Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(ชีวิตที่คุณคู่ควร ‪เครื่องใช้ไฟฟ้า ฟริจิสมาร์ท)
‪โอ้โฮ
‪"ชีวิตที่คุณคู่ควร"
‪คลาสสิกจริงๆ
‪ขอบคุณครับ
‪ความทรงจำพรั่งพรู... ฉันนึกภาพ ‪ตัวเองนั่งกินแซนด์วิชเนยถั่วหน้าทีวีเลย
‪มาจากปีไหนคะ 1994 เหรอ
‪- ปีเก้าแปด ‪- อ้อ
‪โห! ตอนนั้นผม... อายุเท่าไหร่นะ
‪สิบห้า ถูกไหม คุณล่ะ
‪สิบสอง
‪เราแก่กันแล้วเนอะ นาตาเลีย
‪"ชีวิตที่คุณคู่ควร"
‪- คิดเองเลยเหรอ ‪- ผมคนเดียวเลย
‪ลูกค้าไม่ได้ชอบหรอก
‪เราเลยต้องดันมัน เราพยายามให้มันได้ลองฉาย
‪เพราะตอนนั้นไม่มีใครทำแบบนี้
‪ใช่เลย มันเหมาะมากสำหรับยุคนั้น
‪แล้วตอนนี้ล่ะ
‪อืม...
‪ตอนนี้ก็ด้วย... แน่นอนอยู่แล้ว
‪ของบางอย่างก็ไม่มีวันตาย
‪มีผลงานล่าสุดอะไรบ้างคะ
‪เอ่อ... ก็ ผมมี...
‪- โฆษณาเครือข่ายเตเลโฟนิก้า ‪- โมบิสตาร์
‪ไม่ใช่ เตเลโฟนิก้า ผมยังมี...
‪โฆษณาช่วงเทศกาลของโกโดร์นิว จากปีที่แล้ว
‪(เหนือระดับ ‪ความสุข 2018)
‪ไม่
‪อันนี้ไม่คลิก
‪ไม่เหรอ มันไปได้สวยเลยนะ
‪งานนี้คุณทำให้ทิลสัน
‪ใช่
‪ถูกต้อง เป็นชิ้นสุดท้ายก่อน...
‪คือผมอยู่ที่นั่นมานาน ‪เลยอยากเปลี่ยนบรรยากาศ...
‪ไม่รู้สิ ผมอยากลองทำกับเจ้าเล็กๆ บ้าง
‪ก็ไม่เล็กขนาดนั้น
‪ไม่ คือ...
‪ไม่... ไม่เล็กเลย
‪หมายถึงเจ้าที่ใหม่กว่า ‪และเปิดใจยอมเสี่ยงมากกว่า
‪นั่นแหละที่ผมหาอยู่
‪แล้วคุณออกจากทิลสัน...
‪หนึ่งปีมาแล้วครับ
‪เอาอย่างนี้...
‪ฆาเบียร์... ผลงานของคุณน่าประทับใจ
‪ฉันพูดได้เลยว่าคุณเป็นตำนาน
‪ตัวจริงเสียงจริง
‪และ...
‪ตำแหน่งงานที่ว่างนี้...
‪มันต่ำกว่าระดับของคุณ
‪- ไม่จำเป็นนี่ครับ ‪- ค่ะ
‪มันเป็นงานระดับพื้นๆ... สำหรับคนที่เพิ่งเริ่ม
‪ใช่ แต่เราทุกคนต่างก็ต้องเริ่มใหม่ ‪ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‪ฉันไม่เข้าใจค่ะ
‪ผมไม่ได้อยู่สูงไป ผมจะสู้งาน ‪ไปพร้อมๆ กับพวกเด็กๆ หรือใคร...
‪ฟังนะ ฆาเบียร์ คุณบอกว่า...
‪คุณอยากทำงานที่ใหม่ๆ ที่ยอมเสี่ยง
‪แต่... ผมไม่เห็นความเสี่ยงในนี้เลย
‪ผมมองเห็น...
‪ขวดแชมเปญ
‪สวมหมวกซานต้า
‪เสียใจด้วยนะครับ
‪ฉันจะเดินไปส่งค่ะ
‪ช่วยประทับตราบัตรจอดรถให้ผมหน่อย
‪ได้เลยครับ
‪- ของลูกค้าเจ้าไหนครับ ‪- อะไรนะ
‪- คุณทำงานให้ลูกค้าคนไหน ‪- ไม่ ไม่มีลูกค้า
‪ผมมาสัมภาษณ์งาน
‪ต้องขอโทษด้วยครับ เราประทับตรา ‪บัตรจอดรถให้ลูกค้าเท่านั้น
‪โอเค แต่พวกเขาเรียกผมเข้ามา
‪ผมก็จอดรถข้างล่าง แล้ว... ‪ไม่เห็นมีใครบอกผมสักคน
‪ครับ...
‪พวกเขาควรจะบอกคุณ
‪มันเป็นนโยบายบริษัทครับ ขอโทษด้วย
‪ยกเว้นให้หน่อยไม่ได้เหรอ
‪คือผมต้องใส่รหัสน่ะครับ
‪รหัสของลูกค้าแต่ละคน ซึ่งต้องมีการลงทะเบียน
‪- ผมขอโทษด้วย ‪- เออ คุณพูดไปแล้ว
‪อะไรนะครับ
‪คุณพูด "ผมขอโทษ" สามรอบแล้ว
‪ช่วยประทับตราบัตรจอดให้จบๆ ไปได้ไหม
‪ขอโทษด้วยครับ
‪อีเกอร์
‪มีปัญหาอะไรเหรอ
‪คุณผู้ชายคนนี้ขอให้ผมประทับตราบัตรจอดรถ
‪แต่ผมบอกเขาว่าต้องใช้รหัสลูกค้าครับ
‪จัดการไปซะ
‪ใส่รหัสฉัน
‪ขอบคุณครับ
‪คิดอะไรอยู่คะ
‪เอาน่า บอกมาเถอะค่ะ มีอะไร
‪เรื่องการสัมภาษณ์วันนี้น่ะ
‪- เหรอคะ เป็นไงบ้าง ‪- ก็ดี
‪อืม ดี ไปได้สวยเลย
‪ผมรู้สึกในแง่บวก
‪ผลจะออกในอีกสองสามอาทิตย์
‪ฆาเบียร์...
‪- ถามฉันสิคะ ‪- อะไร
‪- ว่าฉันคิดอะไรอยู่ ‪- มาร์กา...
‪เถอะน่า
‪"คุณคิดอะไรอยู่"
‪- เอล การ์เมล ‪- ไม่เอาน่า
‪เรามีที่อยู่ แล้วก็ให้คนเอเชียเช่า ‪แบบแทบไม่มีกำไรเลย
‪ไม่มีทาง
‪เราจะอยู่อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน
‪ค่าเช่าที่นี่ทำเรากระเป๋าแห้งทุกเดือน
‪มันคือบ้านของเรา
‪มันก็แค่กำแพงสี่ด้าน ฆาเบียร์
‪แค่นั้น
‪ขายรถซะยังดีกว่า
‪นั่นก็จำเป็น
‪บ้าแล้ว มาร์กา แล้วผมจะไป ‪สัมภาษณ์งานยังไง ปั่นจักรยานเหรอ
‪ก็ใช้รถเฟียต
‪ไม่ก็รถไฟใต้ดิน บอกพวกเขา ‪ว่ารถคุณอยู่ที่อู่ซ่อมก็ได้
‪อะไรคะ
‪อะไร คุณอยากให้ผมโกหกเหรอ
‪- ฆาเบียร์... ‪- อะไรล่ะ
‪ลูกเราไม่รู้หรอก
‪ไง
‪คุยกับแม่แล้วใช่ไหม
‪ลูกไม่มีอะไรต้องห่วงเลย โอเคไหม
‪เราแค่ย้ายชั่วคราว
‪ครับ แม่... แม่บอกผมแล้ว
‪แค่สองสามเดือน จนกว่าอะไรๆ จะลงตัว
‪เรื่องโรงเรียนก็ไม่ต้องห่วง
‪เพราะเราจ่ายค่าเทอมของทั้งปีไปแล้ว
‪ฉะนั้นลูกยังเรียนที่เดิมได้
‪ไม่ต้องหรอกครับ
‪ไม่ต้องอะไร
‪ถ้าผมต้องย้ายโรงเรียน ‪ผมก็ควรเข้าโรงเรียนรัฐบาลแถวนั้น
‪ก็ได้ พ่อก็แค่บอกว่าเราจ่ายไปแล้ว
‪จะอยู่ที่เดิมทำไม ทุกวันนี้ ‪เพื่อนก็หัวเราะเยาะผมอยู่แล้ว
‪พวกเขาจะว่ายังไงถ้ารู้ว่าผมอยู่เอล การ์เมล
‪หัวเราะเยาะเหรอ
‪เรื่องอะไรกัน
‪พ่อคิดว่าอะไรล่ะ
‪ไม่รู้สิ ดานี่ บอกพ่อมาสิ
‪พ่อ...
‪- พวกเขาจะหัวเราะใส่ลูกไปทำไม ‪- พ่อไม่เห็นเหรอ
‪พ่อไม่เห็นอะไรเลย ดานี่
‪แหงล่ะ
‪เดี๋ยวผมไปเรียนสาย
‪อาราเซลี
‪ฝนกำลังตกหนัก คุณอยาก...
‪ให้ขับไปส่งที่สถานีรถไฟใต้ดินไหม
‪คือว่า...
‪ขอบคุณนะคะ
‪อาราเซลี
‪ผมอยากบอกคุณว่า...
‪คือภรรยาผมคงบอกคุณแล้ว ว่าเราจะย้าย
‪ค่ะ คุณนายบอกแล้ว
‪แล้วเงินเราก็ร่อยหรอ แทบไม่พอจริงๆ
‪ไม่นะคะ คุณมุญโญซ
‪ขอโทษด้วยนะ อาราเซลี
‪ขอร้อง อย่าทำแบบนี้กับฉันเลยค่ะ
‪อีกสองสามเดือน ‪ถ้าอะไรๆ มันดีขึ้น ก็อาจจะ...
