Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — FILM ORYGINALNY
To ja.
Wydaję się zwyczajny,
ale coś mnie wyróżnia.
Moje serce jest za duże.
Przeciętne serce ma 12 cm długości i dziewięć szerokości.
Moje również,
ale cierpi na rzadką przypadłość.
Potrafi pomieścić o wiele więcej miłości,
niż inne serca.
W tej karetce jedzie Paula.
Moja pierwsza miłość.
- Spadł z drabinki? - Tak.
Mama i tata już jadą.
Poznaliśmy się na licealnej wycieczce.
- Ostrożnie, to alkohol. Nie! - To alkohol!
Paula jest dla mnie wszystkim.
Uszczęśliwia mnie, a ja ją.
Jesteśmy idealną parą.
To znowu ja.
Szef oddziału urazowego szpitala w Mar del Plata.
Pracuję tam od poniedziałku do czwartku.
Dziś jest czwartek.
- Halo? - Powiedz, że już jedziesz.
Nie zaczynaj. Ruszam za dziesięć minut.
- Nie spóźnij się. Mamy gości. - Kogo zaprosiłaś?
Chciałam pompy, ale będzie skromnie.
- Przyjdzie mama i mój brat. - Spokojnie.
Fernando Ferro to mój mąż! Pracuje tu! Moje oczy!
Słuchasz mnie?
Oczywiście, nie złość się. Wyjeżdżam za dziesięć minut.
- Nie spóźnij się! - Dobrze, buziaki.
Jeśli oślepnę, zabiję się.
Skoczę do oceanu!
Nie oślepniesz. Nie dramatyzuj.
Słyszałeś okulistę.
A ty go słuchałaś?
Wystarczy antybiotyk.
A ciebie nie będzie aż do niedzieli!
Muszę jechać, mam planową operację.
Muszę tam być, Pipi.
Jaką operację?
Głowy kości udowej!
Mieszkam w tym domu z Paulą i naszymi córkami.
To 172 metry kwadratowe.
W tym roku skończymy spłacać hipotekę zaciągniętą w 2000 roku,
za rządu de la Rúy.
„Jeśli oko nie zamknie się przed kontaktem z alkoholem,
pacjent może oślepnąć”.
Zabiłabym się!
Pipita, nie czytaj mamie bzdur.
Nalej jej herbaty.
Pipi, kochanie, nic ci nie będzie. To tylko kilka dni.
- Boże! - To Maru! Otwórz!
Jadę. Zadzwonię z Buenos Aires.
Trzymaj się, Pipi.
Co z nią? Co się stało?
- Zostań z nią. - Jasne.
- Fer! - Niedługo wrócę.
- Dzwoń częściej! - Odpocznij od komórki!
- Co? - Maru!
Ostrzegaj przed pocałunkiem!
Kocham was!
- Zadzwoń! - Co ci się stało?
Dwudziestego września minie dziewiąta rocznica pierwszego czwartkowego wyjazdu.
To 418 kilometrów drogi do Buenos Aires.
Zwykle wyjeżdżam wcześniej,
ale dzisiejszy wypadek Pauli mnie opóźnił.
Przyjadę, pokroję tort i cię pocałuję.
Jadę jak najszybciej, żeby być z tobą.
Prowadzę. Kocham cię. Buziaki.
Pora na zmianę.
Szesnastego października minie dziewięć lat, odkąd robię to regularnie.
To dość prosty proces, ale wymaga mojej pełnej uwagi.
Robię to każdego czwartkowego popołudnia przed dotarciem do Buenos Aires.
Mama może wypić jeden kieliszek.
- Jestem! - Tylko jeden? Kłamiesz.
- Jest! Wiedziałam, że zdąży. - Oczywiście!
Dojechał!
Nie masz zegarka, Fer?
Poznałem Verę dziesięć lat temu.
Też jest lekarką.
Najpierw byliśmy kolegami z pracy, później kochankami,
aż pewnego dnia zrozumieliśmy,
że możemy być kimś więcej.
Vera jest dla mnie wszystkim.
Uszczęśliwia mnie, a ja ją.
Jesteśmy idealną parą.
Wiesz, co lubię.
Świetny prezent, Fer.
Naprawdę.
Czekaj. Teraz!
Sto lat, sto lat
Mamo!
Niech żyje, żyje nam
Dawaj, siostrzyczko!
Jesteś super!
Gdy Vera pojawiła się w moim życiu, zrozumiałem, jak działa moje serce.
Po raz pierwszy poczułem się kompletny.
Kocham dwie piękne kobiety,
a one kochają mnie.
Będzie dobrze, Pipi. Słyszałaś lekarza.
- Nie tańczyliśmy. - Następnym razem.
Ja narzekałbym cały dzień,
ale ty jesteś silniejsza.
Dobrze, zadzwonię jutro. Kocham cię.
Ucałuj dziewczynki.
Hej.
Co za noc!
- Upiłaś się? - Nie.
Odrobinę?
- Nie. - O co chodzi?
Chcę zdmuchnąć drugą świecę.
PIĄTEK
Wychodzę.
Dobrze.
Przekaż Silvii, żeby przełożyła pierwsze wizyty.
- Dobrze. - Spóźnię się.
Dlaczego?
Muszę zabrać Moncha do mojego brata.
Wciąż kuleje.
Ale to nie problem z nogą, tylko z prostatą.
No co ty? Moncho jest jeszcze młody.
Wcale nie, ma siedem lat.
I jest prawiczkiem. Jego prostata pewnie…
Spuchnięta, ale nie widzę guzów.
Na razie.
Co powinniśmy zrobić?
Zapobiegać.
Do dzieła.
W 2010 roku nasza rodzina potrzebowała dodatkowych środków.
Kolega załatwił mi pracę
w swoim szpitalu, w piątki i soboty.
Jazda z Mar del Plata to kłopot, ale opłaca się.
Dużo zarabiam.
Dzień dobry.
Co z Jime? Nie rozumiem.
Próbujemy się jakoś dogadać.
Ostatnio spytała, czy pójdę z nią na terapię.
Do kobiety.
Znęcały się nade mną przez 50 minut.
Nie wolno chodzić do terapeutki żony.
Tak się nie robi.
Chciałem złagodzić sytuację.
Powiedziałem, że może nie jestem facetem dla niej.
I co?
Psycholożka podeszła bliżej. To maleńka kobieta.
Spodziewałem się ciosu, zamarłem.
A ona mówi: „Tchórz!”.
I to ma być terapia?
Płacimy 2400 peso za sesję, bez zwrotów.
Nie do wiary.
- Cześć! - I co? To była prostata?
Wielkości pomarańczy. Biedactwo.
- Guz? - Jeszcze nie.
Ale Nacho wolał temu zapobiec.
Co masz na myśli?
Wykastrowałaś go?
To dla jego dobra.
Inaczej zdechnie za parę lat.
Biedny Moncho.
Pójdziemy później na zakupy?
Jasne.
Muszę już iść. Pacjenci czekają.
Biedny Moncho.
Nigdy nie odbył stosunku.
Biedactwo. Wykastrowany prawiczek.
W zeszłym roku nie wyjechaliśmy.
Mama miała operację, a ty konferencję w Cancún.
Posiedziałeś trochę na plaży, a ja nic.
Siedziałem w hotelu i pracowałem.
Nie kłam. Wróciłeś opalony.
Dobra, jakieś pomysły?
- Tajlandia. - Nie!
- Co? - To za daleko.
- Bliżej. - Mają ciekawą kulturę i piękne plaże.
Lucre przywiozła stamtąd cudowne zdjęcia.
Zobaczymy.
Nie mów tak. Zawsze to mówisz
- i nigdzie nie jedziemy. - Miami!
- Znowu? Nie! - Lubię słońce.
Zasługujemy na lepsze wakacje.
Zobaczymy.
- Nie dąsaj się. - Proszę.
Zobaczymy.
- Co bierzemy? - Idź po napoje i mrożonki.
- Ja wezmę resztę. - Weź czekoladę i ciasteczka.
- Co was tak bawi? - Nic.
Oglądałyśmy filmik z Cancún, jak oparzyła cię meduza.
- Pamiętasz? - W szyję.
Ta przeklęta meduza zepsuła mi wakacje.
A teraz jestem ślepa.
Mój telefon.
Dajcie mi go, to tata!
- To musi być tata! - Mamo, spokojnie!
- Masz. - Daj.
Dawaj.
- Cześć. - Musisz odebrać.
- Pomóż mi. Nie widzę! - Już, proszę.
Halo?
Jak się masz, Pipi?
Wciąż tak samo.
