Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
SMAKOŁYKI STACY
Na pewno mnie pamiętacie.
Stacy, ta cukierniczka z Chicago,
która poleciała do Belgrawii na konkurs.
Tam zamieniłam się miejscami z Margaret, księżną Montenaro,
która wygląda zupełnie jak ja.
Pewnie pamiętacie, że wyszłam za księcia Edwarda,
a Margaret zakochała się w moim najlepszym przyjacielu Kevinie.
Najsłodsza para na świecie.
Ale nie wiecie, że niedawno,
król Montenaro zmarł,
a Margaret jest jego następczynią,
co po królewsku namieszało w resorcie uczuć.
Byłam zajęta, ale uwierzcie mi,
niełatwo żyć długo i szczęśliwie.
Zwłaszcza, gdy jest się księżniczką.
Panie i panowie, to chwila, na którą wszyscy czekaliśmy!
Poznamy wyniki
Dorocznego 59. Konkursu Cukierniczego Belgrawii!
Zwycięzcę ogłosi przewodnicząca jury i niegdysiejsza zwyciężczyni,
Stacy De Novo Wyndham,
księżna Belgrawii!
Dziękuję.
Cieszymy się,
że tylu znakomitych cukierników przybyło do nas w te Święta.
Istotą Świąt jest dawanie,
a tegoroczni uczestnicy obdarowali nas kreatywnością,
perfekcją i artyzmem.
By nie przedłużać,
zwycięzcą jest ktoś, z kim rywalizowałam dwa lata temu.
Tego roku stworzył on wyjątkowy dla mnie tort.
Męża, księcia Edwarda, pierwszy raz pocałowałam pod jemiołą.
Wielkie brawa dla Zacha Brachmanna z Niemiec
za jego arcydzieło z jemiołą.
Gratulacje.
ZAMEK KRÓLEWSKI W BELGRAWII
Byłaś dziś ujmująca, skarbie.
Rozdawałam tylko wstążki.
Wybacz, że nie widziałem ceremonii.
Posiedzenie znowu się przeciągnęło.
Nic nie szkodzi.
Nie jestem pewien.
Przejmuję coraz więcej obowiązków królewskich,
ty prowadzisz fundacje i cukiernię…
Brak nam czasu dla siebie.
To, co robimy, jest ważne.
My też jesteśmy ważni. Nie chcę tego stracić.
Na szczęście w tym tygodniu jedziemy do Montenaro.
Będziemy mieć dużo czasu.
Wizja Świąt w Montenaro brzmi zachwycająco.
Prawda.
- Martwię się o Margaret. - Dlaczego?
Widziałeś to?
„Księżna jest gotowa rządzić?”
A to?
CZY DA RADĘ?
Margaret nie chciała zostać królową.
Nie znosiła życia na świeczniku.
Po koronacji w Boże Narodzenie
będzie musiała szybko przywyknąć.
Była smutna, gdy do niej dzwoniłam.
Król Dennis zmarł, a książę Howard abdykował, więc…
chce tego, czy nie, jest następna w kolejce.
Dlaczego znów o niej rozmawiamy?
Bo nie mogę spać, gdy się martwię.
Cóż, istnieją…
inne sposoby, by złagodzić niepokój,
niż rozmowa o lady Margaret.
Sądzę, że dalej czuje coś do Kevina.
Oboje musieli bardzo przeżyć rozstanie.
- Rozpalmy w komiku. - Miała zamieszkać w Chicago.
- Otwórzmy wino? - Prawie się zaręczyli.
Włączmy muzykę.
Kevin szukał pierścionka.
- Stacy! - Słucham?
Każde poszło w swoją stronę.
- Tak już bywa. - Wiem.
Ale…
Olivia codziennie do mnie pisze.
Mówi, że bez Margaret Kevin jest nieszczęśliwy.
Odrzucił zaproszenie na koronację.
- Nie chce jej widzieć. - Faceci nie wiedzą, czego chcą.
Ja wiem.
Mam świetny pomysł.
A może zrobimy sobie małą wycieczkę do Chicago
w drodze do Montenaro?
Chciałbym wyjechać wcześniej, uwierz mi, ale…
Chyba że pojedziesz beze mnie.
Spakuję się i lecę z samego rana.
Dziękuję i wesołych Świąt.
Poproszę tuzin ciasteczek.
Cześć!
- Tęskniłam za tobą! - A ja za tobą.
Stacy! Co tu robisz?
Byłam obok i sprawdzam jak tam mój wspólnik.
- Nowy lokal jest świetny. - Dzięki. Gdzie Edward?
Spotkamy się w Londynie w drodze do Montenaro.
Wyglądasz świetnie.
Dzięki, a ty…
funkcjonalnie.
W porządku.
Nie był na randce od zerwania sama wiesz z kim.
Mam interes na głowie. Pamiętasz?
W życiu nie chodzi tylko o pracę.
Wiem, dlatego na Święta adoptujemy kolejnego kota.
Poważnie?
Kotów nigdy za wiele.
Musimy pogadać.
Mogłabyś wytrzeć tamten stół?
O co chodzi?
Nosisz dres, nie chodzisz na randki i przygarniasz koty.
No i?
Dwa lata temu dałeś mi zaproszenie, które odmieniło moje życie.
Czas, bym się odwdzięczyła.
Stace, rozstaliśmy się z Margaret pół roku temu.
To chyba najgłupsza rzecz jaką zrobiłeś w życiu.
Mieliśmy inne priorytety.
Poza tym, zaczęła już nowe życie. Ja zresztą też.
- Serio? - Tak.
Bo nie wyglądasz.
Wysłałem już odpowiedź.
Jeśli chodzi o tę odpowiedź,
to nigdy nie dotarła do skrzynki.
Kevin, idź na koronację jako jej przyjaciel.
Sam nie wiem.
Przejęcie tronu to poważna sprawa.
Margaret potrzebuje nas wszystkich.
Proszę, tatku.
To też moja przyjaciółka.
Dobra.
Znajdź opiekunkę do kotów.
Przed wyjazdem ogarniemy ci włosy i prawdziwe spodnie.
Co z tymi nie tak?
PAŁAC KRÓLEWSKI W MONTENARO
Dzięki, Frank.
Stacy!
Cieszę się, że jesteście.
Ja też.
- Bałam się, że będziecie zbyt zajęci. - Bzdura.
Nie przegapilibyśmy koronacji.
Dokładnie to samo powiedziałam.
Pani Donatelli, wygląda pani niesamowicie.
Dziękuję. Wasza Wysokość wygląda promiennie.
Urodziła się, by być księżniczką.
Jakbyśmy wieki się nie widzieli.
Na szczęście już jesteśmy i mamy małą niespodziankę.
- Olivia! - Margaret!
No proszę!