‪แล้วดานี่ล่ะคะ
‪ฉันรักเด็กคนนั้นจริงๆ...
‪ดานี่ไม่เป็นไรหรอก
‪- ตอนนี้ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร... ‪- ฉันใจสลาย
‪เราเองก็รู้สึกแย่เหมือนกัน
‪อาราเซลี ไม่เอาน่า
‪ขอโทษค่ะ
‪ยกโทษให้ฉันด้วย
‪ที่ผมตั้งใจจะพูดคือ...
‪คะ
‪กุญแจ
‪คุณช่วยคืนกุญแจอะพาร์ตเมนต์ให้ผมได้ไหม
‪อาราเซลี!
‪มีกล่องแก้วน้ำอีกใบ วางไว้ทางโน้นก็ได้ค่ะ
‪เอาลงลิฟต์ก็ช่วยระวังด้วยนะ
‪(ฝันให้ไกลกว่าเดิม)
‪ฆาเบียร์ มุญโญซ
‪- สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ ผู้จัดการอยู่ที่ไหน ‪- ด้านหลังค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฆาเบียร์ มุญโญซ
‪สวัสดีค่ะ ฆาเบียร์ มุญโญซ ใช่ไหมคะ
‪เชิญมากับฉันทางนี้ค่ะ
‪มองดูบั้นท้ายตัวเองบาน กับผมที่กลายเป็นสีขาว
‪คุณจะเปลี่ยนสิ่งต่างๆ ด้วยวิธีนั้นไหม
‪ไม่!
‪หรือคุณจะลุกขึ้น คุมชีวิตตัวเองให้อยู่หมัด
‪บีบเค้นใช้มันให้คุ้มค่า คุณจะสร้าง ‪ความเปลี่ยนแปลงด้วยวิธีนั้นไหม
‪ใช่!
‪คุณต้องหยุดขอโทษขอโพย หยุดขออนุญาต
‪ฆาเบียร์
‪ครับ
‪และนั่นคือตอนที่ผมบอกว่า ‪"ฆาซินโต ผมไม่ใช่เซลส์แมน"
‪ไม่ ไม่ใช่
‪ผมเป็นนักฝัน
‪เพราะการโฆษณาเป็นเรื่องของความฝัน ‪และการแสดงให้คนเห็น...
‪เราอย่าหลอกตัวเองเลย ‪ความฝันไม่ได้เป็นเรื่องใหม่ขนาดนั้น
‪เราต้องแสดงให้คนเห็น ‪ว่าชีวิตมันมีอะไรมากกว่านั้น ถูกไหม
‪มากกว่าอะไรที่พวกเขาสามารถจะมีได้
‪ฟังดีๆ ลูกัส ปริญญาโทเขาไม่มีสอนนะ
‪ผมจดเลยเนี่ย
‪เอาละ ทีนี้... ผมเอาแฟ้มผลงานมาด้วย
‪ไม่ ไม่จำเป็น
‪ผมไม่ต้องดูแฟ้มคุณหรอก ‪ฆาเบียร์ ใครๆ ก็รู้จักผลงานคุณ
‪บีเอ็มดับเบิลยู ฟริจิสมาร์ท...
‪- ผมชอบขวดแชมเปญที่สวมหมวกจิ๋ว ‪- ใช่ แน่อยู่แล้ว
‪คำถามเดียวที่ผมมีคือ "คุณเริ่มงานได้เมื่อไหร่"
‪ไม่รู้สิครับ... ตอนนี้เลยดีไหม
‪วิเศษ
‪โอ๊ะ ขอโทษที ผมมีประชุม ‪ทางโทรศัพท์กับที่ลอนดอน
‪คุณคุยรายละเอียดกับลูกัสก็แล้วกัน
‪ดีครับ
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- ขอบคุณครับ
‪- ขอต้อนรับนะครับ ‪- ขอบคุณมากครับ
‪นี่เป็นสัญญาจ้าง
‪- เผื่อคุณอยากอ่านดูคร่าวๆ ‪- ครับ แน่นอน
‪ขอบคุณครับ
‪ขอโทษนะครับ...
‪- ลูกัสใช่ไหม ‪- ครับ
‪ลูกัส นี่อะไร
‪ช่วงทดลองงาน... สามเดือน
‪ไม่ได้ค่าจ้างเหรอ
‪ถูกต้องครับ
‪ใช่ แต่เดี๋ยวนะ นี่มัน...
‪สัญญาฝึกงาน
‪ครับ ใช่เลย เราระบุในประกาศไว้แบบนั้น
‪คุณช่วยเรียกดาริโอ้กลับมาได้ไหม
‪ยากครับ เขาติดสายนั้นอยู่
‪แล้วคุณจะเห็น ดาริโอ้กับผมรู้จักกันมานาน
‪- เขาไม่ให้ผมทดลองงานหรอก ‪- เขาเองก็ตกใจครับ...
‪ที่เห็นชื่อคุณ
‪เขาตกใจที่คุณมา
‪แล้ว
‪และเขาบอกว่าคุณเหมือนของลดราคา
‪ไม่นะ ไม่ๆ...
‪- หวัดดีค่ะ ‪- เป็นไง
‪ฉันยืนมาทั้งวันเลย ฉันว่าเท้าฉันพอง
‪คงต้องหารองเท้าคู่ที่ใส่สบายกว่านี้ ไม่งั้น...
‪อ๋อ กลิ่นน้ำยาฟอกขาว
‪- แล้วดานี่ล่ะ ‪- ในห้องเขาน่ะ
‪ฉันเหลือมะกะโรนีไว้ให้คุณในไมโครเวฟนะ
‪(ชั้นใต้ดิน)
‪ใจเย็นๆ
‪ใจเย็นหน่อย
‪เย็นไว้ ไม่มีใครอยู่ในนั้น
‪(ยิมนาสติกลีลา)
‪ทำอะไรอยู่ ลูก
‪ไม่มีอะไรครับ แค่การบ้าน
‪ที่โรงเรียนเป็นไง
‪ดีครับ
‪ไม่ใส่เครื่องแบบดีกว่าใช่ไหมล่ะ
‪สบายกว่า ไม่... ไม่ต้องเป็นทางการมาก
‪นี่ ดานี่ เราไม่ได้ทำอะไรด้วยกันนานแล้วเนอะ
‪- เราดูสตาร์วอร์สด้วยกันไง ‪- ใช่ แต่มันก็นานโขแล้ว...
‪ทำไมเราไม่... ฟังนะ พ่อจะออกไปวิ่ง ‪ให้สมองโล่งและสูดอากาศสักหน่อย
‪- ลูกก็มาด้วยกันสิ ‪- ตอนนี้เหรอ
‪ใช่ ตอนนี้แหละ อีกสักพักกว่าจะได้กินมื้อค่ำ
‪ไม่รู้สิครับ ผมทำพีชคณิตอยู่
‪"จิตแจ่มใสอยู่ในร่างกายที่แข็งแรง" ถูกไหม ‪ไม่ได้เรียนสุภาษิตนี้ในภาษาละตินเหรอ
‪พระเจ้าช่วย พ่อ ละตินนั่นสมัยพ่อเกิด
‪ปากเสีย!
‪พ่อจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวจะโชว์ให้ดู ‪ว่าตาเฒ่าของลูกมีดีอะไร
‪ห้าโมงเจอกันหน้าประตู
‪ดีมาก
‪มาเลย เพื่อนยาก
‪ทางจมูก
‪หายใจเข้าทางจมูก แล้วหายใจออกทางปาก
‪ไม่ใช่ ลูกหายใจเข้าทางปากอยู่ ดานี่
‪แบบนั้นจะเหนื่อยกว่า ให้ใช้จมูก
‪- ได้ ‪- เอาเลย เก่งมาก
‪แบบนั้นแหละ ต่อเลย
‪ลูกหายใจเข้าทางปากอีกแล้ว
‪- ขอโทษครับ ‪- ไม่ ไม่ต้องขอโทษ
‪อย่าพูด "ขอโทษ" ไม่ต้องพูดเลย วิ่งต่อ
‪เข้าทางจมูก แล้วออกทางปาก
‪ไม่ อย่าหยุด!
‪- ไม่งั้นจะไม่ถึงข้างบน เร็วเข้า! ‪- ผมทำไม่ได้
‪- ได้ลูก ได้สิ มาเร็ว ดานี่!
‪- ผมทำไม่ได้ ‪- เกือบถึงแล้ว มาเร็ว!
‪ดานี่ ไม่ ห้ามหยุด! ไม่เอาน่า ไปต่อกัน ดานี่!
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪- ไม่มีอะไร ‪- "ไม่มีอะไร" หมายความว่าไง
‪ไม่มีอะไร เราออกไปวิ่ง ‪เขาเลยเหนื่อยนิดหน่อย
‪ลูกอาเจียนเหรอ
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪- ผมเหรอ ‪- คุณน่ะสิ
‪ไม่ใช่ความผิดพ่อหรอกครับ
‪เราวิ่งขึ้นเนินกัน
‪เนินไหน หลังบ้านน่ะเหรอ
‪- ผมนึกว่าเขาจะไหว มาร์กา ‪- แต่ทำไมกัน
‪- "ทำไม" อะไร ‪- ทำไมต้องให้เขาวิ่งขึ้นเนิน
‪พ่อสอนผมครับ
‪เป็นการออกกำลัง ดีต่อสุขภาพ
‪นี่... นี่คือสุขภาพดี ใช่ไหม
‪รู้ไหมว่าอะไรไม่ดี โรคอ้วนไง
‪- ฆาเบียร์ ‪- รู้ไหมว่ามีอะไรอีก เขาโดนหัวเราะใส่
‪- พอแล้ว ‪- คุณไม่รู้หรือไง
‪- ฆาเบียร์ ‪- ไม่รู้ใช่ไหมล่ะ
‪แน่นอนว่าฉันรู้ เขาเป็นลูกฉันนะ โอเคไหม
‪แล้วฉันก็ไปคุยกับอาจารย์ใหญ่ ‪คุยกับครูของเขาแล้ว
‪แล้วผมล่ะ
‪ทำไมไม่คุยกับผม มาร์กา ดูเหมือนว่า ‪ทุกคนรู้เรื่องกันหมดยกเว้นผม
‪นี่ อยากรู้ใช่ไหมว่าทำไม ‪ฉันถึงไม่บอกคุณ นี่แหละเหตุผล
‪เพราะลูกชายคุณมีปัญหาที่โรงเรียน ‪แล้วทางออกของคุณคือทำเขาอ้วกแตก
‪- ผมแค่อยากให้สิ่งที่ดีที่สุด ‪- "ดีที่สุด" เหรอ
‪ใช่ ดีที่สุดสำหรับคุณกับดานี่
‪ผมไม่อยากให้ลูกผมไม่มีใครคบ ‪หรือคุณกลับบ้านมาพร้อมกลิ่นน้ำยาฟอกขาว
‪มันเป็นงาน ฉันพยายามทำให้มันลงตัว
‪จริงอยู่ แต่นั่นไม่ใช่ "ทำให้มันลงตัว" ‪มาร์กา... มันเรียกว่ายอมแพ้
‪คุณออกไปเดินคิดหน่อยดีไหม
‪ครับ
‪สวัสดีครับ ผมโทรมาตามประกาศ
‪ประกาศอะไรครับ
‪รถมือสองน่ะครับ
‪ยังอยู่หรือเปล่าครับ
‪- ผมถามว่ามันยังอยู่ไหม ‪- ไม่
‪ไม่ เอ่อ... ขอโทษครับ ผมขายมันไปแล้ว
‪ขายแล้วเหรอ
‪ผมขอแวะไปดูได้ไหม ผมให้มากกว่าราคาตั้งนะ
‪ไม่ ขายไปแล้วครับ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ขอแนะนำรสชาติใหม่...
