Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
URZĄDZENIA FRIGISMART NA TAKIE ŻYCIE ZASŁUGUJESZ
„Na takie życie zasługujesz”.
Klasyka.
Dziękuję.
Tyle wspomnień. Pamiętam, jak zajadałam słodycze przed ekranem.
Z którego to roku? 1994?
1998.
Ile ja wtedy miałem lat?
Piętnaście. A ty, Natalio?
Dwanaście.
Starzejemy się.
Ten slogan.
- To twój pomysł? - Tak, mój.
Klientowi się nie podobał. Walczyliśmy, żeby go przepchnąć,
bo wtedy to była nowość.
Dobre jak na swój czas.
A na teraz?
Tak...
Na teraz oczywiście też.
Są rzeczy ponadczasowe.
Jakieś nowsze prace?
Mam tu...
- ...kampanię Telefóniki. - Movistar.
Nie, Telefóniki. A także...
Cordoniu z zeszłorocznych świąt.
WIELKIE SŁOWA SZCZĘŚCIA W 2018
Nie.
To nie jest chwytliwe.
Nie? Wtedy chwyciło.
To z czasów Tilsona?
Tak.
Ostatnia reklama tuż przed...
Byłem tam bardzo długo i chciałem zmienić otoczenie.
Może przejść do mniejszej agencji.
Nie takiej małej.
Nie to miałem na myśli.
Młodszej i bardziej otwartej na ryzyko.
Tego szukałem.
Z Tilsona odszedłeś...?
Rok temu.
No cóż...
Javier... Masz imponujący życiorys.
Jesteś legendą.
Zdecydowanie.
I...
Ta praca jest poniżej... twoich kompetencji.
Niekoniecznie.
To coś dla początkujących w branży.
W pewnym sensie wszyscy zaczynamy.
Nie rozumiem.
Zakasam rękawy i będę pracował z młodszymi, z każdym.
Javier, wspomniałeś,
że szukasz w pracy młodości i ryzyka.
Ja tu nie widzę żadnego ryzyka.
Widzę...
butelkę cavy
w czapce Świętego Mikołaja.
Przykro mi.
Odprowadzę cię.
Proszę o rozliczenie biletu.
Oczywiście.
- Jaki klient? - Słucham?
- U kogo pan pracuje? - U nikogo.
Byłem na rozmowie o pracę.
Bilety rozliczamy tylko dla klientów.
Oni mnie tu zaprosili.
Zostawiłem auto na dole. Nic mi nie mówili.
A powinni byli.
Takie mamy zasady. Przykro mi.
Może zrobi pan wyjątek?
Muszę zarejestrować kod.
Każdy klient ma swój.
- Przykro mi. - Już to słyszałem.
Proszę?
Trzeci raz mnie pan przeprasza.
Rozliczy mi pan ten bilet? Proszę.
Przykro mi.
Iker?
Jakiś problem?
Mam rozliczyć temu panu parking.
Mówiłem, że potrzebuję kodu klienta.
Rozlicz go.
Wpisz mój kod.
Dziękuję.
O czym myślisz?
Powiedz, o co chodzi.
O dzisiejszą rozmowę.
- Jak poszło? - Dobrze.
Naprawdę dobrze.
Tak czuję.
Dadzą znać w ciągu kilku tygodni.
Javier...
Zapytaj mnie.
- O co? - O co mi chodzi.
- Marga... - Zapytaj.
O co ci chodzi?
- El Carmel. - Nie.
Wynajmujemy to za bezcen jakimś Azjatom.
Bez przesady.
Jak długo można to ciągnąć?
Ledwo wyrabiamy tutaj z czynszem.
To nasz dom.
To tylko cztery ściany.
Nic więcej.
Wolę sprzedać auto.
To też.
A czym mam jeździć na rozmowy? Rowerem?
Fiatem.
Albo metrem. Powiesz, że wóz masz w warsztacie.
No co?
Chcesz, żebym kłamał?
- Javier... - Co?
On jest w swoim świecie.
Cześć.
Rozmawiałeś z mamą?
Nie masz się czym martwić.
Przeprowadzka jest tymczasowa.
Już mi to mówiła.
Na kilka miesięcy, aż wszystko ogarniemy.
Szkołą też się nie przejmuj.
Czesne zapłaciliśmy za rok z góry.
Możesz tam chodzić.
Nie ma potrzeby.
Co to znaczy?
Jeśli mam zmienić szkołę, pójdę do publicznej w okolicy.
Przecież zapłaciliśmy.
Po co mi ona? I tak mnie wyśmiewają. A jak usłyszą, że mieszkam w El Carmel?
Wyśmiewają cię?
Z jakiego powodu?
A jak myślisz?
Nie wiem, Dani. Powiedz mi.
Tato...
- Czemu się śmieją? - Nie widzisz?
Nic nie widzę.
Jasne...
Spóźnię się.
Araceli.
Strasznie leje. Może...
podrzucę cię do metra?
Dobrze...
Dziękuję.
Araceli.
Chcę ci powiedzieć...
Pewnie żona wspominała, że się przeprowadzamy.
Tak, mówiła.
Musimy zaciskać pasa.
Panie Muñoz, nie.
Przykro mi, Araceli.
Proszę tego nie robić.
Jeśli za kilka miesięcy się poprawi...
A Dani?
Uwielbiam go.
