Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sahneye ilk çıktığında egon bir anda seni ele geçirir.
Der ki "Sakın hata yapma.
Çünkü sen büyük adamsın. Herkes öyle diyor, hata yapma."
Sonra mikrofona geçersin ve ilk nota her zaman detonedir.
Otuz saniye sonra dersin ki…
…"İşte bu. Müziği seven sıradan biriyim." Sonra bütün vücudun gevşer.
Kendimi bırakır, etrafıma bakar ve derim ki…
…"Yap gitsin.
Egoyu bırak.
Teslim olma zamanı."
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
SÃO PAULO, BREZİLYA
On yaşlarından beri
yaptığım işlerde çok iyi olmaya takıntılıydım.
Değerimi, yaptığım iş belirliyordu sanki.
Bu his, insanı karanlığa sürükleyebiliyor.
Bu turnenin sonunda sesim kırılma noktasına geldiği için
telefonum aracılığıyla konuşuyorum.
Dün gece bana…
…yenilmez olmadığımı hatırlattı.
ÜÇ AY ÖNCE
BROOKLYN, NEW YORK TURNENİN 72. KONSERİ
Söyleyin!
Daha yüksek!
Bağırın!
Ne kadar hızlansam da alkışlamayı bırakmayın, tamam mı?
Başlıyoruz! Elleri duyayım! Eller!
Daha hızlı!
-Aferin. -Sağ ol kardeşim.
-Çok başarılı bir geceydi. -Evet.
-Çok teşekkürler. -Gidelim. Çalıştır.
Çıkmamız lazım.
İşim bitmedi.
Çıkınca sola dönüp ışıkları geçeceksin.
-Teşekkürler. -Güle güle! Seni seviyoruz!
Seni seviyorum! Seni…
Şu kamerayı monitörde görmüyorum. O yüzden kayıttan gözünü ayırma.
Cez, Jocelyn gelecek. 11.50'de burada olmasını söyledim.
Tamam.
Bu işe kendi odanda, sırf sevdiğin için Vine videoları çekerek başladın.
Her şeyi başlatan o saf hissi korumak zor mu?
Hadi Shawn, gidiyoruz canım! İçeri girme vakti!
Kalk.
Çocukken birine bakıp "Bu benim hayalim." dediğinde
o kişi "Aptalca bir hayal." derse
"Evet, aptalca bir hayal." diyorsun.
Okula girdiğimde…
…şan dersi hocam Bayan Parker'dı.
Ona şarkıcı olmak istediğimi söyledim. "Sanatçı olmak istiyorum." dedim.
Bana inanmakta hiç tereddüt etmedi.
Annemle babam, arkadaşlarım…
Kimse bir an bile "Delisin sen." demedi.
Herkes "Yap tabii." dedi.
İLK KONSER, YAŞ 15
Artık sesi hep iyi çıkıyor. Şu ara çok daha fazla çalışıyor.
Merhaba! Seni seviyoruz Shawn Mendes!
Heyecanlıyım!
Sandığımdan büyükmüş.
BABASININ SESİ
-Duyuyor musun? -Hayır, hiç.
Güvenlik. Çekmemi ister mi bilmem ama merhaba diyor.
-Selam. -Onu çekemezsin.
-Bir yere koymam, inan. -Tamam.
Merhaba annesi.
KAREN SHAWN'IN ANNESİ
Buna ne diyorsun?
İnanılır gibi değil.
Tuvalete bile güvenlikle gitmesi gerekiyor.
Aman Tanrım!
Seni seviyorum!
Gördün mü?
"Seni seviyorum." diyorlar. Vay canına.
Merhaba!
-Gergin misin bakalım? -Şimdi gerildim. Şimdiye kadar değildim.
-Arkaya gitsek? -Benimle kal. Bekle.
SHAWN'IN KARDEŞİ
Shawn Mendes için bir alkış!
Ontario'nun dışından biri var mı?
Nerelisiniz?
-Michigan. -Michigan!
Vay be…
Acayip.
A Great Big World'den "Say Something" şarkısını ilk duyduğumda…
MENAJERİ
…"Vay, müthiş bir şarkı." dedim.
Google'da aratınca çıkan ilk sonuçlardan biri
Shawn'ın yaptığı cover'dı.
Ağzım açık kaldı.
"Gerçekten inanılmaz." dedim.
Ona ulaştım, Shawn ve annesiyle FaceTime'dan görüştük.
Shawn bizi hemen soru yağmuruna tuttu.
Müzik sektörü nasıl işler, menajere neden ihtiyaç duyabilir…
Onlara dürüstçe dedim ki
"Bak, her şeyi bilmiyorum
ama burada oturup her dakikamı seninle bunu çözmeye ayırırım."
Ona hep şöyle derdim,
"Bana bir grup lazım çünkü tek başıma sesim kötü çıkar."
"Hayır, sadece gitarını al ve sahneye çık." derdi.
