Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTY NA AUTENTYCZNYCH WYDARZENIACH
NETFLIX PRZEDSTAWIA
STRASBURG
LISTOPAD 1968 ROKU
Panie Gary.
Tak?
Kim jest ten rozpalony gorączką człowiek? Wczoraj chyba też tu był.
Siedzi tu od tygodnia. To włoski inżynier.
- Ten dziwny samochód na zewnątrz to jego? - Tak.
Chce, żeby pan przeczytał dokumenty, które przyniósł.
Nie chciałem panu zawracać głowy.
Mówił pan, że rozstrzygamy spory między suwerennymi państwami?
Twierdzi, że jest głową państwa
i że nie wyjdzie, dopóki nie przekażę panu tych dokumentów.
Jest lekko stuknięty i bardzo zdeterminowany.
Zrobimy tak.
Da mi pan te dokumenty w sposób bardzo... teatralny.
Oto dokumenty, o których mówiłem.
Dziękuję.
Przeczytam je wyjątkowo uważnie.
Doskonale. Dziękuję. Do widzenia.
ORGANIZACJA NARODÓW ZJEDNOCZONYCH
Gdzie on jest?
- Kto? - Ten kaszlący wariat.
- Udało mi się go pozbyć. - Nie!
Proszę go do mnie przyprowadzić.
Tylko szybko!
Panie Rosa, muszę zapytać, czy wie pan, jaki jest dzień i gdzie pan jest.
10 listopada 1968 roku,
Strasburg, Rada Europy.
Co Rada Europy może dla pana zrobić?
Ocalić moją wyspę.
Kupił pan wyspę?
Nie, zrobiłem ją.
Mówi, że ją stworzył.
Ile dni zajęło panu stworzenie tej wyspy?
Chyba nie sześć? Byłby to niezwykły zbieg okoliczności.
Skądże. Zajęło mi to kilka miesięcy.
Zatem ma pan wyspę, którą pan stworzył.
Nie mówiłem, że ją stworzyłem. Jestem inżynierem. Zbudowałem ją.
Potem…
świat na tej wyspie…
Nic tu po mnie. To pomylony człowiek.
Potrzebuje pomocy, ale nie naszej.
Potrzebuję pomocy Rady Europy. Dlatego tu jestem.
Proszę zachować spokój.
Nie mogę. Oni chcą wszystko zniszczyć.
Czy to wyspa, którą pan zbudował?
Tak, bo, jak mówiłem, jestem inżynierem.
BOLONIA
ROK WCZEŚNIEJ
Doktorze, doktorze Od dupy doktorze, pieprz się!
Uzyskaliśmy już tytuł.
Zdaliśmy egzamin, więc teraz jesteśmy inżynierami…
Inżynierze, inżynierze Od dupy inżynierze, pieprz się!
Co ty, kurwa, robisz?
Kara!
Jaka kara? Tylko mówiłem… To niesprawiedliwe!
Chłopaki, on ma rację…
- Ukradłeś mi kufel! - Kara!
Jaka kara? Chciałem tylko coś powiedzieć.
Nie odpuszczą. Sprawiedliwą karą będzie…
kazać mu…
zrobić z siebie kompletnego osła!
- Co to za reguły? - Zrób osła!
- Nie przegrałem! - Zrób osła!
Do pierwszej dziewczyny, która wejdzie,
musi zagadać i w najmniej spodziewanej chwili
pocałować ją w usta!
Cholera!
Cześć.
Jak leci?
Dobrze cię widzieć.
Zaraz wracam. Tak…
Chodzi o to,
że zdaliśmy dziś egzamin państwowy.
Całuj!
Oficjalnie jestem inżynierem.
- Gratulacje! - Dzięki.
Chłopaki, nie będzie całowania.
Nie możemy tego zrobić…
Chcą, żebym cię pocałował, bo przegrałem zawody w piciu.
- Jasne. - Wcale nie przegrałem.
A oni ciągle…
Chłopaki, nie możemy tego zrobić.
To nie ma sensu.
Po co powtarzają, żebym…
Nie możemy tego zrobić.
Dobrze wyglądasz.
Ty też jesteś śliczna.
- Naprawdę. - Dzięki.
Napijesz się?
W każdym razie…
co za zbieg okoliczności, że tu się spotkaliśmy…
Nie do końca. Bolonia to małe miasto.
Jasne.
Gdy ostatnio się widzieliśmy,
spotykałaś się z… Jak mu było?
- Carlo. - Właśnie, Carlo.
Carlo.
Nie ma go tutaj.
Ostatnio mamy problemy.
Przykro mi.
Wcale nie.
Przecież jasne było,
że ten twój związek jest…
tymczasowy.
Jak długo trwał? Parę miesięcy?
Trzy lata.
Trzy lata?
Prawie tak długo, jak nasz.
Twoi rodzice pewnie go lubią.
- W czym problem? - Moi rodzice cię lubili.
Twój ojciec mnie nie znosił.
Może trochę cię nie lubił, ale to nic, zważając, że omal nie stracił wzroku,
gdy wysadziłeś mu telewizor na meczu Włochy – Rosja.
I nie przeprosiłeś mnie ani jego.
To była implozja. Odpowiedz na moje pytanie.
Po trzech latach uznał, że powinniśmy się pobrać.
- Implozja? - Wiedziałem. Chce brać ślub?
Lepiej uważaj. To nie jest odpowiedni facet.
Przecież go nie znasz. Teraz ty nie odpowiadasz.
Kineskop nie wybucha, tylko imploduje. Elektrony wpływają do próżni.
Mówiłem twojemu ojcu, żeby nie siedział tak blisko.
Chciałem, żeby obejrzał mecz bez tych trzech linii.
Wybacz, już 23.00.
Jak można oglądać z liniami?
- Muszę iść. Mam jutro zajęcia. - Czekaj.
Odwiozę cię do domu.
Od kiedy masz samochód?
Przepraszam za wnętrze.
Zbudowałem to auto na egzamin inżynierski.
Chciałem zrobić coś praktycznego.
Trochę bardziej skupiłem się na silniku niż na wnętrzu.
Żeby było szybciej, zamiast foteli wstawiłem kanapę babci.
I tak już umarła.
- Babcia Margherita? - Dwa miesiące temu.
- Załamało ją nasze rozstanie. - To było trzy lata temu.
To nie dzieje się tak szybko. Gasła powoli.
- Giorgio… - Przypomnij mi, czemu się rozstaliśmy.
Bo życie z tobą jest zbyt ryzykowne.
Jeśli chce się zmienić świat, trzeba podejmować ryzyko.
Nie zmienisz świata, usuwając trzy linie z telewizora.
- Jest piękny. - Co jest piękne?
- Samochód. - Dziękuję!
Dziwny, ale…
Sam zbudowałeś auto, które jeździ!
Może nie jest to jaguar Diabolika…
Czyj jaguar?
Diabolika.
- Króla grozy. - Kogo?
Z tych popularnych komiksów!
- Nigdy o nich nie słyszałam. - Są świetne.
Opowiadają o bardzo sprytnym złodzieju,
który zawsze nosi maskę…
- Jadą za nami. - Dobra, zatrzymajmy się.
Witam.
Tak.
Dobry wieczór.
Dlaczego ten pojazd nie ma tablicy rejestracyjnej?
Bo go nie kupiłem, tylko sam skonstruowałem.
Nie ma rejestracji?
Nie pomyślałem o tym.
Skoro taki z pana żartowniś, proszę wysiąść.
Prawo jazdy i dowód rejestracyjny.
Salvatore, sprawdź ich w kartotece.
Jestem.
Wyjaśnię.
Samochód ten zbudowałem własnymi rękami.
Bo jestem inżynierem.
Z tego samego powodu, co rejestracji,
nie mam też dowodu rejestracyjnego ani prawa jazdy…
Woziłeś mnie bez prawa jazdy?
Przecież cię nie zmuszałem.
- Sama nalegałaś. - Ja?
Nie woziłbym cię po Bolonii autem bez rejestracji,
bez prawa jazdy, pijany…
Jest pan pijany?
Skądże. Przegrałem w piciu piwa. Właściwie nie przegrałem…
Sprawdziłeś akta tej dwójki?
Jestem prawnikiem. Proszę się do nas zwracać grzecznie.
Zgadza się. To moja adwokat.
Zachowajmy spokój.
Nie jestem twoją adwokat. Zajmuję się prawem międzynarodowym.
Co za bezużyteczna dziedzina…
Na panią nic nie ma, ale Rosa ma przeszłość kryminalną.
Nie mam żadnej kryminalnej przeszłości.
Zakaz latania to coś zupełnie innego.
Zgodnie z sądowym nakazem zdemontowałem dwupłatowiec.
Harowałem w barze, by zwrócić za te latarnie.
Latałeś niezarejestrowanym samolotem?
Co to za obsesja z rejestrowaniem wszystkiego?
Każdemu ptakowi na placu Maggiore też przyczepimy plakietkę na tyłku?
Samochód blokuje drogę. Salvatore, przestaw go i wezwij lawetę.
Nie trzeba. Salvatore, sam to zrobię.
Zepsujesz go. Nie wiesz, jak zapalić.
Proszę się odsunąć. Pojazd został skonfiskowany.
Skonfiskowany? To jakiś żart. Salvatore, zaczekaj!
- Przestań, bo go popsujesz! - Proszę się odsunąć.
- Słyszy pan? - Popsujesz go.
- Proszę posłuchać! - Słucham!
Przestań!
- Wszystko popsujecie. - Ręce przy sobie.
Niepotrzebnie się fatygowałeś.
Nie musieli cię budzić. Sam bym sobie poradził.
Sędzia chciał cię skazać, bo jesteś recydywistą.
To różne sprawy.
To jest wykroczenie naziemne. Tamto było powietrzne.
Dlaczego nie spróbujesz, Giorgio?
- Czego? - Być normalny.
Będziesz szczęśliwszy. Spójrz na siebie.
O czym ty mówisz? Mam być normalny?
Pokazałem Battistiniemu plany twojego samochodu.
Chce byś dołączył do jego zespołu inżynierów.
Tato, nie pokazuj moich prywatnych projektów.
To pożądana posada. Powinieneś się cieszyć.
Wiem, tato. Dziękuję.
Możesz się zatrzymać? Chcę wysiąść.
- Może wrócisz do domu? - Chcę wysiąść.
Zatrzymaj auto i mnie wypuść!
Dokąd idziesz?
Oskarżeni o zbrodnie przeciw ludzkości,
naziści odwołali się do prawa pozytywnego,
i, nawiązując do popularnego powiedzenia, mówili, że tylko wykonywali rozkazy.
Innymi słowy, przestrzegali prawa, które, choć brutalne,
wciąż pozostawało prawem.
Na tę próbę uniknięcia odpowiedzialności,
sędziowie powołali się na prawo naturalne.
Prawo naturalne to wrodzone poczucie sprawiedliwości,
które istnieje w każdym z nas, przypominając nam, że należy…
Przesuniesz się?
…przedkładać to, co słuszne ponad reguły i ponad prawo.
Ponieważ prawo się zmienia.
A to, co słuszne, zawsze takie pozostanie.
Mimo to…
nie powinniśmy myśleć, że przestrzeganie prawa nie jest ważne.
Wręcz przeciwnie, prawo jest bardzo istotne.
Zwłaszcza kodeks drogowy. Nawet tablice rejestracyjne są ważne.
To tyle na dzisiaj.
Za tydzień rozdział trzeci, proces tokijski.
Zajęcia trwały dziesięć minut.
Bo to złożone pojęcia, których zrozumienie wymaga czasu.
Zwłaszcza od ciebie, Nicolini. Już trzy razy nie zdałeś.
- Idziesz ze mną. - Tak.
Przepraszam.
Wiesz, co to jest?
Niebieskie palce?
Pobrali ode mnie odciski palców.
- Moje już mieli. - Odciski palców!
Za pół roku mam egzamin profesorski.
Nie dopuszczą mnie, jeśli będę notowana.
Wieczór nie skończył się najlepiej. Dlatego przyszedłem przeprosić.
Nie najlepiej? Aresztowali nas!
Więc skończył się źle.
Tragicznie.
Ale tego, co się stało wcześniej… ignorować nie można.
- Żyjesz we własnym świecie. - Nie podoba ci się?
Nie, bo kończy się to aresztem.
Żyjesz we własnym świecie, ale ten świat nie jest cały twój!
- Nie zbudowałeś go jak auta! - Może powinienem.
Co?
Zbudować własny świat.
- Zamieszkasz w nim? - To metafora. Nie możesz zbudować świata!
- Może mogę. - Nie możesz!
Nie jesteś geniuszem, za którego się uważasz!
Wymyślasz jakieś zabawki, przez które trafiasz do aresztu.
Przez chwilę prawie o tym zapomniałam.
Żegnaj, Giorgio.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Sekunda 40.
Sekunda 40 na czwartym okrążeniu?
- Jesteś pewien? - Tak.
Co to za gówniane opony?
Luca, wiedzieliśmy, że to ryzyko.
Żadne ryzyko. To cholerne samobójstwo!
Musimy powiedzieć Brunowi.
Idziemy na całość. Wóz albo przewóz.
Od czwartego okrążenia?
Inaczej dojedziemy pół godziny za resztą!
Idź na siódmy zakręt i pokaż to Brunowi.
Na co, kurwa, czekasz? Pośpiesz się!
- Co to za gość? - Jest nowy.
Zdaniem Battistiniego to świetny inżynier.
Wygląda na przygłupa, nie na inżyniera.
NASZE PLATFORMY, WASZA ENERGIA, TWOJA WOLNOŚĆ
Przysięgam, że nie zbliżaliśmy się do pańskiego sejfu.
Angelo, rozumiem,
ale już trzeci raz w tym roku zginęły pieniądze,
a mamy dopiero luty.
Tato, nie przejmuj się.
Zajmę się tym.
Wprost…
nie da się opisać…
bólu,
który swoją chciwością
wyrządziliście tej firmie,
tej rodziny i temu prawemu człowiekowi.
On to wyciągnął do was pomocną dłoń,
kiedy, będąc na skraju rozpaczy,
przybyliście tu z dalekich, dzikich terenów.
I jak się odwdzięczacie?
Okradając tego, który was karmił.
Panie Maurizio,
nie ma dowodów, że to my.
Angelo,
jak możesz coś takiego powiedzieć?
W sejfie było pięć banknotów po 50 000 lirów.
Teraz nie ma żadnego.
A jedynymi Kalabryjczykami
jesteście tu wy. Tak czy nie?
Ale mają tupet.
Są tu tylko oni.
Muszę już iść.
Musimy dalej prowadzić firmę, choć…
przez was będzie to trudniejsze zadanie.
Budujemy platformę.
Zrobimy wyspę.
Rozumiem, ale w kształcie platformy.
To wyspa.
Na początku też chciałem zbudować prawdziwą.
Miesiącami głowiłem się, jak to zrobić.
Ale to niemożliwe, Maurizio.
I wtedy
wpadłem na rozwiązanie.
Wyspa ze stali.
Ze stali!
Wyobrażasz sobie? Nasza własna wyspa, na której możemy robić, co chcemy.
Gdzie możemy żyć według własnych zasad.
Nie będę musiał pracować u ojca?
Oczywiście, że nie!
Nienawidzę tej stoczni. Rozumiesz?
Nie znoszę tego smrodu.
Śmierdzi smarem statków, benzyną, Kalabryjczykami.
Myślisz, że zrobimy tam bar?
W którym pijemy, co tylko chcemy?
Oczywiście.
Nie chciałbym, żeby to była główna atrakcja, ale tak.
- Gdzie chcesz zbudować tę wyspę? - I to jest najlepsze.
Poza włoskimi wodami terytorialnymi, gdzie nikt nie będzie nam truć dupy.
A gdzie to? Daleko?
Tam, gdzie chcemy.
Byle 10 kilometrów od wybrzeża.
Pomyślałem, że może tu,
naprzeciwko Rimini.
Idealnie.
Od czego zaczniemy?
Sprawdzimy, jak buduje się platformy.
I jak to robią?
Filary 34 z żelbetowymi fundamentami na skale.
Jak duże są fundamenty?
Nie wiem. Bardzo duże.
- Co to znaczy? 90, 150? - Nie wiem. Nie mierzyłem!
Sam zanurkuj.
Wciągnij mnie. Szybko, zanim ktoś wezwie ochronę.
Czyli jedna podwodna wtryskarka do betonu
i 30 filarów?
Coś koło tego.
Załóżmy, że użyjemy cienkich filarów. Musimy zatrudnić dziesięciu pracowników.
Nawet gdy weźmiemy Kalabryjczyków, bez ubezpieczenia i podatków,
i wywalimy ich z byle powodu w ostatnim tygodniu
i im nie zapłacimy, to i tak utopimy 100 milionów.
A bez betonu?
Zejdziemy do 80, ale problem tkwi w transporcie.
Aby przewieźć 30 filarów, potrzebny będzie statek towarowy.
Gdyby były z drewna, moglibyśmy je tam spławić.
Ale z drewna wyspy nie zbudujemy.
A stal podobno nie pływa.
Cóż…
ten statek jest ze stali,
a z jakiegoś powodu, którego nigdy nie pojąłem,
jednak pływa.
Stal nie pływa,
ale stal pusta w środku już tak.
Dzięki wydrążonym filarom rozwiążemy problem transportu.
Rozumiem. I zbudujemy platformę na pustych filarach?
Tego nie powiedziałem.
Gdy będą na miejscu,
otworzymy je na jednym końcu…
I co się stanie?
Wypełnią się wodą…
i opadną na dno.
Będziemy budować na pełnych filarach, ale wypełnionych wodą.
Oddam ci za te filary.
Nie martw się. To tylko 700 tysięcy lirów.
Aż 700 tysięcy?
Skąd masz tyle pieniędzy?
Kradnę z sejfu ojca.
Nie dowie się?
Jasne, że się dowie. To 700 tysięcy.
Obwiniam Kalabryjczyków, których zatrudnia.
On ich zgłasza policji albo zwalnia.
To chyba tu. Wyłącz motor!
No i już.
Jeśli dobrze obliczyłem,
w tym miejscu kończą się wody terytorialne.
Już nie jesteśmy we Włoszech.
To wody międzynarodowe.
Nikt tu nie rządzi!
Nikt nam nie powie, co możemy robić,
a czego nam nie wolno, Maurizio.
Jesteśmy wolni!
Maurizio!
Maurizio?
Hej, Maurizio.
Wiesz… teraz ta trudniejsza część.
- Tak. - Musimy otworzyć rury.
Na otwartym morzu nie pójdzie tak łatwo, jak w wannie.
Pamiętaj, podważ pokrywę
i uciekaj jak najszybciej.
- Wiem. Mówiłeś to z milion razy! - Bo to niebezpieczne.
Nie czujesz zapachu wolności?
Raczej nie. Czuję tylko jakiś tani ziołowy alkohol.
Ósma rano, a ty już jesteś pijany.
Myślałeś, że zrobię to na trzeźwo?
Nie wierzę.
A tak w ogóle, to brzoskwiniowa grappa.
Rozumiem.
Dalej.
Dawaj, stary!
Bądź ostrożny!
Wszystko w twoich rękach.
Wszystko w twoich rękach!
Pamiętaj.
Czujesz tę odpowiedzialność?
Pamiętaj o wszystkich krokach.
Wysuwasz pokrywę i wiejesz.
Natychmiast odpływasz.
Słyszysz mnie?
Słyszysz?
Słyszysz mnie?
Jasne, że nie.
To działa!
Nie, Maurizio!
Czemu mnie nie posłuchałeś? Miałeś natychmiast uciec!
Nigdy nie słucha! Musi robić po swojemu!
Spójrzcie, co się z nim stało!
Jestem teraz sam, na łodzi, pośrodku morza!
Brawo!
Udało się!
To najlepszy dzień w moim życiu! Chcę to zrobić jeszcze raz!
Przetransportowaliście filary,
zamontowaliście je na dnie morza,
zbudowaliście 400-metrową platformę
i nikt nic nie powiedział?
Zgadza się.
Aż ściągnęliśmy świder.
Świder?
Tak.
Żeby szukać wody pitnej.
Aby być niezależną wyspą, trzeba mieć własną wodę.
Więc musieliśmy wiercić.
Możemy wyłączyć ten świder? Pracuje od trzech dni. Zaraz zwariuję!
Maurizio, woda jest niezbędna!
Jeśli martwisz się kosztem odwiertu,
musimy lepiej obliczyć koszty.
Łącznie z zatrudnieniem pracowników.
Daj spokój! Im nie będziemy płacić.
Są nam wdzięczni.
Byli o krok od więzienia. Ukradli miliony z sejfu mojego ojca!
Nie ty to zrobiłeś?
Nie według prokuratury w Rimini.
Słusznie.
Co za męka. Wyłącz na chwilę. A potem go włączymy.
Nie można ot tak sobie pstryknąć przełącznikiem. To nie toster.
Straż przybrzeżna do…
niezidentyfikowanej wyspy!
Macie ujawnić swoją tożsamość
i zaprzestać wszelkich działań.
Nie możemy tego tak wyłączyć. Tu nie ma przełącznika!
Ostatnie ostrzeżenie.
Zajęcie publicznych fal radiowych
jest przestępstwem zagrożonym natychmiastowym aresztowaniem.
- Fal radiowych? - Ja mu wyjaśnię.
To nie jest…
toster, który można włączać i wyłączać. A to są wody międzynarodowe!
A co najważniejsze, nie jesteśmy stacją radiową.
Myśli, że świder to antena nadawcza.
Nie nadajemy. Nie używamy fal radiowych. To świder.
Szukamy wody.
Powiedział, że szukają wody?
Zrozumiał?
Co to znaczy?
Po co szukacie wody na środku morza?
Żeby…
stworzyć niezależne państwo.
Niezależne państwo z radiem czy bez?
Bez radia!
Państwo bez radia.
Idealnie.
Dziękuję za współpracę. Miłego dnia!
Wzajemnie.
- Dolewkę wody? - Nie, dzięki.
Czas odwieźć Kalabryjczyków na ląd.
Wiesz co?
Chyba tu zostanę.
- Gdzie? - Na wyspie.
Mamy wszystko.
Wodę, kawę. Wszystko.
I piękny, słoneczny dzień.
Spędzę tu pierwszą noc.
Jesteś pewien?
Zbudowaliśmy wyspę i mam na niej nie zostać?
Jestem pewien na 100%.
W każdym razie…
pięknie tu.
Kurwa. To niesamowite.
Dziękuję, Maurizio.
Dziękuję.
Lepiej się nie obejmować przy Kalabryjczykach.
Mogę nie zrozumieć.
Jasne. Masz rację. Przepraszam.
Co to jest?
Wolna i niezależna wyspa! Mamy nawet wodę pitną.
Później mi opowiesz. Teraz mi pomóż.
Pietro Bernardini.
Oficjalnie, spawacz.
Od miesięcy mieszkał na swojej łodzi
i został pierwszym mieszkańcem wyspy.
- Pierwszy mieszkaniec był rozbitkiem? - Tak.
Był też inny mieszkaniec.
Bezpaństwowiec, Niemiec,
który nazywa się…
Nazywa się…
Neumann.
Wolfgang Rudy Neumann.
Zgadza się.
Wolfgang Rudy Neumann.
Legenda głosi, że w 1943 roku Neumanna siłą wcielono do armii
i wysłano do Rimini, by bronił Linii Gotów.
Lecz gdy tylko zobaczył plażę, wiedział, co chce robić w życiu.
Nie myśląc wiele, pewnej nocy ucieka z obozu,
by w ratuszu prosić o koncesję na działalność na plaży.
Tak narodziła się legenda Wolfganga Rudiego Neumanna,
animatora życia nocnego Riwiery Adriatyckiej.
Rudy! Chodź tu!
Pod koniec wojny oskarżono go o dezercję
i pozbawiono niemieckiego obywatelstwa.
Tak, Peppe?
Mówiłem ci, czym zajmował się mój ojciec?
- Nie mówiłeś. - Hodował byki.
Wiesz, czym byk śmierdzi?
- Krową? - Gównem.
Przed chwilą w toalecie doznałem wzruszenia.
Przypomniało mi się całe dzieciństwo.
Ile razy mam powtarzać, żebyś sprawdzał co 20 minut
i sprzątał gówno z podłogi, ze ścian, z umywalki i desek sedesowych?
Czemu mam to robić?
Kto sprowadza ludzi, którzy tu srają?
Ja to robię i za to mi płacisz.
Nie, płacę ci, bo jestem dobroczyńcą.
Jeśli ci się nie podoba, otwórz własny klub.
Wiesz, że dają pozwolenia tylko obywatelom Włoch.
To otwórz w Niemczech.
Niemcem też nie jestem.
No to, chłopcze,
do roboty.
Słyszałeś, że niedaleko Rimini budują wyspę?
Wyspę?
Tak, jakiś wariat z Bolonii. Szalony projekt.
Co zamierzają tam robić?
To poza wodami terytorialnymi. Możesz robić, co chcesz.
Możemy się tam nieźle zabawić.
Brawa dla najlepszego animatora, Rudiego Neumanna!
- Sami to skonstruowaliście? - Tak.
Ale po co?
Z tego samego powodu, dla którego pies liże się po jajcach.
Nie rozumiem.
Bo może.
Jak to?
Pies liże się po jajcach, bo może to zrobić.
Jesteśmy inżynierami, chcieliśmy zbudować wyspę.
Mogliśmy to zrobić, więc zrobiliśmy.
Nie rozumiem tego, że liżecie się po jajcach…
Po niczym się nie liżemy. Tak się tylko mówi.
Chcieliśmy stworzyć własny świat,
w którym czujemy się wolni i go zbudowaliśmy.
Czy tam goli się nagi mężczyzna?
Ma na imię Pietro. Mieszka tu.
Na wyspie?
Tak, jest rozbitkiem. Mało rozmowny, ale…
Widzę tu tylko trzy rzeczy.
Na wpół opuszczoną wyspę, niby słodką wodę i półnagiego rozbitka.
Mało, jak na wolny świat.
Chwila, ja też widzę trzy rzeczy.
Niemieckiego dezertera, animatora, którego nikt nie zna i…
nic więcej.
Przypływa tu i krytykuje. Tak się nie robi.
Nie musimy wszystkich przyjmować.
Właśnie takich powinniśmy przyjmować. Rozbitków, dezerterów…
Tu nikogo nie obchodzi, kim jesteś i skąd pochodzisz.
Teraz tak mówi, ale zrobił to dla dziewczyny.
- Nieprawda. - Prawda.
Czy to miejsce jakoś się nazywa?
REJSY NA NOWĄ WYSPĘ ZE STALI CODZIENNIE O 10.30. POWRÓT: 17.45
Rudy Neumann wszystko zmienił.
Odnieśliśmy niewiarygodny sukces.
Plotki o wolnym, niezależnym państwie rozeszły się błyskawicznie.
Wpierw na Riwierze Adriatyckiej,
potem w całych Włoszech,
a na końcu ludzie ciągnęli z całej Europy, by zobaczyć coś, co wydawało się cudem.
Wszystko działo się w idealnym czasie.
To był rok, który przeszedł do historii.
Wszyscy go pamiętają po dwóch ostatnich cyfrach:
sześć i osiem.
Mało wiedzieliśmy o francuskich zamieszkach,
poza tym że ludzie wyszli na ulice, podpalili Paryż, żądając lepszego świata.
A my ten lepszy świat sami zbudowaliśmy.
Dziś, 1 maja 1968 roku,
pięćset metrów od wód terytorialnych,
wolni od wszystkiego,
tworzymy historię!
Tu jesteście naprawdę wolni!
Witajcie na Wyspie Róży.
Potrzebujemy języka.
To znaczy?
Mamy gości z całej Europy.
Potrzebujemy języka urzędowego. Nie włoskiego i nie z innego kraju.
Wolnego, międzynarodowego języka.
Niestety, taki nie istnieje.
Właśnie, że istnieje.
WYSPA RÓŻY
UJAWNIONE W RIMINI TAJEMNICA WYSPY
ESPERANTO JĘZYKIEM URZĘDOWYM
Dla mediów byliśmy ważniejsi od krajowej polityki,
od studenckich zamieszek, a nawet od wojny w Wietnamie.
WYSPA RÓŻY RUDY NEUMANN NOWYM ANIMATOREM
Kurwa.
Wychodzisz?
Tak. Jestem w ciąży.
Jak to w ciąży?
Jak ja to powiem mamie?
To nie twoje dziecko, idioto. Poznaliśmy się wczoraj.
Proszę.
Zamówiłeś tylko cynar?
Ludzie go uwielbiają.
Na pewno, ale niektórzy mogą chcieć napić się czegoś innego.
Pośpieszcie się.
Na molo mówią, że dziś będą tłumy.
- Co mamy w barze? - Tylko cynar.
Myślę, że ludzie go uwielbiają.
Maurizio, miałeś jechać z nim na zakupy.
Jedynie marginalnie uczestniczę w projekcie.
Proszę, nie wracaj już do sprawy z nazwą.
Właśnie, że będę. To była piękna i elegancka nazwa.
„Wyspa Maurizia i Giorgia” nie jest piękna ani elegancka.
Jest. Dziewczyna się na ciebie gapi.
Boże.
Jeden z was musi jej powiedzieć, że zginąłem w Wietnamie.
Cześć! Miło cię widzieć. Co za niespodzianka!
Jestem w ciąży.
Mam zaświadczenie o bezpłodności, wydane podczas wojny, mówiące, że…
Nie jestem pewna, czy z tobą.
Jak to?
Cóż, jest kilka możliwości.
To nieprzyzwoite, kiedy dziewczyna mówi takie rzeczy.
Podobno to fajne miejsce, ale bar jest do bani.
Potrzebuję pracy. A ty potrzebujesz barmanki.
- Wstawaj. - Słucham?
Dalej, wstawaj!
Robi się coraz gorzej.
Niemiec robi zapisy na wyścig na nartach wodnych pod koniec lata.
Uważasz, że to normalne? Czy o to nam chodziło?
Bo jeśli mówimy o wolnym świecie, mam inny pomysł.
Jaki?
Wielki turniej pokera.
- Dom hazardu? - Będziemy grać na shoty.
Kieliszki grappy.
Przegrasz, pijesz. Wygrasz, też pijesz.
Jak ktoś zechce grać na forsę, nie będziemy zabraniać.
Dobrze, że się zgadzasz.
Pójdę, zanim wyciągnie od ludzi całą kasę.
Porozmawiajmy o tym później.
Hej!
Często tak robią.
Wyrzucają ubrania, koszule, krawaty, wszystko.
Nie wiem czemu, ale wiele osób tak robi.
To twoja dziewczyna?
Kto?
Ta tam… barmanka.
Coś ty! Jest w ciąży.
Z tobą?
Skądże. Nie wie, czyje to dziecko.
Jej to nie obchodzi. Mówi, że możliwości jest wiele.
Jest symbolem tego miejsca.
Młoda, niezależna dziewczyna w ciąży.
Na lądzie nie znalazłaby pracy, ale tu…
Cieszę się, że cię widzę.
Wiedziałem, że kiedyś się tu zjawisz.
- Wszyscy o tym mówią. - Musisz zobaczyć, jak tu jest w nocy.
Spodoba ci się.
Zostaniesz na noc?
Wkrótce biorę ślub.
Ślub?
Daj spokój!
Nie powinnaś wychodzić za mąż.
Należysz do tego świata bardziej niż ktokolwiek inny.
Nie wiem, czy można to nazwać światem.
To raczej dyskoteka, klub plażowy.
Jaka dyskoteka? To niezależne państwo…
Wolne.
Mamy nawet wodę pitną.
I język urzędowy.
Jasne. Ale ludzie tańczą, piją, a za barem stoi urocza dziewczyna.
Wygląda jak dyskoteka.
Z nazwą w esperanto.
To tobie tak się wydaje.
Tak. Wybacz mi, ale muszę iść.
Trzymaj się.
Wiesz, jak trudno jest sprowadzić tych ludzi na morze?
Nie, a wiesz czemu?
Bo to wcale nie jest trudne!
Trudne było zbudowanie tej wyspy!
Kiedy my ją budowaliśmy, ty sprzątałeś kible.
Byłem tam animatorem.
Odszedłem, bo zbudowaliście dom na palach i nie wiedzieliście, co dalej.
Zamieniłem go w miejsce marzeń!
To nasze marzenie, nie twoje.
Nie pozwolę zmienić tego miejsca w nielegalne kasyno.
Na tej wyspie nic nie jest nielegalne. Musisz to zrozumieć!
Narty wodne są dla bogaczy. Można to robić wszędzie.
- W pokera można grać tylko tu. - Bo gdzie indziej to przestępstwo!
Zgadza się. Dlatego zbudowaliśmy wyspę.
Giorgio, poprzyj mnie.
Zbudowaliśmy dyskotekę.
Że co proszę?
Stworzyliśmy wolny świat, naszą szczęśliwą wyspę…
Ale po co to wszystko,
jeśli nie uznają nas za niepodległe państwo?
Kto nie uznaje?
Włochy, Europa, inne kraje.
Nie zgadzam się. Kogo obchodzi, czy nas uznają?
W państwie muszą być reguły, a ich nie chcemy.
Jeśli nas nie uznają, będziemy tylko dyskoteką na środku morza.
Mamy już wszystko. Walutę, znaczki, pocztę.
Brakuje jedynie…
rządu.
Będziemy nim my.
Ja zostanę prezydentem.
Franca będzie ministrem gospodarki,
Pietro, nadzoru i obrony.
Ministerstwo nadzoru?
Nadzoru i obrony.
Jako dozorca raczej nadzorujesz, niż bronisz.
Rudy, polityka zagraniczna, Maurizio, wewnętrzna.
- Nie wiem, czy to dobry pomysł. - Maurizio ma rację. Wkurzą się.
I co z tego?
Chętnie zostanę ministrem.
Ciekawe, jak zareagują moi rodzice. Zwykle słyszą złe wieści.
Jak chcesz to zrobić?
NOWY JORK
SIEDZIBA ONZ
RZYM
PALAZZO CHIGI SIEDZIBA RZĄDU WŁOCH
Zamierzamy strategicznie rozmieścić większą liczbę ciężarówek wojskowych
celem demonstracji siły
i aby odzyskać kontrolę nad okupowanymi uniwersytetami,
czyli wszystkimi poza jednym.
Został tylko jeden? Który?
Luigi. Znów wojskowe ciężarówki?
Wiem, Giovanni, ale jak zauważyłeś,
studenci, którzy pół roku temu grzecznie chodzili na wykłady,
nagle zmienili się we wrogi, żądny krwi tłum.
Odpowiada za to zanieczyszczenie powietrza,
nadmierne spożycie białka i telewizja.
Wczoraj oglądałem film o ćwiartowaniu, potworach,
kopulujących ludziach.
Na głównym kanale. Czy to normalne?
Pewnie oglądałeś Odyseję.
Odyseję?
Może. Zasnąłem w połowie.
Dobrze.
Zakładamy posterunki.
Jeśli nie ma innych pilnych spraw, widzimy się w czwartek.
Dziękuję.
Skoro mowa o młodych ludzi,
jest taka jedna sprawa…
Nieważne. Omówimy to następnym razem.
Mów, Franco.
Zajmiemy się tym następnym razem. To nic ważnego.
Tym bardziej. Mów, a potem pójdziemy na obiad.
To błahostka.
Chodzi o to,
że pewien człowiek ze znajomymi
w Rimini…
To nic.
Pięćset metrów od wód terytorialnych,
czyli niedaleko Rimini…
Co zrobił?
Zbudował wyspę
i ogłosił niepodległość.
Nie rozumiem. Powtórz.
To nic takiego, Giovanni. Mówiłem ci.
Kiedy teraz usłyszałem, jak wam o tym mówię, zrozumiałem,
że brzmi to poważniej, niż jest w rzeczywistości.
Paru ludzi w Rimini, 500 metrów od wód terytorialnych,
zbudowało wyspę i ogłosiło niepodległość.
Niepodległość od kogo?
Od Włoch, jak mi się zdaje, i od wszystkich.
Ta ich wyspa, z tego, co rozumiem, to platforma, którą skonstruowali.
Z tego, co rozumiesz?
Giovanni, proszę. Nie róbmy dramatu z takiej błahostki.
Jak zbudowali tę platformę?
- Nie wiem. - Ile to trwało?
- Giovanni… - Ile to trwało?
Nie wiem. Tyle czasu, ile trwa wybudowanie czegoś takiego.
Czemu dowiadujemy się dopiero teraz?
Może dlatego, że władze lokalne, zważywszy, że to nie wody terytorialne,
doszły do wniosku, że to nie ich…
Przepraszam, a jak ty się dowiedziałeś?
Cóż…
To chyba jedyny szczegół,
który tej pozornie nieistotnej sprawie, nadaje nieco wagi.
Dowiedzieliśmy się o tym od…
Dzwonili do nas z ONZ.
- Z ONZ? - Dlatego nie chciałem nic mówić.
Giovanni, robimy dużo szumu, a tu chodzi o głupi żart…
Wybacz, Franco, dzwonili do nas z ONZ, a ty mówisz, że to żart!
Kto od nas jest w ONZ?
- Randelli. - On zmarł rok temu!
Jak się nazywa urzędnik, który dzwonił?
To chyba nie był urzędnik.
Może sekretarz?
Owszem. Sekretarz.
Ale nie zwykły sekretarz,
tylko sekretarz generalny ONZ.
- Kiedy to było? - Dwa dni temu.
Coś ty robił przez dwa dni?
Natychmiast wysłałem dwóch najlepszych agentów.
Dobrze. Gdzie ich raport?
Nie mamy z nimi kontaktu od…
ponad 40 godzin.
Zgodnie z prawem za osiem godzin musimy wysłać telegram do rodzin.
Dzień dobry, panowie.
- Namierzyłeś ich? - Są na linii.
- Żyją? - Można tak powiedzieć.
Będą tego żałować.
Mam nadzieję, że potraficie wyjaśnić swoje haniebne zachowanie.
- Zdradziłem żonę. - Agencie, weźcie się w garść.
Sytuacja przybrała zły obrót.
Proszę jej nie mówić. Kocham ją na zabój!
- Czekaj! - Tu agent Piazza.
Mieszkańcy wyspy mają w zwyczaju dodawać owoce do wina.
Potem piją wino i jedzą owoce.
To się nazywa sangria. W Hiszpanii robią to od wieków.
Agencie Piazza, jestem pewien,
że rozmawiacie z włoskim ministrem, będąc na rauszu.
To minister.
Macie natychmiast wracać do Rzymu ze szczegółowym raportem!
Albo postawię was przed sądem wojskowym
pod zarzutem zdrady stanu.
Po sprawach zagranicznych czas na styl życia.
A raczej zostaniemy za granicą, ale skupimy się na stylowym życiu.
Ta zabawna gra słów to idealny wstęp, by pomówić
o głównej ostatnio atrakcji wybrzeży Rimini,
Wyspie Róży.
Inicjator przedsięwzięcia, Giorgio Rosa, mówi o utopii i wolności.
Ale co kryje się na wyspie?
Narkotyki?
Moralna dekadencja?
Hazard?
Opowie o tym minister spraw wewnętrznych, Franco Restivo.
Tak zwana Wyspa Róży
w żadnym wypadku nie może i nie powinna być uważana
za niepodległe państwo.
Czy to prawda, że ONZ wszczęło śledztwo
w sprawie roszczeń o uznanie niepodległości?
To dochodzenie nas nie dotyczy.
Państwo włoskie nie będzie tolerować bezprawnej platformy,
na której może być zagrożone bezpieczeństwo naszych obywateli.
Wody są międzynarodowe, ale to włoscy obywatele,
a ich dobro jest dla nas najważniejsze.
Co to jest?
Listy. Podania o obywatelstwo.
Minister niechcący zapewnił nam rozgłos!
Są tu prośby z całego świata.
Wszyscy wiedzą, kim jesteśmy.
I chcą zostać obywatelami Wyspy Róży.
- Niech Bóg błogosławi pana prezydenta. - Wstawaj.
- Jesteś niesamowity! - Dzięki.
Jak leci?
Przepraszam za spóźnienie.
Pan prezydent?
To hipis. Oni lubią przesadzać.
- Zamówiliście już? - Czekaliśmy na ciebie.
Jestem. Kelner?
Co jest dziś świeże?
Nasz połów dnia i fantastyczny homar, podawany na wiele sposobów.
Świetnie. Co powiecie na homary?
Pół porcji tagliolini.
Pół porcji tagliolini?
Tak, pół porcji.
Nie martw się o pieniądze, ja was zapraszam.
- Pół… - Chce pół porcji tagliolini.
Zatem dwa homary i pół porcji tagliolini.
Dobrze. Dziękuję.
- Dobrze wyglądasz. - Dzięki.
To legalne?
Czy zarabiasz legalnie?
Skąd to pytanie?
Jesteśmy niepodległym państwem, prawie uznawanym przez ONZ.
Decydujemy, co jest legalne.
Nikt sam nie decyduje, co jest legalne.
Tato, nie robimy nic złego. Nie wierz gazetom.
Może sami zobaczycie po obiedzie?
To tylko 20 minut łodzią.
Popłyniemy razem i się przekonacie.
Mówiłem ci, że opatentowałem system filarów teleskopowych?
Spodobałby ci się.
Popłyniecie?
Po obiedzie mama ucina sobie drzemkę.
Dobra.
Może innym razem.
Rodzice nie płyną?
Mama musi odpocząć po obiedzie.
Nie bierz tego do siebie.
Trudno im zrozumieć, co robimy.
Pan Rosa, tak?
Zaraz wypływamy. Spieszymy się.
Tak, to ja.
Proszę się zwrócić do ministra spraw zagranicznych.
Panie Rosa, musimy pomówić.
- Tak jak wspominałem… - W porządku.
Chodźmy.
Spotkamy się na łodzi. Zaraz wracam.
Czy wie pan, kim jesteśmy?
- Grabarzami? - Agentami tajnych służb.
Wiem. To był żart.
Czy my się nie znamy?
Spędziłem na wyspie około 40 godzin.
Pamiętam. To pan przegrał mały palec.
Nieprawda.
Nie postawiłem swojego palca.
Tej partii długo nie zapomnę.
Macie natychmiast zaprzestać wszelkiej działalności na wyspie.
Jakiej działalności?
Według naszych raportów w barze pracuje nieletnia
i organizowane są gry karciane.
I co z tego?
Czy tamci też nie grają w karty w barze? Czemu nam nie wolno?
Inaczej jest, jeśli odbywa się to pod czujnym okiem władz.
Rozumiem! Chodzi o czujne oko.
Giorgio.
Major chce powiedzieć,
że doceniamy twój socjologiczny eksperyment,
ale musi się on skończyć.
Jak?
W tym miesiącu odnawiane są koncesje na kluby plażowe.
A major ma pełnomocnictwo.
Widzisz tę walizkę?
Są w niej dokumenty, które pozwolą ci,
bez najmniejszego kiwnięcia palcem,
przejąć dwa wybrane przez siebie kluby.
To cię ustawi na następne trzy pokolenia.
Sam to przyznałeś. Tam robisz to samo.
Bar, karty. Rób to tutaj, a nie na morzu.
Co za różnica?
Żadna, poza koncesjami, które ci damy.
Powiesz: „Tam nie płacę podatków”.
Myślisz, że tu ktoś płaci? Daj spokój, Giorgio.
Co jest?
To poważna sprawa.
Próbuję ratować tę cholerną wyspę.
Proszę o uwagę.
Panie prezydencie, mogę?
Jak sobie życzysz.
Jak wiecie, dziś jesteśmy na wyspie sami z powodu nadzwyczajnego posiedzenia,
bo mamy nadzwyczajną wiadomość.
Nasz prezydent, Giorgio Rosa, w końcu się zgodził
i od jutra wyspa oficjalnie będzie mogła nadawać obywatelstwo wszystkim chętnym.
Po co klaszczecie? Przestańcie.
To nie była ta wiadomość, tylko oficjalny komunikat.
Wiadomość jest taka, że wydrukowaliśmy pierwszy paszport
i postanowiliśmy go przyznać temu z nas,
który go nigdy nie posiadał.
Rudy, to dla ciebie.
Poproszę o brawa!
- Świetnie, Neumann! - Chodź tu.
Mamy nadzieję, że dzięki większej liczbie posterunków wojska
sytuacja się uspokoi.
Chcemy odzyskać kontrolę nad uczelniami, bo została tylko jedna.
Wiem. To trudne czasy.
Ale nie martwcie się. Dobrze się spisujecie.
Wszyscy tu jesteśmy zadowoleni.
Dziękuję.
A zatem, Giovanni,
widzimy się za dwa tygodnie, jak zwykle.
- Naturalnie. - Spróbuj odpocząć.
Chyba nieco posiwiałeś.
Przydałyby mi się wakacje.
Giovanni,
skoro tu jesteś, chciałbym o czymś wspomnieć.
Oczywiście.
Sprawa ta jest szeroko poruszana w gazetach brukowych.
WYSPA RÓŻY PAŃSTEWKO PRZY RIMINI
Pracujemy nad tym.
Nie wątpię, ale czasy się zmieniły.
Kiedyś mogłem przesiewać wiadomości,
ale teraz Ojciec Święty chce być informowany z pierwszej ręki.
Z samego rana czyta wszystkie gazety.
Tę namierzyłem pierwszy i udało mi się ją usunąć.
Ale gdyby to zobaczył, zrobiłaby się chryja.
Giovanni,
to jest goły tyłek.
Rozumiesz, Giovanni? Tyłek w gazecie.
Czy twoim zdaniem tak się godzi?
Naturalnie, że nie,
ale drogi Emanuele,
nie będziemy przecież robić awantury o tyłek.
Nie chodzi o sam tyłek, bardzo, moim zdaniem, proporcjonalny,
ale o to, co on reprezentuje.
Tyłek na wyspie, na której, z tego, co rozumiem,
można robić, co się komu zachce.
Rozumiesz, Giovanni? Tyłek i wszystko, co się komu zachce.
Giovanni,
czy z tyłkiem można robić, co się komu zachce?
Nie. Ja odpowiem. Nie można.
Inaczej nie zapanowalibyśmy nad tym krajem.
Naturalnie.
Rzecz w tym, że oni są poza naszymi wodami terytorialnymi
i poza naszą jurysdykcją.
Jak powiedziałem, to tylko drobna sprawa.
Gdzie Franco?
Co to, kurwa, jest?
Mój drogi Giovanni, nie spodziewałem się ciebie.
Mogliśmy się spotkać w kawiarni.
Taki tu bałagan.
- Co to za listy? - To nic…
Prośby o zamianę włoskiego obywatelstwa
na obywatelstwo Wyspy Róży.
To nie działa w ten sposób.
Nie mogą zażądać anulowania obywatelstwa.
To nie prenumerata czasopisma Famiglia Cristiana.
Poza tym większość listów jest napisana tak kiepskim językiem!
Ile ich jest?
Około 300. Dzwonili z konsulatu Niemiec.
Oni dostali około 100.
Francuzi 30, Amerykanie cztery.
Tylko cztery. Mają ich gdzieś.
Wyszli na durni.
Franco, mam dość tego gówna.
Listów, śledztw i tyłków, z którymi nie można robić, co się chce.
Czego?
Musisz to załatwić,
choćbyś miał tam popłynąć z śrubokrętem w zębach
i rozkręcić po kawałku tę pieprzoną platformę!
Znamy się od 30 lat,
ale nigdy nie widziałeś mnie naprawdę wkurzonego.
Powiedz, że rozumiesz.
Rozumiem, Giovanni.
Rosa!
Battistini tu jest.
Chce z tobą rozmawiać.
Jutro też pada.
Musimy jak najszybciej zacząć budować dach drugiego piętra.
A potem przedłużymy okap.
Giorgio, słuchasz?
Myślałaś o ogrzewaniu?
To ważne. Za miesiąc tu zamarzniemy.
Trzeba znaleźć rozwiązanie.
Rudy, co myślisz?
Nie wiem.
Wyspa to miejsce na lato.
Z doświadczenia wiem, że jesienią trudno o klientów.
Jak to trudno?
To niezależne państwo.
Nie możemy go zamknąć po sezonie. Co z obywatelami?
A ty, Franca? Co o tym myślisz?
Jestem w szóstym miesiącu. Nie wiem, jak długo zostanę.
A co z naszym urodzonym obywatelem? Rozmawiamy o tym od miesięcy.
Położna mówi, że nie przypłynie, bo to ryzykowne.
Nie przypłynie, bo po prostu jej się nie chce.
- Znajdę ci inną. - A ty, Pietro?
Jakie masz plany?
Jakie plany może mieć Pietro?
Spróbujcie dać z siebie coś pozytywnego.
Negatywne nastawienie nic nie da.
- Co wam zaproponowali? - Więc dach…
Co powiedziałeś?
Co wam zaproponowali?
Chwila,
czy tylko mnie nic nie zaproponowano?
- Przestań, Maurizio. - Co mam przestać?
Wiedziałeś o tym i nic mi nie powiedziałeś?
Co wam zaproponowali?
Ty zasłaniasz się dzieckiem, ale co ci zaproponowali?
Wymyślacie jakieś wymówki. Co wam dali?
- Cześć, mamo. - Cześć.
Nigdy nie oglądałem porannej telewizji.
Przepraszam, tato.
To moja wina.
Nie sądziłem, że się odważą.
Co ci zaproponowali?
Dwa kluby na plaży.
Mogę wybrać które.
Dwa kluby.
Tak się poświęcaliśmy, żeby opłacić twoją edukację…
a teraz zostaniesz kierownikiem klubu.
Zawsze przychodzi moment, kiedy trzeba powiedzieć „tak”.
Prawda?
Zawsze to powtarzasz.
Mówili, że moje wyniki nie spełniają oczekiwań firmy.
Nigdy nie wziąłem wolnego i od pięciu lat nie byłem na chorobowym.
Zawsze robiłem to, co mi kazano.
Powiedz „nie”.
Tym razem też powiedz „nie”.
Przepraszam. Bardzo mi przykro.
Przepraszam.
Mógłby się pan przesiąść?
To pilna sprawa.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam. Dziękuję.
Co tu robisz?
Szukałem cię. Gdzie byłaś?
Znasz Carla, mojego przyszłego męża?
Miło mi. Ja jestem Giorgio.
Gabriella opowiadała mi o tobie.
Miło mi. O co chodzi, skarbie?
O nic. Nie przejmuj się.
To nie jest dyskoteka.
To prawdziwe, wolne państwo.
Tak prawdziwe, że teraz nas atakują. A ty musisz bronić naszej sprawy.
Dobrze. Wybacz. Zaraz wracam.
Chodźmy.
- Przepraszam, to pilne. - Proszę wybaczyć.
Niepotrzebnie pisałeś do ONZ. Wkurzyłeś ich.
Chciałem udowodnić, że jesteśmy wolnym państwem.
Tylko geograficznie.
Obywatel Włoch pozostaje nim także poza wodami terytorialnymi.
Nie, jeśli postanawia nim nie być.
Dlatego wydajemy paszporty.
Właśnie o to chodzi.
Oni nigdy nie przyznają, że masz rację, bo byłby to groźny precedens.
Więc kto może mi pomóc?
Nie wiem, może ksiądz.
Daj spokój! Musi być ktoś.
Jakiś sędzia, urząd, król Salomon, który zajmuje się takimi sprawami!
Rada Europy zajmuje się sporami między krajami.
Doskonale. Jedźmy tam.
Dokąd?
Do Strasburga!
Zwykli obywatele nie mogą zgłaszać się do Rady Europy.
Ja mam państwo i zjawię się z tobą, swoją adwokat.
Prawo międzynarodowe to twoja działka.
Proponuję ci największą przygodę życia.
Ocalisz niepodległe państwo.
Jedziesz?
Giorgio…
W porządku.
POJAZD SKONFISKOWANY
I tak dotarłem tutaj.
To wszystko?
Tak.
Dziękuję.
Majorze, proszę przyjąć gratulacje w imieniu narodu włoskiego.
To nie było łatwe zadanie.
Dziękuję, panie ministrze.
Ile nas to wyniosło?
To cztery biedne dusze.
Wystarczył bar, koncesja na klub, paszport
i żaglówka.
A co z tym Orlandim?
Maurizio Orlandi.
To alkoholik. Ciągle tylko pije. Z takimi jak on nie ma po co rozmawiać.
Dobra robota, majorze.
Czemu szepczecie?
By panu nie przeszkadzać.
Przeszkadza mi, gdy szepczecie. Co mu powiedziałeś?
- Nic ważnego, panie ministrze. - Tak.
Zrobił pan dziwną minę. Co powiedział?
Giorgio Rosa…
jest w Radzie Europy.
To bez znaczenia.
Oni nie przyjmują prywatnych osób.
Rada Europy postanowiła go przyjąć po tym, jak przesiedział tydzień w holu.
Zwołali posiedzenie nadzwyczajne i Giorgio Rosa przedstawił swoją wersję.
Dobrze.
Niesamowite. Nie wiem, jak to zrobiłeś.
To była nadzwyczajna opowieść.
Bez względu na wynik posiedzenia przejdzie do historii.
Nie masz pojęcia, co się tu dzisiaj stanie.
Przetłumacz.
Wprowadzą to do akt i zbadają sprawę.
Rada Europy omówi sprawę waszej wyspy.
Udało się?
Czy ktoś może odebrać telefon?
Giorgio, nie powinieneś tracić czujności.
Powinniśmy porozmawiać z prawnikami.
Czy ktoś raczy odebrać?
Halo?
Tak.
Panie Tomà?
To pilne.
Nie teraz. Oddzwonię.
Ale to włoski minister spraw wewnętrznych.
Nie dzwoni do pana.
Chce rozmawiać z panem Rosą.
Halo?
Gdy byłem chłopcem,
miałem tylko jedną pasję:
jazdę na rowerze.
Udało mi się połączyć
aktywność polityczną z przyzwoitymi wynikami
w lokalnych wyścigach kolarskich.
Ale nagle musiałem zrezygnować.
W 1947 roku rzuciłem rower na dobre,
ponieważ…
każdego dnia, który Bóg nam ofiarował,
ja i 551 biednych idiotów
musieliśmy zapisywać
listę ponumerowanych sentencji,
stanowiących fundament republiki, która miała się narodzić.
Trzeba było myśleć o wszystkim.
Rozważyć wszystkie warianty.
Przez jeden błąd wszystko może się rozpaść,
a wolność, o którą tak walczyliśmy, pryśnie.
Czytając te sentencje dziś,
myślę, że nam się udało.
A ty,
nic nie znaczący, bezwartościowy gnojek,
chcesz być wyjątkiem od tych idealnie skonstruowanych reguł?
Mówicie dużo o wolności, ale wasza wolność jest warunkowa.
Wolność całkowita was przeraża.
Nienawidzicie mnie nie za to, co zrobiłem, ale za to, co mogę zrobić.
Jestem poza wodami terytorialnymi.
To was nie dotyczy.
Zachowujesz się jak ważniak, ale piszesz i jeździsz do Rady Europy.
Zatem nie jesteś anarchistą,
skoro szukasz potwierdzenia u innych.
Z czwórką idiotów zbudowałeś 400-metrową platformę
i myślisz, że to państwo?
Nie masz zielonego pojęcia, co to znaczy chronić wolność
40 milionów ludzi.
Nie będę słuchał kogoś,
kto kazał zwolnić człowieka po 30 latach, żeby mnie zastraszyć!
Dobrze ci radzę, wyjedź stamtąd.
Oszczędzisz sobie upokorzenia. Jesteś sam i nie masz szans.
Rada Europy postanowiła zbadać moją sprawę.
Konsultacje zaczną się jutro rano.
Szukaj prawników, dupku, bo ta historia dopiero się zaczęła.
Nie powstrzymasz mnie.
W porządku, kretynie.
Założyłeś państwo? Ja też.
Ale wiesz, jaka jest między nami różnica?
Ja mam arsenał,
który rozpirzy tę twoją gównianą wyspę na kawałki.
Pędź do Rimini, bo inaczej przegapisz
najlepsze fajerwerki w życiu!
Muszę wracać do Rimini.
Za dwa dni zbierze się Rada.
Za dwa dni może nie być wyspy!
Oddział szturmowy ma być gotowy za 15 minut.
Czekać na rozkazy.
To nie są ćwiczenia.
Powtarzam, to nie są ćwiczenia.
Oddział szturmowy ma być gotowy za 15 minut.
To nie są ćwiczenia.
Powiedzmy sobie szczerze,
dziś nowoczesne wesele zawsze kończy się podarunkiem Myśliwego.
Ten, którego pan trzyma,
to klejnot kolekcji sezonu ’68-’69.
Myśliwy i jego ogary.
Mamy też wersję podstawową bez ogarów.
Pozwoli zaoszczędzić trochę pieniędzy, ale nie jest tak elegancka i symboliczna.
Co robimy, skarbie?
Co to?
Srebrna replika Wyspy Róży.
Taka pamiątka. Sporo ich sprzedajemy turystom.
Jeśli pani woli, mamy też wersję z kutego żelaza.
Halo, mamo?
Spałaś?
Jasne. Jest 23.00. Przepraszam.
Nie, nic.
Chcę tylko powiedzieć, że nic mi nie jest.
Jestem na autostradzie. Wracam do Rimini.
Byłem we Francji. W sprawie wyspy. Pamiętasz?
Wszystko idzie dobrze.
Jutro się zbiorą, żeby zdecydować…
Tak, mamo. Jadłem.
Kanapkę na stacji.
Tak, robią kanapki.
Z różnymi farszami.
Nie, nic się nie stało.
Dzwonię bez powodu.
Nie, nie budź go.
W porządku.
Pozdrów go ode mnie.
Dobranoc, mamo.
Pomieści dwie osoby?
Pytam o łódkę.
Łódka?
Ta? Oczywiście.
W ten sposób chciałam powiedzieć, że płynę z tobą.
Ze mną?
Dobra.
Dzwoniłam do Strasburga. Mówili, że jest problem.
Twoja matka powiedziała, że wracasz. Pomyślałam, że będziesz tu.
Nie mogłem zrozumieć…
Pośpiesz się.
A czy…?
Nie, nie wychodzę za mąż. Inaczej by mnie tu nie było.
Nie każ mi tego żałować.
Dziwnie tu, kiedy jest tak pusto.
Mimo tej pustki oni i tak nie mogę tego znieść.
Jak sądzisz, co zrobią?
Nie wiem.
Coś, co udowodni, że mają rację. Taki akt symboliczny.
Dzięki, że tu jesteś.
To wcale…
nie wygląda jak…
dyskoteka.
W końcu to przyznajesz.
Trochę to trwało.
To prawda, co mówią?
Co mówią?
Że zrobiłaś to dla mnie.
Zrobiłem to dla ciebie?
Jeśli mielibyśmy wrócić do źródeł pomysłu,
stała za tym idea poszukiwania wolności absolutnej.
Szykuje się coś więcej niż symboliczny akt.
Co za zaszczyt, admirale. Okręt zajął pozycję.
Cywile na wyspie?
Giorgio Rosa i niezidentyfikowana kobieta.
Doskonale. Czekamy na sygnał z Rzymu.
Załadować działa! Szybko!
Chcę zjeść obiad w domu.
Oto ten bar. Jak widać, jest już wyposażony.
Teraz koncesje są wstrzymane,
ale w przyszłości można tu urządzić restaurację.
Proszę tu podpisać,
żebym mógł wrócić do ratusza.
Duży dziś ruch.
Jak udało się panu tak szybko uzyskać pozwolenie?
Nie wydają ich od lat.
Co się dzisiaj dzieje?
Podobno mają wysadzić Wyspę Róży.
Mógłby pan podpisać? Muszę iść.
Dzień dobry wszystkim!
Oto finał sporu między włoskim rządem a tak zwaną Wyspą Róży.
Sytuacja przypomina kryzys na Kubie.
Czy Włochy będą miały swoją Zatokę Świń?
Wyspa Róży…
Wejść.
„Plażowy rząd”.
Harowaliśmy po 20 godzin, siedem dni w tygodniu,
a tu wygląda to tak, jakbyśmy leżeli na plaży
i jedli spaghetti z małżami.
Co mogę powiedzieć?
Narzekamy, że to kraj z krótką pamięcią. Przynajmniej tym razem na tym skorzystamy.
Potrzebuję twojego podpisu.
To jakiś żart?
Wybacz, ale to ja wymyśliłem kawały na koniec kadencji.
Kiedy cztery lata temu Aldo rezygnował ze stanowiska,
wysłaliśmy mu wypowiedzenie wojny Albanii.
Ale miał minę.
Mieliśmy ubaw. Giulio płakał ze śmiechu.
Kogo tym razem bombardujemy?
Wyspę Róży. Musi zostać zniszczona.
Jak to zrobisz? Rakietami ziemia-powietrze.
Rozkazałem uzbroić Andreę Dorię.
Potrzebuję tylko twojego podpisu.
Wysłałeś pancernik z Wenecji?
Oszalałeś?
Kazałeś mi to załatwić wszystkimi dostępnymi środkami.
Miałeś rozwiązać problem, a nie wysadzać wyspę.
A szczerze mówiąc,
wiesz, co jest najlepsze w ustępującym rządzie?
Że to już nie nasz problem.
To tylko wyspa, miejsce na wakacje.
Otworzą ją latem i zajmie się tym kolejny rząd.
Kogo to obchodzi?
Giorgio Rosa odwołał się do Rady Europy.
Zgodzili się zbadać jego sprawę.
Wiesz, co to znaczy?
Gdy uznają apelację, wyspa będzie pełnoprawnym państwem,
bardzo blisko komunistów.
Mam wypowiedzieć im wojnę?
Tylko my możemy coś z tym zrobić.
Zaufaj mi.
Wokół wyspy pływają okręty wojenne.
Nic ci nie umknie.
Musimy coś zrobić.
Poza piciem?
Musimy jej bronić.
Muszę cię rozczarować. Nie przepuszczą Laury Madre.
Laury Madre nie,
ale inne łodzie
może tak.
Coś się zbliża z dużą prędkością, 36 stopni na wschód.
Co to takiego?
Dużo małych jednostek, jakby mała flota.
To zawody narciarzy wodnych.
Podczas operacji wojskowej?
Mają zezwolenie portu.
Mam to w dupie! Natychmiast ich zatrzymać!
Zapłacili wpisowe.
Port nie zgodzi się zwrócić pieniędzy.
Dobrze.
Powiedz mu, że skręcamy!
Neumann, skręcamy!
Rzym zatwierdził atak.
Doskonale. Wezwij admirała.
Kapitanie, mamy inny problem.
Mówiłem, że narty wodne to dobry pomysł.
Wybacz mi, przyjacielu.
Miło mi. Jestem Neumann.
Miło mi. Gabriella.
Organizuję zawody, których celem jest uniknięcie operacji wojskowej.
Następnym razem zrobimy je w sierpniu. Jest zimno!
O ile będzie następny raz.
Neumann się tym zajmie!
Porozmawiam z nimi. Już byłem na wojnie.
Przepraszam, muszę się ubrać.
A zatem naszym dzisiejszym celem jest zniszczenie tej kupy złomu…
Admirale, mamy problem.
Cywile na wyspie się rozmnożyli.
Jak to rozmnożyli?
To nie bakterie!
Dostali się na wyspę pod pretekstem zawodów.
Panie Carrisi,
ma pan szczęście, że jest pan taki młody.
Wie pan, co by z panem zrobiono w piekle Bengazi?
Przepraszam.
Oddać dwa strzały ostrzegawcze.
To bojaźliwi gówniarze. Uciekną, jak tylko poczują zapach prochu.
Tak jest.
Co robimy?
Rudy?
Cholera wie.
Bez przerwy ględzisz o tym, jak byłeś na wojnie.
Nie sądziłem, że wycelują.
Próbują nas tylko nastraszyć.
Nie kupuję tego.
Żołnierze są wszyscy tacy sami.
Zachowują się groźnie, ale nie mają jaj, żeby strze…
Cywile wciąż trzymają się za ręce.
Prowokują nas.
Strzelcie bliżej.
Admirale, odradzam. To zbyt ryzykowne.
Strzelcie bliżej.
Myliłem się. Powinniśmy zejść. Przynajmniej próbowaliśmy.
Nigdzie nie idę.
Rudy ma rację. Strzelają z dział. Stanie tu to samobójstwo.
Pomyśl o dziecku.
Jak to?
A pierwszy urodzony obywatel?
A ty wciąż o tym?
To były tylko żarty.
Giorgio, wiem, jak żołnierze…
Miło było cię znać, Rudy.
Wyślijcie komandosów.
Słuchaj…
co do telewizora twojego taty…
Wybacz mi.
Nigdy nie przeprosiłem.
Kogo to obchodzi?
Ważne, żeby zmieniać świat.
A przynajmniej próbować.
Rada Europy oświadczyła, że nie może rozstrzygnąć sporu
między państwem włoskim a wolną Republiką Róży,
ponieważ wyspa leży poza wodami europejskimi,
tym samym uznając wyspę za niezależne państwo.
Aby zapobiec podobnym zdarzeniom,
ONZ przesunęło granice wód międzynarodowych
z sześciu do 12 mil morskich na całym świecie.
Do dziś zniszczenie Wyspy Róży
pozostaje jedyną inwazją przeprowadzoną przez Włochy.
Giorgio i Gabriella spędzili razem całe życie.
Napisy: Przemysław Rak