Nic mu nie będzie.
- A teraz... - To łamie mi serce.
Nam też jest z tym ciężko.
Araceli, proszę.
Przepraszam.
Proszę mi wybaczyć.
Jeszcze jedno...
Tak?
Klucze.
Możesz mi oddać klucze do mieszkania?
Araceli!
Kolejny karton ze szkłem. Postawcie tutaj.
Uważajcie w windzie.
Javier Muñoz?
- Dzień dobry. Gdzie znajdę kierowniczkę? - Na zapleczu.
Dziękuję.
Javier Muñoz?
Dzień dobry. Javier Muñoz?
Proszę za mną.
Czy zmiana ma polegać na tym, że rosną wam tyłki,
a włosy robią się siwe?
Nie!
A może na tym, że złapiecie życie za jaja
i dobrze je ściśniecie? O taką zmianę nam chodzi?
Tak!
Przestańcie przepraszać. Przestańcie prosić o pozwolenie!
Javier?
Tak.
Wtedy mówię: „Jacinto, nie jestem akwizytorem”.
O, nie.
Marzycielem.
W reklamie chodzi o marzenia i pokazywanie ludziom...
Umówmy się, że marzenia nie są oryginalne.
Trzeba uświadomić im, że życie to coś więcej.
Więcej niż są w stanie przyjąć.
Lucas, tego nie uczą na studiach.
Notuję sobie.
Przyniosłem swoje portfolio.
Nie trzeba.
Nie muszę go oglądać. Znamy twoje osiągnięcia.
BMW, Frigismart...
- Świetny pomysł z tą cavą w czapce. - Jasne.
Mam tylko jedno pytanie: kiedy możesz zacząć?
No nie wiem... Już?
Fantastycznie.
Przepraszam, mam rozmowę z Londynem.
Załatwicie szczegóły z Lucasem.
Świetnie.
- Witamy. - Dzięki.
- Witaj. - Wielkie dzięki.
Mam tu umowę.
- Jeśli chcesz rzucić okiem. - Pewnie.
Dziękuję.
Przepraszam...
- Lucas? - Tak.
Lucas, a to co?
Trzymiesięczny okres próbny.
Niepłatny?
Zgadza się.
Chwileczkę, przecież to jest...
umowa o staż.
Tak jak było w ogłoszeniu.
Zawołasz tu Darío z powrotem?
Będzie trudno. Ma rozmowę.
Darío i ja znamy się od dawna.
- Nie da mi okresu próbnego. - Był zaskoczony...
twoją aplikacją.
Że tutaj przyszedłeś.
I?
Mówił, że tanio cię kupi.
Nie...
- Cześć. - Co słychać?
Cały dzień na nogach. Chyba mam odcisk.
Potrzebuję wygodnych butów...
Wybielacz.
- Dani? - W swoim pokoju.
W mikrofalówce jest makaron.
Spokój!
Uspokój się. Nikogo tam nie ma.
GIMNASTYKA ARTYSTYCZNA
Co robisz?
Nic. Pracę domową.
Jak w szkole?
Dobrze.
Bez mundurka lepiej, co?
Wygodniej. Normalniej.
Ostatnio nic razem nie robiliśmy.
- Byliśmy na Gwiezdnych Wojnach. - Wieki temu.
Idę pobiegać, żeby oczyścić umysł i złapać powietrza.
- Idziesz ze mną? - Teraz?
Tak, mamy czas przed obiadem.
Nie wiem, robię matmę.
Mens sana in corpore sano. Znasz? To po łacinie.
Jezu, tato. Łacina to twoje czasy.
Co za gamoń.
Stary pokaże ci, na co go stać.
Start za pięć minut.
Bardzo dobrze.
Dajesz, chłopie.
Przez nos.
Wdychaj nosem, wydychaj ustami.
Nie. Robisz wdechy ustami, Dani.
Bardziej się zmęczysz. Nosem.
Dobra robota.
Tak trzymaj. Biegniemy.
Znów oddychasz ustami.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj!
Nie mów nic. Biegniemy.
Wdychasz nosem, wypuszczasz ustami!
Nie zatrzymuj się!
- Bo nie wbiegniesz na górę! - Nie mogę.
Możesz. Postaraj się, Dani!
- Nie mogę! - Już prawie!
Nie stawaj. Biegnij dalej!
Co się stało?
- Nic. - Jak to nic?
Byliśmy biegać i trochę się zmęczył.
Wymiotowałeś?
Coś ty zrobił?
- Ja? - Tak.
To nie wina taty.
Wbiegaliśmy pod górkę.
Jaką? Tę koło nas?
- Myślałem, że się uda. - Ale czemu?
- Jak to czemu? - Czemu mu kazałeś?
Trenował mnie.
Ćwiczenia. Dla zdrowia.
To ma być zdrowe?
Wiem, co nie jest. Otyłość.
Wiedziałaś, że się z niego śmieją?
- Dość! - Wiedziałaś?
Nie wiedziałaś, co?
Jasne, że o tym wiem. To mój syn.
Rozmawiałam już z dyrektorem i nauczycielem.
A ze mną?
Dlaczego nie porozmawiałaś ze mną? Wszyscy wiedzieli oprócz mnie.
Chcesz wiedzieć, dlaczego ci nie powiedziałam?
Twoją receptą na kłopoty w szkole jest wywołanie wymiotów.