‪มีคนที่กล้าเสี่ยง...
‪คนหัวรั้น...
‪คนช่างฝัน คนที่...
‪ใหม่ล่าสุด เนียนลื่น 48 ชั่วโมง...
‪และความสำเร็จไม่ได้เดินมาหาคุณเอง
‪ที่ที่คุณจะได้สัมผัสประสบการณ์ใหม่ในทุกวัน
‪ช่วงเวลาแห่งความสำเร็จ...
‪คุ้มครองครอบคลุม
‪จงร่วมมือกัน
‪มันเป็นเรื่องของความสงบในจิตคุณ...
‪และครอบครัวของคุณ
‪(บริษัทของลาร่า)
‪(สระว่ายน้ำคาร์ล่า)
‪(ออฟฟิศของโตมัส ‪โค้ชของโมนิ)
‪(หนึ่งวัน)
‪(อุบัติเหตุ)
‪(ขับรถในขณะมึนเมา)
‪(ถูกพักใช้ใบอนุญาตขับขี่)
‪(หนึ่งปี)
‪(ปฏิทิน ‪วันที่ 21 กันยายน)
‪(พบหัวหน้าแผนก - นัดหมอฟัน ‪เขตศาสนาการ์เดียนแองเจิล)
‪(เขตศาสนาการ์เดียนแองเจิล)
‪- สวัสดียามเย็น เป็นยังไงบ้าง ‪- ดีครับ
‪- เข้าไปเลย พวกเขารออยู่ ‪- ดีเลยครับ
‪เดี๋ยวฉันตามไปค่ะ
‪ยินดีต้อนรับค่ะ!
‪- ไม่... ผมไม่... ‪- มาเถอะค่ะ มาๆ
‪เราไม่กัดหรอก
‪อามปาโร่ค่ะ
‪ฆาเบียร์ครับ
‪ครั้งแรกเหรอคะ
‪ครับ
‪เชิญเลยค่ะ
‪มา เลือกที่นั่งได้เลย
‪ไง สวัสดีครับ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดีค่ะ
‪สบายดีไหม
‪อาทิตย์ที่ผ่านมาดีไหม
‪(หนึ่งเดือน)
‪สวัสดี ยินดีต้อนรับค่ะ
‪เอาละ... เรามาเริ่มกันเลย
‪วันนี้เรามีสมาชิกหน้าใหม่
‪และเขามาที่นี่เป็นครั้งแรก ‪เรามาต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นกันเถอะ
‪คุณจะพูดก็ได้ถ้าอยาก แต่เราไม่บังคับ
‪แบ่งปัน รับฟัง
‪ทำได้ทุกอย่างเลย ยกเว้นขัดจังหวะ
‪ใครอยากเริ่มคะ
‪ฉันค่ะ
‪คือมันเป็นสัปดาห์...
‪ที่พังพินาศ
‪โตนี่กับฉันเลิกกัน
‪และฉันรู้ พวกคุณจะบอกว่า "แบบนี้ดีที่สุดแล้ว
‪ช่างหัวหมอนั่น เขาเอาแต่ก่อเรื่อง" ก็ใช่...
‪เขาสูดผงทุกวัน แต่...
‪ตอนนี้เขาไปแล้ว และ...
‪กลายเป็นฉันที่อยากเล่นยา
‪นี่...
‪นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดที่ฉันมีในโลกใบนี้
‪จริงๆ นะคะ
‪แต่ฉันว่าอีกไม่นานฉันคงต้องคืนเหรียญ
‪ครับ ผมปรับตัวได้ดี คือบางทีผมผ่านบาร์
‪แล้วคิดว่า "แม่ง ฉันน่าจะเข้าไป...
‪ซดคาราฆิโยสักแก้วแล้วไปเล่นสล็อต
‪ตอน...
‪ตอนเขาจูบฉัน
‪ฉันรู้...
‪ว่าเขาแค่พยายามที่จะ...
‪ดมกลิ่นลมหายใจฉัน
‪มันยากที่จะออกไปข้างนอก
‪จะเจอเพื่อนก็ลำบาก
‪ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะออกจากบ้าน ‪มีเหล้ามีเครื่องดื่มรายล้อมไปทั่ว
‪วันนี้วันเกิดฉันด้วย บัดซบจริง!
‪อายุปาไป 36 แล้ว
‪แต่ไม่เอาแชมเปญนะ เข้าใจไหม
‪ไม่เอาแชมเปญ เราจะฉลอง... ด้วยน้ำโซดา
‪มีใครอีกไหมคะ
‪เอาละ ถ้าไม่มีใครมีอะไรเพิ่มเติม
‪วันนี้ก็พอแค่นี้...
‪ขอโทษครับ
‪เอ่อ...
‪สวัสดีครับ
‪ผมชื่อ...
‪ฆาเบียร์
‪ผมมา... ที่นี่เป็นครั้งแรก
‪ผมไม่ค่อย... แน่ใจ
‪ว่าต้องทำยังไง
‪แต่ผมอยากจะ...
‪คือผมอยากขอบคุณทุกคนที่แบ่งปัน...
‪เรื่องราวตัวเอง และช่วยให้ผม...
‪เข้าใจได้ว่า...
‪ผมไม่ได้อยู่คนเดียว
‪และนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ
‪ผมไม่อยากโดดเดี่ยว ไม่อยากเผชิญมันคนเดียว
‪ผมพยายามจะเลิก...
‪ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง...
‪ผมมั่นใจว่า...
‪ห้าครั้งได้
‪และห้าครั้งนั้นเอง ที่ผมดันกลับไปเป็นชาย
‪ที่ผมเอาชนะมาได้แล้ว
‪ผมกลับไปหามันเพราะ ‪ความอ่อนแอ ความเขลา...
‪เพราะผมไม่เหลืออะไรแล้ว
‪เพราะผมเสียภรรยาไป...
‪เสียลูกสาวไป
‪ผมทำร้ายพวกเขา...
‪ทั้งด้านจิตใจ...
‪และนอกเหนือจากจิตใจ...
‪ถ้าคุณเข้าใจความหมายผมน่ะนะ
‪แต่ผมอยากจะเปลี่ยน
‪ผมอยากจะเชื่อว่าผมเป็นคนที่ดีขึ้นได้...
‪ว่าเป็นคนที่ดีกว่านั้นได้
‪เพราะนี่ไม่ใช่ตัวผม
‪ขอบคุณครับ
‪คุณพูดถูก
‪ยินดีด้วยนะคะ
‪- โอ คุณใจดีจัง ขอบคุณครับ ‪- และขอต้อนรับค่ะ
‪ยินดีต้อนรับนะครับ
‪- ขอบคุณครับ ผมซึ้งใจจริงๆ ‪- ก้าวแรกเป็นก้าวที่ยากที่สุด
‪ถูกไหม แล้วก็ก้าวที่สอง สาม สี่ ห้า
‪หก...
‪อะไรนะครับ
‪เพราะมันมี 12...
‪ก้าว
‪อ้อ จริงด้วย ขอตัวก่อนนะครับ
‪สวัสดีครับ
‪ผมแค่อยากจะมาให้กำลังใจ
‪ผมเข้าใจคุณนะ ผมเองก็ผ่านอะไรคล้ายๆ กัน
‪การกลับไปติดอีก...
‪มันเอาชนะได้ยาก
‪ผมจะไม่บอกว่าผมล้มและลุกขึ้นยืนใหม่กี่ครั้ง
‪แต่ดูผมตอนนี้สิ
‪หนึ่งปีแล้ว
‪ฉะนั้นจงสู้ต่อไป เข้าใจนะ
‪ขอบคุณครับ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪คือว่า...
‪จะว่าอะไรไหม...
‪แค่ว่าผมมีข้อสงสัยหลายอย่าง มีคำถามหลายข้อ
‪ไปดื่มกาแฟด้วยกันได้ไหมครับ
‪แต่มันก็ดึกแล้ว ผมขอโทษ
‪ไม่หรอก ไปเถอะ ข้างๆ นี้มีร้านกาแฟ
‪- ฆาเบียร์ครับ ‪- โตมัส
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪เคล็ดลับก็คือต้องเตรียมตัวรับมัน
‪ต้องรู้ว่าสถานการณ์แบบไหนยั่วใจคุณ
‪อะไรทำให้คุณเสียศูนย์
‪คือรู้จุดอ่อนของตัวเอง
‪แถมคุณก็ป้องกันตัวเอง ‪จากสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ ต้องระวัง
‪แต่การที่รู้ว่ามันอยู่ตรงนั้น ‪ก็เหมือนมีชัยไปกว่าครึ่ง
‪เชื่อผม ผมรับรู้ถึงมันอยู่เต็มอก
‪แต่คุณยอมรับมัน หรือเอาแต่โทษคนอื่นล่ะ
‪เป็นคำถามที่ดี
‪นั่นมันสำคัญที่สุด
‪แล้ว... คุณล่ะ
‪คุณรู้ได้ยังไงว่าอะไรคือจุดอ่อน
‪ฝึกฝนครับ
‪บางครั้งในที่ทำงาน คุณ...
