Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΟ NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
Πιες λίγο νερό, αγάπη μου. Θα σκάσεις απ' τη ζέστη.
Κουράστηκες; Έλα.
Έλα. Κάτσε να σου δώσω λίγο νεράκι.
Φυσικά, αγάπη μου. Για να δούμε.
Μομό;
Τι κάνεις εδώ;
Μομό;
Περίμενε!
Πού πας; Μομό!
Μομό!
Σταμάτα!
Μομό!
Άνοιξε την πόρτα!
Μομό, άνοιξε!
Μομό!
Λένε πως όλα είναι γραμμένα και πως δεν αλλάζει τίποτα.
Άνοιξε!
Εγώ θέλω να τ' αλλάξω όλα.
Θέλω να γυρίσω στην αρχή, όταν τίποτα δεν ήταν γραμμένο.
Η ΖΩΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ
ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ
Μπορούμε να δούμε εκεί πέρα;
Ναι, αλλά μην ξεμακρύνετε.
Στάσου! Γύρνα πίσω!
-Χτυπήσατε, Μαντάμ; -Το παλιόπαιδο!
Τα λέμε εκεί.
-Τι ωραία που είναι! -Τα λέμε.
-Καινούρια; -Κάτω τα κουλά σου!
-Τι θες; -Ψάχνω τον Ρούσπα.
-Γιατί; -Να κάνουμε συμφωνία.
-Ναι, θα κάνετε… -Θα κάνουμε!
Δες. Αξίζουν έναν σκασμό λεφτά. Είναι αντίκες.
Μαλακίες είναι.
Τράβα παίξε PlayStation.
Ρούσπα!
-Δεν είναι εδώ, είπα. -Άντε χέσου.
-Θες να πάθεις ζημιά; -Άσε με να μπω!
Όταν λέω όχι, είναι όχι!
Τράβα, μαλακιστήρι.
Μην ξανάρθεις.
Φύγε. Όχι τη μηχανή!
Παλιο… Μαλακισμένο!
Είμαι 12 ετών. Με λένε Μοχάμεντ, αλλά όλοι με φωνάζουν Μομό.
Είμαι ορφανός. Από μικρό, η Πρόνοια με ανέθεσε στον δόκτορα Κοέν.
Είχε ιατρείο στο σπίτι, πάντα γεμάτο ασθενείς.
Έλεγε να συμπεριφέρομαι σαν τα άλλα παιδιά,
για να μην έχω κακό τέλος.
Εγώ δεν θέλω να 'μαι σαν τους άλλους.
Μομό, πού ήσουν; Σ' έψαχνα παντού.
Κι αυτά εκεί τι είναι;
Τα κέρδισα.
Τυχερή μέρα. Κέρδισες κι αυτό.
Έπεσα απ' το ποδήλατο.
Θα ρωτήσω για τελευταία φορά. Τίνος είναι αυτά;
Δεν ξέρω.
Δεν θέλω κλοπιμαία στο σπίτι μου.
Αν δεν επανέλθει η μνήμη σου…
θα αναγκαστώ να σε καταγγείλω.
Θα πλήρωνα ένα νοίκι μ' εκείνα τα κηροπήγια. Κατάλαβες;
Σαράντα χρόνια στους δρόμους,
ποτέ δεν με χτύπησε κανείς ούτε με άφησε απλήρωτη. Ποτέ.
Και φτάνω στην ηλικία μου…
και μου τη φέρνει ένα σκασμένο.
Μαλακίες!
Πού είναι τ' αστείο, Μπαμπού;
Τι θα πουλήσουμε για το νοίκι;
Στάσου. Πεθαίνεις της πείνας, έτσι;
Θες ένα μπισκότο; Έλα, αγάπη μου.
Έλα.
Ποιος είναι τέτοια ώρα;
Γιόσιφ, άντε ν' ανοίξεις!
Ναι.
Μην ξεχάσεις να ρωτήσεις ποιος είναι προτού ανοίξεις.
Περίμενε, έρχομαι εγώ.
Μαντάμ Ρόζα, ο δρ Κοέν είναι.
-Ο δόκτωρ Κοέν τέτοια ώρα; -Ναι, αυτός είναι.
-Ρόζα. -Γεια.
Ήδη σε βλέπω ανήσυχη. Όχι, έχω καλά νέα.
Σου έφερα ένα δώρο.
-Πού τα βρήκες; -Ο κλέφτης μετανόησε.
Σωστά, Μομό;
Μ' έκανες να πέσω. Αν σ' έπιανα στα χέρια μου…
Πήγαινε στον Μπαμπού.
Σειρά σου.
Συγγνώμη.
Δεν σ' άκουσα!
Συγγνώμη!
"Συγγνώμη, Μαντάμ…"
Πού να ξέρω εγώ πώς σε λένε;
Τα παιδιά πάντα με φώναζαν "Μαντάμ Ρόζα".
Ζητώ συγγνώμη, Μαντάμ Ρόζα.
Δεν γίνεται δεκτή!
Ευχαριστώ για τα κηροπήγια. Πώς να σ' το ξεπληρώσω;
Θέλω μια χάρη.
Σ' ακούω.
Μα είσαι τρελός; Ούτε πεθαμένη!
-Μόνο για δυο τρεις εβδομάδες. -Όχι.
Έναν μήνα το πολύ.
Δεν το συζητώ καν.
Μέχρι να του βρω το κατάλληλο σπίτι.
Για να καταλάβω. Είσαι ο κηδεμόνας του. Εγώ τι δουλειά έχω;
Πιστεύω πως θα είναι καλύτερα εδώ μαζί σου.
Σοβαρά; Γιατί;
Ο μικρός χρειάζεται μια γυναικεία παρουσία.
Μα κάποια ζόρικη, που εμπνέει σεβασμό, σαν εσένα.
Εγώ δεν μπορώ άλλο.
Γέρασα.
Ενώ εγώ είμαι κοριτσάκι, έτσι;
Ο γιατρός μου είσαι.
Ξέρεις για την καρδιοπάθεια και τους πόνους μου.
-Μα σου ξαναλέω, μόνο μέχρι να… -Όχι!
Ο Μομό δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Τον ξέρω καλά εγώ.
Μου τον ανέθεσαν μετά την τραγωδία.
Προσπάθησα, μα δεν βρήκα κανέναν να τον υιοθετήσει.
Ποια τραγωδία;
Πήγαινε δίπλα.
Έρχομαι αμέσως.
Όχι. Φτάνει πια.
Δεν μαζεύω άλλα παιδιά από πουτάνες.
Έχω φροντίσει πολλά κι έχω ρισκάρει πολύ τόσα χρόνια.
Μα οι καλντεριμιτζούδες αλληλοβοηθιούνται.
Καλύτερα εγώ παρά η Πρόνοια.
Μα γι' αυτό σου το ζητάω.
Ας τα συμφωνήσουμε.
Μα εσύ δεν είσαι πουτάνα.
Ήμουν σαφής. Τέλος.
-Κι ο Γιόσιφ; -Άσ' το αυτό.
Υποτίθεται πως θα έμενε μια βδομάδα, μα η μάνα του την έκανε.
Ευτυχώς, όμως, στέλνει χρήματα τακτικά.
-Αν είναι οικονομικό το ζήτημα… -Όχι, άσ' το.
Σ' αγαπώ πολύ και μου 'φερες τα κηροπήγιά μου.
Θα πληρώσω το νοίκι, μα τώρα ήρθε η ώρα να πηγαίνεις.
Εξακόσια ευρώ τον μήνα αρκούν;
Έχω ακόμη κάτι οικονομίες στην άκρη.
Άντε.
Τι;
Στάσου!
Ξέχασες τον κλέφτη!
Επτακόσια.
Επτακόσια πενήντα.
Δύο μήνες, ούτε μέρα παραπάνω.
-Δεν μένω εγώ με την πουτάνα! -Δεν σου επιτρέπω!
-Η Ρόζα είναι καλή γυναίκα. -Ε, μείνε εσύ μαζί της!
Μομό, ή μαζί της ή πίσω στην Πρόνοια.
Χέστηκα.
Πρόνοια!
Σου 'ρχομαι!
Μαλακιστήρι!
Αν μου μιλούσες εμένα έτσι, θα σου 'σπαγα τα δόντια.
Καθόμουν στο μπαρ και σ' άκουσα.
Σ' εσένα δεν θα μιλούσα έτσι, ιδίως αν μου δώσεις δουλειά.
Γιατί δεν μένεις με τη γριά;
Θα ξεφορτωθείς την Πρόνοια.
Αυτό θα βοηθούσε και στη δουλειά.
Με πιάνεις;
Όταν η γριά έπαψε να κάνει πεζοδρόμιο,
φρόντιζε τα παιδιά που της άφηναν άλλες πουτάνες για να βγάζει λίγα λεφτά.
Μεγάλωσε πολλά παιδιά.
Ένα έγινε διευθυντής αστυνομίας και την προστάτευε από επιθεωρήσεις.
Στη γειτονιά έλεγαν το σπίτι της "το καταφύγιο".
Εγώ το έλεγα…
"κωλοχανείο".
Θα είναι φρόνιμος.
Χρειάζεται μόνο λίγη πειθαρχία και στοργή.
Κατάλαβα, γιατρέ. Και τώρα δρόμο, προτού αλλάξω γνώμη.
Σήκω, σε παρακαλώ.
Σήκω απ' το κρεβάτι μου!
-Άσε με ήσυχο. -Σήκω!
Σταματήστε!
Σήκω πάνω!
Ποτέ με παπούτσια στο κρεβάτι.
Κι εσύ πάψε να χασομεράς και διάβασε τα εβραϊκά σου.
Θα σ' εξετάσω μετά.
Έλα μαζί μου εσύ. Θα σε βάλω αλλού.
Εδώ είμαστε.
Μα τι 'ναι αυτό;
Το δωμάτιό σου.
Μα είναι μια τρύπα!
Κάνα παλάτι περίμενες; Κάνε μου τη χάρη.
Τρύπα είναι.
Μαλάκα.
Άσε με! Μαντάμ!
Αρκετά!
Σταματήστε! Αρκετά, είπα!
Γιόσιφ, στο δωμάτιό σου! Κι εσύ, στην τρύπα σου.
Έλεος.
Δεν έχω φωτογραφίες της μαμάς μου,
μα θυμάμαι πράγματα για εκείνη.
Το χαμόγελό της, όταν μ' έβαζε να πατήσω στα πόδια της και χορεύαμε.
Της άρεσε πολύ να χορεύει.
Κάποτε, κατά λάθος, την έκανα να πέσει.
Μα εκείνη δεν θύμωσε.
Κυλιστήκαμε στο χαλί. Με πήρε στην αγκαλιά της και γελούσε.