Kendime güvenimin kaynağı, ilk iki sene yalnızca gitarla şarkı söylemiş olmamdı.
Pickering'de küçük bir yatak odasındayken
iki yıl sonra birkaç bin kişinin önünde çalmaya başladım.
Çok havalı görünüyor.
Belgesel çekmek böyle bir şey.
Başlıyoruz.
Bunu Scott'a vermeye hazır değilim.
Daha gelmedi.
Her şey tanıştığımız günkü havalı güneş gözlüğüyle başladı.
"Single'ın bir numara olursa gözlüğü veririm." dedi.
Beraber çıkardığımız ilk şarkı bir numara oldu.
ORTAK YAZAR
-Biraz melodi lazım. -Evet. Mesela…
Bu nasıl?
Oldu mu?
Odamda, bulunduğumuz konserin yerini ve numarasını gösteren küçük bir şey var.
Bugün sekiz numara, Kopenhag'dayız.
Bu da 100'den ne kadar uzak olduğumuzu hatırlattı.
Ayrıca Kopenhag değil, Cologne. Cologne'dayız.
Cologne yazıyordu.
Kopenhag da yazıyor olabilir.
Ama bunun çok özel olduğunu her gece hatırlayalım istiyorum.
Fenalık getirse de söyleyeceğim,
gerçekten çok özel. Büyüleyici bir iş yapıyoruz.
Her seferinde insanlar ilk kez izliyor oluyor.
-İster birinci ister 99. konser olsun. -Doğru.
Onlar ilk kez görüyor ve bu özel bir şey. Sağ olun, başlayalım.
Hadi.
Herkes zıplasın!
İdollerime bakıp derdim ki "İnsan nasıl böyle olur?"
"Onlar efsanevi doğmuş."
İşin aslı öyle değil.
"Bu olmasaydı ne yapardın?" diye soruyorlar.
Bu soru beni çok afallatıyor
çünkü ben zaten hep bunu yapacaktım.
Dün soru cevap seansındaydım.
Bir kız "Nasıl senin gibi bir şarkı yazarı olurum?" dedi.
Ben de zamanında babama "Şarkı yazarı olmak istiyorum." demiştim.
"Yazabiliyor musun?" dedi. "Bilmem." dedim.
"Git bir şarkı yaz." dedi.
Odamda oturup yedi saat, parmaklarım kanayana kadar gitar çaldım.
Yine çaldım, geliştirdim, pratik yaptım.
Herkesin olimpiyat sporcusu gibi çalışması şart değil.
Kıza bunu dedim.
"Oturup düşünmeyi bırak.
Sen bir şarkı yazarısın. Şimdi git şarkı yaz."
"Gerçek olamayacak kadar iyisin. Gözümü senden alamıyorum." diye
-sözler yok artık. -Evet.
Şu trompetler bile…
Trompet kısmı çok iyi değil mi?
Çok ihtişamlı geliyor.
Bir sonraki albümde buna benzer bir şey düşünüyorum.
Şey gibi…
İnsanı sarıp sarmalayan o sevgi taşması hissi.
İLK "WONDER" KAYIT SEANSLARI
"Çabucak uyumak için 100'den geriye sayarım." falan olur mu?
-Güzel. -Evet.
Kendimi biraz…
-"Merhaba"dan sonraki "eko" iyi. -Evet.
Evet.
Tek yapmam gereken…
Evet.
O olmadan çok daha iyi.
Evet. Bu daha iyi.
Tekrar.
"Gözlerimi kaparım"da beni öne çıkar.
Çok güzel,
West Village'da bir daire kiraladı, orada kalıyoruz.
Sabah uyanınca lanet okuyoruz.
Kalkıyoruz, aynı yere gitmek için ayrı ciplerle binmemiz gerekiyor.
-Evet. -Müthiş bir şey.
"8.30'da çıkmalıyım." diyorum, "Ben de." diyor. "Peki." diyorum.
Kıyısından köşesinden normal bir hayat yaşamak gibi
ama en normal olmayan şekilde.
Bir şeyler giydim, kahveciye gidip Americano aldım,
sonra siz geldiniz ve "İşe gidiyoruz." oldum.
2019 MTV VIDEO MÜZİK ÖDÜLLERİ
-Nasılsın? -İyidir, senden?
Sonra bu tarafa.
Tamam, bu tarafa geçince kolumu ne yapayım?
Bum. Şöyle geçince bu el böyle… Buraya geçiyorsun, bum.
-Arkana bak… -Bayıldım.
-Şöyle… -Anladım.
-Diğer tarafa geçiyorsun. -Hayır.
-Bütün ağırlığın burada. -Evet.
Sonra, kenara gelince…
Bu tarafa mı?
Evet, emin olmak için…
İyi mi? Çok rahat.
-Çok rahat. -Evet.
Seni seviyorum.
-Bunu biliyor musun? -Biliyorum.
