Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
- Masz rację. Przepraszam. - Wiem.
- Przepraszam. - Wiem, że mam rację!
Możesz przyspieszyć?
Możesz powiedzieć?
Skarbie, już mówiłem, proszę.
Powiedziałeś, by to walić!
Powiedziałeś same bzdury.
Możesz pilnować swojego pieprzonego nosa?
Skarbie…
Mogłeś choć do mnie zadzwonić.
„Skarbie, spóźnię się”.
Wróciłeś w samą porę, żeby wyjść, więc…
Nowy dostawca nalegał, żebyśmy spróbowali
argentyńskich krewetek.
- W Argentynie nie ma krewetek. - Jasne, że są.
Chciał też, byśmy spróbowali pangi z Wietnamu
i tuńczyka żółtopłetwego.
Nie mogłeś wyjść, ale zadzwonić tak.
Dobra.
- Mogłem, ale nie zadzwoniłem. - Dlaczego?
Popełniłem błąd. Przepraszam.
Możesz zapłacić?
- 40 euro. - Tak.
Czemu wyłączyłeś telefon?
Przecież go włączyłem, prawda?
Nie, chwila…
Czemu znów go wyłączyłeś?
Komórki mają przycisk, który je wyłącza i włącza.
Po to tam jest. Wyłączasz je i włączasz.
Rozumiem!
Wtedy postanowiłeś ją wyłączyć.
Skarbie, byłem na nudnym spotkaniu z dostawcami.
Obyś przeleciał kogoś czystego.
Dziękuję.
Daj spokój, skarbie, jeśli tak zaczynamy…
wolę nie jechać na Malediwy. Nie wejdę na pokład.
Zmierzyłam czas.
Od wyłączenia do otrzymania wiadomości, że znów jest włączona minęło 33 minuty.
Trzydzieści trzy minuty przed słynną kolacją z dostawcami.
- Proszę, skarbie… - I dwie godziny ciszy.
- Gdzie była ta kolacja? W bunkrze? - Byliśmy w Maestrale.
- Naprawdę? Pokaż paragon. - Tak.
Nie ma paragonu. Wiesz, że oni płacą za te kolacje.
Dzwoniłam.
Były dwa sygnały i odrzuciłeś.
- Nie. - I znów cisza do trzeciej.
Nie odrzuciłem połączenia.
Włączyłem telefon, by dać znać, że się spóźnię.
Gdy tylko go włączyłem,
wyświetlił twoje imię, bo jak zwykle ciągle do mnie dzwoniłaś.
Po włączeniu wyładowała się bateria i nie mogłem rozmawiać.
- Po pierwsze nie dzwonię ciągle. - Nie?
Nie. Może się martwiłam i czegoś potrzebowałam.
Po drugie od kiedy sprzedajemy ryby w Wietnamie?
Skarbie, racja. Nie sprzedajemy. Kupujemy.
Wszystkie pangi pochodzą z Wietnamu.
Gdy mówią o okoniach, to panga. Wszyscy to wiedzą.
- Ja nie. - Dobra.
Więc co, u licha, robiliście do trzeciej?
Skarbie, mówiłem ci.
- Wypiliśmy kilka drinków. - Gdzie?
W barze. Nie pamiętam nazwy.
Nie pamiętasz nazwy? No jasne!
W twojej opowieści brakuje trzech godzin.
- Skarbie… - Tak, skarbie…
Skarbie!
Daj spokój, skarbie! Nie możemy tak lecieć.
Daj spokój. Błagam.
Zdradziłbym cię tuż przed wyjazdem na Malediwy?
Spójrz na mnie.
Chodźmy.
- Rząd piąty. - Dzięki.
Przepraszam? Nie zamyka się.
- Co tam? - Nie mogę podnieść. Przepraszam?
- Tak? - Nie mogę…
Zacięło się trochę…
Dziękuję.
Już śpisz?
Wiesz, że boję się latać. Wolę nie widzieć.
PRZYŁÓŻ PALEC LUB WPISZ KOD
Nagle zapadła cisza.
Przestała dzwonić, po prostu zniknęła.
Było mi źle.
Nie uwierzycie, ale było mi przykro.
Byłem przybity. Taka jest prawda.
Nieważne, czy masz żonę i dzieci…
To… Giulia, skarbie?
- Komuś lody? - Tak, proszę.
- Tak. - Poproszę.
W pewnej chwili czujesz, że znalazłeś równowagę.
„Dobrze, jest równowaga.
Dobrze mi. Mam normalne życie”.
A potem nagle pojawia się…
nie wiem, dziwne uczucie…
dziwna potrzeba… Nie wiem, jak to wytłumaczyć.
Mam na myśli to uczucie…
To uczucie.
- Czego? - To uczucie.
Czyli…
gdyby została…
zostawiłbyś Giulię?
Oczywiście, że nie! Jak możesz tak myśleć? Nie ma mowy…
Żartujesz? Zostawić Giulię? Nigdy! Nie. Kocham Giulię.
- Giulio, skarbie, idziesz? - Tak, idę.
Kocham ją jak Virginę. Pamiętasz?
Problem w tym, że to nie trwa długo.
Na szczęście. Inaczej by się nawarstwiły. Jedna na drugiej…
- Marcello się odezwał? - Kto?
- Marcello, kuzyn Carla. - Niech mówi.
- Tak. - Niech mówi.
Tak naprawdę…
„Jeśli ktoś zdradzi ukochaną…”
- „Zdradza ją tylko przez pięć minut”. - Piosenka!
Cytuje Julio Iglesiasa…
Jak tak możesz? Jak radzisz sobie z tym tak po prostu?
Jak to?
Twoja żona jest tam, a mówisz o tym nonszalancko…
Liso, chcesz się pokłócić?
Znam cię od 15 lat. Otwieram się.
Zamknij się.
Jesteś żonaty i masz dzieci? Nie możesz być wierny jak wszyscy?
Spójrz na niego.
Co cię tak śmieszy? Z czego się śmiejesz?