Chyba jest gorzej. Twoje córki nie dają mi spokoju.
Obie?
Sofi nie poszła na trening?
Nie. Zrobiła sobie wymówkę z mojego stanu.
Maru też tu jest.
Cześć!
Jessica jest proszona do działu z nabiałem.
Jesteś w supermarkecie?
Muszę coś kupić. Mieszkanie jest puste.
Kup coś zdrowego. Żadnych mrożonek!
Dobrze. Zadzwonię później.
Chwileczkę.
Masz tuńczyka?
Czuję się niepewnie.
Możesz wrócić wcześniej?
- Kto to? - Gonza.
Przyjadę, spokojnie.
Buziaki.
Posyłasz mu buziaki?
Powiedziałeś: „buziaki”.
Wcale nie.
Tak.
Jesteś zazdrosna o Gonzę?
Masz wino?
Właśnie po nie jechałem.
- Cześć, Pipi! - Fer, jak dobrze…
Stój!
Twój bohater wrócił do domu.
Jesteście wredne!
- Co one…? - Nic takiego.
To nieodpowiedzialne.
Zabierasz dzieci na wycieczkę, a nic nie widzisz.
Planowałam to od sześciu miesięcy.
Mam pozwolenie od rodziców.
Jedziemy do Buenos Aires! Zresztą będzie ze mną Guada.
Lekarz mówił, że do wtorku wydobrzeję!
- Odklejam to! - Nie!
Nie rób tego.
Możesz je odkleić jutro. A wy się nie śmiejcie.
- Fer, mam dość! - Już dobrze. Dajcie serwetkę.
Nie płacz. Zróbcie zdjęcie!
- Nie chcę! - Uśmiech! Spójrz na mnie.
Ohyda!
Najbliżej Słońca jest Proxima Centauri,
gwiazda w układzie Alfa Centauri.
Idziemy, Mateo!
Pożegnajcie się z robotem! Pa, robocie!
Otwórz oko, Pipi.
Proszę bardzo.
Co jest? Nie bądź takim mazgajem.
- Coś mi się przypomniało. - Co?
W planetarium widziałam twojego sobowtóra.
Sobowtóra?
Przystojniaka?
Tak.
Na ekranach pojawiały się zdjęcia gości.
Jeden z nich wyglądał zupełnie jak ty.
Był z dzieckiem.
To pewnie przez moje oczy, ale…
osłupiałam.
Był identyczny.
Może naprawdę mam sobowtóra? Ponoć każdy ma.
Ty na pewno też.
Choć nie tak pięknego.
Obejrzymy ostatnie trzy odcinki?
Nie, oglądaj sam. Nie mogę się skupić.
- Nie. - To nie.
Innym razem.
Pójdę po…
- trochę czekolady. - W piątek rocznica.
Tak.
Kupiłem ci coś. A ty?
- Kłamiesz! - Nie.
Ile to już lat?
- Dziewiętnaście. - Myślałem, że zapomniałaś.
Nie będziesz w domu.
Za rok też nie. Będzie sobota.
Byłem w zeszłym roku, w czwartek. Zapomniałaś?
Zjedliśmy coś na szybko i pojechałeś. Chciało mi się płakać.
Myślisz, że lubię krążyć między Mar del Plata i Buenos Aires?
Mam obowiązki. Idę po czekoladę.
Nie chcę, żeby tak wyglądały nasze rocznice. To okropne.
Nie chcę tego.
Możemy…
uczcić 200. rocznicę wcześniej.
Gdzie dziewczyny?
Wszystko w rękach Boga.
Fer, nie udawaj psa. Nie mogę się oprzeć. Przestań!
Ciszej!
CZWARTEK
ODKRYWAJ WSZECHŚWIAT, KTÓRY POKAZUJE NAM NAUKA
OD ZIEMI DO WSZECHŚWIATA
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Chcę porozmawiać z kierownikiem.
- O czym? - O prawach do wizerunku.
Tego wizerunku.
To pierwsza taka skarga.
Ludzie to uwielbiają.
Ja nie chcę być na ekranie.
Usuńcie moje zdjęcie, jasne?
Żąda pan wynagrodzenia?
Nie. Czy pan mnie w ogóle słucha?
Nie zrujnuje mi pan życia.
To delikatna sprawa. Proszę usunąć moje zdjęcie.
Ja nie mogę.
- A kto? - Szef.
- Jest? - Nie tutaj.
- Numer? - Nie dam.
Nie wie pan, kim jestem.
Jeśli jutro zobaczę tu swoje zdjęcie,
spalę ten latający spodek z Marsjanami w środku.
Wyrażam się jasno?
Odłóż tablet, synu.
Dość, Gasti.
- Gastón! - Wychodzę z Monchem na siku.
Wyłącz to, synu. Wystarczy.
Wiesz, co robić, Monchito.
Cichutko.
Wszystkiego najlepszego dla najpiękniejszej kobiety na planecie.
Zasnęłam na kanapie. Co za miła niespodzianka.
Szkoda, że nie mogę świętować z tobą.
W niedzielę wyjdziemy, gdzie zechcesz, wrócimy do domu
i zaszalejemy w łóżku.
Idziesz spać?
Już północ. Padam z nóg.
Która jest w Mar del Plata?
Głupek! Też północ!
Wiesz, że wciąż cię kocham?
A ja nigdy nie przestanę.
Wiesz o tym?
- Co u dziewczynek? - Są nieznośne. Wszystko gra.
Idę spać. Powieki mi opadają.
To była cudowna niespodzianka.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Następnym razem proszę spytać, zanim użyjecie zdjęcia.
Dziękuję.
Idiota.
Proszę!
Wychodzę, skarbie.
Pójdziemy dzisiaj do kina?
Jasne. A co z Gastim?
Nancy.
Tylko nie ona. Jest droga, spóźnia się…
- Tylko jej ufam. - Nie lubię jej.
Zobaczmy coś lekkiego.
- Komedię albo film akcji. - Komedię.
Ponoć grają jakąś dobrą.
Jaki miała tytuł?
Przepraszam, szukam doktora Fernanda Ferro.
Urazówka, drugi korytarz po lewej.
Widzimy się w kinie. Muszę odwiedzić mamę.
Spadła ze schodów ruchomych.
- Co? Kiedy? - Mówiłam ci.
Połamała się? Umarła?
- Chyba bym ci powiedziała. - Co z nią?
Musi uważać.
Musi przestać pić whisky, bo inaczej…
- To nie żarty. - Daj buzi.
Pobrudziłam cię szminką.
- Pa! - Pa, kochanie.
Proszę!
Niespodzianka!
Cześć, Paula!
Nic ci nie jest, Fernando?
Chciałem…
kichnąć, ale…
Cześć.
Co tu robisz?
Przepraszam, zostawiłam telefon.
- Przepraszam. - W porządku.
Przepraszam.
Nie patrz tak na mnie.
Zarezerwowałam pokój w hotelu butikowym w Puerto Madero
i stolik dla dwojga w restauracji naprzeciw hotelu.
Nie zniosę samotności w kolejną rocznicę.
O co chodzi?
Martwisz się o cenę?
Była promocja!
Po tylu latach poświęceń zasługujemy na romantyczny wieczór.
- Ale… - Co się dzieje?
Tak się cieszę.
Zaskoczyłaś mnie. Nie byłaś tu od lat.
Jestem zszokowany i wzruszony.
Mogę wszystko odwołać.
Bardzo się cieszę.
Fernando!
- Co? - Nie wiem. Myślałam, że…
Prawie się rozpłakałam.
O której kończysz?
O której kończysz dyżur?
- Jaki dyżur? Mój? - Tak.
Nie wiem. Jeszcze…
sześć, siedem, osiem godzin. Nie wiem.
- Może trzy. - No dobrze.
Jadę wskoczyć do jacuzzi i się przygotować.
Kolacja o 21.30.
Wyślę ci adres.
To zaraz za mostem.
W tym roku wreszcie będziemy świętować inaczej.
Bardzo…
się cieszę, że tu jesteś.
Pa.
Co za facet.
Doktor Ferro wie, jak zadbać o pacjentki.
To pewnie nie pierwszy raz.
Wiesz, co robić?
- Tak. - Zadzwoń do mnie o 21.10.
- Trzy razy. - Dlaczego trzy?
- Odbiorę dopiero za trzecim razem. - Ty…
Minie pół godziny filmu.
Zadzwoń i powiedz, że to pilne.
„Jest pan potrzebny, doktorze”.
To nie lotnisko. Bądź naturalny.
Powiem Verze, że to nagły wypadek.
- Jasne? - Tak.
To skomplikowane. Mam zadzwonić trzy razy o 21.15…
- Zaplanujmy to. - Nie mam czasu!
Nie mogę tego zawalić.
- Głośniej. - Przyjechała z Mar del Plata.
- Z Mar del Plata? - Nie spodziewałem się.
Masz ją w telefonie pod pseudonimem?
- Co? - Mów dalej.
Przejechała taki kawał, musi naprawdę cię lubić.
Dziesięć po dziewiątej.
Trzy telefony.
SZPITAL
Twój telefon.
- Fer! - Co?
Twój telefon.
Dzwoni twój telefon.
- Nie odbiorę. - Odbierz.
Nie chcę.
SZPITAL
Fer, odbierz.
Bo nie przestaną.
- Nie chcę. - Odbierz. To coś pilnego.
Nie dają mi spokoju!
No już.
Halo?
Jestem w kinie. O co chodzi?
Teraz?
No dobra.
Będę za 15 minut.
Co się stało?
To nagły wypadek.
Co?
Złamany obojczyk, 85-letnia kobieta.
Dobra, chodźmy.
Chodźmy.
Przepraszamy.
Czekaj. Przepraszam.
Nie musisz ze mną jechać. Idę do pracy.
Pójdę z tobą.
Jak chcesz.
Zostanę. Dobry film.
Będę w domu za trzy godziny.
- Dobra. - Czekaj.
- Jaka szkoda! - Wiem.
Przepraszam.
- Koleś! - Ostrożnie.
Kretyn!
Gdzie ja jestem?
Co się stało?
- Spokojnie. - Co się stało?
Spokojnie. Uderzył się pan w głowę.
- Miał pan wypadek. - Co mi jest?
- Nic poważnego. - Jak pani na imię?
Silvia. Zrobili literówkę.
Spokojnie.
Moje telefony.
Moje telefony!
Proszę leżeć!
Bo będę musiała pana przypiąć!
Nie. Jestem lekarzem, mam pilną operację.
- Potrzebuję komórki. - Spokojnie.
Zaraz zabiorą pana na rezonans, spokojnie.
Zadzwoniliśmy do pana żony. Już jedzie.
Do której?
Do której żony?
Silvito, do której żony?
Silvito!
- Vera! - Fer!
- Tak się bałem. - Kochanie!
Miałem szczęście. Ciężarówka wjechała na czerwonym.
To okropne.
Patrz na moją dłoń.
Będę miał bliznę?
- Która godzina? - Nic ci nie jest.
Jest 22.45.
Co?
- Połóż głowę. Mocno oberwałeś. - To pilne!
- Uderzyłeś się. - Puść mnie.
- Musisz leżeć. - Nie.
Gonzalo już wie.
Sam będzie operował. Wszystko gra.
- Gonzalo… - Spokojnie.
Straszny tu mają bałagan.
Dziwne. Dzwoniłam do ciebie po filmie
i odebrała pielęgniarka. Inaczej bym się nie dowiedziała.
- Nie zadzwonili? - Nie!
Nie do wiary.
Połóż głowę.
On zawiezie pana na rezonans.
Pana telefony.
Nie możesz zabrać telefonu.
To nie jego.
To nie mój.
- Połóż głowę. - Tak.
Fer! To mój mąż. Chwileczkę.
To mój mąż!
Fer, co ci się stało?
Nic takiego. Będzie dobrze. Ciszej, proszę.
- Dlaczego? - To szpital. Straszysz ludzi.
Nie mów, nie patrz, nie słuchaj. Nic nie rób.
- Wracaj do hotelu. - To udar?
On ma udar!
Nie, jadę na rutynowe badanie.
Idź do hotelu.
- Będę z tobą za godzinę. - Nie, za co najmniej trzy.
Idiota.
Czemu tak mówisz?
Bo gada głupoty!
- Ktoś ty? - Sanitariusz. Pielęgniarz.
Zdecyduj się.
- Sanitariusz. - Nie zgrywaj mądrali!
Jestem chirurgiem i mówię, że wyjdę za godzinę!
Fer, uspokój się. Zostanę tu, niech cię zbadają.
- Nie słuchaj, nie mów, nie patrz! - Jedź!
Szybciej!
Szybciej, proszę!
Mam pytanie.
Trafił tu Fernando Ferro. Może będzie musiał zostać.
Wiadomo, w którym będzie pokoju?
- Fernando Ferro? - Tak.
Pokój 505.
Dziękuję.
Cześć.
Szukasz Fernanda? Jestem Gonzalo. Gonza.
Gonza!
Jestem Paula. Cześć!
- Paula! - Witaj, Gonza!
Co za spotkanie!
Miło mi cię poznać.
Wciąż o tobie rozmawiamy!
Fernando opowiada mi o tobie, gdy wraca do domu.
Nasze córki mają już dość.
- Córki? - Tak.
- Więc przechodzisz trudny okres? - Tak.
Rozstaliście się?
- Jesteśmy w trakcie. - Szkoda.
Miło cię wreszcie poznać!
- Zaczekamy na sali? - Raczej tam nie trafi.
- Tak, do pokoju 505! - Tak tylko powiedzieli.
- Gonza! - Może usiądziemy?
Jak miło. Jesteście jak bracia!
Josefina jest niesamowita. Chce zostać modelką.
Kiedyś były z siostrą nierozłączne. Teraz tylko się kłócą.
Mają zupełnie odmienne charaktery.
To córki Fernanda?
A czyje?
Dziś nasza 19. rocznica.
- Rety. - Właśnie.
Zrobiłam mu niespodziankę i przyjechałam z Mar del Plata.
Jaka szkoda. To okropne.
Biedny Fernando.
- Biedak. - Tak.
- Jedzie. - Czekaj.
Muszą go najpierw zawieźć do pokoju.
Posłuchaj mnie.
Dobra.
Przepraszam.
Zostanie na obserwacji.
Kim jest ta kobieta?
To lekarka.
Doktor Seligmann.
Neurolożka.
Neurolożka?
Dobrze, że go zbadała.
Uderzył się w głowę.
Lekarze powiedzieli, że nic mi nie jest.
Jedź do domu. Odbierzesz mnie jutro o dziewiątej.
Gonza jest na korytarzu. Ma zostać na noc?
Nikogo tu nie chcę.
Chcę być sam. Zajmij się Gastim.
Nancy to najdroższa opiekunka świata.
Mogę zostać.
- Zostanę. - Nie trzeba.
Lekarz dał mi pigułki.
Zaczynają działać.
- Dobra. Odpocznij. - Będę spał, jedź.
- To było stresujące. - Wiem.
Leć już.
Odpoczywaj.
- Nancy. Po raz kolejny. - Odbierz.
- Masz swój telefon. - Idź.
- Pokój 505. Miałam rację. - Tak?
- To ten? - Wychodzę!
Nie wiem.
Za 20 minut. Już jadę.
- Pani doktor… - Nic mu nie jest.
Oberwał, ale jest cały.
Zostanie do jutra. Idę, opiekunka chce wyjść.
- Pani doktor! - Spokojnie.
Kochanie, co za dzień!
Co za stres!
Miałeś szczęście.
Za godzinę mnie zwolnią i wyjdziemy.
Doktor Seligmann mówiła, że musisz zostać…
- Gówno prawda! - Czemu się tak zachowujesz?
- Nie mów tak. - Przepraszam.
Znam doktora Poidomani. Powiedział, że mogę wyjść za godzinę.
Lepiej, żebyś został na noc. Urazy głowy są niebezpieczne.
- Zostań. - Jestem lekarzem.
Wiesz więcej niż ja?
- Daj spokój, Pipi. - Dobra.
Chcesz coś zjeść?
- Może kawy? - Mam lekkiego doła.
Przyniesiesz mi cannelloni?
- Cannelloni? - Chyba potrzebuję cukru.
- Albo czekolady. - Dobra.
Czekaj, to ważne!
Moja komórka.
Spytam o nią.
- Dziękuję za to, co zrobiłeś. - Nie ma sprawy.
Uważaj!
Oszalałeś?
Mówiłeś, że to nikt taki.
To twoja żona!
Zgadza się.
Masz dwie rodziny?
- Tak. - Jak Saddam Husajn?
Masz osiem żon jak arabski szejk?
A co ty tam wiesz?
Poligamia jest częstsza, niż myślisz.
Praktykuje się ją w wielu krajach.
W Afganistanie, Algierii, Birmie…
Kamerunie, Katarze, Kongu, Indiach, Indonezji, Iranie, Iraku,
Jordanii, Libanie, Maroku.
Jesteś w Argentynie!
Nie, czekaj. Ciężarówka skręciła,
- i wjechała prosto we mnie. - Proszę.
Ciastko i telefon.
Nie chcieli mi go dać.
- Co? - Ponoć mówiłeś, że to nie twój.
- Ja? - Oberwałeś w głowę,
to normalne. A oni nic.
Opisałam im naklejkę na etui i wreszcie mi go oddali.
Traktowali mnie, jakbym nie była twoją żoną.
Wkurzyli mnie.
- Otworzyć? - Poproszę.
- Fer. - Nie chcę rozmawiać.
Nie zrozum mnie źle. Nie mogę teraz.
- Wszystko dobrze? - Wciąż jestem w szoku.
Wciąż widzę tamtą ciężarówkę.
Odpoczniesz w mieszkaniu.
- Proszę. - Dziękuję, Pipi.
Nie możemy się nawet pocałować.
Szczęśliwej rocznicy.
Wzajemnie. Zepsułem ci wieczór, a wyglądasz tak cudownie.
Umarłabym, gdyby coś ci się stało.
Ale…
Nie płacz, nic mi nie będzie.
Muszę wyjechać o 6.30.
Dziewczynki nie mogą być same.
Jedź ze mną, będę spokojniejsza.
Nie mogę.
Czemu nie? Nie musisz pracować.
A ta kobieta ze złamanym obojczykiem?
Jaka kobieta?
Mówiłem ci o niej.
- Nic nie mówiłeś. - Mówiłem.
Nie.
To matka znajomego.
Obracając się, złamała obojczyk. Ma 92 lata.
Prosiła o konsultację, nie mogłem odmówić.
Fernando, proszę. Czułabym się lepiej,
- gdybyś ze mną pojechał. - Nic mi nie jest.
Odpocznij, wstań o 6.30
i wracaj do Mar del Plata. W godzinach szczytu panuje chaos.
Wiem.
Nie martw się.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Zauważyłeś, że nie masz obrączki?
Słucham?
Ukradli ci obrączkę.
To musiała być pielęgniarka! A niech ją!
NIEDZIELA
Co tam? Wszystko w porządku?
Ale załatwili ci brykę.
- Tak. - Umyć?
Nie, po co? Zostaw ją.
Dasz mi kilka peso? Za fatygę.
Ty to masz tupet. No dobra.
- Proszę. - Dziękuję! Do zobaczenia.
Nie!
- Co? - Zniszczyłeś samochód!
Tylko o to się martwisz?
A co ze mną? Mogłem zginąć!
Zabulisz za naprawę.
Weź to. Wszystko mnie boli.
Pomóżcie mu!
- Wszystko w porządku? - Tak.
Boże, spójrzcie na to auto.
Naprawa będzie kosztowna.
- Dziwny? - Dziwny.
To znaczy?
Nie wiem, jest dziwny.
Nerwowy, wściekły, marudny…
Obraża ludzi.
Wiesz, jaki zawsze był rozsądny.
A po wypadku nie chciał wziąć wolnego.
Ani wrócić ze mną do domu.
- Do tego ukradli mu obrączkę. - Co?
- Ślubną? - Tak.
Tylko to?
Nie portfel czy komórkę?
Nie.
Pau…
Co?
Sama nie wiem. Może on ma inną w Buenos Aires?
Co ty wygadujesz?
To częstsze, niż myślisz.
- Co? - Tak!
Ile czasu tam spędza? Miał wiele okazji.
Może nie? Od ilu lat tam jeździ?
Od dziewięciu.
- Spytaj go. - Co mam mu powiedzieć?
„Czy masz kogoś w Buenos Aires?”
- A potem? - Skłamie, jak każdy facet.
Ale przynajmniej się dowiesz.
Faceci nie potrafią kłamać.
CZWARTEK
Odebrałem Gastiego i zawiozłem auto do warsztatu.
Wszystko gra.
Kocham cię, skarbie. Zadzwonię później.
Buziaki.
Jak się masz? Chcesz kawy?
Dobra.
Co się stało?
Muszę się wyprowadzić.
Terapeutka Jime sądzi, że musimy zrobić sobie przerwę.
A nie mówiłem? Żadnych terapeutów, bo przegrasz.
Wciąż o tym myślę.
Wyluzuj. Może tak będzie lepiej.
Myślę o tobie.
- To niebywałe. - Ciszej.
Nie mogłem przez to zasnąć.
Jak możesz mieć dwie rodziny?
- Chcesz pomieszkać u mnie? - Masz tu mieszkanie?
Jasne, muszę gdzieś nocować.
No tak, byłeś tam z tą drugą.
Zrobisz coś dla mnie?
Nie nazywaj jej „drugą”. Paula to moja żona, jasne?
Norma przychodzi sprzątać w każdą środę.
- Daj znać, jeśli zechcesz zostać dłużej. - Dobra.
Masz ochotę na piwo i przekąski?
Samo piwo. Dbam o linię.
Na to chyba już za późno.
Dziękuję ci, że mogę tu pomieszkać.
Ale nie zmieniłem zdania. Muszę być szczery.
Jasne, masz prawo zabrać głos.
Nie chcę się w to mieszać.
Zrozum, nie znam Pauli,
ale znam Verę.
Uwielbiam ją, to dobra kobieta.
Nie rozumiesz.
To nie są moje kochanki.
Vera i Paula to…
moje żony. Kocham je obie.
Czekaj.
Pipi!
Cześć!
Dojechałeś?
Bez problemu.
Wciąż jesteś w szpitalu?
Nie, w mieszkaniu. Piję piwo z Gonzą.
A ty, Pipi?
Wróciłam z supermarketu. Potrzebowałam paru rzeczy.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Dobrze.
Odpocznij trochę.
Ty też. Kocham cię.
- Buziaki. - Buźka, kochanie.
Muszę ci powiedzieć coś o klimatyzacji.
Masz dwie córki, a tutaj syna. Wszystko masz podwójne?
Dwa konta?
Dwa ubezpieczenia?
Tak.
Jak rozliczasz podatki? Nie rozumiem.
To nie może być legalne.
W większości jest.
A media społecznościowe?
Masz osobne konta?
Tak, choć z niektórych zrezygnowałem.
A sprawy łóżkowe?
- To znaczy? - Seks.
Sypiasz z jedną i z drugą?
To moja prywatna sprawa.
Nie rozumiesz. Nie ma Very albo Pauli.
To…
Vera i Paula, pełnia szczęścia.
Jadąc z Mar del Plata do Buenos Aires,
zachowuję ciągłość mojego życia emocjonalnego.
Mam…
jedną wielką rodzinę.
Podzieloną na dwie.
„Jedną wielką rodzinę”? Czy ty się słyszysz?
Kiedyś próbowałem mieć romans.
Przez całą noc rozmawiałem z inną, żeby poczuć coś nowego.
Wróciłem do domu, a Jime spytała, jak mi minął wieczór.
Trząsłem się jak liść.
Trafiłem do szpitala z niskim ciśnieniem!
A ty jesteś taki wyluzowany!
Co to za choroba?
Choroba?
Jestem szczęśliwy.
Spokojnie. Dostaniesz udaru.
Chcesz kawy?
- Whisky. - Mieszasz dwie różne rzeczy?
I kto to mówi?
Przynieś mi whisky.
Ciocia Maru niedługo do was przyjedzie.
Zostanę do jutra, do końca szkolenia.
Nie, wcale nie jestem zła.
Muszę kończyć. Pa.
Jakiś ty sprytny!
Ciężkie?
Deser po obiedzie, nie wcześniej.
Dobrze, mamo.
- Synku! - Cześć, kochanie.
- Kto chce kurczaka? - Ja!
Zjem twoje udko!
Nie jestem kurczakiem, tato!
To nie kurczak, głuptasie!
Wiesz co?
Mam ochotę podejść do dystrybutora,
oblać się benzyną i podpalić.
Paula, proszę, wracaj!
Nie mogę.
Mów, gdzie jesteś.
W barze na stacji. Już mówiłam!
Zostań tam. Odbiorę cię.
Nie.
Muszę się z tym zmierzyć.
Z czym? Co zrobisz?
Nie wiem. Zadzwonię później.
Muszę pomyśleć.
Czekaj!
Zadzwonię później. Muszę się zastanowić.
Pomyśl o córkach. Nie rób nic szalonego.
A co ze mną? Kto myśli o mnie?
Chodź.
Podwiozę cię do szkoły.
Chodź tutaj. Świetnie.
Bądź grzeczny.
Pa, kochanie.
Pa.
Pa, Gasti!
Czego znowu zapomniałeś, Fernando Ferro?
Tak?
Jestem żoną Fernanda.
Od 19 lat.
To nasze córki.
W Cancún.
W zeszłym roku.
Źle się czuję.
Muszę usiąść.
Lepiej ci?
Dobrze.
A teraz wytłumacz mi ten obłęd.
To ty powinnaś się tłumaczyć.
Jesteś kochanką mojego męża.
Jak masz na imię?
Paula. A ty?
Vera. Słuchaj, Paulo.
Mieszkam tu z Fernandem od dziewięciu lat.
Mamy syna, Gastóna. Ma sześć lat.
Jestem żoną Fernanda od 19 lat.
Według prawa i kościoła.
Mamy dwie córki, Sofię i Josefinę. Mają 14 i 16 lat.
Co ci powiedział?
Że jest…
singlem? Rozwodnikiem?
Wdowcem.
Utonęłaś na regatach dwa lata po waszym ślubie.
Więc po co jeździ do Mar del Plata?
Zaczynał w tamtym szpitalu i trzyma go tam lojalność.
To prawda.
Nie, to niemożliwe.
A jednak.
To niemożliwe.
To prawda.
Mówię o tej sytuacji! To niemożliwe!
Dobra…
Jak udowodnisz, że nie jesteś wariatką, która wszystko zmyśliła,
bo ma obsesję na punkcie Fernanda?
Co się stało?
Leczył cię? Jesteś jego pacjentką?
Mieliście głupi romans,
a ty zadurzyłaś się w chirurgu jak idiotka?
- O to chodzi? - Nie!
Jestem żoną Fernanda! Jesteśmy razem od 19 lat!
Tyle już przeszłam, że mogłabyś chociaż nie nazywać mnie idiotką!
Całą noc patrzyłam przez okno na mojego męża z inną rodziną.
Nikt mnie tak nie upokorzył.
Więc okaż mi szacunek.
Ten sukinsyn był ze mną na długo, nim poznał ciebie!
Żeby była jasność!
Dobrze?
Słuchaj, Paolo…
Paulo!
Dobrze, Paulo.
Słuchaj, źle się teraz czuję.
A jak ja mam się czuć?
Źle ze mną,
bo roznieciłaś we mnie ogień,
który zapowiada brutalny atak, którego nie zdołam powstrzymać.
Mogę cię skrzywdzić.
Dlatego dla twojego i własnego bezpieczeństwa
proszę cię, żebyś stąd wyszła.
Wynoś się z mojego domu!
Wynocha!
Nie jestem żadną wariatką!
Tylko idiotką, która przez lata była ślepa!
Wynocha!
Przyjedź do Mar del Plata i się przekonaj.
Wynocha!
Czekaj!
Podam ci numer, wyślij mi esemesa.
Przyjedziesz do Mar del Plata? Sprawdzisz, czy to prawda?
Nie uwierzę ci na słowo.
Zapisuj.
- Już. - 11-4-57-21-22.
- Słuchaj uważnie. - 22?
Tak, 22.
Nic mu nie mów.
Najpierw muszę sprawdzić, czy to wszystko prawda.
Mam siedzieć cicho po tym, co wczoraj widziałam?
Tak.
Bo jeśli to prawda, to gnojek skrzywdził nas obie.
Nieważne, że z tobą przeżył 19 lat, a ze mną dziewięć.
To nie kwestia ilości, tylko jakości.
Dobra.
Ale przyjedź już w sobotę.
Mogę nie wytrzymać i zacząć go dusić, żeby się przyznał.
Ja…
Sama nie wiem, co czuję.
NIEDZIELA
Twoja taksówka przyjechała!
Przywiozę ci dwie niespodzianki, dobrze?
- Ucałuj mnie. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Co to miało być?
Chcę porządnego całusa.
Zadzwonię później.
Mamusi chce się pić.
Nie miałeś grać w gry?
Zapłacę jak za kurs do Mar del Plata.
Dziękuję bardzo.
Nie ma za co.
Cześć!
Cześć.
Pipi!
Cześć, kochanie.
Nie, chyba złapałam grypę. Albo to jakaś alergia.
- Masz gorączkę? - Nie.
Jak się czujesz?
Nie wiem. Jestem trochę przygnębiona.
Maru i Charly dzisiaj wpadną.
Nie, padam z nóg.
Mogłaś wcześniej mnie spytać.
O co?
Przejechałem kawał drogi. Chcę być z tobą. Jestem wyczerpany.
Co mam poradzić? Sami się wprosili.
Chyba chcą nam powiedzieć, że Maru zaszła wreszcie w ciążę.
Biedaczka!
Czemu płaczesz? Już dobrze, skarbie.
- Nie. - Wszystko gra.
To dobre wieści. Powinniśmy się cieszyć.
Zrób mi tost, ja się wykąpię. No już, Pipi, wstawaj!
Widziałaś te jądra?
Mógłbym…
To niemiecki silikon, najlepszy.
Leż, Moncho!
Nie ruszaj się!
Co się dzieje?
Możliwe, że Fernando ma drugą rodzinę.
Drugą rodzinę!
Łatwizna.
Druga żona, córki…
Wiem, czym jest rodzina.
Ale nie rozumiem… Dobra, gdzie?
A skąd jest Fernando?
Z Mar del Plata.
Druga rodzina w Mar del Plata? Dobra.
Wczoraj była u mnie kobieta, która rzekomo jest jego żoną od 19 lat.
Chwila.
Ty, ja, cały świat i te jądra wiemy, że Fernando jest wdowcem.
Tak nam powiedział.
Pokazał mi nawet zdjęcie nieboszczki.
A ta kobieta z wczoraj wyglądała jak ona.
Ale oddychała, bez problemu.
To niemożliwe. To nie w jego stylu.
Tacy faceci to psychopaci albo przekolesie.
Czekaj. Co robisz?
Muszę się upewnić.
- Dobrze, ale gdzie? - A gdzie jest teraz Fernando?
W Mar del Plata. Już rozumiem.
To problem z mentalnością.
Hiszpański podbój był jak wielki rak.
Kolumb sprowadził tu wirusa korupcji
i zaraził nim kontynent na cztery i pół wieku.
Będziemy o tym gadać przez cały wieczór?
Przejdźmy do rzeczy. Czemu tu jesteśmy?
- Przekażcie nam wieści! - No dalej!
No dobrze.
Będzie dwójka.
Brawo!
Gratulacje. Tak się cieszę.
Co za szczęście.
Dzięki, Fer.
- Jak cudownie. - Wspaniale.
- Jak cudownie. - Co ci jest, Pipi?
To wspaniałe wieści.
Jakaś ty poruszona, szwagierko.
Tak długo czekaliście.
Tyle zastrzyków i terapii.
Jaka ona wrażliwa! Otwórzmy szampana.
Pipi, napijmy się.
Drugie piętro, mieszkanie B.
Nie, mieszkanie A. Od ulicy.
Dawno tu nie byłam.
Czekaj. Jeden, dwa.
- To tam? Jest ciemno. - Właśnie.
Może wyszedł.
Zadzwonię i zobaczę, co powie.
Lepiej zadzwoń do niej.
No już.
Jeśli mówiła prawdę, musi to udowodnić.
Może da ci go do telefonu.
Rocznik 2001.
Dostałem go od właściciela winiarni.
To typowy bogaty krętacz, ale dobry facet.
To istnieją dobrzy krętacze?
Mamo, telefon.
- Przyniesiesz nam czekoladę? - Halo?
To ja.
Kto to?
Jesteśmy przed mieszkaniem, światła zgaszone.
Nie może jeszcze spać, za wcześnie.
Przed jakim mieszkaniem?
Przed waszym, Peralta Ramos 2471. Nie mieszkacie tu?
Co za drań!
Ma dwa mieszkania, jedno tu i jedno tam!
Gdzie?
W Buenos Aires, trzy przecznice od domu.
Spałam tam z nim po wypadku.
Świętowaliśmy naszą rocznicę.
Widziałam cię w szpitalu, nie zwróciłaś na mnie uwagi.
Gonzalo powiedział, że jesteś jego lekarką, a nie kochanką.
A to gnojek!
Nie jestem jego kochanką, tylko żoną. A przynajmniej drugą żoną.
Jesteś teraz z nim?
Tak, jesteśmy w domu.
- Adres. - Wyślij mi adres.
Jechałam przez 3,5 godziny, żeby dowieść, że nie jesteś szalona.
Podaj mi adres.
Alsina 305.
Masz kochanka? Z kim rozmawiasz?
Z Guadą.
- Coś nie tak? - Nie.
Paula, jesteś tam?
Co jest, Pipi?
- Spokojnie! - Rozmawiam!
Paula?
Słuchaj uważnie.
Nie rób głupstw.
Moje córki są w domu.
Świętujemy ciążę siostry.
Zostawię otwarte żaluzje.
Zajrzysz do środka.
Jedziemy.
- Alsina. - 305.
Gratulacje!
Wszystkiego dobrego.
Dla takich chwil warto żyć.
Nie!
- Co jest? - Nikogo się nie spodziewamy.
- To żart? - To może być niebezpieczne.
To tylko dzwonek do drzwi.
Nawet nie tknęliśmy jeszcze drinków, spokojnie!
Fer!
Tak?
Cześć, czy to wasz samochód blokuje mój podjazd?
- Charly! - Tak, to mój! Przepraszam.
Przepraszam.
Pół godziny szukałem właściciela!
Już idę.
Zaraz przestawię wóz.
Jest.
Więc to prawda.
Co za gnojek!
Gdzie ona jest?
Zadzwoń do niej.
Halo?
Widzę go, ale nie ciebie.
Wyjdź.
Tak się cieszę z tej ciąży.
Pipi, wolnego!
- Rozerwiesz mi policzek. Co jest? - Miałam ochotę cię pocałować.
Sukinsyn!
- Zabiję go! - Pieprzony psychol!
- Złamię mu kark! - Skopię mu dupę!
- Nie! - Co?
Ja jestem ofiarą.
Jeśli ktoś go zabije, to ja!
- Odpalaj auto! - Dobra.
Odjeżdżamy?
- Odpalaj, Nacho! - Dobra, już.
Niech to szlag!
Idziemy do łóżka, Pipi?
Nie, muszę…
pozmywać. Okropny bałagan.
Jutro.
Nie. Brudne naczynia mnie dołują.
- Pozmywam za ciebie. - Nie!
Przepraszam. Nie.
Co z tobą, Pipi?
Nic.
Pocałuj mnie.
Porządnie.
Widzimy się na górze.
JESTEM W CHIŃSKIEJ RESTAURACJI
PRZYJDZIESZ CZY MAM WYJŚĆ?
PRZYJDĘ
To ona?
- Tak. - Co mam zrobić?
Wybierz sobie pusty stolik.
Dobra.
Mam mało czasu.
Nie wie, że wyszłam.
Boisz się, że pomyśli, że masz romans?
Co chcesz zrobić… z tym całym syfem?
Nie wiem.
Rozwiodę się.
Jeszcze nie wiem. Wciąż…
jestem w szoku. Nie mogę w to uwierzyć.
Rozwód to za mało. Drań musi za to zapłacić.
To podły człowiek. Nie widzisz?
Racja.
Ale co ci chodzi po głowie?
Trzeba go skrzywdzić.
Bardzo.
Bigamię można zgłosić na policję.
Czytałam o tym w internecie, można za to pójść do więzienia.
I to ci wystarczy?
Prawie wtargnęłam do twojego domu
i go zabiłam.
Śmierć nie wchodzi w grę.
Mam dzieci. Ty też.
Nie możemy go zabić.
Na więzienie też się nie zgodzę.
Musi cierpieć do końca życia, i to bardzo.
Daj ręce.
Siedzimy w tym razem.
Łączy nas ta sama tragedia.
Obie jesteśmy ofiarami straszliwego psychopaty i mizogina.
Mogłybyśmy umrzeć i odrodzić się dwa razy, i wciąż o niczym nie wiedzieć.
Tak byłoby lepiej.
Mam złe wieści.
Teraz już wiemy.
I musimy…
wymierzyć ekstremalną sprawiedliwość.
Teraz nasza kolej.
Trzeba gnoja ukarać!
Nie wiem, co planujesz,
ale powiedz mi, zanim coś zrobisz.
Zadzwonię.
Musisz udawać, że o niczym nie wiesz.
Kontroluj swoje emocje.
Emocje są jak kamień wrzucony do stawu.
Tworzą fale. Widzisz ich początek, ale nie koniec.
Otwórz usta.
- Nie biorę tabletek. - Jestem lekarką.
Nie chcę cię zabić.
Otwórz usta.
To lek przeciwlękowy. Czyni cuda.
Teraz szczególnie musimy nad sobą panować.
A gdy Fernando nie będzie się spodziewał…
rzucimy się na niego jak ranne hieny.
Trochę się boję.
Powinnaś czuć godność, nie strach.
Pigułki pomogą ci opanować strach.
Weź je.
Mam więcej w domu.
Jedna co 12 godzin, po jedzeniu.
Będziemy w kontakcie.
Chodźmy, Nacho.
Cześć, Pipita!
- Cześć, tato. - Daj buziaka.
- Gdzie mama? - Wyszła.
- Dziwnie się zachowuje. - Tak?
Cześć!
Skończyłeś dyżur?
Jestem w mieszkaniu. Jak się masz?
Świetnie. Wzięłam dziś wolne,
bo Gasti zrobił w szkole rzeźbę z mąki
i koniecznie chce ci ją dzisiaj pokazać.
Nie rozumiem. Jedziesz do Mar del Plata?
Minęliśmy już Dolores.
Zostaniemy do jutra. Nie chcę spędzić całego dnia w aucie.
Będziemy za niecałą godzinę.
Wspaniały pomysł.
- Do zobaczenia. Buziaki. - Buziaki.
- Jesteś, tato! - Zaraz wracam.
- Kiedy? - Za chwilę, skarbie!
Chcę ci coś pokazać!
- Halo? - Zawracamy.
Twój syn wpadł w furię. Chce wracać do domu.
Przestań, Gasti!
Nie krzycz na niego. To tylko dzieciak.
Chce wracać? W porządku.
- Jedź ostrożnie. - Jasne.
Buziaki!
Buziaki. Kocham cię.
Dupek.
Jak możecie jeść empanadas, gdy mamy soczewicę?
- Dziękuję, kochanie. - Nie!
- To twój talerz. - Co za różnica?
- Ohyda. - Świetnie pachnie.
Niebiański zapach. Chwila…
- Spróbuj. - Nie.
No już.
- Ohyda. Nie. - Spróbuj!
Kocham cię.
Nie mamy wina! Chcesz trochę?
- Przynieś. - Sam idź.
Sam przynieś.
Spokojnie! Trzy na jednego.
Kobietki przejęły kontrolę!
- Kobiety, tato. - Jasne. Moje feministki.
Chwila.
Słyszałaś?
Co jest?
- Nic ci nie jest? - Chyba…
Coś czuję. Dlaczego…?
Marszczysz czoło. Coś nie tak?
Nie.
Jesteś taka… Co ci jest?
Kochasz mnie?
Co to za pytanie? Jasne. O co chodzi?
Wciąż jestem tą jedyną?
Kocham cię całą duszą.
Jesteś jedną z najważniejszych osób w moim życiu.
„Jedną”?
Oprócz ciebie są jeszcze dziewczynki.
Posram się!
Nie zdążę!
- Halo? - Cześć.
Zaraz mu powiem. Dłużej nie wytrzymam.
Nie!
Gdzie on jest?
- W łazience. - A ty?
W łóżku.
Wstawaj.
Uciekaj, bo się wygadasz.
Musisz nabrać dystansu. Zabierz na spacer psa.
Nie mamy psa!
To sama się przejdź.
Albo podlej kwiaty.
Zajmij czymś myśli.
Obiecaj, że nic nie powiesz.
Zniszczysz naszą szansę na zemstę.
- Wyczyszczę basen. - Świetnie.
- A ty dokąd? - Wyczyszczę basen.
Teraz?
No nie!
SOBOTA
Idiota!
- Przepraszam. - Uważaj.
- Prawie wybiłeś mi oko. - Daj spokój.
- Patrzcie. - Ten kawałek wygląda świetnie!
Chcesz trochę, mamo?
Vero, co robisz?
Co?
Nie chcesz?
Spałem.
To śpij dalej.
Już ja cię obudzę.
Co to było?
Przepraszam.
Podnieciłam się.
Uważaj, skarbie.
Mam tylko jednego.
- Halo? - Już jest?
Jeszcze nie.
Musisz mieć wolne w czwartkowe popołudnie.
Dlaczego?
Fernando pojedzie tutaj, jak zawsze.
Wyjeżdża z domu?
Czasem ze szpitala. To zależy.
Musisz to wiedzieć.
To wymaga precyzji.
Nie wiem. Powiem ci w czwartek.
A co? Wymyśliłaś coś?
Tak, ale to nie rozmowa na telefon.
- Pamiętaj, że… - Nie możemy go zabić, wiem.
Spokojnie. Będzie żył…
ale jego życie się skończy.
Chcesz zrobić to w czwartek?
Nie, w ten czwartek zbierzemy dane i opracujemy plan.
Pojedziemy za nim do Buenos Aires.
Przyjedziesz do Mar del Plata?
Tak. Musimy wiedzieć, co robi, gdy zmienia miasta.
Jak to co? Po prostu jedzie.
Tak myślisz?
Jakim jeździ autem?
- Suranem. - Ciekawe.
Tutaj jeździ hondą.
Zmienia gdzieś samochody.
Jak mogłam nie zauważyć takiego szaleństwa?
Spokojnie, ja też nie wiedziałam. Jestem taką samą idiotką.
Przyjadę w czwartek. Dam znać.
Bądź wolna między 13.00 i 21.00.
Zachowaj spokój albo co 12 godzin bierz pigułki.
CZWARTEK
Jechałaś tu cztery godziny, a teraz spędzisz w aucie drugie tyle.
Przyleciałam samolotem.
Wypożyczyłam auto na lotnisku i zwrócę je w Buenos Aires.
Wpadłaś na straszliwy pomysł.
Każda kobieta w takiej sytuacji pomyślałaby o tym samym.
Ale myśl to nie to samo, co czyn.
Nie będziemy pierwsze ani ostatnie.
Spójrz na niego.
Jaki on radosny. Sukinsyn.
Skąd wiesz?
Śpiewa sobie. Widzisz, jak się buja?
Śpiewaj, gnojku!
Niedługo będziesz już tylko płakał!
Zawsze przywozi stąd rogaliki.
Nie dla mnie. Nie jem pieczywa.
To czemu się tu zatrzymał?
Zmienia auta.
Co on robi?
Przestaje być twoim mężem i staje się moim.
Co tam?
- Umyć ci brykę? - Tak, ale inną szmatą. Narobiłeś rys.
Ten facet może nam się przydać.
Patrz, jaki spokojny.
Cholerny psychol.
On jest chory.
Nie wierzę.
Tak, choruje na bycie gnojem.
Wszystko już wiemy. Pora opracować i wdrożyć plan.
Za tydzień Dzień D.
Słuchaj…
A jeśli on nas kocha?
Widziałam program o facecie z dwoma żonami.
Poligamia jest dozwolona w Algierii, Kamerunie i Pakistanie.
Genialne! Przeniesiemy się do Pakistanu!
Boskie.
Daj spokój.
Przestań się zadręczać.
DZIEŃ D
- Zadzwonię, gdy dojadę. - Dobrze.
- Jedź ostrożnie. - Kocham cię.
Pa, kochanie.
- Halo? - Wyjechał.
Świetnie. Gdzie jesteś?
Gdzie jesteś?
Już jadę.
Faza pierwsza – złapać go.
Vera stworzyła pierwszą przeszkodę w miejscu zasadzki.
Plan wymagał lawety.
To do filmu.
W Atalayi, na jeden dzień.
Nacho wynajął gościa, który wcieli się w mechanika.
Verita, jestem z Picerem. Boję się go.
Facet chce 15 000 peso albo się wycofa.
Co robimy?
Potrzebowałyśmy też skopolaminy. Vera się tym zajęła.
Miłego żeglowania.
Julito, jesteś aniołem.
To lek na zawroty głowy.
Jestem w Dolores.
W czwartek rano Vera i Nacho pojechali do Atalayi,
żeby okleić lawetę odpowiednimi logami.
Nacho, porobiły się pęcherze!
Spokojnie.
Zainstalowali też dwie kamery, żeby móc wszystko obserwować.
Zaraz zjeżdżamy.
Widzimy go.
Jedź za nim. Zobaczysz kolorowy budynek,
ze zwierzętami, roślinami i resztą.
Jesteśmy w karetce weterynaryjnej obok lawety.
Ależ z niego gnojek.
Przestraszyłaś mnie!
- Wszystko gra? - Wzięłam twoje tabletki.
- Zaczynają działać. - Ile ich wzięłaś?
Jak się masz?
- Ile wzięłaś? - Ze cztery.
Stary!
Co się stało?
Z opon zostały flaki.
Mało powiedziane.
Ktoś je przebił.
Widzisz?
- Gdzie? - Tutaj.
- I tam też. - Gdzie?
- Miałaś się tym zająć! - I zajęłam. Spokojnie.
- Kiepsko. - Widziałeś, kto to zrobił?
No co ty? Pracowałem.
Niewiarygodne! Jak to się mogło stać?
Będę musiał odholować wóz.
No tak, masz tylko jedną zapasówkę.
- Wzywa lawetę. - Tak.
- Przyjedzie! - Nasza będzie wcześniej.
Otwórz okno, Paola.
Mam na imię Paula!
Picer!
Zgłupiałeś? Obudź się! Wjeżdżasz za pięć minut!
Nacho, ciszej.
Amatista, twoja kolej.
Amatista?
To ona.
Moja astrolożka.
Poda mu skopolaminę
i odwróci uwagę tego drugiego.
Uratowałam ją, gdy najadła się tabletek
po zdradzie męża.
Świat jest pełen sukinsynów.
Miała u mnie dług. Teraz będziemy kwita.
Amatista wchodzi na scenę.
- Dzień dobry. - Myjesz auta, skarbie?
Tak, 200 peso.
Drogo.
No co pani? Woskowanie w cenie.
Dobrze.
- Zaparkuję przed restauracją. - Już idę.
Dalej!
Tak, jestem.
Na parkingu w Atalayi.
Obok bordowej hondy, widać mnie.
Ile to potrwa? Proszę się pospieszyć.
Dzwoni.
To on.
GNÓJ
Cześć, kochanie!
Nie uwierzysz, skarbie. Mam przebite opony.
Zapasówka też ma flaka.
Wezwałem lawetę.
Co za pech!
Jestem wściekły.
- Gdzie jesteś? - W drodze.
Niedaleko Chascomús.
Cierpliwości. Spokojnie.
Zobaczymy się wieczorem.
Jadę do mamy.
- Dobrze, do zobaczenia. Kocham cię. - Buziaki!
- Rozłączyłaś się? - Tak.
Teraz najtrudniejsze.
Amatista i Picer muszą spotkać się tutaj. Do dzieła!
- Paula. - Zaczynamy.
Teraz!
Amatisto, pora na twoje drugie wejście. Pamiętaj, żeby wstrzymać oddech.
Jak poda mu skopolaminę?
Spryska nią jego telefon.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Ale…
Padł mi telefon, nie mam ładowarki
i zapomniałam prawa jazdy.
Jestem taka nieogarnięta!
Czy mógłby pan
pożyczyć mi na chwilę swój telefon?
Zadzwonię do męża.
Nie rozumiem.
- Pożyczy mi pan telefon? - Pewnie.
- Na momencik. - Proszę.
Dziękuję.
Nie!
To jego laweta!
Jaki numer?
23098.
Mam ten sam.
Picer, błagam, wymyśl coś.
- Utrapienie z nimi! - Zawsze to samo.
Może pan jechać.
Zajmę się tym.
Na pewno?
- Tak, śmiało. - Dzięki!
- Na razie! - Pa!
Kocham go!
Sprawdź w szarym biurku albo w stoliku na korytarzu.
- Dobrze, przywieziesz? - Tutaj!
Tutaj!
W Atalayi.
Słucham?
Słuchaj, Coco.
Zdejmij tę swoją brudną piżamę,
włóż coś porządnego i mi je przywieź!
Wciąż czegoś zapominam, bo tylko ja w tym domu pracuję!
Ty przez cały dzień pijesz mate
i drapiesz się po dupie!
Co się stało?
Ktoś pociął mi opony.
Jak można być tak wrednym? Widzi pan?
Tamta też.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
U męża w porządku?
Tak, lepiej być nie może. Kochany facet.
Trzymaj się, skarbie.
Idzie jak po maśle.
Nienawidzisz go.
A ty nie?
Siostro, twoja kolej.
Mogę odholować pana wóz do warsztatu. Kupi pan nową oponę.
Albo dwie.
Co za okrucieństwo.
- Ktoś dzwoni. - Tak, dzięki.
Halo?
Cześć, kochanie. W porządku? Martwię się. Laweta dotarła?
Przed chwilą. Facet zawiezie mnie do warsztatu.
Nie martw się. Spokojnie.
Weź głęboki oddech.
Jasne.
Ale się wkurzyłem.
Muszę obrócić to w żart, bo inaczej…
Przyjechałabym po ciebie, ale muszę zobaczyć się z mamą.
Jesteś kochana. Spokojnie.
Będę za parę godzin.
- Buziaki. - Kocham cię.
Załatwione!
- Jest pod wpływem? - Tak.
Koleś, co ci jest?
Spadło ci ciśnienie?
Wszystko gra?
Zaczynam panikować.
Zaraz się wycofam.
Jeśli już, to teraz.
To twoja ostatnia szansa.
Co?
Nic, ja…
Zróbmy to.
Świetnie.
Dobra robota!
Fer…
Wygląda jak zombie.
Nie lituj się nad nim.
Zapomniałaś, co zrobił? Masz sklerozę?
Przestań mnie obrażać!
Nazwij mnie teraz leniem.
Co jest? Nie możesz mówić?
- Gnojek. - Zostaw go!
Wyluzuj, Pauli. Sprawdzam, czy skopolamina działa.
- Pospiesz się. - Tak, jedziemy.
Picer, dawaj klatkę!
Trzy, dwa, jeden!
Jaki on ciężki!
- Masz tu resztę. - Paula!
- Byłeś super. - Powodzenia.
Nacho, zawieź nas i zostaw z nim.
Fer, dlaczego?
- Nie mieszaj się. - To moja lecznica!
Powiem, że ukradłam ci klucze.
Rób, co mówię. Paula, jedziemy.
- Chodź. - Szybko!
Budzi się.
Co się dzieje?
Dziwi cię nasz widok?
Jak mogłeś zrobić coś takiego?
Jak mogłeś?
Byłam ci wierna przez 19 lat małżeństwa!
A wcale nie musiałam!
Nie płacz, trochę godności.
Ja mu to wyjaśnię.
Chcę z nim porozmawiać!
Wiesz, ilu rodziców próbowało uwieść mnie w przedszkolu?
Setki, tysiące!
Ale nic nie zrobiłam. Nie uległam im.
„Nie zrobiłabym mu tego”.
„Pracuje w dwóch miastach, żeby spłacić dom”.
A ty miałeś drugą rodzinę, sukinsynu!
Nie mam innej rodziny.
To jakby…
Nie mogę tak rozmawiać. Rozwiążcie mnie.
Masz problemy z mówieniem, bo w twoich żyłach krąży skopolamina.
Co wyście mi podały?
Skopolaminę?
Co mi zrobicie?
Wykonamy drobny zabieg.
Oszalałyście? Co…?
Nie.
Nie możecie mi tego zrobić!
Czego?
O czym pomyślałeś?
O swoim ptaszku?
Nie, zatrzymasz go.
Bez niego nie mógłbyś sikać,
a wtedy byś umarł. Tego nie chcemy.
Nie. Masz żyć i cierpieć choć odrobinę w porównaniu z tym, jak my cierpiałyśmy.
Dlatego ptaszek zostaje.
Ale nie jaja.
Co wy…?
Oszalałyście.
Pójdziecie za to siedzieć. Vera!
Vero, nie jesteś taka!
Paulo…
Pipi, nie jesteś taka.
Pomyśl o dziewczynkach.
A ty o nich myślałeś?
- Znieczulenie miejscowe. - Nie!
- To lekkie ukłucie. - Nie!
- Rozchyl uda.
- Złap go za nogi! - Nie krzycz!
Nie możecie mi odciąć jąder! Spójrz na mnie, skarbie.
Nie słuchaj tego psychopaty!
- Nie. - Rozchyl nogi!
- Nie! - Już!
Zrób to, bo wstrzyknę ci to w jądra,
a to ci się nie spodoba.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Ratunku!
Dobra. Znieczulenie ogólne.
Rozetnij mu bokserki.
Paulo,
to szaleństwo.
Nie jesteś taka.
Kocham cię. To ja.
Paulo, proszę.
Co zrobiłaś, idiotko?
Oszalałaś?
Sukinsyn!
Puszczaj, wariatko!
Sukinsyn!
Zabiję cię!
Przestańcie!
To jakiś koszmar!
Komu grozisz? Wyrażaj się jaśniej!
Nie ruszać się!
Nie ruszajcie się albo…
Co z wami?
Odbiło wam!
Ucieka!
Zablokował drzwi! Pchaj!
Gdzie on jest?
Na dachu!
Jeśli ucieknie, skończymy w więzieniu!
Nie ucieknie!
Tam jest.
Fer!
Stójcie!
Jeszcze krok i skoczę!
Oszalałyście. Chciałyście mnie wykastrować!
- Ja oszalałam? - To twój pomysł, tak?
Twój? Nienawidzisz mnie?
To ty nas nienawidzisz.
Zniszczyłeś nam życie!
Kocham was obie!
Nie każdego byłoby na to stać.
Nie! Tylko kogoś tak chorego jak ty!
- Nie rozumiem cię, Fernando! - Czego nie rozumiesz, Pipi?
To ja.
W ten sposób kocham.
Tak żyję. Taki się urodziłem!
Nikt się taki nie rodzi. Kiedy się taki stałeś?
To prawda, kłamałem.
Ale nie zrozumiałybyście. Sam długo to sobie układałem.
Jest więcej takich ludzi.
Nie tylko tutaj, wszędzie!
To moralny przekręt na ogromną skalę!
Tutaj i na całej planecie!
W tym szkopuł.
Moralność!
Cholerna moralność!
Kto powiedział, że nie można kochać dwóch osób?
Każda porządna osoba, jak ja!
Jak my!
Przestań żartować.
Ile masz kobiet? Ile dzieci?
Ile osób oszukałeś, Fer?
Trochę szacunku.
Bardzo was kocham.
Nigdy was nie zdradziłem. Jesteście miłościami mojego życia.
Bez was bym umarł. Jesteście dla mnie wszystkim, rozumiecie?
- Nigdy ci tego nie mówił? - Paula!
Kocham was obie
tak bardzo,
że jestem gotów wybaczyć wam to,
co chciałyście mi zrobić!
To koniec! Zapomnijmy o tym!
Wyłożyliśmy karty na stół.
Damy radę. Spróbujemy.
Jesteś chorym psychopatą.
Nie mogę z wami być?
- To skoczę. - Skacz!
- Skoczę! - Zrób to!
No już, tchórzu! Próbowałeś uciec, a nie się zabić.
Powiedz prawdę, Fernando! Choć ten jeden raz!
Mamy wyjątkową szansę.
Niektórzy rozstają się, bo brakuje im miłości.
A ja mam jej w sobie mnóstwo!
Powiedzcie mi,
pozwolicie tej miłości umrzeć?
Brawo!
- Spadł! - Fernando!
Nie rozumiem cię
Tyle miłości w sobie masz
Nie rozumiem cię
I oni też nie
Nie wiem, jak to wyjaśnić
Jak możesz je kochać
I nie czuć winy
Nie rozumiem
Jak możesz kochać dwie kobiety naraz
I nie oszaleć
To ja.
Wydaję się zwyczajny,
ale coś mnie wyróżnia.
Moje serce jest za duże.
Potrafi pomieścić o wiele więcej miłości, niż inne serca.
I nie oszaleć
Siedem miesięcy później moje życie wygląda inaczej.
Wciąż mam nadzieję, że zrozumieją, jak bardzo je kochałem.
I wciąż kocham.
Wszystko na nic.
Nie widzą prawdziwego mnie.
- Cześć! - Cześć.
Rozegraliśmy trzy mecze i wszystkie wygrał.
- Fajnie! - Pa, mistrzu.
Kocham cię, synu.
- Hej, skarbie. - Hej.
Pa, Gasti.
Odbiorę go w sobotę. Idzie na urodziny.
Pa, Vero.
Gnojek.
Babeczka czekoladowa.
To chyba tata.
- Cześć! - Cześć, kochanie.
Lepiej ci?
Nie zatańczę, ale nic mi nie jest.
- Dobrze cię widzieć. - Nie przegapiłbym tego.
- Cześć. - Cześć, Paula.
Jose.
Tata przyjechał.
Cześć, skarbie. Sto lat.
Cześć.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Zostanę na chwilę i pojadę.
Dobra.
Chciałbym z tobą spokojnie porozmawiać.
- Nie, Fer. - Nie tutaj.
Lepiej nie.
Idź do córki. Potrzebuje cię.
Straciłem wiele rzeczy.
Tych najważniejszych.
Straciłem je.
To kara za nadmiar miłości.
Latte, tak?
Tak, dzięki.
Ponoć prawdziwa miłość zjawia się tylko raz.
Do mnie przyszła dwa razy
i pewnie już nigdy jej nie znajdę.
Moje serce jest niezrozumiane.
Nazywają je głupim.
Nawet gdy tego nie chcesz, ono wciąż bije,
mimowolnie.
Głupio…
i jak szalone.