Tamam millet, hazırız. Yerlerinize. Provaya başlayalım, lütfen.
Siz hazır olunca başlamaya hazırız.
Camila'yla Fifth Harmony'de açılış sanatçılarıydık.
İlk turnemdi.
O benden sonra çıkıyordu.
İlk sıradaydım ve performansım kısaydı, sonra onlar çıkıyordu.
Beş yıl olmuş ya.
O kadar…
İşine öyle çılgınca odaklanmıştı ki turne boyunca onu hiç görmedim.
Sürekli aracına girip çıkıyor, gitar çalıp Geoff'le şarkılar yazıyordu.
Onu yakışıklı bulmuştum ama içimden "İşinde gücünde." dedim.
"Neyse, boş ver."
Sonra sanırım dört beş yıl önce
Taylor Swift konserinde sahne arkasındaydık.
Merhaba demek için kulisine gittim.
Bir şarkı yazmaya başladık.
Sonra beraber çok vakit geçirdik çünkü şarkıyı birlikte yapmıştık
ve beraber bir Jingle Ball turnesi yaptık.
İşte asıl o zaman
bu acayip destan başladı.
Ondan çok hoşlandım.
Galiba o da benden hoşlandı ama…
Çok da emin değilim.
Son dört yılda
sadece arkadaş olup sık görüşemediğimiz dönemden
sonunda beraber olmamıza kadar
her zaman insan olarak beni kollamak için yanımdaydı.
Bana arka çıktı, bence hayat ortağı bunun içindir.
New York'taydık, sanırım radyoda şarkım çalıyordu
ve onunla ilgili olduğu konusu açıldı.
"Evet, seninle ilgili." dedim.
"Her şey seninle ilgili. Hep seninle ilgiliydi."
"Nasıl yani?" dedi. "Hepsi seninle ilgili." dedim.
"Yazdığım her şarkı öyle."
Sonra şarkıları, "Treat You Better"ı falan mırıldandım.
"Aman Tanrım." dedi. Gerçekten hiç haberi yoktu.
Onca zamandır bildiğini sanıyordum.
Yaşadığımız şeyin hakkını veren şarkılar yazabileceğimi sanmıyorum.
Hiçbiri onunla yaşadığım anları ve hisleri yakalayamaz.
Hani Ay'a ya da yıldızlara bakarken
iPhone'unla fotoğrafını çekmeye çalışırsın
ama bir türlü gerçekteki kadar güzel çıkmaz ya?
"Yakalanacak bir şey değil." dersin. Anlatabiliyor muyum?
Bu sadece bize özel kalmalı.
-Eğlencesine yapalım mı? -Olur.
Ama öyle takıl, sırf gevşemek için çal.
-Evet. -Evet.
Tamam. Güzel.
Bir şarkı daha söyleyelim.
Eğlencelik ne var? Bizimki dışında ne olursa.
İşte bu be!
Shawn, buraya baksana. Shawn!
Shawn, buraya!
Shawn, bir de buraya.
Aman Tanrım!
İnanılmaz.
İnanılmazdı!
Gayet sakin bir kırmızı halıydı.
Ciddiyim.
-Bu mu sakindi? -Evet, sakindi.
Dur, ayakkabım!
Hayır!
Ayakkabım.
Bağlamanın bir yöntemi var mı?
Böyle iyi ama çift düğüm atmak lazım.
Hazır mıyız?
Su alsam?
Vakit geldi, gidelim.
Şu anda, adına her ne derseniz bu yaz boyunca,
"Señorita" ve "If I Can't Have You" döneminde…
…New York'taki bir dairede Camila ile ilk kez yalnız kalıyoruz.
Yumurta pişirip kahve makinesini çözmeye çalışıyoruz.
Normal şeyler yani.
Sadece 21 yaşında biri gibi yaşamak güzel.
Yaşımın ilerlemesi…
Bunu ben de yaşıyorum.
Shawn Mendes için bir alkış!
Camila Cabello, millet!
Gerginim biraz.
Şu an eve gitmeye can atıyorum.
Ne kadar oldu?
Sanırım üç buçuk ay.
Uzun bir süre.
Ailem ve arkadaşlarla iki gün geçireceğim için heyecanlıyım.
Evet. Çok heyecanlıyım.
BRIAN CRAIGEN ÇOCUKLUK ARKADAŞI
Brian gibi bir dostum olması büyük şans.
Yine de seviyor.
Gerçek dünyayla bağımı koparmamam için çok çabalıyor.
-Kendi FIFA kartlarımız olsa senin… -Reytingim yüksek olurdu.
-Senin pas 76, benim 82 falan olurdu. -İmkânsız.
Benim 93, senin 87 olurdu.
Ronaldo'nun kaç?
Ronaldo mu? Ronaldo sanırım 94.
Evet, ben 93'üm.
Hayatımda o olmasaydı herhâlde bayağı sapıtırdım.