Rozśmiesza mnie swoimi minami.
Znasz małżeństwa, które się nie oszukują po dziesięciu latach?
Tak, oczywiście. Na przykład my.
Jasne. Oczywiście.
Chodziło mi o inne pary.
- Proszę. - Oprócz was. Jasne.
Proszę!
- Coś mnie ominęło? - Nie, skarbie. Nie.
Wcale nie. Mówiłem o przeszłości.
- OK. - O jej byłym…
Nicola ma rację,
może nie ma pary, która jest wierna od dziesięciu lat.
- Nie. - Dziesięć lat?
Dziesięć lat to bardzo długo.
No tak.
Gdyby coś zaszło, nie wkurzyłabym się.
Wkurzyć się? O co?
Gdybyś mnie zdradził, nie byłabym zła.
- O czym ty mówisz? - Spójrz na mnie, Mauro.
- Nie, Liso, nie mów mi po imieniu. - Spójrz na mnie.
- Wyglądam na wściekłą? - Co?
- Wyglądam na wściekłą? - Nie.
Poproszę cię o jedno.
Obiecaj, że nigdy nie będziesz o mnie rozmawiać z kumplami jak Nicola.
Co ty mówisz? Daj spokój. Daj kluczyki. Chodźmy.
- To, co zrobiłeś, jest normalne. - Co zrobiłem? Oszalałaś?
- Sam powiedz! - Nic nie zrobiłem.
Spójrz na siebie.
- No co? - Jesteś fajniejszy niż dziesięć lat temu.
Wszystkie koleżanki myślą, że jesteś przystojny.
Nie obchodzi mnie,
czy od czasu do czasu zamoczyłeś gdzie indziej.
Zamoczyłem?
- Co ty mówisz? Kluczyki. - Chcę wiedzieć. I tyle.
Po co to ciągniesz?
- Daj kluczyki. - Wracamy do domu?
Wracajmy do domu, wszystko ci powiem. Chodź.
Ale powiesz mi prawdę.
- Cześć! - Cześć.
- W porządku? Grzeczny był? - Tak, śpi.
- OK. Dziękuję. Zapłacisz jej? - Jasne.
- Dzięki, Alice. - Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Co to? - Napijesz się?
Chodźmy spać. Późno już.
Daj spokój…
- O Boże. - Słucham.
Liso, nie powinniśmy teraz o tym mówić.
Chodźmy do łóżka. Jutro wcześniej skończę.
Popracuję rano i wezmę wolne popołudnie.
- Wrócę i pogadamy. - Nie.
O Boże.
Dobrze.
W weekend, gdy byłaś w Tarquinii, bo Vittorio miał odrę.
To nie była odra. To była świnka.
- To była świnka? - Tak.
- No i? - OK.
Teraz już wiesz.
Co wiem?
- Wszystko. - Wszystko co?
- Żartujesz? - Dlaczego?
Bo chcę wiedzieć więcej, chcę poznać szczegóły.
Chcę wiedzieć, gdzie to się stało… Z kim?
Więc?
Gdzie ją poznałeś?
Nie wiem, w barze. Byłem pijany…
Poszliśmy do domu wypić drinka przed snem.
Ta osoba tam była. Może zakradła się do samochodu.
Chodzi o to, że tego nie szukałem.
- Była tu. - Ładna?
- Słucham? - Ładna?
Nie mogę powiedzieć, bo naprawdę…
niezbyt ją pamiętam.
Chcę znać imię.
Nie znam jej imienia. Nie. Nie zapamiętałbym.
- Podaje je. - Co…
Chyba Roberta.
Roberta jak?
Roberta Fabbri. Fabbri Roberta.
Roberta Fabbris.
- Widziałeś ją później? - Nie.
Odzywała się?
Czemu nie, skoro jest ładna?
Tak, OK. Spotkaliśmy się.
- Spotkaliśmy się. - Ile razy?
Raz? Cztery razy?
Szesnaście? Pół roku? Rok?
- Kilka razy. - Kilka… Czyli ile?
Tyle, że wystarczy na romans.
Więc przeszło to w romans?
Naprawdę?
I to ty zerwałeś?
Powiedziałeś, że to koniec? To wszystko?
To ty miałeś dość?
Nie było ci źle?
Co to ma do rzeczy? Czemu cię to tak interesuje?
- No wiesz, taka dziewczyna… - Jaka?
Wiesz, o co mi chodzi. Roberta Fabbris.
Nie ma S, tylko Fabbri.
Widzę, jak tańczy i się uśmiecha w barze.
Nie.
Podoba mi się. Kto cię przedstawił?
- Nikt. - Teraz to nikt.
- Nikt znaczy nic. - Nie, to znaczy nikt.
Co robiła? Spacerowała w nocy i zapukała do ciebie, bo było zimno?
Nie wiem… Pewnie wyszła z baru i poszła za tłumem, jak zwierzęta…
Może zew plemienny? Zapach?
- Skąd mam wiedzieć? - Kto był w tłumie?
Jacyś twoi przyjaciele? Jacyś moi?
Byłem dość dyskretny. Nikt nas nie widział.
- Jak dyskretny? Powiedz. Chodź. - Dokąd idziesz?
Chodź.
Dyskretnie, czyli nasi przyjaciele byli tu na kanapie?
Siedzieliście tu przed nimi?
Pieprzyłeś ją na ich oczach?
Kto tam był?
- Mów! - Po co? Daj mi telefon. Daj mi…
Powiedz, bo zadzwonię do twoich przyjaciół.
I co? Wkurzysz się na nich przez pieprzenie?
Oddaj telefon.
Oddaj telefon. Opanuj się, Liso.
Co robisz?
- Co robisz? Co wyrzucasz? - Sprzątam.
Nie!
Pieprzyłeś ją tutaj? Pieprzyłeś ją na kanapie, tak?
To tutaj ją przeleciałeś? Mów.
- Mów ciszej. Dziecko śpi. - Powiedz.