Γελούσε πάρα πολύ.
Ήταν πανέμορφη.
Ξεκίνα μ' αυτά.
Εδώ έχει φούντα και μαύρο. Κάθε σακουλάκι είναι μία δόση.
Μη σε πιάσουν.
Και κυριότερα, μη μου τη φέρεις ποτέ.
Τήρησε τους κανόνες και δεν θα 'χεις ατυχήματα.
Άντε.
Δωρεάν θα τα δίνεις;
Κι οι τιμές;
Συνθετικό και φυσικό, δέκα ευρώ.
Μαντάμες, 60 ευρώ.
Μόνο μετρητά, όχι κουπόνια εστιατορίων. Σωστά;
Μαλακιστήρι.
Δίνε του.
-Αυτό είπα. -Όχι. "Πασέμ" είπες.
Φτάνει. Βαρέθηκα να διαβάζω.
Δεν καταλαβαίνω τίποτα.
-Άλλωστε, δεν θα κάνω μπαρ μίτσβα. -Εσύ χάνεις.
Μα όσο μένεις εδώ, θα κάνεις ό,τι λέω εγώ.
Συνέχισε.
Αγάπη μου, εγώ είμαι!
-Γεια! -Δες εδώ τι έχω.
Αϊλάινερ, σκιά ματιών, κραγιόν.
-Σχεδόν καινούρια. -Τι ωραία!
-Έκανα ξεσκαρτάρισμα. -Υπέροχα.
Ένας σωρός δείγματα. Κρέμες, αρώματα…
Γεμάτα τα συρτάρια μου.
Φώναξε τον Μπαμπού.
Ποιος είναι αυτός;
Γεια. Είμαι η Λόλα.
Μομό.
"Μομό";
Γλύκας.
Δεν φαντάζεσαι!
Ανταλλάσσουμε;
Δώσε μου τον Μπαμπού και πάρε αυτόν.
Μωρό μου! Γεια σου, αγάπη μου!
Έλα στη μαμά!
Κοιμηθήκαμε καλά;
Θα περάσουμε καλά μαζί σήμερα, εντάξει;
Μα πώς τα καταφέρνεις;
Ακροβατικά τη νύχτα και μαμά όλη τη μέρα!
Πρέπει ν' αποδείξω στη μαλάκω…
τη μάνα του ότι τα καταφέρνουμε μια χαρά και χωρίς εκείνη.
Τι κάνεις;
-Όχι σήμερα. -Έλα, αγάπη μου!
Έλα να χορέψουμε! Λίγη άσκηση κάνει καλό στην καρδιά.
Όχι σήμερα, δεν έχω διάθεση.
Όλο τέτοια θες εσύ, μα εγώ δεν μπορώ.
Έλα!
-Άρχισε! -Ναι, άρχισα…
Δες! Ωραία!
Έτσι, έλα.
Δώσ' του.
Όχι!
Φέρ' το μου εδώ. Το χρειάζομαι στη δουλειά.
Σε παρακαλώ.
Όχι!
Τι;
Γιατί δεν βοηθά ο Γιόσιφ;
Γιατί σκούπισε χθες τα πιάτα.
Είναι η σειρά σου.
Πάρε.
Μα τι κάνεις; Πρόσεχε!
Εντάξει.
Κάνει πολλή ζέστη. Φύγε. Άντε παίξε με τους άλλους.
Δώσε πάσα!
Τι 'ναι ο αριθμός στο χέρι της;
-Τίνος; -Της σκρόφας.
Ένας κωδικός.
Κωδικός για τι;
Βιτρίνα.
Κάνει ψέματα ότι πονάει η μέση της, ότι υποφέρει,
μα είναι μυστική πράκτορας.
Αντικατασκοπεία.
Το αρχηγείο της είναι στο κτήριο.
Με τον κωδικό μπαίνει μέσα.
Λες αλήθεια;
Σ' τ' ορκίζομαι, την είδα να κατεβαίνει τη νύχτα. Στο υπόγειο.
Κάτι σαν τη σπηλιά του Μπάτμαν.
-Πού πας; -Άντε χάσου.
Μαντάμ Ρόζα, τον βρήκα.
Αν μιλήσεις, θα σου κόψω το λαρύγγι.
Πού ήσουν;
Έλα μαζί μου.
-Μα πού πάμε; -Προχώρα.
Χαμίλ, γίνεται ολοένα και δυσκολότερο να μεγαλώνεις παιδιά εδώ.
Πράγματι.
Μα δεν μπορούσα να αρνηθώ σ' έναν φίλο όπως ο δρ Κοέν.
-Παρακαλώ. Κατευθείαν από Αλγερία. -Όχι, ευχαριστώ.
Μομό! Έλα δω. Θέλεις ένα;
Μου φέρνουν εμετό. Όχι.
Σκέφτηκα πως θα μπορούσε να σας βοηθά μια στο τόσο.
Ίσα για ν' απασχολείται το καλοκαίρι.
Τελευταία δεν πάνε καλά οι δουλειές.
Μα σας ζητώ να τον απασχολείτε δυο τρεις μέρες τη βδομάδα,
όχι κάθε μέρα.
Και μόνο αν τα βρείτε, βέβαια.
Μάλιστα.
Από πού είσαι;
Είναι Σενεγαλέζος μουσουλμάνος.
Πας στο τζαμί;
Τέτοιος είναι. Χρειάζεται καθοδήγηση.
Θα του έκανε καλό να περνά λίγο χρόνο μαζί σας.
Κύριε Χαμίλ,
είστε ο πιο ευυπόληπτος άνθρωπος που έχω γνωρίσει ποτέ.
Μαντάμ Ρόζα…
τα μάτια κι η φωνή σας είναι ακόμα πλάνα.
Πλάνα; Βλακείες!
Κι αν ο μικρός τα πάει καλά,
θα μας δίνετε μια μικρή αμοιβή.
Πόσα είχατε κατά νου;
Για τον Θεό, εσείς θα το κρίνετε.
Τι ξέρω εγώ;
Έλα τη Δευτέρα, εντάξει;
Νάλα!
Η γειτονιά Λιμπερτά είναι δική του.
Τι;
Σε μια βδομάδα έβγαλε όσα βγάζεις τον μήνα.
Τόσα χρόνια σκοτώνομαι και το κωλόπαιδο…
Και λοιπόν;
Όταν βγάλεις όσα κι αυτός, τα ξαναλέμε.
Τώρα φέρε το κινητό και δρόμο!
Δεν είναι για παιχνίδια.
Είναι για δουλειά.
Εδώ μέσα είναι τα τηλέφωνα όλων των πελατών.
Βασίζομαι σ' εσένα.
Ναι, κύριε.
Σκατόπαιδο!
Μομό, έλα δω!
Γιατί φωνάζεις;
Γρήγορα!
Έλα!
Κουνήσου!
Μα τι έγινε;
Δες! Δες.
-Τι κάνει; -Δεν ξέρω. Έτσι τη βρήκα.
Σαν τη μούμια.
Μ' ακούει κανείς;
Τι κάνεις;
Κάν' το κι εσύ.
Πάτε καλά; Τι κάνετε;
Δεν βλέπετε ότι βρέχει;
Εσύ δεν το βλέπεις.
Και βέβαια το βλέπω. Χαζός είσαι;
Μέσα, αμέσως!
Άργησες.
Πάρε το κουτί με τους αναπτήρες και βάλ' τους εδώ.
Από ποια πόλη είσαι, Μοχάμεντ;
Μη με λες Μοχάμεντ. Μομό με λένε.
Ωραιότατο όνομα είναι το Μοχάμεντ.
Δεν μ' αρέσει. Είναι μεγάλο.
Όπως θες.
Απ' την Ντιουρμπέλ είμαι.
Κοντά στο Ντακάρ.
Είναι μεγάλη πόλη;
Δεν ξέρω.
Έφυγα πολύ μικρός.
Έλα δω.
Έλα.
Στην αρχή πουλούσα μόνο ταπισερί και παλιά βιβλία.
Μέχρι και δύο υπαλλήλους είχα.
Τώρα ό,τι πουλάω είναι πλαστικό.
Έλα δω, βάλε ένα χεράκι.
Πιάσε αυτό.
Όμορφο, έτσι;
Όμορφο και με μεγάλη ιστορία.
Θέλω καιρό να το επιδιορθώσω, μα δεν τα κατάφερα ακόμη.
Τώρα θα με βοηθήσεις εσύ.
Έλα δω.
Στο Κοράνι, το λιοντάρι είναι σύμβολο δύναμης, υπομονής και πίστης.
Έχεις πίστη, σωστά;
Είναι σαν την αγάπη. Κάθε μουσουλμάνος πρέπει να το θυμάται αυτό.
Δεν ήξερα καν πως ήμουν μουσουλμάνος.
Το έμαθα όταν πήγαινα σχολείο.
Γιατί αόριστος χρόνος;
Μ' έδιωξαν.
Γιατί;
Κάρφωσα έναν νταή στον λαιμό μ' ένα μολύβι.
Μομό…
Η γλώσσα…
Η γλώσσα είναι το μεγαλύτερο όπλο.
Δεν χρειάζεται να καρφώσεις κανενός λαιμό.
Εγώ έχω τον τρόπο μου.
Μομό, μα τι κάνεις;
Μας ξύπνησες όλους με τον σαματά.
Ο Μπαμπού τρόμαξε.
Μπαμπού, μια λέαινα ήταν μόνο.
Λέαινα; Μαστουρωμένος είσαι;
-Τι μαλακίες λες; -Είναι μαστουρωμένος!
Μην τολμήσεις, εντάξει;
Μην τολμήσεις.
Είναι η δική σου λέαινα.
Εκείνη που ξέρω, σωστά;
Ναι.
Μα τώρα πια επισκέπτεται μόνο εσένα;
Δεν λες πια σε άλλους ότι ήρθε να τους φάει;
Όχι, δεν είμαι χαζός.
Και παίζετε μαζί.
Μου γλείφει το πρόσωπο.
-Με φροντίζει. -Μας κοροϊδεύεις;
Δεν είναι στα καλά του!
Μομό, μπορείς να περιμένεις λίγο έξω;
Σου λέω όλους τους μπελάδες που μού προκαλεί,
κι εσύ τι κάνεις;
Τον σιγοντάρεις;
Μα είναι τρελό!
Ηρέμησε κι άκου.
Όχι, εσύ θα μ' ακούσεις.
Όλο λες ότι με την καρδιά μου πρέπει να είμαι ήρεμη και χαλαρή,
και φέρνεις στο σπίτι μου έναν ταραξία;
Ρόζα, παιδί είναι.
Ποιο παιδί; Δεν είναι έτσι τα παιδιά.
Είναι σάπιος ως το κόκαλο.
