Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪- คุณพูดถูก ผมขอโทษ ‪- ใช่ ฉันรู้ว่าฉันพูดถูก
‪- ผมขอโทษ ‪- ฉันรู้ว่าฉันพูดถูก
‪ขับเร็วๆ หน่อยได้ไหม
‪คุณบอกฉันหน่อยได้ไหม
‪ที่รัก ผมก็บอกคุณไปแล้วไง พอเถอะ
‪ไม่ คุณไม่ได้บอกห่าเหวอะไรฉันเลย
‪และสิ่งที่คุณพูดก็โกหกทั้งนั้น
‪ขอโทษนะ สนใจแต่เรื่องของตัวเองไป
‪ที่รัก...
‪อย่างน้อยคุณก็น่าจะโทรหาฉัน
‪พูดว่า "ที่รัก ผมจะมาถึงช้านะ"
‪ช้าอะไร คุณกลับมาทันเวลาที่จะไปพอดี
‪มีซัพพลายเออร์คนใหม่ที่คะยั้นคะยอให้เราลองกิน
‪กุ้งอาร์เจนตินา
‪- ในอาร์เจนตินาไม่มีกุ้งหรอก ‪- มีสิ
‪เขาอยากให้เราลองกินปลาสวายจากเวียดนาม
‪และปลาทูน่าครีบเหลืองด้วย
‪โอเค คุณทิ้งเขาไม่ได้แต่คุณน่าจะโทรหาฉัน
‪ก็ได้
‪- ผมน่าจะบอกคุณ แต่ก็ไม่ได้บอก ‪- ทำไมคุณถึงไม่บอก
‪ผมทำผิดพลาด ผมขอโทษ
‪คุณจ่ายได้ไหม
‪- สี่สิบยูโรครับ ‪- ค่ะ
‪แล้วคุณปิดโทรศัพท์มือถือทำไม
‪ผมก็เปิดมันแล้วนี่ ใช่ไหม
‪ไม่ เดี๋ยว...
‪แล้วคุณปิดมันอีกทำไม
‪ที่รัก โทรศัพท์มือถือมีปุ่มที่ใช้ปิดเปิดมัน
‪มันถึงมีปุ่มนั้นไง คุณปิดแล้วก็เปิดโทรศัพท์ได้
‪อ๋อ เหรอ
‪งั้นตอนนั้นคุณก็เลือกที่จะปิดมัน
‪ที่รัก ผมอยู่ในการประชุมที่น่าเบื่อ ‪กับพวกซัพพลายเออร์น่ะ
‪หวังว่าอย่างน้อยคุณคงเอากับคนที่ไม่มีโรคนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ไม่เอาน่า ที่รัก ถ้าเราจะเริ่มกันแบบนี้
‪ผมไม่ไปมัลดีฟส์ดีกว่า ผมจะไม่ขึ้นเครื่องด้วยซ้ำ
‪ฉันจับเวลานะ
‪ตั้งแต่ตอนที่ฉันรู้ว่ามันปิดจนฉันได้รับข้อความ
‪บอกว่ามันเปิดแล้ว มันตั้ง 33 นาที
‪สามสิบสามนาทีก่อนที่ ‪คุณจะกินอาหารค่ำกับพวกซัพพลายเออร์
‪- ขอร้องละ ที่รัก... ‪- แล้วก็เงียบกริบตั้งสองชั่วโมง
‪- กินอาหารค่ำที่ไหน ในหลุมหลบภัยหรือไง ‪- บอกแล้วไง เราอยู่ที่ร้านมาเอสตราเล
‪- จริงเหรอ ขอดูใบเสร็จหน่อยสิ ‪- จริง
‪ไม่มีใบเสร็จหรอก ‪คุณก็รู้ว่าพวกเขาจ่ายค่าอาหารนั่น
‪ฉันโทรหาคุณด้วย
‪มันดังสองครั้งแล้วคุณก็กดสายทิ้ง
‪- เปล่านะ ‪- แล้วก็เงียบกริบจนตีสาม
‪เปล่านะ ผมไม่ได้กดสายทิ้ง
‪ผมเปิดโทรศัพท์ ‪เพื่อโทรบอกคุณว่าผมจะมาถึงช้า
‪พอผมเปิดมันปุ๊บ
‪ชื่อคุณก็โผล่มาปั๊บ เพราะก็เหมือนเดิม ‪คุณโทรหาผมไม่หยุด
‪แล้วพอเปิดเครื่อง แบตเตอรี่ก็หมด
‪ผมเลยคุยกับคุณไม่ได้
‪- อย่างแรกนะ ฉันไม่ได้โทรหาคุณไม่หยุด ‪- ไม่เหรอ
‪ไม่เลย ฉันอาจจะเป็นห่วง ‪และต้องการอะไรสักอย่าง
‪อย่างที่สอง ‪เราขายปลาในเวียดนามตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ที่รัก ใช่แล้ว เราไม่ได้ขายมัน เราซื้อมัน
‪ปลาสวายทั้งหมดมาจากเวียดนาม
‪เวลาพวกเขาพูดว่าปลาเพิร์ช ‪มันคือปลาสวาย ทุกคนรู้ดี
‪- ฉันไม่รู้ ‪- ก็ได้
‪แล้วพวกคุณทำบ้าอะไรกันจนถึงตีสาม
‪ที่รัก ผมก็บอกคุณแล้วไง
‪- เราทุกคนดื่มกันนิดหน่อย ‪- ที่ไหน
‪ในบาร์โทรมๆ ผมจำชื่อมันไม่ได้
‪คุณจำชื่อมันไม่ได้เหรอ ก็ต้องจำไม่ได้อยู่แล้ว
‪ในเรื่องเล่าของคุณที่มีแค่ช่องว่างสามชั่วโมง
‪- ที่รัก... ‪- ใช่ ที่รัก...
‪ที่รัก!
‪ไม่เอาน่า ที่รัก เราเดินทางกันแบบนี้ไม่ได้นะ
‪เถอะน่า ขอร้องละ
‪ผมจะนอกใจคุณก่อนที่เราจะไปมัลดีฟส์กันงั้นเหรอ
‪มองผมสิ
‪ไปกันเถอะ
‪- แถวห้าค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪ขอโทษค่ะ มันปิดไม่ได้
‪- มีอะไรเหรอ ‪- ฉันปรับพนักพิงขึ้นไม่ได้ ขอโทษค่ะ
‪- คะ ‪- ฉันปรับไม่...
‪มันติดตรงนั้นนิดหน่อย...
‪ขอบคุณครับ
‪จะหลับแล้วเหรอ
‪คุณก็รู้ว่าผมกลัวการนั่งเครื่องบิน ‪ถ้ามองไม่เห็นจะดีกว่า
‪(ใช้ลายนิ้วมือหรือใส่รหัส)
‪แล้วจู่ๆ ก็เงียบกริบ
‪เธอไม่โทรหาฉันอีกเลย หายสาบสูญไปเลย
‪ฉันรู้สึกแย่จริงๆ
‪นายคงไม่เชื่อหรอก แต่ฉันรู้สึกแย่มากๆ
‪ฉันหดหู่ใจนะ พูดจริงๆ
‪ไม่สำคัญหรอกว่าเราแต่งงานมีลูกหรือเปล่า
‪แบบว่า มัน... จีอูเลีย ที่รัก
‪- มีใครเอาไอศกรีมไหม ‪- ครับ ขอบคุณ
‪- ครับ ‪- ฉันเอาด้วย ขอบคุณค่ะ
‪ความจริงก็คือเมื่อถึงจุดหนึ่ง ‪เรารู้สึกเหมือนเราพบความสมดุลแล้ว
‪และก็พูดว่า "ฉันรู้สึกสมดุลแล้ว
‪ฉันไม่เป็นไร ฉันมีชีวิตที่ปกติแล้ว"
‪แล้วจู่ๆ เราก็มี...
‪ไม่รู้สิ ความรู้สึกนั้น...
‪ความต้องการที่แปลกๆ ความรู้สึก... ‪ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี
‪ฉันหมายถึงความรู้สึกนั้น...
‪ความรู้สึกนั้น
‪- รู้สึกอะไร ‪- ความรู้สึกนั้นน่ะ
‪คุณหมายถึง...
‪ถ้าเธออยู่...
‪คุณคงทิ้งจีอูเลียเหรอ
‪ไม่ใช่เลย ลีซา ‪คุณคิดอย่างนั้นได้ยังไง ไม่มีทาง...
‪ล้อเล่นหรือเปล่า ทิ้งจีอูเลียเหรอ ‪ไม่มีทาง ผมรักจีอูเลีย
‪- จีอูเลีย ที่รัก ได้หรือยัง ‪- ค่ะ ได้แล้วค่ะ
‪ผมรักเธอเหมือนที่ผมรักเวอร์จีนา จำได้ไหม
‪ปัญหาก็คือพวกเธออยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่
‪แต่ก็ถือว่าโชคดี ‪ไม่งั้นคงมีแต่พวกเธอกองพะเนินเทินทึก
‪- นายได้ข่าวมาร์เชลโลบ้างไหม ‪- ใครนะ
‪- มาร์เชลโล ญาติของการ์โลน่ะ ‪- ให้เขาพูด
‪- เขาพูดแล้ว ‪- พูดให้จบ
‪ความจริงก็คือ...
‪"ถ้าผู้ชายทรยศคนที่เขารัก...
‪- เขาทรยศเธอแค่ห้านาทีเท่านั้น" ‪- เพลงนั้นอีกแล้ว
‪เขาพูดถึงเพลงของฆูลิโอ อิเกลเซียส
‪คุณทำอย่างนั้นได้ยังไง ‪คุณทำเหมือนนี่มันเป็นเรื่องธรรมดาได้ยังไง
‪หมายความว่าไง
‪เมียคุณอยู่ตรงนั้น แต่คุณพูดถึงมันแบบหน้าตาเฉย
‪ลีซา คุณกำลังด่าผมอยู่เหรอ
‪ผมรู้จักคุณมา 15 ปี ผมคุยแบบเปิดอกนะ
‪เงียบซะ
‪คุณแต่งงานมีลูกหรือเปล่า ‪คุณซื่อสัตย์เหมือนคนอื่นๆ ไม่ได้เหรอ
‪ดูเขาสิ
‪ขำอะไรนักหนา คุณหัวเราะทำไมกัน
‪ผมหัวเราะที่เขาทำหน้าแบบนั้น
‪คุณรู้จักสามีภรรยาคู่ไหน
‪ที่หลังจากแต่งงานกันได้สิบปีแล้วไม่นอกใจกัน
‪รู้จักสิ คู่เรานี่ไง
‪ใช่ แน่นอนอยู่แล้ว
‪ขอโทษนะ ผมตั้งใจจะพูดว่านอกจากคุณน่ะ
‪- มาแล้ว ‪- ยกเว้นคุณ แน่นอน
‪เอ้านี่
‪- ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า ‪- เปล่าจ้ะ ที่รัก ไม่เลยจ้ะ
‪ไม่ได้พลาดอะไรเลย ผมแค่คุยเรื่องในอดีต
‪- โอเค ‪- เรื่องแฟนเก่าของเธอน่ะ
‪ฟังนะ นีโกลาพูดถูก
‪อาจไม่มีสักคู่เลยก็ได้ที่ซื่อสัตย์ต่อกันนานสิบปี
‪- ไม่มี ‪- สิบปีเหรอ
‪สิบปีเป็นเวลาที่นานมาก
‪ใช่
‪ฟังนะ ถ้ามีอะไรที่มันเกิดขึ้นไปแล้ว ‪ฉันคงไม่โกรธ
‪โกรธเรื่องอะไร อะไร
‪ถ้าคุณบอกฉันว่าคุณนอกใจฉัน ฉันคงไม่โกรธ
‪- คุณพูดถึงเรื่องอะไร ‪- มองฉันสิ มาอูโร
‪- ไม่ ลีซา อย่าเรียกชื่อผม ‪- มองฉันสิ
‪- ดูเหมือนฉันโกรธหรือเปล่า ‪- อะไรนะ
‪- ดูเหมือนฉันโกรธไหม ‪- ไม่
‪แต่ฉันจะขอร้องคุณอย่างเดียว
‪สัญญาสิ... ว่าคุณจะไม่มีวันพูดถึงฉัน ‪ให้เพื่อนคุณฟังอย่างที่นีโกลาพูด
‪คุณพูดอะไรของคุณ ‪เอากุญแจมาให้ผม ไปกันเถอะ
‪- สิ่งที่คุณทำไปแล้วก็ไม่เป็นไร ‪- ผมทำอะไร คุณบ้าหรือเปล่า
‪- คุณบอกฉันสิ ‪- เปล่า ผมไม่ได้ทำอะไร
‪- ดูคุณสิ ‪- ทำไม
‪คุณใจเย็นลงกว่าเมื่อสิบปีก่อน
‪เพื่อนๆ ผู้หญิงของฉันคิดว่าคุณหล่อ
‪ฉันไม่สนใจเลยจริงๆ
‪ถ้าคุณเอาจู๋ไปจิ้มที่อื่นบ้างเป็นครั้งคราว
‪จู๋เหรอ
‪- คุณพูดบ้าอะไร เอากุญแจมา ‪- ฉันแค่อยากรู้ ก็แค่นั้น
‪ลีซา ทำไมไม่หยุดพูดสักที
‪- เอากุญแจมา ‪- เราจะกลับบ้านกันหรือเปล่า
‪ก็ได้ กลับบ้านกัน ‪แล้วผมจะบอกคุณทุกอย่าง เอามา
‪แต่คุณจะบอกความจริงฉัน
‪- สวัสดี ไง... ‪- สวัสดีค่ะ
‪- เขาเป็นเด็กดีหรือเปล่า ‪- ค่ะ เขาหลับแล้ว
‪- โอเค ขอบคุณนะ จ่ายเธอหน่อยได้ไหม ที่รัก ‪- ได้
‪- ขอบคุณนะ อลิเช ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- บาย ราตรีสวัสดิ์ ‪- บาย สวัสดีค่ะ
‪- อะไรน่ะ ‪- ดื่มหน่อยไหม
‪ไปนอนกันเถอะ เร็วเข้า มันดึกแล้ว
‪เถอะน่า...
‪- ให้ตายสิ ‪- ฉันฟังอยู่นะ
‪ลีซา ผมว่าคุยเกี่ยวกับมันตอนนี้คงไม่เหมาะ
‪ไปนอนกันเถอะ พรุ่งนี้ผมจะหยุดครึ่งวัน
‪ผมจะทำงานตอนเช้าแล้วลาหยุดตอนบ่าย
‪- ผมจะกลับบ้านแล้วเราค่อยคุยกัน ‪- ไม่ค่ะ
‪เวรกรรม
‪ก็ได้
‪สุดสัปดาห์ที่คุณพักที่ตาร์กวีเนีย ‪เพราะวิตโตรีโอเป็นหัด
‪ไม่ได้เป็นหัด เป็นคางทูมต่างหาก
‪- เป็นคางทูมเหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪- แล้วไง ‪- โอเค
‪ตอนนี้คุณรู้แล้ว
‪ฉันรู้อะไร ขอโทษนะ
‪- ทุกอย่าง ‪- ทุกอย่างอะไร
‪- คุณล้อเล่นหรือเปล่า ‪- ทำไมล่ะ
‪ก็เพราะฉันอยากรู้มากกว่านี้ ‪ฉันอยากรู้รายละเอียด
‪ฉันอยากรู้ว่ามันเกิดขึ้นที่ไหน... กับใคร
‪ว่าไง
‪คุณเจอเธอที่ไหน
‪ผมก็ไม่รู้ ในบาร์น่ะ ผมเมาด้วย...
‪แล้วเราทุกคนก็กลับบ้านไปดื่มเหล้าก่อนนอน
‪แล้วคนคนนี้ก็อยู่ในบ้าน เธออาจแอบขึ้นรถมา
‪ผมไม่ได้เดินดูทั่วบ้านและก็มองหาเธอ
‪- เธออยู่ที่นี่แล้ว ‪- สวยไหม
‪- อะไรนะ ‪- สวยไหม
‪เอาเป็นว่า ผมก็บอกไม่ได้เพราะผม...
‪จำเธอไม่ค่อยได้จริงๆ
‪ฉันอยากรู้ชื่อ
‪ผมไม่รู้จักชื่อเธอ ‪ไม่ ถึงผมรู้ชื่อก็คงไม่จำมันหรอก
‪- บอกชื่อมา ‪- อะไร...
‪โรแบร์ตา คิดว่านะ น่าจะโรแบร์ตา
‪โรแบร์ตาอะไร
‪โรแบร์ตา ฟับบรี ฟับบรี โรแบร์ตา
‪โรแบร์ตา ฟับบริส
‪- คุณเจอเธออีกหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪ได้ข่าวจากเธอบ้างไหม
‪ทำไมไม่เจอกันอีกล่ะถ้าเธอดึงดูดใจนัก
‪ใช่ ก็ได้ ใช่ เราเจอกัน ลีซา
‪- เราเจอกัน ‪- กี่ครั้ง
‪ครั้งเดียว สี่ครั้ง
‪สิบหกครั้ง หกเดือน หนึ่งปี
‪- ก็หลายครั้งอยู่ ‪- หลายครั้ง... กี่ครั้งล่ะ
‪หลายครั้งพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นชู้
‪ตอนนี้มันกลายเป็นชู้แล้วเหรอ
‪จริงเหรอ
‪คุณเป็นคนจบมันเหรอ
‪และก็พูดว่า "จบกันแค่นี้เถอะ พอแล้ว"
‪คุณคือคนที่เบื่อเหรอ
‪เธอไม่รู้สึกแย่เหรอ
‪เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับมันด้วย ‪ทำไมคุณถึงได้สนใจนักล่ะ
‪- ก็ผู้หญิงแบบนั้น... ‪- แบบนั้นอะไร
‪คุณรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร โรแบร์ตา ฟับบริส
‪ไม่มีตัว "ส" แค่ฟับบรี
‪บาร์และฉันก็เห็นเธอเต้นไปยิ้มไป
‪ไม่
‪ฉันชอบเธอนะ ใครแนะนำให้คุณรู้จัก
‪- ไม่มีใคร ‪- ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว
‪-ไม่มีใครหมายถึงไม่มีอะไร ‪- ไม่ มันหมายถึงไม่มีใคร
‪เธอทำอะไร เดินมาตอนกลางคืน
‪เคาะประตู เหมือนมันหนาวเกินไปเหรอ
‪ผมก็ไม่รู้... เธอต้องออกจากบาร์ ‪แล้วตามกลุ่มเรามาแน่ๆ
‪เหมือนที่สัตว์ทำ... ‪อาจทำอะไรที่เหมือนชนเผ่า ตามกลิ่นมั้ง
‪- ผมจะไปรู้ได้ยังไง ‪- มีใครอยู่ในกลุ่มบ้าง
‪มีเพื่อนคุณไหม มีเพื่อนฉันไหม
‪ผมระมัดระวังมาก เข้าใจไหม ไม่มีใครเห็นเรา
‪- ระมัดระวังยังไง บอกฉันหน่อย มานี่สิ ‪- คุณจะไปไหน
‪มาสิ
‪ที่ว่าระมัดระวัง คุณหมายถึง... ‪เพื่อนเราอยู่บนโซฟานี่เหรอ
‪และคุณก็นั่งตรงนี้ต่อหน้าพวกเขา
‪เอาเธอต่อหน้าพวกเขาเหรอ
‪ใครอยู่ที่นั่น
‪- บอกมา ‪- ทำไม เอาโทรศัพท์ของผมมา เอามา
‪ถ้าคุณไม่บอก ฉันจะโทรหาเพื่อนคุณทุกคน
‪แล้วยังไง คุณโกรธพวกเขา ‪เพราะการเอากันครั้งเดียวเหรอ
‪เอาโทรศัพท์ผมมา
‪เอาโทรศัพท์ของผมมา คุณกำลังโกรธนะ ลีซา
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪- คุณทำอะไร คุณเอาอะไรไปทิ้ง ‪- ฉันกำลังทำความสะอาด
‪ไม่นะ!