Co to za problem, że ją tu przeleciałem na oczach wszystkich?
W hotelu albo w aucie z gazetami na oknach,
- byłoby OK? - Tak, to coś innego.
Coś innego?
Byłem z kobietą, która mnie pocieszyła,
bo wtedy kochaliśmy się raz w miesiącu.
Chciałabym, by tak było.
To była moja wina?
Mówisz, że to moja wina?
Naprawdę myślisz, że chciałem się pieprzyć?
Może dlatego, że od narodzin Vittorio nie jesteśmy parą?
Nie wróciliśmy do tego.
Chcesz poznać prawdę, Liso? Chcesz?
Chcesz wiedzieć, czemu to zrobiłem? Z dwóch powodów. Chcesz znać oba?
Po pierwsze.
Lubię cipkę.
Co mogę zrobić?
Jestem facetem. To dziedziczne.
Mówią: „Mężczyźni łowią, kobiety zbierają”.
Faceci polują i przynoszą jedzenie. Kobiety je gotują.
Mężczyźni tacy są. Muszą rozsiewać ziarno.
Jesteśmy mięsem armatnim. Tak jest.
Gnojek z ciebie, Mauro.
To drugi powód.
Jestem gnojkiem.
A ty nigdy tego nie zauważyłaś. Nigdy.
Co w niej takiego wyjątkowego?
Nic.
Nic. Po prostu nie była tobą.
To wszystko.
- Wychodzę. - Dokąd?
- Zabieram go. - Co?
O Boże, Liso… Nie czuję się dobrze.
Zaczyna się.
Czuję tu olbrzymi ciężar.
O mój Boże…
- O mój Boże… - Nie.
To ja źle się czuję.
Już lepiej, ale to było straszne. Spójrz.
Puść mnie, proszę.
Możemy chwilę pogadać?
Nie przekreślaj dziesięciu lat małżeństwa. Daj mi dwie minuty.
- Tylko dwie minuty. - Pospiesz się.
Napijemy się ziołowej herbaty?
Spierdalaj.
Nie wiem, Liso. Nie wiem…
Czułem się sprytny. Chciałem się popisać…
Co?
Przed kim chciałem się popisać? I czym?
Bo tak się czuję. Jak łysy facet z wielkim brzuchem.
Martwię się, Liso.
- Każdy się martwi. - Tak, ale mam prawdziwe problemy.
Co dzień zmuszam się do pracy.
Nie wspomniałem o tym, bo chcę, żebyś była szczęśliwa.
Ale jak widzisz i tak się dzieje.
A potem Nowy Jork… to mnie zabiło.
Nie mogłem cię tam zabrać i to była kropla, która przelała czarę.
- Co to ma do rzeczy? - Jak to?
To było twoje największe marzenie. Wszystko zaplanowaliśmy i nie mogłem.
To sprawiło, że poczułem się bezużyteczny…
Z Vittorio też się bałem. Pytałam siebie:
„Co ze mnie za ojciec?”.
Kwestionowałam swoje umiejętności rodzicielskie.
Pogmatwane to, Liso.
I dlatego…
postanowiłeś przelecieć dziwkę.
Przecież nie przeleciałem dziwki.
Chodzi o to, że pochlebiała mi jej uwaga.
Te trzy wiadomości dziennie poprawiały mi humor.
Lisa, muszę ci powiedzieć coś strasznego.
Jeszcze coś?
Bardzo mi się podobało!
To nam może dobrze zrobić.
Kocham cię. Naprawdę. Bardzo.
Nie uważasz, że możemy zmienić to, co się dzieje?
I że jesteśmy dość silni, by rozwikłać…
ten narcystyczny bałagan?
Nie mam prawa się na ciebie gniewać.
Nie mogę cię oceniać.
Wiesz dlaczego?
Nie. Dlaczego?
Bo zrobiłam to samo.
Bo myślisz tak samo?
Nie. Zrobiłam to samo.
Zrobiłaś to samo.
Jak to zrobiłaś to samo?
Chodźmy, skarbie.
Jak to „Zrobiłam to samo”?
Och, Lisa, ale…
Liso!
Ale z kim?
Zostaw to. To byłby zły pomysł.
- To był twój pomysł czy nie? - Chciałam ci tylko powiedzieć.
To było złe, ale jesteśmy kwita.
Dupa, a nie kwita. Jak kwita? To coś innego!
- Daj spokój. - Co?
- Zamieniam się w słuch. - Już wszystko powiedziałeś.
Zrobiłam coś głupiego? Tak. Z tych samych powodów.
- Chodźmy do łóżka. - Musisz mieć swoje powody!
Dlaczego?
To coś innego, bo jestem facetem, a ty kobietą. Poluję, a ty…
Co mówiliśmy? Ty zbierasz.
- Tak? - Ja daję, a ty bierzesz.
Bo gdy kobiety się pieprzą,
zawsze jest coś głębszego, bo jesteście romantyczne. Wy…
bierzecie. My dajemy… Nawet czynność jest inna!
Tak myślisz? Jeszcze jakieś stereotypy?
To nie stereotypy! Takie jest prawo! Tak już jest!
Spierdalaj, Liso.
Pierdol się!
Sama się pierdol… Znam cię. Zakochałaś się. Spójrz na mnie.
Nie jesteś taka, by tylko się pieprzyć.
Nie. Jesteś zbyt wymagająca. Zakochałaś się w dupku.
Słuchaj… Nie wierzę.
Ujawniłaś to, prawda?
Ujawniłaś to. Nie wierzę.
Wiesz, że ledwie trzy minuty temu
płakałem prawie na kolanach. Widzisz to?
- Trzeba było. - Liso, jesteś dziwką.
Gnojek z ciebie, Mauro.
Przepraszam, Liso.
Nie powinienem był nazywać cię dziwką. Jesteś cudowną kobietą.
- Nadal tu jesteś? - Przepraszam.
Kto to był?
- To nieważne… - Ważne.
