Downloaded from YTS.MX
Doğruyu söylemem gerekirse ne yaptığımın farkında mıydım bilmiyorum.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Geylerin hayatına dair bir oyun yazdığımı biliyordum.
Bu oyunu yazmaya başladığımda,
önemli pozisyonlarda yer alan pek çok kişi
bu konuda yazmamamı tavsiye etti.
Sosyal DNA'nızın bir parçası olan bazı tarihî unsurlar var
ve sizden önce yaşananları bilerek daha iyi biri olabilirsiniz.
Bence The Boys in the Band'e aşina olmayan genç insanlara
eskiden işlerin ne kadar zor ve acı verici olduğunu hatırlatacak.
Oyunun kendisi çok aydınlatıcı ve emsalsizdi.
Kimse daha önce böyle bir şey görmemişti.
1968'de, Stonewall'dan hemen önce.
STONEWALL, KARŞI KOYMAKTIR
HERKESE SİVİL HAK
Haber, New York Times'ın sayfalarında kaybolup gitmişti.
18. ya da 19. sayfadaydı.
Çok garip bir başlığı vardı.
"Village'daki barda tatsızlık" gibi bir şeydi.
Özgürleşme çağını tanımlayacak bir olaymış gibi değildi.
Kıvılcımla başlayan şey
yangına dönmüştü.
Yaşadıkları tüm hüsran ve çaresizlik
yüzeye çıkmaya başlamıştı.
Gey olmak yasal değildi, kabul görmüyordu.
Erkeklerin birlikte dans etmesi yasaktı.
Gey erkek gruplarının bir araya gelmesi yasa dışıydı.
Sosyalleşmek için tutuklanma riskini göze almalıydınız.
Ya çok aptal ya da çok gençtim.
Risk aldığımı düşünmemiştim bile.
Bir oyun fikri bulmuştum.
Bir doğum günü partisindeki dokuz gey adam.
Bu görevi üstlenen ilk kişiydi.
Tamamen ticari bir yapımda, gey erkeklerin hayatlarını anlatmıştı.
Çok büyük bir olaydı.
Gey seyircilere, görünür olduklarını hissettirmişti.
Sonra, nasıl görülmeleri gerektiğine dair tartışmalar başladı.
Bu oyunun harika yanı,
çok iyi yaratılmış birçok gey karakter olması.
Basmakalıp değiller.
Bence gerçekler çünkü Mart onları öyle yazmış.
Tüm iyi karakterler ve iyi insanlar gibi de kusurlular.
Bu, gey karakterleri oynayan,
kendileri de açıkça gey ve gururlu bir ekipti.
Farklı bir dostluğumuz var.
Dokuz gey erkeği bir araya getirince
farklı bir enerji oluşuyor.
Bunu izlemek çok güzel.
Başrol erkekler, "Ben buyum ve hâlâ çalışabiliyorum."
ya da "Buna rağmen değil, bu sayede çalışıyorum." diyorsa
işler değişmiş demektir.
Zamanın ruhunun değiştiğini gösterir.
Bu işte benim neslimin çok aşina olduğu bir şey var.
Tarihin bir parçası olmakla ilgili
ve dünyada hiç değişmeyecek bir tür ruha hitap ediyor.
Harold'ın çok kıvırcık siyah saçları var.
Bu ise neredeyse kel.
Sağ ol ve siktir git!
Oyunu satarken
bir komedi-dram olarak pazarladım.
Komedi unsuru, oyunu sattırdı.
Ve…
…komedi…
…dramı hafifletti.
Gerçi ruhumu hiç görmedim
ama annemin hahamından anladığım kadarıyla harikaymış.
Umarım altında saklı olan
ciddi içeriğe kulak verirler.
Çok uzun zaman oldu ve çok yol katettik.
Bugünkü durum daha iyiyse ki umarım tüm dünyada öyledir,
bu gibi şeyler ve böyle anlar sayesinde.
Elli yıl sonra bugün, herkes açık olabiliyor
ve geçmişe bakıp diyoruz ki
"Eskiden öyleydi ama şimdi buradayız.
Bizi buraya getirenlere teşekkür edelim."
Merhaba.
İçeri gelin. Evime hoş geldiniz.
Mart'ın oyunu yazma süreciyle ilgili anılarını paylaşması
çok yardımcı oldu.
Esinlendiği kişilerle ilgili özel anılarını anlattı.
Tanıdığı insanlara dayanıyor.
Onlar gerçekten onun arkadaş grubu
ve onlara hayal gücü sayesinde,
büyük bir yaratıcı risk alarak hayat vermiş.
Gördüğünüz gibi burası tam bir New York galerisi,
tek seferde sadece bir kişinin fotoğraflara bakabileceği kadar geniş.
Bunların hepsi arkadaşlarım.
The Boys in the Band prömiyerini Broadway dışında yapmıştı.
14 Nisan'da.
Paskalya Bayramı'na denk gelmişti
ve "Yumurta kapıya dayandı." diye şakalaşmıştık.
30 Nisan 2018'de oyun yeniden sahnelendi.
Elli yıl sonra.
Bu fotoğraf, Broadway'deki oyunu…
…tanıtmak için kullanıldı
ve orijinal fotoğraf örnek alınarak yaratıldı.
Bu fotoğrafta ekip ve ben varım.
Menajerlerinin tavsiyelerine rağmen
o rolleri kabul eden aktörlerin cesaretini
takdir ettiğimi söylemek isterim.
Bunun onlara ve kariyerlerine ne yapacağı konusunda
çok büyük bir korku vardı.
Ve bu oyunu hayata geçirdikleri için
hepsi kendi içinde çok cesurca davranmış.
Bu, kariyerleri açısından düpedüz intihar olurdu.
Çıkıp açıklasalar ve…
Gey olduklarını açıklamalarını kastetmiyorum
çünkü bazıları gey değildi.
Bu versiyondaki tüm oyuncular açıkça gey ve başarılı kişiler
ama orijinalini canlandıran oyuncuların altısı gey,
üçü heteroseksüeldi.
Yine de hepsi çok şeyi riske atmıştı.
Gey toplumu yasaklıydı, o yüzden kimse bu konuda konuşmazdı.
Tabii geyseniz ve gey olan birini tanıyorsanız iş başka.
O zaman kendi çevrenizin sınırları içinde…
…konuşurdunuz ama çıkıp da kamu duyurusu yapmazdınız.
Şuradaki de The Boys in the Band setindeyken
Billy Friedkin ve ben.
Bu, Peter Harvey'nin orijinal set tasarımı.
Mart'a e-posta yazdım
ve hepsi çok iyi yazılmış bir dizi cevap mektubu aldım.
Onu etkileyen tüm filmleri çok güzel anlatmış.
"Şu filmi şu ülkede gördüm." diyor.
Çünkü o da Michael gibi biri.
Hep bir orada bir buradaymış.
Bu sigara kutusu, oyuncular ve ekipten bir hediyeydi.
Tiffany's'den almışlar…
…ama Tiffany's gravürü işlemeyi reddetmiş çünkü oyundan bir replik varmış.
"Sağ ol ve siktir git."
Nesin, biliyor musun Michael?
İnanılmaz bir insansın.
Sağ ol ve siktir git.
Bu, Donald'ın dayandığı gerçek kişi.
Arkadaşım Douglas Murray.
Oyunu da Doug'a
ve Howard'a adadım.
Birbirlerine katlanamıyorlardı.
Bu benim vaftiz kızım ve elinde…
Elinde oyunda hediye edilen fotoğrafın ta kendisini tutuyor.
Toplumun bu oyun hakkındaki algısı
pek çok kez değişti.
Sevildi ve beğenildi
çünkü gey erkekler ilk kez sahnede böyle tasvir ediliyordu.
Daha sonra insanlar gerici olduğunu düşündükleri için kötülendi.
İyi olan şey ise 50 yıl sonra
tekrar ele aldığımızda şöyle diyebilmemiz:
"Bu, tarihimizin bir parçası."
Bu resmi çok seviyorum.
Bir ucunda Joe,
diğer ucunda Ryan var,
ben de buradayım.
Projedeki tüm aktörlerin açıkça gey olması
ne denli yol katettiğimizin
ve herkesin kendi olabildiğinin harika bir göstergesi.
"Bunu hatırlıyorum.
Hikâyemizi anlattığınız için sağ olun." diyenler oldu.
Genç insanlar da "Bu anlattığınız, benim hikâyem." dedi.
Hıçkırarak ağlayan biri vardı, şöyle dedi,
"Çok gurur duyuyorum.
Açıkça gey olduğum için gururluyum."
Benim yaşlarımda olanlar,
"Artık öyle değiliz." diyordu.
Diğer yandan…
…en genç olanlar, "Biz hâlâ böyleyiz." diyordu.
52 yaşında gey bir erkek olarak
zarafetle yaş almak denen şeyi bilmeniz pek mümkün olmayabilir.
Mart, benim için, nelerin başarılabileceğinin bir örneği.
Bu, birlikte kazandığımız Tony Ödülü.
Kazandığımıza çok şaşırmıştım.
Kimse inanmıyor ama şaşırmıştım.
Hatta bir konuşma bile hazırlamamıştım.
Kime teşekkür edeceğimi biliyordum,
bir kâğıda liste yapmıştım, onu çıkardım
ama gözlerim yaşarınca okuyamadım bile.
Bu, psikiyatristimden gelen bir telgraf.
Açılış gecesinde gönderdi.
"Sevgili Mart, kimse seninle, benden daha fazla gurur duyamaz."
Birlikte çok yol katettik,
o yüzden başarısıyla gurur duyuyordu sanırım.
-Hazır. -Motor.
Harold'ı oynuyorum.
Karmaşık bir adam.
Mart'ın hayatında birine, Howard Jeffrey adlı bir adama
dayandığını biliyorum.
Karakterlere ilham veren insanlarla ilgili hikâyeler dinlemek
hep ilgimi çekmiştir.
Bu yüzden zevkliydi.
Howard Jeffrey benim en iyi dostumdu.
Oyunun başrolü, Michael,
büyük ölçüde bana dayanıyor.
Oyunda onun düşmanı olan Harold da
Howard'a dayanıyor.
-Peki bu akşam sen nasılsın? -Uçuyorsun ve geç geldin.
Buraya 20,30 ila 21,00 arası gelmen gerekiyordu.
Bu, Howard Jeffrey.
Bu fotoğrafı Jerome Robbins çekti.
Gördüğünüz gibi Howard çok çekici bir adamdı.
Dansçıydı.
En iyi koreografların hepsi onu istiyordu.
Los Angeles'ta doğdu, ülkenin her yerinde çalıştı,
o dönemin büyük filmlerinin çoğunda yer aldı.
Batı Yakasının Hikâyesi filminde
Natalie Wood'a tüm dans rutinlerini Howard öğretti.
Onunla orada tanıştım.
Sonra üçümüz hayat boyu dost olduk.
Büyük film yıldızları ona tapıyordu,
özellikle de kendisi dansçı olmayanlar.
Barbra Streisand ilk filmi olan Komik Kız'ı çekerken
Howard'a o kadar çok ihtiyaç duyuyordu ki bir partnerle dans edeceği zaman
bunun Howard olmasını istemişti.
Bu yüzden hamile gelinle olan Ziegfeld Follies bölümünde
Howard yer alıyor.
"Waiters' Gallop"ta da garsonlardan biri olmasını istemişti.
Bu da Howard.
Bu, son fotoğraflarından biri
çünkü bu çekilirken çok hastaydı.
İtalya'da çekildi.
Sonunda Howard Jeffrey AIDS'ten öldü.
Benimle aynı yaşta, 52 yaşındaydı.
Mart'ın onu anlatışını dinlerseniz
sanki daha dün konuştukları duygusuna kapılabilirsiniz.
Mart'ın hayalinde hâlâ yaşadığı gibi oyunun sayfalarında da yaşıyor.
Oyunu ona adadım.
Ben yazarken oyundan haberi yoktu.
Yazdığımı söylemekten bile çok korktum
çünkü nasıl tepki…
…verir bilmiyordum.
Bu kadar komik olan ne?
Howard hakkında öğrendiklerim,
karmaşık doğası ve kimliği, Harold'a bir nevi yön verdi.
Hayat çok komik. Hayatı hatırlıyor musun?
Mart'ın diyaloglarını okuyarak bu adamın kim olduğuna dair
iyi bir fikir ediniyorsunuz.
İki, üç, belki de beş tabak yiyeceğim.
Kilomu kesinlikle korumam lazım.
Kendi hayatımda etkilendiğim,
başka insanlarla deneyimlerimden gelen
ve Harold'ı canlandırırken
kendimden bir şeyler katmak için kullandığım unsurlar var.
Zach'in gerçekten çok komik biri olduğunu biliyorum.
Harika bir mizah anlayışı var.
Unutup salata yapınca iğrenç annemin kafası güzel oluyor.
Galiba hoşuna gidiyor.
Ne zaman gelse, kahvaltıda bile, "Salata yiyelim." der.
Onu bu tarafa doğru itmenin, bu yönünü ortaya çıkarmanın
ilginç olacağını düşündüm.
Bunu yapmasının pek sık istendiğini sanmıyorum.
Şimdi sıra bende.
Hazır ol ya da olma Michael, başlıyorum.
Howard gerçekte de oyunda olduğu gibiydi.
Doğruyu söyler,
yapmacıklığı ezer geçerdi.
Ve buna kalkışırsam da hemen anlar
ve yanıma kâr bırakmazdı.
Bu arada bir ayrıntıyı atladın.
İlaçların parası ödeniyor.
Tabii ki bazen ona çok gücendim
ve birçok konuda çok kavga ettik.
Michael, eğlence için teşekkürler.
Ama geçmişe bakınca
herkesten çok onun sayesinde kendim hakkında
bir şeyler öğrenmişim.
Hadi Tex.
Sıran geldi.
Oyunu yazmaya başladığımda
Emory'nin Harold'a doğum günü hediyesi olarak
bir hayat erkeği getirmesini istediğimi biliyordum.
Parti hediyesi olarak bir hayat erkeğine ihtiyacım vardı.
Onlara çok ilgi duyuyordum. Ne zaman Fire Island'a gitsem
kimin o akşam para kazanmak için dışarı çıktığını anlardım.
İçlerinde çok çekici bulduğum biri vardı.
Mary, bu kız harikulade.
Seks işçiliği yapmasıyla ne kadar ilgilendiğimi biliyordu.
Onunla dans ettiğim sırada
ona sordum, "Yatakta iyi misin?
Yatmak zorunda kaldığın tüm bu adamlarla
bunu nasıl yapıyorsun?"
O da bana dedi ki
"Ben karşına çıkan sıradan hayat erkekleri gibi değilim."
Biraz sevgi göstermeye çalışırım.
Kendimi fahişe gibi hissetmemi engeller.
"Aman Tanrı'm!" dedim.
Bu kadar iyisini ben yazamazdım.
Yarın ararım.
Şu an The Boys in the Band'in setindeyiz.
-"Sen de kimsin?" -"Sen de kimsin?"
Hazırlanmış gibisin.
Hayır, hazırlanmadım!
Spontane bu.
-Öyle mi? -Evet.
Bu hikâyeyi anlatırken popüler kültürü kökten değiştirdin.
Bu, gey erkeklerin ilk tasvir edilişiydi.
MÜZİKAL DEĞİLDİR
Geyliğin günümüzdeki tasviri sence nasıl?
Hangi yönü tanıdık? Hangi yönü farklı?
Bu konunun işlenmesinin
bu denli yaygın hâle gelmesine çok sevindim.
Bugünlerde Broadway'deki her oyunda
ve her müzikalde bir gey unsuru var
ve çok çeşitliler.
Sen de kimsin?
The Boys in the Band'i yazdığında
şu an benim olduğum yaştaydın.
Sanırım bu soru benim için. "Bu benim için nasıl bir his?"
Evet, olabilir ama seni panikletmek istemem
çünkü senin yaşında olmakla ilgili hatırladığım tek şey…
Ne olduğunu söylemeyeceğim.
Lütfen söyle.
Bir dönemeçten geçtin. Artık…
-…yaşın otuz… -Evet.
…bir.
Evet!
Mutlu yıllar sana!
Ben…
…31 yaşındayken şöyle düşünmüştüm. "Kahretsin, 30'u geçtim.
Hiçbir şey yapamadım. Bir şeyler yapmalıyım."
Spor salonunda buhar odasına gitmem.
Egzersizden sonra iyi olmaz. İnsan mayışır.
Cinselliğimi ya da hayatımın bu yönünü ön plana çıkarmak istemiyorum
ama aynı zamanda da işimde öyle bir noktaya gelmiştim ki…
…acı çekiyordum ve bir parçamı saklamam gerektiğini hissediyordum
ve bu sektörde çalışan, tanıdığım diğer insanlar da
acı çekiyor ve gerçek benliklerini saklıyordu
ya da menajerleri onlara sahte kız arkadaşlar ayarlıyordu.
Bu da gerçeğin genç izleyicilerden gizlenmeye devam ettirilmesi demekti.
Sen de The Boys in the Band'in bu sektöre
ve dünyaya duyduğun kızgınlıktan doğduğunu
uzun uzun anlatmıştın.
Benim için de gey olduğumu açıklamam öyleydi.
20 dolara ne yaparsın?
Elimden geleni.
Umuyorum ve sanıyorum ki bu,
ilerleme katetmemizi sağlayan bir yapım olacak
ve bu konuyu daha geniş çaplı tartışabileceğiz.
Umarım.
Artık aramızda olmayan aktörlerle
kafanın içinde sohbet ettiğin oluyor mu hiç?
Ben gerçekten duygusal bir ahmağım,
sen de biliyorsun çünkü hemen ağlamaya başlıyorum.
Tony Ödülleri'nde her şeyi batırdım.
Sahneye çıktım
ve dokuzunuz arkamdaydınız.
Ödülü, ilk oyunda oynayacak cesareti gösteren o adamlara adamak istemiştim.
-Evet. -Hepsini onlara borçluyum.
Tıpkı bu yeni prodüksiyonu sana, diğer sekiz oyuncuya
ve Joe Mantello'ya borçlu olduğum gibi.
Ve hepiniz orada olduğunuz için öyle mutluydum ki…
…teşekkür etmeyi unuttum!
Öyle bir şeyi şeyine koyman felaket olur…
Sesimi keseyim.
Oyundan ya da 2020'deki bu filmden
seyircilerin çıkarmasını istediğin bir mesaj var mı?
Evet, hepsini çıkarsınlar, bütünüyle!
-Çıkarıp gitsinler! -Tanrı'm!
Hayır, cidden.
İstedikleri mesajı alıp sevmediklerini bırakabilirler.
Bu düşünceyi beğendim, Mart.
Ben de bu yaklaşımı benimseyeceğim.
"Hepsini alın, istediğiniz size kalsın."
-Ama doğru, değil mi? -Tadını çıkarın.
Yıllar boyunca yaşananlara bak.
Neyse ki sen ve ben burada oturup gülebiliyoruz
ama o zamanlar asla gülünecek bir şey değildi.
Ama karanlıkta bile hep mizah vardır, değil mi?
Bunu hemen not edeceğim!
-Pekâlâ, teşekkürler! -Teşekkürler!
Hadi beyler. Başlıyoruz.
Motor.
Hayır.
Hepimiz gerçekten sevdiğimize inandığımız
bir kişiyi telefonla arayacağız.
Yaklaşımları harika. Her şey çok gerçekçi.
-Çarpıcı mıyım? -Kesinlikle çarpıcısın.
Bir şeye dönüp bakanların
"Komik giyinmişsin." ya da "Saç modelin komikmiş." dediğini
veya nostaljik bulduklarını duyabilirsiniz.
Ama o dönemde yaşadıysanız bunları dert etmezsiniz.
Çok erkeksi davranıyor, kendimi kandırdığımı düşünmüyordum.
Gerçekten hetero olduğumu sanıyordum.
Evet, çok kapalı bir toplumdu.
Genelde herkesin hetero olduğu kabul edilirdi
ama bu kesinlikle doğru değildi.
Bence Bernard, iki azınlığa dâhil olsa da
kendiyle çok barışık biri.
Gey ve siyahi ama aynı zamanda bir entelektüel ve New York'ta yaşıyor.
Önümde örnek olarak, beyazların dünyasında takım elbiselerini giyip çalışan, yaşayan
ama ırksal kimliklerinden ödün vermeyen, açıkça gey, siyahi erkekler vardı.
Seni köle gibi kullanmasına, aşağılamasına izin veriyorsun.
O yapabilir Michael.
Ben de yapabilirim. Ama sen yapamazsın.
Yarın Jimmy Baldwin ile brunch'a gidip
bu sürtüklerin yaptıklarını anlatacağımı farz ediyorum.
Yakın çekime hazır değilim Bay DeMille.
Aktör olarak bir yanım oynadığım karakterleri özümsüyor.
Bu yüzden, Emory'yi oynadığım için abartılı hâllerim şu an artmış durumda.
Çok ciddi!
Joe'yla, Emory karakterinin var olmaktan çekinmediğini konuşuyorduk
ve bu hem zihnimde hem de kalbimde yer etti
çünkü Robin olarak ben kendimi hep geride tutuyordum.
Bu sayede Emory'den öğrendim ki
başkalarına yeterli alan bıraktığınız sürece
varlığınızı gösterebilirsiniz.
Sorsana, çöreği var mıymış?
Ben buyum,
insanlar beğense de beğenmese de kendim olacağım.
O kadın da kim?
Kimdi?
Kim olmayı umuyor?
Bu benim, Omaha'dan Andy Rannell.
Bu, beşinci veya altıncı doğum günümdü.
Annem bana bir Malibu Ken ve Malibu Barbie hediye etmişti
çünkü onları istemiştim.
Bence "Andy'ye Barbie verelim ki kız kardeşiyle oynasın." diye düşünüyordu
ama ben Barbie'yi kendime istemiştim.
Bu, 1988'de, Pittsburgh Civic Light Opera'da çekildi.
Yer aldığım ilk profesyonel yapımdı. Oz Büyücüsü'nde bir Munchkin'i oynamıştım.
Harika makyajımı fark etmişsinizdir. Kendim yaptım.
Belli ki Noel zamanı. Herhâlde o sene kovboylar modaydı.
Dört beş yaşında görünüyorum.
Kardeşlerin var mıydı?
Evet. Ağabeyimin kovboy kostümü benimkiyle uyumluydu.
Sanırım fotoğraftan kesmişler. Üzgünüm Neill!
Bu, Pittsburgh'da, 70'lerin ortasında çekildi.
Gey olmanın iyi karşılanmadığı ya da cesaretlendirilmediği bir dönem.
Bu, Dallas, Teksas'ta 1983'lerde çekilmiş olmalı.
Annem kırmızı halıya bayılırdı.
Nereye gitsen kırmızı halıdasın.
Kuzey Kaliforniya'da çekildi. Kedimizle evlenmemden hemen önce.
Evliliğiniz nasıl gitti?
Şey, kedi öldü.
-Dulsun yani. -Ben bir dulum.
Bu fotoğraf okulda, resim gününde çekilmiş.
Hatırladığım kadarıyla o günün güzel yanı,
hem bu gömleği seçmiştim
çünkü ağabeyimin gömleğine benziyordu ve çok fiyakalıydı
hem de fonu seçmemize izin vermişlerdi.
En sevdiğim turuncu tişörtümü giymek istemiştim
ama annem, "Gömlek giymelisin." dedi.
O, mutfağa girince üst kata koştum,
en sevdiğim tişörtümü giydim, koşarak okula gittim.
Fotoğraflar eve gelince, tişörtü giydiğimi gördü,
ne kadar mutlu olduğumu anladı
ve "İstediği tişörtü giymesine izin vermeliyim." dedi.
Merak etmiyor musunuz, acaba önce mi, sonra mı…
…kaka yaptım.
-Çoktan yapmış gibi gülümsüyorsun. -Kesinlikle.
-Pekâlâ, hızlı tur. -Güzel!
Bu hanımın şu konuda fikirleri tükenmez…
Saçım.
Kırmızı renk.
Kırmızıya çok takıntılı olduğumu hatırlıyorum.
Şükran Günü aile yetenek gösterisi.
Dört yaşında biri gibi düşünmek zor.
Aynı pozisyonda duruyor olmam
ve bunu fark etmemiş olmam çok hoş.
Ve asla…
Annesini asla üzmezdi.
Futbol oynamazdı.
Kız kardeşinin pleybek yarışmasını kazanmasına izin vermezdi.
Sebzelerini yemezdi.
Şu anki hâlime tamamen zıt. Tahmin edebileceğiniz gibi
artık yediğim tek şey sebze. Anne babalar, umudunuzu yitirmeyin.
Genelde bu işlerde iyiyimdir Charlie.
Asla… Ne oldu biliyor musun?
"Hanım" deyince kafam karıştı!
Hangi konuda hiçbir şey duymak istemez?
Bamya. Bamyadan nefret ederdim.
Oprah değil. Bamya.
Kim olmayı umuyordu?
Film yıldızı olmayı umuyordum.
Küçük Deniz Kızı'ndaki Ariel.
İyi bir arkadaş.
Umarım hayallerini ve beklentilerini karşılamışımdır tatlım.
-İşte geldik. -Merhaba.
Sizi burada görmek güzel.
Bugün neredeyiz?
Julius' adlı bardayız.
Hayatım boyunca buraya çok geldim.
Arka plan!
Filmde yer almak çok eğlenceli, özellikle de seninle
ve bu güzel ipek kravat
ve üzerinden düşüp duran altın halkayla.
Bu versiyonla önceki versiyonu çekmek arasında elle tutulur bir fark var mı?
Artık resmen bir yetişkinim. Dün 84 yaşıma bastım
yani sanırım artık yetişkin sayılıyorum.
O zamanlar heyecanlı bir delikanlıydım.
Kıpır kıpırdım.
Şimdilerde pek kıpırdayamıyorum.
Neyse. Bu güzel günde buralarda çekim yaparken
bu binanın önünde durmak güzel.
Dün mü?
-Dün. -İyi ki doğdun!
Bu harika.
Affedersiniz.
-Oyunculuğa ne zaman başladın? -Daha bu akşam.
-Bu akşam mı? Filmde mi? -Evet.
Bu, alabileceğin en iyi doğum günü hediyesi.
Kesinlikle. Muhteşemdi.
Eve döndük.
Elli yıl sonra döndüm.
-İnanılmaz. -Geri geldim.
Evet. Bayıldım.
Bu harika. Efsane geri geldi.
Sağ ol. Yakın çekiminde başarılar.
Çok teşekkürler.
Mutlu yıllar sana
Mutlu yıllar sevgili Mart…
MART, BÜYÜKSÜN THE BOYS IN THE BAND
Mart, oyunuyla bayrağını diken ilk kişi.
Harika bir dramatik eser olarak kabul gördü
ve bu, asla zamana yenik düşmez.
21 AĞUSTOS 1935 - 7 MART 2020
Alt yazı çevirmeni: Deniz Eğin