‪คุณเอาเธอตรงนี้ ใช่ไหม ‪คุณเอาเธอบนโซฟานี่ ใช่ไหม
‪ตรงนี้ใช่ไหมที่คุณเอาเธอ บอกมา
‪- พูดเบาๆ ได้ไหม ลูกนอนอยู่ ‪- บอกมา
‪แล้วคุณมีปัญหาอะไร
‪ที่ผมเอาเธอตรงนี้ต่อหน้าทุกคน
‪ถ้าเป็นในโรงแรม ‪หรือในรถเอาหนังสือพิมพ์ปิดหน้าต่างไว้
‪- คงไม่เป็นไรงั้นเหรอ ‪- ใช่ มันต่างกัน
‪มันต่างกันเหรอ
‪ผมอยู่กับผู้หญิงที่ทำให้ผมสบายใจได้
‪เพราะตอนนั้นเราร่วมรักกันเดือนละครั้ง
‪ฉันหวังว่ามันจะเดือนละครั้ง
‪มันเป็นความผิดของผมเหรอ
‪คุณว่าฉันผิดเหรอ ‪คุณจะบอกว่ามันเป็นความผิดของฉันเหรอ
‪คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมโหยหาแต่การเอากัน
‪หรือเป็นเพราะตั้งแต่วิตโตรีโอเกิด ‪เราก็ไม่ได้เป็นผัวเมียกันแล้ว
‪เราไม่เคยเป็นผัวเมียกันอีกเลย
‪คุณอยากรู้ความจริงไหม ลีซา ‪ลีซา อยากรู้ไหม
‪อยากรู้ไหมว่าทำไมผมถึงทำมัน ‪มีเหตุผลสองอย่าง
‪คุณอยากรู้ทั้งสองอย่างเลยไหม
‪อย่างแรก
‪ผมชอบจิ๋ม
‪ผมจะทำยังไงได้ล่ะ
‪ผมเป็นผู้ชาย มันเป็นสิ่งที่สืบต่อมาจากบรรพบุรุษ
‪ก็อย่างที่เขาว่ากัน ‪"ผู้ชายคือนักล่า ผู้หญิงคือผู้เก็บของป่า"
‪ผู้ชายล่าสัตว์นำอาหารมา ‪ผู้หญิงเก็บของป่าและทำอาหาร
‪ผู้ชายเป็นแบบนั้น พวกเขาต้องหว่านเมล็ดพันธุ์
‪เราคือทหารที่ถูกใช้ทำสงคราม มันเป็นอย่างนั้น
‪คุณมันไอ้เศษสวะ มาอูโร
‪นั่นคือเหตุผลที่สอง
‪ผมเป็นไอ้เศษสวะ
‪และคุณก็ไม่เคยรู้ ไม่เคยเลย
‪เธอมีอะไรพิเศษนักหนา
‪ไม่มีเลย
‪ไม่มีเลย พูดง่ายๆ เธอไม่ใช่คุณ
‪แค่นั้นแหละ
‪- ฉันไปละ ‪- ไปไหน
‪- ฉันจะเอาเขาไปด้วย ‪- อะไรนะ
‪แย่แล้ว ลีซา... ผมรู้สึกไม่สบาย
‪มันกำเริบอีกแล้ว
‪มันรู้สึกหนักๆ ตรงนี้
‪พระเจ้าช่วย
‪- พระเจ้าช่วย ‪- ไม่
‪ฉันต่างหากที่รู้สึกไม่สบาย
‪ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว แต่เมื่อกี้มันแย่มากเลย จับดูสิ
‪ปล่อยแขนฉัน ขอร้อง
‪คุยกันสักสองนาทีได้ไหม ขอร้องละ
‪เราจะทิ้งชีวิตแต่งงานสิบปีไม่ได้นะ ‪เราคุยกันแค่สองนาทีก็ได้
‪- แค่สองนาที ‪- เร็วๆ เลย
‪เราดื่มชาสมุนไพรให้อารมณ์เย็นๆ กันดีไหม
‪ไม่ดื่ม
‪ไม่รู้สิ ลีซา ผมไม่รู้...
‪ผมรู้สึกว่าฉลาด ผมอยากอวด...
‪อะไรนะ
‪ผมอยากอวดใครนะ และก็อวดอะไร
‪เพราะผมรู้สึกอย่างนั้น ‪ผมรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชายหัวล้านพุงพลุ้ย
‪ผมรู้สึกมีแต่ความกังวลใจ ลีซา
‪- เรามีความกังวลใจกันทุกคน ‪- ใช่ แต่ผมมีปัญหาที่แท้จริง
‪ผมลากสังขารไปทำงานทุกวัน
‪ผมไม่พูดถึงมันเพราะผมไม่อยากให้คุณรับรู้ ‪และอยู่อย่างมีความสุข
‪แต่ก็อย่างที่คุณเห็น สิ่งต่างๆ มันเกิดขึ้นอยู่ดี
‪แล้วก็นิวยอร์ก... นั่นทำผมแย่หนัก
‪การที่พาคุณไปนิวยอร์กไม่ได้
‪มันคือฟางเส้นสุดท้ายจริงๆ
‪- มันเกี่ยวอะไรกันด้วย ‪- หมายความว่าไง
‪มันคือความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุณ ‪เราเตรียมการและวางแผนมัน
‪แล้วผมก็ทำไม่ได้
‪มันทำให้ผมรู้สึกไร้ประโยชน์สุดๆ
‪กับวิตโตรีโอก็เหมือนกัน ผมรู้สึกกลัว ‪ผมพูดกับตัวเองว่า
‪"ฉันเป็นพ่อแบบไหนกันนี่"
‪ผมเลยไม่แน่ใจทักษะของผมในการเป็นพ่อคน
‪มันยุ่งเหยิงมาก ลีซา
‪ผมถึงได้...
‪คุณเลยตัดสินใจเอาผู้หญิงร่าน
‪ไม่ได้อยู่ที่ผมเอาผู้หญิงร่าน
‪มันอยู่ที่ผมรู้สึกปลื้มกับการเอาอกเอาใจ
‪การนวดวันละสามครั้งนั่นทำให้ผมรู้สึกดี
‪ลีซา ผมมีบางอย่างที่แย่มากจะบอกคุณ
‪ยังมีอีกเหรอ
‪ผมชอบการที่มีคนชอบผม
‪ผมว่านี่มันดีสำหรับเรา
‪ผมรักคุณนะ ลีซา รักจริงๆ ผมรักคุณจริงๆ
‪คุณไม่คิดเหรอว่า ‪เราเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราได้
‪และเราเข้มแข็งพอที่จะคลี่คลาย
‪เรื่องยุ่งๆ ของการหลงตัวเองนี่ได้
‪ฉันไม่มีสิทธิ์โกรธคุณ
‪ฉันตัดสินคุณไม่ได้
‪รู้ไหมว่าทำไม
‪ไม่รู้ ทำไมเหรอ
‪เพราะฉันก็ทำอย่างนั้นเหมือนกัน
‪เพราะคุณคิดอย่างนั้นเหมือนกันเหรอ
‪เปล่า ฉันทำอย่างนั้นเหมือนกัน
‪คุณทำอย่างนั้นเหมือนกัน
‪หมายความว่าไง คุณทำอย่างนั้นเหมือนกัน
‪ไปกันเถอะ ที่รัก
‪หมายความว่าไง "ฉันทำอย่างนั้นเหมือนกัน"
‪โธ่ ลีซา แต่...
‪โธ่ ลีซา!
‪ทำกับใคร
‪ช่างเถอะ มันคงไม่ใช่ความคิดที่ดี
‪- มันเป็นความคิดของคุณหรือเปล่า ‪- ฉันแค่ต้องบอกคุณน่ะ
‪มันผิด แต่อย่างน้อยเราก็หายกัน
‪หายกันบ้าบออะไร หายกันยังไง มันต่างกันนะ
‪- ว่ามา ‪- อะไร
‪- ผมรอฟังอยู่ ผมพร้อมที่จะฟัง ‪- คุณก็พูดมันหมดแล้วนี่
‪ฉันทำอะไรโง่ๆ หรือเปล่า ทำ ‪เพราะเหตุผลเดียวกันกับคุณ
‪- นอนกันเถอะ ‪- มันเป็นเหตุผลเดียวกันกับผมไม่ได้
‪ไม่ได้เหรอ ทำไมจะไม่ได้
‪มันต่างกันเพราะผมเป็นผู้ชาย แต่คุณเป็นผู้หญิง ‪ผมล่า ส่วนคุณ...
‪เราพูดกันว่าไงนะ คุณเก็บ
‪- งั้นเหรอ ‪- ผมให้ คุณรับ ใช่
‪เพราะเวลาผู้หญิงเอา
‪มีบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าเสมอ ‪เพราะคุณโรแมนติก คุณ...
‪คุณรับ เราให้... แม้แต่การกระทำก็ต่างกัน
‪คุณคิดอย่างนั้นเหรอ มีการเหมารวมอะไรอีกไหม
‪มันไม่ใช่การเหมารวม มันคือกฎ ‪มันเป็นของมันอย่างนั้น
‪แต่หุบปากไปเลย ลีซา
‪ไปตายซะ!
‪หุบปากไปเลย ผมรู้จักคุณดี ‪คุณหลงรัก มองผมสิ
‪คุณไม่ใช่ผู้หญิงสำส่อน
‪ไม่ คุณมีความคิดเกินกว่าจะทำอย่างนั้น ‪คุณหลงรักไอ้งั่งนั่น
‪โธ่... ไม่อยากจะเชื่อ
‪คุณเผยออกมาแล้ว ใช่ไหม
‪คุณเผยออกมาแล้ว ไม่อยากเชื่อเลย
‪คุณรู้ไหมว่าเมื่อสามนาทีก่อน
‪ผมร้องไห้ แทบจะคุกเข่า คุณเห็นไหม
‪- คุณควรจะทำอย่างนั้น ‪- ลีซา คุณมันนังร่าน
‪คุณมันไอ้เศษสวะ มาอูโร
‪ผมขอโทษ ลีซา
‪ผมไม่ควรว่าคุณเป็นนังร่าน ‪ผมขอโทษ คุณเป็นผู้หญิงที่เยี่ยมมาก
‪- ยังอยู่อีกเหรอ ‪- ผมขอโทษจริงๆ
‪เขาเป็นใคร
‪- มันไม่สำคัญหรอก... ‪- สำคัญสิ
‪อย่างน้อยก็บอกผมอย่างหนึ่ง ลีซา ขอร้องละ
‪บอกผมสิว่าของเขาไม่ใหญ่กว่าของผม บอกสิ
‪บอกผมสิว่าเอากับผมดีกว่า มันดีกว่าเสมอ
‪ได้โปรดเถอะ
‪นี่สำคัญสำหรับเรานะ มันสำคัญมาก
‪บอกผมหน่อยได้ไหม พูดแบบนิ่มนวล
‪ใช้คำพูดที่น่าฟังหน่อยก็ได้
‪ก่อนหน้านี้คุณพูดว่าอะไร ‪คุณพูดไม่ใช่เหรอว่าให้ลืมทุกอย่างซะ
‪นั่นเป็นคำพูดของใคร ไม่ใช่ของผม
‪ตอบผมหน่อยได้ไหม ขอร้อง ‪ของเขาใหญ่กว่าของผมหรือเปล่า
‪มันแบบว่า... มันสำคัญที่ผมต้องรู้น่ะ
‪ทำไมคุณถึงไม่ตอบล่ะ ‪เพราะมันเป็นอย่างนั้นใช่ไหม
‪มาอูโร หยุดพล่ามเถอะ
‪น่าเศร้าจริงๆ
‪คุณบอกผมทำไม
‪- แม่ครับ ‪- ลูกแม่
‪วิตโตรีโอ กลับไปนอนซะลูก ‪แม่กับพ่อคุยกันอยู่ ไปสิ
‪คุณยังคบกันอยู่หรือเปล่า
‪- บาย ผมไปละนะ ‪- บายค่ะ ที่รัก
‪บาย ลูกพ่อ
‪- จะกลับมากินมื้อเที่ยงไหม ‪- ไม่มา เจอกันคืนนี้เลย
‪อย่าลืมพาวิตโตรีโอไปหาหมอฟันนะ
‪ได้
‪- เอารูปนี้มาจากไหน ‪- อ๋อ รูปนั้น...