- Chcę jak najlepiej. - Co?
Dla ciebie i Daniego.
Nie może być pomiatany, a ty śmierdzieć wybielaczem.
To moja praca. Staram się.
Nie starasz się. Wywieszasz białą flagę.
Idź się przewietrzyć.
Tak?
Ja w sprawie ogłoszenia.
Ogłoszenia?
Używany samochód.
Czy to aktualne?
- Pytam, czy aktualne? - Nie.
Przykro mi, już sprzedałem.
Już?
Mogę go obejrzeć i złożyć ofertę?
Nie, sprzedany.
Dobranoc.
Nasze nowe smaki...
Są ryzykanci...
Buntownicy...
Marzyciele, ludzie...
...ultragładkie przez 48 godzin...
...sukces nie bierze się znikąd.
...gdzie co dzień doświadczasz nowego.
...czas na sukces...
...pełna ochrona.
Zróbmy to razem.
Wewnętrzny spokój dla ciebie...
i twojej rodziny.
LARA PRACA
CARLA BASENY
TOMÁS BIURO MONI TRENER
1 DZIEŃ
WYPADEK
POD WPŁYWEM ALKOHOLU
TYMCZASOWE ZAWIESZENIE PRAWA JAZDY
JEDEN ROK
21 WRZEŚNIA
SPOTKANIE – WICEDYREKTOR WIZYTA – DENTYSTA
PARAFIA ANIOŁA STRÓŻA
- Już czekają. - Doskonale.
Będę za chwilę.
Zapraszam!
- Ja nie... - Proszę podejść.
Nie gryziemy.
Amparo.
Javier.
Pierwszy raz?
Tak.
Zapraszam.
Proszę sobie usiąść.
Cześć.
Co słychać?
1 MIESIĄC
Dzień dobry.
Zacznijmy.
Jest z nami ktoś nowy.
To jego pierwszy raz, serdecznie go powitajmy.
Możesz coś powiedzieć, ale nie ma przymusu.
Opowiadaj. Słuchaj.
Byle tylko nie przerywać.
Kto chce zacząć?
Ja.
Miałam...
zjebany tydzień.
Rozstałam się z Tonim.
Wiem, co powiesz: „Tak będzie lepiej.
Chrzanić go. Same z nim problemy”.
Cały dzień walił kreski, ale...
kiedy go nie ma...
sama chcę wciągnąć.
To jest...
najważniejsza rzecz w moim życiu.
Poważnie.
Chociaż myślę, że niedługo go oddam.
Mam się dobrze. Czasem przechodzę obok baru
i myślę, żeby tam wejść...
pierdyknąć carajillo i pograć.
Kiedy...
Kiedy mnie całuje,
to wiem...
że próbuje wyczuć...
mój oddech.
Trudno mi gdzieś wyjść.
Spotkać się ze znajomymi.
Trudno, bo wszędzie otacza mnie piwo i drinki.
Cholera, dziś moje urodziny!
Mam już 36 lat.
Ale jak to, bez cavy?
Żadnej cavy. Toast wodą gazowaną.
Ktoś jeszcze?
Jeśli nikt nie ma nic do dodania,
zakończmy na dziś...
Przepraszam.
Cześć.
Mam na imię...
Javier.
Jestem tu pierwszy raz.
Nie mam pojęcia,
jak to funkcjonuje.
Ale chciałem...
Podziękować wam, że podzieliliście się...
swoimi historiami i uświadomiliście mi, że...
nie jestem sam.
Tego potrzebuję.
Nie przechodzić przez to sam.
Próbowałem skończyć...
nie raz, nie dwa.
To musiało być chyba...
pięć razy.
Pięć razy wracałem, by na nowo stać się tym...
kogo odrzuciłem.
Wracałem ze słabości, głupoty...
Bo nie miałem wyjścia.
Bo straciłem żonę...
Straciłem córkę.
Skrzywdziłem je...
...emocjonalnie
i nie tylko...
Pewnie się domyślacie.
Chcę się zmienić.
Uwierzyć, że jestem lepszym człowiekiem,
że mogę nim być.
Bo to nie ja.
Dziękuję.
Gratulacje.
- Dziękuję. - Witamy.
Witaj.
- Dziękuję. - Pierwsze koty za płoty.
I trzecie, czwarte, piąte,
szóste...
Przed tobą dwanaście kroków.
Rozumiem. Przepraszam.
Cześć.
Chciałbym zaoferować ci wsparcie.
Przeszedłem przez to samo co ty.
Nawroty...
Są brutalne.
Wiele razy upadałem i się podnosiłem.
Spójrz teraz.
Minął rok.
Nie poddawaj się.
Dziękuję.
Dobranoc.
Czy mogę prosić...
Mam wiele pytań i wątpliwości.
Pójdziemy na kawę?
Wiem, jest późno.
Chodźmy. Obok jest kawiarnia.
- Javier. - Tomás.
Miło mi.
Trzeba je przeczuwać.
Sytuacje, w których czai się pokusa.
Te wybijające z równowagi.
Znać swoje słabości.
Nie obronisz się przed wszystkimi.
Rozpoznać je to połowa sukcesu.
Uwierz mi, mam ich świadomość.
Akceptujesz je czy obwiniasz innych?
Ważne pytanie.
Najważniejsze.
A ty?
Jak rozpoznajesz słabości?
