Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
O tak.
Tak, o tak.
Chcę odzyskać córkę.
Taka straszna zbrodnia…
Nie dopinasz się?
Wypróbuj Pogromcę Tłuszczu 2000.
Sram na to!
30 PRZED TRZYDZIESTKĄ NAGRODA DRAMATURGICZNA
Co sądzicie o kobiecie kończącej 40 lat?
Czterdzieści? To nic wielkiego.
Masz prawie 40 lat?
Zaczęłam żyć po czterdziestce.
Jest pani taka stara, pani B?
Czterdzieści?
To znaczy, że jesteś tam bardzo soczysta.
Myślałem, że ma pani 30, góra 35 lat.
Ale 40?
Niezła jazda.
O cholera!
Gdy singielka kończy 40 lat,
jest jak owoc, który spadł na ziemię,
żeby zjadły go robaki.
Gracias.
Nie ma za co.
A 70 lat?
Daj znać, gdy tyle skończysz i będziesz popuszczała.
Cholera.
O Boże.
Poczekaj. No weź!
Przecież mnie pan widział.
Proszę. Jestem spóźniona.
Dziękuję.
Mama będzie z pana dumna.
Moja matka nie żyje.
Przykro mi.
Przepraszam.
NIE ROZMAWIAĆ Z KIEROWCĄ PODCZAS JAZDY
Bardzo przepraszam.
Hej, tu twój brat.
Minął już rok.
Może zajmiemy się mieszkaniem mamy?
Oddzwoń do mnie.
Dziękuję.
Świetnie.
Ja pierdolę.
Super.
Świetnie.
Przepraszam pana.
Proszę pana?
Czy mogłabym wysiąść,
zanim wpuści pan tu tych ludzi?
Jestem spóźniona. Wysiądę, zanim…
Przepraszam państwa za opóźnienie,
ale ta pani nie chce, żebym pomógł osobom niepełnosprawnym.
No nie!
Nie o to mi…
Nie powiedziałam tak.
Proszę kontynuować.
Bardzo dziękuję. Proszę.
Cholera.
Nie!
Skorpio-nie
Skąpstwu mówię „nie”
A ta Waga
To ściemy plaga
Wyjazd, Gigantorze Nikt ci nie pomoże
Bliźnięta
Zniewieściałe chłopięta
Nie dadzą rady Bo dupa zbyt spięta
A ja? Cała skupiona
Zdobędziesz moje pożądanie Jeśli wzbudzisz zaufanie
Czemu?
Bo moja cipka Jest spod znaku Byka
No dalej. Proszę o brawa dla Elaine.
Dziękujemy.
Dziękuję, Elaine, że nam to zaprezentowałaś.
No dobrze.
Czy ktoś jeszcze ma pomysł na naszą sztukę?
Rosa?
Zróbmy jakieś science fiction.
Na przykład?
Na ludzi pada deszcz z takiej dziwnej, niebieskiej chmury.
Nazajutrz faceci, którzy zmokli,
budzą się bez fiutków.
Czyli taka opowieść fantastyczna?
- Tak. - Rozumiem.
Nie. Zróbmy coś o rasizmie politycznym.
Czarny koleś bzyka białą laskę i umiera.
Będzie polityczny, bo…
Bo ta biała wagina chce zniszczyć czarną rodzinę.
Mama by mnie zabiła, gdybym taką dotknął.
To już nie żyjesz, brachu.
Może wymyślimy coś, co nie ma związku z genitaliami?
Czyjaś babcia może oglądać naszą sztukę.
Że co? Moja abuela kocha jądra.
Bardzo zabawne. No dobrze.
Żartujcie sobie, ale pamiętajcie, że to wasza sztuka.
Będzie taka, jaką ją zrobicie.
Nic nie zrobicie, nic z niej nie będzie.
Jak z pani kariery?
Serio, Elaine?
Wygooglowałam panią.
Ostatnią sztukę wystawiła pani w 2010 roku.
Nie, w 2012.
Nie wystawia, bo biali boją się prawdy.
Prawda, pani B?
Dziękuję, ale tu nie chodzi o mnie.
Właśnie, ziomku, nie podlizuj się.
Nie wyliżesz jej.
Wal się. Ale mogę pomarzyć.
Cholera, Elaine, coś ty taka pesymistka?
Nie odniosła sukcesu, a mówi mi, jaką sztukę mam napisać?
To nie Tyler Perry.
Dziękuję, to komplement.
I spóźnia się na zajęcia, na które nie chcemy chodzić.
Jechałam dziś autobusem z 20 niepełnosprawnymi osobami.
Wiesz co, Elaine? To nie Młodzi gniewni.
Możesz zrezygnować, jeśli chcesz.
Swoją drogą, niedługo wystawiam sztukę.
Dziękuję.
Tak tylko mówię.
Pewnie jakieś przedstawienie, a nie megaprodukcję.
Elaine, siadaj.
Co powiedziałaś?
Daj spokój.
Kazałam ci posadzić swój niewdzięczny tyłek, puta.
- Co? - Cholera!
Chłopaki, uspokójcie się.
Dobrze?
Dziewczyny…
Genderowe nonkonformistki.
Zmuś mnie, żebym usiadła, lesbo.
Uspokójmy się i zajmijmy się sztuką.
Mam się bać Biebera z cyckami?
- O nie. - Nie boję się.
Jesteś suką, suko.
Cholera!
- Rosa, nie! - Biją się!
Pokaż jej cycka!
Zawołaj ochronę!
Przestańcie!
- Wyrwij jej doczepy! - Dość!
Wyrwij jej doczepy!
Przestańcie!
Walić Time Out New York!
Jest pani jak czarny Szekspir!
Powstanie pani jak RadhaMUSprime i pokona te Decepti-suki.
- O Boże. - W porządku?
- Tak. - Jest pani cała?
Tak.
O Boże.
Za mało mi tutaj płacą.
Cześć! Tu Archie Choi.
- Wiesz, co robić! Ciao! - Super.
Gdzie jesteś, Archie?
Zabiję albo przelecę któregoś ze swoich uczniów.
Archie, co z moją sztuką?
Co muszę zrobić?
Napisać musical o niewolnictwie czy sztukę z białymi?
Komu muszę obciągnąć?
Elaine.
Cześć, Avery. Co?
Elaine by wyluzowała, gdyby pochwaliła pani jej wiersz.
Masz rację.
Po co pije pani to gówno?
Lubię pulchne kobiety.
Dzięki. Ale nie.
Avery, tak nie można.
Jesteś moim uczniem.
Za dwa tygodnie kończę 20 lat.
Nie wątpię.
Na pewno.
Pomóż mi, proszę.
Gdy do mnie zadzwoniła…
czułem, jak kurczą mi się jajka.
Gdy do mnie zadzwoniła…
pomyślałem: „Cholera, Darlene…
to popieprzone”.
Zróbmy przerwę.
Przerwę?
Daj spokój.
TRZEBA SIĘ LICZYĆ Z FORRESTEM UMOJĄ PETRYM
HEJ, BIAŁASIE! NOWA PRODUKCJA TEATRU YOUMOJA
CZARNA ROZWÓDKA NAJLEPSZA SZTUKA 2003 ROKU
To paczula?
Bardzo pięknie pachnie.
Forrest, dziękuję, że się ze mną tak szybko spotkałeś.
Chcę porozmawiać z tobą o naszym wspólnym przedstawieniu.
Z Teatrem YOUmoja.
To prawda…
Teatry Afroamerykanów mają zwykle mało środków i funduszy,
ale…
chciałabym…
pracować ze swoimi ludźmi.
Jednak mój agent twierdzi, że na tym etapie kariery,
wygrałam konkurs „30 przed trzydziestką”…
To było parę lat temu, ale zdobyłam tę nagrodę.
Mój agent mówi, że powinnam zrobić megaprodukcję,
a nie przedstawienie.
Gdybym jeszcze zarobiła za to na czynsz…
to byłoby fajnie.
Chyba.
No dobrze.
Jasne.
Powinnam…
Wybacz. Moje kolana są w złej formie.
Nasi przodkowie zawsze przy nas są.
Ciągle nas obserwują, ufam im.
Powiedzieli, że pomimo licznych wyzwań
muszę utrzymać ten teatr.
Teraz przypominają mi, że to, co tu tworzymy,
tworzymy w jakimś celu.
Tak.
A nie dla zysku.
Przodkowie tak mówią?
Nie chcą, żebym opłaciła czynsz?
Może zapytamy moich przodków?
Ciocia Karen na pewno chciałaby, żebym opłaciła czynsz.
Nie? Jasne, nie nalegam.
Kto zabukował dwa bilety do Grecji?
Antonio wybrał nam podobne stringi.
Widzimy się za godzinę w centrum.
Chcę ci kogoś przedstawić.
To może wszystko zmienić.
Nie spóźnij się!
Znasz adres, prawda?
Wystrój się trochę, proszę.
Do zobaczenia!
Cholera!
Może w końcu przyprowadzisz do domu jakiegoś faceta.
Już dawno żaden tam nie zaglądał.
I mówię tutaj o…
Tak, wiem. Dzięki.
Obiecałam, że nie powiem.
Przestań, mnie możesz powiedzieć.
- Dobrze, ale nikomu nie mów. - Jasne.
Razem z Michaelem zainwestowaliśmy w wielokulturową adaptację Płotów!
O Boże! August Wilson jest ponadczasowy.
Tak. Zwłaszcza teraz.
Nie, dziękuję.
- Nie skusisz się? - Nie.
Zrzucę 40 przed czterdziestką. Teraz pijam koktajle.
Stąd ten oddech…
Co?
Może dostaniesz szansę.
Żeby utonąć w oceanie białych kobiet?
Za nimi.
- To J. Whitman. - Wiem.
A co mnie obchodzi J. Whitman?
Między piciem a próbą złapania mnie za tyłek
powiedział, że ma wolne miejsce.
No i?
Może to szansa, żeby wystawić twoją sztukę?
Czarne dramatopisarki są teraz bardzo pożądane.
Wolisz mieszkać w ruderze, pracując z YOUmoją?
J. Whitman robi sztuki o czarnej biedocie.
Moja taka nie jest.
Super, czyli przerwałam masturbowanie się,
wystroiłam się i odmówiłam żeberek na próżno?
Ktoś chciał cię dzisiaj dźgnąć?
Nie!
Mocno mnie popchnięto.
To dobre dzieciaki.
„Archie, co z moją sztuką?”
Wolę zrobić przedstawienie z Forrestem i jego skąpymi przodkami
zamiast podlizywać się J. Whitmanowi.
Pozwolę mu złapać mnie za tyłek, a ty zjedz miętówkę
i wysłuchaj, co chce powiedzieć.
Ale dlaczego…
Chyba nie chcesz…
- Wal się. - Lepiej.
Nie boję się kontrowersji.
Nasza kobieca adaptacja Dwunastu gniewnych ludzi
była moim pomysłem, ale żywa krowa na scenie?
Wybaczcie, ale świeże krowie gówno to dla mnie zbyt wiele.
Radha! Przepraszam.
- Cześć! - Jak się masz?
Jak zwykle podlizuję się sponsorom.
- Jak się masz? - Dobrze.
Archie mówił, że uczysz.
Tak, od jakiegoś czasu.
Teatr za tobą tęskni.
Czyżby?
Szuka mnie? Bo tu jestem.
Archie kazał mi przeczytać twoją sztukę.
Super. Dziękuję.
Jest…
Jaka?
Opowiedz mi o niej swoimi słowami.
Dobrze.
Harlem Ave to sztuka o czarnym mężczyźnie,
który odziedziczył po rodzicach sklep spożywczy.
Stara się go utrzymać.
Pomaga mu urocza żona.
Aktywistka.
I tyle?
Nie.
Jest o gentryfikacji.
I o tym, jak ta młoda para zmaga się z…
- Nie podoba ci się. - Pomysł jest dobry.
Ale?
Trochę nieprawdziwy.
Jasne. Dziękuję za tę uwagę.
- Ale coś w tym jest. - Jasne.
Szkoda, że uciekasz od ciemności.
Jeśli nazwiesz ją Harlem Ave,
to daj mi klimat ulicy na Harlemie.
Napiszę o nastoletniej matce ćpającej w alejce.
Nie!
Nie. Źle mnie zrozumiałaś.
Mówię o gentryfikacji.
Czarny Harlem zmieniający się przez białych hipsterów.
Ale o tym nie mówisz.
Zastanawiam się: „Czy napisała to czarna osoba?”.
- Słuchaj, skarbie. - Tak?
Pod tymi wszystkimi słowami kryje się jakiś głos.
- Pod tymi słowami. - Ale trzeba nad nią popracować.
Dobra wiadomość jest taka…
że potrzebuję kogoś, kto napisze musical o Harriet Tubman.
Dobrze.
Świetnie.
Naprawdę świetnie.
Hej, J!
Kurwa.
Chcę być artystką.
Mamusiu, proszę.
Mamusiu, powiedz mi, co mam robić.
Gdzie mój okres?
Jest, znowu mnie parzy
Wzdęty brzuch, syf na twarzy
Klucze znów mi ktoś schował
Boli mnie lewa noga
Ciągnie mnie rwa kulszowa
Bez ustanku chcę bzykać
Ciągle chce mi się sikać
Młodych też nie chcę unikać
Skóra sucha na wióra
Nuda przeżera pióra
Czemu obszczymury Wciskają mi dla starych broszury?
Czemu jestem taka niecierpliwa?
Lubię młodych gości
Lecz gdy zbliża się 22 Jestem zbyt zmęczona na miłości
Po co na kolana Wydaję setki siana?
Gromko bym pierdziała Gdyby dupa tylko chciała
Przy hip-hopowych bitach Stara ze mnie kobita
Kiedy ta piosenka W końcu się skończy?
Nie zatańczę, mam pecha
Tak wygląda czterdziecha!
Cholera.
Antonio, wybierz willę, a ja za nią zapłacę.
Nie mogę, spotykam się z Radhą.
Nadal jest delikatna jak Sofia po wyjściu z więzienia.
Trzeba ją pocieszyć.
O mój Boże.
Oddzwonię, skarbie.
- Chodź tutaj! Cześć! - Hej.
Nic mi nie jest.
- Muszę z tobą porozmawiać. - Ja z tobą też.
- Wczoraj… - To było szaleństwo.
- Ale potem… - Zapomnij o tym.
- Tak, ale potem coś się… - Słuchaj!
Wiem, jak możemy naprawić sytuację z Whitmanem.
Musimy…
Wysiadam z autobusu A tam kto?
Co?
Białas z wielką dupą, otóż to
Stała przy nim szmuleczka
Mój wzrok zawstydził ją z deczka
Bo patrzyła z uwielbieniem
Na jego murzyńskie siedzenie
Przez ten jego biały zad
I tę różową fujarkę
Zaśpiewać chcę właśnie tak
Biały ziom z tyłem jak szafa trzydrzwiowa
Jak on trzyma się na nogach?
Gdzie tu sens?
Właśnie. Gdzie tu sens?
- Słuchaj. - Co?
- Pomyśl o tym. - O czym?
O czym ty mówisz?
Chcę się zająć rapowaniem.
W jakim sensie?
Nagram demówkę.
O białym zadzie?
Nie. O życiu czterdziestolatki.
O suchej cipce i wiotkich cyckach?
Co najczęściej robiłam w liceum?
Użalałaś się nad sobą.
Nie. Siedziałam na stołówce
i tworzyłam bity przy stole, rymowałam dzień i noc.
Moje zeszyty były zapisane rymami.
Płacili ci, żeby się ze mną zmierzyć.
Byłam najlepszą raperką.
Kochana, to nie liceum. Mamy prawie 40 lat.
I co z tego?
Czyli nie mogę tworzyć świetnej muzyki?
Mogę tworzyć prawdziwą muzykę, nie łomot, którego słuchają moi uczniowie.
Znalazłam na Instagramie producenta z Brownsville.
O Jezusie.
Nazywa się D. Nie odbiera telefonu.
Idzie się do niego z paczką trawki.
Ale nieważne.
Jego bity…
- No weź, Archie! - Słuchaj, Radha.
Wczoraj mieliśmy pecha.
Stworzę coś swojego.
Teraz przechodzisz załamanie.
Coś, co nie zależy od krytyków czy jakiejś kliki.
Lub duszenia białego faceta?
Czujesz, jak nasza przyjaźń się wypala?
- Bo ja czuję. - Radha, rozumiem.
Umarła twoja mama.
Jesteś smutna i zagubiona.
Za dużo jesz.
Jesteś w żałobie, ale nie skończyłaś z teatrem.
Jest lista „40 przed czterdziestką”, o której nie wiem?
No dobrze, twórz muzykę, jeśli musisz.
Bardzo ci dziękuję.
Ja naprawię sytuację z Whitmanem, a ty popracuj nad scenariuszem.
- O Boże. - Halo?
- Radha. - O Boże.
Co?
Dwa potężne białe zadki w ciągu dnia
To musi być jakiś znak
Dzięki za odwiedziny
Lecę kleić rymy
- Radha! - Zadzwonię do ciebie później!
Co chcesz robić?
Hip-hop. Hipowy-hop.
Co to demówka?
Serio?
W końcu mamy Michelle Obamę.
A ty chcesz robić coś tak cholernie absurdalnego?
Słyszałaś?
Harriet Tubman zastrzeliła się w zaświatach.
Hej, posprzątałem trochę u mamy.
Jest tam strasznie dużo rzeczy.
Kiedy wpadniesz?
Są tu twoje bibeloty.
Odezwij się.
Do usłyszenia.
Jest tu D?
Czego ci trzeba?
Bitów. Podkładów.
Po co?
Dla mnie.
Rymujesz?
Tak.
I mogę za nie zapłacić.
No dobra.
Spoko. Jak się nazywasz?
- Słucham? - Jak na ciebie mówią?
- Radha… MUSprime.
Jak?
RadhaMUSprime.
- Jak ten Optimus. - Właśnie.
Już czaję.
To właśnie ja.
Hej, D.
D!
To RadhaMUSprime.
Potrzebuje bitów.
- Kurwa! - Wybacz.
Rety, twoje biedne stopy.
Nie, dzięki.
Cholera.
Która godzina?
Druga.
Nad ranem?
Gdzie jest D?
Poszedł sobie.
Dokąd?
Pieprzone drzwi. Cholera.
Po to jechałam aż na Brooklyn?
Kurwa.
TEATR PÓŁKSIĘŻYCA I J. WHITMAN PRZEDSTAWIAJĄ OGNISKO
Powiedz to.
PRÓBA ZAMKNIĘTA
Powiedz to, co chcesz powiedzieć,
odkąd pierwszy raz mnie zobaczyłaś.
Dobrze.
Uwielbiam czerwone mięso.
Brawo, Josh. Kolejny hit.
Starałem się.
Świetnie wyglądasz.
A tydzień temu miałem szyję w kołnierzu.
Jeszcze raz przepraszam.
Pomóc ci w czymś?
Dziękuję, że nie wniosłeś oskarżenia.
Nie było tak źle.
Ćwiczę pilates.
Doceniam twoją lojalność.
Ale nie rozumiem tego przywiązania.
- Ciekawie pisze. - Ale nie jest wyjątkowa.
Pieprzenie.
- Potrzebuje kogoś… - Dość.
Daj spokój.
Błaganie nie pasuje do twoich pięknych policzków.
Powinieneś być producentem.
A nie staczać się na dno z tą skończoną pisarką.
- Może przemyślisz… - Wybacz.
Nie mam nic do powiedzenia.
Sperma, no nie?
Musi przejść przez te różne portale,
części waginy, srom…
W każdym portalu musi walczyć z różnymi ninja,
jak na przykład wszami ninja, bo miała kiedyś wszy.
- Dodajmy tampon ninja. - Ciekawe.
Mniejsza z tym.
W końcu udaje mu się dostać do Wagzilli, Królowej Waginalnych Jajeczek.
Wolę nazwę „Jajzilla”, brachu.
Jeden pies. I słuchajcie.
Królowa jest spoko,
ale Spermiak musi ją uwieść, żeby…
Dojść, żeby być.
Czaicie? Taki jest tytuł.
I co wy na to?
Jasne, czemu nie?
Co?
A nie mówiłem?
Dokończymy za tydzień.
Goń się. Ty też się goń.
Brawo.
Do zobaczenia, Avery.
Rosa, Elaine.
Tak, pani B?
Nie paniuj mi tutaj.
Po tym, co zrobiłyście, dyrektor pozwolił mi usunąć was z zajęć.
- Nie! - To straszne.
Ale tego nie zrobię.
Nikt z nas nie chce siedzieć
w tej okropnie oświetlonej sali.
- Ja chcę. - Ale mamy opowiedzieć historię.
Nie jakąś opowieść o czarnej biedocie, jasne?
Jeśli nie dostaniesz tego, czego chcesz, Elaine,
to nie będzie to koniec świata.
Dobrze powiedziane.
A ty nie musisz dusić ludzi, bo nie podoba ci się, co mówią.
Racja, przepraszam.
Elaine, twój wiersz był świetny.
Tak?
Tak!
Ale…
to, że coś stworzycie,
nie znaczy, że ludzie to docenią. Jasne?
Albo skończycie jak wymęczona,
czterdziestoletnia dramatopisarka, która chce zostać raperką
i ma biegunkę przez picie środków odchudzających
niespełniających norm FDA.
Chcecie tak skończyć?
Zadałam wam pytanie.
- Nie. - Nie.
No dobrze.
Raperką?
Do zobaczenia za tydzień.
Jest jak Queen Latifah i sędzia Judy w jednym.
- Kurwa! - Cześć, pani B.
Cześć, Avery.
Wybacz, muszę odebrać.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Słodki Jezu.
Jestem twoim zbawieniem.
Co tam?
Nowa sztuka Whitmana to badziew.
Rozmawialiśmy o tobie.
I co?
Zapytałem go wprost: „Co z moją koleżanką?”.
- A on na to… - Poczekaj.
Halo? Radha?
PRZYJDZIESZ?
Halo?
Skurwysyn.
Słucham?
- Oddzwonię do ciebie. - Czekaj!
Kurwa!
Nie mówiłem do ciebie.
Hej.
Ekipa jest gotowa zabrać rzeczy mamy.
Poczekam, bo może chcesz je przejrzeć.
Daj spokój. O co ci chodzi?
Hej.
Słuchaj, nie znam cię.
Ty też mnie nie znasz, żeby odstawiać takie numery.
Ale słuchaj, ziom, też jestem z Brooklynu.
Jasne? Wychowałam się na ulicy Mother Gaston.
W latach 90.
Po zapachu potrafię rozróżnić trzy rodzaje cracku,
więc nie traktuj mnie jak jakiegoś białego nowicjusza
zwiedzającego czarny teren, bo ja jestem stąd. Jasne?
Skurwysyn.
Jeśli nie chcesz ze mną pracować, to mi to powiedz.
Wiesz, co jest popieprzone?
Tak zwani „bracia” każą siostrze
iść samej na dworzec w Brownsville o drugiej nad ranem.
To w porządku?
To nie jest w porządku.
No dobra.
Była 2.10.
Poszłaś do sklepu i kupiłaś chipsy.
Potem na dworzec. Czekałaś dziesięć minut na pociąg.
Wiem.
Zaczynasz?
Teraz?
Wolisz inny bit?
Może.
Czekaj. Ten wcześniej.
Cholera.
Archie. Jezu.
Przepraszam.
To mój agent.
Przygotowuję komentarz społeczny
o erotyzowaniu nieszczęścia czarnych przez białych…
Nie chcesz wiedzieć, o czym rymuję?
Ja tylko robię bity.
No dobra.
Przepraszam.
Wejdziesz…
Wejdziesz na ósemce.
Opowiem wam historię O czarnej dziewczynie
Strasznie grubo wyglądała I tyle wciągała
Że astmy dostała
Choć mniej już palenia Ciągle szukam spełnienia
Nie oczekuj trendu Namolnego happy endu
Tu zaliczysz panoramę Babskiego obłędu
Gdy nad syna ciałem Matka wrzeszczy z zapałem
Sceny pełne szajsu Dają kupę hajsu
Więc na ekranie Puszczę patetyczne nagranie
Najstraszniejszą opowieść Jaką można znieść
Bo czarna brać Może wiele dać
Więc niech biali producenci Przestaną się bać
To właśnie czarna biedota O biedocie piszę
Bo tylko tak Świat ma szansę o mnie usłyszeć
Chcecie więcej? Nie będę zwyrolem
Dodam dzieci Zastrzelone przed monopolem
Czemu nie było ich w szkole?
Bo ich matki dla kasy Obciągają kutasy
W ciemnych Obskurnych czynszówkach
A gangusi Gwałcą babki kolegów z klasy
Tak wygląda getto W swej okazałości
Biała fala Nie zmyje tej autentyczności
Nie masz co tu szukać sojowego mleka
Za to zioma z towarem Wyczujesz z daleka
Żołądek ci skręca? Już cię to nie jara?
A co z trzylatkami Co ciągną za dolara?
To właśnie czarna biedota Reszta to zwykła hołota
Jeśli chcę ten świat omotać Czarną biedotę muszę pokazać
O tak!
Jak ten ostatni?
Był dobry.
Podobało mi się.
Gdyby dzieci to widziały…
Ale to nie moje dzieci.
Nie mam ich.
Mówię o swoich uczniach.
Jestem nauczycielką.
Uczę dramatopisarstwa.
Jestem dramatopisarką, ale ostatnio się nią nie czuję.
Moi uczniowie mieliby z tego niezłą frajdę.
Nie to że słuchasz, co mówię.
Coltrane, tak?
Jestem z Brownsville, więc go nie znam?
Nie, tak tylko mówię.
Mam ją od mamy.
Mama ma dobry gust.
Co myśli o twojej muzyce?
Nie wiem.
Nie żyje.
Przykro mi.
Wiesz co?
Pójdę już.
To była świetna sesja. Powinnam się już zbierać.
Ale zanim zapomnę.
Nie.
Nie jestem ci winna za sesję?
Wystarczy to, co dałaś ostatnio.
No dobrze.
Więcej dla mnie.
Dobra.
Mam cię odprowadzić albo iść za tobą na dworzec?
Nie trzeba, ale chcę tu wrócić.
Chcę nagrać demówkę.
- Rany. - Co?
Nic.
To znaczy mogłabyś.
Byłoby fajnie.
Co powiedziałeś?
Przecież słyszałaś.
Nie masz mnie za starą wariatkę?
Tego nie powiedziałem…
ale to, co robisz…
jest ciekawe.
Dzięki, D.
To ja spadam.
Dzięki.
Hej.
Co robisz w czwartek?
To właśnie czarna biedota O biedocie piszę
Tak, suko.
- Archie… - Daruj sobie.
Miałam do ciebie dzwonić.
Kazałaś mi na siebie czekać na Harlemie,
gdzie dręczył mnie ten bezdomny Harry.
Nazywam się Lamont.
- Słuchaj, chciałam… - Ty słuchaj.
Olewasz mnie, gdy chcę przekazać twojemu zmęczonemu dupsku
dobrą wiadomość.
Jaką?
Harlem Ave, kurwa.
Whitman chce być producentem.
Co?
Mówił, że mu przeszło i wyprodukuje twoją sztukę.
Ale musimy popracować nad jej długością i przekazem.
Mniejsza o to. Zgodził się.
- Co? - No nie wiem.
Czy to w porządku?
Jak pierdnięcie po kolacji. Jasne!
Chodzi mi o to,
czy chcę zmienić swoją sztukę dla jakiegoś aroganckiego dupka.
Dusiłaś tego dupka.
Ten dupek nie wniósł oskarżenia.
Ten dupek nadal chce z tobą pracować.
To wielka produkcja, o której marzyłaś.
Tak, ale czy chcę ją zrobić w taki sposób?
No co?
To „my przeciwko światu” było urocze w liceum,
ale ja lubię szansę, jedzenie na mieście i jedwabne szlafroki.
Musisz coś przegrać, żeby być czarnym koniem.
Znajdziemy innego producenta.
Mówię o sobie.
Co?
Archie, nie mówisz serio.
Znam cię, odkąd byłam chuda, a ty udawałeś, że wolisz dziewczyny.
Słuchaj, w czwartek mam występ.
Występ? Z kim?
D z Brownsville.
Organizuje pokaz talentów
i zaprosił do występu RadhaMUSprime.
Kogo?
Chcę, żebyś tam był.
Archie.
Daj tej suce szansę, kolego.
Przez jej desperację chce mi się rzygać.
Ale żeby to zrobić, trzeba najpierw coś zjeść, czaisz?
Whitman ma parę uwag. Przejrzysz je?
Wezmę je pod uwagę.
- To do czwartku? - Obojętnie. Przejrzyj komentarze.
Masz już 40 lat?
Jeszcze nie.
Dalej próbujesz rapować?
Tak, proszę pani.
Nie będziesz zadowolona,
póki nie będziesz spała w kartonie jak ten idiota.
Hej, mamuśka.
Nie mamuśkuj mi, pacanie.
Bo spuszczę ci lanie.
Co tu jeszcze robicie?
Halo?
Kuzyn mojej byłej mówi, że będzie pani rymować.
To prawda?
Nie musicie już iść?
Naprawdę?
Serio?
Tak olewa pani młodzież?
Mogłoby to zmienić nasze sny.
To, jak patrzymy na ten straszny świat…
Tak, do cholery.
Cholera. Ale się cieszę.
Możemy przyjść?
No nie wiem.
Serio, pani B?
Wie pani, że to nasze klimaty.
I pani to naprawdę robi! Cholera!
Ale tylko wy dwaj.
Nikomu nie możecie o tym powiedzieć.
No pewka.
Może pani na nas liczyć. Ani mru-mru!
Wszyscy jesteśmy na liście.
Jesteśmy pełnoletni, synu.
- O co ci chodzi? - Chcesz kasę? Trawkę?
Zamknijcie się, głupi i głupszy.
Zajmę się tym.
Wiesz, ile kosztuje oglądanie cycków nieletniej?
O tak.
Znasz stawkę. O to mi chodziło.
Jesteśmy znajomymi.
POGROMCA TŁUSZCZU 2000
Twoja mama?
- Tak. - Przyjdzie?
Jako duch.
Cholera.
Czemu nie powiedziałaś?
Mało ci informacji o zmarłych mamach?
To się teraz pija?
Tak, to się pija. Cholera.
„To się teraz pija?”
Pyta koleś z metabolizmem małej kózki.
Zobaczysz.
Z wiekiem trudniej zgubić parę kilo.
Jesteś w porządku.
Moje nerwy nie są.
To jedna piosenka.
Wiem, ale…
- Chodź. - Co?
- Idziemy. - Dokąd?
Dokąd idziemy?
Jem wietnamskie żarcie Nie zależy mi na mecie
Nie.
No chodź. Wyluzujesz się.
Zaufaj mi.
Piszę trunki Ludzie słyszą piwo z beczki
Jeśli masz uszy, daj je Mickowi
Oburęczny, byłem w drużynie
Obie ręce na drążku Jak akrobata na trapezie
Ale w płaszcz tyłek nie wlezie
Czuję się jak Forrest Gump Gdy nie miał polio
Może trochę przesadziłem
Przynajmniej się odważyłem
Jak tekst się nie klei Lepiej w żyłę strzelić
Przygotuj się Odwagę zaczynam szerzyć
No dobra.
Kolejny brat zginął I na koszulce zasłynął
Byłem tam duszą i ciałem
Więc w swoim tekście Się o tym wypowiem
Wypalę tłuszcz jak jakiś grill
Pokażę świat jak zagraniczny film
Od początku Najgorsza jest polityka
Obca jest im ta tematyka
Jak Vincent van Gogh Głusi są na te sprawy
Zachowują się Jakby się na tym znali
Jestem tu obecny duchem Ale ciało leży trupem
Zamiast ze światem wirtualnym
Spróbuj zmierzyć się z realnym
Nie pokonałem przeciwności Moje ziomy nie widzą nagrody
Każda matka wierzy w Boga Do syna krzyczy: „Olaboga!”
Olewałem wcześniej budę Bo za studia płacą z trudem
A teraz mam stypendium jakimś cudem
Szaleństwo, bracie.
No dobra.
To właśnie ten moment chyba
W którym wkraczam ja
Twierdzisz, że mnie nie widać Popatrz jeszcze raz
Wielka RadhaMUS przed wami
Skopie dupy wam słowami
Schowacie się za jajami
Dla mnie żadne z was wyzwanie
Szybko spuszczę wam lanie
Idźcie się pożalić mamie
Prędzej ona mnie zdissuje
Lepiej od was ten flow czuje
Pięknie!
Któryś z was coś zarymuje? Co jest z wami? Nie kapuję
Czas już kończyć to orędzie
Niech D dumny ze mnie będzie
Bo na maksa się wkręciłam Od bitów uzależniłam
W słodycze się wrzuciłam
Jeśli żyje matka bitów Spijam bity prosto z cyców
O w mordę!
Świetne.
Słuchajcie, jest pełna widownia.
Do zobaczenia.
Pójdę z tobą.
Spijasz bity z cycków?
Sypiasz z laskami?
No dobrze!
No dobra.
Dobrze się czujecie? Dobrze się bawicie?
Super. Dzięki, że przyszliście na nasz pokaz talentów.
D ciężko pracował nad dzisiejszymi bitami.
Proszę o brawa dla niego.
Dajcie mi trochę tej energii.
No dobrze.
Nie, dziękuję.
Mówiłaś, że chcesz płynąć.
No dobrze. Wezmę małego bucha.
Dzięki.
O tak, RadhaMUS!
Spoko. Popłynę.
To Colorado?
Kolejny występ to nie moja zasługa.
To odkrycie D.
Proszę o brawa dla starszej MC, RadhaMUSprime!
Brawo, pani B!
Dziękuję wam za przybycie.
Znajomi, uczniowie.
Odpalaj bit, didżej.
DJ.
Tu RadhaMUSprime 40-letnia raperka
Dajesz, Radha!
Archie?
O Boże. Archie?
DJ, wyłącz muzykę.
Wyłącz muzykę.
Boże, Archie. Przyszedłeś.
Zawsze mogę na ciebie liczyć.
Proszę o brawa dla Archiego. To mój przyjaciel od czasów…
Teraz nie widać, ale w liceum miał brodę.
Boże. To było zabawne.
Zanim dokończę, proszę o brawa dla D,
który stworzył bity, których dziś słuchacie.
Brooklyn i jego świętej pamięci mama są z niego dumni.
Nie wszyscy czarni
siedzą w więzieniu i robią dzieci, którymi się nie zajmują.
Nieźle.
Bardzo przepraszam.
Gdzie muzyka? Dawaj bita.
Właśnie.
No dalej, wszyscy.
Co jest, kurwa?
Archie, co ze mną nie tak?
Hej, spokojnie.
Nie jestem raperką.
Jestem dramatopisarką.
Będę się modliła, żebym to naprawiła.
O Boże.
Ciągle rymuję.
Nie mam ochoty na rymowanie.
To nie pora na nie.
Boże, znowu to zrobiłam.
Cholera.
Bardzo mi przykro.
Mój biedny hebanowy kwiatuszku.
Nie chcę mówić „a nie mówiłam”, ale…
Ludzie nas oglądają.
Trza coś od siebie dać.
Prawda?
Chcesz je z powrotem?
Czemu? Są twoje.
Zapłaciłeś za nie.
Byłeś jednym z jej nielicznych klientów.
Mówi się, że jeśli umrze nam mama, to zobaczymy ją we śnie.
Ale minął rok i nic.
Cholera. Nawet moje sny potrzebują poprawek.
Porozmawiaj z kimś.
A brat jak się trzyma?
Nie wiem. Ciągle się mijamy.
Chwila.
Gdzie Antonio?
Odszedł.
Co?
Przełożono premierę Jacka Llenny.
To mój największy klient. Musiałem być.
Musiałem przełożyć Grecję.
Nie było stringów. Cholera.
Antonio się wściekł.
Powiedział, że wolę klientów od niego.
Bzdury.
Wiesz co? Walić Antonia.
Umawiaj się z Koreańczykami.
Brzmisz jak moja matka.
„Umów się z Koreańczykiem”.
„Miej koreańskie dziecko”.
- Przestań. - Co?
Nie mogę jej udawać, bo jestem czarna?
I kto tu jest rasistą?
I cięcie.
Kończymy zdjęcia do Zamknij Mordę.
Zrobię to.
Zamknij Mordę?
Nie, Whitmana.
Zrobię tę sztukę, jeśli on nadal…
Jasne. Miałem go w garści…
Zrobi to.
Jesteś tego pewna?
Tak.
„Masz, napij się maminego mleczka”.
Nie mówię, że nie możesz,
ale że nie powinnaś.
Żadnego rapowania w twoim wieku.
Wykluczone!
Trza mieć trochę rozumu.
Odkąd jestem na emeryturze,
podjęłam się przekazywania
swojej wiedzy na Harlemie.
Może nie chcesz słyszeć prawdy,
ale w przeciwieństwie do ptaków…
nie zamknę dzioba.
ODRZUCONA KOBIETA PRODUKCJA J. WHITMANA
DWANAŚCIE GNIEWNYCH
- Podobają mi się nowi bohaterowie. - Tak?
Tak. Zadziorna czarna kobieta udzielająca niechcianych rad.
Uwielbiam ją.
Nastolatkowie są w porządku. Trzeba tylko dodać trochę rapu.
Spokojnie.
Zorganizujemy warsztaty i zobaczysz wszystkie zmiany.
Super.
Zanim zapomnę. Chcę ci powiedzieć, że…
Już dobrze. Rozmawiałem z Archiem.
Wiem, że zmarła ci mama
i że przykro ci, że mnie dusiłaś.
Dość przepraszania.
Mam to za sobą. Idźmy dalej.
Poza tym narobiliśmy zamieszania, a to oznacza więcej widzów.
Super.
Chcę też porozmawiać z tobą o…
Czarny reżyser jest dla mnie bardzo ważny.
Jasne. Też tego chcemy.
- Zrobimy to. Dobrze? - Tak.
Super.
Jedna uwaga.
Gentryfikacja.
To nie może być zwykłe zjawisko, które ma miejsce.
Musimy ucieleśnić je w sztuce.
Rozumiesz?
- Nie do końca. - Słuchaj.
Czarna para zmaga się z gentryfikacją Harlemu.
Musimy wiedzieć, kto gentryfikuje.
No nie wiem. Moja sztuka jest o…
Wiem, o czym jest.
Musimy przyciągnąć głównych widzów.
Żeby to zrobić, musimy umieścić ich w tej sztuce.
Dobrze.
Szkoda, że mnie tam nie było. Boże.
Mówiła…
Dobra, mamy tego spermozoida.
Ale o co mu chodzi?
- Czego szuka? - Hej.
Podobno dała pani czadu.
RahdaMUS? Chyba „świrus”.
Mam skopać jej tyłek?
Walić ją, pani B.
Dobrze, że pani wróciła.
Tęskniliśmy.
Serio.
Co się tam stało?
Wyglądało, jakby miała pani udar.
Nie, pendejo. Przeszła załamanie nerwowe.
Mówili na panią „mrożony jogurt”.
Ktoś powiedział „ludzkie jo-jo”.
Chce pani o tym pogadać?
Czyli wszystko ci pasuje?
Nie dostałam reżysera, którego chciałam.
Jej męska adaptacja Stalowych magnolii była świetna.
Tego się właśnie obawiam.
To tylko warsztaty.
Masz rację, to tylko warsztaty.
Dam sobie radę.
Zuch dziewczyna.
- Archie, oddzwonię do ciebie. - Dobra, cześć.
Dzięki.
- Cześć, laska. - Cześć.
Pozbierałaś się po występie?
Kto, ja? Jasne, nic mi nie jest.
Zrobiłam tam mały eksperyment sceniczny.
Fajnie, że jesteś.
- Kocham tę sztukę. - Super.
Jest trochę inna, niż ją zapamiętałam.
Dostałam parę uwag od producenta.
Okazało się, że nie potrzebuję 15 bohaterów.
On płaci, więc wiesz, jak to wygląda.
No tak.
Czyli pasują ci te wszystkie zmiany?
Jasne.
Ale wiesz, Stacey,
pisanie to przepisywanie, więc postanowiłam,
że sztuka będzie bardziej uniwersalna.
Harlem.
Mimo że jest kolorowy, okazały i piękny,
nadal czeka go dużo pracy.
Co muszę zrobić, żeby dostać tu mleko sojowe?
Skarbie, rozumiem. Nie mówię, że mamy się zmieniać.
Dodamy do oferty parę rzeczy, których chcą ci nowi harlemczycy.
„Nowi harlemczycy”?
Jak to w ogóle brzmi?
Nie możemy się dla nich zmieniać.
Trza będzie…
Radha?
Słucham?
Nie chcę być…
Mów, śmiało. Po to tu jesteśmy.
Na tym polega ta praca.
Czemu ona mówi w taki sposób?
Dobre pytanie.
Żona stara się przekonać swojego męża.
On chce sprzedawać w sklepie mleko sojowe,
a ona martwi się o gentryfikację.
Tak, wiem, o co się martwi.
Pytam o jej język.
Jej żargon, dobór słów.
Zapytajmy naszą dramatopisarkę.
No dobrze, a więc żona jest oldskulowa.
Ma 35 lat.
Tak, wiem.
Wiem to.
Chodzi mi o to,
że ma w sobie zakorzeniony mistyczny urok Południa.
- Rozumiesz? - Nie do końca.
Ja rozumiem.
Czemu tylko ona mówi w taki sposób?
Jamie tak nie mówi.
Marcus też tak nie mówi.
No dobra, żona mówi inaczej niż mąż, ponieważ…
- Ja jestem biała. - Nie!
O nie.
W tej kwestii rasa jest nieistotna.
- Jasne. - Okej.
Ja wiem, dlaczego mówi w taki sposób.
Ale nie potrafię ci tego wytłumaczyć.
Dlatego musisz tak mówić, żebym mogła ubrać to w słowa
i ci to wytłumaczyć, żebyś mogła nam to zaprezentować.
Dobrze?
Dobrze.
Wracajmy do roboty.
Bardzo przepraszam.
Szybko to załatwię.
Halo?
Puściły mi zawory Chcę więcej kasiory
Szacunku na wory Chcę więcej kasiory
Nadlatują kondory Chcę więcej kasiory
Pękają balony Dawaj więcej kasiory
Kto to jest, do cholery?
RosettaMUSprime.
Bardzo zabawne.
Nie chciałaś tych bitów.
Tego nie powiedziałam.
Wysłałem ci 300 wiadomości, koleżanko,
a ja nie wysyłam wiadomości.
Byłam zajęta. Mam próbę swojej sztuki.
Kiedy dokończymy?
- Miałaś kiepski wieczór. - Nie myślałam trzeźwo.
O czym ty mówisz?
Nie myślałam trzeźwo, czyli…
Wiem, co to znaczy.
Czyli nie chcesz już tego robić?
Halo?
- D… - Słucham?
Nie bądź taki.
To nie poszło na marne.
Chcę dodać rymowanie do swojej sztuki.
Że co?
Słuchaj, muszę być realistką.
Za trzy miesiące kończę 40 lat.
I co z tego?
To nie pora na eksperymenty.
Rozumiesz?
Halo?
Słyszałem.
Chodzi o to, że…
Halo?
Serio?
Hej, rymujemy czy nie?
To nie jest mleko sojowe.
W tym kartonie jest to, czego potrzebują bohaterowie.
To miłość.
Świeże powietrze.
Świeże produkty.
Mieszkania czynszowe.
Imprezy na osiedlu.
Albo…
starsze, czarne kobiety…
siedzące na werandzie,
nucące…
gdy otwierają…
swoje ramiona…
żeby powitać świeżą krew,
która zaczyna płynąć w żyłach Harlemu.
To nie jest mleko sojowe.
To życie.
Kurwa.
To znowu ja, twój brat.
Serio, Radha?
Nie oddzwonisz do mnie?
To popieprzone.
Mam dobre olejki.
Musicie ich spróbować.
Spróbuj ich, skarbie.
Mam dobre olejki, bracie.
Siostro, mam olejki.
Kup je.
Kosztują dolara. Musisz spróbować.
- Dzięki. - Jestem lokalnym muzułmaninem.
Siostro, będziesz pachniała jaśminem.
Na twój stres…
rozwiązanie to jest.
Zrozum i kup te olejki.
Kup je od muzułmanina.
„Ja też mam parę pomysłów.
Może zrobimy ogródek sąsiedzki?”
„To nie takie proste”.
„Bzdura.
Musisz zmienić swoje nastawienie”.
„Me nastawienie jest w porządku”.
„Słucham? Nie mów do mnie takim tonem”.
„Drogie panie, przestańcie.
Przestańcie”.
„Co za syf”.
Co za syf Co za straszny syf
BITY D ZAKTUALIZOWANO DZISIAJ
Co za pieprzony syf Dlaczego to robisz?
Kogo oszukujesz?
Udajesz ziomalkę Sprzedajesz swoją duszę
Ale się ogarnij Trochę rytmu zgarnij
Nogi rozkładasz szeroko
Dajesz mu się bzykać Żeby dostęp zyskać
Nie tak uczyła cię matka A ty dalej jak wariatka
Pieprzysz się za chipsy Ssiesz białe penisy
Żeby w gazecie opisali twoje sukcesy
O ja cię
WIELCY ROBIĄ WIELE!
No to wpuścisz mnie czy co?
To jakiś żart!
Zabiłeś moich bogów, zniszczyłeś plemnikobójczy zamek,
a teraz chcesz, żebym cię wpuściła?
Pokazałem, że zrobię wszystko, żeby się do ciebie dostać.
Wyglądam jak jakaś głupia suka, która na to poleci?
Tego nie ma w tekście, Rosa!
No to co?
Nie możesz tak zmieniać kwestii.
Ona musi być większą feministką.
Nie może mu pozwalać na…
Hej!
- Wchodzisz? - Nie, dzięki.
- Wiesz, że możesz. - Nie chcę.
Nie chce, ale jest zła jak osa.
Ziomy śmieją się w mieszkaniu My bijemy im brawo
Ziomy chcą zmienić hit Włączamy szósty klip
Ziomy chcą strzelać z fur?
Mechaniczna pomarańcza Dla oczu szarańcza
Dbam o nie i je bronię Daję w kość…
Hej, ziom, co jest? Halo?
Sorki. Jeszcze raz?
O czym tak myślisz?
O tej staruszce?
Wal się. Nie jest stara.
Ale nie jest też młoda.
Brawo, ziom.
Może opowiedz jakąś historię?
O czym ty tam bełkotałeś?
Sam nie wiesz.
Większość z was
przychodzi tutaj i skleja ze sobą słowa.
Ja robię bity, ale do cholery!
Trzeba o czymś opowiadać.
O czym ty mówiłeś?
O swoich sprawach.
Jestem gotowy. Włącz bit.
Harlem.
Całe życie nazywam go swoim domem.
Harlem.
Ta dzielnica wzięła mnie w ramiona
i dbała o mnie, gdy umarła moja mama.
Harlem.
Tutaj zostałam żoną, właścicielką firmy.
Marzyłam, że będę miała tu swój dom,
ale kobiet nie stać tu nawet na czynsz.
Harlem.
Wyobrażałam sobie,
że gotuję dla dzieci w swojej kuchni,
a one mówią do mnie…
- Hej, Radha! - Co jest, kurwa?
Bardzo przepraszam.
Przepraszam na chwilę.
Zaraz wracam. Przepraszam.
Rozpierdolę cię na tym korytarzu.
- Cholera. - Rozwalę cię.
- Nie zrobisz tego. - D! Hej!
Co się tu dzieje?
Powiedz mu, że mnie znasz.
Przyszedł do mnie, proszę pana.
Cholerny Robodziadek.
Radha.
Archie, to D. D, to Archie.
Zostawisz nas na chwilę?
Proszę.
W porządku?
Kiedy dokończymy demówkę?
Ty tak serio? Jestem w trakcie próby.
No to poczekam.
Dobrze.
Nie rozumiem. Dałam wam listę z nazwiskami.
Próbowaliśmy, ale czarni reżyserowie są zajęci.
- To do bani. - Będzie dobrze.
Julie sobie poradzi.
Reżyserowała Raisin in the Sun.
Radha, musimy iść dalej.
Dobranoc.
Wiem, że nie jest idealnie, ale gdy będziesz na Broadwayu,
to o tym zapomnisz.
Cześć.
Słuchaj, popracuj nad tymi poprawkami,
a ja pogadam z Whitmanem i spróbuję…
Radha?
Radha!
Julie sobie poradzi
Spokojnie, Radha Julie sobie poradzi
A co Julie wie o mieszkaniu na Harlemie?
Chwila, dokąd jedziemy?
Czyli to porwanie.
To twoje?
Co myślisz?
Dobre.
Jesteśmy na Bronksie.
Tak myślałam, że zakończę tutaj swój dzień i swoje życie.
Dzięki. Idealnie.
Co robimy?
O nie.
Nie idę na imprezę.
To nie impreza.
Chodź.
Nie, muszę popracować.
Nad czym? Nad tą durną sztuką?
Wal się.
Słuchaj.
Słyszałem kawałek na korytarzu
i jest banalna.
A co ty wiesz o teatrze?
No proszę.
Ty i te twoje osądy.
Jak: „Kto nie widział Hamiltona?”.
- Nie pójdę… - Hej.
Chodź.
Super. Witamy na Bronksie.
Tak, Babs Bunny to ona. Pierwsza dama ulicy.
KR. Wiecie, co to znaczy.
Jesteście na to gotowi?
Tak!
Jesteście na to przygotowani?
Tak!
No to proszę o brawa dla naszych pań!
Przejdźmy od razu do sedna sprawy.
Reprezentantka Murderville w Mount Vernon.
Proszę o brawa dla Shooney Da Rapper!
Reprezentantka Brooklynu.
Brawa dla Ms.Fit!
Reprezentantka Queens. Brawa dla Miss Undastood!
Reprezentantka Bronksu.
Brawa dla Normy Bayts!
Wiecie, co robić, panie.
Ms.Fit, zaczynasz.
Co tu się odwala?
Kim jest ta lala?
Te suki cię wspierają Co tak chętnie obciągają?
Ssą fiuty za dolara Żeby mieć co włożyć do gara
Ale koniec z tym
Przygotuj się na dym Nie wydusisz z siebie słowa
Na porażkę bądź gotowa
Rozwalę ją W życiu przeżyłam katusze
Teraz walczę, kiedy muszę Więc się postaraj
Bo spotka cię kara
Czuję, że już po tobie
Nie poradzisz ze mną sobie
Zaraz cię rozpierdolę
I te twoje paniusie Które zmiażdżę, jeśli muszę
Nawet przy tym się nie wzruszę
Załatwiam sprawy, jak mi się podoba
Kiedyś byłam celebrytką
Teraz po Ms.Fit czeka nas żałoba
Kogo obrażałaś? Kogo udawałaś?
Pewna jesteś Że w ogóle pozamiatałaś?
Może wyciągnę gnata Skoro chętna jesteś taka?
Przystawię metal do twojej twarzy MF Doom
Już nie raz tutaj wygrałam Więc nie fikaj do mnie, mała
Twe zwycięstwo to mit
Bo nie jesteś taka fit
KRÓLOWA RINGU
Proszę o brawa
Dla Normy Bayts
Jej raperska kariera Wszędzie widoczna jest
Ciało masz prawdziwe Ale wnętrze fałszywe
Jak salami i bekon
Nic z tego, co serwujesz Nie jest zjadliwe
To ma być królowa?
Jasne, że nie!
Coś mi się nie wydaje
Wygląda raczej Na taniej laski wydanie
Marne zagranie
Ja pokazuję pasję Żeby spełniać marzenie
Ty wywalasz cyce Żeby robić wrażenie
To nie pornos
Więc trzymaj hidżab
Chociaż twojej twarzy Prędzej nikab się przyda
Zaraz wezwę imama Żeby ci w głowie poukładał
Jesteś tak toksyczna, ziom Jak produkty GMO
Okej?
O-kurwa-kej!
Mam gdzieś, czy to wiara
Czy się trwała nie udała
Dzisiaj ja bombę podłożę Na łopatki cię rozłożę
I nikt ci nie pomoże
Aparat słuchowy ci założę Już po tobie
Wyryję ci bity na czole
Będzie pamiętać o mnie
Wyglądasz na mądrą
Nie, jest głupia Nawet nie umiesz ruchać
Potrzeba by nam było worka
Bruce Leroy, ty masz Sho’nuffa
Może sprzedam ci kopa Od którego zaczniesz szlochać
Bo za te twoje rymy Ciężko cię kochać
Trzeba by szlifować długo Żeby z ciebie było cudo
Mogłabym tak na zlecenie
Rozwalać cię wciąż na scenie
A ten swój hidżab wsadź sobie w siedzenie
O Boże.
To było niesamowite.
- Dobrze, że cię zabrałem? - Tak!
Słyszałam o nich.
Widziałam w internecie klip Królowej Ringu.
Ale żeby widzieć to na własne oczy…
Wielkie dzięki.
Spoczko.
Daj znać, jeśli czegoś ci trzeba.
Co?
Nic.
Co?
Nic.
Tak.
Tak, bracie!
Tak.
Cholera.
Masz bardzo młody język.
O Boże. Beatboksujesz tam?
Boże! Cholera!
D… E, F, G, H, I, J, K.
Cholera.
Co robisz?
Piszę swoją cholerną sztukę.
Zadam ci pytanie.
Już mi je zadałeś.
To zadam kolejne.
Co jest?
Jesteś muzułmanką?
Co?
Nosisz to coś na głowie.
To tylko…
Czemu mówią na ciebie „D”?
- Wiesz. - Spoko.
To jest ekstra.
- Tatuaż na nodze? - Tak.
Dzięki.
To rysunek mamy.
W latach 70. narysowała serię pocztówek.
Ale się nie przyjęły.
To musiało być ekstra.
Co?
Mama-artystka.
Czad.
Była świetna, ale…
były też inne rzeczy.
Bieda i mieszkanie na dziko.
- Życie artystki. - Serio?
Tak. Mama miała problemy. Ojciec tak samo.
Oboje je mieli.
Byli artystami.
Tata był perkusistą jazzowym.
Ale był też hydraulikiem, żebyśmy mieli za co żyć.
Pracował tak dużo, że miał na dłoniach trwałe plamy po oleju.
- Nieźle. - A moja mama…
gdy nie malowała, to uczyła.
Ja mówiłam, że nie będę.
Że nie będziesz uczyć dzieci?
Mieć problemów.
Ale je mam.
No tak.
Moja mama mówiła, żebym nie tworzył muzyki.
Serio?
Tak, ale ja na to…
„Ty pokazałaś mi Coltrane’a i Quincy’ego.
Czego się spodziewałaś?”.
No właśnie.
Ale to zaakceptowała.
Tak?
U niej w niebie leci teraz moja muzyka.
Twoja też.
Moja muzyka?
Nie, twoja mama.
Jest z ciebie dumna.
Nie rozmawiasz z nią?
Nie.
Dlaczego nie?
Nie wiem, co powiedzieć.
Co?
No co?
Mamo, chcę
Mamo, mamo, chcę
Mamo, chcę ci powiedzieć Jak bardzo cię kocham
Oddam cały swój sprzęt
Żeby choć raz móc przytulić cię
Mamo, chcę
Mamo, chcę ci powiedzieć Że bardzo za tobą tęsknię
Ciągle pieprzą o męskości Ale gdybyś tu była, dałbym ci buziaka
Powiedział, że mimo wszystko Ciągle cię kocham
Pokazałaś mi, co to wdzięczność
Wiem, że cię tu nie ma Ale chcę ci za to podziękować
Mamo, chcę
Mamo, mamo, chcę
Mamo, chcę
Mamo, mamo, chcę
Mamo, chcę ci powiedzieć Że czasem się zastanawiam
Czy to nie dzięki tobie te rymy wyprawiam
Jeśli nie tworzę sztuki Czy popełniam zbrodnię?
Mamo, chcę
Bo czasami Tęsknię za tobą
Chciałabym, żebyś tutaj była A nie gdzieś tam żyła
Mamo, chcę
Mamo, mamo, chcę
Chcę, chcę
Mamo, chcę
Mamo, mamo, chcę
Mamo…
W porządku?
- Tak. - Na pewno?
- Serio? - Tak.
W porządku.
Jest okej.
Wpadnij później.
Później mam próbę, więc…
No to po próbie.
Za parę tygodni mam pokaz przedpremierowy…
Jasne, spoko.
Walić to. Rób, co chcesz.
O co ci chodzi?
Powiedz mi coś.
Wcześniej tylko pieprzyłaś?
Słucham?
O demówce.
Nie chcesz jej nagrać.
To dla ciebie wycieczka na czarny teren.
Nie wiem, o czym mówisz.
Po to przyjechałem na Harlem?
D! Poczekaj.
W końcu ktoś przeleciał moje maleństwo.
Chodź tutaj. Pogadajmy.
Jestem sobą.
Jestem nią.
Jestem czarnym rozwodnikiem.
Cięcie. Nie wierzę ci.
Gdzie jest twoje gnijące, złamane serce?
Muszę poczuć jego smród.
Tak.
HARLEM AVE – SZTUKA RADHY BLANK REŻYSERIA JULIE LIPSHITZ
W twoim tyłku powinien płonąć ogień.
Bądź Feniksem.
Pojawiam się znikąd!
Tak, do cholery!
- Miałaś szansę, Darlene! - Właśnie!
- Miałaś ją. - A teraz się odpierdol!
Pokaż to.
- Pozwól mi to powiedzieć. - Tak.
Dobrze?
- Jestem sobą. - Sobą.
- Jestem wolny. - Wolny.
- Jestem czarnym rozwodnikiem. - Czarnym rozwodnikiem!
O tak!
Tak!
NA SCENIE
Jestem Frank DiLella. Pamiętacie ją?
Była na liście „30 przed trzydziestką” magazynu Spotlight.
Ale gdzieś nam zniknęła.
Po długiej nieobecności
wróciła do teatru w produkcji J. Whitmana, Harlem Avenue,
reżyserowanej przez Julie Lipshitz.
Tytuł to Harlem Ave, ale mniejsza o to.
Premiera odbędzie się za kilka dni.
Radha Blank, dramatopisarka z Nowego Jorku.
Bardzo dziękuję za zaproszenie.
Gdzie byłaś?
Pisałam sztuki
i uczyłam teatru nastolatki z Harlemu.
Cześć.
- Jak leci? - Cześć!
Ładnie wygląda.
To już oficjalne.
To moja nauczycielka.
Mówimy o Harlemie. O czym jest Harlem Ave?
Harlem Ave jest o…
młodej, czarnej parze i ich młodej, białej sąsiadce
i o ich spojrzeniu na gentryfikację.
Co było twoją inspiracją?
Chciałam opowiedzieć, co się dzieje na Harlemie.
To prawda, że pracujesz z J. Whitmanem nad musicalem Idy B. Wells?
Kto tak powiedział?
Niedługo twoja premiera.
Wróciłaś do teatru po dziesięciu latach.
Tak.
Co cię najbardziej przeraża?
- Tak! - Nie.
Niezła z ciebie laska!
Wyglądam jak wkurzony grzyb.
Nie.
Spokojnie, coś znajdziemy.
Boże.
Premiera jest za kilka dni,
a ja czuję się jak gówno.
To z nerwów. Widziałem to milion razy.
- To nie nerwy. - Nadal pijesz ten napój odchudzający?
To przez sztukę.
Już nie jest moja.
Następna będzie.
Co to za odpowiedź?
Nie, skarbie. Nie wyżywaj się na mnie.
Czemu nie?
Czemu nie? To przez ciebie.
- Co? - Tak.
Sama się tu znalazłaś. Nikt cię do tego nie zmuszał.
Robisz, co chcesz. Bzykałaś tego 25-latka.
- Ma 26 lat! - Rapowałaś.
I w końcu czułam się dobrze.
Wszyscy czegoś potrzebujemy.
Zachowywałeś się, jakby Whitman był moją jedyną szansą.
Nie waż się mówić, że w ciebie nie wierzę.
Wiesz, co musiałem…
Co?
Pomiętosiłem jego klejnoty.
Wszystko dla przyjaciółki.
Proszę o brawa dla świętego Archiego.
Miętosi stare, pomarszczone jajka w imieniu biednych.
Nie zrobiłeś tego dla mnie.
- Słucham? - Tylko dla siebie.
Czemu nadal jestem twoją klientką?
- O tym będziemy gadać? - Nie musimy.
Trzymasz mnie przy sobie, bo lepiej się wtedy czujesz.
A konkretnie?
Bo płacisz 5000 dolarów czynszu.
Bo latasz na wakacje do Grecji i nosisz tam stringi.
- Bo udajesz, że nie jesteś… - Kim?
Koreańczykiem?
Tego nie powiedziałam.
Czy tata był dumny, że poszedłem na bal z czarną?
Nie. Ale dzięki Bogu poszedłem z dziewczyną.
Pomagałaś mi i ratowałaś mój tyłek.
Zawsze będę cię za to kochał.
Ale jesteśmy dorośli.
Jestem dumnym gejem i Koreańczykiem.
Jestem ci dłużny przyjaźń i szczerość.
Jesteś cholernie utalentowana.
Twoja mama umarła.
Ale i tak jesteś sprzedawczykiem.
Nie jestem sprzedawczykiem.
Cofnij to.
Powiedziałam, żebyś to cofnął.
Wiesz co?
Wal się.
Walić te brzydkie sukienki.
I walić premierę. Nie idę na nią.
Ta sukienka na to nie zasłużyła!
Kurwa!
Jedno zepsute jabłko zniszczyło cały sad
Patrzę na twoją twarz I obrzydł mi obiad
Nie zadzieraj ze mną Ani mnie nie testuj
Bo przywalę w ryj twój
Prawie ci wyszło.
No w końcu.
Jestem.
Kiedy go namalowała?
Nie wiem.
Chyba po twoich narodzinach.
Jej etiopsko-koptyjska faza w latach 70.
Co z nim zrobimy?
Mam u siebie większość jej dzieł.
Nie mam już miejsca.
Ja też nie. Mieszkam w kartonie.
No dobra.
Oddamy go do przechowalni.
Spełniasz swoje marzenia, a twoja praca ląduje w przechowalni.
Tak myślisz o mamie?
Nie, tak tylko mówię.
Mama robiła, co chciała.
Była nauczycielką.
Była kuratorką.
Śpiewała. Podróżowała.
Tworzyła sztukę. Tworzyła teatr.
Żyła pełnią życia.
Była czymś więcej niż tymi obrazami.
Przyjechała do Nowego Jorku, żeby zostać sławną artystką.
A co teraz może pokazać?
Nas, głuptasie.
Mówiła, że jesteśmy jej największymi dziełami.
Tęsknię za nią.
Ja też.
- Siemanko, pani B. - Cześć.
Elaine.
Masz chwilę?
Jak leci?
Powinnaś wrócić na zajęcia.
Nie chcę.
Wiem.
Ale myślę, że powinnaś wrócić.
Masz talent, Elaine.
Wiem, że się posprzeczałyśmy,
ale już mi przeszło.
To nie miało ze mną nic wspólnego.
To znaczy?
Chodzi mi o to, że myślimy, że lubimy pewną osobę,
ale pojawia się inna…
i ma na nas wpływ.
Rosa.
Co z nią?
Zostań na zajęciach.
No proszę!
- Ojejku. - Cholera. Wróciłaś?
Elaine?
Skoro dyrektor kazał ci wrócić na zajęcia,
możesz być dublerką Rosy.
Czarny Jezus ma cię w opiece.
Dublerką?
Nie.
Cholera. Walka kobiet, część deux.
Rosa, ja nie…
Walić to, pani B. Nie będzie dublerką.
Uspokój się, dobrze?
- Niech weźmie tę rolę. - Co?
Nie chcę grać tej laski.
Bez urazy, ale to rozmnażanie?
I mam to robić z tym kretynem?
Mam umiejętności, ale nie jestem taka dobra.
Elaine, zrób to, proszę.
Słyszałaś ją.
To teraz będę ocierał się o Elaine?
No serio.
- Z drogi. - Cholera.
No w końcu!
Niech żyje Królowa Waginalnych Jajeczek.
Niech żyje!
Nie kłóćmy się. Od tego robią się zmarszczki.
Nie chcesz tu być, ale to twój wielki wieczór.
Liczę, że przyjdziesz.
Cześć.
Hej.
Hej, D, tu Radha.
Tak tylko dzwonię.
Nie wiem, czemu noszę to coś na głowie.
Może dodaje mi to…
odwagi.
Tak tylko zadzwoniłam.
No dobra.
Do zobaczenia. Albo nie.
Chwila.
Co się tak wystroiłaś?
Idziesz na pogrzeb?
Czemu dałaś mi kanapkę?
Chcesz mnie otruć?
Cholera! Nie żyję.
Lepiej zjem całą.
Oswaldo Rivera.
Nie ma was na liście.
Jesteśmy.
To nasza nauczycielka.
Wystroiliśmy się i przyjechaliśmy z Harlemu,
żeby zawracać ci głowę? Tak myślisz?
W czym problem? Pokazać ci cycki?
To prawda.
Dziś mam premierę.
Ale Archie miał rację.
Sprzedałam się.
I co teraz?
Mam tam iść i to znosić?
Teraz mam ci powiedzieć, że byłem artystą,
ale się stoczyłem?
Potem powiem coś, przez co zmienisz zdanie.
A to wszystko za kanapkę?
Jakbym był jakimś czarodziejem,
który siedzi tu w obsranych gaciach
i pomoże ci podjąć decyzję?
Nie jestem tym gościem.
A następnym razem, jeśli to nie problem,
możesz posmarować majonezem obie strony tego suchego chleba?
Powoli podrzynam sobie gardło.
Nie ma za co.
- To ekscytujące. - Tak.
Dzisiaj się zabezpieczyłam, więc nie muszę latać do toalety.
Ostatnim razem przegapiłaś cały drugi akt.
- A drozd nie umarł. - I dobrze.
Radha?
- Cześć. - Hej.
Mamy bardzo przyjemną widownię.
- Super. - Powodzenia.
Dzięki!
Miłego oglądania. Dziękuję.
Archie!
Cześć, świetnie wyglądasz.
Dziękuję. Wzajemnie.
- Zaczynamy za pięć minut. - Już jedzie.
Mam nadzieję.
Chcę, żeby poznała inwestorów musicalu o Shirley Chisholm.
Może ty będziesz producentem?
Jeśli będę musiał za to pomiętosić ci jajka,
to podziękuję.
Patty, Billy, jak się macie?
Cudowny wieczór, prawda?
Harlem Ave
Może znajdziecie miłość na Harlem Ave
Harlem Ave
Może zostaniecie postrzeleni na Harlem Ave
Harlem Ave Centrum czarnego i brązowego życia
Gdzie zepsuta kultura Zmienia się z prędkością światła
Kultura na sprzedaż Wszędzie pełno sępów
Ale tętno miasta nadal szaleje
To powinnam być ja?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Ale tętno miasta nadal szaleje
Mówię, że tętno miasta nadal szaleje
Harlem Ave
Może znajdziecie miłość na Harlem Ave
Harlem Ave
Może zostaniecie postrzeleni na Harlem Ave
Jesteście cudowni!
Skarbie, nie mówię, że chcę wracać na Południe.
No to o co ci chodzi?
Mówię, że życie tutaj staje się zbyt drogie.
Trza coś wymyślić.
Co muszę zrobić, żeby dostać tu mleko sojowe?
Co pan powiedział?
Właśnie, co pan powiedział?
Daję wam pół miliona dolarów za wasz sklep.
Nie może pan tego zrobić.
- Jest dla nas wszystkim. - Tak, wszystkim.
Jest dla mnie wszystkim.
To nie zależy od was.
Prawda?
No to jak będzie?
Skarbie.
Kochanie.
Ubezpieczenie nic nie dało.
Zrobię to szybko.
Musisz. Nie mogę tego przegapić.
Pierwszy akt był mocny, prawda?
Tak. Uwielbiam tę Jamie.
- Jest gwiazdą. - Jest cudowna.
Nadal szaleje
- Tętno miasta nadal szaleje - Wpada w ucho.
Podoba mi się.
Przez ciebie nie ma tu Marcusa!
Co zrobiłam?
Zamieszkałaś na Harlemie. To zrobiłaś.
Nie podoba mi się twoja energia.
Nie jestem twoim wrogiem, tylko sąsiadką.
Twoją koleżanką, twoją…
Siostrą?
OTWARTE
Dziękuję.
Wspaniały wieczór. Bardzo dziękuję.
Rety, co za niespodzianka. Dziękuję.
- To cudowny… - Dziękujemy wszystkim.
- Reżyserka Julie Lipshitz. Dziękuję. - Dziękuję.
Bardzo się cieszę, że jestem tutaj z wami.
Dziękuję naszym niesamowitym aktorom.
Bardzo ciężko pracowali.
Ale najciężej pracowała nasza dramatopisarka.
- Tak. - Zawołam ją tutaj.
- Radha, jesteś? - Jest tutaj?
- Radha? - Radha?
- Gdzie jesteś? - Jesteś tu?
Panie i panowie, Radha Blank.
Idzie tutaj.
Radha, to ekscytujące. Gratuluję.
Dziękuję.
Powiedz coś! Radha Blank!
O tak, pani B!
Dziękuję niesamowitym aktorom.
Niesamowitej reżyserce Julie Lipshitz.
Dziękuję, że ożywiłaś Harlem.
Dziękuję też J. Whitmanowi.
- Dziękuję. - Co bym bez ciebie zrobiła?
Każdy…
Każdy dramatopisarz marzy…
o tej chwili.
Każdy dramatopisarz ma nadzieję…
że nie napisze takiego śmiecia jakim jest ta sztuka.
Moja mama nauczyła mnie odwagi.
I…
Gdy umarła…
zaczęłam się bać.
Bardzo się bałam
Bałam się wyborów, których dokonywałam
Bałam się, że nie zarobię
Ale jestem córką Carol Więc mam to gdzieś
Myślałam, że się uduszę
Gdy za hajs Sprzedałam duszę
Wiecie co? Postanowiłam inaczej
Bo rapująca czterdziecha Musi odnaleźć swój głos
Rapująca czterdziecha
To 40-letnia raperka, bez wątpienia
Rapująca czterdziecha
Gdy rapuję Samą prawdę mówię
Nie ukrywaj, kim chcesz być
Rapująca czterdziecha
Znajdź swoją wizję
Wypełnij swoją pustkę
Znajdź swój głos
Walcie się, stare sępy
40-letnia raperka
To właśnie ja
Spadam
O tak!
Pani B, to prawda!
- Radha. - Nie!
- Radha… - Nie!
- Radha! - Nie!
Nie mów, że znów nawaliłam.
- Nie chcę tego słuchać. - Rozumiem.
Dobrze zrobiłaś.
Jestem z ciebie dumny.
- Odchodzę. - Zwalniam cię.
Kocham cię, Archie.
Ja ciebie też.
- Muszę lecieć. - Co?
Muszę coś załatwić.
Wiesz, o co mi chodzi.
No dobrze.
Dawaj, no dawaj.
Ta dziewczyna rapowała?
Tak, to Kaya z Queens.
- Niezła jest. - Racja.
I w twoim wieku.
To też moja kuzynka.
Serio?
Tak.
No to dobrze.
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję. To była premiera.
Twojej sztuki?
Tak.
To co tutaj robisz?
Nie wiem.
Stworzyłem nowy bit. Jest ekstra!
Niech zgadnę.
Zapętliłeś płacz małych kózek.
Nie, ale to niezłe.
Śpiewy mennonitów.
- Co? - Niezła nuta.
- A teraz serio. - Co?
Napisałaś coś, odkąd…
Nie.
No to improwizuj.
- Dobra. - Zapodam ci bit.
- Robimy to? - Co masz?
O tak
Słowo
Joł, chyba widziałam szczura
Tylko to stworzenie zmusi mnie do biegania
Pod słońcem
Wejście i wyjście
Bez wątpienia
Miałam siłę jak Cardi B
Jest taka część mnie
To dla mnie trudne
Hej, niezłe zakończenie.
Ale mogłoby być więcej seksu.
Ale życie jest ciekawe.
Wiem, bo żyłam.
Mieszkam w Stanach Zjednoczonych.
Miałam wielu kochanków, ciekawe prace.
Pracowałam w szatni w hotelu Savoy.
Pracowałam też w księgowości.
Więc widzicie,
umiem sobie poradzić.
Byłam też w Paryżu.
Zamkniesz się wreszcie?
Jeśli nie dasz mi czegoś do jedzenia
albo swojej dupy,
to zamknij mordę!
Elo, DJ Jahmedicine
Nie wierzę Co widziałam
Wysiadam z autobusu A tam kto?
Białas z wielką dupą, otóż to
Stała przy nim szmuleczka
Mój wzrok zawstydził ją z deczka
Bo patrzyła z uwielbieniem
Na jego murzyńskie siedzenie
Przez ten jego biały zad
I tę dużą fujarkę
Zaśpiewać chcę właśnie tak
Biały ziom z tyłem jak szafa trzydrzwiowa
Jak on trzyma się na nogach?
Gdzie tu sens?
Biały ziom z tyłem jak szafa trzydrzwiowa
Jak on trzyma się na nogach?
Gdzie tu sens?
Widzieliście Kolor purpury?
Więc może wiecie Co muszą znosić czarne kobiety
Codziennie na ulicy
Ziomy krzyczą na nas Jakbyśmy były mięsem
Ale ty jesteś białym facetem
Masz wielki zad, więc może zrozumiesz
Kolesie myślą, że są hetero
Ale patrzą na twój zadek I mówią: „Halo!”
Biały ziom z tyłem jak szafa trzydrzwiowa
Napisy: Kamila Krupiński