‪ทำงานอะไรเหรอ
‪ผมเป็นรองประธานบริษัทขนส่งอัลตามิร่า
‪ว้าว
‪ใช่ "ว้าว" แต่มันมีความกดดัน มีความขัดแย้ง
‪บางครั้งคุณก็รู้สึกว่าไม่มีใครเห็นค่า
‪- ที่บ้านก็ด้วย ‪- ที่บ้านด้วยเหรอ
‪อืม ก็เหมือนคนทั่วๆ ไป
‪ฟังนะ ผมทำงานเกินเวลา ‪แล้วลาร่า... ภรรยาผมน่ะ
‪เธอชอบคิดว่าผมควรมีเวลาอยู่ที่บ้านมากกว่านี้
‪ทำอย่างกับคุณแยกร่างได้
‪- เหมือนผมไม่มีตัวตนในชีวิตลูก ‪- เธอพูดแบบนั้นเหรอ
‪ก็ไม่เชิง แต่เธอคิด
‪และมันเจ็บปวด
‪แล้วนั่น... คือหนึ่งในจุดอ่อนของคุณเหรอ
‪ผมพูดเพราะว่า...
‪ฟังดูเหมือนว่าคุณโยนความผิดให้เธอ หรือ...
‪เห็นไหมล่ะ
‪มันง่ายที่จะตกหลุมพราง ถึงเป็นผมก็เถอะ
‪คุณเองก็เห็น
‪(มาร์กา)
‪- ขอโทษที ‪- ไม่เป็นไร ถ้าจำเป็นก็รับได้
‪เอ่อ ไม่ต้องหรอก... ไม่สำคัญอะไร
‪ไม่ครับ!
‪- ผมเลี้ยงเอง ‪- เอางั้นก็ได้
‪- ที่เราคุยกันมันมีประโยชน์มาก ‪- ไม่เป็นไรเลย
‪ขอโทษนะ ผมอยากถาม...
‪ขอโทษที เพิ่งเจอกันแท้ๆ ‪แต่ผมเอาแต่ถามนู่นนี่นั่น...
‪ไม่ต้องห่วง มีอะไรว่ามา
‪ผมเพิ่งมาเริ่มการบำบัดอะไรนี่ แล้ว...
‪ผมอยากได้ผู้สนับสนุน
‪ผมอยากรู้ว่าคุณ...
‪ผมไม่แน่ใจเลยจริงๆ
‪ผมไม่เคยเป็นผู้สนับสนุนให้ใคร ‪ต้องใช้ความรับผิดชอบสูงด้วย ผมไม่...
‪ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณลำบากใจ
‪แต่ผมแค่เพิ่งย้ายมาบาร์เซโลนา แล้ว...
‪ผมไม่รู้จักใครที่นี่เลย ก็เลย...
‪โอเค เรามาลองดูกันก็ได้
‪สักเดือนสองเดือน แล้วดูว่าเป็นยังไง
‪- ดีครับ ขอบคุณ ‪- ได้เลย
‪- ขอบคุณครับ ‪- ยินดีครับ
‪ครับ
‪สวัสดีครับ ผมโทรมาเรื่องประกาศขายรถ
‪ขายไปแล้วครับ
‪ฆาเบียร์
‪- คุณหายไปไหนมา ‪- อาจารย์สอนเกินเวลาน่ะ
‪แถมเลิกเรียนยังชวนพวกเราบางคนไปดื่มอีก
‪น่าจะโทรบอกกันหน่อย
‪โทรศัพท์ผมแบตหมด
‪ต้องชาร์จแล้วเนี่ย
‪ว่าแต่อาจารย์ชวนใครไปบ้าง
‪พวกเด็กเรียนเหรอ
‪นักเรียนคนโปรด ใช่
‪พวกสอพลอ
‪แล้วยังไง เขามีงานให้ทำไหม
‪อืม มีอยู่นะ เขามีโปรเจกต์ให้ช่วย ดูน่าสนใจดี
‪เหรอคะ ยอดไปเลยเนอะ
‪ใช่ ผมว่าสถานการณ์เรากำลังดีขึ้น
‪(ชั้นสาม)
‪คาร์ล่า
‪- จะไปด้วยกันไหมเนี่ย ‪- กำลังไป!
‪เธอจ๋า ลิฟต์จะไปแล้วนะ
‪มาแล้วๆ!
‪กุญแจอยู่ที่เธอหรือเปล่า
‪เปล่า... ฉันให้เธอไปแล้ว
‪หาไม่เจอจริงๆ เหรอ
‪โฆนัส!
‪อยู่ดีๆ โฆนัส!
‪ใจเย็นๆ!
‪ไปข้างนอกกันดีกว่า เผื่อแกจะสงบสติลงได้
‪(โทรหาทนาย - โมนิก้าเรียนยิมนาสติก ‪ประชุมทางโทรศัพท์กับญี่ปุ่น)
‪(โมนิก้าเรียนยิมนาสติก)
‪(ซิงค์ปฏิทินกับโทรศัพท์ ‪ยกเลิก - ตกลง)
‪(กำลังซิงค์ปฏิทิน)
‪(ซิงค์ปฏิทินกับโทรศัพท์เรียบร้อย)
‪โฆนัส!
‪แกเป็นอะไรไป โฆนัส!
‪โฆนัส!
‪ลุกขึ้นสิ!
‪เครื่องรุ่นใหม่!
‪ใช้เงินสด!
‪ลาร่า ผมขอโทษ
‪- ปฏิทินผมมีปัญหา ‪- คุณนั่นแหละปัญหา!
‪ทำไมถึงได้โมโหไปซะทุกเรื่องเลย
‪ฉันไม่ได้โมโห!
‪ลาร่า!
‪เพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาอย่างแท้จริง
‪(สปอร์ตคอมเพล็กซ์)
‪หลังจากการเดินทางนานหลายปี...
‪เรานำมันมาให้คุณถึงที่...
‪พร้อมจะค้นหามันหรือยัง
‪รับอะไรดีครับ
‪บรั่นดีกันหวัดสักแก้วไหม
‪อยากได้อะไรครับ
‪นานแล้ว... ที่ผมไม่ได้พูด ถูกไหม
‪อย่างน้อยก็หกเดือนละมั้ง
‪เปล่าครับ
‪ผมโอเค
‪ผมสบายดี ผมไม่ได้จะคืนเหรียญให้
‪แต่ผมเข้าใจแล้วว่าเราตบะแตกได้ง่ายแค่ไหน
‪ไม่กี่วันก่อน ผมกับภรรยาทะเลาะกัน ‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย
‪ไม่รู้สิ
‪ผมไม่รู้ คือมันก็แรงพอ... ‪พอที่ผมจะได้ยินเสียงในหัวขึ้นมาอีก
‪รู้ใช่ไหมครับว่าเสียงอะไร
‪- ใช่ ‪- เข้าใจเลย
‪แต่ผมแทบจะขอบคุณ...
‪ที่เรามีปากเสียงกัน ‪เพราะมันทำให้ผมตระหนักว่า
‪การเลิกเหล้านั้นเปราะบางเกินคาด
‪เราทุกคนต้องมีสติและตื่นตัวให้มากอยู่เสมอ
‪มันก็ดีถ้าเราจำเอาไว้บ้าง
‪ขอบคุณค่ะ โตมัส มีใครอีกไหมคะ
‪ฆาเบียร์ เชิญค่ะ
‪คือผมแค่อยากจะ...
‪ขอบคุณทุกคน...
‪เพราะอาทิตย์ที่แล้ว ที่ผมมาที่นี่ครั้งแรก
‪ผมสิ้นหวังมาก มืดแปดด้าน ไม่มีที่ยึดเหนี่ยว
‪แต่ไม่อีกต่อไปแล้ว
‪พวกคุณช่วยผมเอาไว้จริงๆ
‪จริงนะครับ
‪ตอนนี้ผมมี...
‪เป้าหมาย มีโปรเจกต์ ‪ที่อยากจะทุ่มแรงกายแรงใจให้สุดตัว
‪ครับ เพราะคุณคิดได้ว่า...
‪หรืออย่างน้อยก็ในกรณีของผม ผมคิดได้ ‪ว่าปัญหาที่แท้จริงคือความไม่กระตือรือร้น
‪ผมทำตัวสบายๆ ไม่ทุ่มเทให้เต็มที่
‪แล้ววันนึงผมก็โดนบอกว่าแก่เกินไป
‪ค่าจ้างแพงไป และแล้วก็โดนเท
‪แต่จะไม่มีอีกแล้ว
‪พอกันทีกับการนั่งมองคนอื่น...
‪เริงรื่นกับสิ่งที่ตัวเอง ‪ไม่เห็นคุณค่าและไม่คู่ควรด้วยซ้ำ
‪ดังนั้นจากนี้ไปผมจะใช้ชีวิตในแบบที่ผมต้องการ
‪โดยไม่ขออนุญาตหรือขอโทษใคร
‪ขอบคุณครับ
‪- โปรเจกต์นั่นถือเป็นข่าวดีนะ ถูกไหม ‪- ใช่
‪- เกี่ยวกับอะไรครับ ‪- ไว้เจอกัน
‪อ๋อ ยังเร็วไปที่จะบอกครับ
‪เป็นความลับสิเนี่ย
‪- ลับสุดยอด ก็เลย... ‪- รับอะไรดีครับ
‪- กาแฟดำแก้วนึง แล้วก็... ‪- ขอกาแฟใส่นมครับ
‪- ได้เลย ‪- ขอบคุณ
‪อาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นไง
‪ยุ่งเหรอครับ
‪ไม่เลย
‪ทะเลาะกันเหรอ
‪เข้าใจผิดน่ะ
‪อย่างที่ผมบอกเมื่อวันก่อน ‪เราต้องระวัง ต้องรู้ตัวเอง...
