Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Dam ci wody. Jest upał, a my przejechaliśmy szmat drogi.
Zmęczyłeś się? Chodź.
No, usiądź. Weź łyczka.
Spokojnie, skarbie.
Momo?
Co tu robisz?
Momo?
Czekaj!
Dokąd biegniesz? Momo!
Momo!
Stój!
Momo!
Otwórz drzwi!
Momo! Otwieraj!
Momo!
Wszystko jest zapisane z góry i niczego nie można zmienić.
Otwieraj!
Chcę zmienić wszystko.
Chcę wrócić do początku, gdy nic nie było zapisane.
ŻYCIE PRZED SOBĄ
SZEŚĆ MIESIĘCY TEMU
Możemy iść tam?
Tak, ale się nie oddalajcie.
Wracaj!
- Nic pani nie jest? - Gówniarz jeden!
Do zobaczenia.
- Czadowy motor! - Pogadamy później.
- Nowy? - Łapy precz!
- Czego chcesz? - Pogadać z Ruspą.
- Czemu? - Mam dla niego interes.
- Na pewno. - Tak!
Patrz, te antyki są warte kupę kasy.
Dziadostwo.
Idź pograć na PlayStation.
Ruspa!
- Nie ma go. - Nie wtrącaj się.
- Chcesz oberwać? - Puść!
Jak mówię, że nie ma, to nie ma.
Spadaj, gówniarzu.
I nie wracaj.
Spadaj. Mój motor!
Skurczybyk.
Mam 12 lat i nazywam się Mohamed. Mówią na mnie Momo.
Jestem sierotą. Opieka społeczna dała mnie do doktora Coena.
W jego domowym gabinecie zawsze było pełno pacjentów.
Mówił, że mam się zachowywać jak inne dzieci,
bo jak nie, to źle skończę.
Nie chcę być jak inne dzieci.
Gdzie byłeś? Szukałem cię wszędzie.
Co to?
Wygrałem je.
Szczęściarzu, wygrałeś też to.
Spadłem z roweru.
Pytam po raz ostatni. Co to jest?
Nie wiem.
Nie chcę żadnych skradzionych rzeczy w moim domu.
Jeśli pamięć ci nie wróci...
pójdziemy na policję.
Pieniądze za świeczniki miały być na czynsz. Kapujesz?
Przez 40 lat żyłam z ulicy
i żaden szubrawiec mnie nie pobił ani nie odmówił zapłaty. Nigdy!
A potem się postarzałam...
i jakiś smarkacz mnie wykiwał.
Ale pierdolenie!
Co cię tak bawi, Babu?
Co sprzedamy, aby mieć na czynsz?
Moment. Pewnie jesteś głodny?
Chcesz ciasteczko? Proszę, skarbie.
Masz.
Kogo to niesie o tej porze?
Iosif, otwórz.
Dobrze.
Zanim otworzysz, zapytaj kto to.
Czekaj, idę.
Pani Rosa, to doktor Coen.
- O tej godzinie? - Tak.
- Rosa. - Cześć.
Już się martwisz, a przynoszę dobre wieści.
Mam dla ciebie prezent.
- Gdzie je znalazłeś? - Złodziej odczuł skruchę.
Prawda, Momo?
Przewróciłeś mnie. Gdybym cię złapała...
Masz, idź do Babu.
Twoja kolej.
Przepraszam.
Głośniej!
Przepraszam!
„Przepraszam, pani...”
Skąd mam cię znać?
Dzieci mówią do mnie „pani Rosa”.
Przepraszam, pani Roso.
Przeprosiny nie przyjęte.
Dziękuję za świeczniki. Jak ci się odpłacę?
Robiąc mi przysługę.
Mów.
Oszalałeś? Po moim trupie!
- Na krótko, ledwie kilka tygodni. - Nie.
Maksymalnie na miesiąc.
Nie ma mowy.
Dopóki nie znajdę mu prawdziwego domu.
Ty jesteś jego opiekunem. Co mnie do tego?