Tonuma uyabilir misin, onu sordum.
Evet
Beni çocukluk arkadaşlarımla iletişimde tutuyor.
Şu anda onlarla her zamankinden daha yakınım.
"Life of the Party"nin çıktığı ilk andan beri beni desteklediler
ve şimdi burada beraberiz.
Etrafa bakıp gurur duysunlar,
"Bu onun olduğu kadar bizim de başarımız." desinler istiyorum.
"Bakın, nerelere geldik.
Çok güzel, değil mi?"
Yatak odası, çok işimi gördün, sağ ol.
Bir dahakine görüşürüz. Çok şükür seni bırakıyorum.
Çift gitar.
Gidelim kardeşim.
Seni gördüğüme sevindim.
-Ben de, hoş geldin. -Sağ ol.
Müthişsin!
Hoş geldiniz.
Üç aydır kilitli değilmiş galiba.
Girelim.
Sıcacık evime hoş geldiniz! Ne güzel kokuyor.
Her şey yerli yerinde görünüyor.
Odan nasıl Brian? Sorun var mı?
Bir şey yok.
Her şey tamam mı?
Evet.
Alarm!
Vay be. Berbat bir şey.
Adam epeydir evde yok.
Toronto'da gördüğüm en iyi manzara bu.
Şu iğrenç şeyi dikmeleri dışında. O da ne?
Aman Tanrım, AVM yapıyorlar galiba.
Rogers Centre çok havalı değil mi?
Evin tam otoparkın önünde.
Evimden Rogers Centre görülüyor.
Sabah uyanınca yatak odamın penceresinden görebiliyorum.
Orada çalacağımı düşünmek inanılmaz.
Vay be.
Merhaba anne.
-Ne haber? -İyidir, yoldayız.
Peki, şöyle ki…
Seninle ilgilenen koordinatör Amy ile konuştum
ama Aaliyah'yı Whitby'den alacak mısın, bilmiyordu.
Evet, onu almaya gidiyorum. Yarım saat kaldı.
Tamam canım. Görüşürüz.
N'aber?
Selam.
Kızım büyük hayranın.
Selfie moduna geçin isterseniz.
Kızınıza selam söyleyin.
-Merhaba der misin? Adı Berina. -Berina, seni seviyorum.
-Sağ ol dostum. -Ne demek.
Kanada sevgisi.
SHAWN'IN KARDEŞİ
Merhaba.
Bugün okulun ilk günüydü.
-Evet. -O yüzden formalısın.
-Hep bununla gezermişim gibi. -Bir an aklıma gelmedi.
Şuna bakın ya!
Burası bizim saha.
Brian'la şunun tepesine tırmanmıştık, abartmıyorum.
Yemin ederim.
Söyledi mi?
Burası bizim mekân. Bahsettiğimiz yer.
Burada büyüdük biz.
O yüzden Pickering'den bahsederken içimiz gidiyor.
Şuraya bak.
-Selam. -Bak, Tainy'yi bizim mekâna getirdim.
Yok artık!
Vay be.
Nasıl?
Süper be oğlum!
-Keşke gelseydim. -Aynen.
Harika görünüyor.
Şu anda burası inanılmaz.
Şarkı söylemeye başladığında çok da iyi değildi.
"Neyse, ne olacak bakalım." dedim.
Evimde sürekli gürültü vardı. Çok sinir bozucu.
Berbattı.
Bir gün ünlü olmak isteyip istemediğini sordum
ama bu fikre şiddetle karşı çıktı.
"Hayır, ünlü olmak istemiyorum. Berbat bir şeye benziyor." dedi.
Bunu hatırlar mı bilmiyorum ama ben dün gibi hatırlıyorum.
Şarkı söylemeye ilk başladığında ünlü olmak isteyip istemediğini sormuştum
ve bu fikirden tiksinmiştin resmen.
-Öyle mi? -Evet.
"Hayır, asla ünlü olmak istemem,
o yaşam tarzını istemem."
-Doğrudur. -Demiştin, hatırlıyorum.
Hem de hep derdin.
Tabii ki giderek daha iyi oldun ve fark edilmeye başladın.
Ben de "Belki ünlü olursun." dedim.
-"Ünlü olmak istemiyorum." dedin. -Hatırlamıyorum.
Ben hatırlıyorum. Ofiste hep konuşurduk.
Belli ki fikrimi değiştirmişim.
Eskiden…
Bu kapı…
Okuldan sonra
herkes koşa koşa gelirdi
ve cumaları şu ön tarafta takılırdık.
İki yüz kişi burada takılıp cuma günü için plan yapardı.
-Çok iyiydi. -Biz yapmıyoruz.
Herkes yapardı.
Evime hoş geldiniz.
Ödevim var.
Hoş geldiniz.
Burası benim evim!
Aman Tanrım.
Çok aptalca.
Gördüğünüz en büyük plaket.
