Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — FILM ORYGINALNY
Zrobiliśmy…
to.
Ostatni raz…
kiedy my…
Kochanie!
Zejdź. Zaraz tu będzie!
Pośpiesz się!
Już jedzie. Chodź!
- To był spalony. - Wykluczone.
Ramiro, Juancho, pomóżcie mi.
Wyłączcie światło. Zaraz przyjdzie.
- Kto się wścieka, ten przegrywa. - Spadaj.
Wciąż palisz, Lucilo? Zgaś to.
I wyłącz światło. Już tu jest.
Dobrze.
Przyjechał.
Gotowi?
- Niespodzianka! - Niespodzianka!
Co to?
- Dziadku! - Oto i on!
Synu!
- Gratulacje, brachu. - Dziękuję!
- Babciu! - Gratulacje, skarbie.
- Kim teraz jesteś? - Młodszym asystentem.
Gratuluję awansu.
- Dziękuję! - Cieszysz się?
Bardzo.
Wkurza cię, że twój szef jest rasistą?
Tak, ale jakoś to będzie.
Mam niespodziankę dla Willa.
Prezent.
Czemu mi nie powiedziałeś? Co to takiego?
Zobaczysz, kochanie.
UNIWERSYTET W LOS ANGELES
LICEUM
UNIWERSYTET W LOS ANGELES
NAGRODA DLA GENIUSZA
Budź się.
Jedziemy na przejażdżkę.
Serio, dziadku?
- Kiedy przestaniesz mnie straszyć? - Nigdy.
Dziadku…
To nie jest prośba.
Dobra…
Odłóż to.
Cały dzień gapisz się w telefon.
Wybacz, dziadku.
To mój szef.
W sobotę?
Przepraszam, mów dalej.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Kurwa mać.
Długo się zbierałem, żeby tu wrócić.
Pustynia jest bezwzględna.
Uśmiech.
Nie ma zasięgu, a muszę wysłać SMS-a.
Synu.
Jestem z ciebie taki dumny.
Babcia też.
Tyle osiągnąłeś.
Studia, praca, teraz awans.
Dziękuję, dziadku.
Jednak praca to nie wszystko, Guillermo.
Martwię się o ciebie.
- Ty znowu o tym samym? - Tak.
Martwi mnie to, że nie masz przyjaciół.
Mam.
Ale w swoim wieku.
Martwi mnie, że nie interesuje cię
twoja historia, kultura i korzenie.
Nigdy nie miałeś dziewczyny.
- Ani chłopaka, jeśli tak wolisz. - Dziadku.
Guillermo…
Musisz się nauczyć żyć.
Musisz się nauczyć być, a nie mieć.
- Być! - Wiem, dziadku.
Rozmawialiśmy o tym, ale…
daję sobie radę, wszystko gra. Mam…
pewne cele…
Cele, które chcę osiągnąć.
Przede mną dużo wyzwań.
Daleko zajdę.
Do kościoła?
Przymknij się, okaż szacunek.
Nie podnoś na mnie głosu.
ROK PÓŹNIEJ
Odell i Odell. Dzień dobry. Jak mogę ci pomóc?
- Cześć! - Hej.
Szefie.
Co słychać, Sanjay?
Chciałem zapytać o te książki.
Mój brat zdaje egzamin SAT i musi się uczyć.
Jasne. Jutro je przyniosę.
Dzięki.
Drogi Willu.
Moje zapiski w tym dzienniku mają być prezentem dla ciebie.
Znajdziesz tu listę tego, co warto zobaczyć i zrobić w Meksyku.
Wiele lat temu
kiedy mieszkałem tam z twoją babcią,
odwiedziliśmy wszystkie te miejsca.
Być może teraz się zmieniły.
Ale warto je zobaczyć.
Synu…
To było wtedy, gdy dostałeś awans.
W dniu przyjęcia twój dziadek powiedział: „Mam dla niego prezent”.
Ale nic mi nie wyjaśnił.
Może jeszcze dalej.
Kiedy Juancho przedstawił mnie twojemu dziadkowi,
szczerze mówiąc, nie spodobał mi się. Nie był w moim typie.
Aż pewnego dnia
zaśpiewał serenadę pod moim oknem.
Pomylił mój dom
z domem sąsiadki.
Wszyscy się dowiedzieli.
Śmiejesz się?
Słyszałeś to milion razy.
Wiem, babciu, ale podoba mi się ta historia.
Mogę?
„Wybrałem panią.
Tak, panią, bo zrozumiałem, że odkryła pani mój słaby punkt.
Jedynie pani wie, jak opanować tę nieposkromioną duszę.
Wybrałem panią, bo była pani tego warta.
Warta zaryzykować, nawet życie.
Pepe”.
Jasna cholera.
Tak.
Gdy mieszkaliśmy w Meksyku, pisał do mnie
wiersze w ostatni piątek każdego miesiąca.
Był taki romantyczny.
Co jest, tato?
Gdzie jesteś? Chłopak wyjeżdża.
Jak to? Dogrywka?
Kto strzelił?
Na pewno?
Włącz pauzę. Przyjdę. Tylko się pożegnam.
Dasz sobie radę?
Nie martw się.
- Zajmiemy się nią, prawda? - Jasne.