Powiedz mi chociaż jedno. Błagam.
Powiedz, że nie miał większego. Powiedz.
Powiedz, że ze mną jest lepiej. Że zawsze było.
Proszę.
To dla mnie ważne. Najważniejsze.
Możesz mi delikatnie powiedzieć?
Może odpowiednimi słowami?
Co wcześniej mówiłeś? Czy nie, żeby to zostawić?
Czyje to słowa? Nie moje.
Możesz odpowiedzieć? Miał większego, tak czy nie?
Muszę to wiedzieć.
Czemu nie odpowiadasz? Bo tak było?
Mauro, przestań.
Ale tragedia.
Po co mi powiedziałaś?
- Mamusiu. - Kochanie.
Vittorio, wracaj do łóżka. Mama i tata rozmawiają. Idź.
Nadal jesteście razem?
- Pa, idę. - Pa, skarbie.
Pa, kochanie.
- Wrócisz na obiad? - Nie. Do zobaczenia wieczorem.
Pamiętaj o dentyście Vittoria.
Jasne.
- Skąd to się wzięło? - A to…
Tata chciał, by je oprawić.
Urocze.
Pa, kochanie.
Na razie, tato.
Wypij sok.
Grupa Rizoma…
planuje swój cel na pierwsze trzy miesiące
jako wzrost o 9,4 miliona,
również dzięki sprzedawcom takim jak Favini,
czołowy sprzedawca…
który otrzymał nagrodę za wydajność.
Można znaleźć specjalne nawozy organiczne,
ale wygórowany koszt sprawia, że ich użycie jest niepraktyczne.
To możliwe
dzięki grupie Rizoma, której dziękuję za uwagę
w ciągu tych dwóch dni.
Życzę wam roku produktywnego i…
płodnego!
Przepraszam, masz papierosa?
Przepraszam, mam tylko cztery.
- Dzień dobry. - Dobry wieczór.
Racja, dobry wieczór. Jest 19.
- Julia. - Julia.
Julia. Hiszpańska?
- Baskijska. - OK.
A co robisz we Włoszech?
Staż w mojej szkole hotelarstwa.
Cudownie. Piękny, słynny Kraj Basków.
Znasz go?
Odrobinę.
Słuchaj, Julio…
Masz tu papierosy?
Nie, przepraszam. Nie sprzedajemy ich.
OK.
Julio, jak to jest być tak daleko od domu?
Czy to nie smutne? Nie tęsknisz za znajomymi?
- A może… za ukochanym? - Nie mam chłopaka.
Nie masz chłopaka? OK…
Chwytaj dzień.
- Doświadczenie jest ważne… pewnie. - Moment.
Hotel Green Park. Mówi Julia.
Chwileczkę, sprawdzę.
HOTEL GREEN PARK PAMPHILI
Cześć. Co słychać?
Cześć.
- Dobry wieczór. - Wieczór.
Przepraszam…
Była tu wcześniej dziewczyna…
Wyszła.
- Bo twoja zmiana… - Jestem na nocnej zmianie…
A ona…
Na dziennej zmianie.
- Rozumiesz? - Tak.
- Dzięki. To bardzo miłe. - Nie ma za co.
Wezmę, bo nie…
Bądźmy szczerzy.
Słabe zaopatrzenie gorących lasek, co?
Masz rację.
W każdym razie zapunktowałem u recepcjonistki.
Naprawdę?
Nie chcę przynosić złych wieści,
ale Favini dotarł tam wcześniej.
- Kto? - Favini, najlepszy sprzedawca roku.
Zdobył też nagrodę za wydajność.
Wiemy, dlaczego wygrał.
Nie.
Wygrał, bo jest świetnym sprzedawcą. Na pewno lepszym niż ty.
Może nawet lepszym niż ja, choć nie chcę tego przyznać.
Cristina? Przepraszam.
Można wziąć cztery. Jest napisane w menu.
Jasne. I co z tego?
Masz sześć.
OK… proszę.
- Teraz są cztery. Zadowolony? - OK.
Kierownictwo się ucieszy.
Jeszcze nie śpią?
FILMY PORNO
Do spania. Już późno.
Tatuś też was kocha.
BŁĄD: BŁĘDNY KOD WPROWADŹ KOD – MENU
Tak, było OK, ale…
Cieszę się, że wróciłem do pokoju.
Nie. Piszę…
raport z tegorocznej konferencji, jak zwykle.
Skarbie, chodźmy spać. Jestem wykończony.
Pa, ja też.
Tak. Dobry wieczór.
Chcę dostać się do płatnych kanałów.
Naprawdę…
mogę podać numer mojej karty kredytowej
i zapłacę za to.
Nie?
Myślałem, że to możliwe. Nie?
Tak, rozumiem.
W porządku.
RUDY IMPREZA W POKOJU 319
Hej! Wódeczka.
Przyszedł.
Ona też to bierze…
Nie, siostro.
Co tam jest napisane?
Stary. Znam to. Chodzi o zakonnicę.
Hej.
Masz w sobie rytm.
Więc ten koleś… który umiera…
ma dobrą pracę, świetną pracę.
Robi niesamowitą karierę… I…
I umiera bez powodu, a potem…
Umiera i leci do nieba.
Dostaje się do nieba i…
Niebo jest takie, jak sobie wyobrażamy.
Wszystko jest białe, są anioły ze skrzydłami…
Wchodzi do nieba i mówi…
Boże. Jak to szło?
A tak! Tak!
Mówi: „Nie! Chcę rozmawiać ze świętym Piotrem.
Chcę wiedzieć, dlaczego umarłem”.
Przychodzi święty Piotr i mówi: „Spokojnie, przyjacielu.
Nie możesz tu wpadać i sprawiać kłopotów”.
Święty Piotr tak mówi: „Co, kurwa…”.
Nie mówi: „Co kurwa”. Ale… Chwila.
Koniec jest śmieszny. Zaufaj mi.
Mówi: „Hej, uspokój się!”.
