Downloaded from YTS.MX
‪บอกตามตรง ผมไม่รู้ว่า ‪ตอนนั้นผมรู้ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ผมรู้ว่ากำลังเขียนบทละคร ‪เกี่ยวกับชีวิตของคนเป็นเกย์
‪ตอนที่ผมเริ่มเขียนเรื่องนี้
‪มีคนแนะนำผมมากมาย
‪พวกคนที่มีอำนาจทั้งหลาย ‪ว่าอย่าแตะเลย
‪มีเรื่องราวประวัติศาสตร์บางอย่าง ‪ที่เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนทางสังคมของคุณ
‪และคุณจะเป็นตัวเองที่ดีขึ้นได้เมื่อรู้ว่า
‪เคยเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง
‪สำหรับคนหนุ่มสาว ‪ที่ไม่คุ้นเคยกับ The Boys in the Band
‪ผมคิดว่านี่เป็นเครื่องเตือนใจ ‪ว่ามันเคยลำบากและเจ็บปวดมาก
‪ละครเรื่องนี้เป็นการเปิดเผย ‪สิ่งที่ไม่เคยมีใครเห็นหรือทำมาก่อน
‪ในตอนนั้น ไม่เคยมีใครเห็นอะไรแบบนี้
‪เรื่องเกิดขึ้นในปี 1968 ‪ก่อนเกิดเหตุการณ์ที่สโตนวอลล์
‪(สโตนวอลล์แปลว่า... ตอบโต้!)
‪(สิทธิ์พลเมืองสำหรับทุกคน)
‪ผมจำได้ว่าข่าวซ่อนอยู่ในนิวยอร์กไทมส์
‪หน้า 18 หรือ 19 อะไรสักอย่าง
‪พาดหัวข่าวประหลาดว่า
‪"เกิดเหตุไม่สงบที่บาร์ในย่านวิลเลจ"
‪มันไม่ใช่เหตุการณ์ที่จะนิยาม ‪ยุคของการปลดปล่อยเลย
‪มันเกิดความโกลาหลขึ้น
‪ความขุ่นเคืองและความสิ้นหวังทั้งหลาย ‪ที่พวกเขาเคยรู้สึก
‪เริ่มจะปะทุขึ้นมา
‪การเป็นเกย์ผิดกฎหมาย ‪มันไม่ถูกต้อง ไม่เป็นที่ยอมรับ
‪ผู้ชายเต้นรำด้วยกันถือเป็นสิ่งผิดกฎหมาย
‪ผู้ชายที่เป็นเกย์มารวมตัวกันก็ผิดกฎหมาย
‪ดังนั้น คุณจึงเสี่ยงที่จะถูกจับระหว่างสังสรรค์
‪ผมทั้งโง่และเด็กมาก
‪ผมไม่รู้สึกว่ากำลังเสี่ยงเลย
‪ผมแค่มีความคิดว่าจะเขียนบทละคร
‪เกย์หนุ่มเก้าคนในงานเลี้ยงวันเกิด
‪เขาเป็นคนแรกที่เริ่มท้าทาย
‪แล้วเขียนเกี่ยวกับชีวิตของคนเป็นเกย์ ‪ในแบบที่ทุกคนเข้าถึงได้
‪นี่เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก
‪ละครของมาร์ตทำให้ผู้ชมที่เป็นเกย์เห็นว่า ‪พวกเขามีตัวตน
‪แล้วบทสนทนาที่ยากก็ตามมาว่า ‪ควรจะให้เห็นตัวตนพวกเขายังไง
‪สิ่งที่ผมคิดว่างดงามมากเกี่ยวกับเรื่องนี้คือ
‪มีตัวละครเกย์ที่น่าดึงดูดมากมาย
‪ไม่ใช่เป็นตัวละครที่จำเจ
‪ผมคิดว่าพวกเขาเป็นผู้ชายที่มีตัวตนจริง ‪เพราะมาร์ตเขียนให้เป็นอย่างนั้น
‪พวกเขามีข้อบกพร่อง ‪ซึ่งก็เหมือนกับตัวละครดีๆ
‪และมนุษย์ดีๆ ทั่วไป
‪นี่เป็นกลุ่มนักแสดงเกย์ที่เปิดเผยตัวอย่างภาคภูมิ ‪มาเล่นเป็นตัวละครเกย์
‪มันเป็นมิตรภาพที่แตกต่างออกไป
‪และมีพลังงานไหลเวียนที่แตกต่างไป
‪เมื่อจับเกย์หนุ่มเก้าคนมาอยู่ด้วยกัน
‪มันช่างเป็นสิ่งที่น่าดูจริงๆ ครับ
‪เมื่อคุณมีนักแสดงนำที่พูดว่า ‪"นี่คือตัวตนของผม และผมยังทำงานอยู่"
‪หรือ "ผมได้ทำงานไม่ใช่เพราะถึงจะเป็นเกย์ ‪แต่เพราะเป็นเกย์"
‪มันเป็นจุดเปลี่ยนอย่างมาก
‪มันเปลี่ยนบรรยากาศของยุคสมัยได้เลย
‪มันมีอะไรบางอย่าง ‪ที่รู้สึกคุ้นเคยมากสำหรับคนรุ่นผม
‪มันแสดงถึงการเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์
‪และจิตวิญญาณบางอย่างในโลก ‪ที่จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
‪แฮโรลด์ผมดกดำหยิกเป็นลอน
‪นังนี่หัวจะล้านอยู่แล้ว
‪ขอบใจย่ะ ไปตายซะ
‪ผมขายละครเรื่องนี้
‪ด้วยการโฆษณาว่าเป็นละครดราม่าเบาสมอง
‪และมุกตลกก็เป็นจุดขาย
‪และ...