‪ใช่
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪เรื่องงี่เง่าน่ะ ผมพลาดเอง
‪ผมไปรับโมนิก้าสาย
‪- โมนิก้า ‪- ลูกสาวผม
‪โถ ไม่นะ แหงล่ะ
‪แบบนี้ตลอดแหละ ความผิดเล็กน้อย ‪ทำคุณกลายเป็นพ่อที่ละเลยซะเฉย
‪จริงไหม
‪คุณมีรูปยัยตัวเล็กไหม
‪มี
‪ดูสิ
‪สวยทั้งคู่เลย
‪- คุณโชคดีมากนะ ‪- ใช่ ผมรู้
‪คุณล่ะ มีรูปไหม
‪ไม่มีหรอก
‪ผมไม่มี
‪ขอโทษที ผมไม่ได้ตั้งใจ...
‪ไม่ ไม่เป็นไรครับ
‪ขอบคุณครับ
‪งั้นขอดื่มให้โปรเจกต์ลับของคุณ
‪- ชนแก้วด้วยกาแฟก็ได้เนอะ ‪- ทำไมจะไม่ได้
‪ไชโย
‪ผมต้องไปแล้ว เดี๋ยวซูเปอร์มาร์เก็ตจะปิด
‪ไม่มีอะไรน่าเศร้าไปกว่าตู้เย็นของพ่อม่ายเมียทิ้ง
‪งั้น ทำไมคุณไม่... มากินมื้อค่ำบ้านผมล่ะ
‪อย่าเลย...
‪ผมไม่อยากรบกวน
‪และภรรยาคุณก็คงไม่คิดว่าจะมีแขก
‪งั้นก็วันหลัง พรุ่งนี้ ไม่ก็มะรืน
‪น่านะ เพื่อน...
‪ตามนั้น
‪ครับ
‪โตมัส ผมเอง ฆาเบียร์
‪รอก่อนนะ เดี๋ยวผมลงไปรับ
‪เด็กเวรที่ไหนไม่รู้เอากาวมาราด ‪อินเตอร์คอม ช่างยังไม่ได้มาซ่อมเลย
‪โอเค
‪คุณมุญโญซ
‪คุณมุญโญซ!
‪ไง ดาเมี่ยน!
‪- อยู่ล่วงเวลาเหรอ ‪- ครับ จะเสร็จกี่โมงก็ไม่รู้
‪ตั้งแต่เขาไล่คนเอกวาดอร์ออก
‪ผมก็ไม่ได้หยุดงานเลย
‪อ้าว ให้กุสตาโบออกเหรอ
‪ใช่ครับ ฝ่ายซ่อมบำรุงโดนตัดงบน่ะ
‪- งี้นี่เอง ‪- เลยเหลือแต่ผม
‪จ้างเท่าเดิมแต่ทำงานสองเท่า
‪คุณล่ะครับ มาทำอะไรที่นี่
‪ไม่มีอะไร ผมมา... เอาจดหมายน่ะ
‪บางคนก็ยังไม่รู้ที่อยู่ใหม่ของเรา
‪นี่จะให้มาร์กา... วันครบรอบของเรา
‪อะพาร์ตเมนต์นี้เป็นทางผ่านไปร้านอาหารพอดี
‪เข้าใจแล้ว
‪งั้นก็ ดีใจที่ได้เจอคุณอีกนะครับ...
‪เช่นกัน ดาเมี่ยน
‪ฝากสวัสดีภรรยาคุณด้วยนะครับ
‪ได้เลย ขอบใจนะ!
‪กับลูกชายด้วย
‪ดูแลตัวเองนะ
‪- โทษทีที่ให้รอนะ ฆาเบียร์ ‪- ไม่เลย เป็นไงบ้าง
‪เข้ามาสิ
‪หวังว่าคุณจะหิวแล้ว ‪ผมซื้อสเต็กของดีมาด้วย ชิ้นโตเลย
‪- ไม่ได้เป็นมังสวิรัติใช่ไหม ‪- เปล่า
‪คุณโชคดีนะเนี่ย วันนี้ ‪หมาของเพื่อนบ้านนิ่งเงียบเชียว
‪ปกติมันจะทำเราเหลืออด
‪เข้ามาสิ เพื่อน
‪ผมจะพาคุณเดินชม
‪ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ
‪น่าทึ่งมาก
‪เนอะ
‪ลาร่ากับผมดูมาสักพักแล้ว และยังตัดสินใจไม่ได้
‪ตอนแรกผมคิดว่าค่าเช่ามันสูงไป
‪แต่พอนายหน้าเปิดม่านเท่านั้น ‪ผมคิดเลย "ที่นี่แหละ
‪โตมัส นี่คือบ้านของนาย"
‪ก็ว่าอยู่ ว่าได้ยินเสียง
‪- คุณคงจะเป็นลาร่า ‪- ฆาเบียร์ใช่ไหมคะ
‪- ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- เช่นกันค่ะ
‪ผมน่าจะเอาไวน์มา แต่ว่า...
‪ลุงได้ยินเรื่องหนูมาเยอะเหมือนกัน
‪โมนิก้าใช่ไหมเนี่ย
‪พ่อหนูเล่าให้ฟังว่าหนูน่ะ อัลมูเดน่า ซิด ตัวจริง
‪มาร์การิต้า มามุนค่ะ ‪โตขึ้นแกอยากเป็นเหมือนมาร์การิต้า มามุน
‪อ้อ งั้นช่างมันเถอะนะ โมนิก้า...
‪ใครๆ ก็บอกว่าลุงน่ะล้าสมัย
‪นึกไม่ออกเลยว่าจะหงุดหงิดแค่ไหน
‪หลังขดหลังแข็งที่บริษัทกันหกเดือน
‪พยายามหาทางให้อามินาพาลูกๆ มาสเปนให้ได้
‪แล้วตอนนี้ศาลบอกว่าเธออาจจะไม่ได้อยู่ด้วยซ้ำ
‪ไม่ง่ายเลย
‪มันน่าเหนื่อยหน่าย
‪ใช่ แต่มันก็ทำให้รู้สึกดีด้วย ถูกไหม
‪หมายถึงการช่วยคนอื่นน่ะ
‪- ใช่ แน่นอน มันคุ้มค่า ‪- เอาที่ไหนมาพูดเนี่ย
‪หมายความว่ายังไง
‪ผมแค่บอกว่างานบริการสังคม ‪มันก็แค่นั้น... เพื่อประโยชน์สุขส่วนรวม
‪ก็จริง แต่...
‪เงินไม่ใช่ทุกอย่างนี่ โตมัส
‪- ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่... ‪- แต่อะไร
‪ไม่รู้นะ มันไม่ใช่เหมือนกับว่า... ‪คุณต้องเลือกระหว่าง
‪เงินหรือความพอใจ แบบว่า...
‪ดูที่ที่คุณอยู่ตอนนี้สิ
‪วางไว้ก็พอค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง
‪อย่าเลยครับ ให้ผมช่วยเถอะ
‪คุณกับภรรยามีลูกหรือเปล่าคะ
‪ภรรยาเหรอ
‪อ๋อ... อันนี้
‪ไม่ใช่ คือ...
‪เราหย่ากันแล้ว
‪ผมหยิบมาใส่... ไม่รู้สิ... ไม่ได้คิดอะไรน่ะ
‪มันคงจะเป็น...
‪นิสัย หรือ...
‪การที่ไม่อยากจะยอมรับ
‪เรามีลูกสาวตัวน้อยเหมือนกัน ‪ไม่น้อยแล้วสิ น่าจะอายุ 14 แล้ว
‪ขอโทษค่ะ... ฉันไม่น่าพูดขึ้นมาเลย
‪ไม่ ให้ตายสิ ไม่ต้องห่วง ก็คุณไม่รู้มาก่อน
‪อย่ากังวลเลยครับ
‪แม่ของลูกผมไม่อยาก ‪ให้ผมเจอลูก... ผมไม่โทษเธอเลย
‪เธออดทนมากพอแล้ว ‪มากกว่าที่คนคนหนึ่งควรต้องทน
‪แล้วก็นะ...
‪ผมต้องเลือก
‪ระหว่างพวกเขากับจิน
‪และผมเลือกผิด
‪ดังนั้น พอผมเห็นผู้หญิงอย่างคุณ ‪ยืนเคียงข้างสามีของเธอ บอกตามตรง...
‪ผมนับถือคุณ
‪นับถือความเข้มแข็งของคุณ
‪และผมอิจฉาความโชคดีของเขา
‪- เร็วเข้า! ‪- โมนิก้า
‪รอก่อน
‪ดอกไม้สวยๆ... สำหรับคนสวย
‪ต้องพูดว่าไง ลูกรัก
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- น่ารักที่สุด
‪ไปกันเถอะ
‪คุณว่าผู้เช่าคนเก่าเป็นไง
‪ผู้เช่าไหน
‪คนที่เคยอยู่อะพาร์ตเมนต์คุณ ‪เมื่อวานเขามาเอาจดหมายไม่ใช่เหรอ
‪ผมว่าคุณจำผิดแล้ว
‪ผมนี่มั่วจริง คุณอยู่อะพาร์ตเมนต์ที่สอง ชั้นห้า
‪- ใช่ ‪- เขาเคยอยู่ชั้นสี่
‪- อย่าสนใจที่ผมพูดเลย ‪- ไม่เป็นไร
‪ไปกันดีไหม ลูกรัก
‪- ไปก่อนนะครับ ‪- ลาก่อนครับ
‪- ครับ ‪- โตมัส
‪ฆาเบียร์
‪- คุณโอเคหรือเปล่า ‪- ไม่ ไม่โอเค
‪ผมแย่แล้ว โตมัส
‪คุณอยู่ที่ไหน
‪ตายแล้ว!
‪ฆาเบียร์!
‪ฆาเบียร์
‪ฆาเบียร์ เป็นอะไรไหม
‪ยังอยู่ครบ 32
‪เอามานี่
‪- เอามาให้ผม ‪- โตมัส!
‪โตมัส ขอร้องเถอะ
‪แม่งเอ๊ย
‪คุณทำอะไรลงไป ฆาเบียร์
‪ผมขอโทษ ผมแค่อยากดื่มสักกรึ๊บ
‪ไม่ ไม่มีทางจบที่กรึ๊บเดียว เราจะกระดกหมด
‪จริง
‪คุณต้องมองว่ามัน...
‪คุณต้องมองว่ามันเป็นอาการแพ้
‪มองมาที่ผมนี่
‪ผมแพ้ถั่วมาตลอดชีวิต กินเม็ดเดียวก็ตายได้
‪ก็เหมือนกับเหล้า เหมือนโคเคน ‪ครั้งเดียวก็ทำชีวิตเราพังได้
‪เข้าใจที่ผมพูดไหม
‪ใช่ โตมัส แต่เมื่อคืนนี้ทำให้ผมทำใจลำบาก
‪พอเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณมี
‪ครอบครัว ความสำเร็จ...
‪ความสำเร็จ
‪ให้ตายสิ โตมัส คุณเป็น...
‪รองประธานบริษัทขนส่ง ‪ที่ใหญ่เป็นที่สองของประเทศนะ
‪แล้วรู้ไหมว่าใครเป็นเจ้าของ
‪พ่อของลาร่า
‪ไม่ว่าผมจะทุ่มเทแค่ไหน ‪ผมก็เป็นลูกเขยอยู่วันยังค่ำ
‪เส้นใหญ่
‪นั่นแหละ ความสำเร็จผม
‪ฆาเบียร์ ผมยอมทำงานที่ผมไม่ชอบ ‪เยี่ยงทาส ลาร่าจะได้ไม่ต้องยอมรับ
‪ว่าจริงๆ แล้วพ่อเธอช่วยเรา
‪ผมไม่เคยรู้เลย
‪คุณโทรเรียกรถลากหรือยัง
‪ยัง แบตโทรศัพท์ผมหมดหลังจากโทรหาคุณ
‪- ขอยืมของคุณได้ไหม ‪- ได้อยู่แล้ว
‪ขอบคุณนะ
‪โอย ให้ตายสิ
‪(กล่องข้อความ)
‪(เขียนข้อความ)
‪(จาก โตมัสอันดราเด-ทรานสปอร์ต ‪ถึง ฆาเบียร์)
‪คุณรู้เบอร์หรือเปล่า
‪ผมต้องเสิร์ชหา โทษที
‪- ขออย่างหนึ่ง ‪- อะไร
‪ลาร่าน่ะ
‪ผมไม่อยากให้เธอคิดว่า...
‪คุณช่วยอย่าบอกเรื่องนี้กับเธอได้ไหม
‪ได้สิ แน่นอน
‪- ผมไม่อยากทำให้คุณมีปัญหา ‪- ไม่ ไม่เลย
‪ขอบคุณนะ
‪รถล่ะ
‪ขายไปแล้ว
‪อีกสองสามวันถึงจะได้เงิน ‪คุณต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‪มีโทรมาอีกคนแล้ว ผมต้องบอกเขา ‪ว่าไม่ทันแล้ว ถูกไหม ครับ
‪ฆาเบียร์เหรอ
‪ครับ นี่ใครครับ
‪ผมดาเมี่ยน
‪ดาเมี่ยน... ผมไม่รู้จัก...
‪คนสวนไง
‪สักครู่นะ
‪คนที่ซื้อไปน่ะ ไม่รู้สิ... รถมันเป็นอะไรสักอย่าง
‪ขอโทษที ดาเมี่ยน ว่าไง
‪โทษนะ คุณเอาเบอร์นี้มาจากไหน
‪รายชื่อผู้เช่า... เก่า
‪จริงสินะ
‪แล้วคุณต้องการอะไร
‪เราควรมาเจอกัน
‪ใคร คุณกับผมเหรอ
‪พรุ่งนี้เช้า
‪สิบโมง
‪ไม่แน่ใจว่าผมจะว่างหรือเปล่านะ
‪ว่างสิ
‪ว่าง คุณจะว่างแน่นอน
‪- โทษทีนะ ดาเมี่ยน ผมขอบอก... ‪- ดอกไม้พวกนั้นมันสวยจริง
‪สวยเวอร์
‪ไม่รู้ทำไมถึงได้โดนทิ้ง
‪ยังสดอยู่เลย
‪สรุปว่าสิบโมงนะ
‪ที่ไหน
‪ใครอยู่ในที่ประชุมบ้าง
‪ลูซิอา มาโนโล่ ทีมการตลาด
‪กินข้าวข้างนอกกันเหรอ
‪ไม่ เปล่าเลย กินแซนด์วิชในห้องประชุม
‪ลาร่า
‪ไม่ ฉันจะไม่ทนอีกแล้ว โตมัส ฉันไม่ไหว...
‪มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ลาร่า
‪ฉันคงกล้ำกลืนกับเรื่องงี่เง่า ‪มามากจนไม่รู้จักกลิ่นจินสินะ
‪ฉันพูดถูกไหม
‪ใช่
‪แต่มันไม่ใช่ของผม
‪- ไม่เอาน่า โตมัส! ‪- ไม่ใช่ของผม ของฆาเบียร์
‪- ฆาเบียร์ไหน ‪- ฆาเบียร์ที่มากินข้าวบ้านเราไง
‪เขาโทรหาผมเมื่อบ่าย เมาเละเลย
‪ผมต้องไปรับแล้วต้องถึงขั้น ‪กระชากขวดเหล้าจากมือเขาเลย
‪แล้วโทรหาคุณเนี่ยนะ
‪หมอนั่นตัวคนเดียว
‪แล้วทำไมคุณต้องโกหกฉัน
‪เขาขอไว้น่ะ เขาอาย เขาไม่อยากให้คุณ...
‪ใครที่ไหนไม่รู้ขอให้โกหก คุณก็ทำเหรอ
‪เขาไม่ใช่ใครที่ไหน...
‪มันซับซ้อนน่ะ ลาร่า
‪ใช่สิ
‪- ผมขอโทษ ‪- อย่ามาโกหกฉันอีก โตมัส
‪- มานี่มา ‪- ไม่
‪ชอบสวนสัตว์ไหม ฆาเบียร์
‪ก็ไม่รู้สิ
‪ผมน่ะรักเลย
‪ผมชอบคอกเสือ
‪ผมยืนอยู่ตรงนี้
‪ไอ้เวรตะไลเอ๊ย
‪แกมองอะไรวะ
‪มีอะไร
‪คำรามขู่ผม
‪ถ้าเป็นที่อื่น มันคงฉีกผมเป็นชิ้นๆ
‪แต่ไม่ใช่ที่นี่
‪มันจะขู่ผมก็ได้ จะคำรามก็ได้
‪แต่ทำห่าอะไรไม่ได้สักอย่าง
‪คุณจะเอาเท่าไหร่
‪"เท่าไหร่" เหรอ
‪ใช่ เท่าไหร่ ผมอาจจะให้ได้สักสองสามพัน
‪แม่งอะไรวะเนี่ย
‪วันนี้ คุณต้องไปที่อะพาร์ตเมนต์นั้นอีก
‪มันต้องมีตะกร้าเสื้อผ้าที่ใส่แล้ว
‪ให้มองหากางเกงใน เอาที่เลอะๆ
‪ไม่เอาที่อยู่ในลิ้นชักนะ
‪หยิบใส่ถุง ปิดให้แน่น
‪กลิ่นจะได้ไม่ไปไหน
‪ของลาร่าเหรอ
‪ไม่ใช่
‪ไว้ผมจะคิดดู
‪นั่นแหละ สายตาที่มองจ้องของเสือ
‪คิดให้ดี คิดให้ไว
‪ไม่งั้นบ่ายนี้ผมโทรหาโตมัส ‪แล้วบอกว่าคุณเป็นใคร
‪ค่ะ ขอโทษด้วย
‪เปล่า ฉันลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน
‪แต่ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว
‪โอเค
‪ได้ ฉันจะรีบโทรแล้วจะรีบไป
‪ไว้เจอกัน
‪สวัสดีครับ ผมฆาเบียร์ กรุณาฝากข้อความ
‪สวัสดี ฆาเบียร์ นี่ลาร่านะ ภรรยาของโตมัส
‪คุณว่าวันนี้เราจะเจอกันได้ไหม ใช้เวลาไม่นาน
‪แต่เราควรคุยกัน
‪ถ้าว่างช่วยโทรกลับด้วย ขอบคุณค่ะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งแง่อะไรกับคุณนะคะ
‪จริงๆ นะคะ ฉันคิดว่าคุณเป็นคนดี จิตใจดี
‪ฉันถึงได้ไม่อยากขอร้องคุณในเรื่องนี้ แต่...
‪ฆาเบียร์ ฉันคิดว่ามันจะดีที่สุด ‪ถ้าคุณเลิกไปมาหาสู่กับโตมัส
‪โตมัสปกติดี
‪เขาดีขึ้นมาสักพักแล้ว แต่... ‪เราผ่านเรื่องที่หนักหนาสาหัสมา
‪เราเสี่ยงกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกไม่ได้ ‪มันไม่ยุติธรรมสำหรับฉัน
‪ไม่ยุติธรรมกับโมนิก้า
‪คุณเข้าใจใช่ไหมคะ
‪ไม่ค่อยแน่ใจครับ
‪คุณจะบอกว่าโตมัสคบผมแล้วแย่เหรอ
‪ไม่ ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น...
‪ใช่สิ คุณพูด ผมไม่ว่าหรอก แต่คุณพูดจริงๆ
‪ผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไม
‪- "ทำไม" เหรอ ‪- ใช่
‪ฆาเบียร์ โตมัสเล่าให้ฉันฟังแล้วเมื่อคืน
‪- เขาเล่าเหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪แน่นอนอยู่แล้ว ฉันเป็นภรรยาเขา ‪คุณขอให้เขาโกหกได้ แต่สุดท้าย...
‪เดี๋ยวก่อนนะครับ
‪ผมสับสนนิดหน่อย ผมไปขออะไรเขาเหรอ
‪คุณโทรเรียกเขา
‪คุณขอให้เขาช่วย เพราะว่าคุณดื่มเหล้ามา
‪อะไรคะ
‪อะไร
‪ผมไม่ได้โทรหาเขา
‪เขาเรียกผมไป เขาส่งเมลหาผม
‪บอกผมว่า...