Urosła, odkąd ją widziałaś.
Istotnie.
Nie byliśmy pewni, czy przyjdziecie.
Liczę, że możemy zostać…
jako przyjaciele.
Oczywiście. Jako przyjaciele.
Możemy zobaczyć pałac?
Tędy.
- Dlaczego wszystko jest zasłonięte? - Muszę się zadomowić.
Niedługo bal bożonarodzeniowy.
Tak, ale zabroniłam dekorować rezydencję.
Chciałam odwołać uroczystości…
koncert, bal, wszystko.
- Dlaczego? - Tak się nie godzi.
Kraj wciąż opłakuje śmierć króla.
Świętuje też nadejście nowej królowej.
Poddani widzą w tobie nową władczynię.
Jesteś ich przyszłością.
Problem w tym, że nie wiem, czy się tu zadomowię.
Nie wiem.
Pałac dzielony z bliskimi bywa przytulny.
Zapewne to prawda.
Po mojemu to miejsce potrzebuje świątecznej atmosfery.
Zechcecie mi w tym pomóc?
Udekorujmy te salony.
- Cudownie! - Tato!
Patrzcie pod nogi!
- Trzymasz? - Tak.
Patrzcie jaka choinka.
Wyszło cudownie.
- Brakuje tylko jednego. - Czego?
- Gorącej czekolady? - Robi się, ale potrzebuję pomocnika.
Mamy grać w Twistera z Edwardem i Stacy.
Prawda?
Tak, co to za Święta bez Twistera.
- Zgadza się. - Może Margaret ci pomoże?
Chyba mogę spróbować.
Gdzie kuchnia?
Tędy.
- Masz głowę. - Dzięki!
Potrzebujemy cukru, kakao, mleka i wanilii.
W porządku.
Nigdy tu nie byłaś, prawda?
Oczywiście, że byłam.
Sprawdźmy lodówkę.
Wielki nieba, pusta.
Dobra, załapałem.
Powinno pójść gładko.
- Cukier jest za mąką. - Pozwól.
- Dam radę. - Tak będzie łatwiej.
Mówiłam…
- To nic śmiesznego. - Nie.
Chcesz się pośmiać? Nie ma sprawy.
- Nie! - Nie.
- Cóż tu się dzieje? - Antonio!
Spodziewałam się ciebie dopiero jutro rano.
Nie przeszkadzam?
- Ani trochę. - Jest sporo do zrobienia.
Pomyślałem, że zaczniemy wcześniej.
Oczywiście.
Kevin Richards.
Wybacz mi. To Antonio Rossi, mój sekretarz.
- Uścisnąłbym ci dłoń, ale… - Spokojnie.
- Miło mi. - Idź.
Rozumiem.
- Jesteś pewien? - Tak.
W porządku.
Jeśli chodzi o koncert w Wigilię,
wszyscy liczą na twą obecność,
zwłaszcza dzieci.
Pójdę zatem.
O ile nie będzie przemówień.
Żadnych przemówień. Obiecuję.
Po koncercie odbędzie się krótkie przyjęcie.
Wystarczy się pouśmiechać i uścisnąć kilka dłoni.
Umówiłeś mnie z sekretarzem skarbu?
Przyjdzie jutro o dziesiątej.
Też tam będę.
Tony…
zawsze chodziłeś na spotkania z królem?
Nie zawsze.
Pomyślałem, że przydałaby ci się pomoc.
Zagalopowałem się.
Nie.
Ale muszę nauczyć się samodzielności.
Ćwiczę już od pół roku.
Pamiętaj, że możesz na mnie liczyć,
w każdej sprawie.
To bardzo miłe.
Przyniosłam kilka ozdób na kominek.
Błyszczący łańcuch.
Świecidełek nigdy dość.
Tak przynajmniej mawiała babcia.
Uwielbiała je. Była ich fanką.
- Łańcuchów? - Tak! Największą.
Używała je do wszystkiego.
Raz wydziergała mi z nich sweterek.
Nie zwracajcie na mnie uwagi.
Proszę.
Pożyczysz lakieru?
Od kiedy używasz lakieru?
Tylko na specjalne okazje.
Założysz na bal sweterek od babci?
Nie spakowałam go.
Szczerze, dlaczego przyszłaś?
O co chodzi z tobą i Antonio?
Znam go od zawsze.
Jeszcze ze szkoły.
A teraz pracuje dla ciebie?
Służył królowi ostatnie trzy lata.
Rozsądnym było go zatrzymać.
Dlaczego pytasz?
Bez powodu, po prostu…
widziałam was w jadalni
i wyglądało, że… macie się ku sobie.
Tony bardzo mi pomógł.
Jesteście parą?
Zjedliśmy kilka kolacji biznesowych.
To wszystko.
Ale jest bardzo pomocny.
I przystojny.
Z Kevina też ostatnio zrobiło się niezłe ciacho.
To prawda.
Ale wiesz, że nam nie wyszło,
a nie mogę całe życie tego rozpamiętywać.
Może czas na drugą szansę?
Już późno.
Lepiej się przygotujmy.
Bal zaczyna się za dwie godziny.
Kevin coś mówił?
O czym?
O jego…
uczuciach do mnie?
Najlepiej sama go zapytaj.
PAŁAC KRÓLEWSKI W MONTENARO
Mówił ci ktoś kiedyś, że jesteś stworzony do smokingu?
Ty, za każdym razem, gdy go wkładam.
Nie chcę przerywać pokazu buziaków, ale…
- Piękna suknia balowa! - A spójrz tylko na tatę.
Jaka prezencja.
Jej Wysokość,
lady Margaret Delacourt.
Wasza Wysokość.
Teraz masz okazję.
- Na co? - Poproś ją do tańca.
Rusz się!
Jesteś najpiękniejszą monarchinią w historii Montenaro.
Podobno królowa Judyta Waleczna rywalizowała z Heleną Trojańską.
Ale w tańcu była do bani.
Pokażmy, jak to się robi.
W porządku. Przepraszam.
Zaczynamy.
Cieszę się, że zdecydowałeś się przyjechać.
Ja też.
Prawdę mówiąc, nie byłam pewna,
czy nadal możemy się przyjaźnić.
Po akcji z królową, wszystko się skomplikowało.
Chyba tak.
Kiedyś byliśmy tacy spontaniczni.
Mam pomysł. Może do tego wrócimy?
Jak?
Jeśli masz czas, pojedźmy jutro na przejażdżkę.
- Jako przyjaciele? - Tylko i wyłącznie.
Brzmi cudownie.
Co może rozdzielić ludzi, którzy tak na siebie patrzą?
Rozkręćmy tę drętwą imprezę.
Przepraszam.
Zaanonsuj mnie.
No już. Nieważne.
Maggie Moo!
Zaczyna się.