- Pyta: „Czemu umarłem?”. - Przepraszam.
Nie chcę was wyrzucać, ale jestem zmęczona.
Właśnie opowiadałem… OK.
Pa, dzięki.
- Prawie koniec. Jest zabawny. - Pa.
Cześć.
- Spałaś? Obudziłem cię? - Nie.
- Nie. OK. - Kto to?
To tylko Lorenzo.
Spytaj, czy ma papierosa. Hej, Lollo.
- Hej. - Masz papierosa?
- Zostały mi trzy. - Wystarczy.
Pa.
Dobry wieczór. Przepraszam.
Szukam pokoju pani Lorusso, Cristina.
Zgadza się.
Hej, obudziłem cię?
- Właśnie miałam iść spać. - Jak twoja cipka?
To znaczy pokój. Jak tam? Masz ładny widok?
Wychodzi na parking. Więc…
To dobrze. Masz oko na samochód.
Przyjechaliśmy autobusem. Ty też tam byłeś.
Napijesz się?
Nie, dzięki.
Daj spokój. Nie możesz odmówić zimnego prosecco.
Przepraszam za to wcześniej, gdy piliśmy.
Trochę się nudziłem.
Teraz jeszcze bardziej się nudzę.
Tylko żartowałem!
Od dawna pracujesz dla tej firmy?
Zaczęłam w 1996 roku. 23 października minie 16 lat.
- Mam 52 lata, więc… - Naprawdę?
Nie sądziłem, że masz 50 lat. Nie wyglądasz na 50.
- Pracujesz w regionie Marche? - Nie całym.
Zajmuję się północną częścią mniej więcej…
Przepraszam. Od Ascoli…
Nie, przepraszam. Od Pesaro po Ankonę, bo…
Jesteśmy z żoną razem 14 lat, więc…
Po czasie wszystko się zmienia. Nie jesteśmy tacy jak kiedyś.
Były też trudne chwile, ale…
Mogę o coś spytać?
Tak.
- Mogę skorzystać z toalety? - Tak.
Dziękuję.
Prawda jest taka, że po tylu latach nie wiem…
Zmieniłem się. Ona się zmieniła. Przywykliśmy do siebie.
Nie ma już pasji. Ogień zgasł.
Nadal czuję potrzebę…
umawiania się…
na randki.
By znów poczuć tę iskrę…
którą czujesz z kimś nowym.
Ten ogień, namiętność pochodzącą z nieznanego.
Prawda jest taka, że moja żona nie jest…
Towarzyska?
Zgadza się. Tak.
To jest to.
Są dwa łóżka.
- Nie. Zdecydowanie nie. - Dam sobie radę sam.
- Dalej! - Nie ma mowy.
Teraz idziemy spać, bo już pora.
- Dobrze. Mały całus. - Dzięki.
- Pożegnajmy się. - Dobrze.
Nie!
Przestań… Nie!
- Nie, naprawdę… - Poślizgnąłem się.
- Niecelowo. - Posłuchaj.
Posłuchaj.
- Nie psujmy wszystkiego. - Nie. Nie psujmy tego.
Zgadza się. O to mi chodzi. Nie psuj… jest dobrze.
- Nie? - Nie.
Dalej…
- Masz męża? - Tak.
18 grudnia będzie 11 lat.
Przez 11 lat musiało się coś wydarzyć…
- jakiś romans. - Nie, nigdy!
Wystarczy, proszę. Muszę iść spać, jestem zmęczona.
Cristina, carpe diem, na litość boską. Wypiliśmy prosecco. Jest miło…
Dalej… Najlepsze dopiero przed nami.
Nie, teraz pora spać. Zapewniam cię.
OK.
Ty tam. Ja śpię tu.
Nie, nie rozumiesz. Idziemy spać,
ale we własnych pokojach.
Daj spokój.
- Daj spokój. - Daj spokój…
Błagam… Czuję się samotny.
Słuchaj, mówię ci. Idź do łóżka i śpij dobrze.
Prześpij się, a jutro pogadamy w autobusie.
Dalej.
Prześpisz się ze mną?
Dlaczego ja?
Cóż…
Co to?
Przepraszam. Może trochę przesadziłem.
KOCHAM CIĘ
Już idę.
Julia!
Cześć. Jak leci? W porządku?
- Przepraszam, jestem spóźniona. - OK.
OK.
Przepraszam.
Wielki ten autobus.
- Od dawna… - Co od dawna?
Prawie wszyscy są.
Skąd jesteś?
- Z Mołdawii. - Pięknie.
- Znasz? - Nie.
- Jeśli nie znasz, nie mów. - Tak tylko mówię.
Nie mów.
Ile koni?
ZAKAZ ROZMOWY Z KIEROWCĄ
OK.
Przepraszam?
Muszę złożyć wniosek o zmianę adresu.
Przepraszam, szefie.
Dzień dobry. Jak mogę pomóc?
- Muszę zmienić adres. - Tak.
- Proszę. - Ma pani dokumenty?
- Tak. - Mogę zobaczyć?
Jak było w pracy?
Dobrze.
Nie smakuje?
Słucham? Tak! Nie…
- Nie jesz? - Już jadłam. Muszę dokończyć pracę.
Muszę się pospieszyć, bo spóźnię się na mecz.
WYNIKI KOSZYKÓWKI
Cześć, skarbie.
- Cześć, skarbie. - Jak tam?
Jeszcze pracujesz?
- Jak tam mecz? - Dobrze.
Wygraliśmy.
Halo?
Oczywiście, że późno. Czemu dzwonisz o tej porze?
Ale mówiłam ci, że pracuję.
Tak, za tydzień.
Mam nadzieję. Staram się.
Dobrze. Do zobaczenia.
Gotowa?
Przykro mi, skarbie, ale muszę dokończyć tę robotę.
Przełożymy to?
Nie, jesteś gotowy. Idź, kochanie. Nie martw się.
- Na pewno? - Tak.
- Dobrze. Pa. - Pa.
- Na pewno? - Tak, w porządku.
Na tym pustkowiu? Zabiorę cię do domu.
W porządku. Nie martw się.
- Kto to? - Mój ojciec.
- I? - Podwiózł mnie do domu.
O Boże, przeziębisz się!
Kochanie?
Tak?
- Mam ci coś ugotować? - Nie, dziękuję.
Zjem kanapkę po drodze. Spóźnię się.
Czemu nie zostaniesz?
Mówiłem, że to ważny mecz. Nie mogę go przegapić.
Nie martw się, przyjdę po ciebie.
Paolo, słuchaj…
- Ile za jedną? - Pięć euro.
Ile ich jest? Pięć…
- 20 wystarczy? - Tak. W porządku.
- Dzięki. - Dziękuję bardzo.
WYNIKI KOSZYKÓWKI
Cześć, skarbie. Jak mecz?
Dobrze.
Wygraliśmy.
Wieczorem przywódca opozycji wszystkiemu zaprzeczył.
Na koniec wiadomości sportowe. Dobre wieści dla fanów koszykówki.
Po nocy w szpitalu
wykluczono poważne obrażenia u Dragomira.
Zawodnik stracił przytomność po poważnej kontuzji podczas meczu,
który sędzia musiał zawiesić.
Mecz zostanie rozegrany w ustalonym terminie.
A teraz piłka nożna.
W ten weekend Serie A wraca do gry po przerwie międzynarodowej.
Na twoim miejscu bym nie dotykała.
Nie masz pojęcia, jaki syf tu robią.
No i? Możecie się uciszyć?
Odpocznij.
Kto dzwonił? Jest ktoś w biurze prokuratora?
Tak, jest tu doktor Giani.
Już jej nie widzę.
Dokąd idziesz?
Mówiłam. Mam kolację służbową. Idziesz na mecz, prawda?
Zgadza się.
Jak tam mecz?
Dobrze.
Graliśmy świetnie.
To był wspaniały wieczór.
ROGI-LIKI
Mogę prosić o klucz do pokoju męża?
Nie mamy kluczy, tylko karty magnetyczne.
- Mogę prosić o kartę? - Numer pokoju?
Nie wiem. Nie pamiętam.
Zgubiłam się, a on miał moją kartę.
- Kto? - Mój mąż, już mówiłam.
Nie ma pani karty?
- Nie dostałam. - Zawsze dajemy dwie.
Mówię panu, że nie mam.
Ile razy mam powtarzać? Okulary, torebka, portfel. To wszystko.
Proszę posłuchać…
Mój mąż ma wrodzoną wadę serca.
Miał tu być za dziesięć minut, a go nie ma.
Nie odbiera telefonu.
Jak coś mu się stanie, pan za to odpowie.
- Gdzie jest nasz pokój? - Proszę pani, nie mogę…
Pana godność? Proszę z kierownikiem.
- Proszę wezwać kierownika. - Chwila.
- Znajdziemy rozwiązanie. - Oby.
Na jakie nazwisko jest pokój?
To moje nazwisko panieńskie i po nim. Proszę sprawdzić to drugie.
Proszę.
- Jest tam numer. - Dziękuję.
Trzecie piętro.
Miłego dnia.
Tak? Jak mogę pomóc?
Dzień dobry, Valerio.
Piękna jak zawsze.
Pakuje się na górze.
Mówiłam, by za ciebie nie wychodziła, ale nie słuchała.
Silvio.
Kochanie?
- Wyjeżdżasz? - Tak.
Jadę do mamy i zabieram psa.
Czemu wyjeżdżasz?
- Dokąd? - Czemu wyjeżdżam?
To nie my wyjeżdżamy. To ty opuścisz to miejsce.
Masz tydzień… jeden.
Potem masz zniknąć ze swoimi rzeczami. Czy to jasne?
Oszalałaś?
Oszalałam?
Ja oszalałam?
Niewidzialny lód podczas jazdy,
pieprzysz dziwkę w pokoju hotelowym, a ja oszalałam?
Nie wstyd ci?
O czym ty mówisz?
Co ty mówisz?
Jaki niewidzialny lód?
Wyszedłem z biura pięć minut temu. Zapytaj sekretarkę.
Porozmawiaj z moimi prawnikami.
- Wychodzę. Mama na mnie czeka. - Silvio.
Martwię się o ciebie. Przerażasz mnie.
Oszalałaś.
Jesteś… naprawdę szalona.
Masz czelność tak mówić, gnojku?
Widziałam na własne oczy.
A ty co robisz?
Zamiast iść za mną i powiedzieć:
„Skarbie, to nie tak. Mogę to wyjaśnić”,
nic. Robisz swoje.
Zniszczę cię, Carlo. Przysięgam.
Zabiorę ci wszystko.
Tata miał rację, mówiąc, żebym za ciebie nie wychodziła.
„Po ślubie będzie na tobie żerować”.
To nie byłem ja.
Oszalałaś. Silvio, nie czujesz się dobrze.
Drań i wstrętny kłamca.
Jaki kłamca? To nie byłem ja!
- Widziałam cię w tym hotelu! - Nieprawda!
Coś ci się przyśniło!
Jeśli to prawda,
jeśli jest tak, jak mówisz, chodźmy do hotelu.
- Sprawdźmy to. - Co?
Co sprawdzimy?
Muszą mieć jakieś dane.
Gdybym tam był, byłby gdzieś zapis.
Nie wierzę, że jesteś taki głupi.
Nie jestem głupi. Mówię prawdę.
Zostaw tę torbę. Zróbmy to.
Jeśli to sprawi, że uwierzysz…
że nie mówię bzdur. Chodźmy tam.
Chodźmy. Weź mnie do hotelu. Pokaż, gdzie jest.
Zwolnij.
Zwolnij, zakręt! Silvio, proszę.
Ja decyduję, kiedy zwolnić.
Chcesz nas zabić?
Byłeś tam.
- Byłeś tam, gnoju. - Nigdy tędy nie jechałem.
- To niemożliwe. - Musiałeś być rozkojarzony.
Nawigacja cię rozproszyła.
Bo teraz nawigacja nie tylko wskazuje drogę,
ale też robi loda.
Jak było? Fajnie?
Powiedz. Jak było?
Ten lodzik…
Niewidzialny, tak…
Gdzie jest ten tajemniczy, niewidzialny hotel?
- Tędy, prawda? - Skąd mam wiedzieć?
Nie wiem, gdzie jesteśmy.
Ale z ciebie sukinsyn…
- Możesz zwolnić? - Znowu?
To tu. Jesteśmy na miejscu.
Chodź.
Dokąd? Dokąd idziemy?
Nie pamiętasz, jak tu byłeś? Musiałeś tu parkować.
Lub tam. Gdzie parkowałeś?
Nie rozumiesz. Nigdy tu nie byłem.
Nigdy nie widziałem tego parkingu.
Nie martw się, zapamiętasz. Chodź.
Możesz na mnie zaczekać?
Przepraszam. Szukamy windy.
Przykro mi, ale tutaj nie działa.
Ale… był w niej trzy godziny temu.
Niemożliwe. Pracujemy nad tym od trzech dni.
Mechanizm się zablokował.
Proszę.
Schody są tam. Zawsze działają.
- Chodźmy po schodach. - Silvio.
Silvio, robi się żenująco.
Proszę, zaczekaj!
Myślę, że wygrałeś nagrodę drania roku.
Silvio, proszę, nie róbmy tu scen.
Dobry wieczór. Pokój dla dwojga?
Macie państwo rezerwację? Mam wolny apartament…
Nie. Dobry wieczór, muszę pomówić z pana kolegą.
- Z kim? - Z pana kolegą.
Z Azjatą, który był tu rano.
Ja tu jestem od rana. Kończę zmianę o 18.
Niewidzialny kolega.
Proszę…
Proszę sprawdzić w bazie danych,
czy pan Del Gallo był tu w ciągu ostatnich 24 godzin.
- W tym hotelu. - Przykro mi,
ale nie mogę tego zrobić z powodu polityki prywatności.
Czyjej prywatności? Pana? Czy jego?
Może pogadamy o mojej prywatności?
- O mojej? - Proszę pani. Proszę się uspokoić.
Nie uspokoję się. Proszę z kierownikiem.
Nazywam się Del Gallo.
Carlo Del Gallo. Oto mój dowód.
Pomożesz pani?
- Nie paniuj mi tu. - Właśnie.
- Naprawdę… - To ja pytam,
więc nie ma problemu z prywatnością.
- Naprawdę… - Proszę to dla mnie zrobić.
- Proszę mi zaufać. - Zrób to.
Dziękuję.
- Pani męża nigdy tu nie było. - Słucham?
- Wreszcie. - Przepraszam…
Proszę nie przepraszać. Jest napisane: „Nigdy tu nie byłem”.
Przepraszam.
Sprawdziliśmy to i wychodzimy.
- Trafimy… - Proszę sprawdzić jeszcze raz.
Co sprawdzić? Spokojnie.
- Wychodzimy. Dzięki. - Nie dotykaj mnie. Jesteś obleśny.
- Drań. - Proszę pana?
- Przepraszam? - Spokojnie. Już dobrze.
Dokąd idziesz? Silvio, czekaj!
No i? Które piętro? Piąte? Czwarte?
- Trzecie! - Trzecie.
Nie możemy tego zrobić. Rozumiesz?
- To był pokój 326. - Nie wierzę.
- Pokażę ci. - Silvio. Proszę, Silvio.
Dość kłopotów narobiliśmy.
Co robisz?
Nie, przepraszam.
To pomyłka.
- To był ten pokój. Proszę, kochanie. - Przepraszam.
Pokój jest zajęty. To żenujące.
Wygląda jak ona. Nie ma cię w pokoju.
- Tam są ludzie. - Masz mi powiedzieć.
Czemu nie mówisz? Mów!
- Źle z tobą. Kotku… - Mów!
Mów! Ty draniu! Mów!
Kochanie, co się dzieje? Uspokój się.
Kochanie, co się stało?
Proszę pani?
- Silvio? - Proszę pani?
- Co się stało? - Proszę pani?
Wezwijcie karetkę.
Proszę się nie ruszać.
- Doktorze? - Nie jestem lekarzem,
- a panu nie wolno tu być. - Przepraszam, ale… co z żoną?
Musi pan zapytać lekarza.
Proszę coś powiedzieć. Nie mogę tak zostać.
- Może pan z nim porozmawiać. - O co chodzi?
Przepraszam, doktorze. Chcę wiedzieć, co z żoną.
Badanie nie wykazało anomalii.
Na szczęście.
Może pana żona przeżywa stres?
Tak.
Nie można lekceważyć stresu.
To poważny problem.
Przepraszam, doktorze, ale…
Czy to może wywołać… halucynacje?
Nie można tego wykluczyć.
Moja rada jest taka,
że pana żona musi odpocząć.
Łatwo znaleźć specjalistyczne kliniki.
Może się tam zrelaksować
i być pod opieką lekarzy.
- Naprawdę? - Tak.
Kochanie, słyszałaś, co powiedział lekarz?
To nic poważnego. Nie ma się czym martwić.
Musisz żyć dalej.
Dwadzieścia cztery…
Niech będzie 25.
Proszę.
Dziękuję, skarbie.
Romy!
O mój Boże, Romy!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Witam. - Dziękuję.
Żonie na pewno będzie tu dobrze.
Terapia ciszy, spokoju i snu czyni cuda.
Na pewno. Prawda, skarbie?
Pa.
Tędy.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Cześć…
Cześć.
Pa.
- I? Jak wyglądam? - Do widzenia. Dziękuję.
- Wyglądasz cudnie. - Dziękuję.
- Mam niespodziankę. - Gdzie?
Patrz.
O Boże, jest cudowna!
Kochanie, ona cię nie zna. W porządku.
- Wygląda tak samo. - Wygląda jak Romy.
Dlatego ją wziąłem.
- Jak ją nazwiemy? - Nastassja.
Jak Kinski.
- Nastassja. - Nastassja.
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór, Marcello. - Miła niespodzianka.
- Żona wróciła. - Dobry wieczór, Marcello.
- Pomóc? - Nie, dziękuję.
Wróciliśmy.
Dzień dobry, panie Del Gallo, pana pranie.
- Prosto do 326? - Tak, oczywiście.
Z przyjemnością.
- Dzięki za windę. - Dziękuję.
Dziękuję.
Silvio?
Kochanie?
Silvio?
Kochanie.
Wyjaśnię to. Uwierz mi. To nie tak, jak myślisz.
On nie ma z tym nic wspólnego.
On nic nie znaczy.
Jaki on?
OK. Ostatni na miejscu płaci.
- OK? - Nie, ale…
Chodźmy!
Bez biegania.
To niesprawiedliwe!
Mamy rezerwację dla trzech osób na nazwisko Zordini.
Czemu zawsze podajesz moje?
- Zordini, trzy osoby. Tak? - Tak.
Świetnie.
- Za panią? - Zaprowadzę do stolika.
Co mu powiedział?
Nie jedz chleba. Stracisz apetyt.
Zaczekaj na swoje danie.
Powiem wam coś, potem zaprzeczę. Nigdy więcej o tym nie wspomnę.
OK.
- Dobry wieczór, panowie. - Cześć.
Podać wodę? Gazowaną czy nie?
- Niegazowaną. - Gazowaną.
- Proszę podać kartę win. - Co mówiłeś?
- Szampan? Vedova czy Frate? - Frate.
- Płacisz. - Czemu ja?
Bo dotarłeś ostatni.
No i? Co mówiłeś?
Wydymałbym 90% kobiet w tej restauracji.
- Wszystkie. - Tak?
- Gotowi? - Pytanie.
- Na ile osób jest na Talerz Królewski? - Cztery.
Weźmiemy na trzech.
- Coś do picia? - Dom Perignon.
Świetny wybór.
Muszę dodać, że bez patrzenia.
Naprawdę? Bez patrzenia?
- Z zawiązanymi oczami. - Ja też.
Co?
Bez patrzenia na nie. Brawo!
- Daj spokój… - Proszę pana.
Idealnie.
Zrobię to, dzięki.
- Proszę zostawić. - Proszę.
- Prosiłem. - Proszę puścić.
Puść!
- To kwestia zasad. - Zasad.
- Zaufaj mi. - Dzięki.
Dziękuję.
Właściwie nie tylko 90% kobiet w tej restauracji,
- ale na świecie. - Naprawdę?
Mówiąc 90%, masz na myśli 90%?
- Co jest nie tak z 90%? - Chcę tylko zrozumieć.
Bo jeśli to 90%, to obejmuje to nasze żony.
Tak, to prawda, Lorenzo. Jasne.
OK. Więc wydymałbyś moją żonę.
Jasne.
Wydymałbyś… Słyszałeś, co powiedział?
- Co złego powiedział? - Że wydymałby mi żonę.
- Zapytaj go czemu i otwórz to. - Czemu?
By cię chronić.
Przed czym?
Posłuchaj… Lubisz mnie, prawda?
Co masz na myśli?
- Jako mężczyznę, osobę, lubisz mnie? - Inaczej nie byłbym twoim przyjacielem.
Chciałbyś, by twoja żona dymała się z kimś obcym,
z kimś, kogo nie znasz, kto może być dupkiem?
- Co to ma do rzeczy? - Ma. Odpowiedz.
To nie ma sensu.
To ma sens.
Co masz na myśli?
Gdybym wydymał ci żonę, byłaby bezpieczna.
- Bezpieczna? - Tak. Ty też.
To prawda. Z nim będziesz bezpieczniejszy.
Dość hipokryzji i seksizmu. „Tak dla facetów, nie dla kobiet”.
- Z kobietami jest tak samo. - Właśnie.
Ale co jest tak samo?
- To prosta matematyka. - Nie, to nie matematyka. To statystyki.
OK. Skoro to statystyki, to czemu nie mogę być w tych 10%?
- Z czego się, kurwa, śmiejesz? - Za późno.
Wiesz coś?
- Nie. - Ty? Nie.
Za późno dla nas wszystkich, zwłaszcza dla ciebie.
- Za późno. - Na co?
- Spóźniłeś się. Za późno. - Czemu?
- Proszę! Pięknie. - Świetnie! Brawo.
Świetnie!
Jesteś najlepszy!
W każdym razie, jeśli się nad tym zastanowić,
bierzemy kredyty na większe domy,
nowe telefony, nowy samochód,
płacimy za naukę angielskiego dzieci i po co to? Co?
Dlaczego? Pytam.
Po co?
Dla niej.
- Dla niej? - Której?
Tej.
Nie dla niej!
- Dlaczego? - Co to znaczy?
Mówi, że jak kogoś dymamy,
to dymamy się sami.
Wydymamy tylko siebie. Prawda?
Nie, gdy dymamy kobietę, dymamy tych, którzy dymają ją.
To narcyzm.
To wszystko.
Nie, bo Narcyz się nienawidził. Nie kochał siebie.
Fakt. Rzucił się do morza.
Nie… do morza?
- Nie, to było jezioro. - Jezioro?
Tak, był smutny. Nędzarz, który nie znosił ryzyka…
- Jakiego ryzyka? - Porażki.
Czyli mamy depresję…
-Ty na pewno. - Ty tak.
Spójrz tam.
- O co chodzi? - Patrzcie, kto idzie.
Skoro lubisz być tak dokładny… To był staw.
- Co? - To był staw.
- Tak. - Widzisz?
Poszedłbym z taką jak ona.
Wolę tę w czerwonej sukience.
Nie, ja nie.
Napisy: Liliana Reguła