‪เขาอยากให้ช่วย เขาบอกว่า ‪เขาเมามากและไม่มีสติ
‪ไม่
‪ไม่จริง
‪- ลาร่า ‪- ไม่มีทาง
‪คุณจะไม่เชื่อผมก็ได้
‪ที่จริงผมเองก็ไม่อยากเป็นคนบอกเรื่องนี้กับคุณ
‪แต่ถ้าจะเห็นแก่โมนิก้า...
‪คุณควรได้รู้ความจริง
‪(ฆาเบียร์ ผมเมามาก ‪ได้โปรดมาช่วยผมที อย่าบอกลาร่า)
‪เขาเคยโกหกคุณมาก่อนหรือเปล่า
‪ผมเสียใจด้วย
‪(โตมัส อันดราเด - สายเข้า ‪ปฏิเสธ - รับสาย)
‪(วูล์ฟโพรเทกต์)
‪คลาสยกเลิกน่ะ
‪ผมเลยจะเอาขยะไปทิ้ง
‪เจอกัน
‪ไปปล่องซานต์ อาเดรีย ครับ
‪ที่ที่คุณจะได้สัมผัสประสบการณ์ใหม่ในทุกวัน
‪พร้อมจะค้นหาอีกครั้งไหม...
‪ขอโทษนะครับ ผมเพิ่งนึกอะไรออก
‪ขอผมลงในเมืองแทน ตรงถนนมอนตาเลเกร
‪ได้เลยครับ
‪ว้าว!
‪ดูซิว่าใครมา
‪- ฆาเบียร์ใช่ไหม ‪- ครับ
‪เจ้าเด็กใจแตกกลับบ้านแล้ว ‪นึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณซะอีก
‪เปล่าครับ... ปัญหาที่บ้านแค่นั้นเอง
‪แต่คุณรู้ใช่ไหมว่านี่เป็นภาคเรียนใหม่
‪ครับ
‪ใช่...
‪แต่... คุณไม่ได้อยู่ในรายชื่อ ‪คุณลงคลาสนี้ไว้เหรอ
‪ครับ ผมคิดว่างั้นนะ
‪แต่ผมไม่เห็นชื่อคุณเลย
‪คุณต้องไปที่สำนักงาน
‪นี่ ผมคุยกับคุณอยู่นะ
‪ได้เลยครับ เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วผมไป
‪หลังเลิกเรียนไม่ได้ ต้องเดี๋ยวนี้
‪- เดี๋ยวนี้เหรอ ‪- ใช่ เดี๋ยวนี้ ไม่ใช่ทีหลัง
‪โอเค
‪คุณหูหนวกหรือยังไง
‪เปล่า
‪งั้นก็ไปสิ! รออะไรอยู่
‪ไปครับ
‪ไปเดี๋ยวนี้!
‪เมื่อคืนผมรอคุณอยู่พักนึงเลย
‪ขอโทษที ผมต้องหาทางเลี่ยงออกมา
‪เอาไป
‪- คุณจะไปไหน ‪- กลับบ้าน
‪ผมต้องอาบน้ำ
‪อ๋อ คิดว่างานจบแล้วสินะ
‪ช้าก่อน ปิดประตู
‪บอกให้ "ปิดประตู"
‪ให้ชัวร์ว่ามุมต้องแจ๋ว
‪เล็งที่เตียงของสาวน้อย
‪- ได้ส่วนอื่นของห้องมาด้วยก็ดี ‪- ไม่
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่
‪ผมจะไม่มีวันทำร้ายโมนิก้า
‪ผมก็เหมือนกัน... ผมแค่อยากดู
‪คุณมันจิตป่วย
‪ถูกต้องที่สุด
‪คิดว่าผมไม่รู้ตัวเองเหรอ
‪ให้เวลา 24 ชั่วโมง
‪ไม่งั้นผมจะไม่โทรหาโตมัส แต่จะโทรหาตำรวจ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดีค่ะ
‪ผมฆาเบียร์ มุญโญซ ผมได้ข้อความ ‪จากโตมัส อันดราเด ว่าอยากพบผม
‪แกมาทำอะไรที่นี่
‪- โตมัส เป็นอะไรไป ‪- แกบอกอะไรลาร่า
‪- ลาร่าเหรอ ‪- เออ แกบอกอะไรเธอ
‪ก็แค่ความจริง เธอโทรมา ‪บอกว่าอยากคุย ถามถึงเรื่อง...
‪แล้วแกก็โกหกเธอ
‪- อะไรนะ ‪- ว่าฉันเป็นคนเรียกแกไป
‪เมาหยำเป ขอให้แกช่วย
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪ไอ้สารเลว
‪โตมัส ผมเป็นห่วงนะ
‪- ทำไม ‪- ผมห่วงคุณไง
‪ไม่ ทำไมถึงได้โกหก
‪- โตมัส คุณต้องหยุด ‪- ไม่ แกสิต้องหยุด!
‪มองหน้าฉันนี่ แกต้องหยุด!
‪เราทุกคนเป็นห่วงคุณนะ โตมัส
‪คุณจำไม่ได้จริงๆ เหรอ ‪คุณเขียนเมลหาผม ขอ...
‪โกหกทั้งเพ
‪- คุณขอให้ผมไปหา... ‪- ไม่!
‪- คุณเมาเละ ‪- ไม่!
‪แล้วรถแกล่ะ
‪- รถผมเหรอ ‪- มันอยู่ไหน
‪ขายไปแล้ว
‪คุณอันดราเด หยุดนะครับ!
‪- หยุด ใจเย็น! ‪- รถแกน่ะ!
‪อย่ามาจับฉัน! ปล่อย
‪ฆาเบียร์
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪ไม่ใช่เพราะโตมัสใช่ไหม
‪โมนิก้าอยู่บ้านหรือเปล่า
‪เปล่าค่ะ เธออยู่ที่โรงเรียน
‪ผมไม่อยากให้เธอเห็นผมในสภาพนี้
‪ผมเกรงว่าเขาจะกำลังขาดสติ
‪เขา... หวาดระแวง หึงหวง
‪หึงหวงเหรอ
‪ครับ ไม่รู้สิ เขาอาจจะคิดว่าคุณกับผมกำลัง...
‪- ไม่รู้สิครับ ‪- คุณกับฉันน่ะเหรอ
‪- นั่นสิ มันน่าขำ แต่ถ้าเขากลับไปดื่ม... ‪- เขาดื่มมาด้วยเหรอ
‪- เขาไม่เคย... ใช้กำลังมาก่อนเลยเหรอ ‪- ไม่เคยเลย
‪คุณแน่ใจนะ
‪มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ
‪สภาพเขาแย่จนควบคุมรถไม่ได้
‪วันถัดมาเขาก็เลิกดื่มเลย
‪อืม
‪เขาจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ
‪ไม่ทราบค่ะ เมื่อวานเราทะเลาะกัน
‪เขาไปนอนโรงแรม เขาอาจจะ...
‪โทรมา ไม่ก็มาที่นี่
‪ลาร่า หวังว่าคุณจะไม่ว่า คือผมเอานี่มาให้
‪อะไรคะ
‪ปลอดภัยไว้ก่อน
‪- ไม่ค่ะ ‪- กันไว้เฉยๆ ไม่มีใครบอกว่าจะได้...
‪ฉันไม่อยากให้มีไอ้นี่อยู่ในบ้าน
‪มันปลอดภัย ถูกกฎหมาย และไม่ใช่ปืน
‪ถือว่าทำเพื่อโมนิก้า
‪เธอจะได้ปลอดภัย
‪ถ้าต้องการอะไร โทรมาได้เลยนะครับ
‪- ค่ะ ‪- ได้ทุกเวลาเลย
‪ขอบคุณค่ะ
‪บอกได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฆาเบียร์
‪วันนี้ฉันคุยกับธนาคารอีกรอบ ‪เงินค่ารถยังไม่เข้าเลย
‪พระเจ้า พวกเขาทำอะไรคุณ
‪ฆาเบียร์
‪คุณจะไปไหน ฆาเบียร์
‪ฆาเบียร์!
‪ฆาเบียร์ เปิดนะ!
‪ฆาเบียร์ เปิดประตู!
‪ฆาเบียร์ เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!
‪มันเกิดอะไรขึ้นกัน
‪อีกสองสามวันผมอาจจะกลับมา ไม่รู้เหมือนกัน
‪- ดานี่ ‪- ไม่
‪ดานี่
‪แค่นั้นน่ะเหรอ
‪คุณอยากจะทะเลาะ...
‪แหกปาก อยากได้คำอธิบาย ‪ที่คุณจะไม่มีวันเชื่องั้นเหรอ
‪ใช่
‪(โฮสเทล ‪ห้องน้ำในตัวทุกห้อง)
‪คุณกำลังโทรหาลาร่า บลาสโก ‪หากเป็นเรื่องด่วน
‪กรุณาโทรหาอากุสติน่า ที่ 660-130-410
‪ถ้าไม่ กรุณาฝากข้อความ
‪สวัสดี ผมฆาเบียร์เอง
‪ผมโทรมาเพราะเมื่อวานผมเห็นว่า...
‪มีแข่งชิงแชมป์ยิมนาสติกในบาร์เซโลนา
‪และผมจำได้ว่าไม่กี่ปีก่อน ‪เรามีถ่ายโฆษณากับวาเลนติน่า
‪วาเลนติน่า คอสต้า แชมป์ชาวสเปน
‪ผมก็เลยคิดว่า
‪โมนิก้าอาจจะอยากเจอเธอ
‪ผมว่าการหย่อนใจน่าจะดีกับโมนิก้า
‪และน่าจะดีสำหรับคุณด้วย
‪ดังนั้น...
‪ถ้าคุณอยากเจอเธอ บอกผมนะ ผมโทรนัดให้ได้
‪บาย
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ เป็นไงบ้าง
‪ดีค่ะ
‪หนูคือโมนิก้าสินะ
‪ใช่ค่ะ
‪ขอบคุณที่ให้เรามาเจอก่อนแข่งนะ
‪ด้วยความยินดีค่ะ
‪เรากำลังจะซ้อม อยากดูไหมจ๊ะ
‪- ดูค่ะ ‪- ดี
‪เซย์ชีส!