Z tobą będzie mu lepiej.
Naprawdę? Dlaczego?
Potrzebuje kobiecego wzorca.
Twardej osoby wzbudzającej szacunek. Takiej jak ty.
Nie daję rady.
Jestem stary.
A ja jestem nastolatką.
Jesteś moim lekarzem.
Wiesz o mojej chorobie serca i bólach.
- Powtórzę, że to tylko... - Nie!
Momo jest inny, niż ci się wydaje.
Dobrze go znam.
Trafił do mnie tuż po tamtej tragedii.
Próbowałem znaleźć mu dom, ale nikt go nie chce.
Jakiej tragedii?
Idź do salonu.
Zaraz przyjdę.
Nie ma mowy. Dość.
Dość już dzieci dziwek w moim domu.
Latami opiekowałam się wieloma dziećmi, dużo ryzykując.
Prostytutki zawsze sobie pomagają.
Lepsza moja pomoc niż opieki społecznej.
Dlatego proszę cię!
Pomóż mi.
Nie jesteś dziwką.
Wyraziłam się jasno. Dość.
- A Iosif? - Mniejsza z tym.
Miał zostać tylko tydzień, ale matka zwiała.
Całe szczęście, że regularnie przesyła pieniądze.
- Jeżeli chodzi o pieniądze... - Nie. Daj spokój.
Kocham cię i dziękuję, że oddałeś mi świeczniki.
Mam na czynsz. Idź już.
Starczy 600 euro miesięcznie?
Mam jeszcze oszczędności.
Idź już.
Hej.
Hej!
Zapomniałeś zabrać złodzieja!
Dam 700 €.
Płać 750 €.
Dwa miesiące i ani dnia dłużej.
- Nie zostanę u tej dziwki! - Ani mi się waż!
- Rosa to dobra kobieta. - Sam z nią mieszkaj!
Jeśli nie pójdziesz do niej, to zajmie się tobą opieka.
Mam to gdzieś.
Opieko społeczna!
Nadchodzę!
Hej, mądralo!
Gdybyś tak mi pyskował, dałbym ci w ryj.
Słyszałem cię w kawiarni.
Panu tak bym nie pyskował, zwłaszcza gdybym dla pana pracował.
Czemu nie chcesz być u staruchy?
Opieka w końcu odwali się od ciebie.
To byłoby też korzystne dla interesu.
Kapujesz?
Gdy staruszka zakończyła uliczną karierę,
zaczęła się opiekować dzieciakami innych dziwek.
Wiele z nich wychowała.
Jeden został komendantem i chronił ją przed kontrolami.
Sąsiedzi nazywali jej dom „przytuliskiem”.
Ja go nazywałem...
„dziurą”.
Będzie grzeczny.
Potrzebuje jedynie dyscypliny i miłości.
Dobrze, doktorze. Spadaj już, zanim zmienię zdanie.
Zejdź, proszę.
Złaź z mojego łóżka!
- Zostaw mnie. - Złaź!
Przestań!
Wstawaj. Już!
Nie wchodzimy w butach do łóżka!
A ty się nie obijaj. Idź się uczyć hebrajskiego.
Przepytam cię potem.
Chodź ze mną. Znajdę ci inne miejsce.
Proszę.
Co to ma być?
Twój pokój.
To dziura!
Panicz oczekiwał pałacu? Litości!
To dziura.
Puść mnie! Proszę pani!
Przestańcie!
Macie przestać!
Iosif, idź do swojego pokoju. A ty do dziury.
Na miłość boską!
Nie mam zdjęcia mamy,
ale trochę ją pamiętam.
Uśmiech, gdy stałem na jej stopach i tańczyliśmy.
Uwielbiała tańczyć.
Kiedyś przewróciła się przeze mnie.
Nie zdenerwowała się.
Tarzaliśmy się na podłodze. Przytulała mnie i się śmiała.
Często się śmiała.
Była piękna.
Zaczniesz od tego.