Kalmadığım oda kalmadı ama benim odam burası.
Hoş geldiniz.
Vine videolarını filan hep bu odada çektim.
Epey küçük, değil mi?
İşte burası.
Bu yastıklar… Oha.
Ne güzel kokuyorlar.
Bayağı duygulandım yalnız.
Anne, yine burada yaşıyor gibiyim.
-Sadece yemek için geliyor. -Hiç de değil.
-Evet, öyle. -Bu ne?
Ne zaman gelsen açsın.
Sweatshirt'e baksana.
-Camila. -Aman Tanrım.
-Kız arkadaşım. Tanıyor musun? -Tanımıyorum Shawn.
Hepimizden çok kazanıp bedava yemeğe mi geliyorsun?
Evet.
Hiç vazgeçmem.
Hoş geldin oğlum.
SHAWN'IN BABASI
İşin ilginci, son bir yıldır bu üç gündeki kadar
evde vakit geçirmemiştim, değil mi?
-Kesin. -Her gelişinde kalsın diye ısrar ediyorum.
-Bu kez dinlenebildin. -Evet.
Normalde gelir, yer, "Çok kalamam anne." der.
Belki bir film izletiriz, o kadar.
Noel arifesinde kalır. O gece Aaliyah ile Noel Baba'yı bekler.
Doğru.
Sabah Noel Baba tüm hediyeleri ağacın altına bırakmış olur.
-Değil mi? -Hiç vazgeçmiyor.
-Hayır. -Noel Baba gerçek.
-Evet. -Değil mi?
-İnanırsan. -İnanıyorum.
Evet, işte bu.
Bugün stadyuma gittin mi?
Hayır, dün gittim.
-Büyük, değil mi? -Devasa.
Yarın içeri girene kadar görmemeye karar verdim.
-Yarın orada olacağım. -Kaçta?
-Herhâlde öğlen. -Öğlen mi?
-Yemek servisine yetişmek için gidiyorum. -Çok iyi. Akıllıca.
Bu da başka bir tane.
Geçen gün kuliste yazdım.
Sözleri yok.
Orkestra cenneti, muazzam davullar ve şöyle…
Sonra sessizlik ve sesim giriyor…
Arabam kendi gidiyor.
Dün 16 yaşındayken çekilen videolarımızı izliyorduk.
Kendimizi kaptırıp aşırı etkilendik. Birbirimize bakıp "Kötü oldum." dedik.
Çünkü o kendine güvensiz ve kararsız 15 yaşındaki hâlimize döndük.
"Vay be, bu hissi çok iyi anlıyor." dedim.
Birbirimize bakıp "Bir tuhaf olduk, değil mi?" dedik.
"Evet, öyle." dedi.
"Nedenini anladığın için çok mutluyum
çünkü bunu başkalarına iyi açıklayamazdım." dedim.
-Yüreğinin sesi gibi. -Evet, yüreğimin sesi gibi.
Bunu tekrar tekrar yazdığım yoğun bir dönemden geçtim.
"Sesimle beynimi kontrol ediyorum."
"Gerilmeden şarkı söylüyorum."
"Göğüs sesim güçlü ve sağlıklı."
Bu, Rogers Centre biletleri satışa çıkmadan iki hafta önce,
24 Kasım 2018'de.
"İşte başlıyoruz. Rogers Centre'ı dolduracağım." yazmışım.
Bu dairedeydim.
28'inde… 25 Kasım 2018'de.
-"Rogers Centre'ı doldurdum." yazmışsın. -"Rogers Centre'ı doldurdum."
Dışa vurum günlüğüme yazdığım için işe yaradı.
Evet, ısrarlıymışsın.
Israr var burada.
ROGERS CENTRE, TORONTO, ONTARIO TURNENİN 77. KONSERİ
Yine öyle yaptın…
Sanırım Rogers Centre hep hedefimdi.
Çünkü müziğe başladığımda her gün arabayla önünden geçerken
"Bir gün orada çalacağım." derdim.
Vay canına.
Evet ya!
Aman Tanrım!
Neler oluyor?
Neye bakacağımı şaşırdım.
-Sahne nerede? -İşte orada.
Kafayı yiyeceğim.
Büyükmüş.
İnanılmaz bir şey bu!
Sahne küçük geldi.
Sahne küçük görünüyor mu?
Sahne küçük geliyor mu?
Yeni bir sahne koyamam tabii ama…
Kardeşim, ne başardığına bak.
Aynen. Girer girmez "Sahne küçük mü?" dedim.
-Hadi, şunu sindir. -Koca şehir gibi.
TURNE MENAJERİ
Bir bak.
Rogers Centre'a bakınca ilk kez biraz geriliyorum.
Yolda kahveci "Yarın konserine geliyorum." diyor.
Apartman görevlisi "Yarın konserine geliyorum." diyor.
Koca bir aile gibi.
Gelmiş geçmiş en büyük konserim gibi değil de,
"Müthiş, değil mi? Onun memleketindeyiz." dedirten bir şey.
"Sevgi dolu bir ortamda konser veriyor.
Üstelik ülkenin en büyük stadyumunda."
Kafayı yiyorum. Hiç böyle hissetmemiştim.
Hep beraber!
Başlıyoruz!
Bu yıl ve neredeyse tüm hayatın boyunca
böyle bir konser beklemişsin.
50.000 kişilik bir kalabalığın önündesin.
Gerçek dışı geliyor.
Ayakların yerden kesiliyor sanki.
Baştan sona büyülü gibi.
Hep birlikte. Başlıyoruz.
Sizi çok seviyorum, sağ olun.
O gece salonda gerçek bir sevgi hissettim.
Toronto, sizi tüm kalbimle seviyorum. Çok teşekkürler!
Bizi ağırladığınız için çok teşekkürler.
Manny!
Çok kızdım. Gittiniz sandım.
Ah, Shawn!
Böyle güzel konser olamaz.
Shawn, seninle gurur duyuyorum.
Çok ağlıyorum.
Shawn!
Onun vokalleri tek başına da aldım, gerekirse kullanırız.
-Şu anda ikide. -Evet.
Şimdi arka planlar.
Turneye çıktığım zaman akorlarla kafayı bozuyorum.
Bunu çalıp duruyorum.
Böyle bir şey.
Evet.
Tek sesliden armoniye geçişte "Bunu yapamam." derim.
-Hadi oradan. -Benim tekrar…
Kayıtta çoğunlukla piyano kısmını çalmam lazım.
Yanınıza gelebilirim çünkü çok eğlenceli.
Bir kez daha. Gidip dinleyeceğim.
Tek çıkışı dinleyebiliriz.
Evet.
Şu kısım eksik…
Bu notayı söyleyen var mı?
Sen mi?
-Evet. -Burada sesin çıkmıyor.
Neredesin? Sesini biraz açalım.
Evet, bize bu lazım.
Önceden yaptığımdan daha iyi müzik yapma baskısını hep hissettim.
Bu kez stüdyodayken
"Peki, ne olursa olur." diyorum.
Kayıtta mıyız George?
Kusurları kabul etmekle kalmayıp kucaklaman lazım
çünkü o andaki kusur, bir sonrakinde büyülü bir şeye dönüşür.
Başka ne yapabilirim bilmiyorum.
Belki de sahnede fazla şey yapıyorum.
Belki de.
Biraz sakinleşebilirsin. Hem bir şarkı daha ekledin.
İki şarkı.
-Potpuri de daha uzun. -Evet.
Yani daha çok çalışıyorsun.
Nasılsın Londra?
LONDRA TURNENİN 26. KONSERİ
Çok özür dilerim arkadaşlar. Bu gece sesim beni çok zorluyor.
Olabildiğince yardımınız gerek.
Yüreğimi ortaya dökmeye söz veriyorum ama sesimin izin verdiği kadar.
Çok teşekkürler.
Şarkıları loop'a aldılar. Çıkmak istediğinde söyle.
-Az önce yaptığın şey… -Biliyorum.
104 konserlik bir turnedeyiz ve…
Bir yanım "Minnettar olduğunu söyle." diyor çünkü öyleyim.
Anlatamayacağım kadar minnettarım.
Bu performansları seviyorum, hiç bu kadar eğlenmemiştim ama…
Bir yandan ailemle takılıp film izlemek istiyorum.
Deli.
-Evimde ağaç süsler misin? -Süslerim, o kadar.
Şehir dışında gezmek, futbol sahasına uzanmak…
Bir dal sarıp arkadaşlarla yıldızlara bakmak,
kurutulmuş et yemek.
Yani…
Küçük kasaba muhabbetleri işte.
Bunlar…
Şu an bunları biraz özlüyorum.
Hayat sürekli çok yoğun.
Bunu çok düşünüyorum.
Dünyaya sadece normal bir insanım dersem
konserlere gelmeyi bırakırlar mı?
Müziğimi dinlemezler mi,
bütün bu çılgınlık sona mı erer?
"Belki onlara söylememeliyim." diyorsun.
"Belki numaraya devam etmeliyim. Bir süre daha Superman rolü yapmalıyım."
Demin çaldım.
Instagram'a kısa bir mesaj yazıyorum.
"Bugün çok yoğun duygular içindeyim. Şu an buradayım ve bu güzel.
Bu çok güzel.
Bu çok güzel."
BUGÜN ÇOK YOĞUN DUYGULAR İÇİNDEYİM. HAYAT ÇOK GÜZEL - SAĞ OLUN
Tek söyleyebileceğim bu.
RIO DE JANEIRO, BREZİLYA
İçinde olduğum durumu başından beri çözmeye çalışıyorum
ve milyonlarca farklı şekilde…
"Bu iş nasıl oldu?" dediklerinde birçok mantıklı cevap aklıma geliyor
ama hiçbiri tatmin edici değil.
Sürekli ısınıyor ve sesimi kontrol ediyorum
çünkü günün birinde
şarkı söylerken sesimin çıkmamasından korkuyorum.
Boğazını biraz aç, derin bir nefes al.
Çok rahat ve açık olsun.
Ne yapıyorlar?
Diğerleri koşuyor diye koşturuyorlar.
Konser çok çılgın olacak.
Çığlık atıyorlar.
Grup orada mı acaba?
Belki Instagram'da gün batımını paylaştığım içindir.
Aşağıda olduğum anlamına gelmez.
-Merhaba. -Çok güzel bir deneyimdi.
Aman Tanrım!
-Konuşamıyorum. -Sorun değil.
Çok memnun oldum.
Evet.
…seninle ve etrafımdaki insanlarla bağ hissettim,
çok minnettarım ve…
-Aman Tanrım. -Fotoğraf çektirelim mi?
Hiç gitmediğin bir ülkedeki bir otele yanaşırken
seni bekleyen 1.000 kişi gördüğünde…
…bunu kaç kere yaşarsan yaşa…
…rüya gibi geliyor.
Bir gün normal gelecek mi bilmiyorum.
Normal gelmeli mi, onu da bilmiyorum.
Çok teşekkürler!
Teşekkürler Shawn! Seni seviyorum!
SÃO PAULO, BREZİLYA TURNENİN 95. KONSERİ
N'aber millet?
Turun son ayağında Brezilya'dayız.
Bu sabah uyandığımda kendimi çok hasta hissediyordum.
São Paulo'da iki stat konseri vermeden önceki gün.
Ama sorun değil çünkü Kobe Bryant'ın YouTube videolarını izledim ve çok iyiyim.
-Çünkü sağ ses telimde şişme vardı. -Evet.
Kontrol ettirmek istedim.
Ama istersem sesim çıkıyor.
-Ama… -Ama yapmamayı seçiyorum. Evet.
Evet.
Çok teşekkürler.
Selam, nasıl gidiyor?
Gidiyor işte.
Şunu dinle. Bu…
Bilemiyorum. Bu durum beni çok geriyor.
Şu an orada saat kaç?
Üç buçuk.
Konser kaçta?
Sekiz buçukta.
Bence iyi bir fikir değil. Öyle hissediyorum.
Seni Cez'e götürüyorum.
Ona da söylersin.
Sesime…
Diyorsun ki sesime bakılırsa…
Sesine bakılırsa konuşman bile yanlış.
Kendini yaralamandan korkuyorum ve…
Duyuyor musun?
Evet.
Selam.
Diğer doktorlayken Nasseri ile görüntülü konuştuk.
Tüm videolara ve muayene sonuçlarına baktı.
Yani her şey onun kontrolünden geçti.
Evet, söylediğin şeylere tamamen güveniyorum ve katılıyorum.
Olay şarkı söylemekte bitiyor. Evet, kesinlikle.
Söyler ya da söyleyemez. Evet.
Tamam. Şu anda ısınmanın zararlı olduğunu söylüyorsan yapmayalım.
Tamamdır. Sağ ol Eric.
Tamam. Hoşça kal.
Şunu bil ki bundan sonra 11 konser daha olduğunu çok net belirttim.
Bu konseri yapabilmek için kendimizi zorlarsak
diğer konserlerin zararına olur.
Düşünmeye başlamalıyız…
-Çıkmama senaryosunu. -Evet.
Dr. Nasseri, ben Cez.
Eric'i de bağlıyorum,
burada da Shawn ve ben varız.
Shawn, bir gelişme var mı?
Hayır.
Konsere beş saat mi var Cez?
Evet, yarım saate kapılar açılıyor.
Yarım saate mi? Neden o kadar erken?
Stadyum olduğu için.
Anladım.
Şunu söyleyeyim,
"Kendimi zorlayıp atlatırım." diyen insanlarla karşılaştık.
Sonra tellerde ağır kanama oldu ve ameliyata girmeleri gerekti.
Konseri iptal etmek çok ağır bir şey ama…
Burada ağırlığımı koyup şunu söylemeliyim,
sesin çıkmıyor ve 11 konserimiz var.
Bir stadyum konseri için
sıradaki 11 konserden önce kendine zarar verirsin.
Evet.
Ne dersin Shawn?
Bilmiyorum. Karar verebilecek durumda değilim.
Şaşkına döndü.
Şunu açıklığa kavuşturalım,
ikiniz de konseri iptal edelim diyorsunuz, değil mi?
-Bu konuda hemfikiriz. -Tamam.
Bunu kendi aramızda bir konuşalım.
Size son kararımızı bildiririz ve gelişmelerden haberdar ederiz.
-Tamam. -Peki. Sağ olun.
Kendinize iyi bakın.
Birazdan görüşürüz.
İptal edildi!
"Bunu yapmak içimi sızlatıyor ama doktorlarım bugün sahneye çıkmamın
sesim için kalıcı hasar riski taşıdığını söylediler.
Hepinizi çok seviyorum, içtenlikle özür dilerim.
Keşke bu gece sahnede olabilseydim.
Güney Amerika'ya sonraki gelişimde telafi edeceğim."
-Anne. -Yavrum, çok üzüldüm.
Dün geceki konser harikaydı.
Seni orada görebildiler yavrum.
Oraya gitmemiş değilsin, seni gördüler.
O deneyimi yaşadılar. Oraya hiç gitmemiş değilsin.
Hastayım, sesim kötü, demiştin ama bu kadar ciddi olduğunu söylemedin.
Sorun değil. Dünyanın sonu değil yavrum.
Nefes al.
Evet.
Elinden bir şey gelmez.
-Seni seviyorum. -Ben de yavrum. Ben daha çok seviyorum.
Sen iyisin. Aşarsın.
Durum ortada.
Hayranların da anlayacaktır.
Demek sesini dinlendireceksin. Meğer epey ciddiymiş.
O anda "Ne yapabilirim ki?" demek çok zor
çünkü dışarıda 40.000 kişi var.
Resmen…
…midene yumruk yemiş gibi oluyorsun.
Vay be, ruh hâlini hemen değiştiriyor.
Otele gittiğimizde odama çıkmıştım ve durumdan ötürü moralim çok bozuktu.
Sonra dışarıdan tezahüratlar duydum.
Penceremi açtığımda tezahürat eden 2.000 kişi gördüm.
Gerçekten çok güzel bir andı.
O anda dedim ki "İnanamıyorum…
İnsanların ne kadar iyi olduğuna inanamıyorum." Çok güzel bir andı.
Bir süre moralim bozuktu.
Stadyumda otururken her şeyin altüst olmasına neden olduğumu biliyordum.
En zor kısmı, hayallerini yıktığımı hissetmekti.
Önümüzdeki on yıl, her şeyi doludizgin yapacağım yıllar.
En verimli zamanındaki bir sporcu gibi.
Yoluma devam etmeliyim.
CARMEL, CALIFORNIA SON "WONDER" KAYIT SEANSLARI
Turnenin ağırlığı, beni birçok açıdan
olaylara farklı bir gözle bakıp daha pozitif olmaya yönlendirdi.
Şarkı yazarken, anksiyete artık…
…direndiğim bir düşmandan çok beraber yaşamam gereken bir yoldaş gibi.
Bunu çift ses yapalım mı?
-Evet, olur bence. -Tamam, güzel.
Bunu turnede söyleyeceğim için çok heyecanlıyım.
Çalınmaya çok elverişli, en iyi anlamda.
Bir "Biliyor musun?" daha girsin…
Geriden…
Sonra üçüncüsü de oradan girsin,
biraz yükselsin.
Albüme başladığında sonunun ne olacağını bilmiyorsun.
Balıklama atlayıp neler olacağını görmen lazım.
Geriden böyle küçük bir şey.
-Hissettin mi? -Duraksamayı mı? Evet.
Hazır.
Boruların sesi nasıl?
MEKSİKO, MEKSİKA TURNENİN SON KONSERİ
-Hep böyle mi sıralanıyoruz? -Olayımız bu.
Tamam, güzel.
Eğlenceli.
Son konserimiz.
-Son konserimiz. -Ve biletler tükendi.
Tükendi bebeğim.
Neden bu kadar havalısın?
-Nasılsın? -İyiyim!
-Selam! -Nasılsın?
-N'aber? -Annem FaceTime'da mı?
-Merhaba anne! -Dur, döndüreyim.
Hayatınızın 105 konseri…
Hayatımın son yılı bu turneyle geçti.
Acı tatlı anılar.
Doğrusu acıdan çok tatlı.
Bu beni çok mutlu ediyor.
Mekâna geldiğimde
haftalar sonra kapıda birden "Manny" ismini görünce
"Benimki geliyor!" diyorum.
Bir fırtınanın tehdidi altında
Bugün hayatım
Bulamazsam bir sığınak
Yok olup gideceğim
Savaş, çocuklar
Bir kurşun ötede
-Selam kardeşim. -Selam.
Turnenin sonuna yaklaşırken anladım ki
hayatımın sonuna kadar bu işi yapmak istiyorum.
Nasıl olur da çok ama çok yoğun bir yılın sonunda
baştan başlamak ister insan?
Keşke turnenin sonunda
bu konuda söyleyecek derin bir şeylerim olsaydı ama…
Gerçeği söyleyeyim mi?
Sahneye çıkıp etrafa bakıyor ve şöyle düşünüyorsun…
…"Müziği çok seven bir adamım sadece. Kendimi bırakma zamanı."
Hep beraber!
Şunu kaydedeyim.
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya