Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Φοβερό.
Τι γίνεται, Ατλάντα;
Απίστευτη φάση, φίλε.
Φοβερό.
Εντυπωσιάστηκα σήμερα.
Πήγαινα στον χώρο του σόου
και με κατέκλυσε το συναίσθημα, γιατί είναι η βραδιά μου.
Είμαι εδώ και κάνω αυτό που αποφάσισα να κάνω
εδώ και πολύ καιρό.
Καταλαβαίνετε;
Ερχόμουν περπατώντας…
στο δρομάκι και σκεφτόμουν: "Τα πράγματα κάνουν κύκλο".
Γιατί τον τελευταίο τύπο που πήδηξα…
τον γνώρισα σε ένα μπαρ εκεί πέρα.
Την τελευταία πούτσα που πήρα τη γνώρισα εκεί.
Τρελό! Η τελευταία πούτσα που ρούφηξα.
Όποτε το σκέφτομαι, παλαβώνω.
Λέω: "Μωρή, ρούφαγες πούτσες".
Δεν μου αρέσουν οι πούτσες καθόλου!
Το ξέρω σίγουρα. Δεν μου αρέσουν.
Ούτε να φοράω πούτσα όταν μου το ζητάνε γκόμενες.
Έγλειφα ολόκληρες πούτσες, τις έβαζα στο στόμα μου.
Τι τραβάμε για την παρέα, ε;
Απλώς ήθελα να είμαι σαν τις φίλες μου!
Να συζητώ με τα άλλα κορίτσια.
"Ναι, τα μπαλάκια είναι αλμυρά.
Τα μπαλάκια είναι πολύ αλμυρά. Το ξέρω.
Είναι απίστευτο πόσο αλμυρά είναι".
Ρουφούσα πούτσες… Τρελάρα!
Δεν το έκανα καλά. Μετεξεταστέα πουτσογλείφτρα.
Μετεξεταστέα.
Ποτέ δεν νίκησα στην πίπα.
Είχα κάποιους καλούς αγώνες.
"Απόψε θα τα σαρώσω όλα!". Έπαιζα πολύ ζόρικα.
Το σημειώνω, γιατί κάποτε έλεγα ότι δεν είμαι καλή
και διαφώνησε ένας θεατής που τον είχα ξεζουμίσει.
Και απάντησα: "Να πάρει!
Εκείνη τη βραδιά τον ξεζούμισα.
Έκανα καλή δουλειά".
Τρελά πράγματα, φίλε.
Είμαι με τη δικιά μου. Ταξιδεύουμε παντού μαζί, σαν χαζά.
Την παίρνω παντού. Την αγαπώ μα και την πηδώ.
Είναι εκνευριστικό.
Είμαι ερωτευμένη… Την κυνηγούσα.
Είμαι ερωτευμένη. Την κυνηγούσα χρόνια,
αλλά καμιά φορά τής λέω να κάνει πέρα.
Ότι δεν πρέπει να ταξιδεύουμε μαζί.
Κατάλαβα ότι εκεί τα κάνω θάλασσα.
Πρέπει να ταξιδεύουμε, αλλά χωριστά.
Εκείνη στη Χαβάη κι εγώ στο Λονδίνο και μετά το ανάποδο.
Καταλάβατε; Εγώ Χαβάη κι εκείνη Λονδίνο.
Να βλέπουμε τα ίδια για να τα συζητάμε.
Υπάρχει η κουβέντα.
Δεν χρειάζεται να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο.
Γιατί μάλλον δημιουργεί προβλήματα.
Πρόσφατα γύρισα από τη Βοστώνη. Εκεί γεννήθηκα.
Είμαι παιδί της Βοστώνης.
Αλλά δεν πάω συχνά, γιατί είναι οι συγγενείς μου.
Όλοι τους, όμως.
Τους αγαπώ, αλλά είναι βάρος.
Λέω να τους γνωρίσω τη δικιά μου.
Παίρνω το κορίτσι μου και πάμε σπίτι μου.
Πρώτα γνώρισε τον αγαπημένο θείο μου.
Τον αγαπώ γιατί κάθε φορά με ρωτά αν παραμένω γκέι, κι είναι ωραίο.
Κάθε φορά λέει: "Ακόμη μπλέκεις με γυναίκες;".
Μία φορά είπα: "Όχι, ξανάρχισα να γλείφω πούτσες!".
Επιστροφή στις πούτσες, μεγάλε. Έτσι…
Φιλάω μπαλάκια και πάλι, μωρό μου. Αυτή η ζωή μού αρέσει".
Αλλά ήταν ωραία που το κορίτσι μου είδε…
από πού κατάγομαι. Πάντα θέλεις να το δει αυτό η άλλη.
Να δει πού μεγάλωσα, ποιοι με μεγάλωσαν.
Να με γνωρίσει λίγο καλύτερα.
Κι όλα αυτά ήταν πολύ καλά. Περνούσαμε τέλεια.
Βγήκαμε, γνώρισε παλιούς συμμαθητές μου.
Πολλές φίλες μου της έλεγαν ιστορίες
με εμένα που έδειχνα τα βυζιά μου.
Της έλεγαν ποια ήμουν παλιά. Όλα ήταν ωραία κι άνετα.
Ήταν τέλεια.
Αλλά έγιναν άβολα γιατί πετύχαμε εκείνον που με ξεπαρθένιασε.
Ήταν περίεργο, γιατί δείχνουμε ίδιοι.
Ίδια ρούχα, ίδιο κούρεμα. "Τι λέει, παίχτη; Τι στο καλό…
Τι φάση, φιλάρα;
Τι σκατά θέλεις;".
Τον είδα κι είπα: "Του την έχω γλείψει".
Έπαθα σοκ, θέλω να πω. Γιατί, για μια λεσβία,
είναι εφιάλτης να βλέπει πούτσες που έχει γλείψει.
Λες: "Θυμάσαι που το 'κανες αυτό;".
Σκέφτηκα: "Ωχ, όχι.
Μην έρθει κατά 'δώ.
Του την έχω γλείψει. Τι θα κάνει;".
Στην αρχή όλα καλά.
Έκανε ένα πονηρό νεύμα και προχώρησε.
Σαν να έλεγε: "Ξέρω τι έκανες. Ξέρω".
Περίεργο να 'μαι με το κορίτσι μου σαν καλό αγόρι
και να βλέπω πούτσα που έγλειφα.
"Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό", είπα.
Μετά είπε ό,τι πιο χαζό.
Κοιταζόμασταν και είπε: "Πρέπει να το πω.
Ελπίζω να μην είμαι ο λόγος που… είσαι έτσι".
Δηλαδή τι, μεγάλε;
Λες η δεκαπεντάχρονη πούτσα σου να μου χάραξε πορεία;
Παιδιά ήμασταν, φίλε.
Θα μπορούσαμε να πηδάμε στρώματα.
Συμβαίνει κάποιοι να είναι γκέι και να μην το ξέρουν.
Ήμουν γκέι και δεν το ήξερα. Άλλοι το ήξεραν.
Όταν το παραδέχθηκα, οι παλιές φίλες μου δεν ξαφνιάστηκαν.
"Αλήθεια; Το ξέρατε εξαρχής;
Γιατί όλο αυτό το διάστημα νόμιζα πως μ' άρεσε η πούτσα".
Δεν απολάμβανα το σεξ. Οι φίλες μου μιλούσαν για το σεξ.
Δεν σκέφτηκα ότι εμένα δεν μου άρεσε επειδή δεν μου άρεσε η πούτσα.
"Δεν έχω βρει τη σωστή", έλεγα.
"Φιλενάδα, όταν μπαίνει μέσα…".
Εμένα αυτό ήταν το χειρότερο σημείο.
"Όταν μπαίνει μέσα σου, τη νιώθεις για τα καλά".
Δεν μου αρέσει καθόλου.
Αλλά δεν είχα σκεφτεί ότι δεν μ' άρεσε η πούτσα.
"Συνέχισε να γλείφεις πούτσες. Συγκεντρώσου.
Εστίασε στις πούτσες που γλείφεις.
Θα τα καταφέρεις".
Γι' αυτό έχει σημασία η εκπροσώπηση.
Πρέπει να δεις τη θέση σου στον κόσμο.
Δεν πίστευα ότι μπορεί μια μαύρη να είναι γκέι και τέτοια.
Είμαι κι από τη Βοστώνη. Δεν είχαμε μαύρες λεσβίες.
Αλλά είχαμε λευκές λεσβίες.
Είχαν Σουμπαρού και τρίχα στη μασχάλη.
Κι έλεγα: "Όχι, δεν είμαι έτσι εγώ, δεν είμαι αυτό.
Δεν κάνω τέτοια πράγματα".
Είχαμε μία μαύρη λεσβία και μαστούρωνε με κρακ.
Κι έλεγα: "Αν έτσι καταλήγει μια λεσβία,
δεν θέλω τέτοια ζωή.
Πρέπει να εστιάσω στις πούτσες.
Να συγκεντρωθώ, να κοπιάσω και να πετύχω κάτι".
Δεν μπορούσες να είσαι μαύρος και γκέι έξω από την Ατλάντα έως το 2012.
Δεν υπήρχαν πουθενά αλλού στον κόσμο.
Οπότε δεν ήξερα, καταλάβατε;
Έλεγα: "Όχι, φίλε, μου αρέσει να γλείφω πούτσες και μπαλάκια".
Και, όταν αργότερα έγλειψα μουνί, ενθουσιάστηκα!
Ανοίχτηκαν νέοι ορίζοντες.
Κατάλαβα τι εννοούσαν όταν έλεγαν ότι το ευχαριστιούνται.
Δεν είχα ευχαριστηθεί. Το σεξ ήταν δουλειά.
Δεν ήταν απόλαυση, αλλά καθήκον.
Αλλά μπορείς να ευχαριστηθείς.
Τώρα, όταν γλείφω μουνί, λέω: "Τα κατάφερα".
Τώρα κερδίζω. Έχω τον έλεγχο. Ξέρω τι ακριβώς κάνω.
Εκεί έπρεπε να είμαι εξαρχής: στο μουνί.
Είμαι ερωτευμένη, άρα έχω ένα μόνο, κι είναι περίεργο.
Είναι περίεργο, γιατί είναι το μόνο μουνί που θα έχω.
Δεν είναι πάντα ωραίο, εντάξει;
Το να πηδάς το ίδιο άτομο για πάντα έχει μειονεκτήματα.
Έχει καλά και άσχημα. Πηδιόμαστε για πολύ καιρό.
Από όταν ήμασταν 22.
Είμαι τριάντα-κάτι, άρα πια δεν με ενδιαφέρει αυτό το μουνί.
Την αγαπώ, αλλά για το μουνί χέστηκα.
Να κι αν το 'χω, να κι αν δεν το 'χω.
Μα προσπαθώ να το κάνω. Είμαι ερωτευμένη.
Γι' αυτό την παίρνω παντού και ταξιδεύουμε.
Πρόσφατα πήγαμε στην Ευρώπη.
Για τρεις εβδομάδες. Μεγάλο λάθος.
Τρεις εβδομάδες. Πολύς καιρός. Δεν έπρεπε.
Χάλασε πριν καν ξεκινήσουμε.
Υπήρχε πρόβλημα πριν βγούμε από το σπίτι.
Από την ετοιμασία.
Όλα χάλασαν με τις γαμω-βαλίτσες.
Όλα ήταν καλά. Ετοιμάζαμε βαλίτσες και οι δυο.
Όλα ήταν μια χαρά.
Μα άρχισε να ετοιμάζει τρίτη βαλίτσα.
Μπερδεύτηκα, γιατί έχει μόνο δύο χέρια.
Ρώτησα: "Γιατί ετοιμάζεις τρίτη βαλίτσα;
Δεν έχεις αρκετά χέρια και για τις τρεις.
Τι αλαζονικό και θαρραλέο να ετοιμάζεις βαλίτσες
περισσότερες από τα χέρια σου!
Ποιος θα είναι υπεύθυνος γι' αυτές;
Ποιος θα είναι το αφεντικό; Δεν καταλαβαίνω".
Πήγαμε αεροδρόμιο και μαλώσαμε
γιατί ξεχνά ότι δεν είμαι άνδρας, άρα δεν είμαι καθόλου ιππότης.
Στα παπάρια μου!
Είμαι γυναίκα. Δεν έχω ίχνος ιπποτισμού.
Τρελάθηκες;
Έτσι, όταν ζοριζόταν, δεν είπα:
"Δεν μπορώ να την αφήσω έτσι!
Πρέπει να πάρω τις βαλίτσες!".
Με τίποτα! Έλεγα: "Ηλίθια, ας έφερνες λιγότερες.
Πανηλίθια γκόμενα. Πόσο ηλίθια είσαι.
Περισσότερες βαλίτσες παρά χέρια.
Ποιος το κάνει αυτό;
Εγώ έχω δύο βαλίτσες, όσα και τα χέρια μου. Κυριλέ.
Εσύ πώς την είδες;".
Ζοριζόταν, ρεζιλευόταν κι εγώ παρατηρούσα ατάραχη.
Κι ήρθε ένας τύπος να βοηθήσει, γιατί έτσι κάνουν οι άντρες.
Ειδικά όταν βλέπουν αντρογύναικα. Το αγαπημένο τους.
Έρχονται και λένε: "Εγώ έχω πούτσα κανονική".
Βρομιάρηδες. "Πού τη θες την πούτσα μου;
Ποια βαλίτσα να σηκώσει;
Εδώ πέρα τη θες την πούτσα μου;".
"Σκάσε".
Ήρθε ο γελοίος με την "κανονική πούτσα".
Φορτώνεται τη βαλίτσα, με κοιτάζει και λέει: "Τι συμβαίνει;".
"Πάρε και τη δικιά μου!
Αν παίρνεις βαλίτσες, πάρ' τες όλων.
Πώς την είδες; Είμαι κυρία. Κουβάλα.
Φέρσου σαν κύριος".
Δεν βοηθά ότι αγχώνομαι στην πτήση. Δεν βοήθησε καθόλου.
Αγχώνομαι πολύ στο αεροπλάνο. Μισώ τις πτήσεις.
Σκέφτομαι συνέχεια ότι θα πεθάνω.
Σε όλο το ταξίδι σκέφτομαι: "Πάει, πέθανα".
Αν δεν σκέφτεσαι τον θάνατο, είσαι ψυχοπαθής.
Δεν ξέρω κανέναν να λέει: "Είναι θέλημα Θεού".
Τι στο καλό; Καμιά δουλειά δεν έχουμε εκεί πάνω.
Βλέπουμε τηλεόραση, πίνουμε. Ποιοι νομίζουμε πως είμαστε;
Πόση αναίδεια. Χαλαρώστε λίγο.
Είναι λεπτό θέμα.
Θέλουμε ψευδαίσθηση ασφάλειας.
"Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης". Θα πεθάνουμε, μωρή!
Αυτός στην έξοδο κινδύνου είναι χωρίς παπούτσια και πιωμένος.
Αυτός θα μας σώσει όλους; Από αυτόν εξαρτιόμαστε;
Χέστηκε για μας. Σε είδα που του έδινες ποτά!
Ας μην έδινες ποτά στην έξοδο κινδύνου ή και σε κανέναν!
Ίσως θα 'πρεπε να 'ναι νηφάλιοι.
Θες να νιώσω ασφαλής στον ουρανό. Δεν παίζει!
Σκέφτομαι τον θάνατο με περίεργο τρόπο.
Οι περισσότεροι σκέφτονται απλά πράγματα.
Σκέφτονται, ας πούμε:
"Κι αν ο πιλότος μάς ρίξει σε βουνό
γιατί μισεί τη ζωή του;".
Ή: "Κι αν χαλάσει η μηχανή;". Απλές σκέψεις.
Εγώ σκέφτομαι τρελά.
Τι θα συμβεί αν η εταιρεία που φτιάχνει το χημικό
για την τουαλέτα…
Όταν είσαι στο αεροπλάνο και χέζεις ή κατουράς,
δεν πηγαίνει στα πουλιά.
Δεν πατάς καζανάκι και φεύγει στον αέρα. Στο αεροπλάνο μένει.
Όπως στο τροχόσπιτο, ένα χημικό δημιουργεί ένα ζελέ
και μετά την προσγείωση το ρουφάνε
και βάζουν άλλο για την επόμενη πτήση.
Σκέφτομαι: τι θα συμβεί αν η εταιρεία που φτιάχνει το χημικό
τσιγκουνευτεί μια ουσία;
Αμερικανικές άπληστες κωλο-εταιρείες.
Πάντα κάνουν τέτοια κόλπα και ζαβολιές.
Το ξέρουμε: κάνουν ζαβολιές, απατεωνιές.
Ίσως κάποια πει: "Ξέρεις κάτι;
Δεν αγοράζουμε βορικό οξύ. Δεν το χρειαζόμαστε.
Είναι πολύ ακριβό. Δεν κάνει τίποτα".
Μετά εγώ χέζω στον ουρανό και βαραίνει το αεροπλάνο
και πέφτει πάνω σε βουνό.
Πάει, πεθάναμε.
Αυτά βάζω με το μυαλό μου.
Αυτό δεν θεραπεύεται με βίντεο για την ασφάλεια.
Τι διάολο.
Έχω άγχος. Έχω αγωνία. Με το που μπω στο αεροπλάνο.
Φροντίζω να έχουν όλοι το τηλέφωνο σε λειτουργία πτήσης.
"Κοίταξέ τον. Γιατί παίζει στο κινητό;
Ποιος θα κάνει κάτι; Δεν μου αρέσει αυτό".
Κάθομαι και βλέπω τη δικιά μου να χαζολογά με το τηλέφωνο.
Δεν έχει αλλάξει λειτουργία. Παίζει παιχνίδια.
Λέω: "Μωρό μου, πότε θα το κάνεις;
Είπαν να το κάνουμε.
Πιστεύω πως πρέπει να το κάνεις".
Και ξεσπά, γιατί ακόμη έχει νεύρα για τις βαλίτσες.
Λέει: "Δεν χρειάζεται μέχρι να απογειωθεί το αεροπλάνο!".
Και λέω: "Μωρή, δεν φτιάχνεις αεροπλάνα!
Δεν είσαι αερο-επιστήμονας ή τίποτα τέτοιο.
Το κάνεις
όταν ο παπάρας που οδηγεί σου πει να το κάνεις!".
Είναι η κατάλληλη στιγμή.
Τσακωθήκαμε γιατί πάτησα το κουμπί.
Ελάτε και πάρτε την αποδώ.
Δεν πετάω με τούτην εδώ, με τέτοια κωλοσυμπεριφορά.
"Πώς θα πάμε στον ουρανό;
Δεν ακολουθείς τους βασικούς κανόνες!
Δεν έχει λογική".
Οπότε κάθομαι στη θέση μου και τσακωνόμαστε.
Προσπαθούμε ψιθυριστά, όπως οι λευκοί.
Προσπαθούμε να τσακωθούμε ψιθυριστά.
Είναι πολύ αδέξια κατάσταση.
Και της αρέσει πολύ να με πειράζει.
Της αρέσει να μου υπενθυμίζει ότι είμαι γυναίκα.
Το ξέρω αυτό.
Της αρέσει να κοροϊδεύει τα ρούχα μου.
Κοροϊδεύει το ντύσιμό μου.
Σαν να λέει: "Θα σε τσακίσω, θα σου θυμίσω ότι είσαι γκόμενα".
"Μωρή, βάζω βάτα στο μποξεράκι. Ξέρω τι μου γίνεται.
Δεν θέλω τέτοια αρνητικότητα.
Μαλακοκώλα".
Οπότε καθόμαστε και τσακωνόμαστε και λέει:
"Τι φοβάσαι τόσο, μωρή φοβητσιάρα; Περίοδο έχεις;".
Κι εγώ τότε…
Νευρίασα απίστευτα!
Έσφιξα τη γροθιά μου λες και θα χτύπαγα το μπροστινό κάθισμα.
Το 'χα κάνει στο σπίτι μια φορά.
Έριξα γροθιά στον τοίχο και το χέρι μου πόνεσε απίστευτα.
Τελικά, ζήτησα μόνο να με αφήσει ήσυχη.
Τι να έκανα;
Και μετά ομολόγησα.
Είπα: "Φοβάμαι να πεθάνω!".
Το φώναξα στο αεροπλάνο.
Το γνωστοποίησα. Το είπα με ειλικρίνεια.
Μα, μόλις το είπα, κατάλαβα ότι δεν ίσχυε.
Χρειαζόταν να το ακούσω. Είπα: "Δεν είναι αυτό.
Δεν φοβάμαι μην πεθάνω.
Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, θα συμβεί".
Συνειδητοποίησα ότι φοβόμουν μην επιβιώσω.
Δεν θέλω να επιβιώσω από συντριβή.
Με σκέφτομαι μόνη να επιπλέω σε ένα κομμάτι του φτερού
στη μέση της θάλασσας
πολύ περισσότερο απ' όσο σκέφτομαι τον θάνατο.
Όπως στη Ζωή του Πι. "Ζήσε, φίλε!". Όχι!
Δεν λέει καθόλου.
Όχι!
Δεν θέλω να επιβιώσω.
Δεν είσαι στα καλά σου αν επιβιώσεις.
Όσοι λένε ότι έχουν επιβιώσει δεν είναι στα καλά τους.
Είναι πειραγμένοι.
Επιβίωσα από συντριβή και τώρα το χέρι μου είναι έτσι.
Για πάντα θα είμαι έτσι όταν μιλώ στον κόσμο. Δεν λέει.
Νέκρωσαν τα δάχτυλα και δεν μπορώ να πιάσω.
Δεν μπορώ να σηκώσω τίποτε ούτε να σφίξω το χέρι.
Χάνω τα πόδια μου κι είμαι η άποδη κωμικός.
Σέρνομαι στη σκηνή.
"Παλιά είχα πόδια.
Πλέον δεν έχω. Μάθατε για το ατύχημα.
Μην ανησυχείτε". Μαλακίες!
Δεν το θέλω.
Όχι!
Ή να ξεβραστώ σε έρημο νησί και να πρέπει να παλέψω.
Να είμαι σώα, μα να πρέπει να φτύσω αίμα.
Η επιβίωση θέτει το ερώτημα:
"Έχεις τη θέληση να ζήσεις;".
Και η απάντηση είναι: "Όχι". Το ξέρω ήδη.
Δεν με νοιάζει η ζωή τόσο που να παλέψω γι' αυτή.
Όποτε βλέπω τον Ναυαγό, λέω: "Πέθανε, δικέ μου!
Τι στα κομμάτια κάνεις;
Ξάπλωσε στην παραλία να σε πάρει το κύμα, ρε.
Είναι γελοίο!".
Με το που σβήσει το κινητό μου, πέθανα.
Πού πηγαίνω χωρίς GPS;
Δεν ξέρω από πυξίδες. Δεν είμαι λευκή.
Οι λευκοί ακόμη… Δεν ξέρω.
Ετοιμάζεστε για κάτι, μα δεν μας λέτε για τι.
Κινείστε τόσο περίεργα, φίλε.
Φέρεστε περίεργα!
Ετοιμάζεστε. Έρχεται το τέλος του κόσμου. Όλα καίγονται
κι εσείς ετοιμάζεστε. Πείτε μας τι συμβαίνει μόνο!
Μην το κρατάτε μυστικό.
Κάνουν περίεργα πράγματα. Χάνονται στο δάσος…
"Να ακολουθήσουμε το Βόρειο Άστρο".
Γιατί, μωρή;
Κάνουν αγώνες μες στη λάσπη και τέτοια.
Τρέχουν. Γιατί;
Αλλά, όταν βρέξει λάσπη,
αυτοί θα γλιτώσουν.
Οι μαύροι, πάλι, τη γαμήσαμε.
Δεν ετοιμαζόμαστε.
Κανένα σχέδιο για το τέλος του κόσμου.
Απλώς θα συναντηθούμε στην Ατλάντα.
Αυτό είναι το σχέδιο των μαύρων.
Να συναντηθούν και να πουν:
"Υπέθεσα πως εδώ θα συναντιόμασταν να συζητήσουμε τι θα κάνουμε μετά.
Είπα πως θα βρισκόμασταν πρώτα.
Θέλω να μάθω: ποιος μαγειρεύει;
Ποιος μαγειρεύει τόση ώρα;".
Χριστέ μου!
Ετοιμάζονται, αλήθεια. Παρατηρήστε τους.
Κινούνται περίεργα!
Κάνουν όλο ετοιμασίες χωρίς να ξέρουμε για τι.
Είδα ένα ριάλιτι επιβίωσης για πρώτη φορά.
Γιατί κάνετε τέτοια πράγματα, λευκοί;
Για να δείτε αν μπορείτε να ζήσετε γυμνοί και φοβισμένοι; Γιατί αυτό;
Και τα δύο μαζί; Όχι μόνο το ένα; Είναι τρελό!
Κάτι λευκοί πέθαναν στα Ιμαλάια.
Γιατί πηγαίνετε εκεί πέρα;
Ό,τι χρειάζεστε είναι εδώ κάτω!
Θέλετε να ζήσετε με λιγότερο αέρα;
Πού πηγαίνει ο αέρας; Εξαντλείται;
Χάνουμε αέρα; Πείτε μας!
Γιατί το κρατάτε μυστικό;
Ενημερώστε τους πάντες, διάολε!
Κάτι άλλοι λευκοί κοίταζαν τον καρδιακό ρυθμό.
"Θα χρειαστεί να τρέξουμε; Πού πάμε;
Πού πάμε; Γιατί το κοιτάζετε αυτό;
Ξέρετε κάτι που δεν ξέρω. Δεν μ' αρέσει".
Ο Ίλον Μασκ πάει στο διάστημα μόνος.
Τι κάνει ένας λευκός στο διάστημα μόνος;
Μόνο εγώ το βρίσκω ύποπτο;
Ότι πηγαίνει στο διάστημα χωρίς τη ΝΑΣΑ;
Δεν ήξερα ότι γίνεται αυτό!
Νόμιζα πως μόνο η ΝΑΣΑ πήγαινε.
Αφεντικό του διαστήματος!
Για να πας στο διάστημα, πρέπει να τους ρωτήσεις.
Αυτός ο τυπάς έφτιαξε διαστημόπλοιο και πάει κάθε Τρίτη!
Μωρή, το Σάββατο πάνε διάστημα!
Όλοι το ξέρουν αυτό!
Δεν μπορείς μεσοβδόμαδα να πας στο διάστημα!
Είναι εκδήλωση που γίνεται το Σάββατο.
Κι αυτός πάει Τετάρτη βράδυ. Τι;
Από το Σακραμέντο, ούτε καν απ' το Κανάβεραλ.
Αποκεί ξεκινάνε κανονικά.
Δεν έχει είσοδο από Σακραμέντο ο Άρης.
Τουλάχιστον βγάλε μια ανακοίνωση.
Βγες στις ειδήσεις και πες:
"Πάω στο διάστημα, μη θορυβηθείτε".
Τον περάσαμε για εξωγήινο. "Ο Ίλον είναι, κάνει οχτάρια".
Τι φάση είναι αυτή;
Φοβερή η φιλοδοξία των λευκών.
Ξέρετε πού βρίσκεται ο ρατσισμός; Στους λευκούς άντρες.
Ξέρω ότι είστε μπερδεμένοι. Κοιτάξτε απορία.
Φουλ μπερδεμένοι.
Όλοι μαθαίνουν ιστορία.
Λέτε: "Δεν κρεμάμε ούτε δέρνουμε κανέναν.
Εγώ δουλεύω πλάι σε μαύρο κι έχει αμάξι, άρα… ισότητα".
Χαλάρωσε λιγάκι.
Άραξε. "Όλα είναι μια χαρά".
Παλιοτρελάρα!
Δεν είναι όλα μια χαρά!
Γιατί, όσο εσύ κοιμάσαι, ονειρεύεσαι να αγοράσεις τον Άρη!
Εγώ δεν φαντάστηκα τέτοια πράγματα ποτέ μου.
Ήθελα να έχω όλα τα λεφτά.
"Αν πάρω όλα τα λεφτά, θα κάνω το ταβάνι μου χρυσό.
Αυτό θα κάνω αν αποκτήσω όλα τα λεφτά".
Στο διάστημα ολομόναχη; Ποτέ!
Κι αν το σκεφτόμουν, θα το έλεγα στη ΝΑΣΑ.
"ΝΑΣΑ, η Σαμ είμαι. Να πάω;".
"Ξέρετε, είναι Τρίτη, δεν είναι Σάββατο".
Έτσι, φτάνουμε Λονδίνο…
Προσγειωθήκαμε…
Είπαμε να μη μαλώσουμε άλλο,
γιατί έτσι κάνουν τα ζευγάρια στα ταξίδια.
"Μπορούμε να τσακωθούμε εκεί που πληρώνουμε νοίκι.
Ας προσπαθήσουμε να φιλιώσουμε.
Δεν έχουμε ξαναδεί αυτό το μέρος. Ας ηρεμήσουμε".
Τι να κάνουμε στο Λονδίνο;
Είναι κάτι πρωτόγνωρο, γιατί είμαι ενήλικας και βγαίνω μέρα.
Παλιότερα έλεγα:
"Ύπνο τη μέρα, ξεσάλωμα τη νύχτα.
Θέλω να δω την πόλη μεθυσμένη". Τώρα, που είμαι γριά:
"Θέλω να δω την αρχιτεκτονική, να μάθω…
πώς χτίζουν τα κτήρια".
Πάμε Λονδίνο και λέω: "Έχουμε χρόνο, πάμε σε μουσείο".
Η κοπέλα μου λέει: "Πάμε. Σ' εμάς τις γριές αρέσουν τα μουσεία".
Μα δεν είμαστε τόσο γριές, οπότε πήραμε μανιτάρια πρώτα.
Να ζωντανέψει το μουσείο.
Παίρνουμε τα μανιτάρια…
και λέμε: "Πάμε έξω, ας το κάνουμε".
Πάμε στο Βρετανικό Μουσείο.
Το μεγαλύτερο μουσείο του Λονδίνου.
Πάμε στο μουσείο κι είναι τεράστιο.
Ήμουν μαστουρωμένη φουλ. Μπήκα και τα 'χασα.
Ήταν γεμάτο πράγματα παντού κι έχασα το μυαλό μου,
γιατί σκεφτόμουν: "Οι λευκοί τα έκλεψαν όλα αυτά!
Έκλεψαν τόσο πολλά πράγματα!
Όλα αυτά είναι κλεμμένα. Είναι τρελό!
Απίστευτο!
Έκλεψαν τα πάντα που 'χει εδώ μέσα!".
Τι θράσος! Αυτή η λέξη περιγράφει τους λευκούς.
Δεν είναι ρατσιστές, είναι θρασείς.
Πόσο γαμημένο θράσος!
Όλοι κλέβουν. Κανείς δεν λέει ότι μόνο εσείς κλέβετε.
Όλοι κλέβουν.
Κι οι μαύροι κλέβουν, αλλά, όταν το κάνουμε,
τα μοιραζόμαστε.
Φοβόμαστε. Λέμε: "Ίσως έρθουν ανά πάσα στιγμή
να τα πάρουν. Ας βάλω λίγα στου Τζο,
λίγα εδώ πέρα…".
Ο λευκός: "Βάλ' τα όλα σ' ένα κτήριο.
Χτίσε ένα φρούριο.
Και χρέωσε 20 δολάρια για να τα δουν.
Τα δικά τους πράγματα.
Κι αν κανείς τα αγγίξει, ρίξ' του".
Χριστέ μου!
Μα έχουν κουλτούρα. Σκάλωσα με αυτό όταν ήμουν Λονδίνο.
Έλεγα: "Έχουν όλη την κουλτούρα. Εμείς τίποτα. Είμαστε σκουπίδια".
Δεν έχουμε κουλτούρα στην Αμερική.
"Πάμε στην Καμπάνα της Ελευθερίας". Χάλια.
Χάλια είναι. Χωρίς ιστορία και σοφία.
Δεν έχουμε καλούς… Εκείνοι έχουν Ρέμπραντ…
Έχουν την κουλτούρα, καταλαβαίνετε;
Είμαστε έξω από την κουλτούρα τους.
Πάμε και λέμε: "Δώστε μου λίγη κουλτούρα.
Να δανειστώ έναν Ρέμπραντ με δύο εκατομμύρια,
γιατί τα παιδιά μου θέλουν τέχνη".
Έχουν όλα τα καλά.
Πήγαμε με την κοπέλα μου στο δωμάτιο της Αιγύπτου.
Πήγαμε κι υπήρχαν έξι μούμιες σε ένα δωμάτιο.
Έπαθα την πλάκα μου.
"Μωρό μου, κοίτα. Έξι μούμιες".
Πήρε υφάκι.
"Γιατί φέρεσαι έτσι, σαν να μην έχεις πάει πουθενά;".
Νόμισε πως έκανα σαν εκείνους που πάνε σε ξένη χώρα
και τη θεωρούν καλύτερη από τις ΗΠΑ.
Που είναι ενοχλητικό.
"Τα λουλούδια στην Αμερική δεν είναι έτσι".
Δηλαδή, σκάσε. Είναι εκνευριστικό.
Νόμισε πως έκανα έτσι.
"Σιγά, έχεις ξαναδεί μούμια".
Κι απάντησα: "Ναι, μωρή, μία! Ποτέ έξι μαζί σε ένα δωμάτιο!".
Έτσι είναι στις ΗΠΑ, γιατί δανειζόμαστε.
Παίρνουμε μία μούμια.
Κάθε τρία καλοκαίρια!
Και της βγάζουμε το λάδι όπως ο Τζο Τζάκσον στα παιδιά του.
"Άκου, μούμια! Αύριο πας Μέμφις…
Τσακίσου, σύρε στο Οχάιο".
Φύγαμε κι είπαμε να πάρουμε ταξί.
Είπα να πάρουμε Uber, να δούμε πώς είναι στο Λονδίνο.
Λες και θα ήταν λιγότερο ανώμαλο.
Ίσως δεν είναι ανώμαλο ή είναι ανώμαλο με καλούς τρόπους.
Κάτι διαφορετικό, ξέρετε.
Πήραμε Uber και πρέπει να πω ότι στο εξωτερικό δεν μου άρεσε
που οι άνθρωποι έχουν έπαρση εξαιτίας του προέδρου μας
και της κατάστασής μας και νιώθουν ότι μπορούν να μας τη λένε.
Καταλάβατε;
Πας σε μια ξένη χώρα και οι άνθρωποι…
Νομίζουν ότι μπορούν να σε προσβάλλουν στα ίσια.
Μόλις μπήκα στο Uber κι άκουσε την προφορά μου,
ο τύπος απασφάλισε.
Λέει: "Αμερική, ε…
Τραμπ…
Πότε θα κάνετε κάτι;". Φίλε, Τερέζα Μέι, Χίτλερ. Ρούφα το.
Λες και δεν έχετε δικά σας προβλήματα. Γλείψε μου τα παπάρια.
Δεν υπερασπίζομαι κανέναν, όπως βλέπω πολλούς να κάνουν.
Ιδίως οι φιλελεύθεροι το κάνουν.
"Μη μας κρίνετε από τον πρόεδρο.
Εμείς είμαστε καλύτεροι από τον πρόεδρο".
Όχι, δεν είμαστε!
Αν ήμασταν, δεν θα ήταν πρόεδρος.
Δεν πάνε έτσι αυτά τα πράγματα.
Είμαστε καλύτεροι από τον Τραμπ; Έχουμε αλυσίδα εστιατορίων με μπουφέ.
Ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε;
Σκουπίδια! Σκουπίδια είμαστε.
Βουνά από μακαρονάκι και παϊδάκια με 9,99. Αυτό είμαστε. Σκουπίδια.
Μπέργκερ ενός δολαρίου από φαστφουντάδικο
και παραπονιόμαστε για τον καρκίνο.
"Το κρέας των 99 σεντς παραλίγο να με σκοτώσει!".
Ε ναι, μωρή! Πώς λες να βρίσκεις κρέας με 99 σεντς;
Το απλώνεις με λίγο καρκίνο. Μόνο έτσι γίνεται το ρημάδι!
Πώς αλλιώς λες να πετυχαίνουμε αυτόν τον στόχο;
Βλάκα.
Επίσης, δεν ξέρω…
Ο Τραμπ είναι ο πρώτος νέγρος πρόεδρος.
Αναφέρομαι στην ιστορία, όχι στο παρόν.
Θα βλέπουμε το παρελθόν και θα λέμε: "Μας γράφει η ιστορία".
Θα βλέπουμε τον Μπαράκ. "Καλός μαύρος".
Μετά έναν κανονικό νέγρο.
Πρώτη φορά έχουμε νέγρο στον Λευκό Οίκο και είναι λευκός.
Κάτι σημαίνει αυτό.
Δεν ήταν ποτέ πρόεδρος. Γι' αυτό δεν χάνει.
Δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν έναν νέγρο.
Είναι η ενέργεια του καταπιεσμένου.
Δεν ξέρουν πώς να την αντιμετωπίσουν.
Παίρνει αποφάσεις νέγρου. Δεν είναι πρόεδρος.
Έβγαλε 11 φίλους του από τη στενή χωρίς λόγο.
Όλα όσα νομίζατε πως θα έκανε ο μαύρος.
Αν είστε λευκοί και τον ψηφίσατε, φέρεται σαν μαύρος.
Είπε: "Αφήστε τους να φύγουν. Τους συμπαθώ, είναι φίλοι μου.
Αφήστε τους".
Σκότωσε έναν Ιρανό στρατηγό.
Σκότωσε στρατηγό άλλης χώρας με την οποία είχαμε πάντα προβλήματα.
Τον σκότωσε.
Δεν ήξερα καν ότι είχαμε έχθρα μαζί τους τότε.
Έτσι λύνουν τα προσωπικά τους οι νέγροι.
"Αν δεις τον αράπη να περνά, πάρε με τηλέφωνο.
Δεν τον συμπαθώ τον καριόλη.
Αν τον δεις να ξεμυτίζει, πες μου. Έχω κάτι για τη μάπα του".
Το Ιράν τον επικήρυξε για 80 εκατομμύρια. Τα έχασαν.
"Βάλε 80 μύρια για το κεφάλι του".
Σαν καβγάς μεταξύ ράπερ.
"Ογδόντα το κεφάλι, είκοσι η αλυσίδα".
Δεν ξέρω τι γίνεται στον κόσμο πια.
Όταν ένας πρόεδρος κάνει τέτοια κίνηση, σκοτώνει τον ηγέτη άλλης χώρας,
βγαίνει στις ειδήσεις.
Βασικά, η είδηση παίζει σε όλα τα κανάλια.
Ανοίγεις ένα κανάλι και βλέπεις τον πρόεδρο
να λέει: "Συνέβησαν άσχημα πράγματα.
Μα ως πρόεδρος έπρεπε να σας προστατεύσω.
Κάνω το σωστό, υπερασπίζομαι το σωστό,
οπότε μην ανησυχείτε, γιατί σας προσέχω.
Αυτά είχα να πω. Ζήτω η Αμερική". Έτσι κάνει ένας πρόεδρος.
Ένας νέγρος πάει στο Twitter…
τουϊτάρει τη σημαία σαν μπαντάνα συμμορίας…
και λέει: "Δεν τον συμπαθούσα τον τυπά.
Ποιος μπερδεύτηκε;".
Από την αρχή της προεδρίας έτσι κάνει.
Πολύ νωρίς, ένα σοβαρό…
Ρώτησαν τι να κάνουμε για τα παιδιά που πάνε και πυροβολούν στα σχολεία.
Απάντησε: "Δώστε όπλα στους δασκάλους.
Άμα σου ρίχνουν οι άλλοι, ρίξε τους κι εσύ. Αυτό λέω πάντα.
Έτσι κάνουμε στη φτωχογειτονιά".
Η σχέση μου με την κοπέλα μου παραμένει χαλασμένη.
Πρέπει να λύσουμε τα προβλήματα.
Τώρα δεν γιορτάζουμε τις γιορτές.
Ακύρωσα όλες τις γιορτές.
Δεν ασχολούμαι με καμία. Ούτε Βαλεντίνο, ούτε Χριστούγεννα…
Μόνο τα γενέθλια γιορτάζουμε. Τίποτε άλλο.
Με θεωρεί κακή, αλλά λέω: "Θα ξαναγιορτάσουμε όταν βρεις δουλειά".
Τώρα δεν δουλεύει. Και όταν τη γνώρισα…
Όχι ότι δεν έχει τον τρόπο της, αλλά τώρα
δεν έχει δουλειά, ενώ, όταν γνωριστήκαμε,
ήμουν άφραγκη κι εκείνη έβγαζε πολλά.
Τώρα είναι το αντίθετο.
Εγώ βγάζω πολλά κι εκείνη μηδέν.
"Όχι, δεν γιορτάζω. Τι να γιορτάσω με σένα;
Δεν είναι δίκαιο και ίσο.
Δεν ανταποδίδουμε τα ίσα, όπως κάνουν οι ενήλικες".
Δεν της παίρνω Louis και μου παίρνει Gucci.
Γιορτές; Όχι.
Της παίρνω τσάντα και μου δίνει κουπόνι για μασάζ,
λες κι είναι επτά χρονών.
Πρέπει να την κοιτάξω και να παραστήσω ότι είναι καλό δώρο
γιατί περιμένει απάντηση!
"Είναι από την καρδιά μου". "Δεν θέλω να μου κάνεις μασάζ!
Δεν ξέρεις καν να κάνεις σωστά!".
Όχι γιορτές. Δεν θέλω παιδί σε όλο αυτό.
Πρέπει να πληρώνω τα δικά της, να προστατεύω και τις δυο μας.
Έτσι πιστεύει, γιατί είναι τρελή.
Μοιάζω με παλαιστή, αλλά δεν μπορώ να παλέψω.
Άραξε! Τα εσώρουχα δεν μου δίνουν υπερδυνάμεις, γλύκα.
Τις προάλλες έκανα ντους
και πήγε για ψώνια χωρίς να κλειδώσει την πόρτα.
Πιστεύει ότι τα καταφέρνω όλα.
Άφησε μια γυναίκα στο ντους με σαπουνάδα στα βυζιά.
Με πιάνετε; Είμαι στο ντους με σαπουνάδα στα βυζιά.
Έχω σαπουνάδες στα βυζιά.
Και είναι στητά. Στέκονται…
Τα βγάζω έξω και πέφτουν πολύ λίγο. Είναι καλά.
Είναι καλά βυζιά.
Δεν έχουν φθαρεί, γιατί δεν τρώω πούτσα,
οπότε δεν χτυπιούνται.
Στιβαρά βυζιά. Καταλαβαίνετε τι λέω;
Εδώ πάνω. Στο ύψος τους.
Βγαίνω από το ντους και βλέπω την πόρτα ξεκλείδωτη. Φόρτωσα!
Είπα: "Τι βλακείες είναι αυτές. Πώς τολμάς να μην κλειδώνεις".
Είπε: "Πού το κατάλαβες;".
"Είμαι πονηρή και κοίταξα. Είμαι μικρόψυχη, μωρή.
Τι εννοείς;
Πήγα και χτύπησα την κλειδαριά.
Και είδα τι βλακεία είχες κάνει!".
Είπε: "Δεν βλέπω ποιο είναι το θέμα".
"Όταν είσαι εσύ σπίτι και βγαίνω εγώ, κλειδώνω.
Αν έχεις γυναίκα στο σπίτι, κλειδώνεις".
Όλοι το ξέρουν αυτό. Όλοι το έχουν μάθει.
Γυναίκα στο σπίτι, βάζεις τον σύρτη.
Δεν την αφήνεις έτσι, εκτεθειμένη σε κάθε ενδεχόμενο!
Με άφησε ολόγυμνη στο ντους λες και θα ερχόταν ο βιαστής και θα 'λεγε:
"Αγορίστικο κούρεμα. Δεν θα το κάνω.
Δεν πηδάω αγοροκόριτσα. Δεν μου αρέσει.
Πηδάω τα πάντα, αρκεί να μην έχουν ξυρισμένο μαλλί".
Χριστέ μου!
Τις προάλλες στο κρεβάτι ακούσαμε κάτι.
"Το άκουσες αυτό;". "Ναι, δες τι είναι".
"Γιατί εγώ, μωρή;
Αν έχει μπει κανένας, πρέπει να δούμε και οι δυο.
Θα χρειαστούμε και οι δυο για να τον διώξουμε. Τι μου λες;
Ίσως καταλήξουμε και οι δυο να του γλείφουμε την πούτσα.
Εσύ τα μπαλάκια, γιατί εγώ πληρώνω το νοίκι.
Δεν θα τα γλείψω εγώ και θα πληρώσω και νοίκι.
Εγώ κεφάλι και κορμό. Τα μπαλάκια εσύ".
Θα είναι άβολα στο πρωινό.
"Κάναμε αυτό που έπρεπε.
Ας μη μιλήσουμε γι' αυτό".
"Μα του έγλειφες τα μπαλάκια με πάθος".
Επίσης, δεν ξέρω, τα παιδιά είναι χάλια σήμερα.
Δεν θέλω να κάνω. Όλα τους πια είναι χάλια.
Παραείναι έξυπνα. Σκάστε.
Έχουν ένα σωρό τρελές γνώμες για τον κόσμο.
Έχουν άποψη από δύο ετών. Δεν έχω κουράγιο για τέτοια.
Θέλω ένα χαζό. Ένα παιδί του '90.
Βάλε πλαστελίνη στο αφτί και κάτσε δες τηλεόραση.
Δεν θέλω έναν οξυδερκή…
Θέλω ένα περίεργο. Το έχω σκεφτεί. Θέλω έναν μικρό Τζέιντεν Σμιθ.
Θέλω ένα περίεργο παιδί. Να μην ξέρω τι έχει πάρει.
Τη μια μέρα νίντζα, την άλλη γκέι.
Την επόμενη πολυγαμικός. "Ναι, κάν' τα όλα αυτά!".
Μου τη δίνει όταν μαύροι κακολογούν τον Τζέιντεν Σμιθ.
Βλέπω όσα κάνει σαν πρόοδο. Λέω: "Είναι υπέροχο".
Ειδικά οι υπερ-αρρενωποί λένε:
"Τι του κάνουν; Το μεγαλώνουν περίεργα!".
"Τέλεια! Χρειαζόμαστε έναν περίεργο.
Επιτέλους έχουμε ένα περίεργο μαύρο παιδί".
Όποτε βλέπω τον Τζέιντεν Σμιθ, κάνω λες και καβαλάει κάνα άλογο.
"Κοίτα πόσο μαγευτικός είναι! Κάνει ό,τι του κατέβει".
Είναι ντυμένος σαν τον Μπάτμαν, δεν φορά παπούτσια,
λέει για τ' άστρα, φιλά λευκές στο στόμα.
Το όνειρο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ!
Ας το χαρούμε όλο αυτό. Είναι εκπληκτικό.
Περίεργο θέλω.
Δεν θέλω από τα πανέξυπνα που ξέρουν τα πάντα.
Δεν θέλω Γκρέτα Τούμπεργκ μωρό.
Δεν θέλω. Την απεχθάνομαι.
Απεχθάνομαι αυτήν και το ότι δεν μπορείς να πεις
ότι την απεχθάνεσαι, γιατί είναι αυτιστική.
Είναι χαζό.
Δεν την απεχθάνομαι γι' αυτό.
Την απεχθάνομαι γιατί είναι ενοχλητική,
που είναι κάτι διαφορετικό.
Μπορείς να είσαι και αυτιστική και ενοχλητική.
Ξέρω αυτιστικούς μη ενοχλητικούς.
Ξέρουν για τον Πόλεμο των άστρων πολλά που εγώ δεν ξέρω.
Αυτή η σκύλα, όμως… Σκάσε.
Οι γονείς της πρέπει να τα 'χουν παίξει. "Εντάξει, μωρή, καταλάβαμε. Εντάξει".
Μισώ τη στάση της.
Μου αρέσει το μήνυμα, αλλά το παρουσιάζει με σκατά τρόπο.
Κανείς δεν θα το αποδεχθεί αυτό.
Πείτε την αλήθεια. Ο τρόπος της είναι χάλια. Σωστά;
Θα τη γούσταρα αν η στάση της ήταν η εξής:
"Όλοι τα 'χουμε σκατώσει. Έχουμε καταστρέψει τον πλανήτη.
Και πρέπει να το διορθώσουμε μαζί, γιατί όλοι έχουμε φταίξει".
Μα το μήνυμά της είναι: "Μεγάλοι, τα σκατώσατε.
Μεγάλοι, μου αφήσατε κακό πλανήτη. Μεγάλοι, σφάλατε".
Μωρή, κι εγώ σκατωμένα τα βρήκα! Τι είναι αυτά που λες;
Δεν γεννήθηκα σε άψογη Γη, μωρή!
Για την ακρίβεια, όταν ήμουν παιδί,
μου είπαν ότι η Καλιφόρνια δεν θα υπήρχε σήμερα, μωρή.
Να χαίρεσαι που υπάρχει ακόμη, καριόλα.
Χαζούλα.
Ποτέ δεν τους ένοιαζε το μέλλον. Κανένας δεν νοιάζεται.
Για τα παιδιά τους νοιάζονται. Τέλος.
Επτά ετών
πήγα στη Ντίσνεϊ Γουόρλντ με αεροπλάνο γεμάτο κάπνα.
Έβηχα διαρκώς. Μου έδωσαν αναψυκτικό.
"Θέλεις αναψυκτικό, μαυράκι;
Να σου φύγει ο βήχας ή ό,τι άλλο έχεις".
Άκου λέει να νοιαζόμαστε γι' αυτήν.
Συμβαίνουν πολλά κακά για να φέρεις παιδιά στον κόσμο αυτό.
Δεν είμαι έτοιμη για παιδί που τριών ετών θα νιώσει τρανς.
Δεν έχω τη δύναμη να μιλήσω σε τρανς τρίχρονο.
"Δεν ξέρω, μωρή. Τι είναι αυτά που λες;
Βάλε το ένα χρώμα με το άλλο χρώμα.
Χρησιμοποίησε μπλε. Χέστηκα!".
Δεν θέλω να αγχωθώ με τέτοια.
Δεν θα παραστήσω ότι ξέρω. Αυτό είναι το πρόβλημα.
Φερόμαστε λες κι έχουμε απάντηση για όλα.
Κάποιες φορές οι άνθρωποι, ακόμη κι εγώ ως ομοφυλόφιλη,
θεωρούμε τη σύγχυση των άλλων επίθεση.
Όχι. Απλώς δεν ξέρουν.
Επίσης, κάποιες φορές κάποιοι έχουν σύγχυση κι επιτίθενται.
Έχεις τόση σύγχυση που θυμώνεις.
Και τα δύο είναι λάθος
και η αλήθεια βρίσκεται στη μέση
και λέει ότι κανείς δεν έχει ιδέα.
Υπάρχει ασάφεια και δεν έχουμε απάντηση,
γιατί ο κόσμος αλλάζει πιο γρήγορα από όσο νομίζουμε.
Δεν πειράζει αν νιώθεις άβολα ή είσαι σε σύγχυση.
Πειράζει αν δεν θες ίσα δικαιώματα.
Αυτό δεν είναι εντάξει.
Όλα τα άλλα καλά, γιατί είναι ανθρώπινα.
Η σύγχυση είναι λογική.
Πολλά δεν καταλαβαίνουμε και πολλές απορίες έχουμε.
Πήρε ένας φίλος τις προάλλες και μου είπε:
"Έχω μια απορία κι εσύ θα ξέρεις την απάντηση γιατί είσαι γκέι".
Φόρτωσα άγρια, δεν θα πω ψέματα.
"Είμαι πολύ γκέι. Ποια είναι η απορία;
Έχω όλες τις γκέι αλήθειες. Τι είναι;"
Και είπε: "Τι κάνεις αν δεις μια τρανς γυναίκα
να χτυπάει μια κανονική;".
Απάντησα: "Αυτό δεν το γνωρίζω.
Δεν έχω απάντηση γι' αυτό".
Ξέρω ότι κάποιοι νιώθετε άβολα.
"Τι εννοεί 'κανονική' γυναίκα;".
Πρώτον, δεν είναι γκέι. Έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε.
Όλες τις είπε γυναίκες, οπότε όλα καλά. Ηρεμήστε.
Δεν έχουμε απάντηση γι' αυτό.
Δεν το είχα σκεφτεί προτού με ρωτήσει.
Τι θα κάνουμε όταν οι τρανς γυναίκες αρχίσουν να βαράνε τις κανονικές;
Ως κανονική γυναίκα, ανησυχώ λίγο.
Δεν θα πω ψέματα. Δεν θέλω να τσακωθώ με καμία από δαύτες.
"Ξύλο, ξύλο!". "Δεν παίζω ξύλο μ' αυτόν.
Ο καριόλης είναι πιο δυνατός απ' όσο περίμενα.
Βοηθήστε με".
Δεν λέω ότι οι τρανς γυναίκες δεν είναι γυναίκες.
Οι τρανς είναι γυναίκες,
αλλά αν μία έχει χέρια που χωράνε μπάλα του φούτμπολ
και έχει αρπάξει μια γυναίκα,
πρέπει να προσέξουμε
και να αλλάξουμε προσέγγιση.
Να βρούμε μια λύση, να προχωρήσουμε ως κοινωνία.
Μισώ τις γυναίκες που δεν δέχονται τις τρανς.
"Δεν είναι αληθινές γυναίκες". Είναι! Βάφονται,
κάνουν αποτρίχωση κι απ' όλα, όπως εσύ.
Βγάζουν τις τρίχες από το σαγόνι.
Τι λέτε;
Όσες δεν δέχεστε τις τρανς, τι λέτε; Για ποιες περνιόμαστε;
Τις χρειαζόμαστε. Χαζές είστε;
Είναι οι υπερήρωές μας. Ο κόσμος θα αλλάξει για μας.
Ενθουσιαστείτε.
Είναι ευλογία.
Τι λέτε; Θα σαρώσουμε τα έπαθλα στα αθλήματα.
Πρωταθλήτριες στο φούτμπολ!
Με αυτές τις τρανς στην ομάδα. Τέλειο!
Αν νομίζετε ότι θα κερδίσουμε χωρίς αυτές, είστε χαζές!
Με τίποτα.
Διαφωνούσα με μία. Έλεγε: "Θα κερδίζαμε και χωρίς τρανς".
"Με τίποτα! Δεν θα κερδίζαμε!".
Ας πούμε ότι πάει μια γυναίκα στη μεγάλη κατηγορία.
Δεν την έχουν αγγίξει ποτέ στην καριέρα της.
Είναι μια παιχτούρα άβυζη.
Για να σκίζει τον αέρα και να μην τη φτάνουν.
Δεν πρέπει να έχει βυζιά. Στήθος πλάκα.
Σε όλη την καριέρα της δεν την αγγίζει κανείς.
Είναι αεροδυναμική γιατί δεν έχει βυζιά.
Ας πούμε ότι συμβαίνει αυτό.
Στη μεγάλη κατηγορία θα την πιάσουν
και θα πεθάνει η σκύλα.
Θα πεθάνει.
Χρειαζόμαστε μια τρανς με μεγάλο διασκελισμό.
Να παίζει ζόρικα.
Ανυπομονώ. Ανυπομονώ να το δω.
Θα φορά το φορεματάκι της και θα κρατά το τρόπαιο…
Γαμάτο.
Με τεράστια βυζιά, τρανς με αυτοπεποίθηση.
Βυζιά ως εδώ πέρα.
Εσείς, κυρία, πείτε ότι έχετε βγει με τις φίλες σας
και η μία είναι τρανς και περνάτε τέλεια.
Έχει ιδρώσει το μουνί σας όταν φεύγετε.
Όλων το μουνί έχει ιδρώσει. Παντού.
Ίδρωσε το μουνί σας από τον χορό. "Τέλεια βραδιά", λέτε.
Μπροστά από το κλαμπ σας πλησιάζει ένας τύπος.
Λέει: "Πω, πω, τι σέξι μωρά! Σας γουστάρω όλες.
Θέλω να χώσω το καυλί μου στον κώλο καθεμιάς σας".
Και λέτε: "Πώς τολμάς να μας μιλάς έτσι!
Βρομιάρη, χυδαίε. Μη μας ξαναμιλήσεις έτσι".
Λέει: "Ηρέμησε, γυναίκα, μη σε δείρω".
Κι έρχεται μια από πίσω: "Τι είπες, ρε μαλάκα;".
Και τον ξαπλώνει.
Τα χάνει. "Ένιωσα πούτσα στη γροθιά.
Δεν είδα καμιά πούτσα, αλλά με έχει ξαναδείρει πούτσα".
Πρέπει να εξηγήσεις πολλά σε ένα παιδί.
Θα μεγαλώσει στην εποχή μετά το #MeToo.
Θα πρέπει να του εξηγήσω όλα αυτά.
"Αυτά τα τρελά συνέβησαν, κι ύστερα οι λευκές αποτρελάθηκαν".
Καταλάβατε;
Είχα παθιαστεί. Έλεγα: "Πιάστε τους.
Βγάλτε τις πούτσες τους εκτός δράσης.
Πάρτε τους αποδώ.
Δεν μου αρέσουν αυτά. Πάρτε τους αποδώ.
Πάρτε τους". Κι ύστερα οι λευκές τρελάθηκαν.
Ένιωσα σαν να έπαψε να αφορά την αλήθεια.
Είναι μια συζήτηση σε δύο επίπεδα.
Ισχυροί άνδρες που εκμεταλλεύονταν καταστάσεις
και κακομεταχειρίζονταν γυναίκες.
Μα σε κάθε περίπτωση οι γυναίκες είχαν επιλογή.
Αν δεν μιλήσουμε γι' αυτήν, αποδυναμώνουμε τις γυναίκες.
Αυτό που δίνει δύναμη είναι να ξέρεις ότι και στα πιο δύσκολα έχεις επιλογή.
Μπορείς να επιλέξεις.
Το να πεις "άντε γαμήσου" είναι καμιά φορά ό,τι καλύτερο.
Αν δεν το πούμε αυτό στις νέες γυναίκες,
τότε τι σκατά τους λέμε;
Αποφάσισα να σταματήσω.
Είπα: "Δεν μπορώ να συμμετέχω. Είναι ανόητο".
Έπαψα όταν κατηγόρησαν τον Αζίζ Ανσάρι.
Τότε είπα: "Τι μαλακίες!
Έχει ξεφύγει το πράγμα. Αλήθεια;".
Δεν υπερασπίζομαι τον Ασίζ.
Δεν ξέρω αν το έκανε. Δεν είναι αυτό.
Δεν υπάρχει καμία που να μην πιστεύει ότι μπορεί να τον δείρει.
Το βρήκα πολύ ανόητο.
Στο τέλος του άρθρου έπρεπε να γράφει: "Του μαύρισα το μάτι.
Κι έφυγα από το σπίτι του".
Δεν θέλει καν χτύπημα, μόνο τρόμαγμα.
"Πάρε δρόμο αποδώ, ηλίθιε!".
Πρέπει να μάθουμε στα κορίτσια να επιβάλλονται σε κάτι τέτοιους.
Τσακίστε τους, τους τάπες!
Δεν είναι αδύναμοι οι Ινδοί, αλλά δεν λέει κανείς:
"Αυτός ο Ινδός με έδειρε". Δεν το έχω ακούσει.
Οπότε, θα πάρω το ρίσκο.
Ομοίως με τον φεμινισμό.
Θέλω να λέω ότι είμαι φεμινίστρια, αλλά οι λευκές…
Το κάνετε τόσο δύσκολο να μου αρέσει κάτι.
Οι λευκές κάνουν σαν να υπάρχουν μάρκες φεμινισμού
κι έχουν την κυρίαρχη.
Δήθεν υπερασπίζονται τις γυναίκες.
Μόνο τις λευκές υπερασπίζεστε.
Δεν έχετε αφιερώσει χρόνο να μάθετε τι χρειάζονται όλες.
Φροντίζοντας για τις λευκές, νομίζετε πως θα ωφεληθούν όλες. Όχι.
Δεν λέω ότι με πειράζει που οι λευκές νοιάζονται για τις λευκές.
Μα μην το προβάλλετε σαν αγαθοεργία.
Κάντε όπως οι ιεχωβάδες.
Χτυπήστε και ρωτήστε:
"Είστε έτοιμη για την επιστροφή της λευκής;
Έχουμε κάτι που πρέπει να διαβάσετε".
Αν θέλετε να στηρίξω τον φεμινισμό,
κάντε κάτι που θα μας δυναμώσει.
Κάντε κάτι που θα επιφέρει αλλαγή.
Μάθετέ μας να κατουράμε όρθιες.
Γιατί δεν το κάνουμε ακόμα; Είναι 2020!
Γιατί ακόμη κατουράμε διπλωμένες σαν σκυλιά ή μωρά;
Ολόκληρες γυναίκες!
Θα 'πρεπε να κατουράμε όρθιες. Μπορούμε.
Και ξέρετε και κάτι; Εγώ το έκανα.
Μια μέρα στάθηκα όρθια πάνω από τη λεκάνη,
άνοιξα τα μουνόχειλα, σήκωσα την τρύπα
κι έφυγε το κάτουρο ευθεία. Ενθουσιάστηκα.
"Πάντα μπορούσα να το κάνω αυτό;
Γιατί δεν το ήξερα;".
Γιατί έτσι μας μαθαίνουν να κατουράμε.
Είναι χάλια ο τρόπος που μας μαθαίνουν. Ειδικά εκτός σπιτιού.
Μας λένε: "Βγάλε έξω το μουνί! Κρύψ' το!
Βγες από το μπάνιο. Έρχεται ο βιαστής. Γρήγορα!
Μη χασομεράς εδώ μέσα, μωρή. Φύγε!".
Ενώ οι άντρες τη βγάζουν έξω, την τραβάνε,
την τυλίγουν γύρω από το πόδι,
τη βάζουν στον κώλο τους, δοκιμάζουν,
μαθαίνουν πράγματα.
Υπάρχει μια μεγάλη γυναίκα εδώ, άνω των 35 ετών,
κι όταν κατουρά έξω, κατουρά το πόδι και το παπούτσι της.
Μεγάλη!
Μόλις γέλασε, εκεί πίσω. Μεγάλη!
Κατουρά το παπούτσι της. Κάθε φορά. Κι αναρωτιέται γιατί συμβαίνει.
Να σου πω εγώ γιατί.
Γιατί περπατάς και κουνιούνται πράγματα.
Φοβάσαι να αγγίξεις, το βγάζεις έξω
και κατουράς το δεξί παπούτσι, γελοία!
Ενώ οι άντρες στέκονται όρθιοι για αιώνες
και γράφουν το όνομά τους στο χιόνι!
Εσύ γυρνάς με κατουρημένο παπούτσι και θες ίση αμοιβή. Σκάσε!
Και στην ανδρική τουαλέτα είναι αλλιώς.
Είναι ελεύθεροι. Πάω κι εγώ καμιά φορά.
Είναι ελεύθεροι. Ξέγνοιαστοι.
Παίζουν στους ουρητήρες,
κατουράνε σε πάγο, γύρω-γύρω, χαζολογάνε.
Πούτσες έξω, κουβέντα, επανάσταση.
Ακόμη κι εκεί που χέζουν δεν έχει πόρτα καμιά φορά.
Γιατί; Γιατί είναι ελεύθεροι.
"Εδώ χέζω. Αν δεν θες να δεις σκατά,
μη στέκεσαι εδώ πέρα. Δεν χρειάζομαι πόρτα.
Μην έρχεσαι εδώ αν δεν θες να δεις έναν να χέζει".
Στις γυναικείες τουαλέτες κλειδαμπαρωνόμαστε.
Έτσι δεν είναι;
Δεν μπορούμε ούτε να κινηθούμε.
Τις προάλλες τα πήρα.
Άνοιξα την πόρτα. "Δεν αντέχω άλλο, πνίγομαι.
Θα κατουρήσω με την πόρτα μισάνοιχτη".
Κι ήρθε μία κι άνοιξε την πόρτα διάπλατα,
γιατί υπέθεσε ότι δεν ήταν καμία μέσα.
Το παράξενο ήταν ότι, μόλις με είδε, ούρλιαξε
λες και δεν είχε ξαναδεί γυναίκα να κατουρά
κι έσπρωξε την πόρτα.
Μα την κράτησα ανοιχτή. "Μην κλείνεις, κορίτσι μου.
Κοίταξέ με μες στα μάτια.
Αυτό που κάνω είναι επαναστατικό".
Η κοπέλα μου μιλούσε πολύ για παιδιά όσο ταξιδεύαμε.
Κι αυτό με εκνεύριζε.
Ταξιδεύαμε σαν ελεύθερες λεσβίες.
Κάναμε πλακομούνι. Ωραία;
Πλακομούνι, χωρίς να νοιαζόμαστε για κανόνες.
Κι εκείνη έβαζε στη ζωή μου την ετεροφυλοφιλική κανονικότητα.
"Δεν θα ήταν πολύ καλύτερα αν το βιώναμε αυτό με παιδιά;".
"Όχι, μωρή. Δεν θα ήταν καλύτερο. Δεν θέλω παιδιά. Σκάσε.
Σκάσε. Δεν ξέρω, ίσως θέλω, αλλά όχι…".
Έχω πολλά ανίψια. Είμαι εντάξει.
Καταλάβατε;
Δεν θέλω…
Εξάλλου, θα πάρω μωρό από Ασία. Έχω σχέδιο.
Θα αγοράσω μωρό από Ασία. Το έχω σκεφτεί ήδη.
Θα του κάνω μοϊκάνα.
Θα το παίρνω και θα το μοστράρω.
Γιατί τα παιδιά κοστίζουν όταν είσαι γκέι.
Όταν κάτι κοστίζει, ξέρεις τι κοστίζει και θες να το δείχνεις.
Θα παρκάρω με το ασιατικό μωράκι και θα πω: "Κοίτα τι πήρα, παίχτη".
Θα το πάω στο πάρκο για να σκάσουν οι εχθροί μου.
Ανυπομονώ να πάω το μικρό στο πάρκο.
"Γεια σου, Κάρεν! Υιοθέτησες κι εσύ;
Από πού είναι το μωρό σου;
Από την Ονδούρα; Άφραγκη σκύλα!
Πάρε το φτηνιάρικο μωρό σου, Κάρεν.
Βλέπεις αυτόν τον καριόλη; Είναι από την Ταϊλάνδη.
Βασικά, ίσως είναι καριόλα.
Θέλει τρεις μήνες για να καταλάβει".
Παιδί… Ίσως το κάνω. Δεν ξέρω. Μάλλον ναι,
γιατί θέλει εκείνη και ποιος την ακούει.
Τελικά θα πω: "Εντάξει. Πάρε παιδί. Ό,τι θες".
Δεν ξέρω, χρειάζεται ένα παιδί. Σε εκπροσωπεί όταν…
Κάνεις παιδί για να πει ότι κάποτε υπήρξες.
Πεθαίνεις κι ελπίζεις να σε θυμάται το παιδί σου.
Είναι ο εκπρόσωπός σου.
Δεν ξέρω. Πιστεύω πως θα είμαι κακή μάνα. Κανείς δεν είναι καλός.
Κάθε γονιός είναι χάλια. Κι εσείς, αν φέρατε τα παιδιά σας εδώ.
Όλοι οι γονείς βλάπτουν τα παιδιά.
Όλοι κάνουν πειραγμένα παιδιά.
Όλοι κάνουν κάτι που θα βλάψει το παιδί.
Κι εσένα σε είχαν βλάψει, άρα πώς να μη μεταδώσεις τη βλάβη σου;
Είναι αδύνατον.
Μα κρατάς λίγη. "Μπορώ να σε διαλύσω,
μα σε βλάπτω λίγο, γιατί πολλά μπορεί να πάνε στραβά.
Είμαι πολύ πειραγμένη".
Και κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς,
αλλά όλοι τα σκατώνουν.
Όλοι.
Ο μόνος τρόπος να τα πας καλά
είναι να μη σου πουν ότι τα σκάτωσες
γιατί έχεις πονόψυχα παιδιά.
Συνήθως λένε: "Με κατέστρεψες".
Αν πουν: "Καλά τα κατάφερες", είναι καλά παιδιά και κρύβουν την αλήθεια.
Για να μη σε πληγώσουν.
Αν έχεις παιδί 40 ετών και λέει ότι σε μισεί, τα πήγες χάλια.
Κι αν χάσεις ένα παιδί σου, τότε απέτυχες πραγματικά.
Το σκέφτομαι συνέχεια. Δεν θέλω να χάσω ένα παιδί.
Πολλοί χάνουν τα παιδιά τους…
Αν χάσεις παιδί σε μαγαζί, είσαι άθλια.
Γαμώτο!
Ξέρω ότι θα είμαι κακή. Το ξέρω.
Γιατί κανένας δεν το κάνει σωστά αυτό.
Όλοι τα σκατώνουν λιγάκι.
Κανείς δεν εμπιστεύεται τους γονείς του εκατό τοις εκατό,
γιατί τους έχεις δει να κάνουν ελεεινά πράγματα.
Τους έχεις ακούσει να κάνουν ελεεινούς καβγάδες.
Έχεις δει τη ζωή τους διαλυμένη,
παρότι νόμιζαν ότι σε προστάτευαν από αυτό.
Έκαναν συζητήσεις μες στη νύχτα,
που για ένα παιδί είναι στις 10:30.
Αυτή νομίζουν είναι ώρα για σοβαρή κουβέντα.
Γιατί είναι χαζοί. Κανείς δεν κοιμάται στις 10:30.
Όλοι είναι ξύπνιοι στις 10:30.
Λένε: "Τώρα είναι ώρα να συζητήσουμε.
Να λύσουμε τα προβλήματα".
Όλοι έχουν ακούσει τους γονείς να μαλώνουν για φουσκωμένους λογαριασμούς.
"Πώς θα πληρώσουμε; Αχ, αυτή η μάνα σου!".
"Τι συμβαίνει εδώ μέσα; Δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν".
Οι γονείς λένε ότι τα ελέγχουν όλα.
Μη λέτε ψέματα.
Δεν τα έχετε όλα υπό έλεγχο. Ήσασταν 30 όταν ξεκινήσατε.
Είμαι 38. Αν έκανα παιδί στα 30, θα 'χε ψοφήσει.
Παραδεχτείτε ότι δεν ξέρετε.
"Δεν ξέρω, μα θα προσπαθήσω να μην πεθάνεις.
Κάποιες φορές θα 'ναι δύσκολο, οπότε να προσέχεις.
Ας παίξουμε μπαλίτσα.
Ίσως τα καταφέρουμε".
Εκεί αυτοί, όμως. Λένε ότι τα ελέγχουν όλα.
Χέσου. Δεν τα ελέγχεις.
Κάποτε άκουσα τη μαμά και τον μπαμπά μου
να τσακώνονται που ο μπαμπάς έκανε κρακ.
Και ο μπαμπάς μου…
Η μαμά μου προσπαθούσε να ψιθυρίζει.
Να τσακωθεί ψιθυριστά μαζί του,
αλλά δεν ψιθυρίζεις αν κάνεις κρακ.
Φωνάζεις απίστευτα.
Η μαμά ψιθυρίζει κι ο μπαμπάς λέει:
"Ποιος με είδε να κάνω κρακ;".
Που σημαίνει ότι το έκανε.
Τώρα θέλει να εντοπίσει τους μάρτυρες. Είναι αξιόπιστοι;
Δεν είναι αξιόπιστοι; Το έκανες, όμως!
Τι πρόβλημα να πω στη μαμά μου;
"Έχουμε άλλα θέματα, ολόκληρο πρεζάκια".
Το Stranger Things ασχολείται με το θέμα.
Αν σε κυνηγά ένα τέρας, πες το στη μάνα σου!
Στη σειρά λένε: "Όχι, έχω γουόκι-τόκι και ποδήλατα.
Είναι οι καλύτεροι φίλοι μου. Η μάνα μου είναι τελείως άχρηστη".
Όταν ήμουν 11, νόμιζα πως θα με απήγαγαν εξωγήινοι.
Αλήθεια. Ήμουν σίγουρη γι' αυτό.
Έλεγα: "Έρχονται να με πάρουν οι εξωγήινοι".
Γιατί, όταν ήμουν 11, ήταν δεκαετία του '90.
Το '90, οι εξωγήινοι ήταν μεγάλο θέμα.
Τεράστιο θέμα. Μεγάλη υπόθεση. Αλήθεια.
Υπήρχε το Outer Limits, το X-Files,
υπήρχε το Unsolved Mysteries
και κάθε τόσο ντοκιμαντέρ για το αν είχαν φτιάξει τις πυραμίδες,
και σου πείραζαν το μυαλό Τετάρτη βράδυ.
Σου έριχναν πετριά στο κεφάλι.
"Ίσως έφτιαξαν τις πυραμίδες; Έκαναν κύκλους σε χωράφια;
Θεέ μου!".
Είχα αγχωθεί απίστευτα.
Στο ντους μια μέρα ένιωσα το πόδι μου να πάλλεται.
Σκέφτηκα: "Είναι η συσκευή παρακολούθησης.
Έτσι θα με βρουν και θα με πιάσουν".
Άρχισα να κάνω καράτε στο δωμάτιο τη νύχτα.
Έβλεπα και ταινίες με καράτε.
Κοιμόμουν με μαχαίρι και σφυρί κάτω από το μαξιλάρι.
Κάθε βράδυ με μαχαίρι και σφυρί, ήμουν έτοιμη για δράση.
Έλεγα: "Όταν έρθουν, θα τους μαχαιρώσω".
Και μια μέρα πήγα στο δωμάτιο
κι είδα τη μαμά στο κρεβάτι.
"Πρέπει να μιλήσουμε". "Τι τρέχει;".
"Ποιος σε χτυπάει;". "Ορίστε;".
"Πες μου. Ποιος έρχεται εδώ τη νύχτα και σου κάνει κακό;".
"Τι είναι αυτά που λες;". "Κοίταξέ με.
Δεν με νοιάζει αν είναι ο πατέρας σου ή ένα από τα αδέλφια σου.
Πρέπει να μου πεις τώρα αμέσως ποιος σου κάνει κακό".
Τι μάνα, φίλε. Σεβασμός!
Μου έδειξε ότι θα με υπερασπιστεί ό,τι κι αν συμβεί.
Τι σπουδαία κίνηση!
Αν όντως ήταν ένας αδερφός ή ο πατέρας μου;
Θα ήταν κάτι οδυνηρό για μια μητέρα,
αλλά ήταν έτοιμη να με υπερασπιστεί.
Μου είπε: "Πες μου".
Και την κοίταξα κατάματα
και της είπα πως θα με απήγαγαν εξωγήινοι.
Γιατί ήμουν ιδιοφυΐα.
Κι είδα στα μάτια της πως ίσως θα προτιμούσε
να με παρενοχλούσαν.
Γιατί θα το επεξεργαζόταν πιο εύκολα.
Κι αυτό σίγουρα μου πείραξε το μυαλό λιγάκι…
Ήσασταν όλοι υπέροχοι. Καλή σας νύχτα.
Υποτιτλισμός: Επαμεινώνδας Σουφλερός