Pakowane po jednej działce.
Nie daj się złapać.
Ani myśl mnie wyruchać.
Rób, co mówię, to nie będzie problemów.
Wstań.
Chcesz rozdawać towar za darmo?
A ceny?
Syntetyczne i naturalne po 10 €.
Pomarańczowe po 60 €.
Płatność gotówką. Żadnych talonów na posiłki. Tak?
Mądrala.
Zjeżdżaj.
- Mówiłem „Haszem”. - Nie, powiedziałeś „paszem”.
Koniec. Mam dość czytania.
Nic z tego nie rozumiem.
- Nie chcę mieć bar micwy. - Twoja strata.
Dopóki mieszkasz u mnie, będziesz mnie słuchać.
Kontynuuj.
Kochanie, to ja.
- Cześć! - Patrz, co mam.
Eyeliner, cień do powiek, szminka.
- Prawie nowe. - Jak miło!
- Porządkowałam szafki. - Piękne.
Masz mnóstwo próbek. Mleczka do ciała, perfumy.
Mam tego mnóstwo.
Idź po Babu.
Kto to?
Cześć, jestem Lola.
Momo.
„Momo”?
Uroczy.
Niewątpliwie.
Zamienimy się?
Weź go, a ja zatrzymam Babu.
Moje maleństwo. Cześć, skarbie.
Chodź do mamusi!
Wyspałeś się?
Zabawimy się dziś, prawda?
Jak ty to robisz?
W nocy wygibasy, a za dnia macierzyństwo.
Muszę udowodnić tej suce...
jego matce, że bez niej dajemy sobie radę.
Co robisz?
- Nie dziś. - Wstawaj, kochanie.
Tańczymy! Lekkie ćwiczenia są dobre na serduszko.
Nie dziś. Nie mam humoru.
Tobie zawsze się chce, a ja już nie mogę.
No chodź.
- Ruszyła w pląsy! - Ruszyłam.
Patrz! Dobrze!
Nie!
Daj to. Potrzebuję tego do pracy.
Proszę.
Nie wolno!
Dlaczego Iosif nie pomaga?
Bo wycierał naczynia wczoraj.
Teraz twoja kolej.
Masz.
Co robisz? Ostrożnie!
Dobra.
Za gorąca. Zjeżdżaj się bawić.
Podaj!
Co za numer ma na ręce?
- Kto? - Suka.
To kod.
Co oznacza?
To przykrywka.
Udaje, że ma chore plecy i coś ją boli.
Naprawdę jest tajną agentką.
W kontrwywiadzie.
Kwaterę ma w budynku.
Wchodzi tam za pomocą kodu.
To prawda?
Przysięgam. Widziałem w nocy, jak schodziła do piwnicy.
Wygląda jak jaskinia Batmana.
- Dokąd idziesz? - Odwal się.
Pani Roso, znalazłem go.
Piśnij słowo, a poderżnę ci gardło.
Gdzie byłeś?
Chodź ze mną.
- Dokąd idziemy? - Ruchy.
Panie Hamil, coraz trudniej wychowywać dzieciaki w tej dzielnicy.
Racja.
Nie mogłam odmówić mojemu przyjacielowi, doktorowi Coenowi.
- Proszę. Prosto z Algierii. - Nie, dziękuję.
Momo! Chodź tu. Chcesz jednego?
- Chce mi się po nich rzygać. - Nie.
Chłopiec mógłby panu czasem pomóc.
Chcę mu znaleźć zajęcie na lato.
Ostatnio interes idzie słabo.
Niech przychodzi na parę dni w tygodniu,
nie codziennie.
Tylko jeżeli się polubicie.
No tak.
Skąd jesteś?
To muzułmanin z Senegalu.
Chodzisz do meczetu?
Taki właśnie jest. Potrzebuje wzorca.
Czas spędzony z panem wyszedłby mu na dobre.
Panie Hamil,
nie znam nikogo bardziej poważanego niż pan.
Pani Roso,
w pani spojrzeniu i głosie jest nutka fałszu.
Fałszu? Skądże!
Jeżeli się sprawdzi,
może nas pan skromnie wynagrodzić.
Ile pani sugeruje?
Wielkie nieba, to pan zadecyduje!
Ja się nie znam.
Przyjdź do mnie w poniedziałek.
Nala!
Od teraz dzielnica Libertà jest jego.
Co?
W tydzień zarobił więcej niż ty w miesiąc.
Haruję od lat, a ten gówniarz...
No i?
Zacznij zarabiać tyle, co on, to się zastanowię.
Oddawaj telefon i spadaj.
To nie jest do zabawy.
Ale do pracy.
Są w nim numery wszystkich naszych klientów.
Liczę na ciebie.
Tak, proszę pana.
Gnojek!
Momo, chodź tu!
Dlaczego krzyczysz?
Szybko!
Chodź!
Ruchy!
Co się stało?
Patrz!
- Co ona robi? - Nie wiem. Taką ją znalazłem.
Siedzi jak mumia.
Hej!
Jest tu kto?
Co robisz?
Ruszaj się ze mną.
Ogłupieliście? Co wy wyprawiacie?
Nie widzicie, że pada?
To pani nie widzi, że pada.
Oczywiście, że widzę. Ogłupiałeś?
Do domu, migiem!
Spóźniłeś się.
Wyłóż te pudełka zapalniczek tam. No już.
Mohamed, skąd pochodzisz?
Proszę nie mówić mi Mohamed. Jestem Momo.
Mohamed brzmi źle? To urocze imię.
Nie podoba mi się. Jest długie.
Jak sobie życzysz.
Jestem z Diourbel.
To niedaleko Dakaru.
Czy to duże miasto?
Nie wiem.
Byłem mały, gdy wyjechałem.
Chodź tutaj.
Chodź.
Kiedyś sprzedawałem tylko dywany i starodruki.
Nawet miałem dwóch pracowników.
Teraz sprzedaję tylko plastik.
Chodź mi pomóc.
Złap go.
Piękny, prawda?
Ma też bogatą historię.
Zawsze chciałem go naprawić, ale nigdy nie mam czasu.
Teraz możesz mi pomóc.
Podejdź.
W Koranie lew symbolizuje siłę, cierpliwość i wiarę.
Jesteś wierzący, prawda?
Wiara jest jak miłość. Każdy muzułmanin musi o tym pamiętać.
Nie wiedziałem, że jestem muzułmaninem.
Dowiedziałem się, gdy chodziłem do szkoły.
Już nie chodzisz?
Wyrzucili mnie.
Dlaczego?
Bo wbiłem łobuzowi ołówek w szyję.
Momo...
język...
Język jest najpotężniejszą bronią.
Nie trzeba nikomu wbijać ołówka w szyję.
Żyję tak, jak chcę.
Momo, co robisz?
Narobiłeś harmideru i nas obudziłeś.
Babu się wystraszył.
Babu, to była tylko lwica.
Jaka lwica? Jesteś na haju?
- Co ty pieprzysz? - Proszę pani, brał narkotyki!
Nie próbuj.
Ani się waż.
O tej lwicy
już mi kiedyś mówiłeś, tak?
Tak.
Teraz tylko cię odwiedza?
Nie mówisz innym, że chce ich skrzywdzić?
Nie. Nie jestem głupi.
I bawicie się razem?
Liże mnie po twarzy.
- Opiekuje się mną. - Wolne żarty.
Oszalał.
Momo, wyjdziesz na chwilę?
Przyszłam powiedzieć ci, ile problemów sprawia,
a ty co?
Popierasz go?
To jakiś obłęd!
Uspokój się i posłuchaj.
Nie, ty mnie posłuchaj.
Radzisz, żebym się nie denerwowała, bo mam chore serce.
I wpuszczasz chuligana do mojego domu.
Rosa, to dziecko.
Jakie dziecko? Jest nienormalny.