- To konieczne? - Bez fotki się nie liczy.
Powiedz fromage!
Drugi podbródek! Nie nadaje się.
Luzik, zdarza się.
Nie mnie, ale się zdarza.
Fiona, jestem niezmiernie rada, że zdołałaś do nas dołączyć.
Nauczyłaś się urządzać imprezy. Jestem z ciebie dumna.
Wpływy z tej imprezy trafią do naszych potrzebujących.
Wspomożemy sierociniec St. Michael's.
Zbieramy zabawki.
Oczywiście, że tak, śliczna mała Matko Tereso.
Na długo przyjechałaś?
Do twojego wielkiego dnia.
W Nowy Rok lecimy na Capri,
ale zamierzam spędzić jak najwięcej czasu z moją ulubioną kuzi.
Mam szczęście.
Witaj, cukiereczku w smokingu.
Ja?
To mój przyjaciel Kevin, jego córka Olivia,
księżniczka Stacy i książę Edward z Belgrawii.
To moja kuzynka Fiona Pembroke.
Pembroke jak lord Percival Pembroke?
- On zmarł od alergii na orzeszki? - Jej ojciec, mój wuj.
O Boże!
To ty zamieniłaś się miejscami z moją kuzi!
To ja.
Serio wyglądacie jak bliźniaczki! Kripi!
Czyli strasznie.
Robiłyście to od ślubu z jego Królewską Przystojnością?
Fiona, proszę!
Pachołki, więcej szampana.
Reggie, Mindy!
Tak, cudownie.
Trudno dziś o dobry personel.
Ciacho z ciebie.
Widzę podobieństwo rodzinne.
Nie da się ukryć.
Ale na pewno jesteście spokrewnione?
Fiona zawsze była wolnym duchem.
Po śmierci wuja odziedziczyła fortunę.
- Chyba niewiele zostało. - Prawda.
Choć nadal ma posiadłość Pembroke.
Reggie i Mindy to jej pracownicy, ale nie wiem, jak im płaci.
Przepraszam, że przeszkadzam.
- Premier prosi o rozmowę. - Oczywiście.
Rano mam spotkanie z radą finansową.
Spotkajmy się o 14,00.
Stoi.
Zdrowie.
- Dobrze się bawicie? - Tak.
Przestań!
Jakie to miłe.
POSIADŁOŚĆ PEMBROKE
To wszystko?
Kipiało tam od forsy.
Jak…
Nieważne. A ty?
Jak mam tym opłacić wakacje na Capri.
- Jest dwuwarstwowy. - I co z tego?
Ma dwie warstwy.
Mam tego dość!
To wymyśl coś lepszego.
Nie mogę być twarzą i mózgiem jednocześnie.
- Ja miałem być twarzą. - Dlatego nie jesteś mózgiem.
Czemu ty nie możesz być królową zamiast twojej głupiej kuzynki?
- Bylibyśmy ustawieni do końca życia. - Przestań gadać.
Odejść.
KORONACJA KRÓLOWEJ MARGARET
Jak było na spotkaniu?
Od kilku miesięcy
analizuję wpływ ceł na handel.
Nikt nie pyta mnie o zdanie.
W końcu będą.
Skąd wiesz?
Bo cię znam.
Przemyślałem to i…
Tu jesteś.
Wszędzie cię szukałem.
Wszystko w porządku?
Nie chcę zawracać ci głowy,
ale pojawiła się pilna sprawa, którą musisz się zająć.
Wrócimy za godzinę.
To nie może czekać.
Ogromnie przepraszam.
Rób, co musisz.
Myślałam, że to coś pilnego.
Bo tak jest, ale to nie to, co myślisz.
Później już się nie odważę.
O co chodzi?
Margaret, skłamałbym…
mówiąc, że służę ci tylko z poczucia obowiązku.
Nie tylko będziesz królową Montenaro,
ale jesteś też królową mego serca.
To dla ciebie.
Miałem dać ci go pod choinkę,
ale… chcę byś dostała go teraz.
Jest piękny.
Jesteśmy przyjaciółmi właściwie całe życie.
Ale dotarło do mnie, że pragnę, byśmy stali się kimś więcej.
Nie wiem,
co o tym myśleć.
Mam spory mętlik w głowie.
Czy…
chodzi tu o twojego znajomego?
Nie wiem.
Może…
W porządku.
Kamień z serca, że tak sądzisz.
Wiesz, tworzylibyśmy doskonałą parę,
wszyscy tak mówią.
Obiecaj mi,
że chociaż to rozważysz.
Zgoda.
Co miałam powiedzieć?
Myślałam, że nic was nie łączy.
Bo nie łączy,
ale Tony ogromnie mi pomógł.
Nie sądzisz, że za bardzo się stara?
Tony zawsze bywał rozrzutny,
ale znamy się od studiów.
Może ma rację.
Może pasowalibyśmy do siebie.
Pasujecie do siebie z Kevinem.
Wiele wody już upłynęło, Stacy.
Nie porozmawialiśmy o tym, co między nami nie zagrało.
Za każdym razem coś nam przerywa.
A czy kiedyś się uda?
Musisz się postarać.
Miłość naprawdę wymaga tyle wysiłku?
Serce mówi mi,
że jesteście sobie przeznaczeni.
Kiedyś też tak sądziłam,
ale może tylko tyle było nam pisane.
Podobno chciałeś mnie widzieć.
Tak. Dziękuję za przybycie.
- Co tam? - Trudno mi to powiedzieć,
ale nie mam wyjścia.
Czy jest pan fair wobec lady Margaret?
A dokładniej?
Wiem, że przez jakiś czas byliście w związku…
i że był on bardzo poważny.
Ale…
Ale co?
Powiedzmy, że ją pan ograniczał?
Jeśli tak czuła, powiedziałaby mi.
Lady Margaret jest mocno zdezorientowana.
Na pewno nie chce zranić pańskich uczuć, ale…
zastanawiał się pan, co dla niej najlepsze?
Niech zgadnę, ty jesteś dla niej najlepszy?
Wiem, że bardzo panu na niej zależy, ale…
gdy sprawy państwa przytłoczą ją,
czy o pomoc powinna zwrócić się do pana?
Jest pan piekarzem z Chicago.
Zapewne bardzo dobrym,
ale… czy jest pan odpowiednim wsparciem dla królowej?
Proszę.
Co tam, młoda?
Musimy pogadać.
Teraz!
O czym?
Operacja „Połączyć tatę z Margaret”,
okaże się klęską.
Nie musisz mi mówić.
Ale mam pomysł.
Co mamy zrobić?
Znowu się zamienić.
Mówiłaś, że chcesz pogadać z Kevinem,
ale jesteś zbyt zajęta.
Stacy będzie tobą,
a ty i tata będziecie mieć czas tylko dla siebie.
To mocno ryzykowne.
Jak poprzednio, a wtedy sama to wymyśliłaś.
Ale teraz jesteś księżniczką, a ja zostanę królową.
Nie możemy rzucić wszystkiego i się zamienić.
Dlaczego nie?
Biorąc pod uwagę sprawy z Tonym…
Jeśli wiesz, że z Kevinem to koniec
i chcesz spróbować z Antonio,
nie powiemy ani słowa więcej.
Myślisz, że się nam uda?
Znowu?
Jutro w grafiku jest tylko świąteczny koncert.
Wystarczy siedzieć i machać do ludzi.
Na koniec pani Donatelli pomoże ci,
znaczy mnie, na przyjęciu i wrócę do pałacu.
Dzięki temu będziecie mieć z Kevinem mnóstwo czasu.
Potem wracamy do swoich ról.
Może się udać.
Czyli zgadzasz się?
Rozmawiałaś o tym z Kevinem?
Rozmawiałaś o tym z Margaret?
Tak. Jeśli ty się zgodzisz ona też.
Nie wiem.
Może będzie jej lepiej z Antonio.
To miły facet.
- Ty jesteś milszy. - Właśnie!
Edward o tym wie?
Im mniej ludzi wie, tym lepiej.
Będę symulować przeziębienie.
To tylko parę godzin.
Powiem mu, jak będzie po wszystkim.
Musisz to zrobić.
Jeśli Margaret w to wchodzi…
to ja też.
Jesteś, skarbie. Wszędzie cię szukałem.
Znasz mnie. Zawsze zajęta!
- O tym chciałem pomówić. - Pogadamy później.
Właśnie szłam do kuchni, upiec coś na Święta.
Miałem nadzieję, że znajdziemy chwilę,
by zrobić coś razem.
Oczywiście, jak tylko skończę w kuchni.
Wzięłaś ubrania na zmianę?
Te stare ciuchy?
Oddaję je do sierocińca.
Dam je Frankowi, on się tym zajmuje.
To szalik ode mnie?
Zgadza się. Tak go uwielbiam,
że kupiłam drugi, by oddać go do sierocińca.
Kocham cię. Pa.
POSIADŁOŚĆ PEMBROKE
Czemu to wyłączyłaś?
Naprawdę muszę wyjaśniać?
- Łatwo krytykować. - Zastanawiałeś się dlaczego?
- Nie. - Może powinieneś.
- Może nie. - Może tak.
- Może nie. - Może jednak, stary.
- Może nie. - Raczej tak.
- Nie zamierzam. - Może powinniście się zamknąć
i posłuchać!
Jeśli chcesz coś powiedzieć, to dawaj, Fi-Fi.
Już wiem.
Co?
Jak zdobyć pieniądze.
Słucham.
Mówiłaś, że gdybym była Margaret, bylibyśmy ustawieni.
Tak, ale nią nie jesteś.
To oczywiste, Einsteinie.
Skoro Magda Gesler z Belgrawii mogła zrobić podmiankę,
ja też mogę.
Nie do końca łapię.
Ja w fazie Ariany Grande.
Nie trwałoby to długo. Tylko tyle, żeby dostać koronę
i przelać niewielką fortunę na anonimowe konto na Kajmanach.
Zaczynam łapać!
A resztę życia spędzimy na plaży, sącząc piña colady
w kraju, w którym nie ma ekstradycji.
Tak, złotko!
Jesteście kuzynkami, więc znasz historię rodziny.
Nie ma za co. Dorastałaś tu z Margaret,
zanim zaczęłaś szkołę w Stanach.
Więc farbujemy włosy, obcinamy paznokcie i kończymy z konturowaniem.
- Tylko dzięki temu ma kości policzkowe. - Co?!
I nikt nie zauważy, że ma większe siedzenie.
- Co ty mówisz? - Przyznaję ci rację.
Chwila!
Mamy mega problem.
Gadaj wreszcie.
Kuzynka Mags raczej na to nie pójdzie.
Dlatego musisz ją gdzieś ukryć.
W tym celu, muszę poznać jej harmonogram
na najbliższe kilka dni.
Łatwo będzie to sprawdzić.
Maggie!
Maggie Moo! Tu twoja kuzi!
- Wybacz. Nie widziałem cię. - Bez obaw, Królewski Sześciopaku.
Powiesz Maggie, że mam coś dla jej sierotek?
Bardzo… to szlachetne.
Chciałam dać jej to osobiście.
Obawiam się, że lady Margaret już śpi.
Jutro ma ciężki dzień.
- Cóż takiego będzie robić? - Idzie na koncert.
Wystąpi chór dziecięcy z Montenaro.
Możesz ją spotkać na przyjęciu po koncercie.
Uwielbiam świetne przyjęcia.
Gdzie twoja księżniczka?
Sam jej szukam.
Na pewno ciągle tak masz.
Obłęd, że twoja żona wygląda jak moja Maggie Moo!
Wciąż mnie to zadziwia.
To prawda, że zamieniły się miejscami?
W rzeczy samej.
Gdzie się spotkały?
Na jakimś śmiesznym konkursiku?
Dokładnie na konkursie pieczenia przez rozlaną kawę.
Wpadły na siebie w drodze do tualety.
Do tualety. Lol.
Frank zajmuje się prezentami dla sierot.
W takim razie au revoir!
Pani Pembroke,
cóż za wspaniała niespodzianka.
Mam coś dla pana.
Ale najpierw…
Był pan grzeczny czy niegrzeczny?
Cóż…
Prawidłowa odpowiedź to „niegrzeczny”.
Niegrzeczny.
Mogę w czymś pomóc?
Dla sierotek.
Dziękuję.
Wiem już kiedy, jak i gdzie.
Jutro koncert, musimy się spieszyć.
Zadzwonię później.
Olivia! Wyglądasz bardzo odświętnie.
- Dziś Wigilia! - Istotnie.
Idziemy na koncert.
Właśnie, Stacy mówi, że boli ją głowa.
Nie może iść.
- Przed chwilą nic jej nie było. - To nagły ból.
Sprawdzę, co u niej.
Powiedziała, że idzie się zdrzemnąć.
Lepiej, jej nie budzić.
Słusznie.
Narka!
Gotowa?
Tak.
Gotowa jak diabli.
- Co? - Ohyda!
Proszę.
Idealnie.
Pięknie.
Ostatni detal. Pierścionki.
Dziwnie go zdejmować.
Poddani ją uwielbiają.
Uwielbiają jej uśmiech.
Widzą cię, jesteś tam.
- Machasz… - Po jakiego?
- Bo inni machają! - Nie!
Dorastałam z nią. Nie macha bez przerwy.
Chodzi prosto i trzyma się za ręce. Nie wiem dlaczego.
I kolczyki.
Idziesz dumnie, kołyszesz biodrem i pozujesz. Łatwizna!
Cudnie, ale spróbuj tak.
- Siema. - Co robisz?
- Co? - Nie jestem gangsterem. Luz.
Wchodzisz pewna siebie!
- Postawa. Głowę trzyma w górze. - Nie! Chodzi, by służyć…
I jak?
Lepiej niż ostatnio.
No więc co teraz?
Odprowadzę panią do wejścia,
a pan De Luca zawiezie panią na spotkanie.
Zaczynamy.
Zaczekam na dole.
Gotowa?
Jasne.
O czym tak myślisz?
Edward. Miło cię widzieć.
Wybierasz się gdzieś?
Stacy źle się czuje, więc postanowiłem się przejść.
Kto na spacer wstaje, temu Pan Bóg pogodę daje.
A człowiek nie chce być pochmurny
podczas niepogody.
Nie chcę cię dłużej zatrzymywać.
Właściwie to mnie nie zatrzymujesz.
Całkiem fortunnie, że cię spotkałem.
Doprawdy?
Muszę z tobą o czymś porozmawiać.
Liczę jednak, że zachowasz to dla siebie.
Uważasz, że to odpowiednia chwila?
Potrzebuję twojej rady odnośnie Stacy.
O co chodzi?
Mówiąc całkowicie szczerze…
różnie się między nami układało
w ostatnich miesiącach.
Ciągle musi coś zrobić bądź dokądś iść.
Zapewne ty również jesteś bardzo zajęty.
Pewnie tak.
Ale głównie to po to,
by zająć sobie czas, gdy ona jest zajęta.
Martwię się, że ją zawiodłem.
Że życie małżeńskie jest inne, niż tego pragnęła.
Zapewne się mylisz.
Mówiła coś?
Coś, co wskazywałoby, że ma wątpliwości co do nas?
Ani słowa.
Jej szczęście jest dla mnie najważniejsze.
Jest dla mnie wszystkim.
Samochód gotowy, Wasza Miłość.
Daj mi chwilkę.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
Dokąd idziesz?
Sprawdzić, jak tam Stacy.
Nie rób tego.
Dlaczego?
Bo obiecała,
że pójdziemy kupić coś dla taty,
gdy będzie na koncercie,
ale teraz nie może.
- Powiedziała, że ty to zrobisz. - A koncert?
Nie idę, chcę zaskoczyć tatę.
Lepiej chodźmy, zanim wszystko wykupią.
Myślę, że możemy czegoś poszukać.
Chodźmy.
SALA KONCERTOWA W MONTENARO
No to jeszcze raz.
Będzie dobrze, Wasza Wysokość.
Głęboki oddech.
WIOSKA MIKOŁAJA
KIERUNEK BIEGUN PÓŁNOCNY
Dziękuję.
Witaj w Magicznej Wiosce Mikołaja.
Jest tylko dla nas.
Jakim cudem?
Pani Donatelli.
- Ta babeczka rządzi. - Owszem.
Przepraszam cię za wczoraj.
Liczy się tylko tu i teraz.
Dobrze.
Od czego chcesz zacząć?
Możemy zrobić łańcuchy, pogłaskać renifera,
odwiedzić Biegun Północny…
Ten jest fajny.
Chyba nie.
Do kogo dzwonisz?
- Jest jakiś powód, bym nie widział Stacy? - Żadnego.
Nie chciałam nic mówić,
ale jesteś helikopterowym mężem.
Co proszę?
Helikopterowym mężem.
Kimś, kto krąży nad partnerem
i nie daje mu przestrzeni.
Naprawdę sądzisz, że… krążę?
Faktycznie.
Może pójdziemy coś zjeść
- i kupić coś twoim przyjaciołom. - Mam ich mnóstwo.
Genialne.
POJAZD REPORTERSKI
Zaczynamy.
Wejście dla służby jest tam.
Omijamy ochronę w pięć minut
- i wpuszczamy cię. - Wiem, to mój plan.
Czekaj, aż po ciebie przyjadę.
Co sądzisz?
Ma piękny uśmiech.
Od dawna się nie uśmiechała.
Zabawne.
Powiedział, że ma ten sam problem.
Mówią, że miłość zwycięża wszystko,
ale to nie takie proste.
Racja.
Nie jest.
Prawda jest taka,
że pragnę być tylko z tobą.
Co innego mówiłeś pół roku temu.
Chciałem dla nas prostego życia.
Ty, ja i Olivia bez zbędnych stresów.
Spontaniczności.
Wszystko szło dobrze, dopóki twój kuzyn nie abdykował.
Wiem, że nie pragniesz królewskiego życia.
Ale to moje życie.
Nie mogę zrezygnować.
Tak naprawdę
nie chcę z niego zrezygnować.
To dla mnie coś więcej niż obowiązek.
Kocham ten kraj.
Kocham tych ludzi.
To moje przeznaczenie.
Taka teraz jestem.
Wiem.
- Nie chcę, byś z tego rezygnowała. - Nie?
Nie.
Będziesz wspaniałą królową.
Chodzi o to…
Nie chcę cię ograniczać.
Nie pleć bzdur.
Potrzebujesz kogoś równego sobie.
Kto zna się na rzeczy.
Kogoś jak Antonio.
Nie jak ja.
Nie rozumiesz?
To nie ma znaczenia.
To ciebie kocham,
nie Tony'ego.
Nie musisz być hrabią, księciem czy królem.
Musisz być…
sobą.
Jesteś pewna?
Serce mi pękło, gdy powiedziałeś, że chcesz tylko przyjaźni.
Ty powiedziałaś to pierwsza.
Posłuchaj…
może bądźmy spontaniczni
i dajmy sobie drugą szansę.
Uwielbiam być spontaniczna.
Panie i panowie,
nasza fundatorka i patronka,
lady Margaret Delacourt.
Pani Donatelli?
- Szukałam pani. - To niezbyt dobra pora.
Ten łotr chce opublikować kłamstwa o lady Margaret i księciu Williamie!
Niezmiernie przepraszam, Wasza Wysokość.
- Ty niezdaro. - To był wypadek.
Bez obaw. To tylko niewielka plamka.
Jeśli udamy się szybko do toalety, wyczyszczę to.
Świetnie! Wracam w trymiga.
- Dobrze. O co tu chodzi? - Ja nic…
- Tędy, Wasza Wysokość. - Jesteś aniołem, Mindy.
Według niektórych.
Nie widziałam Fiony. Jest tutaj?
Niespodzianka!
Teraz moja kolej na zamianę.
- Szybko! - Szybciej nie dam rady.
O matko.
- No dalej. Ostrożnie. - Co robicie?
Dokąd mnie zabieracie?
Margaret Delacourt, to naprawdę ty?
A któż by inny?
Gdzie mój kierowca?
Nie pamiętasz mnie?
Oczywiście, że pamiętam, jesteś…
Shannon Earle!
Teraz już Shannon Earle Carlisle.
Studiowałyśmy na Oksfordzie!
Oksford. Ukochana oksfordzka zieleń.
Raczej błękit.
Jestem daltonistką. Kierowca!
Chodziłyśmy na włoski.
Dolce i Gabbana.
Samochód, natychmiast.
Do pałacu.
Gdzie ja jestem?
- No dobra. - Kurde!
Co to jest?
Mindy, pomóż mi.
Chodź.
Witamy w apartamencie, Wasze Wysokości.
Porwaliście niewłaściwą osobę.
- Będą mnie szukać. - Już dobra.
Mój mąż będzie mnie szukał. Pójdziecie do więzienia.
„Wasze Wysokości”?
Zamknij się, Reggie.
Ja? Wasze Wysokości.
Chodź do mamusi.
Stacy, już jestem.
Kto tam?
To ja, Margaret.
Nigdy nie przeżyłam czegoś piękniejszego.
O rany…
Kevin to najwspanialszy człowiek na świecie.
Miałaś całkowitą rację.
Potrzebowaliśmy tylko trochę czasu.
W życiu nie byłam taka szczęśliwa.
I zawdzięczam to tobie, kochana.
Tobie i Olivii.
Cieszę się, że namówiłaś mnie na zamianę.
Naprawdę…
musiałam cię namówić na zamianę miejsc?
Byłam przerażona, że tym razem się nie uda,
ale najwyraźniej się udało.
Najwyraźniej.
Oby koncert nie sprawił ci kłopotów.
Uwielbiam dobre koncerty.
Wybacz, muszę przebrać się do kolacji.
Nie chcę, by Kevin czekał.
Masz znacznie lepszy akcent.
Kolacja z Kevinem?
Nie martwisz się o Edwarda?
Co to ma z nim wspólnego?
W końcu to twój mąż.
Nie żartuj.
Wiesz, jak cenię naszą przyjaźń,
ale to nie przystoi, byś tu wpadała i mówiła o zdradzie na mężu.
Lepiej już idź.
Koniec gry, Stacy.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
To nie jest śmieszne. Czas wrócić na swoje miejsca.
Nalegam, byś natychmiast wyszła.
Chyba sobie żartujesz.
A może wezwać strażnika, by cię wyrzucił?
To nie będzie konieczne.
Mamy przerąbane!
Dramatyzujesz.
Złapaliśmy niewłaściwą Maggie.
W tym mają darmowe wi-fi i meksykańskie wtorki.
I przystojnych kelnerów!
W więzieniu kelnerów raczej nie będzie,
więc gęby na kłódkę i skupcie się.
Luzuj, Fi-Fi! Nie ma co się tak złościć.
Serio, Reggie?
Myślę, że jest.
I to bardzo.
Jeśli twoja kuzynka tam jest, to kogo mamy w piwnicy?
Sobowtórkę z Belgrawii.
Mówiła, że złapałeś niewłaściwą osobę.
Ja?
- Teraz to moja wina? - Moja nie.
- Nie moja wina! - Twoja.
- Wcale nie! - Tak.
Sama mi kazałaś!
Jakbyś nie powiedział…
Potrzebujemy planu.
Dobra.
Mówiłaś, że to szybka robota.
No i?
Musisz tylko szybciej się uwinąć.
Odpada. Koronacja dopiero jutro.
Przenieś ją na dziś wieczór.
Niby jak, geniuszu?
Pobudka. Jesteś przyszłą królową.
Ty ustalasz reguły.
W sumie racja.
Ale najpierw muszę odwołać kolację.
Kochanie!
- Dobrze, że ci lepiej. - Muszę ci coś wyznać.
Ja pierwszy.
Wybacz, jeśli za bardzo nad tobą krążyłem.
Wiesz, jak helikopter,
który robi kółka i ciągle buczy.
Dlaczego mówisz z innym akcentem?
To mój naturalny akcent. Jestem Margaret.
Nie żartuj.
Dlaczego nikt mi nie wierzy?
- Mówisz poważnie. - Tak.
Najpoważniej w świecie.
- Stacy obiecała, że więcej… - To moja wina.
Potrzebowałam pobyć z Kevinem, a Stacy chciała tylko pomóc.
Nikt miał nie zauważyć.
To dlaczego mi o tym mówisz?
Pojawiły się komplikacje.
Dość spore komplikacje.
Pamiętaj, co ustaliliśmy.
- Dwadzieścia pięć lat… - Uśmiech.
Wszystko dobrze?
Nie.
Nic nie jest dobrze.
Stało się coś strasznego.
Po 25 latach oddanej służby, lady Margaret…
odprawiła mnie.
Mówi, że już mnie nie potrzebuje
i przeniosła koronację na wieczór,
by spędzić święta z sierotami.
Nigdy bym pani nie zwolniła, pani Donatelli.
Z pewnością nie przesuwam też koronacji.
Lady Margaret?
- On wie? - Zgadza się.
- Nie zamieniłyście się? - Nie.
Zapewniam, że kobieta w mym pokoju to nie księżniczka Stacy,
chyba że całkiem postradała zmysły.
Tak dla jasności…
jeśli nie zamieniłyście się na powrót
i to lady Margaret,
a ta lady Margaret z góry nie jest Stacy…
Kto jest na górze i gdzie moja żona?
Ściąć im głowy!
Kto…
- Kto tam? - Kevin.
Proszę.
Wiem, że jestem wcześnie, ale…
- Wrócę później, jeśli… - Zostań, proszę.
Musimy o czymś porozmawiać.
Jasne.
Wszystko gra?
Niestety nie.
Chwile, które dziś spędziliśmy, były magiczne.
Też tak sądzę.
Ale to nie w porządku.
W głębi duszy oboje o tym wiemy.
Potrzebujesz żony,
a twa urocza córeczka matki.
Chcąc nie chcąc, muszę rządzić krajem.
Nie zdołam być żoną i matką, na jaką zasługujecie.
- Nieprawda. - Nie utrudniaj tego.
- Mówiłaś… - Zapomnij o tym.
Byłam wzruszona. Nie myślałam trzeźwo.
To nie w twoim stylu.
Proszę,
będzie lepiej, jeśli zakończymy to teraz.
Ty i Olivia musicie wracać.
Poważnie?
Bo jeśli tak,
nie wrócę…
nigdy więcej.
Żegnaj, Kevin.
Halo?
Czy ktoś mnie słyszy?
Nadal nie rozumiem, co się stało.
Zmieniła zdanie. To wszystko.
Na pewno nie żartowała?
Liv…
Wiem, jak bardzo ci na niej zależy,
ale musimy odpuścić.
I ty i ja.
Ale, tatku…
Chodźmy.
Chodź.
Wsiadaj.
Na lotnisko, proszę.
Tak jest.
Co się stało po koncercie?
Rozstałyśmy się na kilka minut,
a potem wróciła do pałacu limuzyną.
Bez pani?
Powiedziano mi, że już wyszła. Wzięłam więc inne auto.
Czyli coś musiało się stać między koncertem a pani powrotem.
- Napój! - A więc piłaś!
Nie ja, głupcze.
Mężczyzna od kuzynki Fiony… Reggie.
- Wylał drinka na twą suknię. - Suknię Stacy.
Tak, a potem sekretarka Fiony zabrała ją do toalety.
Tak, Frank?
Nie mam pojęcia, sir.
Chyba rozumiem.
Do zamiany doszło w tualecie.
Porwali Stacy, bo myśleli, że to ja.
- Na górze jest twa kuzynka. - Nie zdziwiłabym się.
Poza tym tlenionym kolorem jesteście uderzająco podobne.
Jeśli wspólnicy Fiony porwali Stacy,
dokąd mogli pójść?
Zapewne do dawnego majątku jej ojca.
To niecałą godzinę drogi stąd.
- Tak. Pójdę po samochód. - Ja zajmę się Fioną.
Nie demaskujmy jej, póki mają Stacy.
Racja, zatem pójdę z wami.
Powiadom o tym hrabię Rossiego, niech opóźni koronację.
Tak jest, Wasza Wysokość.
Bingo.
Nie rozumiem, po co ten pośpiech.
Zatem powtórzę jeszcze raz.
Zamierzam spędzić Święta z biednymi sierotkami z St. Matthew's.
A nie z St. Michael's?
Ja sprawuję władzę,
a ty, jako mój lojalny poddany, musisz robić to, co ci każę.
Zgadza się,
gdybyś była lady Margaret.
Ale nią nie jesteś, prawda?
Jak śmiesz podważać moją tożsamość?
Jesteś jej kuzynką.
- Aresztuję cię za zdradę. - Nie sądzę.
- Mam dowody. - Wzywam straż!
Wystarczy spojrzeć na twoją dłoń.
Masz tatuaż na palcu.
Powinnaś była go zasłonić.
Co teraz?
Pewnie chodzi o pieniądze.
Nie jesteś aż tak głupia, by myśleć, że długo pociągniesz tę farsę.
Możemy więc zostać partnerami
albo cię zdemaskuję.
Po co ci tak kasa? Jesteś obrzydliwie bogaty.
Mój najstarszy brat odziedziczył większość.
Ja natomiast zostałem z dużymi potrzebami i małymi dochodami.
A co z Margaret?
Gdy zdobędziesz to, czego chciałaś,
znikniesz bez śladu, więc Margaret niczego się nie dowie.
Dopilnuję, by dziś doszło do koronacji.
Po wszystkim spotkasz się z kanclerzem skarbu
przekażesz hojną darowiznę na rzecz fikcyjnej organizacji,
której jesteś dyrektorem finansowym.
Jak tylko wypiszesz mi czek za moje usługi,
zorganizuję twój dyskretny wyjazd.
Z resztą zrobisz, co zechcesz.
Gdy dojedziemy, musicie być czujni.
Nie wiadomo, co tam zastaniemy.
Dobrze, że ta broń jest zarejestrowana.
- Ręce na kierownicę, Frank! - Dobrze!
Podano do stołu.
Halo?
Wasze Wysokości?
Bawimy się w chowanego?
No pewnie!
Wracaj!
O Boże.
Jest tam kto?
Mindy! Łap ją!
A ty dokąd?
Pomocy! Pomóż mi, Reggie.
Wypuść mnie stąd, Reggie!
- Proszę pana… - Edwardzie!
Stacy? Słyszysz mnie?
Dzięki Bogu.
Wracaj!
Tam są! Biegnij!
- Wezwijcie policję! Frank, za mną! - Zawsze, sir!
Zostaw ją!
Przepraszam. Powinnam była ci powiedzieć.
Najważniejsze, że żyjesz.
Obiecuję, że już nigdy nie braknie mi dla ciebie czasu.
Ja obiecuję, że nie będę krążyć jak helikopter.
Co?
Nieważne.
Margaret…
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale Fiona zmierza do katedry.
Ruszajmy.
To dość nietypowe.
Koronację zaplanowano na Boże Narodzenie.
Ale wówczas będę w St. Michael's.
Obiecałam to sierotkom.
Sądziłem, że są z St. Matthew's.
To podróż po sierocińcach świata.
Może to nietypowa prośba,
ale ani prawo kanoniczne, ani cywilne nie zabrania,
by przyszły władca zdecydował o dacie koronacji.
Znam prawo i stanowi ono,
że podczas koronacji musi być obecny
choć jeden przedstawiciel rządu.
Rozmawiałem z panią premier.
Oto i ona.
Rozumiem.
Musimy się przygotować.
LOTNISKO 15 KM
Chwileczkę, nie mieliśmy tam zjechać?
Tak, ale most został zmyty pół roku temu.
Okropna powódź.
Powódź w czerwcu?
Letnie burze bywają nieprzewidywalne.
Byle samolot nam nie uciekł.
Tego byśmy nie chcieli.
Czy Wasza Wysokość jest gotowa
złożyć świętą przysięgę, by bronić praw i zwyczajów
Suwerennego Narodu Montenaro?
Tak.
Jestem gotowa.
Proszę powtarzać za mną.
Ja, Margaret Katherine Claire Delacourt…
Ja, Margaret Clara Karen…
Margaret Katherine Claire.
Ja, Margaret Katherine Claire…
- Dela… - Delacourt, racja.
Ja, Margaret Katherine Claire Delacourt…
Rozkazuję natychmiast przerwać tę ceremonię.
Dobry Boże.
Są trzy.
Nie, Wasza Eminencjo.
Jest tylko jedna Margaret Delacourt i to ja nią jestem.
Kobieta, którą miałeś koronować, jest uzurpatorką.
Antonio, powiedz im.
Straż, aresztować tę kobitę za zdradę.
Antonio, to ja.
Nie ważcie się!
A pani, to kto?
Jestem księżniczka Stacy Juliette De Novo Wyndham z Belgrawii.
Fiona porwała mnie, myśląc, że jestem Margaret,
ale nie byłam nią, bo zamieniłyśmy się miejscami.
Nie do końca rozumiem.
Wiem, co czujesz, Eminencjo,
ale kobieta, którą masz koronować, jest kuzynką lady Margaret.
To prawda?
To koniec, Fiona.
- Reggie i Mindy są w areszcie. - Wszystko wyznali.
Dobra, to ja,
ale nie chciałam tego robić.