‪มุกตลก...
‪ทำให้มันเบาลง
‪และแม้ฉันจะไม่เคยเห็นวิญญาณของตนเอง
‪แรบไบของแม่บอกเอาไว้ว่า ‪มันงามเลิศในปฐพี
‪ผมหวังว่าผู้ชมจะนำเนื้อหาที่จริงจัง
‪ที่ฝังอยู่ในเนื้อเรื่องไปทบทวนดู
‪มันผ่านมานานมากและเราก็มาไกลมาก
‪ถ้าทุกวันนี้สิ่งต่างๆ ดีขึ้น ‪ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นทั่วโลก
‪ก็เป็นเพราะสิ่งเหล่านี้ ‪และช่วงเวลาในประวัติศาสตร์แบบนี้
‪ห้าสิบปีต่อมา ‪ตอนนี้ทุกคนเป็นตัวเองได้อย่างเปิดเผย
‪เราสามารถมองย้อนกลับไปว่า
‪"ตอนนั้นเราอยู่ตรงนั้น ตอนนี้เรามาถึงจุดนี้
‪ต้องขอบคุณทุกคนที่ทำให้เรามาถึงจุดนี้ได้"
‪หวัดดีครับ
‪เข้ามาสิ ยินดีต้อนรับสู่อะพาร์ตเมนต์ของผม
‪มาร์ต ครอว์ลีย์คอยช่วยเหลือดีมาก ‪เขาเล่าความทรงจำ
‪เกี่ยวกับขั้นตอนการเขียนเรื่องนี้
‪และเรื่องราวส่วนตัว ‪ว่าตัวละครมีที่มาจากใครบ้าง
‪พวกเขามีที่มาจากคนที่เขารู้จัก
‪เป็นกลุ่มเพื่อนของเขา
‪แล้วพวกเขาก็กลับมามีชีวิต ‪ในผลผลิตจากจินตนาการของเขา
‪เป็นการเสี่ยงทางความสร้างสรรค์ที่ยิ่งใหญ่มาก
‪นี่เป็นเหมือนกับห้องแสดงภาพของนิวยอร์ก ‪อย่างที่เห็น มัน...
‪กว้างพอให้คนยืนดูรูปได้คนเดียวเท่านั้น
‪ทั้งหมดนี้คือเพื่อนๆ ผม
‪The Boys in the Band ต้นฉบับ ‪แสดงครั้งแรกนอกบรอดเวย์
‪วันที่ 14 เมษายน
‪ที่จริงแล้ว เป็นวันอาทิตย์ช่วงเทศกาลอีสเตอร์
‪เราเล่นมุกกันว่า "หวังว่ามันจะไม่วางไข่นะ"
‪ละครที่นำมาสร้างใหม่ ‪เปิดการแสดงวันที่ 30 เมษายน 2018
‪ห้าสิบปีต่อมา
‪นี่คือรูปที่ใช้โฆษณา...
‪ละครบนบรอดเวย์
‪และทำขึ้นมาเพื่อจำลองรูปต้นฉบับ
‪นี่ไง บรรดานักแสดงกับผม
‪ผมอยากขอบคุณความกล้าหาญ
‪ของทุกคนที่มารับบทในเรื่องนี้
‪แม้ว่าตัวแทนของพวกเขาจะคัดค้านก็ตาม
‪มีกระแสความกลัวอยู่ลึกๆ
‪ว่าเรื่องนี้จะส่งผลต่อพวกเขา ‪และอาชีพพวกเขายังไง
‪ผมคิดว่าแต่ละคนนั้น
‪กล้าหาญมากที่ทำให้ละครมีชีวิตขึ้นมา
‪มันคงเป็นการฆ่าอาชีพตัวเองเลยทีเดียว
‪ถ้าจะเปิดตัว
‪แต่ไม่ยอมรับเป็นการส่วนตัวว่าพวกเขาเป็นเกย์
‪เพราะบางคนก็ไม่ใช่
‪นักแสดงทุกคนในเวอร์ชันนี้เปิดตัว ‪และประสบความสำเร็จ
‪แต่ในต้นฉบับ มีหกคนที่เป็นเกย์ ‪รับบทโดยนักแสดงเกย์
‪อีกสามคนเป็นนักแสดงชายแท้
‪แต่พวกเขาทุกคนต้องเสี่ยงกันทั้งนั้น
‪ชุมชนชาวเกย์เป็นสิ่งต้องห้าม ‪เลยไม่มีใครพูดถึงกันมากนัก
‪นอกจากว่าคุณจะเป็นเกย์ ‪และรู้จักคนอื่นที่เป็นเกย์ด้วย
‪แล้วก็คุยกันเองภายใน...
‪พื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง ‪แต่ไม่มีการเปิดตัวออกสื่อมากนัก
‪นั่นบิลลี่ ฟรีดคินกับผมในกองถ่าย
‪ของ The Boys in the Band
‪นี่คือฉากดั้งเดิม ‪ที่ออกแบบโดยปีเตอร์ ฮาร์วีย์
‪ผมเขียนไปหามาร์ต ‪ตอนนี้ผมมีอีเมลจากเขาเป็นกุรุส
‪ที่เขียนได้ดีมากและอ่านสนุกด้วย
‪เกี่ยวกับหนังทั้งหลายที่ส่งผลต่อเขา
‪และ "ผมเห็นสิ่งนี้ในประเทศนี้"
‪เพราะเขาเป็นคนเหมือนไมเคิล
‪เขามักจะเดินทางไปทั่วเสมอ
‪(มาร์ต)
‪กล่องบุหรี่นี้เป็นของขวัญ ‪จากนักแสดงและทีมงาน
‪พวกเขาซื้อมาจากร้านทิฟฟานีส์...