Praktyka.
- Czasami w pracy... - Gdzie pracujesz?
- Jako wicedyrektor Altamira Transport. - Nieźle.
Nieźle, ale jest presja, są konflikty.
Odczuwasz niedowartościowanie.
- W domu też. - W domu?
Jak każdy z nas.
Pracuję całymi dniami, a Lara... To moja żona.
Uważa, że nie mam dla niej czasu.
Jakbyś mógł się sklonować.
- Nie mam czasu dla córki. - Tak mówi?
Nie, ale tak myśli.
A to boli.
To jedna z twoich słabości?
Pytam, bo...
mówisz, jakbyś ją obwiniał...
Widzisz?
Nawet ja łatwo wpadam w tę pułapkę.
Zauważyłeś to.
- Wybacz. - Odbierz, jeśli trzeba.
To nic takiego.
O, nie!
- Ja stawiam. - Oczywiście.
- Ta rozmowa mi pomogła. - Nie ma sprawy.
Chciałem zapytać...
Ledwo się znamy, a ja o tyle proszę...
Bez obaw. Słucham?
Zacząłem ten odwyk i...
Potrzebuję sponsora.
Pomyślałem sobie, że ty...
Sam nie wiem.
Nigdy nie byłem sponsorem. To ogromna odpowiedzialność.
Nie chcę stawiać cię w niezręcznej sytuacji.
Jestem w Barcelonie od niedawna.
Nikogo tu nie znam, więc...
Możemy spróbować.
Miesiąc, dwa, zobaczymy, jak będzie.
Świetnie, dziękuję.
Dziękuję.
Tak?
Dobry wieczór. Dzwonię w sprawie samochodu.
Sprzedany.
Javier?
- Gdzie byłeś? - Kurs się przedłużył.
Trener zaprosił nas jeszcze na drinka.
Mogłeś zadzwonić.
Telefon mi padł.
Muszę naładować.
Kogo zaprosił?
Kujonów?
Tak, ulubieńców.
Wazeliniarzy.
Ma dla ciebie jakąś pracę?
Potrzebuje pomocy przy projekcie. Ciekawie się zapowiada.
No to super, co?
Optymistycznie to wygląda.
Carla.
- Idziesz? - Już!
Skarbie, winda nam ucieknie.
Idę!
Masz klucze?
Nie, dałam je tobie.
Nie możesz ich znaleźć?
Jonás, spokój!
ZAJĘCIA GIMNASTYCZNE MONIKI
AKCEPTUJ
SYNCHRONIZUJĘ KALENDARZ
GOTOWE
Jonás, co ci jest?
Laro, przepraszam!
- Kalendarz mi nawalił! - Ty nawalasz!
Dlaczego wszystko cię wkurza?
Nie wszystko!
Laro!
Co podać?
Koniak na rozgrzanie?
Słucham pana.
Już od dawna... nic nie mówiłem.
Sześć miesięcy? Co najmniej.
Nie.
Wszystko gra.
Nie muszę go oddawać.
Zrozumiałem, jak łatwo go stracić.
Kilka dni temu lekko pokłóciłem się z żoną.
Sam nie wiem.
Wystarczyło, żebym znów usłyszał ten wewnętrzny głos.
Wszyscy go znacie.
Oczywiście.
Jestem wdzięczny...
za tę kłótnię, bo dzięki niej pojąłem,
że trzeźwość to ulotny stan.
Nigdy nie wolno obniżać gardy.
Warto o tym pamiętać.
Dziękuję, Tomás. Ktoś jeszcze?
Javier, proszę.
Chciałem tylko...
podziękować wam.
W zeszłym tygodniu, po przyjściu tutaj,
byłem zagubiony, błądziłem po omacku bez punktu odniesienia.
Aż do teraz.
Pomogliście mi.
Naprawdę.
Teraz mam...
swój plan, któremu zamierzam poświęcić się z całą energią.
Zdajesz sobie sprawę...
a tak było u mnie, że twoim problemem jest apatia.
Stajesz się wygodny, przestajesz walczyć,
a gdy w końcu jesteś już stary,
nie masz siły i zaczynasz czuć się wykluczony.
Dość tego.
Nie mogę już patrzyć na tych...
którzy nie umieją docenić tego, co mają, zasłużyć na to.
Od teraz zamierzam złapać byka za rogi,
żyć bez pytania o zgodę i przepraszania.
Dziękuję.
To dobra wiadomość, że masz plan.
Na czym polega?
Za wcześnie o tym mówić.
To tajemnica?
- Jest ściśle tajny... - Co podać?
- Czarną kawę. - Z mlekiem, proszę.
Dziękuję.
Co u ciebie?
Pracowicie?
Nie.
Kłótnia?
Nieporozumienie.
To, o czym wtedy mówiłem. Musisz uważać, znać siebie...
Tak.
Co się stało?
Dałem ciała.
Spóźniłem się po Mónicę.
- Mónicę? - Córkę.
Ach, faktycznie.
Tak to jest. Jedna wpadka i już jesteś wyrodnym ojcem.
Co nie?
Masz zdjęcie córeczki?
Tak.
Spójrz.
Piękne.
- Szczęściarz z ciebie. - Wiem.
A ty masz zdjęcia?
Nie.
Wybacz, nie chciałem...
Nie ma sprawy.
Dzięki.
Za twój sekretny plan.