Ten świr Antonio mnie zmusił.
Margaret, ona kłamie.
Byłeś gotów wtrącić mnie do więzienia.
- Wysłuchaj mnie… - Wystarczająco długo cię słuchałam.
Prawie mnie przekonałeś, że nie jestem gotowa rządzić sama.
Tak naprawdę jeszcze nigdy nie byłam na nic tak gotowa.
Kocham Montenaro i kocham ten naród.
Przez ostatnie pół roku
uczyłam się o nich, by jak najlepiej im służyć.
Nie potrafisz rządzić.
Patrz.
Aresztować go i zabrać do lochu.
Super uczucie, co?
Nie wiesz nawet jak.
Jedno malutkie pytanko.
Skoro właściwie cię nie porwałam, czy naprawdę jestem winna?
Tak.
Ale, Maggie Moo, są Święta, a ja jestem twoją kuzi.
Żartujesz? Dopuściłaś się zdrady.
Nie chciałam.
Wiesz, jak było mi ciężko z faktem,
że rodzice mną gardzą.
Nie gardzili tobą.
Zawsze chciałam być tobą.
Tym razem mnie poniosło.
Ale nigdy ci nie dorównam.
Urodziłaś się do bycia królową,
choć do tej pory tego nie wiedziałaś.
Jestem ci winna przeprosiny.
Zachowałam się okropnie. Przepraszam.
Jesteś moją jedyną prawdziwą rodziną.
Tylko na ciebie mogę liczyć.
Biedaczka.
- Błagam. - Co?
Mogłabym poprosić sędziego o złagodzenie wyroku.
Jesteś pewna?
Ale z obowiązkiem wykonywania prac społecznych przez wiele lat.
Proszę wybaczyć, ale będziemy kontynuować koronację?
Zgodnie z planem koronacja odbędzie się jutro.
A teraz wybaczcie, ale muszę zadzwonić do Kevina.
Mieliśmy zjeść kolację.
- Co do Kevina… - Co z nim?
Domyśliłby się, więc go spławiłam.
Nie odbiera.
Pewnie jedzie na lotnisko z tą małą osóbką.
Z córką?
Wspominał jakąś Octavię.
Masz na myśli Olivię?
Tak powiedziałam.
- Sprowadź auto, Frank. - Pędzę, sir.
Reszty nie trzeba.
Głowa do góry.
Wszystko się ułoży.
Gwarantuję.
Dzięki.
Nie, to niemożliwe.
To ostatnie wezwanie pa pokład lotu 201 linii Monten-Air do Chicago.
To nasz. Chodź. Przepraszam.
Zaczekaj tu, Frank.
Pospieszmy się.
Chyba zdążyliśmy.
Kevin!
Chodź.
Nie wyjeżdżaj.
Wszystko ci wyjaśnię.
Wyglądasz jak Stacy, ale brzmisz jak Margaret.
Bo jestem Margaret.
Nie zamieniłyśmy się.
Co to za ciuchy?
Fiona mnie porwała i zajęła miejsce Margaret.
Nie rozumiesz?
Nie Margaret kazała ci odejść, tylko Fiona.
To prawda?
Najprawdziwsza.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
A ja bez ciebie.
W takim razie…
Wyjdziesz za mnie?
O to chciałem zapytać zeszłego lata.
Czy ktoś w końcu powie tak?
- Tak. - Tak.
Może pobierzmy się od razu?
To w tobie kocham.
Zaraz wracamy.
Przepraszam.
Jeśli nie byłby to problem, chcielibyśmy się pobrać.
Tutaj, teraz?
- Nie jesteś… - Margaret Delacourt, przyszła królowa.
To mój narzeczony, Kevin.
Za pięć minut mam samolot.
Z okazji królewskiego ślubu na pewno go wstrzymają.
Wystarczy skrócona wersja.
- Nie chcę ojca wykorzystywać. - Jesteście pewni?
W stu procentach.
Prosimy.
Dobrze.
Idealnie.
Drodzy umiłowani, zebraliśmy się tu…
Pasażerowie lotu 507 linii Monten-air do Londynu,
proszeni są o stawienie się przy bramce 58.
To mój lot.
Przejdźmy do rzeczy.
Przygotowaliście przysięgi?
Chyba damy radę.
Obiecuję, że zawsze będę przy tobie,
by cię kochać i wspierać we wszystkim, co robisz.
Może kiedyś nauczę cię robić gorącą czekoladę.
Kocham cię, Margaret.
Zawsze kochałem i zawsze będę.
Ja ciebie też.
Najdroższy Kevinie, chciałabym móc ofiarować ci cały świat,
ale nie należy on do mnie.
W zamian mogę ofiarować ci
mój świat,
który bez ciebie byłby pusty.
Pewnie nie macie obrączek.
Kupiłem go zeszłego lata.
Jest piękny.
Czy ty, Kevinie, bierzesz sobie Margaret za żonę?
O tak.
Czy ty, Margaret, bierzesz sobie Kevina za męża?
Oczywiście, że tak.
Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela.
To ostatnie wezwanie na pokład lotu 507 linii Monten-air
do Londynu.
Wszyscy pasażerowie powinni natychmiast udać się do bramki 58.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Zmykam!
Możesz pocałować pannę młodą.
Chodź do mnie.
I jest też królową.
KATEDRA NARODOWA W MONTENARO
- Kościelny mówi, że już czas. - Jest prawie gotowa.
Powiem mu.
Wiem, że nasze pierwsze dwa lata były szalone.
Mówiłem, że nie masz za co przepraszać.
To raczej wyjaśnienie niż przeprosiny.
Tak bardzo chciałam być idealną księżniczką
i robić wszystko jak trzeba,
że zapomniałam, co jest ważne.
Co to takiego?
Ty i ja.
A pewnego dnia także nasz mały książę lub księżniczka.
Bardzo bym tego pragnął.
Musimy zaczynać.
Jedną chwilę.
Czy Wasza Wysokość jest gotowa złożyć świętą przysięgę,
by bronić praw i zwyczajów Suwerennego Narodu Montenaro
i chronić go przed nieprzyjaciółmi?
Jestem gotowa.
Powtarzaj za mną.
Ja, Margaret Katherine Claire Delacourt…
…rządzić będę ze współczuciem,
szerząc sprawiedliwość i łaskę dla mych poddanych.
…rządzić będę ze współczuciem,
szerząc sprawiedliwość i łaskę dla mych poddanych.
Wszystko, com obiecała,
wykonam jako orędowniczka
mego umiłowanego kraju i jego ludu.
Zgodnie z obowiązującym prawem
mianuję cię, Margaret Katherine Claire Delacourt,
królową Montenaro.
Niech żyje królowa.
Niech żyje królowa!
Wasza Wysokość.
Napisy: Wioletta Sarapata