‪พ่อฉันอยากให้เอามันใส่กรอบไว้
‪มันสวยดี
‪บาย ลูกรัก
‪เจอกันครับ พ่อ
‪ดื่มน้ำผลไม้ซะลูก
‪รีโซมา กรุ๊ป...
‪วางแผนเป้าหมายสำหรับสามเดือนแรก
‪ให้มียอดขายเพิ่มขึ้น 9,4 ล้าน
‪และเป็นเพราะพนักงานขายอย่างฟาวีนี
‪พนักงานขายชั้นนำตัวจริง
‪ผู้ได้รับรางวัลการเพิ่มผลผลิต
‪แน่นอนว่าคุณหา ‪ปุ๋ยอินทรีย์ในโตรเจนที่พิเศษเฉพาะได้
‪แต่ราคาที่สูงมากของมัน ‪ทำให้นำมาใช้ประโยชน์ไม่ได้
‪สิ่งนี้เป็นไปได้
‪เพราะรีโซมา กรุ๊ป ‪ซึ่งผมขอขอบคุณความเอาใจใส่ของพวกเขา
‪ในช่วงสองวันมานี้
‪ผมขออวยพรให้คุณมีปีที่ผลผลิตดี และ...
‪เป็นปีที่อุดมสมบูรณ์
‪ขอโทษครับ มีบุหรี่สักมวนไหมครับ
‪ขอโทษนะ ผมเหลือแค่สี่มวน
‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ‪- สายัณห์สวัสดิ์ค่ะ
‪อ๋อ ใช่ จริงสิ สายัณห์สวัสดิ์ ตอนนี้มันหนึ่งทุ่ม
‪- ยูเลีย ‪- ฆููเลีย
‪ฆูเลีย เป็นคนสเปนเหรอครับ
‪- บาสก์ค่ะ ‪- อ๋อ โอเค
‪คุณมาทำอะไรในอิตาลีครับ
‪ฝึกงานผ่านโรงเรียนการโรงแรมของฉันค่ะ
‪เยี่ยมเลย สวยมากนะครับ ‪แคว้นบาสก์ที่มีชื่อเสียง
‪คุณรู้จักมันเหรอคะ
‪ก็นิดหน่อยน่ะครับ
‪ฟังนะ ฆููเลีย...
‪คุณมีบุหรี่ไหมครับ
‪ไม่มีค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ที่นี่เราไม่ขายบุหรี่
‪โอเค
‪ฆูเลีย อยู่ไกลบ้านขนาดนี้เป็นยังไงบ้าง
‪มันไม่น่าเศร้าใจเหรอ ‪ไม่คิดถึงเพื่อนๆ ของคุณเหรอ
‪- หรือแฟนของคุณ ‪- ฉันไม่มีแฟนหรอกค่ะ
‪คุณไม่มีแฟน โอเคเลย
‪ใช่ ฉกฉวยวันเวลานี้ไว้
‪- ก็ดีนะที่ได้มีประสบการณ์... ได้ครับ ‪- สักครู่ค่ะ
‪โรงแรมกรีนปาร์ค ฆูเลียพูดสายค่ะ
‪สักครู่นะคะ ฉันจะเช็กให้ค่ะ
‪(โรงแรมกรีนปาร์ค ปัมฟิลี)
‪สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้าง
‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- อ้อ สวัสดีครับ
‪ขอโทษนะครับ
‪ผู้หญิงที่อยู่ที่นี่ก่อนหน้านี้ไปแล้ว...
‪ไปแล้วครับ
‪- เพราะคุณอยู่กะ... ‪- ผมอยู่กะกลางคืน...
‪งั้นเธอก็...
‪เธออยู่กะกลางวัน
‪- เข้าใจไหมครับ ‪- เข้าใจ
‪- ขอบคุณครับ คุณกรุณามากเลย ‪- ยินดีครับ
‪ผมเอานี่ไปนะ เพราะผมไม่...
‪พูดตามตรงนะ
‪ที่นี่ไม่มีสาวสวยๆ เลย ว่าไหม
‪คุณพูดถูก
‪แต่ผมจีบพนักงานต้อนรับอยู่
‪เหรอ
‪ผมก็ไม่อยากเป็นคนบอกข่าวร้ายหรอกนะ
‪แต่ผมว่าฟาวีนีจีบเธอก่อนคุณ
‪- ใครนะ ‪- ฟาวีนี พนักงานขายยอดเยี่ยมแห่งปี
‪เขาได้รับรางวัลการเพิ่มผลผลิตด้วย
‪เรารู้ว่าทำไมเขาถึงได้รับมัน
‪ไม่ใช่
‪เขาได้รับมันเพราะเขาเป็นพนักงานขาย ‪ที่ยอดเยี่ยม ดีกว่าคุณ นั่นที่แน่ๆ
‪อาจจะดีกว่าผมด้วยซ้ำ ‪ถึงผมจะไม่อยากยอมรับมันก็เถอะ
‪คริสตีนา ขอโทษนะ
‪คุณตักได้แค่อย่างละสี่ชิ้น มันบอกไว้ในเมนู
‪ค่ะ แล้วไงคะ
‪คุณตักมาหกชิ้น
‪ได้ค่ะ... เรียบร้อย
‪- เหลือสี่ชิ้นแล้ว พอใจหรือยังคะ ‪- โอเค
‪ผู้บริหารจะต้องดีใจแน่
‪ลูกๆ ยังไม่นอนเหรอ
‪(ฮอตคลับ)
‪ไปนอนได้แล้วลูก มันดึกแล้ว
‪จ้ะ พ่อก็รักลูกนะ
‪(ข้อผิดพลาด: รหัสไม่ถูกต้อง ‪ใส่รหัส เมนู)
‪ครับ มันก็โอเคนะ แต่...
‪ผมดีใจที่ได้กลับห้องสักที ที่รัก
‪ไม่ ผมกำลังเขียน...
‪รายงานการประชุมปีนี้เหมือนเดิม
‪ที่รัก นอนเถอะ ผมเหนื่อยมากเลย
‪บาย เช่นกันจ้ะ
‪ครับ สวัสดีครับ
‪ผมพยายามเข้าดูช่องรายการพิเศษ
‪อ้อ... เหรอครับ...
‪ผมให้หมายเลขบัตรเครดิตของผมได้
‪และก็จ่ายเพิ่มได้ครับ
‪ไม่ได้เหรอ
‪ผมคิดว่ามันได้ซะอีก ไม่ได้เหรอ
‪ครับ ผมเข้าใจ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪(รูดี้ ปาร์ตี้ในห้อง 319)
‪สวัสดี วอดก้าขวดเล็ก
‪เขามาแล้ว
‪เธอจริงจังมากไป...
‪ไม่นะ น้องสาว
‪บนนั้นเขียนไว้ว่าอะไร
‪นั่นมุกเก่า ผมรู้แล้ว มุกเกี่ยวกับแม่ชี
‪ไง
‪คุณมีจังหวะอยู่ในหัวใจเหมือนกันนี่
‪มีผู้ชายคนหนึ่ง ที่ตาย...
‪เขามีงานดีๆ ทำ เป็นงานที่ดีมาก
‪เป็นอาชีพที่เยี่ยมมาก... และก็...
‪เขาตายโดยไม่มีเหตุผล แล้วก็...
‪เขาตายแล้วก็ลอยไปสู่สวรรค์ ใช่ไหม
‪เขาขึ้นสวรรค์ และก็...
‪สวรรค์ก็เหมือนที่เราจินตนาการกัน ใช่ไหม
‪มันเป็นสีขาว มีนางฟ้าที่มีปีก...
‪เขาขึ้นสวรรค์ แล้วก็พูดว่า...
‪ให้ตายสิ พูดว่าไงนะ
‪อ๋อ ใช่แล้ว ใช่!
‪เขาพูดว่า "ไม่! ผมอยากคุยกับนักบุญเปโตร
‪ผมอยากรู้ว่าทำไมผมถึงตาย"
‪แล้วนักบุญเปโตรก็มาและพูดว่า ‪"เอาละ สหาย ใจเย็นไว้
‪คุณจะมาสร้างปัญหาที่นี่ไม่ได้"
‪นักบุญเปโตรพูดอย่างนั้น ‪และก็พูดว่า "อะไรกันวะ"
‪ไม่ เขาไม่ได้พูดว่า "อะไรกันวะ" ‪แต่... เดี๋ยว
‪ตอนจบมันฮามากนะ เชื่อผมสิ
‪เขาพูดว่า "นี่ ใจเย็นๆ"
‪- เขาก็พูดว่า "ทำไมผมถึงตาย" ‪- ขอโทษค่ะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไล่คุณออกไป ‪แต่ฉันเหนื่อยมากน่ะ
‪ผมแค่เล่า... โอเค
‪บาย ขอบคุณนะ
‪- เล่าเกือบจบแล้วละ มันตลกนะ ‪- บาย
‪ไงครับ สวัสดี
‪- หลับแล้วเหรอ ผมปลุกคุณหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪- ไม่เป็นไรค่ะ ‪- ใครน่ะ
‪ไม่มีใคร โลเรนโซน่ะค่ะ
‪ถามเขาหน่อยว่ามีบุหรี่ไหม ไง ลอลโล
‪- ไง ‪- คุณมีบุหรี่ไหม
‪- ผมเหลือแค่สามมวน ‪- แค่นั้นก็พอค่ะ
‪บาย
‪ครับ สวัสดีครับ ขอโทษนะ
‪ผมอยากทราบหมายเลขห้องคุณโลรุสโซ คริสตีนา
‪ครับ
‪ไงครับ ผมมาปลุกคุณหรือเปล่า
‪- ฉันกำลังจะนอนน่ะค่ะ ‪- จิ๋มคุณเป็นยังไงบ้าง
‪ผมหมายถึงห้องคุณน่ะ ‪มันเป็นยังไงบ้าง วิวสวยไหม
‪มันหันหน้าไปทางลานจอดรถน่ะ ก็เลย...
‪ดีเลย คุณจะได้คอยดูรถของคุณ
‪เรานั่งรถบัสกันมา คุณก็นั่งมาเหมือนกัน
‪ดื่มกันหน่อยไหม
‪ไม่ค่ะ ขอบคุณ
‪เถอะน่า คุณปฏิเสธโปรเซกโกเย็นๆ ไม่ได้หรอก
‪ขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้นะ ตอนที่เราดื่มกันน่ะ
‪ผมเบื่อนิดหน่อยน่ะ
‪ตอนนี้ผมเบื่อกว่าเดิมอีก
‪ไม่เอาน่า ผมพูดเล่นน่ะ
‪คุณทำงานอยู่บริษัทนี้มานานแล้วเหรอ
‪ฉันเริ่มงานปี 1996 ‪วันที่ 23 ตุลาคมนี้ก็จะ 16 ปีแล้วค่ะ
‪- ฉันอายุ 52 แล้ว ก็เลย... ‪- อ๋อ จริงเหรอ
‪ผมไม่คิดนะว่าคุณอายุ 50 ‪คือคุณดูไม่เหมือนคนอายุ 50 น่ะ
‪- คุณดูแลพื้นที่มาร์เคหรือเปล่า ‪- ไม่ค่ะ ไม่ใช่ทั้งหมด
‪ฉันดูแลพื้นที่ทางเหนือ ประมาณนั้นค่ะ
‪ขอโทษค่ะ ตั้งแต่อัสโกลี...
‪ไม่ค่ะ ขอโทษ ‪ตั้งแต่เปซาโรถึงอันโกนา เพราะ...
‪ภรรยาผมกับผมอยู่กินกันมา 14 ปีแล้ว
‪หลังผ่านไปสักพักสิ่งต่างๆ ก็เปลี่ยนไป ‪มันไม่เหมือนอย่างที่เคยเป็น
‪เราเคยเจอช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่...
‪ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪ได้ค่ะ
‪- ผมขอเข้าห้องน้ำได้ไหม ‪- ได้ค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪ความจริงก็คือหลังจากผ่านไปหลายปี ไม่รู้สิ...
‪ผมเปลี่ยนไป เธอเปลี่ยนไป
‪เราอยู่ด้วยกันจนชินมากน่ะ
‪ไม่มีความใคร่อีกแล้ว ไฟมันมอดหมดแล้ว
‪ผมยังรู้สึกต้องการ...
‪ที่จะได้...
‪ออกเดต
‪รู้สึกซู่ซ่าอีกครั้ง
‪แบบที่คุณรู้สึกตอนอยู่กับคนใหม่ๆ
‪ไฟนั้น ความใคร่นั้นที่มันผุดมาจากไหนไม่รู้
‪ความจริงก็คือภรรยาผมไม่ค่อย...
‪ออกสังคมเหรอคะ
‪ใช่แล้ว ใช่
‪ออกสังคม นั่นแหละ
‪ดูสิ มีสองเตียง
‪- ไม่ค่ะ ไม่ได้เด็ดขาด ‪- ผมจะนอนเตียงนั้นคนเดียว
‪- เถอะน่า! ‪- ไม่ค่ะ ไม่มีทาง
‪ตอนนี้เราจะนอนกันเพราะมันได้เวลานอนแล้ว
‪- โอเค งั้นก็จุ๊บหน่อย ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- งั้นก็บอกราตรีสวัสดิ์กัน ‪- ค่ะ
‪ไม่!
‪ไม่เอาน่า หยุดนะ... ไม่!
‪- ไม่ จริงๆ นะ ฟัง... ‪- ขอโทษ ผมลื่นน่ะ
‪- ผมไม่ได้ตั้งใจทำมัน ‪- ฟังนะ
‪ฟังก่อน
‪- ฟังนะ อย่าทำให้ทุกอย่างมันแย่เลยนะ ‪- ไม่ อย่าทำให้มันแย่
‪ใช่แล้ว ผมหมายถึงอย่างนั้น ‪อย่าทำให้มันแย่... เราทำได้ดี
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่
‪เถอะน่า...
‪- ไม่ ‪- คุณจะจามเหรอ
‪- คุณแต่งงานหรือยัง ‪- แต่งแล้ว
‪วันที่ 18 ธันวาคมก็จะครบ 11 ปีแล้ว
‪ใน 11 ปี มันต้องมีเกิดขึ้นบ้างแหละ ‪อะไรสักอย่าง...
‪- อย่างมีกิ๊ก ‪- ไม่ค่ะ ไม่เคยมี
‪ฟังนะ พอเถอะ ขอร้อง ‪ฉันต้องนอนแล้ว ฉันเพลียมากเลย
‪คริสตีน่า ฉกฉวยเวลานี้ไว้สิ โธ่เอ๊ย
‪เราดื่มโปรเซกโกกัน ‪เราทำได้ดี เราคุยกันสนุก...
‪เถอะน่า... เราทำได้เยี่ยมมาก ‪ยังมีสิ่งที่ดีที่สุดอีก
‪ไม่ ตอนนี้คือเวลาที่ต้องนอนแล้ว รับรองได้
‪โอเค
‪คุณนอนตรงนั้น ผมนอนตรงนี้
‪ไม่ คุณไม่เข้าใจ เราจะนอนแล้ว ใช่
‪แต่นอนในห้องของตัวเอง
‪เถอะน่า
‪- ไปนอนเถอะ ‪- เถอะน่า
‪ขอร้องละ ผมเหงานะ
‪ฟังนะ ฉันจะบอกให้ คุณไปนอนแล้วก็หลับให้สบาย
‪หลับให้เต็มอิ่ม แล้วพรุ่งนี้เราค่อยคุยกันในรถบัส
‪ไปสิคะ
‪คุณนอนกับผมได้ไหม
‪แต่ทำไมต้องเป็นฉัน
‪ก็...
‪นี่อะไร
‪(ผมรักคุณ)
‪ขอโทษ ผมอาจทำเกินไปหน่อย
‪พอหรือเปล่า
‪(ผมรักคุณ)
‪มาแล้วค่ะ
‪ฆูเลีย!
‪สวัสดี เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม
‪- ขอโทษค่ะ ฉันสายแล้ว ‪- อ้อ โอเค
‪โอเค
‪ขอโทษครับ ขอโทษ
‪ขอโทษครับ
‪คันใหญ่นะครับ รถคันนี้
‪- นานไหมครับที่... ‪- นานอะไรคะ
‪ขึ้นรถเกือบหมดทุกคนแล้ว
‪คุณมาจากไหนครับ
‪- มอลโดวา ‪- สวยนะ
‪- คุณรู้จักมันเหรอ ‪- ไม่รู้จัก
‪- ถ้าคุณไม่รู้จักก็อย่าพูด ‪- ผมแค่พูดเฉยๆ
‪อย่าพูด
‪รถกี่แรงม้าครับนี่
‪(ห้ามคุยกับคนขับรถ)
‪โอเค
‪ขอโทษนะคะ
‪ขอโทษนะคะ ฉันมาขอเปลี่ยนแปลงที่อยู่น่ะค่ะ
‪ขอโทษครับ หัวหน้า
‪สวัสดีครับ คุณผู้หญิง มีอะไรให้ช่วยครับ
‪- ฉันขอเปลี่ยนแปลงที่อยู่ค่ะ ‪- ครับ
‪- นี่ค่ะ ‪- คุณเอาเอกสารมาครบไหมครับ
‪- ครบ ‪- ขอดูหน่อยครับ
‪งานเป็นยังไงบ้างคะ
‪ก็ดีครับ
‪ไม่ชอบเหรอคะ
‪อะไรนะ ครับ ไม่...
‪- คุณไม่กินเหรอ ‪- ฉันกินแล้ว ฉันมีงานต้องทำให้เสร็จน่ะ
‪ผมต้องรีบกิน ไม่งั้นจะไปดูแข่งบาสไม่ทัน
‪(ผลการแข่งขันบาสเกตบอล)
‪ไงจ๊ะ ที่รัก
‪- ไงคะ ที่รัก ‪- เป็นยังไบ้าง
‪คุณยังทำงานอยู่อีกเหรอ
‪- ดูแข่งบาสเป็นยังไงบ้าง ‪- ก็สนุกดี
‪เราชนะ
‪ฮัลโหล
‪ก็ดึกแล้วน่ะสิคะ ทำไมถึงโทรมาเวลานี้ล่ะ
‪แต่ฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันทำอยู่
‪ค่ะ อาทิตย์หน้า
‪หวังว่าอย่างนั้น ฉันจะทำให้สุดฝีมือค่ะ
‪โอเค แล้วเจอกันค่ะ
‪พร้อมหรือยัง
‪ขอโทษนะ ที่รัก ฉันต้องทำงานนี้ให้เสร็จน่ะ
‪เราขอเลื่อนเวลาดีไหม
‪ไม่ค่ะ คุณพร้อมแล้ว คุณไปเถอะ ไม่ต้องห่วง
‪- แน่ใจเหรอ ‪- ค่ะ
‪- โอเค บาย ‪- บาย
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่ใจค่ะ ตรงนี้ก็ได้
‪ในที่เปลี่ยวๆ แบบนี้น่ะเหรอ ‪ผมไปส่งคุณที่บ้านได้นะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องห่วง
‪- นั่นใครเหรอ ‪- พ่อฉันเอง
‪- ว่าไง ‪- เขามาส่งหนูค่ะ
‪ตายจริง เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก
‪ที่รัก
‪ครับ
‪- ฉันทำอะไรให้กินไหม ‪- ไม่ต้องหรอก ขอบคุณนะ ที่รัก
‪ผมจะกินแซนด์วิชระหว่างทาง ผมไปไม่ทันแล้ว
‪งั้นทำไมคุณไม่อยู่บ้านล่ะ
‪บอกแล้วไงว่ามันเป็นเกมสำคัญ ผมพลาดไม่ได้
‪ไม่ต้องห่วง ผมจะมารับคุณเอง
‪เปาโล ฟังนะ...
‪- ดอกละเท่าไหร่ ‪- ห้ายูโรครับ
‪มีกี่ดอก ห้า...
‪- ยี่สิบได้ไหม ‪- ได้ครับ แค่นั้นก็พอแล้ว
‪- ขอบคุณนะ ‪- ขอบคุณมากครับ
‪(ผลการแข่งขันบาสเกตบอล)
‪สวัสดีค่ะ ที่รัก การแข่งขันเป็นยังไงบ้าง
‪ก็สนุกดี
‪เราชนะ
‪เมื่อตอนค่ำ ผู้นำฝ่ายค้านได้ออกข่าวปฏิเสธ
‪เรามาปิดท้ายด้วยข่าวกีฬากันครับ
‪เป็นข่าวดีสำหรับแฟนบาสเกตบอล
‪หลังนอนโรงพยาบาลหนึ่งคืน
‪ก็ไม่พบการบาดเจ็บร้ายแรงสำหรับดราโกมีร์
‪เขาหมดสติหลังจาก ‪ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงระหว่างการแข่งขัน
‪ซึ่งทำให้กรรมการต้องพักการแข่งขัน
‪ส่วนวันที่ที่จะแข่งขันกันต่อนั้น ‪จะต้องรอการยืนยันอีกครั้ง
‪มาชมข่าวฟุตบอลกันบ้างครับ
‪สุดสัปดาห์นี้ซีรี เอกลับมาแข่งขันกันต่อ ‪หลังการหยุดพักไปเล่นทีมชาติ
‪ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันคงไม่ก้มลงไปตรงนั้น
‪คุณไม่รู้หรอกว่าพวกเขา ‪เอาสิ่งโสโครกอะไรมาทิ้งไว้ที่นี่บ้าง
‪ว่าไง เงียบๆ หน่อยได้ไหม
‪พักผ่อนซะ
‪ใครโทรหาคุณ ‪มีใครอยู่ที่สำนักงานอัยการหรือเปล่า
‪มี ดร.จีอานีอยู่ที่นี่
‪ผมไม่เห็นเธออีกเลย
‪คุณจะไปไหน
‪บอกแล้วไง ฉันมีกินอาหารค่ำคุยเรื่องงาน ‪คุณจะไปดูแข่งบาสไม่ใช่เหรอ
‪ใช่
‪การแข่งขันเป็นยังไงบ้าง
‪ก็สนุกดี
‪เราเล่นได้ดีมาก
‪มันเป็นค่ำคืนที่เยี่ยมมากเลย
‪(อิล กอร์เนตโต)
‪สวัสดีค่ะ ขอกุญแจห้องของสามีฉันหน่อยค่ะ
‪ขอโทษครับ คุณนาย ‪เราไม่มีกุญแจ มีแต่การ์ดแม่เหล็ก
‪- งั้นฉันขอการ์ดแม่เหล็กได้ไหม ‪- ห้องคุณเบอร์อะไรครับ
‪ไม่รู้ค่ะ ฉันจำไม่ได้
‪ฉันหลงทาง การ์ดของฉันอยู่ที่เขา
‪- เขาเป็นใครนะ ‪- สามีฉัน ก็บอกแล้วไง
‪คุณไม่มีการ์ดเหรอครับ คุณนาย
‪- ไม่ค่ะ ฉันไม่มีการ์ด ‪- เราให้ไว้สองใบเสมอนะครับ
‪ก็ฉันบอกอยู่นี่ไงว่าฉันไม่มี
‪ต้องให้ฉันบอกคุณสักกี่ครั้ง ‪ดูสิ แว่นตา กระเป๋าถือ กระเป๋าเงิน มีแค่นี้
‪ฟังนะ...
‪สามีฉันเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด
‪เขาบอกว่าเขาจะมาถึงที่นี่ในสิบนาทีแต่ก็ไม่มา
‪เขาไม่รับโทรศัพท์
‪ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเขา ฉันจะให้คุณรับผิดชอบ
‪- บอกฉันได้หรือยังว่าห้องเราอยู่ไหน ‪- คุณนายครับ ผมไม่มีอำนาจที่จะ...
‪คุณชื่ออะไร ฉันอยากพบผู้จัดการ
‪- ไปเรียกผู้จัดการมาหน่อย ‪- สักครู่นะครับ
‪- เราหาทางแก้ไขกันดีกว่า ‪- ฉันก็หวังอย่างนั้น
‪เขาจองห้องไว้ชื่ออะไรครับ
‪นี่ชื่อก่อนแต่งงานของฉันตามด้วยนามสกุล ‪หาดูตามชื่อท้ายสุด
‪นี่ครับ
‪- เบอร์ห้องอยู่บนการ์ดนะครับ ‪- ขอบคุณค่ะ บาย
‪- ชั้นสามครับ ‪- บาย
‪โชคดีนะครับ
‪คะ มีอะไรให้ช่วยคะ
‪สวัสดี วาเลเรีย
‪สวยเหมือนเดิมเลยนะครับ
‪เธอเก็บของอยู่ข้างบน
‪ฉันบอกเธอว่าอย่าแต่งงานกับคุณ แต่เธอก็ไม่ฟัง
‪ซิลเวีย
‪ที่รัก
‪- คุณจะไปแล้วเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันจะไปอยู่บ้านแม่ฉัน และฉันก็จะเอาหมาไปด้วย
‪ทำไมคุณถึงต้องไปล่ะ
‪- คุณจะไปไหน ‪- ทำไมฉันถึงต้องไปเหรอ
‪ไม่ใช่เราที่จะต้องไป ‪คุณนั่นแหละที่จะต้องไปจากบ้านนี้
‪คุณมีเวลาหนึ่งสัปดาห์... หนึ่งนะ
‪หลังจากนั้น ต้องไม่มีคุณ ‪และของของคุณอยู่ในบ้านนี้ เข้าใจไหม
‪คุณบ้าหรือเปล่า
‪ฉันบ้าหรือเปล่าเหรอ
‪คุณว่าฉันบ้างั้นเหรอ
‪คุณให้ผู้หญิงแอบบ๊วบจู๋คุณตอนขับรถ
‪คุณเอานังร่านนั่นในห้องพักโรงแรม ‪ฉันคือคนที่บ้างั้นเหรอ
‪ไม่ละอายใจหรือไง
‪คุณพูดถึงเรื่องอะไร
‪คุณพูดอะไรของคุณ
‪แอบบ๊วบจู๋อะไร
‪ผมออกจากออฟฟิศเมื่อห้านาทีนี้เอง ‪ถามเลขาของผมดูได้
‪คุยกับทนายของฉันแล้วกัน
‪- ฉันจะไปแล้ว แม่ฉันรออยู่ข้างนอก ‪- ซิลเวีย
‪ผมเป็นห่วงคุณนะ คุณทำให้ผมกลัว
‪คุณบ้าไปแล้ว
‪คุณบ้าขนาดหนักเลย
‪คุณยังกล้ามาพูดแบบนี้อีกเหรอ ไอ้เศษสวะ
‪ฉันเห็นคุณกับตา
‪แล้วคุณทำยังไง
‪แทนที่จะตามฉันมาแล้วพูดว่า
‪"ที่รัก มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ผมอธิบายได้"
‪เปล่าเลย คุณทำสิ่งที่คุณพอใจต่อไป
‪ฉันจะทำลายคุณ การ์โล ‪สาบานได้ ฉันจะทำให้ชีวิตคุณพัง
‪ฉันจะฟ้องร้องให้คุณหมดตัว
‪พ่อฉันพูดถูกตอนที่เขาพูดว่า ‪"อย่าแต่งงานกับไอ้นักขุดทองนั่น
‪พอเขาแต่งงานกับลูก เขาจะเกาะลูกกิน"
‪นั่นไม่ใช่ผม
‪คุณบ้าไปแล้ว ซิลเวีย คุณจิตป่วย
‪คุณมันไอ้สารสารเลวโกหกหน้าด้านๆ
‪โกหกอะไร นั่นไม่ใช่ผม!
‪- ก็ฉันเห็นคุณในโรงแรมนั่น! ‪- ไม่จริง!
‪คุณต้องฝันไปแน่ๆ
‪ถ้ามันเป็นเรื่องจริง
‪ถ้ามันเป็นอย่างที่คุณพูด ไปดูที่โรงแรมนั่นด้วยกัน
‪- ไปตรวจดูกันเลย ‪- ตรวจดูอะไร
‪จะไปตรวจดูอะไร
‪พวกเขาน่าจะมีประวัติอยู่
‪ถ้าผมไปที่นั่น ก็ต้องมีประวัติอยู่
‪ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะโง่ขนาดนี้
‪ผมไม่ได้โง่ ผมกำลังพูดความจริงกับคุณ
‪วางกระเป๋านี่ไว้ก่อน ไปดูกัน
‪ถ้านี่จะทำให้คุณเชื่อ
‪ว่าผมไม่ได้โกหก ก็ไปที่นั่นกันเถอะ
‪ไปเร็ว พาผมไปที่โรงแรมนั่น ‪ให้ผมดูว่ามันอยู่ที่ไหน
‪ช้าๆ หน่อย
‪ขับช้าๆ หน่อย ทางโค้ง! ซิลเวีย ขอร้อง
‪ฉันตัดสินใจเองว่าต้องช้าตอนไหน
‪คุณพยายามจะฆ่าเราทั้งคู่เหรอ
‪ดูนั่น คุณอยู่ตรงนั้น
‪- คุณอยู่ตรงนั้น ไอ้เลว ‪- ผมไม่เคยไปทางนี้
‪- เป็นไปไม่ได้ ‪- คงมีอะไรเบนความสนใจคุณ
‪อุปกรณ์นำทางคงเบนความสนใจคุณอยู่
‪เพราะเดี๋ยวนี้อุปกรณ์นำทางไม่ใช่แค่บอกทางคุณ
‪มันบ๊วบจู๋คุณด้วย
‪แล้วมันเป็นยังไง เสียวดีไหม
‪บอกหน่อยสิ มันเป็นยังไง
‪การแอบ...
‪บ๊วบจู๋กันนี่น่ะ ใช่...
‪แล้วโรงแรมลึกลับที่ว่านี่อยู่ไหนล่ะ
‪- มันไปทางนี้ใช่ไหม ‪- ผมจะไปรู้ได้ยังไง
‪ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราอยู่ที่ไหน
‪คุณนี่มันโคตรสารเลวจริงๆ
‪- ขับช้าๆ หน่อยได้ไหม ‪- อีกแล้วเหรอ
‪นี่ไง เรามาถึงแล้ว
‪มาสิ
‪ไปไหน เราจะไปไหนกัน
‪จำไม่ได้เหรอว่าคุณมาที่นี่ ‪คุณต้องจอดรถไว้ตรงนี้แน่ๆ
‪หรืออาจจะตรงโน้น คุณจอดรถที่ไหน
‪คุณไม่เข้าใจ ผมไม่เคยมาที่นี่เลย
‪ผมไม่เคยเห็นลานจอดรถนี่มาก่อน
‪ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวคุณก็จำได้ มาเร็ว
‪รอผมด้วยได้ไหม
‪ขอโทษนะคะ คุณ เราต้องใช้ลิฟต์ค่ะ
‪ขอโทษครับ ลิฟต์ชั้นนี้เสีย
‪แต่เมื่อสามชั่วโมงก่อนเขายังใช้มันอยู่เลย
‪เป็นไปไม่ได้ เราซ่อมมันมาสามวันแล้ว
‪กลไกมันมันติดขัดน่ะครับ
‪เอ้านี่
‪แต่บันไดอยู่ทางโน้นครับ มันใช้ได้เสมอ
‪- ขึ้นบันไดไปกันก็ได้ ‪- ซิลเวีย
‪ซิลเวีย นี่มันชักจะน่าขายหน้าแล้วนะ
‪รอด้วยสิ
‪ฉันว่าคุณได้รางวัล ‪คนสารเลวยอดเยี่ยมแห่งปีมาแน่ๆ
‪ซิลเวีย ขอร้อง ‪อย่ามาเอะอะโวยวายที่นี่ด้วยเลยนะ
‪สวัสดีคุณทั้งสองคนครับ ‪เปิดห้องสำหรับสองท่านนะครับ
‪จองไว้หรือเปล่าครับ ‪ผมมีห้องจูเนียร์สวีทว่างอยู่...
‪ไม่ค่ะ สวัสดีค่ะ ‪ฉันอยากคุยกับเพื่อนร่วมงานของคุณ
‪- ขอโทษครับ ใครนะ ‪- เพื่อนร่วมงานคุณ
‪ผู้ชายชาวเอเชียที่อยู่ที่นี่เมื่อเช้าน่ะ
‪ผมอยู่ที่นี่เมื่อเช้า กะของผมถึงหกโมงเย็น
‪เพื่อนร่วมงานล่องหน
‪ฟังนะ...
‪คุณตรวจสอบฐานข้อมูลหน่อยได้ไหม
‪ว่าคุณเดล กัลโลอยู่ที่นี่หรือเปล่า ‪ในช่วง 24 ชั่วโมงมานี้
‪- ที่นี่ในโรงแรมนี้ ‪- ขอโทษครับ
‪แต่ผมทำอย่างนั้นไม่ได้ ‪เพราะนโยบายความเป็นส่วนตัวน่ะครับ
‪ความส่วนตัวของใคร ของคุณหรือของเขา
‪หรือเราควรจะพูดถึงความเป็นส่วนตัวของฉัน
‪- ความเป็นส่วนตัวของฉัน ใช่ไหม ‪- คุณครับ ใจเย็นๆ ครับ
‪ฉันจะไม่ใจเย็นๆ หรอก ‪ไปเรียกผู้จัดการของคุณมา
‪ฟังนะ ผมนายเดล กัลโล
‪การ์โล เดล กัลโล นี่บัตรประจำตัวของผม
‪คุณช่วยคุณสุภาพสตรีคนนี้หน่อยได้ไหม
‪- สุภาพสตรีบ้าบออะไร ‪- นั่นสิ
‪- ผมทำไม่... ‪- ผมขอร้องคุณเอง
‪ฉะนั้น ไม่มีปัญหาเรื่องความเป็นส่วนตัว
‪- คุณนายครับ ผมทำ... ‪- ทำเลย ได้โปรด ช่วยผมหน่อย
‪- เชื่อผมสิ ‪- ทำสิ
‪ขอบคุณครับ
‪- สามีคุณไม่เคยมาที่นี่ครับ ‪- อะไรนะ
‪- นั่นไง ‪- ขอโทษ ผมช่วยไม่...
‪ไม่ต้องขอโทษ มันบอกอยู่นั่นไง ‪"ผมไม่เคยมาที่นี่"
‪ฟังนะ ผมขอโทษ
‪เราได้ตรวจดูแล้ว เราจะไปกันแล้วครับ
‪- เราจะไม่รบกวนคุณแล้ว... ‪- ตรวจดูอีกที
‪ตรวจดูอะไรอีกที ฟังนะ ไม่เป็นไร
‪- เราจะไปกันแล้ว ขอบคุณมาก ‪- อย่ามาแตะต้องตัวฉัน คุณน่าขยะแขยง
‪- คุณมันไอ้สารเลว ‪- คุณครับ
‪- ขอโทษครับ ‪- ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไร
‪คุณจะไปไหน ซิลเวีย รอด้วย!
‪ว่าไง ชั้นไหน ชั้นห้า หรือชั้นสี่
‪- ชั้นสาม ‪- ชั้นสาม
‪เราทำอย่างนี้ไม่ได้นะ เข้าใจหรือเปล่า
‪- ห้อง 326 ‪- ไม่อยากจะเชื่อ
‪- ฉันจะพาคุณไปดู ‪- ซิลเวีย ขอร้องละ ซิลเวีย
‪เราสร้างปัญหาที่นี่กันมากพอแล้วนะ
‪คุณทำอะไรของคุณ
‪ไม่ครับ ขอโทษ
‪ผิดห้องแล้วครับ
‪-ห้องนี้แหละ ไปเถอะ ที่รัก ‪- ขอโทษนะครับ
‪ห้องมีแขกพักอยู่ นี่มันน่าขายหน้าจริงๆ
‪มันเหมือนเธอเลย แค่คุณไม่ได้อยู่ในห้องนั่น
‪- มีคนอยู่ในห้องนั้นนะ ‪- คุณต้องบอกฉันมา
‪ทำไมคุณถึงบอกฉันไม่ได้ บอกมาสิ
‪- คุณไม่สบายแล้ว ที่รัก... ‪- บอกมา
‪บอกมา! ไอ้คนสารเลว! บอกมา!
‪ที่รัก... เป็นอะไร ใจเย็นๆสิ ขอร้อง
‪ที่รัก... เป็นอะไรไป
‪คุณผู้หญิง
‪- ซิลเวีย ‪- คุณผู้หญิง
‪- เป็นอะไรไป ‪- คุณผู้หญิง
‪เรียกรถพยาบาลหน่อย เร็วเข้า
‪นอนนิ่งๆ นะครับ อย่าขยับตัว
‪- เป็นยังไงบ้าง หมอ ‪- ผมไม่ใช่หมอ
‪- และคุณก็เข้ามาในนี้ไม่ได้ ‪- ขอโทษครับ แต่... ภรรยาผมเป็นยังไงบ้าง
‪คุณต้องไปคุยกับหมอ
‪ได้ครับ แต่พูดอะไรหน่อยสิ ‪คุณจะให้ผมลุ้นอยู่แบบนี้ไม่ได้
‪- คุณคุยกับหมอได้เลย ‪- มีอะไรครับ
‪ขอโทษครับ หมอ ‪ผมแค่อยากรู้ว่าภรรยาผมเป็นยังไงบ้าง
‪ผลสแกนไม่บ่งชี้ว่ามีความผิดปกติอะไร
‪โชคดีไป
‪ภรรยาคุณอาจอยู่ในช่วงที่เครียดจัดก็ได้
‪ครับ
‪ผมแนะนำว่าอย่าประมาทความเครียด
‪มันเป็นปัญหาที่ร้ายแรงได้
‪ขอโทษครับ หมอ แต่...
‪นี่ทำให้เกิดอาการ... ประสาทหลอนได้ไหม
‪นั่นก็อาจเป็นไปได้
‪ถ้าจะให้ผมแนะนำนะ
‪ผมว่าภรรยาคุณต้องการการพักผ่อนอย่างเต็มที่
‪คุณหาคลินิกเฉพาะทางได้ไม่ยาก
‪เธอผ่อนคลายอยู่ที่นั่นได้
‪และก็ให้หมอคอยดูแล
‪- เหรอครับ ‪- ครับ
‪ที่รัก คุณได้ยินที่หมอพูดไหม
‪มันไม่มีอะไรร้ายแรง ไม่มีอะไรต้องกังวล
‪คุณแค่ต้องทำตัวเหมือนเมื่อก่อน
‪ยี่สิบสี่...
‪เอา 25 หยดแล้วกัน
‪เอ้านี่
‪ขอบคุณนะ ที่รัก
‪โรมี่!
‪พระเจ้าช่วย โรมี่!
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีครับ
‪- ยินดีต้อนรับครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪ผมแน่ใจว่าภรรยาคุณอยู่ที่นี่จะต้องรู้สึกสบายดี
‪การบำบัดด้วยความสงบเงียบ ‪และการนอนหลับจะส่งผลที่น่าอัศจรรย์มาก
‪ผมก็แน่ใจอย่างนั้น เห็นด้วยไหม ที่รัก
‪บายจ้ะ
‪บาย
‪ทางนี้ครับ
‪- ลาก่อนครับ ‪- ลาก่อน
‪ไง...
‪สวัสดีครับ
‪บายค่ะ
‪- ว่าไงคะ ฉันดูเป็นยังไง ‪- ลาก่อนครับ ขอบคุณ
‪- คุณดูดีมากเลย ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ผมมีอะไรให้คุณแปลกใจนิดหน่อย ‪- ไหนคะ
‪ดูสิ
‪พระเจ้า มันน่ารักจังเลย
‪ที่รัก มันไม่รู้จักคุณ ไม่เป็นไรหรอก
‪- มันเหมือนกันเลย ‪- มันเหมือนโรมี่ ผมรู้
‪ผมถึงได้ซื้อมันมาไง
‪- เราจะเรียกมันว่าอะไร ‪- นัสทาสยา
‪เหมือนคินสกี
‪- นัสทาสยา ‪- นัสทาสยา
‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดี มาร์เชลโล ‪- ช่างน่ายินดีจริงๆ
‪- ภรรยาคุณกลับมาแล้ว ‪- สวัสดี มาร์เชลโล
‪- ให้ผมช่วยไหม ‪- ไม่ต้อง ขอบคุณ
‪เรากลับมาแล้ว
‪สวัสดีครับ คุณเดล กัลโล สูทซักรีดแล้วครับ
‪- เอาไปไว้ที่ห้อง 326 เลยนะครับ ‪- แน่นอน
‪ยินดีครับ
‪- ขอบคุณนะ เรื่องลิฟต์ ‪- ขอบคุณครับ
‪ขอบคุณครับ
‪ซิลเวีย
‪ที่รัก
‪ซิลเวีย
‪ที่รัก
‪ที่รัก ฉันอธิบายได้ ‪เชื่อฉันสิ มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด
‪เขาไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้
‪เขาไม่มีความหมายอะไรเลย
‪เขาคนไหน
‪โอเค ใครไปถึงทีหลังจ่าย
‪- โอเคนะ ‪- ไม่ แต่...
‪ไปเลย!
‪ห้ามวิ่ง
‪ไม่ยุติธรรมเลยนะ!
‪เราจองไว้สามที่ชื่อซอร์ดีนี
‪ทำไมนายใช้ชื่อฉันจองตลอดเลยล่ะ
‪- ซอร์ดีนี สามที่ใช่ไหมคะ ‪- ใช่ครับ
‪เยี่ยม
‪- ให้เราตามคุณไปเลยไหม ‪- ฉันจะพาไปที่โต๊ะค่ะ
‪เขาบอกอะไรหมอนั่น
‪อย่ากินขนมปัง เดี๋ยวก็กินอะไรไม่ลงหรอก
‪รออาหารมาก่อนสิ
‪ฉันจะบอกอะไรให้แล้วฉันก็จะปฏิเสธมัน ‪และจะไม่พูดถึงมันอีกเลย
‪โอเค
‪- สวัสดีครับ คุณสุภาพบุรุษ ‪- สวัสดีครับ
‪รับน้ำไหมครับ เป็นน้ำโซดาหรือน้ำธรรมดาดีครับ
‪- น้ำธรรมดา ‪- โซดา
‪- เอารายการไวน์ให้เราหน่อย ‪- นายจะบอกอะไร
‪- แชมเปญ เวโดวา หรือฟราเต ‪- ฟราเต
‪- นายจ่าย ‪- ทำไมล่ะ
‪เพราะนายมาถึงคนสุดท้าย
‪ว่าไง นายจะบอกอะไร
‪ฉันเอาได้หมดทุกคน ‪เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของผู้หญิงในร้านนี้
‪- ฉันเอาได้หมดทุกคน ‪- จริงเหรอ
‪- พร้อมจะสั่งหรือยังครับ ‪- มีคำถาม
‪- ปลาโต โรยัลสำหรับกี่ที่ ‪- สี่ที่ครับ
‪เรามาสามคน เราเอาสำหรับสามที่พอ
‪- เครื่องดื่มไหมครับ ‪- ดงเปรีญง
‪เลือกได้เยี่ยมเลยครับ
‪ฉันขอบอกอีกนะ โดยไม่ต้องเห็นพวกเธอด้วยซ้ำ
‪เหรอ ไม่ต้องเห็นพวกเธอด้วยซ้ำเหรอ
‪- ปิดตา ใช่ ‪- ฉันก็เหมือนกัน
‪อะไร
‪โดยไม่ต้องเห็นพวกเธอ เยี่ยม!
‪- ไม่เอาน่า... ‪- คุณครับ
‪เยี่ยม
‪ผมเปิดเอง ขอบคุณ
‪- วางไว้ ‪- ผมเปิดให้ครับ
‪- ผมบอกให้วางไว้ ‪- คุณครับ ปล่อยเถอะครับ
‪ปล่อย!
‪- มันเป็นเรื่องของหลักการ ‪- หลักการ
‪- เชื่อผมสิ ‪- ขอบคุณครับ
‪ขอบคุณครับ
‪ที่จริง ไม่ใช่แค่ 90 เปอร์เซ็นต์ ‪ของผู้หญิงในร้านนี้
‪- แต่ในโลกเลยละ ‪- จริงเหรอ
‪ตอนนายพูดว่า 90 เปอร์เซ็นต์ ‪นายหมายถึง 90 เปอร์เซ็นต์จริงๆ เหรอ
‪- เก้าสิบเปอร์เซ็นต์มันผิดตรงไหน ‪- ฉันแค่อยากจะเข้าใจ
‪เพราะถ้ามัน 90 เปอร์เซ็นต์ ‪ก็เท่ากับรวมเมียของเราด้วย
‪ใช่ ก็จริง โลเรนโซ ใช่เลย
‪โอเค นายคงเอาเมียฉันด้วย
‪ใช่
‪ฉันหมายถึงนายคงเอา... ‪นายได้ยินที่เขาพูดไหม
‪- เขาพูดผิดตรงไหน ‪- ก็พูดว่าเขาคงเอาเมียฉันด้วย
‪- งั้นก็ถามเขาสิว่าทำไม แล้วก็เปิดนี่ด้วย ‪- ทำไม
‪เพื่อปกป้องนาย
‪ปกป้องฉันจากอะไร
‪ฟังนะ นายชอบฉัน ใช่ไหม
‪หมายความว่าไง
‪- ในฐานะผู้ชาย คนคนหนึ่ง นายชอบฉันไหม ‪- ชอบสิ ไม่งั้นฉันคงไม่เป็นเพื่อนนาย
‪นายอยากให้เมียนายเอากับคนแปลกหน้า ‪ผู้บุกรุก
‪คนที่นายไม่รู้จัก คนที่อาจเป็นไอ้สารเลวงั้นเหรอ
‪- นั่นมันเกี่ยวอะไรด้วย ‪- เกี่ยวสิ ตอบมา
‪แบบนั้นมันก็ไม่สมเหตุสมผล
‪สมเหตุสมผลสิ
‪หมายความว่าไง
‪ถ้าฉันเอาเมียนาย เธออยู่กับฉันคงปลอดภัย
‪- ปลอดภัยเหรอ ‪- ใช่ นายก็เหมือนกัน
‪ใช่ นั่นก็จริง นายอยู่กับเขาคงปลอดภัยกว่าเยอะ
‪อย่าเสแสร้งหรือเหยียดเพศกันดีกว่า
‪"ผู้ชาย ใช่ ผู้หญิง ไม่ใช่"
‪- ใช่ กับผู้หญิงก็เหมือนกัน ‪- กับผู้หญิงก็เหมือนกัน
‪แต่อะไรที่เหมือนกันสำหรับผู้ชายและผู้หญิง
‪- เปอร์เซ็นต์ไง คณิตศาสตร์ง่ายๆ ‪- ไม่ มันไม่ใช่คณิตศาสตร์ มันคือสถิติ
‪อ้อ โอเค ถ้ามันเป็นสถิติ ‪ทำไมฉันอยู่ในสิบเปอร์เซ็นต์นั่นไม่ได้
‪- นายหัวเราะหาหอกอะไร ‪- เรื่องนั้นมันสายไปแล้ว
‪นายรู้อะไรไหม
‪- ไม่ ฉันไม่รู้ ‪- นายล่ะ ไม่รู้
‪มันสายไปแล้วสำหรับเราทุกคน โดยเฉพาะนาย
‪- มันไม่ทันแล้ว ‪- ไม่ทันสำหรับอะไร
‪- นายไม่ทันแล้ว มันสายไปแล้ว ‪- ทำไมล่ะ
‪- มาแล้ว สวยมาก ‪- เยี่ยม! สุดยอดเลย
‪เยี่ยม!
‪คุณเยี่ยมที่สุด!
‪ยังไงก็ตาม เรื่องก็คือ ถ้านายคิดเกี่ยวกับมัน
‪เรากู้เงินซื้อบ้านหลังใหญ่ขึ้นได้
‪ซื้อโทรศัพท์รุ่นล่าสุด ซื้อรถใหม่
‪เราจ่ายค่าเรียนภาษาอังกฤษของลูก ‪ทุกอย่างนี้เพื่ออะไร อะไร
‪ทำไม ฉันขอถามนาย
‪เพื่ออะไร
‪เพื่อเธอ
‪เธอ
‪เพื่อเธอ
‪- เพื่อเธอ ‪- คนไหน
‪เธอไง
‪ไม่ ไม่ใช่เธอ
‪- ทำไมล่ะ ‪- หมายความว่าไงทำไม
‪เขากำลังบอกว่าเวลาเราเอาใครสักคน
‪ก็เท่ากับเราเอาตัวเองน่ะ
‪เราไม่เคยเอาคนอื่นนอกจากตัวเอง ใช่ไหม
‪ไม่ เวลาเราเอาผู้หญิง ‪เราเอาพวกเราที่กำลังเอาเธอ
‪นั่นมันหลงตัวเองชัดๆ
‪นั่นแหละ
‪ไม่ เพราะนาร์ซิสซัสเกลียดตัวเอง ‪เขาไม่รักตัวเอง
‪ก็จริง เพราะเขากระโดดลงทะเล
‪ไม่... ทะเลเหรอ
‪- ไม่ใช่ ทะเลสาบน่ะ ‪- ทะเลสาบเหรอ
‪ทะเลสาบ เขาทุกข์ทรมานใจมาก ‪คนทุกข์ทรมานใจที่เกลียดความเสี่ยง
‪- ความเสี่ยงอะไร ‪- เสี่ยงที่จะล้มเหลว
‪เราหดหู่ใจ...
‪- นายหดหู่ใจแน่นอน ‪- ใช่เลย
‪ดูนั่นสิ
‪- อะไรเหรอ ‪- ดูสิใครมา
‪ในเมื่อนายชอบให้ถูกต้องเป๊ะๆ นะ... ‪มันคือสระน้ำต่างหากล่ะ
‪- อะไรนะ ‪- มันคือสระน้ำน่ะ
‪- ใช่ ‪- เห็นไหม
‪ฉันคงไปกับใครสักคนอย่างเธอ
‪ฉันชอบคนที่ใส่ชุดสีแดงมากกว่า
‪ไม่ ฉันไม่ชอบ