- Toast kawą? - Czemu nie?
Na zdrowie.
Muszę lecieć. Zaraz zamkną sklep,
a lodówka rozwodnika to dramat.
A może wpadniesz do nas na kolację?
Nie...
Nie wypada.
Żona nie spodziewa się gości.
No to może innym razem.
Przemyśl to.
Dobra.
Tak?
Tomás? Javier.
Zejdę po ciebie.
Jakiś gnojek zalał domofon klejem i jeszcze nie naprawili.
Dobrze.
Pan Muñoz?
Pan Muñoz!
Cześć, Damián!
- Tak późno i pracujesz? - Kto wie, ile jeszcze.
Od kiedy zwolnili Ekwadorczyka,
nie ma końca.
Zwolnili Gustavo?
Tak, cięcia budżetowe.
Robię na dwa etaty,
ale za jedną stawkę.
A co pan tutaj robi?
Przyszedłem odebrać pocztę.
Nie wszyscy mają nasz nowy adres.
Kwiaty są dla Margi na naszą rocznicę.
Apartament jest po drodze do restauracji, więc...
Rozumiem.
Dobrze było pana widzieć...
Ciebie też.
Proszę pozdrowić żonę.
Jasne, dziękuję!
I synka.
Do widzenia.
- Wybacz, że czekałeś. - Drobiazg.
Wejdź.
Mam nadzieję, że jesteś głodny. Kupiłem grube steki.
- Jesteś wegetarianinem? - Nie.
Na szczęście pies sąsiada jest dziś cicho.
Zazwyczaj ujada.
Zapraszam.
Oprowadzę cię.
Nieźle, co?
Spektakularnie.
Prawda?
Szukaliśmy, ale nie mogliśmy się zdecydować.
Czynsz był dla mnie za wysoki,
ale gdy agent nieruchomości odsłonił okna, pomyślałem,
że tu jest mój dom.
Usłyszałam rozmowę.
- Zapewne Lara? - Javier, tak?
- Tak, miło poznać. - Mi również.
Przyniósłbym wino, ale...
Wiele o tobie słyszałem.
Mónica, prawda?
Tata mówił, że Almudena Cid z ciebie.
Gdy Mónica dorośnie, chce być jak Margarita Mamun.
Nie przejmuj się tym, Mónico...
Mówią, że jestem do tyłu.
Wyobraź sobie tę frustrację.
Pół roku byliśmy urobieni po łokcie,
próbując sprowadzić Aminę z dziećmi do Hiszpanii.
A teraz nie wiadomo, czy będzie mogła zostać.
To naprawdę trudne.
Wyczerpujące.
Ale daje satysfakcję, prawda?
Pomaganie innym.
- Oczywiście. Warto to robić. - Skąd ten pomysł?
To znaczy?
Praca pro bono jest... No właśnie, pro bono.
Jasne, ale...
forsa to nie wszystko.
- Nie o to chodzi... - A o co?
Sam nie wiem. To się nie wyklucza.
Forsa i satysfakcja.
Zobacz, gdzie mieszkasz.
Postaw to, ja włożę.
Pozwól mi pomóc.
Macie z żoną dzieci?
Z żoną?
Mówisz o tym...
Wzięliśmy rozwód.
Zakładam ją odruchowo.
To rodzaj...
przyzwyczajenia.
Trudno mi się pogodzić.
Mamy małą córeczkę. No, już nie taką małą. Czternastoletnią.
Wybacz. Niepotrzebnie o tym wspomniałam.
Nie przejmuj się. Nie mogłaś wiedzieć.
Nie martw się.
Była żona nie chce, żebym widywał córkę. Nie winię jej.
Tyle musiała znieść. Więcej niż ktokolwiek powinien.
No i...
Miałem wybrać.
Albo oni, albo gin.
Wybrałem źle.
Gdy widzę kobietę trwającą przy mężczyźnie, jak u was, to...
Podziwiam was.
Waszą siłę.
Zazdroszczę dobrego losu.
- Chodź! - Mónica.
Zaczekaj.
Kwiatuszek dla kwiatuszka.
Co się mówi, kochanie?
- Dziękuję. - Słodycz.
Chodźmy.
Co pan myśli o poprzednim lokatorze?
Jakim lokatorze?
Byłym najemcy pana mieszkania. Nie był tu wczoraj po pocztę?
Chyba się pan myli.
Znam tu wszystkich. Pan mieszka pod dwójką na piątym.
On był na czwartym.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy.
Idziemy, skarbie?
Do widzenia.
- Halo? - Tomás?
Javier.
- Wszystko gra? - Nie.
Dałem dupy.
Gdzie jesteś?
Szlag!
Javier!
Wszystko okej?
Jestem cały.
Oddaj mi to.
- Dawaj. - Tomás!
Tomás, proszę.
Cholera.
Coś ty narobił?
- Miał być jeden drink. - Nigdy nie chcemy jednego, a tysiąc.
Prawda.
Musisz to traktować...
Musisz to traktować jak alergię.
Jak u mnie.
Ja mam na orzeszki ziemne. Wystarczy jeden i po mnie.
Tak samo jeden drink i jedna kreska wszystko rujnują.
Rozumiesz mnie?
Tak, ale zeszły wieczór był dla mnie trudny.
Widzieć to, co masz.
Rodzinę, sukces.
Sukces.