Zepsuty do szpiku kości.
To nie jego wina. Ma to po kimś.
Po matce lub ojcu. Któż wie!
Którejś nocy poderżnie gardło mnie
lub któremuś dziecku.
- Wiem, do czego jest zdolny! - Dość już!
Zamknij się!
Jak możesz tak mówić, a w ogóle tak myśleć?
Przeszłaś przez tak wiele.
On myśli inaczej.
Nie opluwam nikogo.
Wyświadczasz mi ogromną przysługę.
Wiem, że jest ci ciężko.
Ale moment, Roso.
Jesteś mądra. Czego się boisz? Lwicy?
Tak wyraża swoją potrzebę bezpieczeństwa i miłości.
Co mam robić?
Lizać go po twarzy na dobranoc?
Tego mi brakowało, lwicy.
Wielkie dzięki.
- Idziemy. - Chcę zostać.
Nie ma na co patrzeć. Idziemy w drugą stronę.
Chodź.
Idź na górę. Zaraz przyjdę.
Co tu robisz?
Czego chcesz?
Co to za pomieszczenie?
Wyjdź! Idź do domu!
Nie.
Nie chcę tu widzieć nikogo!
Wynocha!
W twoim wieku też lubiłam rysować.
Pokażesz mi?
Tam na dole...
czuję się bezpieczna.
Dlaczego?
Bo tak.
Zostań tyle, ile chcesz.
Możesz spać w pokoju Iosifa.
Tam jest więcej miejsca.
Jeśli chcesz.
Przestań! Chcę spać.
Masz przestać! Obudzisz Babu.
Hej.
- Co jest? - Nic. Nie udawaj, że się przejmujesz.
- Gadaj albo cię spiorę. - Tęsknię za mamą.
Zapomnij o tym.
Chcę do niej.
Ale ona nie chce ciebie. Porzuciła cię.
Nieprawda. Wróci.
Czemu jesteś takim dupkiem? Nie tęsknisz za swoją matką?
Mama mnie nie porzuciła.
Umarła.
Chciała skończyć z prostytucją i ojciec się wkurzył.
Miałem sześć lat.
Było mi z nią najlepiej.
Widzisz? Jesteśmy tacy sami.
Też za nią tęsknisz.
Wcale nie jesteśmy tacy sami.
Śpij teraz albo skopię ci tyłek.
Spróbuj, cykorze.
Nie jestem cykorem. Wolę gotowaną rybę.
Gotowana ryba całkiem traci smak.
Bądź mężczyzną!
Dobre, nie?
Masz.
To za pierwsze dwa miesiące. Zaszalej.
Dziękuję.
Chodź.
Podoba ci się? Jest twój.
Jestem młody. Mam całe życie przed sobą.
Wiem o tym.
Nie będę gonić za szczęściem.
Jeżeli się pojawi, to dobrze.
A jak nie, to walić to.
Nie jesteśmy z tej samej bajki.
Chłopcy, ostrożnie.
Dobrze. Złap mnie!
Złap mnie!
Cóż tam palisz?
- Truskawkowe papierosy. - Truskawkowe?
- Nie podoba ci się? - Dmuchaj w inną stronę.
Obrzydlistwo. Truskawkowe?
Dym ma pachnieć jak tytoń, a nie sałatka owocowa.
Nigdy nie rzucę.
Bo brak ci dyscypliny.
Nigdy jej nie miałam.
Dokąd idziesz?
Do toalety.
Lola mieszkała pod nami.
Jako mężczyzna była mistrzem boksu wagi średniej.
Mieszkańcy dzielnicy ją szanowali,
bo w przeciwnym razie mogliby dostać od niej w pysk.
Co jest?
Ojciec przypomniał sobie o moich urodzinach.
- To chyba dobrze? - Nie.
To tylko wymówka, aby poznać Babu.
Chce mieć wnuka, nie córkę.
Nie pojedziemy do Galicji.
Kiedy ona wróci?
Sprawdzę, co z nią.