‪- ดีหรือยัง ‪- ค่ะ
‪แจ๋ว
‪- ขอบคุณครับ ‪- ยินดีค่ะ
‪โทษที
‪ที่จริงคือพรุ่งนี้
‪เขย่ง หนึ่ง
‪เล็กๆ น้อยๆ ให้หนู
‪สาม สี่ ยืด
‪ยืดมาข้างหน้า
‪(ให้คุณรู้ไว้ว่าพวกเธอสบายดี)
‪มาค่ะ
‪ป่ะ ไปกันเถอะ
‪ลาร่า!
‪- ไปซะ โตมัส ‪- ลาร่า เปิดประตู!
‪แม่คะ เกิดอะไรขึ้น
‪เราอยากให้คุณไปซะ
‪อยากให้ไปเหรอ ไปก็ได้
‪แต่บอกมาก่อนว่ากับไอ้ฆาเบียร์นั่น มันอะไรกัน!
‪- คุณกำลังทำลูกกลัว ‪- ผมกำลังปกป้องลูก
‪- จากอะไร ‪- ไอ้ฆาเบียร์ไง ไอ้เวรนั่น!
‪- ไม่เห็นเหรอ ‪- เขาไม่ได้ทำอะไร
‪- คุณตาบอดหรือไง ‪- ไม่ ไม่ได้บอด โตมัส!
‪ดูสิว่าฉันเห็นอะไร
‪นี่น่ะเหรอ คุณกับฆาเบียร์ทำให้ผมเป็นแบบนี้ไง
‪- เดี๋ยวแม่ตามไปนะ ‪- ลูกรัก!
‪ไม่มีอะไรนะ ทุกอย่างปกติดี
‪- ฉันไม่อยากให้ลูกเห็นคุณแบบนี้ ‪- แบบไหน
‪คุณไม่ปกติ โตมัส
‪- เธอเป็นลูกสาวผมนะ ‪- คุณดีขึ้นเมื่อไหร่ค่อยมาเจอ
‪ชอบใจสินะ เรื่องทั้งหมดนี้
‪คุณอดทนรอเป็นเดือนๆ รอให้ผมพลาดท่า
‪- หันกลับไปดื่ม ‪- ไม่จริงเลย
‪คุณคิดเสมอว่าผมอ่อนแอ ซึ่งตอนนี้คุณคิดถูก
‪และคุณก็พอใจยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น!
‪- โตมัส! ‪- ไอ้โตมัสยังไงก็หมดท่าวันยังค่ำ
‪ฉันจะเรียกตำรวจนะ!
‪คุณจะบอกตำรวจว่าอะไร
‪ที่นี่แม่งบ้านผม! เฟอร์นิเจอร์ก็ของผม!
‪แม่งของผม...
‪โตมัส
‪ลืมตาสิ
‪ลืมตาสิ ที่รัก
‪บ้าจริง!
‪- ฆาเบียร์ ‪- ลาร่า ผมอยู่ในแท็กซี่
‪ผมว่าผมเห็นรถของโตมัส คุณโอเคไหม
‪ฆาเบียร์ ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
‪ฉันว่าฉันฆ่าเขาไปแล้ว เขาไม่หายใจ
‪- ใครครับ ‪- โตมัส
‪ฉันฆ่าเขา ฆาเบียร์
‪เขาไม่ขยับเลย
‪- ลาร่า ฟังผมนะ คุณอย่าไปไหน ‪- เขาไม่หายใจ
‪ผมอยู่ใกล้ๆ นี้เอง ผมจะให้แท็กซี่ ‪วกรถกลับ อีกเดี๋ยวก็ถึง
‪- ผมจะรีบไปให้เร็วที่สุด โอเคไหม ‪- เขาไม่หายใจเลย
‪ลาร่า
‪ฉันคิดว่าฉันฆ่าเขา
‪เขาตายแล้ว
‪- เขาไม่ขยับเลย ‪- มา
‪- มาเถอะ ‪- จะไปไหน
‪- ห้องโมนิก้า ‪- ไม่
‪เอาน่า ต้องมั่นใจว่าเธอจะไม่ออกมา ‪จะให้เธอเห็นเขาไม่ได้
‪- แล้วคุณจะทำอะไร ‪- แจ้งตำรวจ
‪- ไม่เอาตำรวจ ‪- ไม่เอาไม่ได้ เราต้องแจ้งตำรวจ
‪ผมสัญญาว่าจะไม่มีปัญหาอะไร
‪มันเป็นอุบัติเหตุ โอเคไหม
‪911 มีอะไรให้ช่วยคะ
‪ครับ สวัสดีครับ ผมโทรมาเพราะว่ามีอุบัติเหตุ
‪มีคนบาดเจ็บไหมคะ
‪ไม่ทราบครับ เพื่อนผมเขา...
‪เขานอนหมดสติอยู่ที่พื้น
‪เพื่อนคุณหายใจอยู่หรือเปล่า
‪ไม่ทราบสิครับ ไม่แน่ใจ ผมว่าไม่นะ
‪ขอที่อยู่ด้วยค่ะ
‪เลขที่ 78 โบช อิ กิมเปรา... ‪อะพาร์ตเมนต์สอง ชั้นห้า
‪รับทราบค่ะ เราจะส่งรถพยาบาลไป
‪รีบหน่อยนะครับ
‪คุณไม่คู่ควรกับพวกเธอ
‪โมนิก้า!
‪อรุณสวัสดิ์
‪- ฆาเบียร์ ดาริโอ้อยู่ในออฟฟิศคุณ ‪- เขาเป็นไงบ้าง
‪เขาถามหาชาสมุนไพร คิดดูสิ
‪- ว่าไง ‪- อรุณสวัสดิ์
‪พวกเขาใกล้ถึงแล้ว คุณพร้อมหรือยัง
‪เป็นอะไรไป ดาริโอ้ ประหม่าเหรอ
‪คิดว่าไงล่ะ
‪บริษัทขนส่งอัลตามิร่า ยอดสามล้านเชียวนะ
‪ไม่ใช่แค่ต้องให้ประทับใจ...
‪ดาริโอ้ ผมตีเทนนิสกับพ่อตามาเมื่อวาน
‪แล้ว
‪ผมยอมให้เขาชนะ
‪ฉะนั้นไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง โอเคไหม
‪รอเดี๋ยวนะ
‪- ครับ ‪- ภรรยาคุณมาค่ะ
‪ลาร่าเหรอ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪มาร์กา
‪ให้เธอมาที่ห้องประชุม ผมจะไปเจอที่นั่น
‪ทุกอย่างโอเคใช่ไหม
‪ใช่ เมียเก่าผมน่ะ
‪คุณไปรับแขกก่อน ผมจะตามไปในอีกห้านาที
‪- ก็ได้ แต่อย่านานนักล่ะ ‪- ไม่นานหรอก
‪มาร์กา
‪คุณไม่ให้ฉันไปเจอที่ออฟฟิศ
‪- คุณต้องการอะไร ‪- คุณปิดบังอะไรอยู่หรือเปล่า
‪จะเอาอะไรเนี่ย
‪ฉันว่าใช่แน่ๆ
‪ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจ ‪ว่าเรื่องมันไปยังไงมายังไง...
‪ถึงจะรู้ว่าคุณโยนอะไรทิ้งก็เถอะ
‪มันเหมือนตัวต่อที่ประกบกันไม่เข้า
‪จากนั้นก็มีข่าวออกมา
‪เห็นว่ามีผู้บริหารระดับสูงตาย
‪ในตึกของเรา
‪ฉันจำรูปได้
‪มันคือห้องครัวเรา
‪พวกเขาว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ‪จากการตีกันของผัวเมีย
‪อาการแพ้สเปรย์พริกไทย
‪(สารสกัดจากถั่วลิสง)
‪และแล้วตัวต่อทั้งหมด...
‪ก็ประกบเข้ากันได้
‪อาจมีคนทำอะไรสักอย่างกับสเปรย์นั้น
‪คนที่รู้ว่าเหยื่อจะมีอาการแพ้
‪ฉันไม่โง่พกมันมาด้วยหรอก ฆาเบียร์
‪มันอยู่ในที่ปลอดภัย
‪ฉันคิดเรื่องนี้มาเป็นเดือนๆ
‪ได้แต่ถามตัวเองว่า ‪"ดานี่จะรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้"
‪แต่สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจ
‪ฉันจะเอาไปให้ตำรวจ
‪แล้วจะบอกพวกเขาทุกอย่าง
‪คุณจบเห่แน่
‪อะพาร์ตเมนต์ในเอล การ์เมล...
‪เทียบกับคุกที่คุณต้องไปอยู่แล้ว ‪มันคงเป็นเหมือนสวรรค์
‪เอาเลย
‪- อะไรนะ ‪- เอาสิ แจ้งเลย เอาขวดให้ตำรวจด้วย
‪บอกพวกเขาไปให้หมด
‪ได้
‪รู้ไหมว่าผมจะทำอะไร
‪บัญชีที่ผมเปิดไว้เก็บค่าเล่าเรียนให้ดานี่ ‪และเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะมีไว้ใช้จ่าย
‪จะเป็นอย่างแรกที่ปลิว
‪ผมจะถอนไปจ่ายค่าทนาย
‪ที่เก่งและแพงที่สุดเท่าที่จะหาได้
‪ต่อไปก็เป็นอะพาร์ตเมนต์คุณ ‪ไม่สิ อะพาร์ตเมนต์ผม
‪ชื่อผมนี่นะ
‪ผมจะขายเอาเงินไปจ่ายค่าทนายแพงหูฉี่นั่นแหละ
‪คุณก็จะต้องไปนอนข้างถนน
‪ฉะนั้นไปบอกตำรวจเลย เอาเลย
‪คุณไม่กล้าหรอก
‪จะลองไหมล่ะ
‪ตอนนี้ผมต้องขอตัวก่อนนะ ผมมีนัดกับลูกค้า
‪คำบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์