Tata nie da rady. Jest zajęty w sklepie.
Dobra.
- Dziękuję, że wynajęliście mi mieszkanie. - Nie ma za co.
Mam do ciebie prośbę.
Kiedy dostaniesz klucze,
daj ten list Danielle.
Daniel, list… Jasne.
Masz aparat?
- Paszport? - Tak.
- Notatnik dziadka? - Też.
- Gacie wziąłeś? - Babciu.
Czasem zapominasz.
- Tylko pytam. - W porządku. Poradzę sobie.
- Jadę już. - Szerokiej drogi!
Powodzenia.
Nie zapomniałeś o czymś?
Niech Bóg cię błogosławi.
Dziękuję, babciu. Do zobaczenia.
- Pa! - Naprzód, mistrzu.
Współlokatorko.
Współlokatorko!
Kurczak ci się pali.
Nie jesteś łysy.
Ogoliłeś głowę. To nie to samo.
Nie mam włosów, jestem łysy.
Nie jesteś. On jest łysy.
Słuchaj…
Tak samo po ufarbowaniu włosów na rudo, nie stajesz się rudy.
Rozumiesz?
Możesz przestać być łysy, on nie.
Więc jaki jestem?
Gówno prawda, nie jesteś łysy.
Dostawca się zgubił. Zaraz tu będzie.
- Zgadnij, kto jest singlem? - Mój kuzyn Gerardo.
Posłuchaj.
Gdy pytam: „Zgadnij, kto jest singlem?”, musi odpowiedzieć „Kto jest singlem?”.
- To zagadka. - Dzięki.
Wiem, o czym myślisz, ale nie.
Nie jestem zainteresowana.
Ależ maruda.
- Ktoś dzwoni. Wybaczcie. - To dobra partia.
Wiedziałem, że się rozstaną. Mówiłem swojej dziewczynie.
- Dziewczynie? - Już zerwaliśmy.
Jak długo?
Cztery… Nie, pięć dni.
Urocze. Pięć dni.
Było fajnie, ale komunikacja szwankowała.
- Nie umiałem z nią rozmawiać. - Czemu?
- Była głucha. - Głucha?
Jest. Wciąż żyje.
- Naprawdę? - Język migowy?
- Głucha. - Dzięki.
- Ani słowa. - Pa.
Dostałam rolę w sztuce Manola.
Wspaniale!
Super! Gratulacje.
Co to za rola?
Jestem dublerką Ludwiki Palety!
Gra główną rolę!
Dublerką?
Tak!
Jesteś rezerwową.
Tak!
Siedzisz na ławce.
- Czemu tak mówisz? - Nie.
- Będę na próbach i nauczę się tekstu. - Super.
- To początek. - Na zdrowie.
Nie cieszycie się?
Jesteście moimi przyjaciółmi.
To wspaniała wiadomość.
Przyjechał facet z pizzą. On mnie zrozumie.
Coś takiego… Dzięki!
- Facet z pizzą. - Proszę.
Dupki.
Nawet Messi czasem grzeje ławę.
Cześć?
Przepraszam…
Szukam…
Twój tata. Dobry wieczór panu.
Twój tata?
Jestem dziesięć lat starszy.
To było niezłe. Kogo szukasz?
Czy jest pan Daniel?
Guillermito?
Pan Daniel?
Z „e” na końcu.
Z francuskiego.
Witaj!
Co myślisz?
- Niezłe. - Prawda?
To twój dom.
Tu masz kuchnię.
Korzystaj z czego chcesz.
Tylko postaraj się nie spalić mieszkania.
Bez obaw.
- I tyle. - Dziękuję!
Podziękuj mojej babci.
Twojej babci?
Lucili.
Tak.
Co u niej? Czy wciąż…?
Nie. A właściwie tak.
Tylko teraz ma…
waporyzator.
Tu są klucze.
Nie zgub ich. To mój jedyny zapasowy komplet.
To ja już idę.
Dobra.
Nie zapomniałeś o czymś?
Jasne.
Przepraszam.
List?
Masz mi dać list.
Tak, oczywiście. List.
Zaraz…
- Nie przejmuj się. - Przepraszam.
Nie wiem…
Super. Wielkie dzięki.
Gdybyś czegoś potrzebował,
przy następnej przecznicy jest supermarket.
Tam możesz zrobić zakupy.
DO WILLA
Co?
Spójrz.
To do ciebie.
Widzisz?
- Otwórz. - Nie.
Otwórz.
- Co tam jest? - Nic.
- Powiedz. - Nic.
- Mogę przeczytać? - Nie trzeba.
- Co napisała? - Nic.
W porządku.
Mieszkam obok, gdybyś czegoś potrzebował.
- Pa. - Pa.
Co to?
Promocja.
Darmowe okulary za dwa sześciopaki.
Żeby rozkręcić imprezę.
Urocze.
Kurwa…
Napadli mnie!
Zabrali mi portfel, pieniądze, karty kredytowe.
Chryste!
Dzięki Bogu, że nic ci się nie stało.
Dzwoniłem do banku, ale otwierają dopiero o 8.00.
To już za chwilę.
A czy w Meksyku są oddziały naszych banków?
Nie wiem. Zadzwonię i się dowiem.
Nie mam pieniędzy na jedzenie.
Skarbie, co robić?
Skarbie…
Mam pomysł.
Oddzwonię.
Babciu?
Załatwione.
Co?
Prześlę ci pieniądze przez Danielle.
Luci mi pomoże.
Wielkie dzięki, babciu.
Nie ma za co.
Zaczęło się, kochanie!
Kto tam?
Guillermo Molina Jackson.
Kto?
Will.
Wejdź, Guillermito.
Proszę.
Dziękuję.
- To na pewno nie kłopot? - Żaden.
Nie przejmuj się.
Bank jest dziś zamknięty. Jutro dam ci resztę.
Może jutro pogadamy i się umówimy.
- Jasne. - Super.
Dasz mi swój numer?
Jasne. Daj telefon.
- Chcesz mój na wszelki wypadek? - Pewnie.
Oczywiście.
William…
Nie zapiszesz w telefonie?
Nie mam komórki. Nie lubię ich.
Uważam, że to narzędzia,
które mają nas zniewolić. Rozumiesz?
Oczywiście.
Ja też nie.
To znaczy… Też nie lubię…
Super. Twój numer?
Tak.
310…
Will.
KUCHNIA MEKSYKAŃSKA
„Czyż Dani nie jest urocza? Zabierz ją do kina, uwielbia horrory.
Całuję, Lucila”.
„Rozśmiesz ją, bądź uprzejmy, ale zgrywaj niedostępnego.
Ramiro”.
Teraz najlepsze.
„Spróbuj nie być sobą. Zalicz ją.
Juancho”.
Dobrze.
Podać coś do picia?
Macie mezcal?
Niektórym mało trzeba, żeby się urżnąć.
Za spojrzenie
Świat cały
Za uśmiech
Niebo
Za pocałunek
Nie wiem, co bym oddał za pocałunek!
Gustavo Adolfo Bécquer.
Pepe.
Will.
Kelner, mezcal dla wszystkich!
Nie…
Beto!
Już jadę. Nie płacz.
Cześć.
Will?
Skończyły mi się pieniądze.
ZAŚPIEWAJ Z MARIACHI
UPIJ SIĘ MEZCALEM
Załatwione!
- Dzięki, Danielle. - Do usług.
I mów do mnie Dani.
Dobrze, Dani.
Do zobaczenia.
Trzymaj się.
Wszystko gra?
Już nigdy nie wypiję mezcalu.
Jadłeś śniadanie?
Co zwiedziłeś?
Niewiele, to skomplikowane.
Zagrajmy w szybkie pytania.
Dziewczyna?
- Chłopak? - Nie.
Najgorszy dzień w życiu?
Zerwałem wczoraj.
- Z Leo? - A z kim innym?
Dlaczego?
Nie powinienem mówić…
Nie chcę o tym rozmawiać.
- W porządku. - Przepraszam.
Will?
On pasuje do kogoś młodszego.
- Kogoś z… Jak to powiedzieć? - Chodzi ci o włosy?
Opisuję jego.
Mówiłeś o jego włosach.
- Mogłem wspomnieć o jego wielkim nosie. - Włosy są ważne.
- Masz problem z włosami. - Odpowiadaj.
- Śmiało. - Tak.
- Kiedyś… - Czemu mówisz o jego włosach?
- Bo… - Mogłem wspomnieć o nosie.
Ale nie, on ma tylko długie włosy.
- Twój najgorszy dzień? - Wal.
Pojechałem z dziadkiem na pustynię.
Tamtędy przedostał się do USA.
Byliśmy bardzo zżyci.
Najlepsi kumple.
- I już? - To twój najgorszy dzień?
- Co za tragedia! Jesteś na pustyni. - Jasne.
- Upał. - Dzikie zwierzęta.
- Widziałeś grzechotnika? - Wypełzał z piasku…
Nie, chodzi o to,
że dziadek dostał zawału i zmarł.
Tam na miejscu.
Cholera. Przykro mi.
Chciał, żebym spędził kilka tygodni w Meksyku.
Sporządził listę, co powinienem zrobić.
Przykro mi, Will.
Moi rodzice też nie żyją.
- Co? Serio? - Cholera.
- Oboje? - Tak.
Zmarli na pustyni?
Nie.
- Mogę cukier? - Czy mógłbyś…
- to rozwinąć? - Jeśli chcesz.
- Tak, jeśli nie masz nic przeciwko. - Jasne.
Nie chcemy, żebyś poczuł się źle.
- To będzie katharsis. - Opowiedz nam.
- Nie dla nas. - Dla siebie.
Jak umarli?
- Twoi rodzice. - Cóż…
Mama miała…
zapalenie otrzewnej.
- Tata zabrał ją do szpitala na SOR… - I tam…
zmarła.
- Nie. - Nie?
Operacja…
się powiodła.
Dzięki Bogu.
Ale musieli wrócić.
Byli w aucie i…
stało się…
Co to?
Wybuch?
Nie, pociąg.
To był pociąg.
Wjechali pod pociąg?
To okropne. Przykro mi.
Nie sądzisz, że to najgorszy dzień w twoim życiu?
Największa tragedia?
Rzecz w tym,
że byłem jeszcze dzieckiem.
Nic nie pamiętam.
Moi dziadkowie zostali… moimi rodzicami.
- Jak Batman. - Nie.
Batmana wychował Alfred.
Bardziej jak… Harry Potter.
Jego rodzice zostali zabici.
Harry’ego Pottera wychowali czarodzieje w Howards. Nie, w Hogwarcie.
Więc on jest jak Spiderman.
Nie, bo Spiderman miał…
ciocię May.
Ciocia May i wujek Ben?
Może jak Heidi?
- Tak. Jasne. - Heidi!
Gratulacje!
Wskoczyłeś na drugą pozycję.
W miejsce Dani.
Kto jest na pierwszej?
Ja, bo chłopak mnie rzucił.
Will?
Pomożemy ci zrealizować listę.
Ulubiona muzyka?
Hiszpańska? Bolero.
Naprawdę?
Zamknij usta.
PLAC GŁÓWNY
Wolisz zapytać czy przeprosić?
- Przeprosić. - Czemu?
Nie, czekaj. Wolę zapytać.
Dlaczego?
Nie wiem. Przepraszam.
Gdzie mieszkają twoi rodzice?
W Monterrey. A twoi?
Przepraszam.
PAŁAC SZTUK PIĘKNYCH
Gdybyś mógł bić się z jakimś pisarzem,
kogo byś wybrał?
Stephena Hawkinga.
Tego sparaliżowanego naukowca?
NIEBIESKI DOM
Dani.
Ulubiony film?
Księga dżungli.
- Ulubiony sport? - Kręgle.
Co?
- A twój? - Taniec.
To nie jest sport.
ZDOBYĆ PRZYJACIÓŁ
To jest niezłe: Wieże Satélite.
Dlaczego?
Dziś to zrobimy.
Przejdź od razu do tej części.
Nie spinaj się.
Chavi, Ferras, podejdźcie.
Omawiam parę zmian z Ludwiką.
- Robimy od razu to. - Spójrz.
Czemu zająłeś się finansami?
Żeby być bogaty.
Super.
- A ty czemu jesteś kelnerem? - Szefem kuchni, idioto.
Zamówmy tacos.
Cholera.
Nie odwracaj się.
- Kto to? - Zaraz ci powiem. Nie patrz.
- Nie patrz. - Nie patrzyłem.
Gdzie, do cholery, jest Ludwika? Już późno.
Nie odbiera telefonu.
Co się stało?
Nigdy się nie spóźnia.
Podobno metro stanęło.
Ona nie jeździ metrem.
Możemy jeść.
Myślę, że to byłoby nieuprzejme.
Ładna porcelana.
Dziękuję.
Nie jest moja, ale…
Czy to porcelana?
Tak.
Porcelana.
Nie, to nie porcelana.
- To węgierska zastawa. - Węgierska?
Z Węgier?
- Gdzie byłaś? - Przepraszam.
- Siedzę sam z tymi facetami. - Wiem.
Byłam w teatrze. Co słychać?
- Gdzie byłaś? - W teatrze.
Jasna cholera.
- Co się stało? - Co?
Ludwikę potrąciło auto.
Co z nią?
Wszystko w porządku.
To nic poważnego. Tylko…
- jest unieruchomiona na kilka miesięcy. - Tak?
I nie zagra w przedstawieniu.
- Czekaj. To okropne. - Straszne.
- Biedna kobieta. - Co za ludzie.
Co się stało z samochodem?
Nadaje się na złom.
Co?
- Jest przy kości. - Ale żyje?
Tak, wyjdzie z tego.
Co za szansa!
- Will, zagram główną rolę! - Co?
- Gratuluję! - Dzięki.
Kim jest Ludwika?
To aktorka. Oglądałeś serial Carrusel?
Tak sobie…
Nie wiem, co powiedzieć.
Nic nie mów.
I… cięcie!
- Jak było? - Dobrze.
- Tak? - Jasne.
- Pięknie. - Podobało ci się?
- Płakałeś? - Wzruszyłem się do łez.
- Super. - Tego potrzebowałam.
Will, tobie się podobało?
Tak, oczywiście. Było super!
Muszę uciekać.
Dziękuję, panowie.
Pomogliście mi zostać trzecią siostrą Paleta.
- Trzecia Paleta. - Właśnie.
Mówcie na mnie Danielika.
Kochany…
Dziękuję.
Spoko.
Panowie,
muszę już iść.
Ta gwiazda…
musi odpocząć, żeby lśnić.
Cześć.
- Co? - Nic.
Podoba ci się.
Zamknij się.
Skoczymy do sklepu?
Dobra, chodźmy.
Nie przejmuj się.
Dani jest urocza, bystra, słodka.
Zdolna.
Ty jesteś…
Jesteś w Meksyku, prawda?
Jesteś tutaj, to dobrze.
Jesteś zdrowy, prawda?
To także ważne.
Dzięki.
Co najgorszego może się stać?
Widzisz…
Nigdy nie byłem w związku.
W związku? Nie.
O tym nie mówiłem.
Po prostu zabierz ją na randkę.
Nigdy nie byłeś w związku?
Sam nie wiem. Wracam do Los Angeles…
Tym lepiej!
To najlepsze rozwiązanie. Bez zobowiązań.
Randka się uda, świetnie!
Jeśli się nie uda, też świetnie.
Wyjeżdżasz i koniec.
Najlepszy scenariusz dla obojga.
Próbowałeś tego?
- Nie. - Jest pyszne.
Matcha?
Wspaniała.
Twój portfel?
Powiedzmy, że posłucham twojej rady
i umówię się z Dani.
Co byś zrobił, gdybyś nie był…?
Gdybym nie był…?
No wiesz…
Gejem?
Nie o to chodzi.
- Starszy. - Starszy?
Nie starszy.
Stary.
Stary? Kurwa!
- Co ona lubi? - Nie wiem. Choco Krispies.
Choco Krispies.
Nie…
Lubi wszystko.
Kwiaty.
Żarty, tańce, wiersze.
Dobra.
Może spróbuj być bardziej…
swobodny?
Rozśmiesz ją.
Mam dowcip.
Właściwie to nie dowcip, ale się nada.
Czy wiesz, że małpy to jedyne zwierzęta…
…które, gdy kpią z innych małp, rzucają w nie kupą?
Co?
Po co miałabym to wiedzieć?
Nie wiem.
Mogę cię o coś zapytać?
Pewnie.
Kiedy graliśmy w prędkie pytania…
Szybkie.
Tak. Beto powiedział…
że twoja historia była druga najgorsza, ale…
co to za historia?
Wiesz, klasyka.
Nie, nie wiem.
Beto też lubi ten lokal?
Co podać?
Poproszę mezcal. Też chcesz?
- Nie. - Nie?
- Na pewno? - Tak.
Poproszę piwo.
Nie lubisz mezcalu?
- Lubię, ale nie mam ochoty. - W porządku.
Hej…
Więc?
- Więc co? - Twoja historia.
- Proszę. - Dzięki.
- Nie ma za co.
Moja historia.
Chodzi o to,
że…
miałam wyjść za mąż.
Ale…
I co się stało?
- Czemu się nie udało? - Po prostu.
Jasne.
Kto to był?
Ma na imię Javier.
Byliśmy razem cztery lata,
zanim się zaręczyliśmy.
Po ślubie mieliśmy zamieszkać daleko od Mexico City.
Ponieważ on pomaga biednym społecznościom.
Podłącza prąd, dostarcza lekarstwa.
Buduje domy. Pracuje też w Lekarzach bez Granic.
- Dodatkowo. - Tak.
Fajny gość.
Z jakiegoś powodu mój tata był mu przeciwny.
I…
Jestem aktorką.
Nie mogę jechać do Botswany,
bo nie jestem lekarką.
Muszę coś robić.
Więc odwołałam ślub.
I…
on pojechał, a ja zostałam.
I tyle. Więcej go nie widziałam.
Podać coś?
Mnie nie.
Mnie też nie. Dziękuję.
Właściwie…
Mam pytanie.
- Macie płatki śniadaniowe? - Płatki?
- Choco Krispies? - Choco Krispies?
Tak. Choco Krispies.
Nie mamy.
Nie mają.
Nie, nie mają.
W takim razie dziękuję.
Choco Krispies?
Tak.
Ile ty masz lat?
Nie wiem.
Pieprzony Beto.
Co?
Dobra…
- Fajnie było. - Tak.
Do zobaczenia.
Wybrałem panią
Tak, panią…
Bo zrozumiałem,
Że odkryła pani mój słaby punkt
Jako jedyna
Wie pani, jak opanować Tę nieposkromioną duszę
Wybrałem panią
Bo zrozumiałem
Że warto zaryzykować nawet życie
Ten Kolumbijczyk mi odpowiada, bo nie próbuje urwać ci głowy.
Ostrożnie przechodzi od włosa do włosa.
Jak rzemieślnik.
Dani?
Danielle?
Skarbie?
Kotku?
Koteczku?
Skarbie? Koteczku?
Dani.
Danielle?
Dani!
- Co? - Mówię o ważnych sprawach.
Przepraszam. Muszę ci coś powiedzieć.
Dawaj.
Wczoraj… zabrałam Willa do biblioteki.
- Której? - Vasconcelos.
- Tej w kształcie statku kosmicznego? - Tak.
Później skoczyliśmy na drinka.
- Przyszliśmy tu. - Fajnie.
Odprowadził mnie do domu.
- Co? - Bzykaliście się.
Nie.
Tylko go pocałowałam.
- To gorzej. - Dlaczego?
Bo to intymne.
Z języczkiem?
Nieważne.
Chodzi o to, że zanim otworzyłam drzwi do domu…
wyrecytował wiersz.
Cudownie. Jestem pod wrażeniem. Super.
Wcale nie.
- Nie chcę, żeby to źle zrozumiał. - Co ma źle zrozumieć?
Nasz pocałunek. Całą sytuację.
Ale on ci się podoba.
Cholera!
Co?
Powiem ci, ale się nie złość.
Co zrobiłeś, Beto?
Co zrobiłeś?
Niewykluczone, że go namówiłem, aby cię zaprosił na randkę.
Co takiego?
Dlaczego to zrobiłeś?
Pieprzony Adalberto.
To nie wina Pabla Nerudy, tylko twoja.
Poczekaj.
To nie moja wina.
Twoja.
- Nie. - Właśnie, że tak.
To nie ja się puściłem.
Ja się puściłam?
W pewnym sensie.
To ty go pocałowałaś, prawda?
Nie zadręczaj się.
To tylko pocałunek. Nic nie znaczy.
Kto się zakochuje po jednym pocałunku?
Nie proszę cię o Księżyc…
Nikt.
Nie wiem. Może powinnam z nim pogadać.
Mogę dokończyć historię z fryzurą?
- Schodzę. - To ja, Will.
Hej. Zombie.
- Co? - Co słychać?
Jak się masz?
- Co u ciebie? - Dobrze.
- Idziemy? - Jasne.
Will.
- Tędy? - Tak.
Chodźmy.
Czy to…?
To jest…
Nie wiem, co to.
A to jest…
Moździerz.
Jasne.
- Szef? - Tak.
- Nie odbierzesz? - Nie.
Na pewno?
Kurwa!
Musimy iść.
Jestem idiotką!
Szybko! Nie zdążymy!
- Chodźmy. - Czekaj, bo się potknę.
Zaczekaj.
Co jeszcze mogę powiedzieć?
- Kurwa. - Przepraszam.
- Manolo! - Nie.
Znowu to samo!
- Idę na kawę. - Dobra, idź.
Chodź tu, Dani.
Co ty wyprawiasz?
- Przepraszam. - Jesteś tu?
Jesteś szara!
Zupełnie bez wyrazu.
Nie znasz tekstu.
- Premiera już niedługo. - Tak, wiem.
Więc naucz się tekstu!
Powinnaś znać swoje kwestie!
Powtarzamy. Idź, przygotuj się.
Dobra!
Mogłem wziąć Marianę Treviño i grać po rosyjsku albo po arabsku.
Jazda, Chavi.
Od początku. Skupcie się.
Gramy.
Ja uważam, że byłaś świetna.
Naprawdę.
Myślę, że pan Manuelo przesadza.
Ma rację. Myślami jestem…
gdzie indziej.
Zjemy kolację?
Kupiliśmy z Beto pyszne tacos.
Dzięki, ale nie.
Chciałabym…
wrócić do domu sama.
Muszę pomyśleć.
Wyciszyć się.
Potrzebuję przestrzeni.
Jasne. Nie ma sprawy.
Zdzwonimy się?
Zgoda.
Dani?
Dzień dobry. Mamy dla pana nową kartę kredytową.
Przestrzeni? Co to, kurwa, jest?
Przestrzeń.
Chciała…
Chrzanić to.
Mówi tak, bo chce, żebyś się ogarnął.
Nie rozumiem.
Ile miałeś dziewczyn?
Ja 27.
- Wiesz, co to znaczy? - Tak.
- Nie umiesz… - Jam jest maestro miłości.
Zawodowiec. Ekspert.
Jeśli chodzi o tę przestrzeń…
Ona próbuje ci powiedzieć…
Widzę, że nie możesz tego rozgryźć.
„Patrz, idioto, jest inny facet.
Lubię go. Może go wybiorę i sprawa się skończy.
Więc pokaż mi, że jesteś tym jedynym.
Facetem moich marzeń.
Możesz dać mi prezenty i poczucie bezpieczeństwa.
Okazać mi uczucie.
Zapewnić dobry seks”.
Pokaż jej, że jesteś tym jedynym.
Uratuj szczeniaczka czy coś.
I ją rozśmiesz.
Oto i cała tajemnica.
Racja. Kiedy przestałem rozśmieszać Leo,
było po wszystkim.
A jestem zabawny.
W każdym razie pamiętasz, jak Dani dała przestrzeń Javierowi?
Znasz historię, nie?
A przy okazji, widziałem go.
Skubaniec! Wygląda…
Jest ogromny. Przypakował.
Jak pływak olimpijski.
Nie wiem, jak to zrobił. Przystojniak z niego.
Powiedziałem mu, że jest sexy.
Ciacho.
Wygląda jak Włoch.
Javieri.
Jest niesamowity.
Nigdy tak nie wyglądał.
Wpisz w Google „przystojniak”, a wyskoczy jego fotka.
Nie inaczej.
Chce do niej zadzwonić, żeby zbadać grunt.
Ciacho!
- Synku? - Cześć, babciu.
- Jak się masz, skarbie? - Dobrze.
Mam mętlik w głowie.
Co się stało?
Chodzi o to,
że ja i Dani tak jakby się spotykamy.
- Tak się cieszę. - Zaczekaj, babciu.
Rzecz w tym,
że coś między nami jest,
ale ona potrzebuje przestrzeni.
Chciałbym ją zobaczyć, ale nie chcę się wydać…
Kretynem?
Głupkiem?
Nie, nie chcę się wydać nachalny.
Czasami…
Właściwie zawsze.
Potrzebujemy czasu dla siebie.
W tym kłopot, babciu. Nie mam czasu.
Wiem, kto nam pomoże.
Nie rozłączaj się. Zadzwonię do niego.
Nie, babciu!
Co słychać, chłopie?
Babcia mówi, że płaczesz za Danielle.
Nie, nikt za nikim nie płacze.
Nikt nie lubi beks.
Rami?
Jesteśmy na drinku z Luci.
Cześć, Guillermito. Jak ci idzie z moją Dani?
Potrzebuje męskiej rady.
Najlepiej ją przelecieć.
Trochę szacunku. To moja wnuczka.
Nie słuchaj go.
Daj jej kwiaty! Jak gentleman.
- Gentlemani się nie bzykają? - Jesteś okropny!
Nie da się z tobą porozmawiać.
Oszalałeś?
Nie bądź chamski, dupku!
Ucz się od syna…
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Ile kosztują te?
Dwieście peso.
Są świeżutkie.
Dziękuję.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Dobry wieczór.
- To dla dziewczyny? - Nie.
Dopiero zamierzam wyznać, co do niej czuję…
- Dzięki. - Powodzenia!
- Dziękuję.
Poproszę kallę.
Alleluja!
Świetnie!
Robimy przerwę. Dani, podejdź.
Brawo. Cały czas byłaś skupiona.
Dziękuję.
- Znasz Cecilię Suárez? - Jasne.
Tak zaczynała.
Do roboty.
Ferras!
Przynieś scenariusz, który upuściłem.
Do jutra.
Bałem się.
- Myślałem, że cię zwolnią. - Ja też.
- Dzisiaj wypadłaś zajebiście. - Dziękuję.
- Gratulacje. Do jutra. - Cześć.
Cześć.
- Co robisz? Cześć. - Cześć!
Chciałem ci powiedzieć,
że przełożyłem lot.
- Naprawdę? - Tak.
Zostanę jeszcze kilka dni do premiery.
- Wspaniale! - Tak.
Nie będzie kłopotów z szefem?
Właściwie to…
nie pytałem go.
Muszę coś powiedzieć.
Chcę cię przeprosić.
Za co?
Zrobiłam coś złego.
Po tym, jak się pocałowaliśmy. I…
Wszystko pogmatwałam. Wyszło niezręcznie.
Powinnam była porozmawiać z tobą.
Nie chciałabym tego zepsuć.
Tego?
Naszej przyjaźni.
Przyjaźni?
Co ja pocznę?
Przecież wiesz
To ty natchnęłaś mnie, by kochać
Wyobrażałem sobie bliskość z tobą
Gdy sprawiam Że czujesz się jak prawdziwa kobieta…
WYJŚCIE AWARYJNE
A teraz widzisz
Choć jestem trubadurem twojej nocy
Odmawiasz…
Czy jest ktoś inny?
Co takiego?
Nie wiem.
Może…
inny mężczyzna?
Co?
Nie?
Może…
Javier?
Nie.
Co?
Dlaczego mieszasz w to Javiera?
Muszę…
już iść.
Dlaczego?
Zapomniałem powiedzieć, ale…
- Ale twój… - Nic nie szkodzi.
Ta sytuacja…
Piecyk mojej babci…
Piecyk babci?
Zadzwonię do ciebie.
Cześć, Dani.
Możemy pogadać?
Lepiej nie.
- Zobaczymy. - Nie, przysięgam.
Cóż.
- Trzymaj się. - Pa.
Javier.
Dzięki za… Było miło.
- Na razie. - Cześć.
Co tu się stało?
- Dzięki. - Dziękuję.
Wystraszyłeś mnie.
Okropnie cuchniesz.
Co się stało? Martwiłam się.
Nie odzywasz się
od kilku dni.
Masz wyłączony telefon.
Will?
Will…
- Chciałam… - Nie.
Nic się nie stało.
Nie ma sprawy.
Nie wiem, co mi strzeliło do głowy.
Wyobraziłem sobie, że ktoś taki, jak ty może być…
z kimś takim, jak ja.
Będę na zewnątrz. Skoczę do kawiarni za rogiem.
Skończyłeś?
Co?
Nie rozumiem.
Czego nie rozumiesz?
Niczego.
Tego.
O co ci chodzi?
Dlaczego zniknąłeś?
Zostawmy to.
Możesz przestać udawać,
że taka jesteś?
Beto, Gabriel, ty.
Koniec z akcją charytatywną.
Opiekowaliście się sierotą i dziwakiem,
- bo poprosiła cię babcia. - Wiesz…
Tak.
Tak, jesteś dziwny.
Bardzo dziwny, ale…
Przynajmniej jestem szczery.
I nie przechodzę przez życie
jak manipulator,
egoista…
który bawi się uczuciami innych.
Tak jak ty.
Dani.
Dani!
- Danielle! - Co?
Witam.
Przykro mi. Nie ma pana w systemie.
Wiem.
Mam lot za kilka dni.
Czy dostępne jest wcześniejsze połączenie?
Chwileczkę.
Co powiedział?
Nic.
Tylko że skończył z Meksykiem i wrócił.
Dziwne.
Myślę, że twoja Dani
to wredna małpa.
Bzykała się z Guillermo.
Czemu tak mówisz?
Moja wnuczka to nie małpa.
- Nie bądź seksistą. - Wiem tylko,
że Guillermo żył szczęśliwie,
a potem z płaczem wrócił z Meksyku.
Nie wiemy, co się wydarzyło.
- Nie wiemy, jak było. - To wina tej baby.
Trochę szacunku!
Dlaczego tak o niej mówisz?
- Dlatego żyjesz sam. - Myślę, że jesteś gejem.
Przestańcie, do cholery!
Kto zjadł…?
ZAKOCHAJ SIĘ
- Kto tam? - Beto.
Wejdź.
Nie, ty zejdź.
- Wejdź. - Nie, ty zejdź.
Muszę do toalety, przypilnujesz mi roweru.
Dobra. Schodzę.
Nie spuszczaj go z oka.
Dobra.
- Szybko! - Numer jeden.
BABCIA LUCILA LOS ANGELES
Gotowe!
- Szybko, prawda? - Tak.
- Trzymaj się. Dzięki. - Pa.
Dzięki za skorzystanie z mojej ubikacji.
Bezrobocie wśród Latynosów wzrosło
z 4,3% do 4,7% w czasie,
gdy w USA stworzono 196 000 miejsc pracy.
Wskaźnik krajowy pozostaje bez zmian.
Odsetek ten wydaje się niski.
Jednak w rzeczywistości bezrobocie wśród Latynosów w USA
jest wciąż wyższe niż w innych częściach świata.
W dzisiejszych czasach ten, kto ma dobrze płatną pracę,
powinien być wdzięczny.
- Co jest? - Will w domu?
W pracy.
Musimy pogadać.
Kto ci go wysłał?
Przyjaciel Dani.
Rozmawiałaś z nią?
Nie lubi rozmawiać o takich sprawach.
Więc on tego nie czytał?
Nie, nigdy.
Ale Ramiro płakał, gdy czytał.
Kurwa mać.
O co ci chodzi, tato? To było głębokie, poruszyło mnie.
Musi to przeczytać.
Synu, mówiłam ci, że Juancho i ja byliśmy kiedyś razem?
Co?
- Juancho i ty? - Tak.
Ale…
Dziadek o tym wiedział?
Przedstawił mnie dziadkowi.
Juancho i ja spotykaliśmy się krótko,
bo zdaliśmy sobie sprawę, że nie jesteśmy dobrą parą.
Jako przyjaciele doskonale się bawiliśmy.
Często się śmialiśmy.
I pozostaliśmy przyjaciółmi na zawsze.
To…
bardzo nowoczesne.
Dlaczego mi to mówisz?
Dlatego że przedstawił mnie dziadkowi i się pobraliśmy.
Mogłeś się nie urodzić.
To, co napisała w liście…
Ludzi takich jak ona rzadko się spotyka.
Kiedy do tego dochodzi, nie pozwól im odejść.
Powinieneś być blisko nich.
Wszelkimi sposobami.
Jako przyjaciel, kochanek. To obojętne.
Ostatecznie
nigdy nie wiesz,
dokąd cię to zaprowadzi.
Hej!
Beto!
- Jak się masz? - Miło mi.
- Dobrze, dzięki! - Pięknie!
Robiłeś botoks?
Wyglądasz kwitnąco.
- Bardzo ładnie. - Dziękuję.
- Dani wie, że przyszliście? - Nie.
Będzie zachwycona.
Wyglądasz bosko.
Jesteś piękna.
Zaprosiłaś Leo?
Owszem.
Żeby żyć w pokoju.
Zgadnij, kogo widziałem.
Kochana
Zrób to dla tego Którego kochasz najbardziej
Chcę znów zobaczyć światło W całym swoim domu
Kochana
Wracaj do mnie, bo cierpię
Wracaj do mnie, bo umieram
W tej samotności
Źle mi jest
Chodź
Kochana
Dam ci to, czego najbardziej pragniesz
Okaż mi więcej współczucia
Spójrz na moją samotność
Źle mi w niej
Kochana
Powiedz, kiedy
Powiedz, kiedy wrócisz
Powiedz, kiedy
Powiedz, kiedy wrócisz
DYM W JEJ OCZACH
Dobrze, powiem mu.
To twoja propozycja.
Jesteś głucha?
Zupełnie?
- Ale mówisz. - Tak.
Czytasz z ruchu warg?
Masz supermoc.
Spójrz. Kochanie, powtórz, co mówię?
W czasie suszy szosa sucha.
- W czasie suszy… - Nie!
To supermoc!
Cześć! Co słychać?
- Jesteś znajomym babci Dani? - Tak.
- Jak leci? - Dobrze.
- Wchodzisz? - Nie.
Poprosisz Dani?
Tak. Miło cię widzieć.
Will…
Co tu robisz?
Czytałem twój list.
Dani. Przepraszam.
Przepraszam za to, co powiedziałem,
za to, jak cię potraktowałem,
za to, że nie byłem na premierze
i że uciekłem…
Zachowałem się jak kretyn.
I tchórz.
Myślałem…
że najważniejsze w życiu
to podejmować dobre decyzje i iść właściwą drogą…
Ale teraz widzę…
że te drogi trzeba zbudować.
Prawda?
Chcę zbudować nową drogę dla siebie.
Chciałbym, żebyś na niej była.
Jakkolwiek.
Jako przyjaciółka czy inaczej.
Jak zechcesz.
PAMIĘCI BRIANA COXA
Napisy: Przemysław Rak