Kurwa, Tomás...
Jesteś wiceszefem drugiej największej firmy transportowej w kraju.
A wiesz, kto jest szefem?
Ojciec Lary.
Nieważne jak pracuję, zawsze będę zięciem.
Z koneksjami.
Oto mój sukces.
Haruję w pracy, której nie lubię, żeby Lara nie stwierdziła,
że utrzymuje nas tata.
Nie wiedziałem.
Wezwałeś holowanie?
Zadzwoniłem do ciebie i telefon padł.
- Mogę pożyczyć twój? - Jasne.
Dzięki.
Kurde.
ODEBRANE
UTWÓRZ
OD: TOMASANDRADE-TRANSPORT DO: JAVIER
Znasz numer?
Musiałem wyszukać.
- Jeszcze jedno. - Co takiego?
Lara.
Nie chcę, żeby pomyślała...
Możesz jej o tym nie mówić?
Jasne, oczywiście.
- Nie chcę, żebyś miał kłopoty. - Bez obaw.
Dziękuję.
Co z autem?
Sprzedane.
Pieniądze będą za kilka dni. Nie tego chciałaś?
Ktoś z ogłoszenia. Powiem, że za późno. Halo?
Javier?
Tak. Kto mówi?
Damián.
Nie znam żadnego...
Ogrodnik.
Chwileczkę.
Kupiec. Nie wiem... Coś nie tak z autem.
Przepraszam. Cześć, Damián.
Skąd masz mój numer?
Ze starej listy lokatorów.
Jasne.
Potrzebujesz czegoś?
Spotkajmy się.
Kto? Ty i ja?
Jutro z rana.
O 10,00.
Nie wiem, czy będę miał czas.
Tak.
Będziesz miał czas.
- Damián, mówię ci, że... - Pikne te kwiatki.
Naprawdę pikne.
Nie wiem, czemu je wyrzucili.
Nadal się trzymają.
O 10,00?
Gdzie?
Kto był na spotkaniu?
Lucía, Manolo, marketingowcy.
Wychodziłeś?
Gdzie tam. W konferencyjnej były kanapki.
Lara.
- To się nie może powtórzyć. Nie mam siły. - To nie to, co myślisz.
Za wiele przeszłam, żeby nie wyczuć odoru ginu.
Mam rację?
Tak.
Ale to nie mój.
- Daj spokój, Tomás! - To Javiera.
- Javiera? - Tego, który był na obiedzie.
Dzwonił po południu, był w rozsypce.
Pojechałem do niego i wyrwałem mu butelkę z rąk.
Zadzwonił?
Jest samotny.
Czemu mnie okłamałeś?
Prosił, żeby nie mówić. Ze wstydu.
Skłamałeś za namową obcego?
On nie jest...
To skomplikowane.
Pewnie.
- Przepraszam. - Nie rób tego więcej.
- Chodź tu. - Nie.
Lubisz zoo, Javier?
Sam nie wiem.
Ja uwielbiam.
Klatkę dla tygrysów.
Stoję tutaj.
Skurwielu.
Na co się gapisz?
Co?
Pomrucz sobie.
Gdzie indziej by rozszarpał.
Ale nie tu.
Może mruczeć. Może ryczeć.
Ale gówno mi zrobi.
Ile chcesz?
Ile chcę?
Mogę załatwić dwa, trzy tysiące.
Co to, kurwa, jest?
Pójdziesz dziś do nich.
Na pewno mają kosz na brudną bieliznę.
Poszukaj tam majtek.
Nie z szuflady.
Włóż i szczelnie zamknij.
Zapach się utrzyma.
Lary?
Nie.
Przemyślę to.
To jest spojrzenie tygrysa.
Myśl szybko.
Bo zadzwonię dziś do Tomása i powiem, kim jesteś.
Tak, przepraszam.
Zostawiłam telefon w domu.
Jestem gotowa.
Dobrze.
Jeszcze szybko zadzwonię i jadę.
Do zobaczenia.
Tu Javier. Zostaw wiadomość.
Cześć, Javier. Z tej strony Lara, żona Tomása.
Moglibyśmy dziś się spotkać? Dosłownie na chwilę.
Powinniśmy pogadać.
Zadzwoń, kiedy będziesz mógł. Dzięki.
Nic do ciebie nie mam.
Uważam, że porządny z ciebie człowiek.
Dlatego tak trudno mi o to prosić...
Najlepiej byłoby, gdybyś nie spotykał się z Tomásem.
On dobrze sobie radzi.
Jest tak od niedawna, wcześniej było naprawdę źle.
Nie możemy ryzykować. To byłoby nie fair wobec mnie.
Wobec Móniki.
Rozumiesz to?
Sam nie wiem.
Ja mam zły wpływ na Tomása?
Tego nie powiedziałam...
Powiedziałaś, ale w porządku.
Tylko dlaczego?
- Dlaczego? - Tak.
Tomás powiedział mi, co było wczoraj.
- Powiedział? - Tak.
Jestem jego żoną. Możesz go prosić, żeby kłamał, ale...
Chwileczkę.
Pogubiłem się. O co go niby prosiłem?
Zadzwoniłeś.
Poprosiłeś o pomoc, bo byłeś pijany.
Co?
Nie dzwoniłem.
On się do mnie odezwał.
Pisał, że...
Potrzebował pomocy. Dał ciała, stracił kontrolę.
Nie.
- Lara. - Niemożliwe.
Nie musisz mi wierzyć.
Wolałbym, żebyś nie słyszała tego ode mnie.
Chociażby z powodu Móniki...
powinnaś znać prawdę.
JAVIER, DAŁEM DUPY. PRZYJEDŹ PO MNIE. NIE MÓW LARZE.
Okłamał cię już kiedyś?
Przykro mi.
ODRZUĆ
Odwołali zajęcia.
Wyniosę śmieci.
Na razie.
Do kominów Sant Adrià, proszę.
Przypomniałem sobie o czymś.
Pojedzie pan do centrum, na Montealegre?
Jasne.
Kogo my tu mamy.
- Javier, prawda? - Tak.
Powrócił syn marnotrawny. Myśleliśmy, że coś ci się stało.
Kłopoty w domu, to wszystko.
Wiesz, że to nowy kwartał?
Tak.
Twojego nazwiska nie ma na liście. Zapisałeś się?
Tak sądzę.
Nie widzę cię na niej.
Załatw to w sekretariacie.
Mówię do ciebie.
Oczywiście, po zajęciach.
Nie po zajęciach, teraz.
- Teraz? - Tak, teraz nie równa się później.
Dobrze.
Jesteś głuchy?
Nie.
No to idź. Na co czekasz?
Idę.
Ruszaj!
Czekałem na ciebie wczoraj.
Musiałem gdzieś zajechać.
Masz.
- Dokąd to? - Do domu.
Pod prysznic.
Myślisz, że to wszystko?
Zamknij drzwi.
Zamykaj, mówię.
Ma być dobrze widać.
Jej łóżko.
- Najlepiej resztę pokoju też. - Nie.
- Nie? - Nie.
Nie skrzywdzę Móniki.
Ja też nie. Będę tylko patrzył.
Jesteś chory.
Z pewnością.
Myślisz, że nie wiem?
Masz dobę.
Nie zadzwonię do Tomása... Tylko na policję.
Dzień dobry.
Javier Muñoz. Mam spotkanie z Tomásem Andrade.
Co ty tu robisz?
- Co się dzieje? - Coś powiedział Larze?
- Larze? - Co jej mówiłeś?
Prawdę. Chciała pogadać. Pytała, co się...
A ty ją okłamałeś.
- Co? - Że dzwoniłem
i prosiłem o pomoc.
Oczywiście.
Ty sukinsynu.
Tomás, martwiłem się.
- Czemu? - O ciebie.
Czemu kłamiesz?
- Musisz przestać. - Nie, ty przestań!
Spójrz na mnie!
Wszyscy się o ciebie martwimy.
Naprawdę nie pamiętasz? Pisałeś mi...
Łżesz.
...żebym przyjechał.
Byłeś w rozsypce.
A twoje auto?
Gdzie ono jest?
Sprzedane.
Panie Andrade!
Proszę przestać!
Puszczaj!
Javier!
Co się stało?
Tomás to zrobił?
Mónica w domu?
Nie, w szkole.
Nie chcę, żeby mnie zobaczyła.
Obawiam się, że on traci kontrolę.
Popadł w paranoję, jest zazdrosny.
Zazdrosny?
Może myśli sobie, że my...
- Sam nie wiem. - My?
- Wiem, to absurdalne. Ale ma nawrót... - Pił?
- Posunął się kiedyś do przemocy? - Nigdy.
Jesteś pewna?
To był wypadek.
Stracił panowanie nad autem. Po tym skończył z piciem.
Rozumiem.
Kiedy ma wrócić do domu?
Nie wiem. Pokłóciliśmy się.
Chyba zatrzymał się w hotelu.
Zadzwoni albo wróci.
Mam nadzieję, że nie masz mi za złe, że to kupiłem.
Co to?
Jakby co.
- Nie. - Na wszelki wypadek.
Nie chcę mieć tego w domu.
Jest legalny. To nie pistolet.
Dla dobra Móniki.
Chroń ją.
W razie czego zadzwoń.
O każdej porze.
Dziękuję.
Powiesz mi, co się dzieje?
Rozmawiałam z bankiem i pieniędzy za auto nadal nie ma.
Boże! Co ci się stało?
Javier!
Dokąd się wybierasz?
Otwórz drzwi!
Otwieraj natychmiast!
Co się dzieje?
Może za kilka dni wrócę po resztę.
- Dani. - Nie.
Tak po prostu?
Wolałabyś kłótnie...
wyjaśnienia, w które nie uwierzysz?
Wolałabym.
Tu Lara Blasco. Jeśli to coś pilnego,
zadzwoń do Augustiny na numer 660-130-410.
Albo zostaw wiadomość.
Cześć, tu Javier.
Dzwonię, bo wczoraj zobaczyłem,
że w Barcelonie odbędą się zawody gimnastyczne.
Przypomniałem sobie, że parę lat temu robiliśmy kampanię z Valentiną.
Valentina Costa, mistrzyni Hiszpanii.
Pomyślałem sobie,
że może Mónica chciałaby ją poznać.
To byłoby jakieś wytchnienie. Dla ciebie też.
Więc...
Jeśli chcesz, daj znać, a załatwię to.
Na razie.
- Cześć! - Jak się masz?
Świetnie.
Mónica, prawda?
Tak.
Dzięki, że znalazłaś czas.
Nie ma za co.
Będziemy ćwiczyć. Popatrzysz?
Tak.
Uśmiech!
Super.
Dziękuję.
ŻEBYŚ WIEDZIAŁ, ŻE U NICH OK
Wezmę ją.
I na rączki.
Laro!
- Tomás, idź sobie! - Otwórz!
Mamo, co się dzieje?
Masz sobie iść.
Chcecie tego? To pójdę.
Jak powiesz, co, kurwa, robisz z Javierem?
- Straszysz ją. - Ja ją chronię.
- Przed czym? - Tym sukinsynem!
On nic nie zrobił.
- Jesteś ślepa? - Nie jestem!
Właśnie widzę.
To jest robota twoja i Javiera.
- Zaraz przyjdę. - Skarbie!
Wszystko w porządku.
- Niech cię takim nie widzi. - Jakim?
Źle z tobą, Tomásie.
- To moja córka. - Najpierw się ogarnij!
To wszystko jest ci na rękę.
Od miesięcy czekasz na mój upadek.
To nieprawda.
Zawsze uważałaś mnie za słabeusza.
Cieszysz się, że miałaś rację!
Tomás dał dupy. To było nieuniknione.
Zadzwonię na policję!
Co im powiesz?
To, kurwa, mój dom, moje meble!
Tomás.
Otwórz.
Otwórz, skarbie.
- Javier. - Jadę taksówką.
Chyba widziałem wóz Tomása.
Javier, nie wiem, co robić.
Chyba go zabiłam! Nie oddycha!
- Kto? - Tomás.
Zabiłam go, Javier.
Leży bez ruchu.
- Nie odchodź stamtąd. - On nie oddycha!
Jestem blisko. Zawrócę i zaraz u ciebie jestem.
- Jak najszybciej się da. - On nie oddycha.
Lara.
Chyba go zabiłam.
Nie żyje.
- Nie rusza się. - Chodź.
Dokąd?
- Do pokoju Móniki. - Nie.
Nie pozwól jej wyjść. Nie może go zobaczyć.
- Co zrobisz? - Wezwę policję.
- Tylko nie to. - Musimy to zrobić.
Obiecuję, że będzie dobrze.
To był wypadek.
Operator, słucham?
Dobry wieczór. Zdarzył się wypadek.
Ktoś jest ranny?
Nie wiem. Mój znajomy...
leży nieprzytomny na podłodze.
Czy oddycha?
Nie mam pewności. Chyba nie.
Proszę podać adres.
Bosh i Gimpera 78 mieszkania 2, piąte piętro.
Wysyłam karetkę.
Tylko szybko.
Nie zasługujesz na nie.
Mónica!
Dzień dobry.
- Javier, Darío jest u ciebie. - Co z nim?
Poprosił o herbatkę. Zgadnij.
- Cześć. - Dzień dobry.
Niedługo tu będą. Gotowy?
Co jest, Darío? Nerwy?
A jak myślisz?
Altamira Transport. Trzymilionowa sprzedaż.
- Nie wystarczy im zaimponować... - Wczoraj grałem z teściem w tenisa.
I?
Dałem mu wygrać.
Nie ma się czym martwić, rozumiesz?
Chwileczkę.
- Halo? - Twoja żona.
Lara?
Nie...
Marga.
Niech poczeka na mnie w konferencyjnej.
Wszystko gra?
To moja eks.
Przywitaj ich. Będę za pięć minut.
- Dobra, tylko się pospiesz. - Pewnie.
Marga.
Nie przyjmiesz mnie w biurze?
- Czego chcesz? - Coś ukrywasz?
Czego chcesz?
Coś ukrywasz.
Z początku nie rozumiałam, o co w tym chodzi...
Nawet gdy odkryłam, co wyrzuciłeś.
Wszystko zaczęło pasować do siebie jak układanka.
Potem usłyszałam wiadomości.
Zmarł znany biznesmen.
U nas.
Rozpoznałam zdjęcie.
Nasza kuchnia.
Mówili, że to wypadek podczas kłótni.
Reakcja alergiczna na gaz pieprzowy.
EKSTRAKT Z ORZESZKÓW ZIEMNYCH
Wszystko...
zaczęło mi pasować.
Ktoś mógł dodać czegoś do spreju.
Ktoś, kto wiedział o alergii ofiary.
Nie jestem głupia, nie mam tego ze sobą.
Schowałam to.
Myślałam o tym od miesięcy:
„Jak to wpłynie na Daniego?”.
Ale już podjęłam decyzję.
Pokażę to policji.
Wszystko im powiem.
To koniec.
Mieszkanie w El Carmel
jest jak pałac w porównaniu z celą, do której trafisz.
Zrób to.
- Co? - Wezwij ich. Daj im ten flakon.
Powiedz wszystko.
Dobrze.
Wiesz, co zrobię?
Konto Daniego, które otworzyłem z myślą o szkole...
zlikwiduję pierwsze.
Tak opłacę prawnika.
Najlepszego i najdroższego.
Potem przyjdzie czas na mieszkanie.
Jest na mnie.
Sprzedam je, żeby zapłacić drogim papugom.
Skończysz na ulicy.
Wzywaj policję. No już.
Nie zrobisz tego.
Jesteś pewna?
Wybacz, mam spotkanie z klientami.
Napisy: Marcin Mituniewicz