‪แต่ทิฟฟานีส์ไม่ยอมสลักให้ ‪เพราะมีประโยคหนึ่งจากละคร
‪ว่า "ขอบใจย่ะ ไปตายซะ"
‪รู้ตัวไหม ไมเคิล
‪เธอเป็นคนดี
‪ขอบใจย่ะ ไปตายซะ
‪นี่คือต้นแบบของตัวละครโดนัลด์
‪ดักกลาส เมอร์เรย์ เพื่อนผมเอง
‪และเรื่องนี้ก็อุทิศให้กับดักกลาส
‪และฮาวเวิร์ด
‪พวกเขาเหม็นขี้หน้ากัน
‪นี่ลูกบุญธรรมของผม ‪เธอกำลังถือ...
‪รูปจริงเลย
‪ที่เป็นของขวัญในเรื่อง
‪ละครเรื่องนี้ถูกนำมาทำใหม่ในหลายรูปแบบ
‪แล้วแต่ว่าสังคมจะตอบสนองอย่างไร
‪มีทั้งคนชอบและชื่นชม ‪เพราะเป็นครั้งแรก
‪ที่มีการนำเสนอผู้ชายเกย์แบบนี้บนเวที
‪แต่ก็ถูกตำหนิด้วย ‪เพราะคนคิดว่ามันล้าหลัง
‪แต่ผมว่าข้อดีของการนำมาทำใหม่ 50 ปีให้หลัง
‪คือเราสามารถกลับไปชมอีกครั้งแล้วพูดได้ว่า
‪"นี่คือส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของเรา"
‪ผมชอบรูปนี้มาก
‪ด้านนี้คือโจ...
‪ไรอันอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
‪และผมอยู่ตรงนี้
‪เพราะนักแสดงทุกคนในเรื่องนี้ ‪เป็นเกย์ที่เปิดเผย
‪ยิ่งเป็นวิธีที่ดีมาก ‪ที่จะแสดงให้เห็นว่าเรามาไกลขนาดไหน
‪ทุกคนสามารถเป็นตัวเองได้อย่างเปิดเผยแล้ว
‪มีหลายคนพูดว่า
‪"ฉันจำเรื่องนี้ได้ ‪ขอบคุณที่เล่าเรื่องราวของเรา"
‪และก็มีคนหนุ่มที่พูดว่า ‪"คุณกำลังเล่าเรื่องราวของเรา"
‪มีคนหนึ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเลย บอกว่า
‪"ผมภูมิใจเหลือเกิน
‪ผมภูมิใจที่ได้เป็นเกย์อย่างเปิดเผย"
‪ส่วนคนรุ่นผมพูดว่า
‪"เราไม่ได้เป็นอย่างนั้นแล้ว"
‪แต่แล้ว
‪พวกเด็กๆ กลับพูดว่า ‪"เรายังเป็นอย่างนั้นอยู่"
‪มีปรากฎการณ์ที่ผู้ชายเกย์วัย 52 ปี
‪ไม่รู้ว่าจะแก่ตัวอย่างสง่างามได้ยังไง
‪แต่สำหรับผม ‪มาร์ตเป็นตัวอย่างของความเป็นไปได้
‪นี่คือรางวัลโทนี่ที่พวกเราชนะมา
‪ผมเซอร์ไพรส์มาก
‪ไม่มีใครเชื่อหรอก แต่ผมไม่ทันตั้งตัวเลย
‪ผมไม่ได้เตรียมบทพูดไว้ด้วยซ้ำ
‪ผมรู้ว่าจะขอบคุณใครบ้าง
‪ผมหยิบรายชื่อคนที่ผมต้องขอบคุณออกมา
‪แต่แล้วน้ำตาก็เอ่อจนผมอ่านไม่ได้เลย
‪นี่คือโทรเลขจากจิตแพทย์ของผม
‪เขาส่งมาให้ผมในคืนเปิดการแสดง
‪"มาร์ตที่รัก ไม่มีใครดีใจ ‪หรือภูมิใจกับคุณมากกว่าผม"
‪เราผ่านอะไรมามากมายด้วยกัน
‪ผมคิดว่าเขาคงตื่นเต้นกับผลงานของเขา
‪- พร้อม ‪- แอ็กชั่น
‪บทของผมคือแฮโรลด์
‪เขาเป็นคนที่เข้าใจยาก
‪ผมรู้ว่าเขามีต้นแบบ ‪จากคนหนึ่งในชีวิตของมาร์ต
‪ผู้ชายชื่อฮาวเวิร์ด เจฟฟรีย์
‪มันน่าสนใจเสมอที่ได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คน
‪ที่มีอิทธิพลต่อตัวละครเหล่านี้
‪เจ๋งดีครับ
‪ฮาวเวิร์ด เจฟฟรีย์เป็นเพื่อนรักของผม
‪ผมถือว่า ที่จริงแล้ว
‪ไมเคิล ตัวละครหลักในเรื่อง ‪อ้างอิงมาจากตัวผมเอง