Nas dwóch na Momo.
Uważaj. Mam cię.
No dalej! Jesteśmy zbyt szybcy.
Momo, nie mogę jej znaleźć. Chodź ze mną.
Zobacz tam, ja pójdę tu.
Kochanie?
Gdzie ona jest?
Kochanie?
Pani Roso?
Kochanie?
Pani Roso?
Pani Roso!
Słyszy mnie pani?
Co tu robisz?
Znalazłem to.
- Moje buty. Daj je. - Kochanie?
Kochanie?
Dokąd poszłaś? Nagle zniknęłaś.
Słucham?
Jest gorąco, więc poszła na świeże powietrze. Prawda?
Właśnie tak.
To prawda.
Następnym razem mnie uprzedź.
Wystraszyliśmy się.
Przepraszam.
Chodźmy, jest późno.
Nieźle ci idzie.
Zwykle jestem dobry w tym, czego nie znoszę.
- To w szkole sobie poradzisz. - Szkoła jest wyjątkiem.
Był pan kiedyś żonaty?
Oczywiście.
Miałem piękną żonę.
- Gdzie ona jest? - W niebie.
Świeć Panie nad jej duszą.
Nie doskwiera panu samotność?
Mam swoje dywany i książki.
Do nich nie można się przytulić.
Do czego zmierzasz?
Jest pan stary i samotny. Pani Rosa również.
Próbujesz nas swatać?
Czemu by nie? Niech przyjdzie, to się pocałujecie.
Wtedy odczepi się ode mnie.
Aleś ty wspaniałomyślny.
Nie mógłbym poślubić żydówki.
Pani Rosa nie jest już żydówką. Jest tylko stara.
Nawet starzy ludzie bywają zbyt samolubni, aby żyć razem.
Dobra, spróbowałem.
Doceniam twój wysiłek.
Pani Roso?
- Pani Roso! - Schody! Są na schodach!
Kto?
- Niech pani otworzy drzwi. - Odejdź.
- Proszę mnie wpuścić. - Przynieś walizkę.
Idź po Lolę. Szybko! Proszę pani!
Cicho!
Momo, co się dzieje?
Nie reaguje i nie otwiera drzwi.
Kochanie, otwórz drzwi.
Co tam robisz?
- Schody. - Kochanie?
- Schody... - Co się dzieje, kochanie?
- Schody... - Co? Uspokój się.
Spokojnie. To ja.
- Schody. - Momo.
- Zadzwoń po doktora Coena. - Dobrze.
Rosa czuje się lepiej.
Znów jest spokojna i świadoma.
Co jej jest?
Nie wiem. To może być cokolwiek.
Jest zmęczona.
Wyślę ją na badanie tomograficzne.
Przebadam ją. Sprawdzę, czy krew i tlen
krążą prawidłowo.
A później...
zajmę się tobą.
Mną? Podoba mi się tu.
Myślisz, że wyzdrowieje?
Nie wiem.
Może się pomódlmy?
Pomodlę się.
Ty się módl, ja sprawdzę, jak ona się czuje.
Czemu pani siedzi w piwnicy?
Proszę wrócić do łóżka. Jest zimno.
Dobrze mi tu. Nie martw się.
Nie mam ochoty leżeć w łóżku.
Poza tym tutaj mogę rozmyślać.
Iosif mówi, że to pani jaskinia Batmana.
Ma rację.
W Auschwitz chowałam się pod podłogą baraków.
To był mój azyl.
Tak samo jest tu. Byłam wtedy w twoim wieku.
Hałswitch?
Ta nazwa nic ci nie mówi.
Cóż.
Nie słuchaj mnie.
Jestem już stara.
Podejdź tu.
Kupiłam to dawno temu na targu.
To są mimozy. Widzisz?
Przed wojną moi rodzice wynajmowali dom z takim ogrodem niedaleko Viareggio.
Wiosną mimozy złociły się żółtym kwieciem.
Były tak piękne, że płakałam.
Oddałabym wszystkie wspomnienia, aby zachować to jedno.
Momo, co by się nie działo, nie chcę trafić do szpitala.
Mówię ci to, bo jesteś twardy.
Choć czasem jesteś gnojkiem,
to potrafisz dotrzymać słowa.
- A jeśli będzie trzeba? - Nie chcę!
Wiem, jacy są lekarze.
Te szuje torturują, by później obwieszać się ważnymi medalami.
Eksperymentują, wierz mi. Przeszłam przez to.
Nie chcę znów przez to przechodzić.
Obiecaj mi to.
Obiecuję.
Będzie lepiej, jak powiesz po hebrajsku.
Cherem.
Też chciałbym wrócić do szkoły.
Ale pani Rosa mówi, że by mnie złapali,
bo nie mam papierów.
Szczęściarz.
- Śpi? - Nie wiem.
Czas mijał, a z panią Rosą było raz lepiej, raz gorzej.
Czasem była przytomna
i potrafiła ugotować jakieś żydowskie żarcie.
Bywały też dni,
gdy uciekała we własny świat i milczała.
Wykorzystywałem ten czas na zdobywanie nowych klientów.
Odchodzę.
Na razie.
Jak to szło?
Babu umie dobrze grać. Ja nie.
Będę za tobą tęsknić.
A ja nie.
W końcu mam pokój dla siebie.
Mówiłem ci, że wróci.
Też będę za nim tęsknić.
Musimy się cieszyć jego szczęściem.
Gdy porzuci się nadzieję,
to dzieją się dobre rzeczy.
To pocieszające.
Ten skwar to nie wina klimatyzacji.
Ostrożnie!
Opowiadałem ci o Nędznikach?
Victor Hugo uczy, że wszystko jest względne.
Zwłaszcza dobro i zło.
To zależy od tego, kogo napotkamy i jak przyjmujemy ich słowa.
Momo, wiem, czym się zajmujesz w szkole i w dzielnicy.
O czym pan mówi?
Wiem, z kim się trzymasz i dla kogo pracujesz.
Traktujesz ich teraz jak swoją rodzinę
i myślisz, że to najlepsza opcja, mając życie przed sobą.
Ale tak nie jest.
Wezwie pan policję?
W żadnym razie.
Nie zmieniłoby cię to. Wręcz przeciwnie.
Weź odpowiedzialność za siebie.
Czego chcesz, do cholery? Nie jesteś moim ojcem!
Niczego od ciebie nie potrzebuję!
NĘDZNICY
Mam ważne wieści.
Przyjęłam zaproszenie od ojca.
Naprawdę?
Pojedziemy do Galicji, aby poznał Babu.
Na pewno tego chcesz?
Ani trochę.
Co ja mówiłam? Żadnych telefonów przy stole.
To nie mój. Mój jest w drugim pokoju.
Zatem czyj to telefon?
Skąd go ukradłeś?
Daj mi go, ale już.
Gówno ci dam.
To mój telefon.
Skąd go masz?
Zarobiłem na niego dilerką.
Jak ci się nie podoba, to spieprzaj.
Momo!
- Momo! - Zostaw go.
To nie ma sensu.
Nie wiem, ile czasu jej zostało.
Zrobiłem to, co było w mojej mocy.
W szpitalu Rosa otrzyma odpowiednią pomoc.
Nie może tu zostać.
Coraz częściej będzie tracić świadomość.
Ktoś musi się nią stale opiekować
na wszelki wypadek. Rozumiesz?
Tak.
To jedyne rozwiązanie.
Rozumiem.
Przyroda nie wie, co jest dla nas najlepsze.
Funkcjonuje bez ładu i składu.
Czasami pada na kwiatki i zwierzęta.
Czasami na starszą panią, która nie może wyjść ze szpitala.
Złożyłem obietnicę pani Rosie.
A ona mi zaufała.
Cześć.
Kim jesteś?
Jestem Momo. Udaje pani, że mnie nie zna?
Wiem, że jest pani zła.
Wiem, czego pani chce.
Nie jestem głupi.
Wrócę i pani pomogę.
Ale wtedy pani będzie musiała mi pomóc, bo sam nie dam rady.
Dobrze?
Doszły mnie słuchy o staruszce.
Chodź ze mną.
No dalej. Idziemy!
Od czego ma się przyjaciół?
Rozgość się.
Czekałem na syna.
Ma dziś urodziny.
Nie widziałem go miesiąc, więc się podekscytowałem.
Ale jego cholerna matka zawsze ma w nosie ustalenia.
Najpierw obiecuje, a potem szuka wymówek.
Obaj mieliśmy gówniany dzień.
Więc świętujmy!
Usiądź.
Śpisz? Usiądź.
Za nas.
Nie myśl o tym. Żyj dalej.
Proszę.
No i co?
To jest całość.
Nie rozumiem. Rezygnujesz?
Wiesz, jaki masz problem?
Myślisz, że nie zasługujesz na wypracowany szacunek.
Jeśli zrezygnujesz, z nami koniec.
Z resztą też.
Czy to jasne?
Przepraszam.
Przesadziłam?
- Tata uwielbia czerwień. - Wyglądasz pięknie.
Obiecaj mi, że zostaniesz z doktorem Coenem.
- Jasne. - Dobrze.
ODDZIAŁ GERIATRYCZNY
Wyciągnę panią stąd, ale ani słowa!
Nie mogę.
Nie mogę już.
Jak tu spokojnie.
Słucham?
Musimy iść.
Dzień dobry.
Wrócą jeszcze?
Nie.
VIAREGGIO
Nie.
- Proszę pić. - Nie.
Musi pani pić.
Mam coś dla pani.
Proszę zamknąć oczy.
Kto mi je potem otworzy?
To proszę nie zamykać.
- Co to? - Gałązka mimozy.
Przepiękna.
Przecudna.
Nie znalazłem prawdziwego drzewa.
To najpiękniejszy prezent, jaki otrzymałam.
Dobry z ciebie chłopiec.
Jeśli chcesz, to zamieszkaj ze mną.
Będziemy razem szczęśliwi.
Usiądź. Napij się wody.
Momo?
Miałeś zostać u doktora Coena.
Momo?
Czekaj! Dokąd biegniesz?
Momo?
Momo!
Stój!
Momo, otwórz drzwi.
Otwieraj! Co ty wyprawiasz?
Co się dzieje? Otwórz drzwi!
Będziemy czekać tam.
Gdy słów już zabraknie
Jestem tutaj
Może potrzebujesz tylko usłyszeć
Że jestem tutaj
Gdy uczysz się przetrwania
I godzisz na niemożliwe
Nikt ci nie wierzy
Ja ci uwierzę
Nie wiem
Co przyniesie jutro
Ale jeśli chcesz To ja
Jestem tutaj
Nikt cię nie słyszy
Lecz ja cię wysłucham
Gdy zboczysz ze swej drogi
Jestem tutaj
Gdy uciekniesz lub stawisz opór
Jestem tutaj
Być niewidzialnym dla świata
Jest gorsze niż śmierć
Gdy nikt cię nie dostrzega
Ja cię ujrzę
Nie wiem
Co przyniesie jutro
Ale jeśli chcesz To ja
Jestem tutaj
Nikt cię nie dostrzega
Ja cię ujrzę
Miłość potrzebuje magii i rzeczywistości
Czasem jedyne, czego ci trzeba
Już masz
Zapisane w życiu przed sobą
Nie wiem
Co przyniesie jutro
Ale jeśli chcesz To ja
Jestem tutaj
Nikt cię nie dostrzega
Ja cię ujrzę
Nikt ci nie wierzy
Ja ci uwierzę
Film w całości został nakręcony podczas pandemii Covid-19.
Dziękujemy obsadzie i ekipie filmowej
za wysiłek włożony w ten film.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre