Downloaded from YTS.MX
Panie i panowie,
Official YIFY movies site: YTS.MX
przywitajcie... Roba Schneidera.
Bardzo dziękuję. Dzięki, Salt Lake!
Pamiętaj: Dasz radę! Jak leci?
Wiecie, co niedawno odkryłem?
Mam już trochę lat. Owszem, nadal interesuje mnie seks,
ale tak samo interesują mnie ciasteczka.
Wiecie, co mam na myśli?
„Co to za ciasteczka?
Możesz przesunąć cycki? Zasłaniasz ciasteczka.
Ciasteczko pod cyckiem. Tak, to. Poproszę dwa.
Dziękuję bardzo. Dziękuję”.
Młodsi ludzie tego nie pojmują.
Młodzi tylko myślą: „Chodźmy się nachlać!”.
„Idziemy się upić?” „Tak, chodźmy zalać pałę!”
Nie, nie chcę się nachlać.
Nie. To nic fajnego.
Jestem po pięćdziesiątce.
Czuję się dobrze tylko dwa dni w miesiącu.
Czemu miałbym to spieprzyć?
W moim wieku mógłbym to spieprzyć,
zjadając trochę sera.
Co to był za ser?
Camembert z płatkami truflowymi?
Było warto, ale... cholera!
Spieprzyłem żołądek.
Żona kupiła mi karnet na siłownię.
„Dzięki, kochanie. Dzięki”.
Poszedłem tam
i zobaczyłem ćwiczących staruszków.
Byli naprawdę przypakowani.
Ale wyglądali jakoś dziwnie.
Sam nie chcę być przypakowany.
Nie chcę wyglądać jak kompletna kupa gówna.
Taki jest cel. Chcę trenera,
który sprawi, że nie będę tak wyglądał.
Patrzę sobie na tych przypakowanych staruszków...
Wyglądali dziwnie.
Coś było nie tak. Nie wiedziałem, co.
Potem zrozumiałem.
W tym wieku nie powinieneś być przypakowany,
bo masz za cienką skórę.
„Patrz, jestem przypakowany!”
„Tak, ale widać ci serce.
Załóż koszulę.
Paskuda z ciebie”.
Ale...
małżeństwo jest fajne, bo to żona decyduje, czego nie potrzebuję.
„To nie pasuje. To jest koszmarne.
Nie noś tego”.
Nie jest Meksykanką, ale lubię ten akcent.
Brzmi zabawniej.
A może to Meksykanka...
Mam tylko swoje podejrzenia. Nie jestem pewien.
„Nie noś tego. To już nie pasuje”.
Żona wyrzuciła mi wszystkie spodnie dresowe.
Spytałem, czemu to zrobiła.
„Bo dresy kłamią!
Dresy to straszni łgarze.
Nie wiesz, jak bardzo przytyłeś.
Nie wiesz,
aż pewnego dnia pęka guma.
I jesteś grubym dupkiem!
Wtedy już za późno! Wyrzuciłam je”.
Ma rację. Jeśli masz 50 lat i jesteś facetem,
dresy są niebezpieczne.
Niebezpieczne. Bo zbyt łatwo wyjąć sobie fiuta.
Ot tak, wyciągnąłem sobie fiuta
w połowie drogi do łazienki...
A potem coś mnie rozprasza...
I słyszę żonę:
„Co ty robisz z kutasem? Nie ma cię nawet jeszcze w łazience!”.
A ja na to: „Nie wiedziałem, że w Olive Garden mają bar sałatkowy.
Wiedziałaś?”.
Ale mam też problemy.
Mam trzyletnie dziecko, bo jestem cholernym idiotą.
Nie myślałem do przodu. W ogóle.
Myślałem do środka. Rozumiecie...
A nie do przodu.
Córka jest urocza.
Mamy też z żoną siedmiolatkę...
Żona surowo ją wychowuje.
Nauka korzystania z nocnika była ciężka... Mówiła:
„Przytrzymamy jej nogi, żeby się nie ruszała.
Zamkniemy drzwi,
więc nie wyjdzie. Będzie musiała usiąść.
Jeden dzień wrzasku i tyle. Przytrzymamy nóżki.
Włóż zatyczki do uszu, jeśli trzeba...”.
To było okropne, ale miała rację. Tylko jeden dzień.
Potem powiedziałem: „Wiesz, to nowe dziecko, nasza wpadka...
Nie pozwólmy...
Niech wpadka zdecyduje, czy jest gotowa.
Tym razem mniej okrucieństwa”.
Więc pozwoliliśmy jej zdecydować.
Ma już trzy lata...
i dalej nie zdecydowała. Dalej nie.
Ostatnio powiedziała mi: „Papi, cámbiame por favor”.
Ja na to: „Qué?
Co?”.
„Papi, zmień mi pieluszkę, tatusiu”.
Mówię jej: „Madeleine...
Umiesz mówić w dwóch pieprzonych językach,
a więc usiądź na swoim małym culo
i załatw się do tego kibelka.
Dobrze? Rozumiemy się?
Wiesz, że nosisz pieluszki w rozmiarze seis.
Nie robią siete. Nie.
Wiesz dlaczego?
Bo w tym wieku o gównie powinnaś wiedzieć wszystko.
Nie robią już większego rozmiaru.
Jeśli się nie nauczysz,
pieluchy będziesz pożyczać od babci. I tyle”.
Wiecie...
Żona kocha nasze dzieci
i nie pozwala mi zajmować się zbyt wieloma rzeczami.
Ale niektóre sprawy są domyślnie powierzane mojej rozwadze.
Zwykle śpię
na łóżku od strony drzwi.
Kiedy siedmiolatka chce z nami spać,
muszę zdecydować, czy to jest konieczne.
Przychodzi zostać na całą noc.
Ma poduszeczkę, króliczka...
Nie chce powiedzieć: „Cześć.
Pomyślałam, że to przyniosę. Już idę”.
Nie, przychodzi na całą noc!
Podchodzi, patrzę na nią i pytam: „Jak leci?”.
Odpowiada: „Muszę z wami spać”.
„Dlaczego? Masz swoje łóżko. Czemu?”
„Miałam koszmar.
Wybaczcie. Wcinam się.
Zróbcie miejsce”.
„Nie. Potrzebuję więcej informacji. Opowiedz mi o tym koszmarze”.
„Dinozaury.
Zróbcie miejsce”.
„Co? Dinozaury. I tyle?”
„Goniły mnie”.
„Dobra, dinozaury cię goniły.
Za mało straszne. Wracaj do łóżka! No, dalej”.
To mało straszne.
Nie pożerały ci buzi!
Nie na tyle straszne, by spieprzyć mi całonocny sen.
Bo tak jest, to psuje mi całonocny sen.
Nie śpi jak aniołek, jak ja.
Rozkłada się na całym łóżku.
Po gówno śpi z nami.
Mam alergię,
a więc o szóstej rano
kicham około 20 razy.
Gdybyśmy nie mieli dwóch pięter, już bylibyśmy po rozwodzie.
Trzecie małżeństwo.
Nie chcę kolejnego rozwodu, jasne?
W Hollywood rozwody są dość normalne, ale
muszę utrzymać małżeństwo,
bo bardzo lubię swój dom.
Rozumiecie? Ładny dom.
Ma ogrzewanie podłogowe w łazience. Zajebiste uczucie.
Nie chcę tego stracić, kurwa!
Muszę zrozumieć, o czym mówi moja szalona żona.
Co, skarbie? Tak!
Sprawdźmy wszystkie szkoły”.
Schodzę na dół i kicham.
Idę tam, by się wykichać.
A żona krzyczy: „Dalej cię, kurwa, słyszę!”.
Ale...
I wróciłem. Poszedłem na górę,
a Miranda, siedmiolatka,
śpi już na mojej stronie łóżka.
Wolę teraz nie interweniować.
Dobra, poszukam innego miejsca do spania.
Więc idę do części domu, w której nigdy nie byłem, rozumiecie?
„Cholera, tu jest pokój. Jezu, nie wiedziałem.
Jest drugie skrzydło”.
Więc otwieram drzwi i...
żona już tam leży.
Już śpi w łóżku.
Myślę: „No, dobra”.
Kładę się w łóżku obok niej. Ale po pięćdziesiątce
nie można zasnąć od razu.
Cóż... to trochę trwa.
Kiedy leżę w łóżku z żoną i nie mogę spać,
zaczynam,
trochę ją obmacywać. Tylko trochę.
- Ociupinkę obmacuję. - Tak!
Mam nadzieję, że pewnego dnia powie: „To dobry pomysł”.
Wiecie?
Tak się dotąd nie stało. Może kiedyś...
Wiecie, co mam na myśli? Trzeba próbować.
A więc trochę ją obmacuję i zauważam,
że jest jakby bardziej wiotka niż zwykle.
Tylko trochę. Nie będę krytykować.
Może wzięła gorącą kąpiel. Nie wiem.
Ale jej piersi też są jakieś inne.
Potem pomyślałem sobie: „Możliwe,
że to nie moja żona”.
Więc wstaję z łóżka,
biegnę do sypialni i widzę żonę
śpiącą w fotelu.
Mówię: „Hej, obudź się”. Pyta: „O co chodzi?”.
Chyba molestowałem twoją matkę.
A ona…
spycha mnie na bok i mówi:
„Mamo, nic nie mówiłaś?”.
A ona na to: „Wiesz, że nie gadam z tym idiotą!”.
A więc...
opowiem wam trochę o sobie.
Jestem Azjatą. Moja mama jest Filipinką.
W tym momencie zwykle
odzywa się jakiś Filipińczyk...
Ale najwyraźniej nie dziś.
Jestem osobą rasy mieszanej.
W dobie różnorodności ludzie chcą zatrudniać
Azjatów, czarnych...
kobiety... Chcą różnorodności.
Jestem Azjatą, ale nie jestem na tyle azjatycki, by mi to w czymś pomogło.
Cholera!
Nazywam się Rob Schneider, a nie Rob Akabonaito.
Cholera!
Jestem po części Azjatą. Wiem, że myślicie:
„Coś tam jest, ale co to kurde jest?
Co to właściwie jest?”.
Jest ciężko. Moja mama jest Azjatką. Nie polecam.
To surowe matki. Nie było łatwo.
Nigdy nie słyszałem:
„Jesteś taki dobry. Baw się dobrze. Jesteś taki mądry.
Jesteś taki dobry. Możesz zostać, kim chcesz”.
Byłem dobrym uczniem.
„Mamo, same piątki”.
„Co? Przecież masz dostawać same piątki”.
Jesteś bystry. Nie jesteś idiotą.
Co chcesz, ciasteczko? Chcesz ciastko?
Tak ma być. Tego oczekuję.
Chcesz coś ekstra? Zrób coś ekstra.
Masz robić swoje. Ja cały dzień gotowałam i sprzątałam.
I co za to dostanę? Co dostanę? Co dostanę? Co dostanę?...
Ty rób swoje, a ja swoje.
Nasza relacja ma być chłodna, jasne?
I tak było.
W dzieciństwie pamiętam,
że mama na mnie krzyczała.
Chyba chciała mnie chronić. Ciągle pytała:
„Widzisz, co się stało?
Upadłeś. Widzisz, co się stało?
Nie biegaj. Widzisz, co się stało?
Zraniłeś się. Widzisz, co się stało?
Rozbiłeś to. Widzisz, co się stało? Nie przezywaj...
Przewróciłeś to. Widzisz, co się stało?".
Pamiętam, jak graliśmy w kosza kilka kilometrów od domu.
Ktoś skręcił kostkę. Słyszę:
„Widzisz, co się stało?”.
„Chłopie, to twoja mama tam, na wzgórzu”.
„Widzisz, co się stało?”
Dorastałem w San Francisco.
Pierwszą pracę miałem na stacji benzynowej sieci 76.
Tak, stacji benzynowej.
Płacili nam w sobotę.
To przed tym, jak otwierano banki w soboty.
Gotówka. Płacili nam w soboty gotówką.
Potem zabierali nas na chińskie żarcie,
dawali piwo, graliśmy w pokera
i odzyskiwali pieniądze.
Po dwóch tygodniach stwierdziłem: „Dość, kurwa.
Zabrali nam całą kasę i dali tanie chińskie żarcie!”.
Zrozumcie...
Chińczycy są komunistami od jakichś 71 lat,
a kapitalistami od, cholera, dwóch tysięcy.
Dobra? Tak jest.
Chcecie zjeść chińskie żarcie po występie? Da radę.
Nawet jeśli już zamknęli...
„Przykro mi, zamknięte”.
„Mam tu 500 osób”.
„No to, kurwa, otwieramy.
Wejdźcie. Proponujemy specjalne menu nocne.
Menu nocne”.
Tata był Żydem.
W Święta można dostać chińszczyznę,
bo Chińczycy nie obchodzą żadnego święta.
„Tak, otwieramy w Święta. Zapraszamy!
Cały dzień. Przyjdźcie.
Pieprzyć Jezusa! Przyjdźcie, otwieramy.
Mamy się spłukać, bo się urodził? Pieprzyć to.
Ryby w akwarium nie wiedzą, że to święto.
Nie wiedzą.
To dla nich kolejny wtorek.
Zamach na prezydenta.
Dziś dwa w cenie jednego.
Promocja, bo zabili prezydenta.
11 września 2001 roku?
9 różnych rodzajów mięsa i 11 makaronu.
Promocja z okazji 11 września.
Wiem, że to smutne. Płaczemy. To smutne.
A potem głodniejemy!
Zjadamy jajko foo yung, wieprzowinę z ryżem,
makaron lo mein, makaron z patelni, smażony makaron.
No i oczywiście mamy też makaron wonton.
Dobrze.
Jeszcze jedno zamówienie, wołowina w sosie ostrygowym.
Mamy jeszcze jedno zamówienie.
wołowina w sosie ostrygowym.
To nie rasizm, tylko precyzyjne naśladownictwo!
Nie.
Zrozumcie.
Wiecie, jak trudno wam mówić po chińsku?
Chińczykom tak samo trudno mówić po angielsku.
Słowa utykają w gardle i trzeba je wyciągnąć.
„Wołowina w sosie ostrygowym!
Wołowina! Sos ostrygowy!”.
Wiecie, czego nie widać w Ameryce? Bezdomnych Azjatów.
Tego w ogóle nie ma.
Azjaci myślą: „Nie, kurwa. Nie ma mowy”.
Coś wymyślimy.
„Zajmiemy się najbardziej odpychającą częścią ciała,
na przykład paznokciami stóp.
Zrobimy cały paznokieć. Zeskrobiemy to gówno z tyłu.
Albo wydepilujemy ci odbyt od przodu.
Wciśniemy się, wciśniemy, wciśniemy...
Wybielimy ci odbyt. Jasne, czemu nie?
Już tu jesteś.
Czemu by nie wybielić odbytu...? 25 dolców.
Białasów pomasujemy, zwalimy im konia, zabierzemy im forsę.
„No, dojdź już!
Wytryśnij w drugą stronę, dobrze?
Dla mnie to też upokarzające”.
Najbardziej lubię Koreańczyków, inny ciężko pracujący naród.
Koreańczycy ciężko pracują...
Ale nie w restauracjach z grillem. Tam są raczej leniwi.
Wchodzisz do takiej restauracji...
„Witamy w koreańskiej restauracji z grillem.
Proszę uważać, gorący węgiel. Gorący.
Gorący. Gorący węgiel.
Uwaga, gorący węgiel. Gorący”.
„Rozumiem. Gorący węgiel.
Jak to coś działa?”
„Dobra. Oto surowy stek. Proszę bardzo...”
„Co z tym zrobić?”
„Usmażyć, usmażyć, usmażyć”.
„To ja płacę ci, byś gotował.
Ty ugotuj, ty ugotuj, ty ugotuj”.
„Nie. Ty ugotuj, ty ugotuj, ty ugotuj...”
Trochę leniwe, co?
Ciekawe, jak jest w koreańskim burdelu.
„Witamy w koreańskim burdelu. Wejdź, tak!
To ta sala. Obciągnij sobie.
Tak. Ty sobie obciągnij, ty sobie obciągnij...”
Potem ta sala.
Tu możesz nieźle się wyruchać.
Dostajesz wartość swoich pieniędzy.
Potem bierzesz prysznic i wypierdalasz.
Czemu jesteś tak długo?
Mamy kolejnego klienta”.
Takeru Saito, panie i panowie.
Chcesz coś zagrać?
Cóż, cieszę się, że w naszym społeczeństwie
mężczyźni zostali w końcu rozliczeni ze swojego okropnego zachowania.
Podczas występu niektóre rzeczy zostały dogodnie pominięte...
rzeczy dotyczące mężczyzn i ich zachowania.
Na przykład to, że faceci to...
świnie.
Faceci to potencjalne świnie.
Jestem facetem. Jestem potencjalną świnią.
Gdyby żona powiedziała:
„Hej, możesz się obściskiwać z moją przyjaciółką”.
Nie zrobiłbym tego,
ale pewnie zapytałbym:
„Z którą?”.
Nie jestem Jezusem.
Jestem potencjalną świnią.
Nieraz jestem w Starbucksie i zerkam na koniec kolejki.
Widzę ładną dziewczynę z dużym dekoltem. Myślę sobie:
„Pewnie miło byłoby tam zajrzeć i zrobić...”.
Ale tego nie robię.
Bo wiecie, co jest lepsze?
Móc zamówić cappuccino
i nie zostać, kurwa, przestępcą seksualnym.
„Cappuccino dla Roba zboka”.
„Tak, tutaj. Dziękuję”.
Faceci to potencjalne świnie.
Zdradzę teraz pewną tajemnicę.
Przykro mi, drogie panie, wasz obecny facet...
Nieważne, czy jesteście małżeństwem pięć lat,
dziesięć lat, 20 lat...
Nieważne, czy macie dzieci, wnuki.
Osoba, z którą chcesz spędzić resztę życia,
przy pierwszym spotkaniu,
pierwszym,
chciała tylko uprawiać z tobą seks. Tylko tego chciała.
Gdyby miał być tylko seks,
to byłaby najlepsza, kurwa, noc.
Niech panie mnie zrozumieją...
Teraz cię kocha, bo jesteś niesamowita. Naprawdę jesteś.
Zmieniłaś go. O tak!
Jesteś niesamowita.
Ale na początku chciał tylko seksić.
Tyle. Tylko tego chciał.
Przykro mi, faceci szukają... seksu.
A jeśli dojdzie do związku, trudno, jakoś sobie z tym poradzą.
Nie tego chcą.
Ale tak kończą i nie pamiętają, jak do tego doszło.
„Co? Chcesz najpierw coś zjeść?
Dobra, zjedzmy coś.
Jasne.
W domu rodziców? Tak? Acha...
Dobra, jasne.
Wieszasz swoje ciuchy w mojej szafie?
Czy to właśnie robisz? Dobrze, zawieś.
Lepiej, żeby się nie pomięły.
To chyba, kurwa, związek. Jak to się stało?
Myślałem, że ją tylko pieprzę”.
W przeciwieństwie do mężczyzn, kobiety szukają związku,
a jeśli dojdzie do seksu, to, kurwa, jakoś sobie poradzą.
„O Boże. O mój Boże.
No to się zaczyna.
O Boże.
Hej.
Co takiego? Co?
Obrócić się?
To się naprawdę stanie.
Co? Patrzeć na ciebie?
Patrzę na ciebie. Patrzę na ciebie...
To było obrzydliwe! Boże!”
Niektóre kobiety są inne.
„Gdzie jest fiut?”
Szukam takich kobiet, ale one wcześnie wychodzą.
Musisz być przed ósmą rano.
„Dziewczyny lubiące fiuta? Nie ma. Kurwa.
Cholera. Znowu nic”.
Na początku związku faceci muszą zrobić emocjonalny rachunek.
Myślą: „Strasznie mnie pociąga.
Nie mogę bez niej wytrzymać.
Ale ile wysiłku to będzie naprawdę kosztowało?
Czy ona pokazuje mi swoją prawdziwą szaloną stronę czy jest też jakaś inna?
„Gdzieś ty, kurwa, był?
Widziałam twój telefon! Kogo, kurwa, pieprzysz w Park City?”
Czy gdzieś indziej.
Kiedy to wyjdzie na jaw?
Kłamała przez cały ten czas?
Bo ja owszem. Cały czas, kurwa, kłamałem.
Nie mam pojęcia, kim jestem”.
A potem się angażują.
Zobowiązują się.
Robią to, bo strasznie ich pociągasz.
I tyle.
Faceci są prości.
Chcą się szalenie zakochać w kobiecie,
z którą muszą być, do której czują szalony pociąg.
Piękno odgrywa swoją rolę.
Ludzie ciągle mi mówią: „Twoja żona jest dla ciebie za ładna”.
A ja na to: „Wiesz, o to mi chodziło”.
Wiesz. Lubię je.
Piękno odgrywa swoją rolę.
Ludzie lubią słyszeć: „Co za piękne dziecko! Piękne”.
Nie lubią słyszeć:
„Ojej...
Co się stało?
Był pożar?
Zatrzymasz je dla siebie czy oddasz?
Zatrzymaj na chwilę”.
A potem do związku wchodzi facet.
Ciekawa rzecz, jeśli chodzi o facetów.
Pracują nad związkiem w stopniu zależnym od tego,
jak bardzo ich pociągasz.
Jeśli facet jest z kobietą, która
jest tak samo atrakcyjna jak on,
będzie jej oddany, poświęci czas
i wysiłek, okaże troskę.
Dziwne jest to, że jeśli facet jest z kobietą,
która jest dużo bardziej atrakcyjna,
będzie pracował ciężej.
Powiedzmy, że facet chodzi z modelką Victoria's Secret.
Facet pyta: „O co chodzi, kochanie?
Powiedz.
Nie możesz znaleźć kluczyków do auta?
Cóż!
Chodźmy kupić inny samochód!
Wypełnię wszystkie formularze!
Idź, pomaluj sobie paznokcie. Idź na masaż.
Znajdę drugą pracę, by to opłacić.
Nie muszę spać. Jestem silnym gościem”.
Ale jeśli facet uważa, że jest tak samo atrakcyjny,
jak jego kobieta:
„O co chodzi, kochanie?
Zgubiłaś kluczyki do auta?
Chyba będziesz musiała iść pieszo, suko.
To znaczy...
Tak, pomagam ci!
Może w drodze do domu przypomnisz sobie, gdzie masz kluczyki!
Jestem w pracy!”.
A jeśli to modelka Victoria's Secret:
„O co chodzi, kochanie? Powiedz.
Zostawiłaś dzieci w centrum handlowym?
Możemy mieć więcej dzieci!
Pewnie. Będzie fajnie!
Jeśli facet uważa, że jest równie atrakcyjny jak jego kobieta:
„O co chodzi?
Zostawiłaś dzieci w centrum handlowym?
To było, kurwa, głupie, co nie?
Tak, są ze mną.
Nie zadzwonią do rodzica, który je, kurwa, zostawił.
Wtedy one byłyby głupie.
Znalazły twoje kluczyki do auta!
Jestem w pracy!”.
Gdyby to była modelka Victoria's Secret:
„O co chodzi, kochanie?
Zabiłaś moją matkę?
Cóż, nie czuła się ostatnio najlepiej.
Ktoś musiał coś zrobić.
Dziękuję.
Kocham cię”.
Jeśli to facet, który jest tak samo atrakcyjny jak żona:
„O co chodzi, kochanie?
Zabiłaś moją matkę?
Cóż, ostatnio okropnie się czuła.
Ktoś musiał coś zrobić.
Dziękuję.
Kocham cię”.
Dziękuję.
Będę z wami szczery.
Żona chciała się ze mną rozwieść.
Jesteśmy razem od dekady.
Co trzy miesiące chce się ze mną rozwieść.
To się powtórzy za dwa tygodnie. Na pewno.
Przyzwyczaiłem się.
Jestem za stary, by odejść.
Trudno jest poślubić kogoś młodszego,
bo ten ktoś ma... nadzieję.
Wiecie?
Nadziei trudno się pozbyć.
Po dwóch latach małżeństwa żona powiedziała mi:
„Nie jest lepiej.
Mówiłeś, że będzie lepiej, ale no mejor.
No mejor. Nie jest lepiej.
Czemu się ciebie trzymam, hę?
Tracę młodość. Żegnaj, młodości. Pa”.
Powiedziałem: „Cóż, skarbie, najpierw będzie kryzys”.
Kryzys trwa jakieś trzy lata.
Potem cieszysz się, że się nie rozwiodłaś.
Bo już po kryzysie”.
Po trzech latach mówi: „Dobra, już po kryzysie.
Ale nie jest lepiej, no mejor. Czemu się ciebie trzymam
i tracę młodość? Młodość, młodość...”.
„Nie mówiłem ci, kochanie...
Tak naprawdę chodziło mi o pięć lat.
Wtedy macie wspólną przeszłość.
Pięć lat. Dzięki Bogu, że nie odszedłem”.
Po pięciu latach:
„Mamy wspólną przeszłość.
Ale to nie jest dobra przeszłość.
No mejor. Czemu się ciebie trzymam?
Straciłam jeszcze więcej młodości. Żegnaj, młodości”.
Musiałem jej powiedzieć: „Kochanie, łatwo jest zrezygnować.
Możesz od razu odejść. Nie powstrzymam cię.
Możesz znaleźć innego.
Jesteś piękna, genialna, niesamowita.
Jesteś młoda. Twoja młodość. Masz młodość.
Od razu znalazłabyś kogoś.
Będziesz z nim miała ten sam związek,
co ze mną, a potem znów się znudzisz:
„Kiedy będzie lepiej? Moja młodość!”.
A potem go zostawisz. Mogłabyś znaleźć innego.
Jesteś genialna, piękna, niesamowita. Od razu kogoś znajdziesz.
Potem będziesz z nim miała taki sam związek
jak z tamtym gościem i ze mną.
Albo uświadomisz sobie,
że te wszystkie problemy nie mają ze mną nic, kurwa, wspólnego!
Zrozum to!
Mogę cię uczynić szczęśliwszą, ale nie szczęśliwą.
To ty odpowiadasz za swoje feliz.
Może nie wiesz, ale to ja jestem księciem z bajki.
Może nie wiedziałaś, że książę z bajki
będzie wyglądał jak ja,
będzie stary i niski, ale to ja jestem księciem”.
Tego jeszcze jej nie powiedziałem, ale jestem cholernie blisko.
Rozumiecie?
Sądzę, że każdy musi sobie znaleźć sposób na szczęście,
a partner ma czynić nas szczęśliwszym.
Tak, „szczęśliwszym”.
A nie unieszczęśliwiać.
Czyńcie je szczęśliwszymi.
Zrozumcie swoją kobietę. Słuchajcie jej.
Nie róbcie tego, co mówi, bo ona tego nie chce,
ale rozgryźcie, co ona, kurwa, naprawdę mówi.
Kobiety mówią kodem,
a my musimy rozgryźć kod,
by związek był zdrowy.
A więc gdy żona mówi:
„Zejdę na dół po wodę”.
Tak naprawdę mówi: „Zejdź na dół po wodę”.
A potem pytam, czy chce, bym ją przyniósł.
Tak naprawdę mówię: „Nie każ mi tego robić.
Tam jest zajebiście zimno.
Nie mam na sobie spodni.
Musiałbym założyć spodnie”.
Kiedy żona powiedziała:
„Jestem zmęczona”.
Tak naprawdę mówi:
„Zabierz tego fiuta!
Czuję go na plecach!”.
To okropne. Przepraszam.
Ale faceci też mówią kodem.
Późną nocą faceci mówią kodem.
„Kochanie, mogę trochę obniżyć termostat?
Wiesz, tylko trochę.
Żeby było mniej gorąco?
Trochę obniżę?”.
Tak naprawdę mówią: „Ja tu, kurwa, umieram!
Ostatnie cztery godziny przeleżałem na podłodze w kuchni.
Jestem nagi. Nie mogę zdjąć skóry”.
Żona czasem mówi:
„Wczoraj w nocy dziwnie się poczułam”.
„Co?”
„Poczułam powiew chłodnego powietrza”.
Musiałem powiedzieć: „To do bani.
Kto by tego chciał w środku nocy?
Łagodna, chłodna bryza owiewa ci ciało.
Sprawdzę szczelność okien”.
Tak powiedziałem.
Nie to chciałem powiedzieć.
Chciałem powiedzieć,
że to była, kurwa, klimatyzacja!
Gdy spałaś, wymknąłem się
i włączyłem cholerną klimatyzację.
Bo topniałem!
Ważę 20 kg więcej niż ty!
Ty mogłabyś spać w swetrze”.
Mógłbym być lepszy.
Bardziej się starać.
Nasze wyjścia są do bani.
Kobieta, z którą jesteś, daje ci wszystko.
Swoje życie, młodość.
Powinna poczuć się wyjątkowo.
Kobiety tego potrzebują.
Spraw, by poczuły się wyjątkowo.
Znowu spieprzyłem Święta. Opowiem wam tę historię.
Czekałem do późnej nocy.
Niedobrze.
Moja żona już jest w łóżku. Leży w łóżku i zaraz zaśnie.
I wtedy postanowiłem być romantyczny.
Wszedłem do łóżka i powiedziałem:
„Kochanie…
Tak, to ty. To ty. Dobra, to ty.
Zgadza się. Dobrze. Nie pomyliłem się.
Skarbie, wesołych Świąt.
Chcesz się zabawić?
Są Święta”.
„Wesołych Świąt.
Nie”.
„Ale są Święta”.
„Mam to gdzieś”.
„Nie musisz wiele robić”.
„Co to znaczy?”
„Dziękuję za propozycję. Nie, dziękuję.
Ale dziękuję”.
„Proszę”.
„Opowiem ci o moim dniu.
Gdy jeszcze spałeś,
wstałam i skończyłam pakować prezenty dla córek.
A gdy patrzyłeś w swoją cholerną komórkę,
ubrałam je na przyjęcie.
Gdy znowu patrzyłeś w tę cholerną komórkę,
ugotowałam dania na przyjęcie.
A kiedy otwieraliśmy prezenty,
udawałeś, że to nagrywasz, choć dalej patrzyłeś w cholerną komórkę.
Otworzyłyśmy prezenty i bawiłyśmy się.
Potem je wykąpałam,
przeczytałam im bajkę i położyłam je spać.
Potem wzięłam prysznic.
I teraz jestem gotowa zasnąć.
Myślisz, że po tym wszystkim,
będę z tobą uprawiać seks
i znowu wezmę cholerny prysznic?
Gracias. No, gracias”.
„Byłoby już po wszystkim.
Serio, już bym doszedł. Mówię poważnie.
Zanim zaczęłaś mówić o prysznicu,
już byłoby po sprawie. Naprawdę nie musieliśmy...”.
Nie. To jest tu problema, no mi problema”.
Będę szczery. Byłem...
na małym haju.
Ale ze względów zdrowotnych.
Tak, potrzebowałem leku.
Ale nie miałem na sobie spodni. To też powinienem powiedzieć.
Poszedłem na dół do lodówki, otworzyłem ją
i zobaczyłem na wpół zjedzony placek z dyni.
Zobaczyłem bitą śmietanę.
Nigdy wcześniej ani później tego nie robiłem.
Wziąłem bitą śmietanę i...
Bo zażyłem niebieską pigułkę.
Nie wiedziałem, co dalej. Zajrzałem do środka
i zobaczyłem
wiórki kokosowe.
„O tak”.
I nawet się utrzymały.
Nie wszystkie, ale dość dużo.
Pomyślałem sobie:
„W środku muszą, kurwa, być płatki czekoladowe. Na pewno.
Zawsze są płatki czekoladowe!”. I były.
Były!
Wziąłem płatki czekoladowe i...
Duże spadły, ale mniejsze się utrzymały.
Te mniejsze. To klucz do wszystkiego.
Powiedziałem: „Jeśli w lodówce jest karmel,
to chyba, kurwa, oszaleję z radości”.
W środku był karmel! Był karmel!
Wziąłem karmel i wykrzyknąłem: „Robbie!
Robinator!
Roberino!
Robbie!
Robster!
Robbie!
A kto za rogiem?
Moja żona.
„No, dobra.
Chyba będę musiała tego spróbować”.
„Zrób sobie swoje!”
Dziękuję. Doceniam to.
Dziękuję.
Dobra.
Panie i panowie, mam coś dla państwa,
ale też dla siebie.
Jedyna w swoim rodzaju, moja córka,
Elle King.
Dziękuję.
Chciałem powiedzieć, że kiedyś byłem znany jako Rob Schneider,
ale teraz tylko jako ojciec Elle King.
Kocham cię.
Nigdy nie śpiewaliśmy razem publicznie
i pomyślałem, że to może właściwy wieczór.
Robię mu przysługę.
- Dzięki. - Dasz radę!
To kolęda.
Cukierkowy klaun Zwany Piaskunem
Co noc skrada się do mojego pokoju
Żeby poprószyć gwiezdnym pyłem
I wyszeptać
„Zaśnij
Wszystko w porządku”
Zamykam oczy
I odpływam
W magiczną noc
Szeptem odmawiam
Cichą modlitwę
Jak marzyciele
A potem zasypiam
By słodko śnić o tobie
W snach
Chodzę
Z tobą
W snach
Mówię
Do ciebie
Tuż przed
Świtem
Budzę się
Już cię nie ma
Nic na to nie poradzę
Jeśli się rozpłaczę
Pamiętam
Że się pożegnałeś
Szkoda
Że to wszystko
Może się zdarzyć tylko
W moich snach
Teraz ty, skarbie.
Tylko
W snach
W pięknych
Snach
Jesteś piękna. Dziękuję.
Dasz radę!
Całą noc!
PAMIĘCI DR. RENEGO LAPIDA I RAYMONDA FRANCISA
Przywitasz się?
Cześć!
Cześć. Nazywam się...
Dobra, proszę...
Cześć wszystkim.
Dziękuję za przybycie. Moja rodzina.
Kocham was. Dziękuję.
Doceniam to. Kochamy was.
Bardzo dziękuję.
Napisy: Joanna Gołąb