‪ส่วนแฮโรลด์ ที่เป็นเพื่อนรักเพื่อนแค้น ‪ของเขาในเรื่อง
‪ก็อ้างอิงจากฮาวเวิร์ด
‪- แล้วเธอเป็นไงบ้างในค่ำคืนนี้ ‪- เธอเมา แถมมาสาย
‪เธอควรจะมาถึงที่นี่
‪ตอนสองทุ่มครึ่งถึงสามทุ่ม
‪นี่คือฮาวเวิร์ด เจฟฟรีย์ครับ
‪รูปนี้ถ่ายโดยเจอโรม ร็อบบินส์
‪อย่างที่เห็น ฮาวเวิร์ดเป็นคนหน้าตาดีมาก
‪เขาเป็นนักเต้น
‪นักออกแบบท่าเต้นแถวหน้าล้วนต้องการตัวเขา
‪เขาเกิดที่ลอสแอนเจลิส ‪เคยทำงานมาแล้วทั่วประเทศ
‪เคยมีส่วนร่วมในหนังดังๆ ยุคนั้นหลายเรื่อง
‪อย่างนาตาลี วู้ด ‪ฮาวเวิร์ดเป็นคนสอนท่าเต้นให้เธอ
‪ในเรื่องเวสต์ ไซด์ สตอรี
‪ผมพบกับเขาที่นั่น
‪ตั้งแต่นั้น พวกเราสามคนก็เป็นเพื่อนตายกัน
‪ดาราหนังชื่อดังเทิดทูนเขากันทั้งนั้น
‪ยิ่งถ้าพวกเขาไม่ใช่นักเต้นอยู่แล้ว
‪ตอนที่บาร์บรา สไตรแซนด์เล่นเรื่องฟันนี่ เกิร์ล ‪ภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอ
‪เธอไว้ใจฮาวเวิร์ดมากจนถึงกับสั่งเลยว่า ‪เมื่อไหร่ที่เธอต้องเต้นรำ
‪เธอจะเต้นคู่กับฮาวเวิร์ดเท่านั้น
‪เขาจึงเป็นตัวเด่นในฉากเต้นรำกับคณะซิกเฟลด์
‪ที่เต้นคู่กับเจ้าสาวที่ตั้งครรภ์
‪เธอสั่งว่าเขาต้องเล่นเป็นบริกรคนหนึ่ง ‪ในเพลง "เวทเตอร์ แกลล็อป"
‪นี่ก็รูปฮาวเวิร์ด
‪นี่เป็นหนึ่งในรูปสุดท้ายของเขา
‪เพราะตอนนั้นเขาป่วยหนักแล้ว
‪นี่ที่อิตาลีครับ
‪สุดท้ายแล้ว ‪ฮาวเวิร์ด เจฟฟรีย์เสียชีวิตด้วยโรคเอดส์
‪เขาอายุเท่าผม 52 ปี
‪แต่คุณรู้สึกได้เลยเวลาที่มาร์ตพูดถึงเขา
‪เหมือนว่าพวกเขาเพิ่งคุยกันเมื่อวานนี้
‪เขาโดดเด่นมากในจินตนาการของมาร์ต ‪และในหน้ากระดาษด้วย
‪ละครเรื่องนี้อุทิศให้กับเขา
‪เขาไม่รู้เลยตอนที่ผมกำลังเขียนอยู่
‪ผมกลัวที่จะบอกเขา
‪เพราะผมไม่รู้ว่าเขาจะทำบ้า...
‪เขาจะตอบรับยังไง
‪ขำแม่งอะไรนักหนา
‪สิ่งที่ผมเรียนรู้เกี่ยวกับฮาวเวิร์ด
‪ความเข้าใจยากและตัวตนของเขา ‪ส่งผลต่อการแสดงเป็นแฮโรลด์ในระดับหนึ่ง
‪ชีวิตแม่งโคตรน่าขัน เธอจำชีวิตได้ใช่ไหม
‪คุณจะเข้าใจถึงตัวตนของผู้ชายคนนี้ได้ชัดเจน
‪แค่จากการอ่านบทพูดของมาร์ต
‪ฉันจะกินจานที่สอง จานที่สาม ‪และอาจจะจานที่ห้าไปเลย
‪ฉันอยากเพิ่มน้ำหนักจะแย่
‪มีอิทธิพลอื่นๆ ในชีวิต
‪และผู้คนจากประสบการณ์ของผม
‪ที่ผมนำมาใช้เพื่อช่วย
‪นำมาปรับเป็นแฮโรลด์ในรูปแบบของผมเอง
‪ผมรู้ว่าแซกเป็นคนที่ตลกมาก
‪มีอารมณ์ขันดีมาก
‪ฉันลืมตลอด เผลอเอาไปใส่ในจานสลัด ‪ให้แม่ใจร้ายของฉันกินจนเมา
‪แต่ฉันว่าแม่ชอบนะ
‪ไม่ว่าแม่จะแวะมากินอาหารมื้อไหน ‪แม้แต่มื้อเช้า แม่จะพูดว่า
‪"กินสลัดกันเถอะ!"
‪ผมคิดว่าคงน่าสนใจดี ‪ถ้าจะดันเขาไปในทิศทางนั้น
‪เพื่อเปิดเผยด้านนั้นของเขาออกมา
‪ผมคิดว่าเขาไม่ได้มีโอกาสแสดงออกมาบ่อยนัก
‪ทีนี้ตาฉันบ้าง
‪พร้อมหรือไม่ก็ตาม ไมเคิล เอาละนะ...
‪ฮาวเวิร์ดก็เหมือนกับตัวเขาในละคร
‪เป็นคนพูดความจริง
‪เป็นคนทำลายความเสแสร้งทั้งหลาย
‪และฮาวเวิร์ดมองผมออกเสมอ
‪และไม่ยอมปล่อยให้ผมรอดตัวไปได้เลย
‪เธอลืมพูดไปอย่าง
‪ยาพวกนั้น... ฉันก็มีปัญญาซื้อ
‪แน่นอน บางครั้งผมก็ไม่พอใจ เคืองเลยล่ะ
‪เราทะเลาะกันหลายครั้งหลายเรื่อง
‪ไมเคิล ขอบใจสำหรับความบันเทิง
‪แต่เมื่อคิดย้อนไป ‪ผมเรียนรู้เกี่ยวกับตัวเองจากเขา
‪มากกว่าจากใครทั้งนั้น
‪ลุกขึ้นมา เท็กซ์
‪เต้นกัน
‪ตอนที่ผมเริ่มเขียนบท ‪ผมรู้ว่าอยากให้เอมอรี่
‪เป็นคนมอบของขวัญวันเกิดให้แฮโรลด์ ‪ซึ่งก็คือผู้ชายขายตัว
‪ผมแค่ต้องการผู้ชายขายตัวเป็นของขวัญในงาน
‪ผมทึ่งกับพวกเขามาก ‪ทุกครั้งที่ผมไปเกาะไฟเออร์
‪ผมรู้เลยว่าใครมาทำมาหากิน
‪และมีคนหนึ่งที่ผมคิดว่ามีเสน่ห์มากทีเดียว
‪แม่ขา นางเลิศมาก
‪เขารู้ว่าผมทึ่งที่เขาเป็นผู้ค้าบริการทางเพศ
‪แล้วผมก็บังเอิญได้เต้นรำกับเขา
‪ผมถามเขาว่า ‪"เธอเก่งเรื่องบนเตียงหรือเปล่า
‪กับพวกผู้ชายทั้งหลาย ‪ที่เธอต้องมีอะไรด้วยเนี่ย
‪เธอทำได้ยังไง"
‪เขาตอบผมว่า
‪"ผมไม่เหมือนผู้ชายขายตัวทั่วไปที่คุณเจอ"
‪ผมพยายามที่จะอ่อนโยน
‪จะได้ไม่รู้สึกเหมือนเป็นอีตัวมากนัก
‪ผมคิดว่า "ให้ตายสิ!
‪ผมเขียนประโยคเด็ดขนาดนั้นเองไม่ได้หรอก"
‪ผมเขียนได้ไม่ดีอย่างนั้น
‪พรุ่งนี้จะโทรหา
‪ตอนนี้เราอยู่ที่กองถ่าย ‪เรื่อง The Boys in the Band
‪- "คุณคือใคร" ‪- "คุณคือใคร"
‪ดูเหมือนเตรียมตัวมาพร้อมแล้วนะ...
‪ผมไม่ได้เตรียมอะไรเลย เปล่า
‪นี่ด้นสดเลย
‪- จริงเหรอ ‪- ครับ
‪การเล่าเรื่องราวนี้ของคุณ ‪เปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมป๊อปไปเลย
‪เป็นครั้งแรกที่มีการเล่าเรื่องของผู้ชายเกย์
‪("The Boys in the Band" ‪โดยมาร์ต ครอว์ลีย์)
‪คุณคิดยังไงที่เห็นการเล่าเรื่อง ‪ของคนเป็นเกย์ในตอนนี้
‪มีอะไรที่รู้สึกคุ้นเคยหรือแตกต่างบ้างครับ
‪ผมดีใจมากที่หัวข้อและประเด็นนี้
‪กลายเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป
‪ดูเหมือนว่าละครทุกเรื่องบนบรอดเวย์สมัยนี้
‪และละครเพลงทุกเรื่อง ‪ต้องมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเกย์ด้วย
‪มันหลากหลายมาก
‪โอ๊ะ!
‪โอ้!
‪หล่อนเป็นใครเนี่ย
‪คุณอายุเท่าผมในตอนนี้
‪ตอนที่คุณเขียนเรื่อง ‪The Boys in the Band
‪คงเป็นคำถามสำหรับผมเองมากกว่า ‪"มันรู้สึกยังไงสำหรับผม"
‪ใช่ ผมก็ว่างั้น ‪แต่ผมไม่อยากทำให้คุณเสียขวัญ
‪เพราะบอกไว้เลยนะ ‪สิ่งเดียวที่ผมจำได้เกี่ยวกับตอนอายุเท่าคุณ
‪แต่ผมไม่บอกหรอกว่าคืออะไร
‪บอกเถอะครับ
‪คุณผ่านจุดวิกฤติแล้ว ตอนนี้คุณ...
‪- สามสิบ... ‪- ครับ
‪เอ็ด
‪ใช่
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทู ยู
‪ผมเคยคิดว่า...
‪ตอนผมอายุ 31 ผมคิดว่า ‪"บ้าจริง ฉันเลย 30 แล้ว"
‪ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย
‪ต้องทำอะไรสักอย่าง
‪ผมไม่เคยใช้ห้องซาวน่าเวลาไปเข้ายิม
‪มันไม่ดีหลังออกกำลังกาย ‪ทำให้กล้ามเนื้อหาย
‪ผมไม่ชอบนำเสนอเพศสภาพ ‪หรือแง่มุมนั้นในชีวิตของผม
‪แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็มาถึงจุดหนึ่งในวงการนี้
‪ที่ผมรู้สึกว่า...
‪ผมเป็นทุกข์ และรู้สึกว่า ‪ผมต้องปิดบังส่วนหนึ่งของตัวผมไว้
‪ผมรู้จักคนอื่นในวงการ
‪ที่กำลังเป็นทุกข์ ‪และปิดบังตัวตนที่แท้จริงเช่นกัน
‪ไม่ก็ถูกผู้จัดการนัดให้ไปเดตปลอมๆ
‪มันคือการยืดเยื้อ
‪การปิดบังความจริงกับผู้ชมวัยหนุ่มสาวไปอีก
‪คุณเคยเล่าละเอียด ‪ว่า The Boys in the Band
‪เกิดจากความคับข้องใจของคุณ
‪กับวงการนี้และกับโลก
‪สำหรับผม การเปิดตัวของผมก็เหมือนอย่างนั้น
‪แล้วเธอทำอะไรแลกเงิน 20 เหรียญ
‪ผมทำเต็มที่
‪นี่เป็นภาพยนตร์ที่...
‪ผมคิดและหวังว่า ‪จะผลักดันให้เกิดความก้าวหน้า
‪และทำให้มีการพูดคุยกันมากขึ้น
‪ผมก็หวังอย่างนั้น
‪คุณเคยคิดพูดคุยในใจ
‪กับนักแสดงที่จากไปแล้วบ้างไหม
‪ผมเป็นคนอารมณ์อ่อนไหว
‪คุณก็รู้ เพราะผมเป็นเจ้าน้ำตา ร้องไห้ง่ายมาก
‪ผมพังไม่เป็นท่าที่งานรางวัลโทนี่
‪ผมขึ้นไปบนเวที
‪พวกคุณเก้าคนยืนอยู่ข้างหลังผม
‪ผมอยากอุทิศรางวัลนี้ ‪ให้กับพวกคนที่กล้าหาญพอ
‪ที่มาเล่นละครเรื่องนี้ตั้งแต่แรก
‪- ครับ ‪- ผมติดค้างบุญคุณพวกเขาทุกคน
‪เหมือนที่ผมติดค้างคำขอบคุณ ‪ในการนำเรื่องนี้มาสร้างใหม่กับคุณ
‪และนักแสดงอีกแปดคน ‪และโจ แมนเทลโล
‪ผมดีใจมากที่ทุกคนอยู่ที่นั่น
‪จนผมลืมกล่าวขอบคุณ!
‪คงแย่แน่ถ้ามันหลุดเข้าไปใน...
‪ผมจะเงียบละ
‪คุณอยากให้ผู้ชมได้อะไร
‪จากการชมละครเรื่องนี้ ‪หรือหนังเรื่องนี้ในปี 2020 ครับ
‪ผมอยากให้ได้ทุกอย่างเลย!
‪- เอาไปให้หมดแล้วไปซะ ‪- ให้ตายสิ
‪ไม่ พูดจริงนะ เอาจริงละ
‪ให้พวกเขาได้สิ่งที่ชอบไป ‪แล้วทิ้งสิ่งที่ไม่ชอบไว้ข้างหลัง
‪ผมชอบทัศนคติของคุณนะ มาร์ต
‪ผมจะคิดแบบนี้บ้างละ
‪"เอาไปให้หมดเลย อยากได้อะไรก็เอาไป"
‪- แต่ก็จริงนี่ ‪- ขอให้สนุกครับ
‪ดูสิ่งที่เกิดขึ้นในหลายปีที่ผ่านมาสิ
‪โชคดีที่ตอนนี้เรามานั่งคุยและหัวเราะกันได้
‪แต่ตอนนั้นมันไม่ใช่เรื่องตลกเลย
‪แต่ในความมืดมน ‪ย่อมมีอารมณ์ขันเสมอไม่ใช่เหรอ
‪ขอจดไว้ก่อนนะ
‪- ขอบคุณครับ! ‪- ขอบคุณค่ะ!
‪มาลุยกันเลย เอาละนะ
‪แอ็กชั่น
‪ไม่ๆ เราต้องโทรไปหา
‪หนึ่งคนที่เราเชื่อว่าเราเคยรักจริงๆ
‪ผมชอบวิธีแสดงของพวกเขา ‪มันสมจริงมาก
‪- ตะลึงเลยปะ ‪- ตะลึงพรึงเพริด
‪เวลามองย้อนกลับไป
‪จะคิดว่า "แต่งตัวตลกจัง" ‪หรือ "ทรงผมตลกดี"
‪เกิดความรู้สึกโหยหาอดีต
‪แต่เมื่อเราใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลานั้น ‪เราไม่คิดอะไรหรอก
‪ฉันก็แอ๊บแมนนิดหนึ่ง
‪แต่ฉันไม่ได้คิดว่าหลอกตัวเองอยู่นะ ‪ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองแมนจริงๆ
‪ใช่ มันเป็นสังคมที่เก็บกดมาก
‪ทุกคนเข้าใจกันว่าเป็นชายแท้
‪แต่มันไม่จริงเลยสักนิด
‪ผมคิดว่าเบอร์นาร์ดมั่นใจในตัวเองมาก
‪ถึงเขาจะจัดเป็นชนกลุ่มน้อยสองกลุ่ม
‪เขาเป็นเกย์ เป็นคนดำ ‪แต่เขายังปราดเปรื่องและอยู่ในนิวยอร์ก
‪ผมจึงมีตัวอย่างของผู้ชายผิวดำ ‪ที่เป็นเกย์ ใส่สูท
‪และมีหน้าที่การงานอยู่ในโลกของคนขาวตลอด
‪และไม่เคยลดตัวตนทางเชื้อชาติของตัวเอง
‪เธอยอมให้เขาหยามตลอด ‪เธอยอมให้เขาจิกหัวเยี่ยงทาส
‪เขาทำได้ ไมเคิล
‪ฉันทำได้ แต่เธอทำไม่ได้
‪ผมแค่แสร้งทำเป็นว่า ‪ผมกำลังจะกินมื้อสายกับจิมมี่ บอลด์วินพรุ่งนี้
‪และผมจะเล่าให้เขาฟัง ‪ว่านังพวกนี้ทำอะไรกับผมเมื่อคืน
‪ฉันยังไม่พร้อมให้ซูมถ่ายหน้าค่ะ คุณเดมิลล์
‪มีส่วนหนึ่งในตัวผม ‪ที่ซึมซับตัวละครเข้าไว้ในตัวเสมอ
‪ตอนนี้ผมเลยยิ่งทำตัวเยอะมากขึ้น ‪เพราะผมเล่นเป็นเอมอรี่
‪เอาจริงแล้ว
‪โจกับผมคุยกันว่า ‪การเล่นเป็นเอมอรี่ต้องเล่นใหญ่
‪มันเลยทำให้ผมคิดมากและหนักใจ
‪เพราะตัวผมเองเป็นคนไม่เยอะ
‪มันเลยทำให้ผมได้เรียนรู้จากเอมอรี่
‪และเรียนรู้ว่าผมสามารถเล่นใหญ่ได้
‪ในขณะที่ปล่อยให้คนอื่น ‪เล่นในแบบของพวกเขาไป
‪ถามเขาว่ามีบั้นท้ายแน่นๆ อร่อยๆ ไหม
‪นี่คือตัวตนของผม
‪ไม่ว่าคนจะชอบหรือไม่ ‪ผมก็จะเป็นตัวของตัวเอง
‪นางเป็นใคร
‪นางเคยเป็นใคร
‪นางอยากจะเป็นใคร
‪นี่คือแอนดี้ แรนเนลส์ที่โอมาฮา
‪ผมว่านี่เป็นวันเกิดตอนห้า ไม่ก็หกขวบของผม
‪แม่ผมให้ตุ๊กตามาลิบูเคน ‪กับมาลิบูบาร์บี้เป็นของขวัญ
‪เพราะผมขอไว้
‪ผมคิดว่าที่แม่คิดไว้คือซื้อบาร์บี้ให้แอนดี้
‪จะได้เอาไว้เล่นกับน้องสาว ‪แต่ผมแค่อยากได้บาร์บี้จริงๆ
‪นี่คือปี 1988 ที่คณะละคร ‪พิตต์สเบิร์ก ซิวิค ไลต์ โอเปร่า
‪ครั้งแรกที่ผมได้แสดงละครเป็นอาชีพ ‪ในเรื่องพ่อมดแห่งเมืองออซ
‪ผมเล่นเป็นคนแคระ
‪เห็นสินะว่าแต่งหน้าได้เยี่ยมมาก ‪ผมแต่งเอง
‪เห็นชัดว่าเป็นช่วงคริสต์มาส ‪คาวบอยคงมาแรงในปีนั้น
‪ผมน่าจะเพิ่งสี่หรือห้าขวบ
‪คุณมีพี่น้องไหม
‪มีครับ ผมมีพี่ชายหนึ่งคน ‪ที่มีชุดคาวบอยเข้าคู่กัน
‪คิดว่าเขาโดนตัดออกจากรูป ‪ขอโทษนะ นีล
‪รูปนี้น่าจะช่วงกลางยุค 70 ที่พิตตส์เบิร์ก
‪ช่วงเวลาที่การเป็นเกย์ไม่ดี ‪และไม่เป็นที่ยอมรับ
‪รูปนี้น่าจะราวๆ ปี 83 ที่ดัลลัส รัฐเทกซัส
‪แม่ผมชอบพรมสีแดงสวยๆ
‪เหมือนปูพรมแดงทุกที่ที่ไป
‪แคลิฟอร์เนียตอนเหนือ ‪รูปนี้ก่อนที่ผมจะแต่งงานกับแมว
‪ชีวิตแต่งงานเป็นไง
‪แมวตายครับ
‪- งั้นคุณก็เป็นพ่อม่ายสินะ ‪- ผมเป็นพ่อม่าย
‪รูปนี้ถ่ายในวันถ่ายรูปที่โรงเรียนผม
‪มีเรื่องเจ๋งในวันนั้น
‪ผมจำได้ว่าเลือกเสื้อตัวนี้
‪เพราะทำให้ผมนึกถึงเสื้อของพี่ชาย ‪ที่ผมคิดว่าเท่มาก
‪แต่เราได้เลือกฉากหลังเองด้วย
‪ผมอยากใส่เสื้อสีส้มตัวโปรดของผม
‪แม่บอกว่า "ลูกต้องใส่เสื้อเชิ้ตมีปก"
‪พอแม่เข้าไปในครัว ผมรีบวิ่งขึ้นข้างบน
‪ใส่เสื้อตัวโปรดของผม ‪แล้ววิ่งปรี่ออกนอกประตูไปโรงเรียน
‪พอรูปส่งมาที่บ้าน ‪แม่เห็นว่าผมใส่เสื้อตัวนี้
‪พอแม่เห็นว่าผมมีความสุขมาก ‪แม่ก็รู้ว่า
‪"น่าจะปล่อยให้ลูกใส่เสื้ออะไรก็ได้ ‪ที่เขาอยากใส่"
‪ไม่สงสัยเหรอว่าเป็นรูปก่อนหรือหลังผม...
‪ทิ้งระเบิดลงน้ำ
‪- ดูจากรอยยิ้มน่าจะทีหลังนะ ‪- ต้องใช่แน่
‪- เอาละ รอบฟ้าผ่า ‪- มาเลย
‪นางไม่มีวันหมดความคิดเกี่ยวกับ...
‪ทรงผมนาง
‪สีแดง
‪ผมจำได้ว่าหมกมุ่นกับสีแดงมาก
‪งานแสดงความสามารถของครอบครัว ‪ในวันขอบคุณพระเจ้า
‪ยากจังที่ต้องสวมวิญญาณเด็กสี่ขวบ
‪ชอบจังที่ผมยืนท่าเดียวกันเป๊ะ ‪ไม่รู้ตัวเลย
‪แต่นั่นแหละที่ทำอยู่ตอนนี้
‪และนางจะไม่มีวัน...
‪นางจะไม่มีวัน...
‪ทำให้แม่ไม่พอใจ
‪เล่นฟุตบอล
‪ยอมให้น้องสาวนางชนะการแข่งร้องลิปซิงค์
‪กินผักหมดเกลี้ยง
‪ซึ่งตรงข้ามกับผมตอนนี้โดยสิ้นเชิง ‪คุณคงยืนยันได้
‪ตอนนี้ผมกินแต่ผัก ‪พ่อแม่ครับ อย่าเพิ่งถอดใจ
‪ผมมักจะเก่งเรื่องแบบนี้นะ ชาร์ลี
‪ผมคิดว่าเพราะอะไรรู้ไหม
‪ผมคิดว่าสรรพนามทำให้ผมสับสน
‪นางไม่อยากได้ยินเกี่ยวกับ...
‪กระเจี๊ยบ นางเกลียดกระเจี๊ยบ
‪ไม่ใช่โอปราห์นะ กระเจี๊ยบ
‪นางมีความหวังว่าจะเป็นใคร
‪นางหวังว่าจะเป็นดาราหนัง
‪แอเรียลในเรื่องเงือกน้อยผจญภัย
‪เป็นเพื่อนที่ดีของทุกคน
‪หวังว่าฉันเป็นไปตามที่เธอหวัง ‪และฝันไว้นะ หนูน้อย
‪(ฮูเลียส)
‪- มาถึงแล้ว ‪- หวัดดีครับ
‪ไม่นึกว่าจะเจอกันนะเนี่ย
‪วันนี้เราอยู่ที่ไหนกันครับ
‪เราอยู่ที่บาร์จูเลียส
‪ผมเคยมาหลายครั้งแล้ว
‪ฉากหลัง!
‪สนุกดีนะที่ได้อยู่ในหนังเรื่องนี้ ‪ยิ่งได้อยู่กับคุณ
‪กับเน็กไทผ้าไหมแสนสวย ‪และแหวนทองวงนี้
‪ที่ไม่อยู่กับที่เลย
‪มีอะไรที่แตกต่างกันชัดเจนไหมครับ ‪ระหว่างการถ่ายทำเวอร์ชันนี้กับเวอร์ชันที่แล้ว
‪ผมเป็นผู้ใหญ่อย่างเป็นทางการแล้ว ‪เมื่อวานผมเพิ่งอายุ 84
‪คิดว่าคงนับว่าเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วในยุคนี้
‪สมัยนั้นผมยังเป็นวัยละอ่อนอยู่
‪ยังกระปรี้กระเปร่าอยู่
‪ตอนนี้ไม่ค่อยรู้สึกอย่างนั้นแล้ว
‪เอาเถอะ ดีจังที่ได้ยืนอยู่ข้างหน้าตรงนี้
‪ในวันที่อากาศดีแบบนี้ ‪เมื่อเรามาถ่ายทำอยู่แถวนี้
‪เมื่อวานเหรอครับ
‪- เมื่อวานเอง ‪- สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังครับ
‪เยี่ยมไปเลย
‪ขอโทษนะครับ
‪- คุณเปิดตัวเมื่อไหร่ ‪- เพิ่งคืนนี้เอง
‪- คืนนี้ เพิ่งแสดงครั้งแรกเหรอ ‪- ใช่
‪นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดเลย
‪แน่นอน มันเยี่ยมมาก
‪กลับบ้านอีกครั้ง
‪ผมกลับมาแล้วหลังจากผ่านไป 50 ปี
‪- เหลือเชื่อเลย ‪- ได้กลับมา
‪ครับ ชอบจัง
‪เยี่ยมเลย ตำนานกลับมาเยือน
‪ขอบใจนะ โชคดีกับการถ่ายโคลสอัพล่ะ
‪ขอบคุณมากครับ
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทู ยู
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ มาร์ตที่รัก...
‪(มาร์ต สมาชิกดั้งเดิม)
‪มาร์ตเป็นคนแรกที่ปูทางด้วยละครเรื่องนี้
‪มันยังถือว่าเป็นงานประพันธ์ดราม่าที่ยอดเยี่ยม
‪ที่เป็นอมตะเสมอ
‪(มาร์ต ครอว์ลีย์ ‪วันที่ 21 สิงหาคม 1935 - 7 มีนาคม 2020)
‪คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