Δεν φταις εσύ. Από κάποιον το πήρε.
Από μάνα, από πατέρα… Δεν ξέρω.
Κάνα βράδυ μπορεί να μου κόψει το λαρύγγι
ή να πειράξει τα παιδιά.
-Τον ξέρω εγώ για τι είναι ικανός! -Αρκετά!
Πάψε!
Πώς τολμάς να λες και να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα
μετά απ' όσα έχεις περάσει;
Απλώς εννοούσα πως έχει άλλη νοοτροπία.
Εγώ δεν φτύνω κανέναν.
Μου κάνεις μεγάλη χάρη.
Το ξέρω ότι σου 'ναι βάρος.
Μα, να χαρείς, Ρόζα…
Είσαι έξυπνη γυναίκα. Τι φοβάσαι, τη λέαινα;
Είναι απλώς η ανάγκη του για προστασία, στοργή, αγάπη.
Και τι θες να κάνω;
Να του γλείφω τα μούτρα κάθε βράδυ προτού κοιμηθεί;
Αυτό μου 'λειπε τώρα, η λέαινα…
Ευχαριστώ πολύ.
-Πάμε. -Θέλω να δω.
Δεν έχει κάτι να δεις. Πάμε απ' την άλλη.
Πάμε.
Πήγαινε στο σπίτι εσύ. Έρχομαι.
Τι θες εδώ;
Τι θες;
Τι είναι εδώ;
Φύγε! Πήγαινε στο σπίτι. Πήγαινε!
Όχι.
Δεν θέλω κανέναν εδώ. Κανέναν!
Φύγε!
Κι εμένα στην ηλικία σου μ' άρεσε να ζωγραφίζω.
Μπορώ να δω;
Ξέρεις, εκεί κάτω…
νιώθω ασφαλής.
Γιατί;
Γιατί έτσι.
Μπορείς να μείνεις όσο καιρό θες.
Κοιμήσου στο δωμάτιο του Γιόσιφ απόψε,
να 'χεις πιο πολύ χώρο.
Αν θέλεις.
Κόφ' το! Θέλω να κοιμηθώ.
Κόφ' το, σου λέω! Θα ξυπνήσεις τον Μπαμπού.
-Τι έγινε; -Τίποτα. Μην κάνεις ότι σε νοιάζει.
-Λέγε, πριν πέσει ξύλο. -Μου λείπει η μητέρα μου.
Ξέχνα το.
Τη θέλω!
Μα εκείνη δεν σε θέλει. Σε παράτησε.
Ψέματα. Θα ξανάρθει.
Γιατί είσαι τόσο μαλάκας; Εσένα δεν σου λείπει η μαμά σου;
Η μητέρα μου δεν μ' εγκατέλειψε.
Πέθανε.
Ήθελε να σταματήσει να είναι πουτάνα κι ο μπαμπάς τσαντίστηκε.
Ήμουν έξι ετών.
Μαζί της έζησα τα πιο ωραία μου χρόνια.
Τα βλέπεις; Το ίδιο είμαστε.
Κι εσένα σου λείπει.
Όχι, δεν είμαστε το ίδιο. Καθόλου.
Και τώρα κοιμήσου, αλλιώς θα φας ξύλο.
Έλα, δοκίμασε, χέστη.
Δεν είμαι χέστης. Τα προτιμώ μαγειρεμένα.
Το μαγειρεμένο ψάρι χάνει τη γεύση.
Φέρσου αντρίκια!
Καλό, έτσι;
Πάρε δω.
Για τους δυο πρώτους μήνες. Ρίξ' το έξω.
Ευχαριστώ.
Έλα δω.
Σ' αρέσει;
Δικό σου.
ΤΑΧΥΤΗΤΑ
Είμαι νέος κι έχω όλη τη ζωή μπροστά μου.
Το ξέρω αυτό.
Δεν θα την παρακαλέσω την ευτυχία εγώ.
Αν έρθει, ωραία.
Κι αν όχι, δεν μου καίγεται καρφί.
Δεν ταιριάζουν τα χνότα μας.
Προσοχή, παιδιά!
Ναι. Πιάσε με.
Πιάσε με!
Μα τι καπνίζεις;
-Γεύση φράουλα. -Φράουλα;
-Δεν σ' αρέσει; -Φύσα απ' την άλλη μεριά!
Είναι αηδία! Φράουλα;
Πρέπει να μυρίζει σαν καπνός, όχι σαν φρουτοσαλάτα.
Ποτέ δεν θα μπορέσω να το κόψω.
Επειδή δεν έχεις πειθαρχία.
Ποτέ δεν έχω. Ποτέ.
Πού πας;
Στην τουαλέτα.
Η Λόλα έμενε στον από κάτω όροφο.
Ως άντρας, ήταν πρωταθλητής πυγμάχος μεσαίων βαρών.
Η γειτονιά τη σεβόταν,
γιατί διαφορετικά θα τους έσπαγε τα μούτρα.
Τι έγινε;
Ο πατέρας μου θυμήθηκε τα γενέθλιά μου.
-Καλό δεν είναι; -Όχι.
Πρόφαση είναι, το ξέρω. Για να γνωρίσει τον Μπαμπού.
Τον εγγονό του θέλει, όχι την κόρη του.
Δεν πάμε στη Γαλικία με την καμία.
Πότε θα γυρίσει;
Πάω να δω τι κάνει.
Οι δυο μας εναντίον του Μομό!
