจะเข้าใจผิดว่าทุกคนเห็นตรงกันกับคุณ
‎เพราะทุกคนในฟีดข่าวของคุณคิดเหมือนกับคุณ
‎และเมื่อคุณอยู่ในภาวะนั้น คุณจะถูกชักจูงง่ายมาก
‎แบบเดียวกับที่นักมายากลชักจูงคุณ
‎นักมายากลโชว์ไพ่กลให้คุณดู ‎และบอกว่า "เลือกไพ่สิ ใบไหนก็ได้"
‎สิ่งที่คุณไม่รู้ก็คือพวกเขาน่ะเตรียมแผนไว้หมดแล้ว
‎แล้วคุณก็จะเลือกไพ่ใบที่เขาอยากให้เลือก
‎และนั่นคือการทำงานของเฟซบุ๊ก ‎เฟซบุ๊กนั่งอยู่นั่นและพูดว่า
‎"เฮ่ คุณเลือกเพื่อนของคุณ ‎คุณเลือกลิงก์ที่คุณจะติดตาม"
‎แต่นั่นมันขี้โม้ทั้งเพ ก็เหมือนกับนักมายากล
‎เฟซบุ๊กเป็นคนคุมฟีดข่าวของคุณ
‎พวกเราทุกคนล้วนทำงาน ‎บนชุดข้อเท็จจริงที่แตกต่างกัน
‎ซึ่งพอมันเป็นอย่างนั้น
‎คุณจะไม่อาจรับมือหรือบริโภคข้อมูล
‎ที่ขัดแย้งกับมุมมองโลกที่คุณสร้างขึ้น
‎นั่นจึงแปลว่าเราไม่ใช่ปัจเจกที่สร้างสรรค์ ‎และปราศจากอคติ
‎ลืมตาขึ้น อย่าเชื่อคำลวง ลืมตา...
‎ทีนี้พอคุณมองไปที่อีกฝั่งหนึ่ง
‎คุณจะเริ่มคิดว่า "ทำไมคนพวกนี้มันโง่จัง
‎ลองดูข้อมูลพวกนี้ที่ฉันเห็นมาตลอดสิ
‎ทำไมพวกเขาถึงมองไม่เห็นข้อมูลเดียวกันนี้"
‎คำตอบก็คือ "พวกเขาไม่ได้เห็น ‎ข้อมูลชุดเดียวกับคุณ"
‎ลืมตาขึ้น อย่าเชื่อคำลวง
‎พวกริพับลิกันเป็นยังไง
‎พวกที่ไม่รู้อะไรเลย
‎พรรคเดโมแครตเป็นองค์กรอาชญากรรม ‎ไม่ใช่พรรคการเมือง
‎ผลการศึกษาผู้ใหญ่ชาวอเมริกัน ‎จำนวน 10,000 คนครั้งใหม่ของสำนักวิจัยพิว
‎พบว่าเราแตกแยกกันกว่าที่เคยเป็น
‎เพราะการแบ่งขั้วทางการเมือง ‎และส่วนบุคคลที่สูงที่สุดใน 20 ปี
‎มากกว่าหนึ่งในสามของชาวริพับลิกันบอกว่า
‎พรรคเดโมแครตเป็นภัยต่อประเทศ
‎และมากกว่าหนึ่งในสี่ของเดโมแครต ‎ก็คิดแบบเดียวกันกับริพับลิกัน
‎หลายๆ ปัญหาที่เราถกเถียงกัน
‎อย่างเรื่องการแบ่งขั้วทางการเมือง
‎มีให้เห็นมากมายในช่องทีวีเคเบิล
‎พวกสื่อก็มีปัญหาเดียวกันนี้
‎เพราะโมเดลธุรกิจของพวกเขาทั้งหมด
‎คือการขายความสนใจของเราให้กับผู้ลงโฆษณา
‎และอินเทอร์เน็ตก็เป็นวิธีใหม่ ‎ที่ทำแบบนั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่า
‎ที่ยูทูบ ผมดูแลระบบแนะนำวิดีโอของยูทูบ
‎ผมกังวลว่าอัลกอริทึมที่ผมคิดค้น
‎มันกำลังเพิ่มความแตกแยกให้สังคม
‎แต่ถ้าตัดสินจากระยะเวลารับชม
‎ความแตกแยกที่ว่ามีประสิทธิภาพที่สุด ‎ในการทำให้คนออนไลน์
‎ที่อาจารย์พวกนี้สอนเรื่องเหล่านี้
‎เป็นเพราะมีคนจ้างเท่านั้น
‎- มันไร้สาระสิ้นดี ‎- ไง เบนจี้
‎วันนี้ไม่ซ้อมฟุตบอลหรือไง
‎ซ้อมสิ ฉันแค่ไล่ดูข่าวที่ยังไม่ได้ดู
‎ลองไปค้นคว้าสิ ‎อะไรที่ต่างจากที่กลุ่มสายกลางสุดโต่ง...
‎ไอ้ที่นายดูอยู่มันไม่น่าจะเรียกว่าข่าวได้นะ
‎เธอชอบพูดว่าทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด ‎พวกเขาก็ด้วย
‎แต่นั่นมันโฆษณาชวนเชื่อ
‎ไม่มีอะไรจริง มีแต่อะไรที่เข้าเค้า
‎เบน ฉันพูดจริงนะ สิ่งที่นายดูมันไม่ดีกับนาย
‎นายควรไปซ้อมฟุตบอล
‎ที่ผมนำเรื่องนี้มาเล่าก็เพราะห่วง
‎ผมห่วงว่าคุณจะถูกชักจูง ‎ซึ่งมันไม่โอเคเลย เอาละ
‎ผู้คนคิดว่าอัลกอริทึมถูกออกแบบมา
‎ให้มอบสิ่งที่ตรงความต้องการของพวกเขา ‎แต่มันไม่ใช่
‎จริงๆ แล้วอัลกอริทึมจะพยายามหา ‎รูกระต่ายที่ทรงอำนาจมากๆ
‎มันจะหารูกระต่ายที่ใกล้เคียง ‎กับความสนใจของคุณที่สุด
‎จากนั้นพอคุณเริ่มดูวิดีโอตัวหนึ่ง
‎มันก็จะแนะนำให้คุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎ไม่มีใครต้องการให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้น
‎เพียงแต่นี่คือสิ่งที่ระบบแนะนำทำ
‎แบบเดียวกับที่ไครี่ เออร์วิ่ง ‎นักบาสเก็ตบอลชื่อดัง
‎ได้ประกาศว่าเขาเชื่อเรื่องโลกแบน ‎แล้วเขาก็ขอโทษทีหลัง
‎และโทษรูกระต่ายของยูทูบ
‎นึกออกไหม เวลาที่คุณคลิกยูทูบ
‎เราก็จะพลัดหลงไปในรูกระต่าย
‎ต่อมาพอเขาไปพูดที่วิทยุแห่งชาติว่า
‎"ผมขอโทษที่เชื่อเรื่องนี้ ‎ผมไม่อยากทำให้ใครหลงผิดเลย"
‎พวกนักเรียนในชั้นเรียนก็มาให้สัมภาษณ์ว่า
‎"พวกโลกกลมเล่นเขาแล้ว"
‎ทฤษฎีสมรู้ร่วมคิดเรื่องโลกแบน
‎ถูกแนะนำเป็นร้อยล้านครั้งโดยอัลกอริทึม
‎มันง่ายที่เราจะคิดว่าคงมีแค่คนโง่ไม่กี่คนที่จะเชื่อ
‎แต่อัลกอริทึมมันฉลาดขึ้นทุกวันๆ
‎วันนี้มันโน้มน้าวให้คนเชื่อว่าโลกแบน
‎แต่พรุ่งนี้มันอาจจะโน้มน้าวคุณ ‎ด้วยเรื่องที่ไม่เป็นความจริง
‎ในวันที่เจ็ด พฤศจิกายน ‎แฮชแท็ก "พิซซ่าเกท" ได้ถือกำเนิดขึ้น
‎พิซซ่าเกท...
‎ให้ตายสิ
‎ฉันยังไม่แน่ใจ 100 เปอร์เซ็นต์ ‎ว่าเรื่องนี้มันมีที่มาจากไหน
‎แต่ไอเดียก็คือการสั่งพิซซ่า ‎มีความหมายถึงการซื้อบริการมนุษย์
‎พอกลุ่มมันใหญ่ขึ้นในเฟซบุ๊ก
‎ระบบแนะนำของเฟซบุ๊ก ‎ก็เริ่มแนะนำมันให้กับผู้ใช้ทั่วไป
‎ให้พวกเขามาเข้ากลุ่มพิซซ่าเกท
‎ถ้าเกิดผู้ใช้คนนั้นอยู่ลัทธิต่อต้านวัคซีน ‎หรือเชื่อเรื่องสารพิษล้างสมอง
‎หรือทำให้อัลกอริทึมของเฟซบุ๊กรู้
‎ว่าพวกเขามีแนวโน้มจะเชื่อทฤษฎีสมคบคิด
‎ระบบแนะนำของเฟซบุ๊ก ‎ก็จะยกกลุ่มพิซซ่าเกทมาเสิร์ฟ
‎เรื่องนี้มาถึงบทสรุปเมื่อชายคนหนึ่งถือปืนมา
‎เพื่อปลดปล่อยเด็กๆ ที่ถูกขังไว้ในห้องใต้ถุน
‎ของร้านพิซซ่าที่ไม่ได้มีห้องใต้ถุน
‎- คุณเข้าไปทำอะไรในนั้น ‎- ดูให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรในนั้น
‎- หมายถึงอะไร ‎- การค้าบริการเด็ก
‎- เรื่องอะไรนะ ‎- การค้าเด็ก
‎พิซซ่าเกท เขาพูดถึงพิซซ่าเกท
‎นี่คือตัวอย่างของทฤษฎีสมคบคิด
‎ที่ลุกลามไปทั่วเครือข่ายโซเชียล
‎ระบบแนะนำของเครือข่ายโซเชียลต่างๆ
‎ตั้งใจประเคนข่าวพวกนี้ให้กับ
‎ผู้คนที่ทั้งชีวิตไม่เคยค้นหา ‎คำว่า "พิซซ่าเกท" มาก่อน
‎(พิซซ่าเกท เมนูร้อนของเดโมแครตใคร่เด็ก)
‎มีงานวิจัยอยู่ ของเอ็มไอที
‎บอกว่าข่าวปลอมในทวิตเตอร์ ‎แพร่กระจายเร็วกว่าข่าวจริงหกเท่า
‎แล้วโลกที่ข่าวปลอม
‎ไปไวกว่าข่าวจริงหกเท่ามันจะหน้าตาเป็นยังไง
‎คุณลองจินตนาการว่าสิ่งนี้มันเหมือนกับ...
‎มันทำให้คานพฤติกรรมมนุษย์เอียง
‎มันสร้างพฤติกรรมบางอย่างได้ยากกว่า ‎และบางอย่างก็ง่ายกว่า
‎และคุณก็มีอิสระที่จะเดินขึ้นทางลาด
‎แต่มีคนส่วนน้อยที่ทำ
‎และที่ระดับสังคม คุณแค่ต้องเอียงคานนี้
‎และเปลี่ยนความคิดกับพฤติกรรม ‎ของคนหลายพันล้านซะ
‎เราสร้างระบบที่โน้มเอียงเข้าหาข้อมูลปลอมขึ้น
‎ไม่ใช่เพราะเราต้องการ
‎แต่เพราะข้อมูลปลอมทำเงินให้กับบริษัท
‎ได้มากกว่าความจริง ความจริงมันน่าเบื่อ
‎นี่คือโมเดลธุรกิจแบบใช้ข่าวปลอมหากำไร
‎ยิ่งคุณยอมให้ข้อความที่ไร้การควบคุมไปถึงผู้ใช้
‎ในราคาที่ดีที่สุด คุณก็จะยิ่งได้เงิน
‎เพราะภาวะโลกร้อนเหรอ ใช่
‎มันเป็นเรื่องลวงโลก จริงๆ นะ ‎นั่นแหละประเด็น
‎ยิ่งพวกเขาพูดถึงมัน เราก็ยิ่งแตกแยกกัน
‎พวกเขามีอำนาจแค่ไหน ก็ควบคุมเราได้เท่านั้น
‎ในหน้าฟีดข่าวของเฟซบุ๊ก ‎มีโพสต์พวกนี้เป็นล้านล้าน
‎พวกเขาไม่มีทางรู้ว่าอะไรจริงอะไรใช่...
‎เพราะงั้นเรื่องที่เราคุยกันนี้มันจึงสำคัญมาก
‎ไม่ใช่แค่โควิด 19 ที่ลุกลามอย่างรวดเร็ว
‎แต่ข่าวปลอมเกี่ยวกับไวรัสในเน็ตก็เช่นกัน
‎ความเข้าใจที่ว่าการดื่มน้ำให้เยอะ ‎ช่วยชะล้างไวรัสโคโรนาจากร่างกายได้
‎คือหนึ่งในความเชื่อเกี่ยวกับไวรัส ‎ที่แพร่ระบาดในโซเชียลมีเดีย
‎รัฐบาลวางแผนเรื่องนี้ขึ้นมา สร้างไวรัส
‎และทำแบบจำลอง ‎เพื่อดูปฏิกิริยาของนานาประเทศ
‎ไวรัสโคโรนาเป็นเรื่องลวงโลก
‎ซาร์ส ไวรัสโคโรนา
‎ดูวันที่ผลิตสิ ปี 2018
‎ผมคิดว่ารัฐบาลอเมริกาเป็นคนเริ่มเรื่องบ้าบอนี่
‎ไม่มีใครป่วย ไม่มีใครป่วยเลย
‎ไม่มีใครเคยเจอคนป่วยสักคน
‎บางทีรัฐบาลอาจใช้ไวรัสโคโรนาเป็นข้ออ้าง
‎เพื่อให้ทุกคนอยู่แต่ในบ้าน ‎เพราะมีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น
‎ไวรัสโคโรนาไม่ได้ฆ่าใคร
‎แต่เป็นกัมมันตรังสีห้าจีที่พวกเขาปล่อยต่างหาก
‎(เสาสัญญาณห้าจีถูกโค่นและเผา)
‎เราถูกปูพรมด้วยข่าวลือ
‎ผู้คนพากันระเบิดเสาสัญญาณโทรศัพท์ของจริง
‎เราเห็นรัสเซียและจีนแพร่ข่าวลือ ‎และทฤษฎีสมคบคิด
‎เมื่อเช้านี้ ความหวาดผวา ‎และการประท้วงในยูเครน...
‎ผู้คนไม่รู้ว่าอะไรจริงไม่จริง ‎และตอนนี้มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย
‎แหล่งที่เผยแพร่ข่าวปลอมเรื่องไวรัสโคโรนา
‎มียอดการมีส่วนร่วมสะสม 52 ล้านแล้ว
‎คุณบอกว่าซิลเวอร์ไนเตรทใช้ได้ผล
‎มันยังไม่ได้ถูกทดสอบกับ ‎ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์นี้ แต่...
‎สิ่งที่เราเห็นจากเรื่องโควิดคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ในระบบนิเวศข้อมูลข่าวสารในเวอร์ชันสุดโต่ง
‎(วิทเมอร์จงเจริญ)
‎โซเชียลมีเดียจะขยายข่าวซุบซิบ ‎และคำบอกเล่าที่ทบทวีคูณ
‎ไปถึงจุดที่เราไม่รู้ว่าอะไรจริงไม่จริง
‎ไม่ว่าเราจะกังวลเรื่องอะไร
‎นายยังอยู่ในทีมไหม
‎โอเค ฉันว่าจะไปหาขนมกินก่อนซ้อม ‎อยากไปด้วยกันไหม
‎ช่างมันเถอะ
‎ตอนนี้คนเก้าในสิบคนกำลังไม่พอใจ
‎ถ้าคิดดีๆ กระแสกลางสุดโต่ง ‎ก็เหมือนการเคลื่อนไหวอื่นในประวัติศาสตร์
‎เรากำลังยืนหยัดต่อสู้กับเสียงรบกวนพวกนี้
‎คุณคือประชาชนของผม ผมเชื่อใจคุณ
‎- ฉลาดมากที่ใช้เนื้อหากลุ่มกลางสุดโต่ง ‎- เขาชอบมันสุดๆ
‎เริ่มการประมูล
‎ผู้ประมูล 843 ราย เขาขายให้กับ ‎บริษัทผลิตอาวุธในราคา 4.35 เซ็นต์
‎เรามาโปรโมทกิจกรรมพวกนี้ดีกว่า
‎ปลายสัปดาห์นี้จะมีการเดินขบวน ‎ในพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ของเขา
‎ฉันมีวล็อกเกอร์คนใหม่แล้ว
‎และพูดตรงๆ นะ ผมพร้อมจะแลกทุกอย่าง
‎ผมหมายถึงทุกๆ อย่าง
‎- กดติดตาม ‎- เบน
‎และกลับมาดูผมอีก เพราะเชื่อผมเถอะ...
‎ผมจะมีเรื่องใหญ่มาฝาก
‎เรื่องใหญ่สุดๆ
‎ปัญหาหนึ่งของเฟซบุ๊กก็คือ ‎ในฐานะเครื่องมือสำหรับชักจูงแล้ว
‎มันอาจเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่มีการสร้างมา
‎ทีนี้ลองคิดว่าเครื่องมือนี้ตกไปอยู่ ‎ในมือของเผด็จการหรือพวกลัทธิอำนาจนิยมสิ
‎ถ้าคุณต้องการควบคุมคนในประเทศ
‎ไม่มีเครื่องมือใดจะมีประสิทธิภาพ ‎ได้เท่ากับเฟซบุ๊ก
‎นัยยะที่น่าวิตกมากที่สุด
‎ของการที่รัฐบาลและผู้ก่อความรุนแรง ‎ใช้โซเชียลมีเดียเป็นอาวุธ
‎คือมันจะนำไปสู่ความรุนแรงจริงในโลกออฟไลน์
‎ฉันคิดว่าตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุด
‎ซึ่งเป็นที่สนใจของสื่อก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นที่พม่า
‎(สำนักประธานาธิบดีพม่า)
‎ในพม่า เวลาที่คนคิดถึงอินเทอร์เน็ต
‎สิ่งที่พวกเขาคิดถึงก็คือเฟซบุ๊ก
‎และเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยๆ ก็คือ ‎เวลาที่คนซื้อโทรศัพท์มือถือ
‎ร้านขายโทรศัพท์จะดาวน์โหลดเฟซบุ๊ก ‎มาติดตั้งไว้ให้ล่วงหน้า
‎รวมทั้งเปิดบัญชีไว้ให้ด้วย
‎และเมื่อคนได้รับโทรศัพท์ สิ่งแรกที่พวกเขาเปิด
‎และเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาเปิดเป็นก็คือเฟซบุ๊ก
‎การสืบสวนที่น่าตกใจล่าสุดเปิดเผยว่า ‎เฟซบุ๊กกำลังมีปัญหา
‎กับการรับมือประทุษวาจาในพม่า
‎(หยุดฆ่าคนมุสลิม)
‎เฟซบุ๊กได้มอบวิธีใหม่ในการควบคุม ‎ความเห็นประชาชน
‎ให้แก่กองทัพและผู้ก่อความรุนแรงอื่นๆ
‎และยังช่วยกระตุ้นให้มีการใช้ความรุนแรง ‎กับกลุ่มมุสลิมโรฮิงญา
‎ซึ่งรวมไปถึงการสังหารหมู่
‎การเผาทำลายหมู่บ้าน
‎การข่มขืนหมู่และอาชญากรรมร้ายแรง ‎ต่อมนุษยชาติรูปแบบอื่นๆ
‎ซึ่งทำให้ชาวมุสลิมโรฮิงญา 700,000 คน ‎ต้องหนีออกนอกประเทศ
‎ไม่ใช่ว่าโลกนี้ไม่เคยมีนักโฆษณาชวนเชื่อ ‎ที่เปี่ยมด้วยแรงจูงใจ
‎เพียงแต่แพลตฟอร์มนี้มันเอื้อให้
‎การเผยแพร่ข้อมูลชักจูงใจที่ง่ายดาย ‎โดยไม่ต้องใช้ทุนมาก
‎กลายเป็นสิ่งที่เป็นไปได้
‎ถ้าผมอยากจะคุมผลการเลือกตั้ง
‎ผมสามารถเข้าไปที่กลุ่มทฤษฎีชวนเชื่อในเฟซบุ๊ก
‎แล้วหาคนมาร้อยคน
‎ที่เชื่อว่าโลกมันแบน
‎และคิดว่าเรื่องที่เราไปดวงจันทร์มาแล้ว ‎เป็นแค่ทฤษฎีสมคบคิด
‎และผมก็จะบอกเฟซบุ๊กว่า ‎"หาผู้ใช้แบบนี้มาให้ผมพันคนสิ"
‎เฟซบุ๊กจะส่งผู้ใช้ลักษณะนี้หลายพันคน ‎มาให้ผมด้วยความยินดี
‎และผมก็จะป้อนทฤษฎีสมคบคิดให้พวกเขาเพิ่ม
‎ขายที่ 3.4 เซ็นต์ต่อหนึ่งการมีส่วนร่วม
‎โปรโมทวิดีโอฝ่ายกลางตัวใหม่
‎เตรียมยิงโฆษณาตัวอื่น
‎อัลกอริทึมและนักการเมืองที่จูงใจคนเก่งๆ ‎ได้กลายมาเป็นผู้เชี่ยวชาญ
‎ในการหาวิธีกระตุ้นเรา
‎พวกเขาเก่งในการสร้างข่าวปลอม ‎ซึ่งเราจะรับไว้เหมือนเป็นความจริง
‎และทำให้เราสับสนจนเชื่อคำลวงเหล่านั้น
‎เราคล้ายจะควบคุมสิ่งที่เราเป็น
‎และสิ่งที่เราเชื่อได้น้อยลงทุกที
‎พวกเขาจะได้เลือกข้าง
‎มันมีคำโกหกตรงนั้นตรงนี้เต็มไปหมด
‎พวกเขาจะได้รักษาอำนาจไว้ ‎พวกเขาจะได้ควบคุมทุกอย่าง
‎พวกเขาควบคุมความคิดเรา ‎เพื่อที่จะเก็บความลับของตัวเองไว้
‎(ซีดีซียอมรับว่าปิดบังเรื่องวัคซีนและออทิสติก)
‎ลองจินตนาการถึงโลกที่ไม่มีใครเชื่อเรื่องจริงดูสิ
‎(พิสูจน์แล้วว่าวัคซีนไม่ได้เหมาะกับ ‎ยีนส์ของเราทุกคน)
‎ทุกคนเชื่อว่ารัฐบาลโกหกพวกเขา
‎ทุกอย่างคือทฤษฎีสมคบคิด
‎"ฉันไม่ควรไว้ใจใคร ฉันเกลียดอีกฝ่าย"
‎เรากำลังมุ่งไปสู่จุดนั้น
‎การเมืองยุโรปยังคงสั่นคลอน
‎คราวนี้ที่อิตาลีและสเปน
‎โดยรวมแล้ว พันธมิตรสายกลางเก่าแก่ ‎ของยุโรปสูญเสียเสียงข้างมาก
‎ขณะที่พรรคประชานิยมซ้ายสุดโต่ง ‎และขวาสุดโต่งได้คะแนนเสียง
‎(สายกลาง)
‎ถอยไป
‎โอเค ไปกัน
‎บัญชีเหล่านี้มีจุดมุ่งหมายในการเผยแพร่
‎ความขัดแย้งทางการเมืองในฮ่องกงโดยเฉพาะ
‎เอาละ เบน
‎การที่แหล่งข้อมูลทั้งหมดของประเทศ
‎คือเฟซบุ๊กและโซเชียลมีเดียมันทำให้เกิดอะไรขึ้น
‎ประชาธิปไตยพังทลายเร็วมาก
‎แค่หกเดือน
‎หลังเหตุจลาจลดังกล่าวในชิคาโก
‎ก็เกิดเหตุความรุนแรง ‎ระหว่างผู้ประท้วงและผู้สนับสนุน...
‎ประชาธิปไตยกำลังเผชิญวิกฤตศรัทธา
‎สิ่งที่เราเห็นอยู่ตอนนี้คือ ‎การโจมตีประชาธิปไตยในระดับโลก
‎(สายกลางสุดโต่ง)
‎ประเทศส่วนใหญ่ที่ตกเป็นเป้าคือประเทศ...
‎ที่มีการเลือกตั้งแบบประชาธิปไตย
‎เรื่องนี้เกิดขึ้นเป็นวงกว้าง
‎โดยตัวแสดงที่เป็นรัฐ ‎โดยคนที่มีเงินเป็นร้อยๆ ล้านที่พูดว่า
‎"ฉันอยากทำลายเสถียรภาพของเคนยา ‎เสถียรภาพของแคเมอรูน
‎อ้อ แองโกลาเหรอ ใช้เงินแค่นี้ก็พอ"
‎การเลือกตั้งพิเศษในบราซิล ‎มีขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา
‎ด้วยการใช้โซเชียลมีเดียในการหาเสียง
‎พวกเราในวงการเทคโนโลยีได้สร้างเครื่องมือ
‎ที่ทำลายเสถียรภาพและกัดกร่อนสายใยสังคม
‎ในทุกที่ทุกประเทศอย่างพร้อมเพรียงกัน
‎ไม่ว่าจะที่เยอรมัน สเปน ฝรั่งเศส ‎บราซิล ออสเตรเลีย
‎ประเทศที่พัฒนาถึงขีดสุดแล้วบางแห่ง
‎กำลังพากันล่มสลาย
‎แล้วพวกเขามีอะไรเหมือนกัน
‎เมื่อคุณรู้แบบนี้แล้ว
‎คุณเชื่อหรือเปล่าว่าเฟซบุ๊ก ‎ส่งผลกระทบต่อผลการเลือกตั้งปี 2016
‎อ้อ เรื่องนั้นมันตอบยาก
‎คุณรู้ไหม คือ...
‎ในความเป็นจริงแล้ว ‎เรื่องนี้มีปัจจัยที่แตกต่างกันหลายอย่าง
‎ตัวแทนจากเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์และกูเกิล ‎กลับมาที่แคปตอล ฮิลล์
‎เพื่อให้การในวันที่สอง
‎ถึงเรื่องการแทรกแซงการเลือกตั้ง ‎ในปี 2016 ของรัสเซีย
‎การชักจูงของบุคคลที่สามไม่ใช่การแฮก
‎จริงไหม รัสเซียไม่ได้แฮกเฟซบุ๊ก
‎สิ่งที่พวกเขาทำคือการใช้อุปกรณ์ที่เฟซบุ๊กสร้างขึ้น
‎สำหรับผู้ลงโฆษณาที่ถูกกฎหมาย ‎และผู้ใช้งานที่ถูกกฎหมาย
‎และพวกเขาก็ประยุกต์มันเพื่อจุดมุ่งหมายที่ชั่วร้าย
‎มันเหมือนสงครามที่สู้รบด้วยรีโมท
‎ประเทศหนึ่งสามารถชักจูงประเทศหนึ่ง
‎โดยไม่ต้องรุกรานพรมแดนที่เป็นรูปธรรม
‎ที่เราเห็นคือภาพความรุนแรง
‎สิ่งที่ถูกผลักไปมานั้นคือถังขยะ...
‎ประเด็นไม่ได้อยู่ที่คุณอยากลงคะแนนให้ใคร
‎แต่อยู่ที่การสร้างความวุ่นวาย ‎และทำให้สังคมแตกแยกต่างหาก
‎เหตุเกิดที่ฮันติงตันบีช ขบวน...
‎มันอยู่ที่การสร้างคนสองฝ่าย
‎ที่ไม่อาจรับฟังกันได้อีก
‎คนที่ไม่อยากรับฟังกันอีก
‎คนที่ไม่ไว้วางใจกันอีก
‎นี่คือเมืองที่ความเกลียดชังถูกควักออกมา
‎และแปรสภาพเป็นความรุนแรงระหว่างชาติพันธุ์
‎(เวอร์จิเนียตึงเครียด ‎มีผู้เสียชีวิตสามรายในวันนองเลือด)
‎เบน
‎แคสซานดร้า
‎- แคส ‎- เบน
‎มานี่ มานี่ซะ
‎ยกมือ ยกมือขึ้น คุกเข่าลงไป คุกเข่า
‎- ใจเย็น... ‎- เบน
‎นี่ ชูมือขึ้น
‎หันไป คุกเข่าลง
‎เราต้องการระบบที่จะขายตัวเอง ‎ให้ผู้ที่ประมูลด้วยราคาสูงสุดไหม
‎ระบบที่ทำให้ประชาธิปไตยเป็นสินค้า ‎ซึ่งคุณสามารถเข้าถึงความคิดใครก็ได้
‎แล้วเลือกคำลวงให้กับคนกลุ่มนั้น ‎เพื่อสร้างสงครามทางวัฒนธรรมขึ้นมา
‎เราต้องการไหม
‎เราคือประเทศของประชาชน...
‎ที่ไม่หันหน้าพูดคุยกันอีกต่อไป
‎เราคือประเทศของประชาชน ‎ที่พร้อมตัดเพื่อนตัดฝูง
‎เพียงเพราะคนที่พวกเขากาบัตรเลือก
‎เราคือประเทศของประชาชนที่โดดเดี่ยวตัวเอง
‎และดูแต่ช่องที่บอกเราว่าเราคิดถูกแล้ว
‎สารของผมในวันนี้คือลัทธิเผ่าพันธุ์นิยม ‎กำลังทำลายเรา
‎มันฉีกประเทศของเราเป็นเสี่ยงๆ
‎และผู้ใหญ่ที่มีสติดีก็ไม่อาจทำอะไรได้
‎ถ้าเราทุกเชื่อในความเป็นจริงของตนเท่านั้น
‎มันก็ไม่ต้องมีการประนีประนอม ‎ไม่ต้องมีการเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
‎อันที่จริงผู้คนไม่จำเป็นต้องมีปฏิกิริยาต่อกันเลย
‎เราจำเป็นต้องมีความเข้าใจร่วม ‎ต่อความเป็นจริง
‎ไม่งั้นเราก็ไม่ใช่ประเทศ
‎(คุณซักเคอร์เบิร์ก)
‎ในระยะยาว ทางออกของเราก็คือ ‎การสร้างปัญญาประดิษฐ์เพิ่ม
‎เพื่อหารูปแบบของการใช้บริการ ‎ในแบบที่คนจริงๆ ไม่น่าจะทำ
‎เรายอมให้นักเทคโนโลยีโทษว่าสิ่งนี้คือปัญหา
‎ที่พวกเขาจำเป็นต้องแก้ไข
‎มันเป็นคำโกหก
‎ผู้คนพูดถึงเอไอเหมือนกับว่ามันรู้ความจริง
‎เอไอแก้ปัญหาเหล่านี้ไม่ได้
‎เอไอแก้ปัญหาเรื่องข่าวปลอมไม่ได้
‎กูเกิลไม่มีโอกาสที่จะบอกว่า
‎"นี่เป็นทฤษฎีสมคบคิด หรือนี่คือความจริง"
‎เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าอะไรจริง
‎พวกเขาไม่มีตัวแทนความจริงที่ดีไปกว่าการคลิก
‎ถ้าเราตกลงกันไม่ได้ว่าอะไรจริง
‎หรือว่ามันมีความจริงอยู่
‎เราก็เจ๊ง
‎นี่คือปัญหาที่อยู่ใต้ปัญหาอื่นๆ
‎เพราะถ้าเราตกลงกันไม่ได้ว่าอะไรจริง
‎เราก็หาทางออกจากปัญหาอื่นๆ ของเราไม่ได้
‎เราควรเสนอให้เขาติดตามชมรมฟุตบอลโลกแบน
‎เลิกโชว์อัปเดตเรื่องกีฬาให้เขา ‎เขาไม่สนใจมันแล้ว
‎คนจำนวนมากในซิลิคอนแวลลีย์ ‎เห็นพ้องกับทฤษฎีที่ว่า
‎เรากำลังสร้างสุดยอดสมองระดับโลก
‎และผู้ใช้ของเราเป็นแค่เซลล์ประสาทเล็กๆ ‎ที่สามารถทดแทนได้
‎ไม่มีเซลล์ไหนที่สำคัญ
‎และมันก็สะกดให้คนเรายอมรับบทบาทพิลึกๆ
‎ซึ่งคุณนั้นเป็นแค่องค์ประกอบคอมพิวเตอร์ชิ้นเล็กๆ
‎ที่เราตั้งโปรแกรมผ่านการควบคุมพฤติกรรม
‎เพื่อรับใช้สมองลูกใหญ่ลูกนี้ ‎และคุณก็ไม่ได้สำคัญอะไร
‎คุณไม่ได้รับค่าจ้าง คุณไม่ได้รับการยอมรับ
‎คุณไม่สามารถตัดสินใจอะไรเอง
‎เราจะแอบชักจูงคุณ เพราะคุณเป็นแค่จุดต่อเชื่อม
‎ฉะนั้นเราต้องตั้งโปรแกรมคุณ ‎เพราะนั่นคือสิ่งที่คุณทำกับจุดต่อเชื่อม
‎ให้ตายสิ
‎เวลาที่คุณคิดถึงเทคโนโลยี ‎และการมีอยู่ของมันในฐานะภัยคุกคามมนุษย์
‎มันเป็นคำพูดที่ฟังดูใหญ่โตและ...
‎มันง่ายดายมากที่ในหัวคุณจะคิดว่า ‎"โอเค นี่ฉันกับโทรศัพท์...
‎ฉันเลื่อน ฉันคลิก ฉันใช้มัน
‎แล้วไหนล่ะภัยคุกคามมนุษย์
‎โอเค มันมีซูเปอร์คอมพิวเตอร์
‎อยู่ที่อีกฝั่งของหน้าจอและชี้มาที่สมองฉัน
‎บอกให้ฉันดูวิดีโอเพิ่มอีกตัว ‎แต่ไหนล่ะภัยคุกคามมนุษย์"
‎เทคโนโลยีมันไม่ใช่ภัยคุกคามมนุษย์
‎(สมาชิกวุฒิสภาไต่สวนเรื่อง ‎เทคโนโลยีการชักจูง)
‎แต่ความสามารถของเทคโนโลยี ‎ทำให้สังคมเสื่อมทราม
‎และสังคมที่เสื่อมทรามคือภัยคุกคามมนุษย์
‎(วุฒิสภาสหรัฐฯ)
‎ถ้าเทคโนโลยีทำให้เกิดความสับสนวุ่นวาย
‎ความรุนแรง ความหยาบคาย
‎ความไม่ไว้ใจซึ่งกันและกัน
‎ความโดดเดี่ยว ความแปลกแยก ‎ความแบ่งฝักฝ่ายที่เพิ่มขึ้น
‎การแทรกแซงการเลือกตั้ง ประชานิยม
‎ความไขว้เขวและไร้สมรรถภาพ ‎ที่จะมองให้เห็นปัญหาจริงๆ ...
‎นั่นก็คือสังคม
‎และตอนนี้สังคมมันก็ไม่สามารถเยียวยาตัวเอง
‎และกำลังเสื่อมถอยไปสู่ความวุ่นวาย
‎เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อทุกคน ‎ต่อให้คุณไม่ใช้ผลิตภัณฑ์พวกนี้
‎ของเหล่านี้กลายเป็นแฟรงเกนไสตน์ดิจิทัล
‎ซึ่งกำลังเปลี่ยนโลกไปตามภาพที่มันวางไว้
‎ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสุขภาพจิตเด็ก
‎หรือการเมืองและวาทกรรมการเมืองของเรา
‎โดยไม่ต้องรับผิดชอบ ‎เรื่องที่มันเข้าควบคุมการถกเถียงสาธารณะ
‎- ทีนี้กลับมาที่... ‎- แล้วคุณคิดว่าใครต้องรับผิดชอบ
‎ผมคิดว่าเราต้องให้แพลตฟอร์มเป็นผู้รับผิดชอบ
‎เพราะเมื่อมันควบคุมโฆษณาการเลือกตั้ง
‎มันย่อมมีหน้าที่ปกป้องการเลือกตั้ง
‎เมื่อมันเข้าควบคุมสุขภาพจิตเด็ก ‎หรือการ์ตูนเช้าวันเสาร์
‎มันก็ต้องปกป้องการ์ตูนเช้าวันเสาร์
‎การแข่งขันเพื่อดึงความสนใจผู้คนมันไม่หายไป
‎เทคโนโลยีของเราจะยิ่งประสาน ‎เข้ากับชีวิตเรามากขึ้น ไม่มีน้อยลง
‎เอไอจะคำนวณได้ดีขึ้นว่า ‎อะไรที่ทำให้เราอยู่ติดกับหน้าจอได้
‎ไม่ใช่คำนวณได้แย่ลง
‎ผมอายุ 62 แล้ว
‎ผมแก่ลงทุกๆ นาทีที่เรากำลังคุยกันอยู่นี้
‎แต่ผมจะบอกคุณว่า...
‎ผมขอตายเสียจะดีกว่าและผมจะขอบคุณที่ตายด้วย
‎จะได้ไม่ต้องเห็นเรื่องเลวร้ายนี้เกิดขึ้น
‎เพราะผมคิดว่าเรื่องนี้ทำผมกลัวแทบตาย
‎คุณคิดเหมือนกันกับผมไหม
‎หรือว่าผมตื่นตูมกับสถานการณ์ ‎ที่ผมยังเข้าใจไม่ดีพอนี้เกินไป
‎คุณกังวลกับอะไรที่สุด
‎ผมคิดว่าความเป็นไปได้ในระยะสั้นที่สุดก็...
‎สงครามกลางเมือง
‎ถ้าเราคงสภาพการณ์ปัจจุบัน ‎ต่อไปอีกสัก 20 ปี...
‎เราอาจจะทำลายอารยธรรมของเรา ‎ด้วยความไม่รู้ที่จงใจ
‎เราคงไม่อาจรับมือกับภาวะโลกร้อนได้
‎เราคงบ่อนทำลายประชาธิปไตยโลก
‎มันคงตกสู่หล่มของความล้มเหลว ‎ของรัฐอัตตาธิปไตย
‎เราคงทำลายเศรษฐกิจโลก
‎เราอาจอยู่ไม่รอด
‎ผมมองมันเป็นภัยคุกคามมนุษย์จริงๆ
‎นี่จะเป็นคนรุ่นสุดท้ายที่รู้ว่า
‎โลกเคยเป็นยังไงก่อนภาพมายา ‎จะเข้ามาแทนที่หรือเปล่า
‎คุณจะตื่นจากเมทริกซ์ได้ยังไง ‎ถ้าคุณไม่รู้ตัวว่าอยู่ในเมทริกซ์
‎("มันคือยูโทเปียหรือการหลงลืม ‎นั่นจะเป็นการแข่งวิ่งผลัด")
‎("ที่ดำเนินไปจนถึงช่วงเวลาสุดท้าย..." ‎บักมินสเตอร์ ฟุลเลอร์)
‎หลายๆ อย่างที่เราพูดมันฟังเหมือนเป็น...
‎หายนะจากมุมเราฝ่ายเดียว
‎แบบ "พระเจ้าช่วย เทคโนโลยีทำลายโลก
‎และมันทำลายเด็กๆ"
‎และมันแบบ ใช่เหรอ
‎ที่เราสับสนก็เพราะมันเป็นทั้งยูโทเปีย ‎และดิสโทเปียในเวลาเดียวกัน
‎แบบว่าผมสามารถกดปุ่มในโทรศัพท์ ‎แล้วรถก็มาใน 30 วินาที
‎ทีนี้ผมก็สามารถไปที่ที่ต้องไปได้
‎นั่นคือเวทมนตร์ มันมหัศจรรย์
‎ตอนที่เราสร้างปุ่ม "ไลก์" ขึ้นมา
‎ความตั้งใจของเราคือ "เราจะส่งต่อ ‎พลังบวกและความรักในโลกได้ไหม"
‎ความคิดที่ว่าพอข้ามมาถึงวันนี้แล้ว ‎เด็กวัยรุ่นจะรู้สึกหดหู่
‎เวลาที่ได้ยอดไลก์ไม่พอ
‎หรือมันจะนำไปสู่การแบ่งขั้วทางการเมือง
‎ไม่ได้อยู่ในหัวเราเลย
‎ผมไม่คิดว่าคนพวกนี้ตั้งใจจะเป็นวายร้าย
‎ปัญหามันอยู่ที่โมเดลธุรกิจ
‎คุณสามารถยุติการให้บริการ ‎และทำลายอะไรก็ตามแต่
‎อย่างมูลค่าผู้ถือหุ้นสองหมื่นล้าน ‎แล้วโดนฟ้อง และ...
‎แต่ในทางปฏิบัติ คุณนำยักษ์กลับเข้าตะเกียงไม่ได้
‎คุณปรับเปลี่ยนเล็กๆ น้อยๆ ได้ แต่ในท้ายที่สุด
‎คุณยังต้องเพิ่มยอดรายได้และการใช้งาน ‎ในทุกๆ ไตรมาส
‎ยิ่งมันใหญ่ขึ้นเท่าไร จะให้ทุกคนเปลี่ยนมันก็ยาก
‎สิ่งที่ผมเห็นคือกลุ่มคนที่ติดกับดักของโมเดลธุรกิจ
‎สิ่งจูงใจในรูปตัวเงินและแรงกดดันของผู้ถือหุ้น
‎มันทำให้พวกเขาแทบจะทำอะไรอื่นไม่ได้เลย
‎เราคงต้องยอมรับว่ามันไม่ใช่ปัญหา
‎ถ้าบริษัทจะพุ่งเป้าไปที่การหาเงิน
‎ปัญหาจะเกิดก็ต่อเมื่อมันไม่มีกฎ ‎ไม่มีระเบียบ และไม่มีการแข่งขัน
‎และบริษัทนั้นก็วางตัวประหนึ่งว่า ‎ตนเป็นรัฐบาลโดยพฤตินัย
‎และพูดว่า "เราตั้งกฎให้ตัวเองได้"
‎มันเป็นเรื่องโกหก เป็นเรื่องที่บ้าบอมาก
‎สิ่งจูงใจในรูปตัวเงินควบคุมโลก
‎วิธีแก้ปัญหาเรื่องนี้ ‎จึงต้องปรับสิ่งจูงใจในรูปตัวเงิน
‎บริษัทเหล่านี้ไม่มีเหตุผล ‎ทางด้านงบประมาณให้ต้องเปลี่ยน
‎ผมถึงคิดว่าเราต้องการระเบียบข้อบังคับ
‎บริษัทโทรศัพท์มีข้อมูลที่อ่อนไหว ‎ของคุณเป็นจำนวนมาก
‎และเราก็มีกฎหมายหลายข้อ ‎เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่ทำเรื่องไม่ดี
‎แต่เราแทบไม่มีกฎหมายควบคุม ‎ในเรื่องความเป็นส่วนตัวดิจิทัล
‎เราควรเก็บภาษีการรวบรวมข้อมูล ‎และประมวลผล
‎แบบเดียวกับที่เรียกเก็บค่าน้ำประปาของคุณ
‎ด้วยการจับตาดูปริมาตรน้ำที่คุณใช้
‎คุณต้องเก็บภาษีสินทรัพย์ข้อมูลที่บริษัทเหล่านี้มี
‎ทีนี้พวกเขาก็มีเหตุผลด้านงบประมาณ
‎ให้เลิกเก็บข้อมูลทั้งหมดในโลก
‎กฎหมายยังตามของพวกนี้ไม่ทัน
‎แต่ที่ผมรู้ก็คือในสถานการณ์ปัจจุบัน ‎เขาไม่ได้สนใจเรื่องการปกป้องผู้ใช้
‎แต่เป็นการปกป้องสิทธิความชอบธรรม
‎ของบริษัทยักษ์ใหญ่แสนมั่งคั่งพวกนี้
‎เราต้องยอมจำนนให้กับคนที่รวยที่สุด ‎และทรงอิทธิพลที่สุดงั้นเหรอ
‎หรือเราจะพูดว่า
‎"รู้ไหม ในบางเวลา ผลประโยชน์ของชาติ
‎ในบางเวลา ผลประโยชน์ของประชาชน ‎ของผู้ใช้งาน
‎ก็มีความสำคัญมากกว่า
‎ผลกำไรของคนที่เป็นมหาเศรษฐีอยู่แล้ว"
‎ตลาดเหล่านี้บ่อนเซาะประชาธิปไตย ‎และบ่อนเซาะเสรีภาพ
‎มันควรถือเป็นสิ่งผิดกฎหมาย
‎นี่ไม่ใช่ข้อเสนอที่สุดโต่ง
‎มีบางตลาดที่เรานับว่าผิดกฎหมาย
‎เรานับการค้าอวัยวะมนุษย์ว่าผิดกฎหมาย
‎เรานับการค้าทาสว่าผิดกฎหมาย
‎เพราะพวกมันส่งผลลัพธ์ ‎ที่เป็นภัยร้ายแรงอันหลีกเลี่ยงไม่ได้
‎เราอาศัยอยู่ในโลก
‎ที่ต้นไม้ตายมีมูลค่าทางการเงิน ‎มากกว่าต้นไม้ที่ยังมีชีวิต
‎โลกที่ปลาวาฬตายมีมูลค่ามากกว่าเป็น
‎และตราบใดที่เศรษฐกิจทำงานในรูปแบบนั้น
‎และบริษัทยังขาดกฎหมายควบคุม
‎พวกเขาก็ยังจะตัดไม้ทำลายป่า
‎ฆ่าปลาวาฬ
‎ขุดเจาะเหมืองและสูบน้ำมันขึ้นจากดินกันต่อไป
‎ถึงแม้จะรู้ว่านั่นเป็นการทำลายโลก
‎และส่งต่อโลกที่เลวร้ายยิ่งกว่าให้แก่คนรุ่นหลัง
‎นี่คือการคิดในระยะสั้น
‎ซึ่งอิงจากลัทธิมุ่งเน้นผลกำไร
‎ราวกับว่าการที่แต่ละบริษัทคำนึงถึง ‎เพียงประโยชน์ส่วนตัว
‎จะทำให้ได้ผลลัพธ์การผลิตที่ดีที่สุด
‎เรื่องนี้ส่งผลกับสภาพแวดล้อมมานานแล้ว
‎สิ่งที่น่ากลัวและอาจเป็นฟางเส้นสุดท้าย
‎ที่จะทำให้เราตื่นรู้ในระดับอารยธรรม
‎ว่าทฤษฎีนี้มันบกพร่องมาตั้งแต่แรกยังไง
‎ก็คือการตระหนักว่าตอนนี้ ‎เราเป็นต้นไม้และปลาวาฬ
‎ความสนใจเรากลายเป็นเหมืองให้ขุดเจาะ
‎เราจะทำให้บริษัทได้ผลประโยชน์มากขึ้น
‎ถ้าเราใช้เวลาไปกับการจ้องหน้าจอ
‎และมองดูโฆษณา
‎มากกว่าเอาเวลาเหล่านั้นมาใช้ชีวิตอย่างรุ่มรวย
‎และเราก็เห็นผลลัพธ์ของเรื่องนั้น
‎เราเห็นบริษัทกำลังใช้ปัญญาประดิษฐ์ทรงพลัง
‎มาเอาชนะสติปัญญาเรา ‎และหาวิธีดึงเอาความสนใจเรา
‎ไปไว้ยังสิ่งที่พวกเขาอยากให้เราดู
‎มากกว่าสิ่งที่สอดคล้องกับเป้าหมาย
‎และคุณค่าและชีวิตของเรามากที่สุด
‎(สตีฟ จอบส์ ผู้บรรยายหลักวันนี้)
‎สำหรับผม คอมพิวเตอร์ก็คือ...
‎มันคืออุปกรณ์ที่น่าทึ่งที่สุดที่เราเคยคิดค้นขึ้น
‎และมันเทียบเท่าได้กับจักรยาน ‎สำหรับความคิดของเรา
‎ไอเดียเรื่องเทคโนโลยีที่มีมนุษยธรรม ‎ซิลิคอนแวลลีย์เริ่มต้นมาจากตรงนั้น
‎และเราก็ได้หลงลืมมันไป ‎เพราะทำแบบนั้นมันลงตัวกว่า
‎ถึงแม้ว่ามันจะไม่ถูกต้อง
‎อินเทอร์เน็ตเป็นที่ที่แปลกประหลาด
‎มันคือการทดลอง
‎มีเรื่องสร้างสรรค์เกิดขึ้นในอินเทอร์เน็ต ‎และแน่นอนว่ามันก็ยังเป็นอยู่
‎แต่มันก็เป็นเหมือนกับห้างขนาดใหญ่
‎ฉันรู้สึกว่า "พระเจ้า ‎มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นสิ"
‎ฉันคงเป็นพวกมองโลกในแง่ดี
‎เพราะฉันคิดว่าเราสามารถเปลี่ยน ‎วิธีการและหน้าตาของโซเชียลมีเดียได้
‎วิธีการทำงานของเทคโนโลยี ‎มันไม่ใช่กฎฟิสิกส์ มันไม่ได้ตายตัว
‎มันคือตัวเลือกที่มนุษย์อย่างผมได้เลือก
‎และมนุษย์ก็สามารถเปลี่ยนเทคโนโลยีพวกนั้น
‎คำถามสำหรับตอนนี้ก็คือ ‎เราพร้อมจะยอมรับหรือไม่
‎ว่าผลลัพธ์เลวร้ายเหล่านั้น ‎คือผลผลิตโดยตรงจากงานของเรา
‎เราเป็นคนสร้างสิ่งเหล่านี้ ‎เราจึงมีหน้าที่ที่ต้องเปลี่ยนมัน
‎โมเดลการรีดเอาความสนใจ ‎ไม่ใช่สิ่งที่เราอยากนำมาใช้กับมนุษย์
‎มีแค่ฉันหรือว่า...
‎ไอ้น่าสมเพช
‎สายใยของสังคมที่มีสุขภาพดี
‎จะเกิดขึ้นถ้าเราโละโมเดลธุรกิจ ‎ที่บ่อนเซาะมันออกไป
‎เราสามารถเรียกร้องให้มีการออกแบบ ‎ผลิตภัณฑ์อย่างมีมนุษยธรรมได้
‎เราเรียกร้องให้พวกเขาเลิกมองเรา ‎เป็นแหล่งทรัพยากรให้ขูดรีดได้
‎ด้วยความตั้งใจที่ว่า ‎"เราจะทำให้โลกดีขึ้นได้ยังไง"
‎จากประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา สิ่งที่ดีกว่า
‎จะเกิดขึ้นเมื่อมีคนออกมาพูดว่า
‎"นี่มันงี่เง่า เราทำได้ดีกว่านี้"
‎เช่นนักวิจารณ์ที่ขับเคลื่อนการพัฒนา
‎ผู้วิจารณ์ที่มองโลกในแง่ดีอย่างแท้จริง
‎สวัสดี
‎ฟังดูบ้าใช่ไหมล่ะครับ
‎ระบบพื้นฐานของเจ้าสิ่งนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมา...
‎ให้มุ่งหน้าไปในทิศทางที่ดี
‎ทั้งระบบเลย
‎มันเลยคงฟังดูบ้าที่จะบอกว่า ‎เราต้องเปลี่ยนแปลงเรื่องนั้น
‎แต่นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ
‎คิดว่าเราจะทำได้ไหม
‎ต้องได้ครับ
‎คุณดูจะมองโลกในแง่ดีมาก
‎มันฟังดูแบบนั้นเหรอ
‎ครับ คือผมไม่คิดว่าคุณยังพูดแบบนั้นได้
‎เพราะผมเอาแต่บอกว่า "จริงๆ นะ ‎ผมรู้สึกเหมือนเรากำลังพุ่งลงเหว
‎ผมรู้สึกว่าเรากำลังพุ่งแบบติดจรวด
‎และจะพ้นเคราะห์ได้ก็คงต้องพึ่งปาฏิหาริย์"
‎และปาฏิหาริย์นั้นก็คือเจตจำนงร่วม
‎ฉันมองโลกในแง่ดีว่าเราจะหาทางออกได้
‎แต่ฉันคิดว่ามันคงต้องใช้เวลานาน
‎เพราะไม่ใช่ทุกคนที่มองว่าเรื่องนี้เป็นปัญหา
‎ฉันคิดว่าความล้มเหลวสำคัญ ‎ในด้านเทคโนโลยีทุกวันนี้
‎คือความล้มเหลวในแง่การเป็นผู้นำ
‎ให้ผู้คนออกมาพูดคุยกันแบบเปิดอก
‎ไม่ใช่แค่เรื่องอะไรที่ใช้ได้ดี ‎แต่รวมถึงอะไรที่ยังไม่สมบูรณ์แบบ
‎เพื่อที่จะได้มีใครเข้ามาและสร้างสิ่งใหม่
‎ถึงท้ายที่สุดแล้ว
‎เครื่องจักรนี้มันจะไม่ย้อนกลับ ‎เว้นแต่สาธารณชนจะร่วมกันกดดัน
‎ด้วยการพูดคุยกันและแสดงความคิดเห็น
‎และในบางกรณีก็ผ่านเทคโนโลยีพวกนี้
‎เราถึงจะเริ่มเปลี่ยนกระแสได้ ‎เราถึงจะเริ่มเปลี่ยนบทสนทนาได้
‎มันอาจฟังดูแปลกๆ ‎แต่มันคือโลกของผม สังคมของผม
‎ผมไม่เกลียดพวกเขา ‎ผมไม่ได้คิดร้ายกับกูเกิลหรือเฟซบุ๊ก
‎ผมแค่อยากปฏิรูปเพื่อไม่ให้พวกเขาทำลายโลก ‎นึกออกไหม
‎ผมลบการติดตั้งแอปนับสิบในโทรศัพท์
‎ที่ผมรู้สึกว่ามันผลาญเวลาของผม
‎แอปโซเชียลมีเดียทั้งหมด แอปข่าวทั้งหมด
‎และผมก็ปิดการแจ้งเตือน
‎แอปอะไรก็ตามที่จะมาสั่นขาผมด้วยข้อมูล
‎ที่ผิดกาลเทศะและไม่ได้สำคัญกับผมตอนนั้น
‎เป็นเหตุผลเดียวกันที่ผมไม่เก็บคุกกี้ไว้ในกระเป๋า
‎ลดจำนวนการแจ้งเตือนที่ได้รับ
‎ปิดการแจ้งเตือน
‎ปิดการแจ้งเตือนทั้งหมด
‎ผมไม่ใช้กูเกิลอีกแล้ว ผมใช้ควอนท์
‎มันไม่เก็บประวัติการค้นหา
‎อย่าไปรับวิดีโอที่แนะนำมาให้คุณในยูทูบ
‎ให้เลือกเสมอ นี่เป็นวิธีสู้อีกวิธี
‎โครมมีส่วนขยายเป็นร้อย ‎ที่ช่วยถอดการแนะนำออกให้
‎ผมชอบจังที่คุณแนะนำวิธียกเลิกสิ่งที่คุณคิดค้นขึ้น
‎ครับ
‎ก่อนจะแชร์ ให้เช็คข้อเท็จจริง ‎พิจารณาแหล่งที่มา และค้นกูเกิลเพิ่มเติม
‎ถ้าเกิดมันดูเหมือนอะไรที่ออกแบบมา ‎เพื่อปลุกปั่นอารมณ์ของคุณ
‎มันก็อาจจะใช่
‎โดยเนื้อแท้ คุณลงคะแนนเสียงด้วยการคลิก
‎ถ้าคุณคลิกโพสต์คลิกเบต
‎คุณก็ได้สร้างสิ่งจูงใจในรูปตัวเงิน ‎ซึ่งหล่อเลี้ยงระบบที่มีอยู่ให้คงทนถาวร
‎คุณต้องรับข้อมูลที่แตกต่างหลากหลาย
‎ในชีวิตของคุณ
‎ฉันติดตามคนที่ไม่เห็นด้วยในทวิตเตอร์
‎เพราะฉันอยากจะเห็นมุมมองที่แตกต่าง
‎ลองสังเกตว่าหลายคนในวงการเทคโนโลยี
‎ไม่ได้ให้ลูกๆ ใช้เครื่องมือเหล่านี้
‎ลูกๆ ผมไม่ใช้โซเชียลมีเดียเลย
‎นั่นเป็นกฎหรือว่าเป็น...
‎เป็นกฎครับ
‎เราคลั่งไคล้มัน
‎เราบ้าคลั่ง
‎และเราจะไม่ยอมให้ลูกๆ ได้เล่นโทรศัพท์
‎ผมคิดค้นกฎง่ายๆ ขึ้นมาสามข้อ
‎ซึ่งช่วยให้ชีวิตคนในบ้านผมง่ายขึ้น ‎และมีผลวิจัยออกมาแล้วว่ามันถูกต้อง
‎ข้อแรกคือห้ามมีโทรศัพท์ในห้องนอน
‎ตามเวลาที่กำหนด ทุกๆ คืน
‎ไม่ว่าจะเป็นกี่โมง ครึ่งชั่วโมงก่อนนอน ‎อุปกรณ์ทุกชิ้นต้องออกไป
‎กฎข้อสองคือห้ามใช้โซเชียลมีเดีย ‎จนกว่าจะถึงชั้นมัธยมปลาย
‎โดยส่วนตัวแล้วผมคิดว่าควรเป็นตอนอายุ 16
‎แค่มัธยมต้นก็ยากพอแล้ว ‎เอาออกไปจนกว่าจะมัธยมปลาย
‎และกฎข้อที่สามก็คือ ‎ตกลงเรื่องระยะเวลาการใช้งานกับลูก
‎ถ้าคุณไปถามพวกเขาว่า
‎"ลูกอยากใช้เวลากับโทรศัพท์กี่ชั่วโมงต่อวัน
‎ลูกคิดว่าเท่าไรถึงจะเหมาะสม"
‎ส่วนใหญ่คำตอบของพวกเขาจะมีเหตุผล
‎ฟังนะ ผมรู้ดีว่า
‎ผมทำให้ทุกคนลบบัญชีโซเชียลมีเดียทิ้งไม่ได้
‎แต่ผมคงทำให้คนจำนวนหนึ่งลบได้
‎และแค่ทำให้คนจำนวนหนึ่ง ‎ลบบัญชีทิ้งได้มันก็สำคัญมากแล้ว
‎เพราะว่านั่นคือการสร้างพื้นที่สนทนา
‎เพราะผมอยากให้ในสังคมนี้
‎มีคนที่เป็นอิสระจากระบบชักจูง ‎มากพอให้เกิดการเจรจาทางสังคม
‎ซึ่งไม่ถูกระบบชักจูงกำกับ
‎เพราะงั้นทำสิ ออกมาจากระบบ
‎ใช่ ลบเลย ทิ้งของโง่ๆ นั่นซะ
‎โลกมันสวยงามขนาดนี้ ‎ดูสิ ข้างนอกมันวิเศษจะตาย
‎(ติดตามเราทางโซเชียลมีเดีย)
‎(ล้อเล่นน่า)
‎(มาร่วมพูดคุยถึงวิธีแก้ไขที่ ‎TheSocialDilemma.com)
‎(คำบรรยายโดย: วรพล ถาวรวรานนท์)