Πρόσεχε, θα σε πιάσω. Σ' έπιασα.
Έλα, πιάσε μας εσύ! Δεν μπορείς, είμαστε πολύ γρήγοροι.
Μομό, δεν τη βρίσκω. Έλα μαζί μου.
Εσύ από κει, εγώ από δω.
Αγάπη;
Πού είναι;
Αγάπη;
Μαντάμ Ρόζα;
Αγάπη;
Μαντάμ Ρόζα;
Μαντάμ Ρόζα!
Μαντάμ Ρόζα, μ' ακούς;
Τι θες εσύ εδώ;
Δες τι βρήκα.
-Τα παπούτσια μου, ναι. Μα πώς; -Αγάπη;
Αγάπη;
Πού ήσουν; Εξαφανίστηκες ξαφνικά.
Μα…
Κάνει πολλή ζέστη κι ήθελε λίγο αέρα. Έτσι;
Ακριβώς.
Αλήθεια είναι.
Άλλη φορά να μου το λες.
Πήραμε μια τρομάρα…
Συγγνώμη.
Έλα, πάμε, είναι αργά.
Είσαι πολύ καλός.
Συνήθως είμαι καλός σ' ό,τι δεν γουστάρω.
-Τότε, θα ήσουν άριστος στο σχολείο. -Εκτός απ' αυτό.
Έχεις παντρευτεί ποτέ, κύριε Χαμίλ;
Βέβαια.
Με μια ωραιότατη γυναίκα.
-Και πού είναι; -Κοντά στον Πλάστη μας.
Ο Θεός να την αναπαύει.
Δεν νιώθεις μόνος;
Έχω τις ταπισερί μου, τα βιβλία μου.
Αυτά δεν μπορείς να τ' αγκαλιάσεις.
Πού το πας;
Είσαι γέρος και μόνος. Η Μαντάμ Ρόζα είναι γριά και μόνη, οπότε…
Προξενιό πας να μας κάνεις;
Κακό είναι; Φέρ' την εδώ και αγκάλιασέ τη λίγο.
Να την ξεφορτωθώ.
Να χαρώ μεγαλοψυχία!
Δεν θα μπορούσα να παντρευτώ Εβραία.
Η Μαντάμ Ρόζα δεν είναι πια Εβραία. Μόνο γριά.
Ακόμη κι οι γέροι είναι πολύ εγωιστές για να ζήσουν μαζί.
Εγώ προσπάθησα, πάντως.
Εκτιμώ την προσπάθεια.
"Κεν". Όχι "σεν".
Μπράβο.
Μαντάμ Ρόζα;
-Μαντάμ Ρόζα! -Στη σκάλα είναι!
Ποιος;
-Μαντάμ Ρόζα, άνοιξε! -Φύγε!
-Άνοιξέ μου! -Πάρε τη βαλίτσα!
Τρέξε φέρε τη Λόλα! Γρήγορα! Μαντάμ!
Σιωπή.
Μομό, τι τρέχει;
Δεν απαντά ούτε ανοίγει.
Αγάπη; Αγάπη, άνοιξε την πόρτα.
Αγάπη, τι κάνεις εκεί μέσα;
-Η σκάλα. -Αγάπη;
-Η σκάλα… -Τι τρέχει, αγάπη;
-Η σκάλα… -Όχι, ηρέμησε.
Όλα καλά. Ηρέμησε. Εγώ είμαι.
-Η σκάλα… -Μομό.
-Μομό, φώναξε τον δρα Κοέν. -Εντάξει.
Η Ρόζα είναι καλύτερα.
Ηρέμησε και ήρθε στα συγκαλά της.
Τι έχει;
Δεν ξέρω. Μπορεί να 'ναι οτιδήποτε.
Είναι κουρασμένη.
Πρέπει να της κανονίσω μια αξονική.
Να ελέγξουμε το αίμα, το οξυγόνο…
Δεν κυκλοφορούν όπως πρέπει.
Και μετά…
έχω να σκεφτώ κι εσένα.
Τι σχέση έχω εγώ; Μ' αρέσει εδώ.
Λες να γίνει καλά;
Δεν ξέρω.
Ίσως πρέπει να προσευχηθούμε.
Εγώ θα προσευχηθώ.
Προσευχήσου εσύ. Εγώ πάω να δω τι κάνει.
Μαντάμ Ρόζα, τι κάνεις εδώ;
Γύρνα στο κρεβάτι, κάνει κρύο.
Όχι, καλά είμαι. Μην ανησυχείς.
Δεν ήθελα να κάτσω άλλο στο κρεβάτι.
Άσε που εδώ κάτω μπορώ να σκεφτώ, να συλλογιστώ…
Ο Γιόσιφ το λέει σπηλιά του Μπάτμαν.
Δεν έχει κι άδικο.
Στο Άουσβιτς κρυβόμουν κάτω απ' τα σανίδια.
Ήταν το καταφύγιό μου.
Όπως εδώ. Στην ηλικία σου ήμουν.
"Άσβιτς";
Αυτό το όνομα δεν σου λέει τίποτα εσένα.
Λογικό.
Μη δίνεις σημασία στα λόγια μου.
Είμαι γριά πια.
Έλα δω.
Το αγόρασα χρόνια πριν σε μια αγορά.
Αυτές είναι μιμόζες, βλέπεις;
Πριν απ' τον πόλεμο, μέναμε σ' ένα σπίτι μ' έναν τέτοιο κήπο, κοντά στο Βιαρέτζιο.
Την άνοιξη οι μιμόζες κατακλύζονταν από κίτρινα λουλούδια.
Τόσο όμορφα, που μ' έκαναν να κλαίω.
Θα έδινα τις αναμνήσεις μιας ζωής για να κρατήσω αυτή.
Μομό, ό,τι κι αν γίνει, δεν θέλω να πάω στο νοσοκομείο.
Το λέω σ' εσένα, γιατί παρότι είσαι σκληρό καρύδι,
κι ενίοτε και στριμμένο άντερο,
κρατάς τον λόγο σου.
-Ακόμη κι αν πρέπει; -Όχι.
Τους ξέρω δα τους γιατρούς.
Σε βασανίζουν, ώστε να καρφιτσώσουν ένα μετάλλιο στον πισινό τους.
Πειραματίζονται πάνω σου, πίστεψέ με. Τα 'χω περάσει.
Δεν θέλω να το ξαναπεράσω.
Υποσχέσου μου.
Το υπόσχομαι.
Πες το στα εβραϊκά. Καλύτερα έτσι.
Θέλω να πάω κι εγώ σχολείο.
Μα η Μαντάμ Ρόζα λέει ότι θα μ' έπιαναν.
Επειδή δεν έχω χαρτιά.
Τυχερούλη.
-Κοιμάται; -Δεν ξέρω.
Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο αυξάνονταν τα σκαμπανεβάσματα της Μαντάμ.
Κάποιες μέρες είχε καθαρό μυαλό
κι έφτιαχνε κυπρίνο με εβραϊκή συνταγή χωρίς κανένα λάθος.
Άλλες μέρες πάλι,
αποτραβιόταν στον κόσμο της και δεν μιλούσε.
Εγώ το εκμεταλλευόμουν για να βρω νέους πελάτες.
Φεύγω.
Λοιπόν, τα λέμε.
Πώς πάει εκείνος ο σκοπός;
Ο Μπαμπού μπορεί να τον παίξει, εγώ όχι.
Θα μου λείψεις.
Εμένα, όχι.
Επιτέλους θα 'χω όλο το δωμάτιο.
Σ' το είπα ότι θα γυρνούσε.
Κι εμένα θα μου λείψει.
Μα ας χαιρόμαστε για εκείνον.
Πάνω που χάνεις την ελπίδα,
τότε συμβαίνουν καλά πράγματα.
Είναι παρήγορο.
Δεν φταίει αυτό για τη διαβολεμένη ζέστη.
Σιγά!
Σου έχω πει για το Οι Άθλιοι;
Ο Βίκτορ Ουγκό μάς διδάσκει ότι τα πάντα είναι σχετικά.
Κυρίως το καλό και το κακό.
Εξαρτάται από το ποιους συναντάς και πώς τους ακούς.
Μομό, ξέρω τι κάνεις στο σχολείο και στη γειτονιά.
Τι εννοείς;
Ξέρω ποιους συναναστρέφεσαι, για ποιον δουλεύεις.
Ξέρω ότι θεωρείς πως είναι οικογένειά σου
κι ότι είναι η καλύτερη επιλογή για τη ζωή σου.
Μα δεν είναι.
Θα με καταγγείλεις;
Και βέβαια όχι.
Έτσι δεν θ' άλλαζες ποτέ.
Θέλω ν' αναλάβεις τις ευθύνες σου.
Τι σκατά θες; Δεν είσαι ο πατέρας μου!
Δεν θέλω τίποτα από σένα!
ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ
Έχω σημαντικά νέα.
Θα δεχτώ την πρόσκληση του πατέρα μου.
Αλήθεια;
Θα πάμε στη Γαλικία για να γνωρίσει τον Μπαμπού.
Είσαι σίγουρη;
Καθόλου.
Τι σου έχω πει; Δεν θέλω κινητά στο τραπέζι.
Δεν είναι δικό μου. Το 'χω στο σαλόνι.
Και τι 'ναι αυτό το τηλέφωνο, τότε;
Από πού το έκλεψες;
Δώσ' το μου. Εμπρός.
Δεν σου δίνω τίποτα.
Δικό μου είναι.
Πώς το πήρες;
Το κέρδισα ως βαποράκι.
Αν δεν γουστάρεις, άντε χάσου.
Μομό!
-Μομό! -Άσ' τον.
Δεν έχει νόημα.
Δεν ξέρω πόσος χρόνος τής μένει.
Μα έκανα το μόνο που μπορούσα να κάνω.
Στο νοσοκομείο, η Ρόζα θα λάβει την απαραίτητη φροντίδα.
Δεν μπορεί να μείνει εδώ.
Θα χάνει την επαφή όλο και συχνότερα.
Χρειάζεται παρακολούθηση και φροντίδα.
Για παν ενδεχόμενο. Κατάλαβες;
Ναι.
Είναι η μόνη λύση.
Καταλαβαίνω.
Δεν ισχύει πως η φύση τα κάνει όλα σοφά.
Τα κάνει όλα στην τύχη.
Μερικές φορές είναι τα λουλούδια, τα ζώα.
Κι άλλες πάλι…
μια γριά στο νοσοκομείο, που δεν την αφήνουν να βγει.
Μα είχα δώσει μια υπόσχεση στη μαντάμ Ρόζα.
Και μ' είχε εμπιστευτεί.
Γεια.
Ποιος είσαι εσύ;
Ο Μομό είμαι. Κάνεις ότι δεν με ξέρεις;
Το ξέρω ότι θύμωσες.
Ξέρω τι θες.
Δεν είμαι χαζός.
Θα ξανάρθω. Θα σε βοηθήσω.
Μα όταν ξανάρθω, πρέπει να με βοηθήσεις, γιατί δεν μπορώ μόνος μου.
Εντάξει;
Μου είπαν για τη γριά.
Πάμε μια βόλτα.
Έλα! Πάμε!
Γι' αυτό είναι οι φίλοι.
Βολέψου σαν στο σπίτι σου.
Περίμενα τον γιο μου.
Έχει τα γενέθλιά του.
Έναν μήνα έχω να τον δω. Δεν έβλεπα την ώρα.
Αλλά η μαλάκω η μάνα του ποτέ δεν σέβεται τους κανόνες.
Πρώτα δίνει υποσχέσεις και μετά βρίσκει δικαιολογίες.
Ήταν σκατένια μέρα και για τους δυο.
Ας το γιορτάσουμε, λοιπόν!
Κάτσε.
Κοιμάσαι όρθιος; Κάτσε.
Στην υγειά μας.
Μην το σκέφτεσαι. Πήγαινε παρακάτω.
Ορίστε.
Λοιπόν;
Είναι όλα εκεί.
Δεν καταλαβαίνω. Τα παρατάς;
Ξέρεις τι πρόβλημα έχεις;
Δεν πιστεύεις πως αξίζεις τον σεβασμό που 'χεις κερδίσει.
Αν φύγεις, τελείωσες μαζί μου.
Τελείωσες μ' όλους.
Συνεννοηθήκαμε;
Συγγνώμη.
Υπερβολικό;
-Αρέσει το κόκκινο στον μπαμπά. -Είσαι πανέμορφη.
Μομό, θα μείνεις με τον δρα Κοέν. Το υπόσχεσαι;
-Μην ανησυχείς. -Εντάξει.
Βάλε ζώνη, καλέ μου.
ΓΗΡΙΑΤΡΙΚΗ ΠΤΕΡΥΓΑ
Θα σε πάρω από δω, αλλά μην κάνεις σαματά.
Δεν μπορώ…
Δεν μπορώ άλλο.
Τι γαλήνια!
Τι πράγμα;
Πρέπει να φύγουμε.
Καλημέρα.
Λοιπόν, προτείνω να χωριστούμε, μήπως τη βρούμε κάπου στη γειτονιά.
Θα ξαναγυρίσουν;
Όχι.
ΒΙΑΡΕΤΖΙΟ
Όχι.
-Πιες. -Όχι.
Πρέπει να πιεις.
Σου έχω κάτι.
Κλείσ' τα μάτια.
Και πώς θα τα ξανανοίξω;
Τότε, μην τα κλείσεις.
-Τι είναι αυτό; -Μιμόζα.
Τι υπέροχο!
Υπέροχο.
Δεν έβρισκα αληθινή.
Είναι το πιο όμορφο δώρο που έχω πάρει ποτέ.
Είσαι καλό παιδί.
Αν θες, μπορείς να μείνεις μαζί μου.
Θα είμαστε καλά μαζί.
Κάτσε να σου δώσω λίγο νεράκι.
Μομό;
Σου είπα να μείνεις με τον γιατρό.
Μομό;
Περίμενε! Πού πας;
Μομό;
Μομό!
Σταμάτα!
Άνοιξε την πόρτα!
Μομό, άνοιξε! Τι κάνεις;
Τι τρέχει; Μομό, άνοιξε!
Θα σε περιμένουμε εκεί.
Όταν από λέξεις ξεμένεις
Είμαι εδώ
Ίσως χρειάζεσαι μόνο δυο λέξεις
Είμαι εδώ
Όταν για να επιβιώσεις παλεύεις
Και με το αδύνατο τα βάζεις
Κανείς δεν σε πιστεύει
Εγώ ναι
Δεν ξέρω εγώ
Το πεπρωμένο σου ποιο είναι
Μα ό,τι κι αν γίνει Αν με θέλεις
Είμαι εδώ
Κανείς δεν σ' ακούει
Μα εγώ ναι
Όταν πια δεν ξέρεις πού πας
Είμαι εδώ
Στα πόδια το βάζεις ή υψώνεις άμυνες
Είμαι εδώ
Όταν είσαι αόρατος
Είναι χειρότερο απ' το να μη ζεις καν
Κανείς δεν σε βλέπει
Εγώ ναι
Δεν ξέρω εγώ
Το πεπρωμένο σου ποιο είναι
Μα ό,τι κι αν γίνει Αν με θέλεις
Είμαι εδώ
Κανείς δεν σε βλέπει
Μα εγώ ναι
Όποιος αγαπά ξέρει
Ότι χρειάζεται ένα τραγούδι Και την πραγματικότητα
Μα μερικές φορές αρκεί αυτό που έχεις ήδη
Η ζωή μπροστά σου
Δεν ξέρω εγώ
Το πεπρωμένο σου ποιο είναι
Μα ό,τι κι αν γίνει Αν με θέλεις
Είμαι εδώ
Κανείς δεν σε βλέπει
Εγώ ναι
Κανείς δεν σε πιστεύει
Μα εγώ ναι
Η ταινία γυρίστηκε εν μέσω της πανδημίας COVID-19.
Ο σκηνοθέτης και οι παραγωγοί ευχαριστούν το συνεργείο για την υλοποίησή της.
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου