1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:07,440 --> 00:00:08,680
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส]
‎มันตลกดีเพราะว่า

3
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

4
00:00:08,760 --> 00:00:12,400
‎ตอนที่เราดูอเวนเจอร์สของมาร์เวลภาคล่าสุด

5
00:00:12,480 --> 00:00:14,600
‎ก็เป็นทีมของ

6
00:00:14,680 --> 00:00:15,880
‎ยอดมนุษย์

7
00:00:17,640 --> 00:00:19,680
‎ที่พยายามกอบกู้

8
00:00:19,760 --> 00:00:20,880
‎มนุษยชาติ

9
00:00:22,720 --> 00:00:23,560
‎ช่วยเหลือ

10
00:00:23,640 --> 00:00:24,680
‎ผู้คน

11
00:00:24,760 --> 00:00:25,640
‎ต่อสู้

12
00:00:25,720 --> 00:00:26,560
‎เพื่อความสำเร็จ

13
00:00:28,480 --> 00:00:30,160
‎เราก็ค่อนข้างเหมือนกัน

14
00:00:30,280 --> 00:00:33,560
‎[ดนตรีทำนองปลุกใจบรรเลง]

15
00:01:06,160 --> 00:01:07,640
‎[อะเลซ] เราทุกคนเป็นยอดมนุษย์

16
00:01:09,959 --> 00:01:13,120
‎เพราะเราทุกคนเคยผ่านโศกนาฏกรรม

17
00:01:15,280 --> 00:01:16,720
‎เราทุกคนเคยผ่านพ้น

18
00:01:16,800 --> 00:01:19,920
‎บางอย่างที่ขวางไม่ให้เราประสบความสำเร็จ

19
00:01:24,080 --> 00:01:25,480
‎และนั่นคือความแข็งแกร่งของเรา

20
00:01:28,720 --> 00:01:30,000
‎ชีวิตคือการต่อสู้

21
00:01:30,720 --> 00:01:32,520
‎เราพยายามกอบกู้โลก

22
00:01:37,040 --> 00:01:39,800
‎[กอนซาเลซพูดภาษาอังกฤษ]
‎โอลิมปิกคือช่วงเวลาสร้างวีรบุรุษ

23
00:01:41,560 --> 00:01:43,680
‎พาราลิมปิกคือที่ที่วีรบุรุษเดินทางมา

24
00:01:44,840 --> 00:01:46,240
‎[ดนตรีทำนองปลุกใจบรรเลง]

25
00:01:46,320 --> 00:01:47,800
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

26
00:02:23,440 --> 00:02:27,560
‎[เบเบ วิโอ]
‎ตอนอายุ 12 ปี ฉันเป็นสมาชิกกลุ่มลูกเสือ

27
00:02:28,840 --> 00:02:31,240
‎พวกเขาตั้งชื่อเล่นให้คุณ

28
00:02:34,920 --> 00:02:36,680
‎ชื่อของฉันคือ จิตวิญญาณแห่งฟีนิกซ์

29
00:02:38,840 --> 00:02:44,360
‎เพราะนกฟินิกซ์มีชีวิตและตายได้
‎ถูกเผาและมีชีวิตใหม่ได้

30
00:02:47,800 --> 00:02:50,400
‎กลุ่มลูกเสือของฉันเห็นฉันในทุกขั้นตอน

31
00:02:51,040 --> 00:02:55,200
‎มีชีวิตอยู่ ถูกเผา ตาย และฟื้นขึ้นมาใหม่

32
00:03:02,200 --> 00:03:05,400
‎ตอนฉันยังเด็กมากๆ โค้ชเข้ามาพูดกับฉันว่า

33
00:03:05,480 --> 00:03:07,480
‎"มีสวรรค์

34
00:03:07,560 --> 00:03:10,320
‎และชื่อของสวรรค์คือกีฬาโอลิมปิก

35
00:03:11,200 --> 00:03:15,080
‎เธอต้องฝึกหนักทุกวัน ทุกชั่วโมง
‎ให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้

36
00:03:15,160 --> 00:03:17,120
‎เพื่อที่จะได้ไปแข่งกีฬาโอลิมปิก"

37
00:03:20,040 --> 00:03:21,920
‎ฉันก็เลยฝันถึงโอลิมปิก

38
00:03:22,000 --> 00:03:22,840
‎(เบเบ วิโอ)

39
00:03:22,920 --> 00:03:26,320
‎และจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นพาราลิมปิก
‎แต่มันก็คล้ายๆ กันมาก

40
00:03:27,760 --> 00:03:28,800
‎[เสียงคุยฟังไม่ได้ศัพท์]

41
00:03:31,080 --> 00:03:33,320
‎ตอนฉันอายุ 14 ปี ฉันเป็นคนถือคบเพลิง

42
00:03:33,400 --> 00:03:35,320
‎เพื่อเป็นตัวแทนของนักกีฬาพาราลิมปิกในอนาคต

43
00:03:35,440 --> 00:03:37,320
‎[ผู้ชมปรบมือและส่งเสียงเชียร์]

44
00:03:41,240 --> 00:03:43,520
‎[กอนซาเลซ]
‎ถ้าคุณดูประวัติศาสตร์กีฬาพาราลิมปิก

45
00:03:43,600 --> 00:03:45,200
‎มันมีทั้งช่วงขึ้นและช่วงลง

46
00:03:45,760 --> 00:03:47,840
‎คือช่วงที่ดี และไม่ดีเท่าไหร่

47
00:03:50,000 --> 00:03:53,800
‎ถ้าคุณต้องเลือกสถานที่
‎ที่คุณคิดว่าจะประสบความสำเร็จได้

48
00:03:54,840 --> 00:03:56,800
‎นั่นคือลอนดอน

49
00:03:59,600 --> 00:04:04,120
‎(ลอนดอน)

50
00:04:05,800 --> 00:04:09,640
‎มันคือจุดกำเนิด
‎ประเทศต้นคิดการขับเคลื่อนพาราลิมปิก

51
00:04:11,960 --> 00:04:17,640
‎จัดงานและสร้างสรรค์
‎และท้าทายทัศนคติตายตัว

52
00:04:17,720 --> 00:04:20,400
‎และลอนดอนก็เป็นเมืองหลวงของโลก

53
00:04:24,800 --> 00:04:28,240
‎[ผู้รายงานข่าว 1] ผู้จัดการแข่งขันลอนดอน 2012
‎เริ่มเตรียมพร้อมสำหรับพาราลิมปิก

54
00:04:28,320 --> 00:04:30,440
‎[ผู้รายงานข่าว 2]
‎ตามข้อมูลองค์กรการกุศลเม็นแคป

55
00:04:30,520 --> 00:04:34,080
‎อาชญากรรมความเกลียดชังความพิการ
‎ตามที่ได้รับรายงานมีจำนวนสูง

56
00:04:34,160 --> 00:04:39,000
‎และทุกอย่างที่จะเปลี่ยนแปลงความคิด
‎ต่อความพิการก็มีความสำคัญมาก

57
00:04:39,800 --> 00:04:41,600
‎[กอนซาเลซ] เมื่อผมบอกให้เพื่อนร่วมงานรู้

58
00:04:41,680 --> 00:04:45,160
‎ว่าผมจะไปสัมภาษณ์สำหรับกีฬาพาราลิมปิก

59
00:04:45,240 --> 00:04:47,880
‎คนส่วนใหญ่บอกผมว่า "อย่าไปยุ่ง

60
00:04:47,960 --> 00:04:50,400
‎นี่เป็นการแข่งขันสำหรับคนที่มีความพิการ

61
00:04:50,480 --> 00:04:53,040
‎ไม่ มันซับซ้อนเกินไป มันไม่ใช่กีฬาจริงๆ"

62
00:04:54,320 --> 00:04:57,040
‎[ผู้รายงานข่าว] ทุกสายตาจะจับจ้อง
‎ไปที่นักกีฬาพาราลิมปิกจากทั่วโลก

63
00:04:57,120 --> 00:05:00,040
‎เมื่อสัญลักษณ์ของพวกเขาเข้ามาแทนที่ห้าห่วง

64
00:05:00,960 --> 00:05:04,640
‎ช่วงกีฬาโอลิมปิก
‎สี่หรือห้าวันสุดท้ายก่อนจบการแข่งขัน

65
00:05:04,720 --> 00:05:08,040
‎มีการติดป้ายโฆษณาสีดำ

66
00:05:08,120 --> 00:05:10,040
‎บอกว่า "ขอบคุณสำหรับการอุ่นเครื่อง"

67
00:05:11,920 --> 00:05:14,040
‎นั่นคือคำโฆษณาพาราลิมปิก...

68
00:05:14,120 --> 00:05:15,040
‎(เซอร์ ฟิลิป เครเวน)

69
00:05:16,960 --> 00:05:18,200
‎"ขอบคุณสำหรับการอุ่นเครื่อง"

70
00:05:18,280 --> 00:05:20,720
‎ผมไม่แน่ใจว่าทางโอลิมปิกจะพอใจกับเรื่องนั้น

71
00:05:20,800 --> 00:05:23,640
‎แต่ผมบอกได้เลยว่าผมยินดีมาก

72
00:05:24,240 --> 00:05:27,640
‎ฟิลิปไม่อยากเป็นที่สอง เขาต้องการเป็นที่หนึ่ง

73
00:05:27,720 --> 00:05:28,960
‎[ผู้บรรยาย] เครเวนยังได้บอล

74
00:05:29,040 --> 00:05:30,040
‎[กอนซาเลซ] เขาเคยเป็นนักกีฬา

75
00:05:30,120 --> 00:05:34,760
‎และเขาอยากให้นักกีฬาคนอื่นๆ
‎มีโอกาสที่ดีกว่าเขา

76
00:05:34,840 --> 00:05:36,520
‎[ผู้บรรยาย] อีกสองคะแนนสำหรับฟิล เครเวน

77
00:05:36,600 --> 00:05:38,240
‎ชาวี กอนซาเลซ เป็นคนดี

78
00:05:38,800 --> 00:05:42,160
‎ถ้าระหว่างประธานและประธานบริหารไม่โอเค
‎ก็ไม่มีประโยชน์

79
00:05:42,240 --> 00:05:48,240
‎เราอยากจะเปลี่ยนวิธีที่ผู้คนมองคนที่มีความพิการ

80
00:05:48,360 --> 00:05:50,840
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

81
00:05:52,000 --> 00:05:53,840
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส]
‎มันเป็นบ้านสำหรับ...

82
00:05:54,880 --> 00:05:56,240
‎ทุกประเทศ

83
00:05:57,080 --> 00:05:58,960
‎(ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านนักกีฬาพาราลิมปิก)

84
00:05:59,520 --> 00:06:02,160
‎เป็นเหมือนกีฬาประเภททีม
‎ไม่ใช่ประเภทบุคคล

85
00:06:02,240 --> 00:06:05,880
‎ส่วนใหญ่เราอยู่ด้วยกันเวลาไปแข่ง

86
00:06:05,960 --> 00:06:08,520
‎เราอยู่ตรงนั้นเสมอเพื่อให้กำลังใจกันและกัน

87
00:06:08,600 --> 00:06:11,280
‎[แมตต์ สตุตซ์แมนพูดภาษาอังกฤษ]
‎แค่บรรยากาศทั้งหมดนั้น

88
00:06:11,360 --> 00:06:15,720
‎ของการได้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่
‎ยิ่งใหญ่กว่าตัวเราเอง มันเหลือเชื่อมาก

89
00:06:16,640 --> 00:06:19,280
‎[เอลลี โคล]
‎เหมือนกับภารกิจของเราที่ไม่ได้พูดออกไป

90
00:06:20,200 --> 00:06:24,800
‎นักกีฬาพาราลิมปิกทุกคน
‎มีชีวิตที่พวกเขาถูกพร่ำบอก

91
00:06:24,880 --> 00:06:29,160
‎ซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า
‎ชีวิตจะเป็นเรื่องยากมากสำหรับพวกเขา

92
00:06:29,280 --> 00:06:30,320
‎[ผู้ชมร้องเพลงพร้อมกัน]

93
00:06:30,400 --> 00:06:34,280
‎[สตุตซ์แมน]
‎ทีมอิรักอยู่ห่างจากเราประมาณหนึ่งฟุต

94
00:06:34,360 --> 00:06:38,400
‎และเรามีสมาชิกในทีมของเรา
‎ที่ได้รับบาดเจ็บจากในอิรัก

95
00:06:39,000 --> 00:06:40,560
‎โลกต้องเห็นเรื่องนั้นมากขึ้น

96
00:06:40,680 --> 00:06:42,600
‎[ดนตรีปลุกใจบรรเลง]

97
00:06:45,520 --> 00:06:48,600
‎เรากำลังมุ่งหน้าไปพิธีเปิด

98
00:06:49,160 --> 00:06:50,960
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

99
00:06:55,360 --> 00:06:56,920
‎[สตีเฟน ฮอว์คิง] กีฬาพาราลิมปิก

100
00:06:57,000 --> 00:06:59,720
‎ยังเป็นเรื่องของ
‎การเปลี่ยนความคิดของเราที่มีต่อโลกด้วย

101
00:07:00,280 --> 00:07:01,400
‎เราทุกคนต่างกัน

102
00:07:01,480 --> 00:07:05,440
‎ไม่มีมนุษย์ประเภทมาตรฐานทั่วๆ ไป

103
00:07:08,720 --> 00:07:12,360
‎[เครเวน] เราต้องจัดเตรียมเวทีต่างๆ
‎ที่พวกเขาจะแสดงผลงานได้

104
00:07:12,440 --> 00:07:16,080
‎แสดงให้โลกเห็น สร้างแรงบันดาลใจ
‎และทำให้โลกนี้ตื่นเต้น

105
00:07:17,120 --> 00:07:20,080
‎การแข่งขันคือการแสดงให้เห็นการขับเคลื่อน

106
00:07:20,160 --> 00:07:25,040
‎การแข่งขันคือสิ่งสำคัญ
‎ที่ทำให้การขับเคลื่อนนี้ก้าวต่อไปได้

107
00:07:34,000 --> 00:07:39,720
‎ขอเปิดการแข่งขันลอนดอนพาราลิมปิก 2012

108
00:07:48,960 --> 00:07:50,440
‎[ผู้รายงานข่าว] นั่นไง มูลนิธิอาจิโทส

109
00:07:50,520 --> 00:07:56,560
‎สัญลักษณ์พาราลิมปิก
‎ที่แขวนอยู่ที่สะพานทาวเวอร์บริดจ์ในลอนดอน

110
00:08:09,440 --> 00:08:12,960
‎มันเป็นการแข่งพาราลิมปิกครั้งแรกของผม
‎ผมจะอายุแค่ 19 ปี

111
00:08:16,240 --> 00:08:17,880
‎อรุณสวัสดิ์

112
00:08:18,960 --> 00:08:21,000
‎[จอนนี พีค็อก] คุณกังวลเกี่ยวกับเรื่องน่ากลัวต่างๆ

113
00:08:21,080 --> 00:08:24,520
‎เรื่องประวัติศาสตร์ของพาราลิมปิก
‎เช่น เรื่องสนามกีฬาไม่มีคนดู

114
00:08:25,600 --> 00:08:28,640
‎คุณไม่มีทางรู้ว่าจะเป็นยังไง
‎จนกว่าคุณจะไปถึงที่นั่น

115
00:08:29,680 --> 00:08:31,800
‎[ทาเทียนา แม็คแฟดเดน] มันไม่สม่ำเสมอเลย

116
00:08:31,880 --> 00:08:34,680
‎ฉันก็เลยวิตกและกังวล

117
00:08:35,920 --> 00:08:37,600
‎[พีค็อก] พวกเขาพาคุณเดินไปใต้สนาม

118
00:08:38,600 --> 00:08:42,440
‎เพราะพวกเขามีลู่แข่งขัน
‎ที่ทุกคนเตรียมตัวในช่วงท้าย

119
00:08:42,520 --> 00:08:45,080
‎นักกีฬาทุกคนอยู่ด้วยกัน มันจริงจังมาก

120
00:08:48,280 --> 00:08:50,760
‎[ดยุกแห่งซัสเซกซ์]
‎หลายๆ คน จากที่พวกเขาได้ยินมา

121
00:08:50,840 --> 00:08:54,040
‎นึกว่าจะล้มเหลว
‎และพวกเขาจะขายบัตรเข้าชมไม่ได้

122
00:09:00,960 --> 00:09:05,360
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์และปรบมือกันสนั่น]

123
00:09:06,360 --> 00:09:07,720
‎คนแน่นเต็มสนามเลย

124
00:09:09,160 --> 00:09:12,280
‎การแข่งกีฬาเหลือเชื่อมาก

125
00:09:15,640 --> 00:09:17,640
‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎- [ผู้บรรยาย] ตีได้ยอดเยี่ยม

126
00:09:17,720 --> 00:09:19,920
‎ลูกนั้นต้องเป็นช็อตชิงแชมป์เลย

127
00:09:20,120 --> 00:09:21,400
‎แต่สิ่งที่พวกเขาได้ดู
‎ดีกว่ากีฬาโอลิมปิกอย่างไม่ต้องสงสัย

128
00:09:21,520 --> 00:09:25,000
‎(ดยุคแห่งซัสเซกซ์
‎ผู้ก่อตั้งการแข่งอินวิกทัส)

129
00:09:26,160 --> 00:09:27,400
‎[ผู้ชาย] ระวัง

130
00:09:28,560 --> 00:09:31,840
‎- [ดนตรีทำนองตื่นเต้นบรรเลง]
‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

131
00:09:37,560 --> 00:09:40,360
‎[ผู้บรรยาย] บรรยากาศน่าตื่นเต้นเป็นที่สุด

132
00:09:40,440 --> 00:09:43,240
‎จางอยู่ลู่ใน เดฟ เวียร์ฉีกออกข้าง

133
00:09:43,320 --> 00:09:46,600
‎เดฟ เวียร์ต้องดึงความมั่นใจออกมาให้หมด

134
00:09:46,680 --> 00:09:50,840
‎รวมทั้งความแข็งแรงด้วย
‎เพราะว่านี่ใกล้มากๆ จาง

135
00:09:51,480 --> 00:09:55,280
‎เดฟ เวียร์กำลังขึ้นนำ
‎เดฟ เวียร์ทำได้อีกแล้ว

136
00:09:55,360 --> 00:09:58,400
‎คืนนี้เราได้ชื่นชมความยิ่งใหญ่

137
00:10:00,360 --> 00:10:03,760
‎[ซัสเซกซ์] สำหรับผมและผู้คนมากมาย
‎โดยเฉพาะเด็กๆ

138
00:10:09,840 --> 00:10:11,400
‎ที่ได้เห็นบุคคลแบบนั้น

139
00:10:15,320 --> 00:10:17,280
‎เดินหน้าและทำสิ่งที่พวกเขาทำได้สำเร็จ

140
00:10:19,600 --> 00:10:21,120
‎ไม่ว่าจะอ่านหนังสือมากขนาดไหน

141
00:10:21,200 --> 00:10:23,960
‎ไม่ว่าจะสอนในชั้นเรียนมากขนาดไหน

142
00:10:27,000 --> 00:10:29,440
‎ก็ไม่มีทางสร้างแรงบันดาลใจได้แบบนั้น

143
00:10:29,520 --> 00:10:33,120
‎เหมือนกับที่คุณได้ดูสิ่งที่
‎คุณถูกพร่ำบอกมาว่าเป็นไปไม่ได้

144
00:10:40,240 --> 00:10:41,600
‎[ผู้ประกาศ] ทุกท่าน

145
00:10:41,680 --> 00:10:46,520
‎ตอนนี้คือรอบชิงชนะเลิศ
‎ว่ายฟรีสไตล์หญิง 100 เมตร เอสเก้า

146
00:10:46,600 --> 00:10:49,240
‎เอลลี โคล ตัวแทนจากออสเตรเลีย

147
00:10:49,360 --> 00:10:51,520
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

148
00:10:57,000 --> 00:10:59,360
‎[เสียงเป่านกหวีดสามครั้ง]

149
00:10:59,440 --> 00:11:02,520
‎[โคล] ในกีฬาพาราลิมปิก
‎ผู้คนมีสภาพร่างกายต่างกัน

150
00:11:02,600 --> 00:11:05,920
‎เมื่อเทียบกับโอลิมปิก
‎ที่ร่างกายของนักกีฬาทุกคนดูเหมือนกัน

151
00:11:06,000 --> 00:11:06,880
‎(เอลลี โคล)

152
00:11:06,960 --> 00:11:09,240
‎ร่างกายนักกีฬาในพาราลิมปิกไม่เหมือนกันเลย

153
00:11:09,360 --> 00:11:11,560
‎[เสียงนกหวีด]

154
00:11:11,640 --> 00:11:16,440
‎ก่อนเริ่มการแข่งขันในพาราลิมปิก
‎เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ตัวแข็งทื่อมาก

155
00:11:17,840 --> 00:11:20,040
‎- [ผู้ประกาศ] ประจำที่
‎- [สัญญาณดัง]

156
00:11:26,080 --> 00:11:29,760
‎[โคล] น้ำเย็นนั่นปะทะตัวคุณ
‎และคุณคิดว่า "นี่แหละ

157
00:11:31,080 --> 00:11:36,320
‎นาทีต่อไปอาจจะเป็นนาทีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
‎ในชีวิตของฉันทั้งหมด"

158
00:11:38,240 --> 00:11:42,360
‎ฉันอยากให้ผู้คนทั่วโลกดูการแข่งขัน
‎พาราลิมปิกให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

159
00:11:42,440 --> 00:11:45,440
‎เพราะถ้าพ่อแม่ของฉันได้รู้เกี่ยวกับพาราลิมปิก

160
00:11:45,520 --> 00:11:48,560
‎ตอนที่ฉันอายุสามขวบ
‎พวกเขาคงมีความหวังมากกว่านี้

161
00:11:48,640 --> 00:11:50,920
‎ในเรื่องที่คนที่มีความพิการสามารถทำได้

162
00:11:57,000 --> 00:11:59,120
‎[แม่ของโคล] เอลลีเดินได้วันแรก

163
00:12:00,200 --> 00:12:01,160
‎มาเลย เอลลี

164
00:12:01,720 --> 00:12:03,640
‎[โคล] ที่จริงฉันเกิดมาเป็นเด็กปกติ

165
00:12:04,160 --> 00:12:07,200
‎แต่วันหนึ่งตอนที่แม่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน

166
00:12:07,280 --> 00:12:10,400
‎แม่เจอก้อนที่ด้านหลังเข่าขวาของฉัน

167
00:12:11,960 --> 00:12:13,200
‎คุณหมอบอกพ่อแม่

168
00:12:13,280 --> 00:12:16,520
‎ว่าฉันเป็นมะเร็งประเภทที่พบได้ยาก
‎เรียกว่านูโรซาร์โคมา

169
00:12:16,600 --> 00:12:17,800
‎- [พ่อของโคล] เอลลี
‎- คะ

170
00:12:17,880 --> 00:12:19,680
‎- [พ่อของโคล] พ่อรักลูก
‎- หนูรักพ่อ

171
00:12:19,760 --> 00:12:23,040
‎ฉันเลยต้องทำคีโมเยอะมาก

172
00:12:24,960 --> 00:12:26,200
‎เพราะคีโม

173
00:12:26,280 --> 00:12:29,760
‎ทำให้ฉันป่วยมากกว่าที่ฉันป่วยจากมะเร็ง

174
00:12:30,440 --> 00:12:33,160
‎และเนื้องอกก็ไม่ได้มีขนาดเล็กลงเลย

175
00:12:38,040 --> 00:12:41,760
‎พ่อแม่ฉันต้องตัดสินใจตัดขาฉัน

176
00:12:41,840 --> 00:12:43,840
‎หลังจากที่ฉันเพิ่งอายุได้สามขวบ

177
00:12:49,120 --> 00:12:51,760
‎[แม่ของโคล] วันนี้เธอบอกว่า
‎"หนูอยากได้เท้าหนูคืน"

178
00:12:51,920 --> 00:12:53,800
‎- [หัวเราะเบาๆ]
‎- [ผู้หญิง] เยี่ยมเลย

179
00:12:53,920 --> 00:12:55,960
‎นี่เท้าของหนูใช่ไหม เอลลี

180
00:12:57,680 --> 00:12:59,520
‎มันอยู่ตรงนี้ไง

181
00:13:10,000 --> 00:13:11,480
‎[โคล] ฉันถามแม่ฉันว่า

182
00:13:11,560 --> 00:13:14,400
‎ทำไมถึงกลัวการตัดขาฉันทิ้ง

183
00:13:14,480 --> 00:13:18,160
‎และแม่กังวลว่าฉันจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

184
00:13:18,240 --> 00:13:21,200
‎พ่อแม่ของฉันไม่รู้จักใครที่มีความพิการ

185
00:13:21,280 --> 00:13:25,400
‎และพวกเขากังวลมากว่า
‎โอกาสต่างๆ ที่ฉันเคยจะได้

186
00:13:25,480 --> 00:13:28,640
‎ตอนที่ฉันเกิดมา จู่ๆ ก็จะถูกพรากไปจากฉัน

187
00:13:28,720 --> 00:13:30,200
‎แค่ภายในวันเดียว

188
00:13:32,600 --> 00:13:36,840
‎สิ่งสำคัญเกี่ยวกับการอยู่ในออสเตรเลียคือ
‎ทุกคนต้องเรียนว่ายน้ำให้เป็น

189
00:13:38,400 --> 00:13:41,360
‎[แม่ของโคล] เอลลี แขนตึง
‎เอลลี แขนตึง

190
00:13:41,960 --> 00:13:44,520
‎ฉันว่ายน้ำวนเป็นวงกลมอยู่พักหนึ่ง
‎[หัวเราะเบาๆ]

191
00:13:46,560 --> 00:13:49,320
‎ว่ายน้ำคือกีฬาไม่กี่อย่างที่ฉันทำได้ตอนเป็นเด็ก

192
00:13:49,400 --> 00:13:51,680
‎ที่ฉันไม่ได้รู้สึกว่าฉันมีความพิการ

193
00:13:52,160 --> 00:13:53,640
‎ฉันเลยชอบว่ายน้ำมาก

194
00:13:54,960 --> 00:13:57,080
‎ฉันบอกแม่ฉันว่า ฉันอยากเป็นนักบัลเลต์

195
00:13:57,160 --> 00:13:58,920
‎เพราะเพิ่งดูบัลเลต์สวอนเลก

196
00:14:02,800 --> 00:14:06,120
‎ฉันบอกแม่ว่า "นักบัลเลต์ดูสง่ามาก
‎หนูอยากดูสง่าบ้าง"

197
00:14:17,080 --> 00:14:20,280
‎กลายเป็นว่าฉันอาจเป็นคนเดียว
‎ที่มีเทคนิคว่ายน้ำสง่างามที่สุด

198
00:14:20,360 --> 00:14:24,120
‎ในทีมว่ายน้ำออสเตรเลียตอนนี้
‎เพราะฉันชอบแง่มุมนั้นของมันมาก

199
00:14:33,040 --> 00:14:35,400
‎[ผู้บรรยาย] เอลลี โคล ในวัย 20 ปี
‎จากออสเตรเลีย

200
00:14:35,480 --> 00:14:37,480
‎ว่ายน้ำได้อย่างยอดเยี่ยมที่สุด

201
00:14:38,040 --> 00:14:40,520
‎- โคลอยู่อันดับสาม
‎- [แม่ของโคล] ไปเลย เอลลี

202
00:14:40,600 --> 00:14:42,200
‎[ผู้หญิง] สู้ๆ เอลลี

203
00:14:44,360 --> 00:14:48,480
‎[โคล] ถ้าฉันคิดย้อนไปถึงตอนเด็กๆ
‎ฉันไม่ชอบให้ใครชนะฉัน

204
00:14:49,960 --> 00:14:51,120
‎[ผู้หญิง] ไปเลย

205
00:14:51,680 --> 00:14:54,000
‎[โคล] ฉันตัดสินใจว่าจะว่ายให้เร็วที่สุดในทีม

206
00:14:54,080 --> 00:14:55,400
‎ถึงแม้ว่าจะมีแค่ขาเดียว

207
00:14:56,720 --> 00:14:58,240
‎[ผู้บรรยาย] ตอนนี้โคลขึ้นนำ

208
00:14:59,040 --> 00:15:02,280
‎ดูรูปแบบนี้สิ โคล จากลู่ที่หก

209
00:15:02,360 --> 00:15:04,160
‎[เสียงเชียร์]

210
00:15:06,800 --> 00:15:09,000
‎[ผู้บรรยาย] เอลลี โคล สุดยอดมาก

211
00:15:12,600 --> 00:15:16,520
‎[โคล] การที่ฉันทำให้แม่มีความสุขได้แบบนั้น

212
00:15:18,040 --> 00:15:20,280
‎ก็เป็นเรื่องดีๆ ที่เกิดจากการป่วย

213
00:15:26,800 --> 00:15:29,880
‎[วิโอ] ฉันไม่ได้แข่งพาราลิมปิก
‎ดังนั้นฉันเลยมีโอกาสอยู่ที่นั่น

214
00:15:29,960 --> 00:15:32,120
‎ตลอดช่วงเวลาการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิก

215
00:15:32,200 --> 00:15:36,880
‎[ภาษาอิตาลี] สวัสดี นี่คือเบเบ
‎วันนี้ฉันจะวิจารณ์กีฬาเป็นครั้งแรก

216
00:15:36,960 --> 00:15:40,440
‎[ภาษาอังกฤษ] ฉันได้เจอนักกีฬาพาราลิมปิกหลายคน
‎และฉันก็รักพวกเขาทุกคนเลย

217
00:15:40,520 --> 00:15:44,800
‎เพราะเมื่อคุณเจอใคร
‎คุณก็อยากรู้เรื่องราวก่อนหน้านั้นของพวกเขา

218
00:15:44,880 --> 00:15:48,200
‎เพราะอะไรทำไมพวกเขาถึงนั่งรถเข็น
‎ทำไมพวกเขาถึงไม่มีแขนขา

219
00:15:48,280 --> 00:15:51,880
‎และก็มีเรื่องตลก และเรื่องที่ตลกน้อยกว่านั้น

220
00:15:52,600 --> 00:15:54,880
‎"บอกฉันเถอะว่าคุณไปทำอะไรมา นะคะ"
‎[หัวเราะ]

221
00:15:56,680 --> 00:15:58,800
‎[ผู้บรรยายพูดภาษาฝรั่งเศส]
‎การกระโดดไกลชิงชนะเลิศ

222
00:15:59,480 --> 00:16:00,920
‎[ภาษาฝรั่งเศส] นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตผม

223
00:16:01,000 --> 00:16:01,840
‎(ฌอง-บัปติสต์ อะเลซ)

224
00:16:01,920 --> 00:16:05,400
‎ที่ผมได้เห็นคนแน่นเต็มสนาม

225
00:16:06,240 --> 00:16:07,200
‎[ตะโกน]

226
00:16:07,280 --> 00:16:12,280
‎[ผู้บรรยาย] ฌอง-บัปติสต์ อะเลซคือหนึ่งในตัวเต็ง

227
00:16:12,840 --> 00:16:15,480
‎- [ตะโกน]
‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ดังลั่น]

228
00:16:19,480 --> 00:16:20,600
‎[เสียงเชียร์แผ่วลง]

229
00:16:24,920 --> 00:16:27,040
‎[อะเลซ] ผมเลือกกระโดดไกล

230
00:16:29,000 --> 00:16:31,840
‎เพราะอยากหนีไปจากบางอย่าง ผมว่านะ

231
00:16:33,880 --> 00:16:35,840
‎ความรู้สึกของ...

232
00:16:36,600 --> 00:16:38,720
‎การจากไปและไม่กลับมาอีก

233
00:16:43,280 --> 00:16:44,400
‎การลอยตัว

234
00:16:45,560 --> 00:16:46,560
‎การหลบหนี

235
00:16:48,720 --> 00:16:51,560
‎ผมได้เห็นหลายอย่างในช่วงเวลาสั้นๆ
‎ตอนกำลังเติบโต

236
00:16:55,000 --> 00:16:57,640
‎ผมผ่านช่วงเวลาเลวร้ายที่สุดตอนเป็นเด็ก

237
00:17:01,320 --> 00:17:04,520
‎ผมถูกฝันร้ายเรื่องหนึ่งหลอกหลอน

238
00:17:06,240 --> 00:17:09,000
‎ผมพยายามก้าวต่อไป ลืมเรื่องนั้น

239
00:17:11,160 --> 00:17:15,480
‎ผมรอดชีวิตจากสงครามกลางเมือง
‎ในประเทศบุรุนดีในปี 1993

240
00:17:18,160 --> 00:17:21,160
‎ผมจำทุกอย่างได้เหมือนกับว่าเพิ่งเกิดเมื่อวาน

241
00:17:22,319 --> 00:17:26,839
‎ชนกลุ่มใหญ่ฮูตูอยากกำจัด
‎ครอบครัววัยเจริญพันธุ์ชนกลุ่มน้อยตุตซีให้หมดสิ้น

242
00:17:26,920 --> 00:17:29,280
‎แม่ๆ และเด็กทุกคน

243
00:17:30,079 --> 00:17:31,280
‎ตอนนั้นผมสามขวบ

244
00:17:31,359 --> 00:17:34,640
‎ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้

245
00:17:37,120 --> 00:17:42,200
‎ผมพยายามหนีจากบรรดาฆาตกรไปกับแม่

246
00:17:44,840 --> 00:17:45,800
‎แต่ว่า...

247
00:17:45,880 --> 00:17:46,840
‎หนีไม่เร็วพอ

248
00:17:47,520 --> 00:17:53,000
‎ผมโดนมีดขนาดใหญ่ฟันสี่ครั้ง
‎นั่นคือสาเหตุที่ผมเสียขาไป

249
00:17:53,080 --> 00:17:55,840
‎และโดนฟันหนึ่งทีที่แขน

250
00:17:55,920 --> 00:17:58,320
‎และที่หัวตรงนี้ และอีกที่ตรงหลัง

251
00:17:58,880 --> 00:18:02,560
‎และหลังจากนั้นผมต้องทนดู...

252
00:18:03,760 --> 00:18:06,360
‎ต้องทนดูแม่ถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา

253
00:18:09,960 --> 00:18:10,960
‎ครับ

254
00:18:15,800 --> 00:18:18,920
‎ผมฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล
‎ไม่รู้ผมตายไปสี่หรือห้าวันไหม

255
00:18:19,000 --> 00:18:21,400
‎ผมเลือดออกทั้งข้างในและข้างนอก

256
00:18:21,480 --> 00:18:26,400
‎เยี่ยมมาก สามขวบ และผมรอดชีวิต

257
00:18:26,480 --> 00:18:27,840
‎จากการสังหารหมู่ได้

258
00:18:28,680 --> 00:18:33,480
‎จากนั้นผมต้องสร้างชีวิตขึ้นมาใหม่
‎ในบ้านเด็กกำพร้า ตามลำพัง ถูกถอดทิ้ง

259
00:18:33,600 --> 00:18:34,560
‎[เสียงหอบ]

260
00:18:34,640 --> 00:18:37,000
‎ทำไมผมถึงชอบวิ่งและกระโดดเหรอครับ

261
00:18:37,800 --> 00:18:40,400
‎ก็เหมือนกับว่าผมพยายามหนีสิ่งที่เกิดขึ้น

262
00:18:40,520 --> 00:18:42,440
‎[เสียงหอบ]

263
00:18:42,520 --> 00:18:44,560
‎ผมวิ่งเพื่อหนี

264
00:18:51,120 --> 00:18:54,440
‎ล้มลง ลุกขึ้นใหม่อีกครั้ง
‎ล้มลง ลุกขึ้นใหม่อีก นั่นคือชีวิต

265
00:18:55,400 --> 00:18:58,960
‎และเรื่องนี้เกี่ยวเนื่องกับหลายคน
‎ผมเข้าใจมันตั้งแต่เด็ก

266
00:19:08,240 --> 00:19:10,160
‎และวันนี้ กีฬาคือสิ่งที่ช่วยผมไว้

267
00:19:12,800 --> 00:19:13,760
‎[ตะโกน]

268
00:19:15,200 --> 00:19:19,560
‎ในการแข่งครั้งแรกของผม
‎ผมไม่ได้เรียนรู้เรื่องชัยชนะ

269
00:19:19,640 --> 00:19:21,600
‎แต่ผมได้เรียนรู้เรื่องความเป็นมนุษย์

270
00:19:28,160 --> 00:19:31,480
‎[กอนซาเลซพูดภาษาอังกฤษ]
‎ในกีฬาพาราลิมปิก ทุกคนมีเรื่องราว

271
00:19:31,560 --> 00:19:34,440
‎มันมาจากการที่พวกเขาทำลายอุปสรรค

272
00:19:34,520 --> 00:19:36,840
‎เพื่อประสบความสำเร็จในสิ่งที่อยากทำ

273
00:19:37,520 --> 00:19:44,080
‎ก้าวเดินต่อไปและใช้ชีวิต
‎แม้คนอื่นๆ อาจคิดว่าเราทำไม่ได้

274
00:19:44,880 --> 00:19:47,400
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

275
00:19:50,640 --> 00:19:52,400
‎ตอนผมเด็กๆ ผมมีความฝันเยอะมาก

276
00:19:52,960 --> 00:19:57,680
‎ผมอยากเป็นนักแข่งจักรยานบีเอ็มเอ็กซ์
‎และผมจะตีลังกากลับหลังอะไรแบบนั้น

277
00:19:57,760 --> 00:19:58,600
‎(แมตต์ สตุตซ์แมน)

278
00:19:58,680 --> 00:20:01,400
‎ผมจำได้ว่าบอกพ่อว่า
‎ผมอยากเป็นไมเคิล จอร์แดนคนต่อไป

279
00:20:01,480 --> 00:20:03,280
‎ตอนที่ไมเคิล จอร์แดนคือราชาบาสเกตบอล

280
00:20:03,360 --> 00:20:06,120
‎[ผู้บรรยาย 1] แย่งได้ เขาส่งเข้าวงใน เอาอีกแล้ว

281
00:20:06,640 --> 00:20:10,160
‎- [เสียงเป่านกหวีด]
‎- [ผู้บรรยายทั้งคู่] โอ้!

282
00:20:10,240 --> 00:20:12,160
‎ไม่มีทางที่ผมจะเป็นไมเคิล จอร์แดนได้

283
00:20:15,000 --> 00:20:16,000
‎ไม่มีทาง

284
00:20:17,040 --> 00:20:18,640
‎ผมสูงไม่พอ ใช่ไหม

285
00:20:19,560 --> 00:20:22,840
‎แต่สิ่งที่ผมสนใจมากที่สุดคือรถยนต์

286
00:20:22,920 --> 00:20:27,200
‎ผมขับรถด้วยเท้าได้ และแข่งชนะ
‎90 เปอร์เซ็นต์ของบรรดาคนใกล้ตัวของผม

287
00:20:29,480 --> 00:20:32,160
‎รถไม่ได้มีทัศนคติตายตัวกับคนขับ

288
00:20:32,240 --> 00:20:35,160
‎รถไม่สนว่าคุณมีแขนหรือไม่มี

289
00:20:35,240 --> 00:20:36,640
‎รถแค่อยากให้มีคนขับมัน

290
00:20:36,720 --> 00:20:39,040
‎เพราะแบบนี้ผมเลยตกหลุมรักการยิงธนู

291
00:20:39,640 --> 00:20:41,400
‎ลูกธนูก็แค่อยากถูกยิงออกไป

292
00:21:07,880 --> 00:21:10,200
‎หมอหลายคนบอกว่า
‎ไม่มีเหตุผลทางการแพทย์

293
00:21:10,280 --> 00:21:13,800
‎อธิบายได้ว่าทำไมผมถึงเกิดมาไม่มีแขน

294
00:21:13,880 --> 00:21:16,040
‎ผมเป็นแบบนี้ สุขสันต์วันคริสต์มาส
‎[หัวเราะเบาๆ]

295
00:21:18,320 --> 00:21:22,760
‎แม่และพ่อเล่าเรื่องราวตลอด
‎เรื่องวิธีและเหตุผลที่พวกเขารับผมมาเลี้ยง

296
00:21:23,280 --> 00:21:27,880
‎พวกเขาไม่ได้มองหา
‎เด็กที่มีความพิการทางกายหรือสมอง

297
00:21:27,960 --> 00:21:29,320
‎มีคนโทรหาพวกเขาและบอกว่า

298
00:21:29,400 --> 00:21:32,080
‎"เรามีเด็กคนนี้ คุณควรมาดูเขานะ"

299
00:21:32,160 --> 00:21:34,040
‎พวกเขาบอกว่า "เขาไม่มีแขน"

300
00:21:34,120 --> 00:21:36,600
‎"บางทีเราควรคิดเรื่องนี้หน่อยนะ"

301
00:21:37,120 --> 00:21:41,440
‎พวกเขาตัดสินใจพาผมไปกินข้าวข้างนอก
‎และผมเอาหน้าทิ่มลงไปในอาหาร

302
00:21:42,000 --> 00:21:43,400
‎คือผม... [หัวเราะเบาๆ]

303
00:21:45,120 --> 00:21:48,400
‎ผมกินเหมือนสัตว์ ตามนั้นเลย

304
00:21:48,480 --> 00:21:53,200
‎พี่สาวผมสองคน และพี่ชายผมอยู่ด้วย
‎พ่อแม่ผมบอกว่า

305
00:21:53,280 --> 00:21:57,720
‎"เห็นไหมว่าทุกคนในร้านกำลังจ้องเขาอยู่ตอนนี้

306
00:21:57,800 --> 00:21:59,200
‎ลูกๆ อยากได้แบบนี้ไหม"

307
00:21:59,280 --> 00:22:01,480
‎และพวกเขาบอกว่า
‎"เราไม่ไปถ้าเขาไม่ไปด้วย"

308
00:22:04,200 --> 00:22:09,480
‎และพวกเขาเผชิญความท้าทายครั้งใหญ่
‎ในการสอนผมระหว่างการปรับตัวให้เข้ากับโลกนี้

309
00:22:09,560 --> 00:22:11,680
‎กับให้โลกใบนี้ปรับตัวหาผม

310
00:22:12,560 --> 00:22:14,240
‎ดังนั้น ตั้งแต่อายุยังน้อยมาก

311
00:22:14,320 --> 00:22:17,120
‎พวกเขาบอกว่า "เรารู้ว่าลูกทำได้ ลูกทำได้"

312
00:22:17,200 --> 00:22:19,720
‎และผมบอกว่า "ไม่ ผมไม่มีแขน ช่วยผมหน่อย"

313
00:22:19,800 --> 00:22:23,080
‎พวกเขาบอกว่า
‎"ไม่ โทษทีนะ ลูกต้องหาทางเอง"

314
00:22:23,160 --> 00:22:24,280
‎[หัวเราะเบาๆ]

315
00:22:27,880 --> 00:22:29,520
‎อาจจะภายในประมาณหนึ่งปี

316
00:22:29,600 --> 00:22:33,280
‎ผมเริ่มสนุกกับความจริงที่ว่า
‎ผมมีอิสระในการลองสิ่งใหม่ๆ

317
00:22:36,440 --> 00:22:39,760
‎ผมจำได้ว่าตอนผมเด็กๆ
‎ผมเห็นพี่ชายปีนต้นแอปเปิล

318
00:22:39,840 --> 00:22:41,520
‎และผมอยากปีนต้นแอปเปิลนั่นด้วย

319
00:22:41,600 --> 00:22:45,640
‎ผมจำได้ว่าพ่อพูดว่า "นี่ เอาเลย ปีนเลย

320
00:22:45,720 --> 00:22:47,920
‎ถ้าลูกปีนต้นไม้นั่นขึ้นไปได้เอง

321
00:22:48,000 --> 00:22:49,960
‎ลูกก็ต้องปีนลงมาเอง"

322
00:22:50,040 --> 00:22:52,360
‎และผมติดอยู่บนต้นไม้นั้น 40 นาที

323
00:22:52,960 --> 00:22:57,600
‎แต่พวกเขาไม่ได้ช่วยผม ผมลงมาได้
‎และเรื่องนั้นสอนบทเรียนสำคัญมากให้ผม

324
00:22:57,680 --> 00:22:59,360
‎ถึงแม้ว่าผมจะไม่มีแขน

325
00:22:59,440 --> 00:23:01,840
‎ผมยังสามารถทำทุกอย่างที่คนอื่นๆ ทำได้

326
00:23:01,920 --> 00:23:03,240
‎ผมแค่ต้องพยายาม

327
00:23:03,800 --> 00:23:06,000
‎และถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องพวกนั้น

328
00:23:06,080 --> 00:23:09,880
‎ผมคงไม่มีทางลองขี่วัวกระทิง
‎และผมก็ลองไปแล้ว ใช่ไหมล่ะ

329
00:23:09,960 --> 00:23:12,120
‎และนั่นทำให้สมองผมกระทบกระเทือนครั้งแรก

330
00:23:12,200 --> 00:23:15,480
‎แต่ถ้าพวกเขาเข้มงวดกว่านี้
‎ผมคงไม่ได้ทำแบบนั้น

331
00:23:15,560 --> 00:23:19,880
‎[ผู้ประกาศ] แมตต์ สตุตซ์แมน
‎ตัวแทนจากสหรัฐอเมริกา

332
00:23:19,960 --> 00:23:21,440
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์และปรบมือ]

333
00:23:24,560 --> 00:23:27,800
‎[สตุตซ์แมน] เราสแกนสมองผมครั้งหนึ่ง

334
00:23:27,880 --> 00:23:31,640
‎และพวกเขารู้ว่าขนาดของสมองคนปกติ

335
00:23:31,720 --> 00:23:35,760
‎ที่ใช้เท้ามีขนาดเท่าถั่ว

336
00:23:35,840 --> 00:23:40,360
‎แต่สมองผมขนาดประมาณลูกเบสบอล

337
00:23:40,440 --> 00:23:42,360
‎ผมรู้สึกว่านั่นคือพรสวรรค์ของผม

338
00:23:42,440 --> 00:23:47,560
‎ผมโชคดีที่สามารถใช้เท้าเหมือนมือได้

339
00:23:49,080 --> 00:23:51,560
‎[ผู้ชมปรบมือและส่งเสียงเชียร์]

340
00:23:57,720 --> 00:24:02,360
‎พวกเขาบอกว่าหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิก
‎เหมือนกับปาร์ตี้บนเกาะบริษัททัวร์คลับ 18-30

341
00:24:02,440 --> 00:24:03,440
‎[หัวเราะ]

342
00:24:03,520 --> 00:24:05,560
‎แล้วที่หมู่บ้านนักกีฬาพาราลิมปิกเป็นยังไง

343
00:24:05,640 --> 00:24:07,240
‎ได้มีเซ็กซ์บ่อยไหม

344
00:24:07,320 --> 00:24:09,480
‎[ผู้ชมหัวเราะ]

345
00:24:09,560 --> 00:24:11,400
‎ผมตอบคำถามนั้นไม่ได้

346
00:24:11,480 --> 00:24:14,280
‎- ไม่เอาน่า
‎- คุณไม่ได้เอาใครที่นั่นเลยเหรอ

347
00:24:16,000 --> 00:24:18,000
‎[ผู้ชมหัวเราะ]

348
00:24:18,120 --> 00:24:20,240
‎[ผู้ชมปรบมือ]

349
00:24:20,320 --> 00:24:22,800
‎[ผู้รายงานข่าว] โจนาธาน พีค็อก จากเชเพริท
‎ในเคมบริดจ์เชอร์

350
00:24:22,880 --> 00:24:26,040
‎ผ่าตัดขาอีกครั้งเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน

351
00:24:26,120 --> 00:24:28,800
‎[พีค็อก] ในปี 2011 ในการสัมภาษณ์ทุกครั้ง...

352
00:24:28,880 --> 00:24:29,720
‎(จอนนี พีค็อก)

353
00:24:29,800 --> 00:24:32,040
‎คำถามแรกคือ "คุณสูญเสียขาไปยังไง"

354
00:24:32,120 --> 00:24:36,480
‎ในช่วงหลายเดือนก่อนการแข่งขันในลอนดอน
‎และต่อเนื่องหลังจากจบการแข่งขัน

355
00:24:36,560 --> 00:24:38,320
‎เป็นคำถามเรื่องกีฬาทั้งหมด

356
00:24:38,800 --> 00:24:42,280
‎และมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
‎จากเรื่องราวไปสู่กีฬา

357
00:24:42,920 --> 00:24:45,080
‎และนั่นน่าทึ่งมากสำหรับผมที่ได้เห็น

358
00:24:46,080 --> 00:24:48,160
‎ผมไม่เคยคิดว่าจะวิ่งไกลกว่า 100 เมตร

359
00:24:48,240 --> 00:24:52,120
‎อาจจะเป็นเพราะขี้เกียจวิ่งไกลกว่านั้น
‎มากกว่าเหตุผลอื่น

360
00:24:52,200 --> 00:24:56,240
‎ครับ ระยะ 100 เมตรเหมาะกับผมที่สุดแล้ว

361
00:24:58,280 --> 00:25:00,960
‎[ผู้บรรยาย] และตอนนี้ดาวดังระดับโลก

362
00:25:01,680 --> 00:25:06,680
‎ออสการ์ พิสโตริอุส
‎นักกีฬาพาราลิมปิกที่โด่งดังที่สุด

363
00:25:07,240 --> 00:25:12,560
‎แข่งกับจอนนี พีค็อก
‎เจ้าของสถิติโลกจากสหราชอาณาจักร

364
00:25:12,640 --> 00:25:14,640
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

365
00:25:17,920 --> 00:25:21,560
‎[พีค็อก] การแข่งครั้งนี้มีแต่นักกีฬาดังๆ
‎แค่ได้เหรียญผมก็ดีใจแล้ว

366
00:25:24,040 --> 00:25:25,440
‎[ผู้บรรยาย] นั่นพิสโตริอุส

367
00:25:26,440 --> 00:25:30,040
‎[พีค็อก] ก่อนการแข่งขัน
‎ผมจำได้ว่าออสการ์มาหาผมและบอกว่า

368
00:25:30,120 --> 00:25:31,880
‎"จะว่าอะไรไหมถ้าขอสวดมนต์ให้"

369
00:25:31,960 --> 00:25:34,600
‎เขาคว้ามือผมไปแล้วเขาก็

370
00:25:35,280 --> 00:25:38,920
‎สวดมนต์ขอพรต่อพระเจ้า
‎และเขาหวังว่าผมจะวิ่งแข่งได้ดี

371
00:25:39,000 --> 00:25:41,080
‎เขาบอกว่า "การแข่งครั้งนี้เป็นของนาย"

372
00:25:42,160 --> 00:25:45,840
‎ผมชื่นชมเขามากสำหรับทุกอย่าง
‎ที่เขาทำให้กีฬาพาราลิมปิก

373
00:25:45,920 --> 00:25:47,960
‎และแน่นอนว่าในตอนนั้น
‎เขาเป็นไอดอลของผม

374
00:25:49,160 --> 00:25:51,280
‎ออสการ์คือศูนย์รวมของการแข่งขัน

375
00:25:51,360 --> 00:25:53,200
‎[ผู้บรรยาย] นี่คือเสียงเชียร์สำหรับพิสโตริอุส

376
00:25:53,320 --> 00:25:56,320
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ดังลั่น]

377
00:25:56,400 --> 00:25:59,840
‎ผมคิดว่าถ้าได้เสียงเชียร์สักนิด
‎ถ้าเทียบกับออสการ์ ผมก็ดีใจแล้ว

378
00:25:59,920 --> 00:26:01,320
‎[ผู้บรรยาย] และนี่คือพีค็อก

379
00:26:01,400 --> 00:26:04,560
‎[เสียงเชียร์ดังขึ้น]

380
00:26:06,760 --> 00:26:08,520
‎ผมไม่อยากเชื่อเลย

381
00:26:09,080 --> 00:26:12,240
‎ผมได้ยินคนร้องเรียกชื่อผม ซึ่งดูไม่มีเหตุผลเลย

382
00:26:12,320 --> 00:26:16,760
‎[ผู้ชม] พีค็อก พีค็อก พีค็อก

383
00:26:17,440 --> 00:26:20,840
‎[พีค็อก] นี่ไม่เกิดขึ้นในการกีฬา มันควรเงียบสนิท

384
00:26:20,920 --> 00:26:23,880
‎ผมเลยแค่บอกให้พวกเขาเงียบ

385
00:26:23,960 --> 00:26:26,160
‎[ผู้บรรยาย 1] พีค็อกกำลังขอให้พวกเขาเงียบเสียง

386
00:26:26,240 --> 00:26:29,480
‎เขาต้องการความเงียบ และผู้ชมต้องฟังเขา

387
00:26:33,080 --> 00:26:35,680
‎มารู้ตัวอีกทีเราก็เข้าประจำที่

388
00:26:35,760 --> 00:26:38,000
‎[ผู้ประกาศ] รบกวนไม่ส่งเสียงในช่วงออกตัวด้วยครับ

389
00:26:42,520 --> 00:26:45,640
‎[ผู้บรรยาย 2] ความตึงเครียดสุดขีดในสนามนี้

390
00:26:50,040 --> 00:26:50,880
‎[ผู้ประกาศ] ระวัง

391
00:26:51,720 --> 00:26:52,840
‎[เสียงปืน]

392
00:26:52,960 --> 00:26:54,400
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

393
00:26:56,120 --> 00:26:57,400
‎[ดนตรีทำนองตึงเครียดบรรเลง]

394
00:27:00,280 --> 00:27:03,360
‎[พีค็อก] ผมจำอะไรไม่ได้เลยก่อนถึงระยะ 60 เมตร

395
00:27:03,440 --> 00:27:04,560
‎นั่นคือที่เราฝึกซ้อมมา

396
00:27:04,640 --> 00:27:07,560
‎เมื่อเสียงปืนดังให้เริ่มออกตัว
‎คุณแค่ทำโดยไม่ได้คิด

397
00:27:09,000 --> 00:27:11,000
‎และในตอนนั้น ผมขึ้นนำ

398
00:27:12,680 --> 00:27:16,480
‎แต่ปัญหาคือจู่ๆ ผมก็ไปคิดเรื่องที่ไม่ควรคิด

399
00:27:18,000 --> 00:27:22,280
‎สิ่งที่ผมคิดคือ
‎"อีกแป๊บเดียวออสการ์จะแซงฉัน"

400
00:27:23,760 --> 00:27:26,160
‎เพราะในรอบชิงพาราลิมปิกทุกครั้งที่ผ่านมา

401
00:27:26,240 --> 00:27:29,120
‎ออสการ์จะชนะแบบขาข้างหนึ่งข้ามเส้นชัย

402
00:27:29,840 --> 00:27:32,560
‎แบบฉิวเฉียดมากจริงๆ

403
00:27:35,840 --> 00:27:38,920
‎ผมกังวลมากๆ จริงๆ [หัวเราะเบาๆ]

404
00:27:40,840 --> 00:27:43,120
‎ผมเครียดมาก

405
00:27:43,200 --> 00:27:46,920
‎แค่พยายามสู้เพื่อไปให้ถึงเส้นชัย

406
00:27:53,000 --> 00:27:56,280
‎[ผู้บรรยาย] ตอนเริ่มสำคัญมาก
‎และพีค็อกทำได้ดี เขานำพิสโตริอุส

407
00:27:56,360 --> 00:27:58,960
‎บราวน์พยายามตีเสมอ พีค็อกขึ้นนำ

408
00:27:59,040 --> 00:28:00,880
‎พิสโตริอุสเริ่มตีตื้น

409
00:28:03,280 --> 00:28:04,920
‎พีค็อกได้เหรียญทองให้สหราชอาณาจักร

410
00:28:05,080 --> 00:28:06,480
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

411
00:28:09,000 --> 00:28:10,240
‎[ผู้ชายตะโกนและส่งเสียงเชียร์]

412
00:28:15,160 --> 00:28:18,920
‎[พีค็อก] และผมจำได้ว่าข้ามเส้นชัย
‎และคิดว่า "ให้ตายเถอะ ฉันเพิ่งชนะ"

413
00:28:19,080 --> 00:28:21,160
‎- [ไม่มีเสียงตะโกน]
‎- [ดนตรีแสดงชัยชนะบรรเลง]

414
00:28:25,080 --> 00:28:28,560
‎จากนั้นในที่สุดผมเห็นชื่อตัวเองที่อันดับหนึ่ง
‎และผมไม่อยากเชื่อเลย

415
00:28:35,960 --> 00:28:37,360
‎[ผู้รายงานข่าว] ฉันได้ยินว่านี่คือ

416
00:28:37,440 --> 00:28:41,520
‎ค่ำคืนกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์พาราลิมปิก

417
00:28:41,600 --> 00:28:43,480
‎- คุณคิดว่าใช่ไหม ออสการ์
‎- แน่นอน

418
00:28:43,560 --> 00:28:45,400
‎แสดงให้เห็นว่ากีฬาพัฒนาไปแล้ว

419
00:28:45,480 --> 00:28:46,880
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

420
00:28:52,000 --> 00:28:54,080
‎[อีวา โลฟเฟลอร์] จอนนี พีค็อกกำลังวิ่ง

421
00:28:54,160 --> 00:28:58,360
‎และมีคน 80,000 คนในสนามโอลิมปิก

422
00:29:01,280 --> 00:29:05,160
‎และพวกเขาไม่ได้ตะโกน
‎ปรบมือ และส่งเสียงเชียร์

423
00:29:05,240 --> 00:29:07,600
‎เพราะพวกเขาเห็นคนพิการ

424
00:29:08,640 --> 00:29:13,520
‎พวกเขาตะโกนเพราะพวกเขากำลังดู
‎การแข่งขันกีฬาที่ยิ่งใหญ่

425
00:29:15,280 --> 00:29:20,280
‎และนั่นทำให้ฉันเข้าใจว่าพาราลิมปิกคืออะไร

426
00:29:26,600 --> 00:29:29,920
‎พ่อของฉันได้ริเริ่มสิ่งมหัศจรรย์

427
00:29:31,920 --> 00:29:35,160
‎และฉันภูมิใจในตัวเขามาก

428
00:29:39,400 --> 00:29:43,440
‎เขาเป็นศัลยแพทย์ทางประสาท
‎และนักประสาทวิทยา

429
00:29:44,000 --> 00:29:49,240
‎และผู้คนมั่นใจว่าเขาจะเป็น
‎แกนนำสำคัญในเยอรมนีคนต่อไป

430
00:29:50,200 --> 00:29:53,440
‎แม้เขาอยู่ในช่วงอายุ 30
‎กำลังสร้างผลงานในอาชีพการทำงาน

431
00:29:53,520 --> 00:29:56,760
‎และให้กำเนิดเลี้ยงดูลูกๆ สองคน

432
00:29:57,760 --> 00:30:00,560
‎แต่จู่ๆ ทุกอย่างก็หายไป

433
00:30:04,840 --> 00:30:06,040
‎[เด็กๆ ตะโกน]

434
00:30:08,560 --> 00:30:11,520
‎[ผู้รายงานข่าว] วันยิ่งใหญ่ของเบอร์ลิน
‎เริ่มต้นด้วยไฟคบเพลิงโอลิมปิก

435
00:30:11,600 --> 00:30:13,920
‎สิ้นสุดการเดินทาง 3,200 กว่ากิโลเมตร
‎จากกรีซ

436
00:30:14,520 --> 00:30:18,240
‎(เบอร์ลินโอลิมปิก
‎ปี 1936)

437
00:30:18,960 --> 00:30:20,600
‎[พูดภาษาเยอรมัน]

438
00:30:22,840 --> 00:30:24,280
‎[โลฟเฟลอร์พูดภาษาอังกฤษ]
‎ฮิตเลอร์ครองอำนาจ

439
00:30:24,360 --> 00:30:27,880
‎และเขาบอกทันทีว่านักวิชาการยิว

440
00:30:27,960 --> 00:30:31,400
‎รวมทั้งครู นักวิทยาศาสตร์ และหมอ

441
00:30:31,480 --> 00:30:36,120
‎ไม่สามารถทำงานที่โรงพยาบาล
‎หรือมหาวิทยาลัยทั่วไปได้อีกต่อไป

442
00:30:36,280 --> 00:30:37,920
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์เป็นภาษาเยอรมัน]

443
00:30:40,520 --> 00:30:44,080
‎[โลฟเฟลอร์พูดภาษาอังกฤษ] เพราะแบบนั้น
‎พ่อเลยตกงาน เพราะเขาเป็นคนยิว

444
00:30:46,040 --> 00:30:50,000
‎เขามาที่เบร็สเลา
‎และกลายเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลยิวที่นั่น

445
00:30:50,080 --> 00:30:52,840
‎เพราะเขาได้รับอนุญาต
‎ให้ทำงานที่โรงพยาบาลยิวได้

446
00:30:54,400 --> 00:30:55,240
‎(ดร. ลุดวิก กุตต์แมนน์)

447
00:30:55,320 --> 00:30:58,640
‎[กุตต์แมนน์] วันที่ 9 พฤศจิกายน ผมขับรถไปที่โบสถ์ยิว

448
00:30:59,880 --> 00:31:04,000
‎และที่นั่น ทุกอย่างล้อมรอบด้วยผู้คนนับร้อย
‎กำลังไหม้

449
00:31:05,520 --> 00:31:09,520
‎และทหารเอ็สเอ็สสังกัดพรรคนาซี
‎กำลังเล่นฟุตบอลพร้อมกับบทสวดมนต์

450
00:31:11,000 --> 00:31:15,440
‎ผมยืนอยู่ตรงนั้นและรู้ตัวว่าน้ำตาไหล

451
00:31:16,080 --> 00:31:21,320
‎แต่ผมค่อนข้างแน่วแน่
‎ที่จะช่วยเหลือผู้คนที่ถูกลงโทษ

452
00:31:22,720 --> 00:31:25,960
‎[โลฟเฟลอร์] เหตุการณ์คริสทัลล์นัคท์
‎ที่ชาวยิวมากมายถูกทำร้าย

453
00:31:26,040 --> 00:31:28,640
‎ประมาณ 60 คนไปที่โรงพยาบาล

454
00:31:28,720 --> 00:31:31,840
‎และพ่อของฉันบอกว่า
‎"คุณต้องรับทุกคนเข้ารักษา"

455
00:31:34,080 --> 00:31:35,960
‎[กุตต์แมนน์] ด้วยตำแหน่งของผม ผมช่วยเหลือผู้คนได้

456
00:31:36,040 --> 00:31:38,160
‎จะนับถือศาสนาคริสต์หรือเป็นยิวก็ไม่สำคัญ

457
00:31:38,720 --> 00:31:42,360
‎ช่วยให้พวกเขาหายตัวไป
‎จากการตามล่าของตำรวจลับนาซี

458
00:31:44,200 --> 00:31:47,440
‎[โลฟเฟลอร์] และวันต่อมา
‎ตำรวจลับนาซีโทรมาและบอกว่า

459
00:31:47,520 --> 00:31:50,160
‎"คุณต้องมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"

460
00:31:50,240 --> 00:31:54,680
‎แม่บอกพ่อว่า
‎"ใส่รองเท้าบูตและเสื้อโค้ต"

461
00:31:54,760 --> 00:31:58,800
‎เพราะแม่นึกว่าเขาจะถูกพาตัวไปที่ค่ายกักกัน

462
00:32:01,000 --> 00:32:02,480
‎[กุตต์แมนน์] ผมไปที่โรงพยาบาล

463
00:32:02,640 --> 00:32:06,080
‎และมีทหารเอ็สเอ็สสามคนนั่งอยู่

464
00:32:06,520 --> 00:32:09,480
‎"มีคน 64 คนรักษาตัวอยู่ที่นี่
‎คุณจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง"

465
00:32:09,560 --> 00:32:11,840
‎ผมอธิบายคนไข้ทุกเคส

466
00:32:11,920 --> 00:32:15,280
‎และแน่นอนว่าผมแต่งเรื่องอาการต่างๆ มากมาย

467
00:32:16,120 --> 00:32:20,880
‎ผมช่วยได้ 60 คนจาก 64 คน

468
00:32:25,520 --> 00:32:31,640
‎[โลฟเฟลอร์] ฉันจำได้ว่าเดินทางข้ามแดนไปฝรั่งเศส
‎และแม่ของฉันร้องไห้

469
00:32:31,720 --> 00:32:33,960
‎และนั่นเป็นสิ่งที่ติดอยู่ในใจฉัน

470
00:32:34,040 --> 00:32:39,680
‎แม่ทิ้งครอบครัวของตัวเอง
‎และแม่รู้ว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้น

471
00:32:45,120 --> 00:32:47,960
‎ฝนตกตอนที่เราไปถึงอังกฤษ

472
00:32:49,040 --> 00:32:53,680
‎ทุกอย่างใหม่หมด และภาษาก็แตกต่าง
‎ฉันค่อนข้างตกใจกลัว

473
00:32:54,720 --> 00:32:59,440
‎มีผู้อพยพต่อแถวยาว เพราะเราคือผู้อพยพ

474
00:33:00,120 --> 00:33:02,720
‎[กุตต์แมนน์] เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง
‎เข้ามาและบอกว่า

475
00:33:02,800 --> 00:33:05,080
‎"เด็กเล็กๆ ที่อยู่ข้างหลังนั่นใคร"

476
00:33:05,160 --> 00:33:07,320
‎และภรรยาผมบอกว่า "ลูกๆ ของเรา"

477
00:33:08,240 --> 00:33:11,920
‎"คุณมาก่อนได้ไหม เด็กๆ ไม่ควรยืนตากลม"

478
00:33:12,520 --> 00:33:15,560
‎นี่ทำให้เราอึ้งไปเลย

479
00:33:16,120 --> 00:33:19,720
‎หลังจากสิ่งที่เราต้องเผชิญในเยอรมนี

480
00:33:19,800 --> 00:33:23,720
‎ผู้ชายธรรมดาคนนั้นบอกว่า
‎"เด็กๆ ไม่ควรยืนตากลม"

481
00:33:24,640 --> 00:33:28,840
‎จากนั้นความเชื่อมั่นของผมในมนุษยชาติ
‎ก็เพิ่มขึ้นมาแบบนี้

482
00:33:29,400 --> 00:33:30,760
‎และไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป

483
00:33:34,600 --> 00:33:36,160
‎[ผู้ชมปรบมือ]

484
00:33:37,720 --> 00:33:39,200
‎[ผู้รายงานข่าว] เราจะได้รู้กันว่าเมืองไหน

485
00:33:39,400 --> 00:33:42,160
‎จะได้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันปี 2016
‎ต่อจากลอนดอน

486
00:33:43,480 --> 00:33:47,080
‎ผมอยากขอบคุณทั้งสี่เมือง
‎ที่เข้าร่วมคัดเลือกการเป็นเจ้าภาพ

487
00:33:47,160 --> 00:33:48,720
‎(มาดริด 2016
‎เมืองที่เข้าร่วมคัดเลือก)

488
00:33:49,280 --> 00:33:50,320
‎[ผู้ชาย] มาดริด มาดริด

489
00:33:53,360 --> 00:33:55,440
‎(ชิคาโก 2016
‎เมืองที่เข้าร่วมคัดเลือก)

490
00:33:58,880 --> 00:34:01,000
‎(รีโอ 2016
‎เมืองที่เข้าร่วมคัดเลือก)

491
00:34:01,080 --> 00:34:03,320
‎- รีโอเดจาเนโร
‎- บราซิล

492
00:34:03,400 --> 00:34:04,240
‎(โตเกียว 2016
‎เมืองที่เข้าร่วมคัดเลือก)

493
00:34:04,320 --> 00:34:06,960
‎อย่างไรก็ดี มีผู้ชนะได้แค่หนึ่งเดียว

494
00:34:07,600 --> 00:34:08,440
‎เอาละ

495
00:34:10,320 --> 00:34:11,760
‎ผมได้รับเกียรติให้ประกาศ

496
00:34:11,840 --> 00:34:17,199
‎ว่าเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 31 คือ...

497
00:34:21,239 --> 00:34:22,440
‎รีโอเดจาเนโร

498
00:34:25,440 --> 00:34:27,440
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

499
00:34:31,280 --> 00:34:32,520
‎[ผู้คนโห่]

500
00:34:33,239 --> 00:34:34,120
‎[ผู้ประกาศ] เดี๋ยวก่อน

501
00:34:35,760 --> 00:34:37,639
‎ชิคาโกตกรอบเหรอ

502
00:34:37,880 --> 00:34:39,320
‎[ผู้คนโห่ร้องยินดี]

503
00:34:41,760 --> 00:34:46,320
‎มันมหัศจรรย์มาก เหมือนได้เข้าสู่นิพพาน

504
00:34:50,520 --> 00:34:54,360
‎เราตะโกนใส่กัน กอดกัน และร้องไห้

505
00:34:54,440 --> 00:34:56,440
‎จากนั้นคุณก็รู้ตัวว่าคุณกำลังกอดเปเล่

506
00:34:56,520 --> 00:34:58,560
‎เราอยู่ในมิติที่ต่างกัน

507
00:34:59,400 --> 00:35:01,840
‎ตอนที่เราเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ
‎โอลิมปิกและพาราลิมปิก

508
00:35:01,920 --> 00:35:04,840
‎มีความตื่นเต้นเกี่ยวกับกีฬาพาราลิมปิก

509
00:35:04,920 --> 00:35:07,800
‎และผมว่าเราคือตัวเต็งของการคัดเลือก

510
00:35:07,880 --> 00:35:11,840
‎และผมเกิดที่รีโอ
‎ดังนั้นสำหรับผม มันคือฝันที่เป็นจริง

511
00:35:12,400 --> 00:35:16,520
‎แอนดรูว์เปลี่ยนแปลงบราซิล
‎ให้เป็นชาติที่ยิ่งใหญ่ในพาราลิมปิก

512
00:35:17,320 --> 00:35:20,160
‎[พาร์สันส์] ผมฝันที่จะทำให้คณะกรรมการพาราลิมปิกบราซิล

513
00:35:20,240 --> 00:35:23,240
‎เป็นหนึ่งในองค์กรทางกีฬา
‎ที่สำคัญที่สุดในประเทศของผม

514
00:35:24,720 --> 00:35:27,560
‎[ผู้รายงานข่าว] รีโอเดจาเนโร
‎จะเป็นเมืองลาตินอเมริกาเมืองแรก

515
00:35:27,640 --> 00:35:29,000
‎ที่ได้เป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก

516
00:35:29,880 --> 00:35:34,040
‎หลังจากลอนดอน
‎ความคาดหวังของทั่วโลก ของสื่อ

517
00:35:34,120 --> 00:35:37,880
‎ผู้สนับสนุนต่างๆ มีความคาดหวังสูงมาก

518
00:35:37,960 --> 00:35:39,280
‎เราล้มเหลวไม่ได้

519
00:35:39,520 --> 00:35:40,640
‎[เพลงประสานเสียงบรรเลง]

520
00:35:43,040 --> 00:35:46,160
‎[วิโอ] รีโอเดจาเนโร ฉันฝันถึงมัน

521
00:35:49,320 --> 00:35:51,880
‎ฉันตระหนักว่าฝันของฉันเป็นจริงได้

522
00:35:55,800 --> 00:35:58,640
‎ฉันตกหลุมรักการฟันดาบมากๆ
‎ตอนฉันอายุห้าขวบ

523
00:36:00,240 --> 00:36:03,520
‎ฉันคิดว่าฉันเป็นผู้เล่นติดอันดับของประเทศอยู่หกปี

524
00:36:04,240 --> 00:36:05,880
‎ฉันค่อนข้างมีฝีมือ

525
00:36:08,280 --> 00:36:12,280
‎ตอนฉันอายุ 11 ปี
‎ฉันอยู่ที่สนามฝึก แน่นอนว่าฝึกฟันดาบ

526
00:36:12,360 --> 00:36:15,040
‎ฉันแค่รู้สึกว่าปวดหัวมากๆ

527
00:36:15,600 --> 00:36:20,480
‎ฉันกลับบ้านและฉันมีรอยช้ำใหญ่มากที่หัว

528
00:36:20,560 --> 00:36:23,240
‎แม่เลยถามฉันว่า
‎"ลูกฟันดาบแบบไม่ใส่หน้ากากเหรอ"

529
00:36:23,320 --> 00:36:25,360
‎ฉันตอบว่า "แม่ แน่นอน หนูใส่อยู่แล้ว"

530
00:36:25,440 --> 00:36:27,640
‎เพราะฉันค่อนข้างเพี้ยนๆ ตอนฉันเด็กๆ

531
00:36:27,720 --> 00:36:32,440
‎ฉันโชคดีมาก เพราะ 97 เปอร์เซ็นต์
‎ของคนทั่วไปเสียชีวิตภายในสองชั่วโมง

532
00:36:32,920 --> 00:36:36,640
‎ชื่อของโรคนี้โดยทั่วไปคือ
‎เยื่อหุ้มสมองอักเสบ

533
00:36:36,720 --> 00:36:38,680
‎เยื่อหุ้มสมองอักเสบนะ เยื่อหุ้มสมองอักเสบ

534
00:36:42,840 --> 00:36:44,200
‎[ดนตรีเศร้าบรรเลง]

535
00:36:47,480 --> 00:36:49,880
‎จากนั้นฉันจำอะไรไม่ได้เพราะฉันอาการโคม่า

536
00:36:51,880 --> 00:36:54,280
‎เหมือนกับว่าในร่างกายคุณระเบิด

537
00:36:57,240 --> 00:36:59,760
‎ส่วนหนึ่งของร่างกายฉันพยายามฆ่าฉัน

538
00:36:59,840 --> 00:37:01,640
‎เหมือนท้าดวลกัน

539
00:37:02,120 --> 00:37:05,240
‎ฉันต้องฟันดาบเพื่อต่อสู้กับโรคร้ายของฉัน

540
00:37:07,200 --> 00:37:10,600
‎สิ่งที่ยากมากๆ ไม่ได้เกิดกับฉัน
‎แต่เป็นพ่อแม่ฉัน ครอบครัวฉัน

541
00:37:11,960 --> 00:37:15,280
‎ทุกคืนพวกเขากลับบ้าน
‎เพราะพวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลกับฉันไม่ได้

542
00:37:16,000 --> 00:37:17,760
‎พวกเขาแค่บอกว่า "บาย"

543
00:37:17,840 --> 00:37:22,000
‎คุณไม่รู้ว่ามันคือการบอกลาชั่วคราว
‎แบบว่า "ไว้เจอกัน"

544
00:37:22,080 --> 00:37:23,600
‎หรือว่าบอกลาแบบถาวร

545
00:37:27,120 --> 00:37:29,600
‎จากนั้นสองสามวันต่อมา พวกเขาตัดแขนฉัน

546
00:37:32,880 --> 00:37:36,040
‎พวกเขาบอกฉันว่า
‎การตัดแขนจะทำให้หายจากโรคนี้

547
00:37:36,120 --> 00:37:37,960
‎ทุกอย่างปกติ ดังนั้นไม่ต้องห่วง

548
00:37:39,720 --> 00:37:41,920
‎จากนั้นโรคนี้ก็กลับมาอีก

549
00:37:42,920 --> 00:37:45,560
‎"คุณอยากจะรับมือยังไง เราตัดขาของเธอได้"

550
00:37:46,320 --> 00:37:49,680
‎พ่อแม่ของฉันกลัวมาก
‎ฉันเลยตัดสินใจให้พวกเขา

551
00:37:49,760 --> 00:37:53,320
‎ถ้ามีโอกาสหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่จะรอดชีวิต
‎งั้นก็ตัดขาเลย

552
00:37:57,960 --> 00:38:00,440
‎แต่คุณมีชีวิตอยู่โดยไม่มีแขนไม่มีขาได้ไหม

553
00:38:02,840 --> 00:38:05,600
‎ก่อนจะเป็นโรคนี้ เราไม่เคยเห็นคนที่ไม่มีขา

554
00:38:05,680 --> 00:38:08,640
‎สำหรับฉัน รถเข็นคือรถสำหรับคนแก่

555
00:38:12,360 --> 00:38:15,920
‎ตอนนั้นฉันอายุ 11 ปี ฉันเรียนดี
‎ฉันเป็นนักกีฬา

556
00:38:17,200 --> 00:38:19,400
‎ทำไมโรคนี้ถึงเกิดขึ้นกับฉัน

557
00:38:20,200 --> 00:38:24,680
‎มีคนแย่ๆ ในคุกมากมาย
‎เอาโรคนี้ให้พวกเขาสิ สถานการณ์ร้ายๆ แบบนี้

558
00:38:25,360 --> 00:38:28,360
‎ฉันไม่เคยทำอะไรแย่ๆ ในชีวิต
‎ทำไมต้องเกิดขึ้นกับฉัน

559
00:38:29,440 --> 00:38:33,320
‎แต่ถ้าคุณคิดทุกวันว่า "ทำไมต้องเป็นฉัน"
‎คุณไม่มีทางไปถึงไหน

560
00:38:34,160 --> 00:38:37,840
‎มันไม่มีคำตอบจริงๆ
‎ไม่มีเหตุผล ไม่มีอะไรเลย

561
00:38:37,920 --> 00:38:40,360
‎มันเกิดขึ้นแค่นั้นเอง ถึงคราวซวย

562
00:38:40,560 --> 00:38:41,600
‎[หัวเราะ]

563
00:38:53,680 --> 00:38:55,160
‎[วิโอกับผู้ชายหัวเราะ]

564
00:38:56,360 --> 00:38:58,560
‎[วิโอ] เรื่องตลกก็คือคุณก็แค่เผาไหม้อีกครั้ง

565
00:38:58,640 --> 00:39:02,080
‎คุณแค่ต้องเรียนรู้ ทีละก้าว ทุกอย่าง

566
00:39:02,160 --> 00:39:05,280
‎เดิน กิน แปรงฟัน ทุกอย่างใหม่หมด

567
00:39:05,360 --> 00:39:07,080
‎เพราะคุณลืมทุกการเคลื่อนไหว

568
00:39:11,560 --> 00:39:15,160
‎[ผู้ชายพูดภาษาอิตาลีและหัวเราะ]

569
00:39:19,280 --> 00:39:21,640
‎[วิโอ] สิ่งสำคัญที่สุดคือการกลับไปฟันดาบ

570
00:39:22,360 --> 00:39:25,280
‎ฉันแค่ต้องการได้กลิ่นเดิมๆ ของสนามฝึกฟันดาบ

571
00:39:25,360 --> 00:39:27,200
‎ฉันชอบกลิ่นนั้น

572
00:39:27,280 --> 00:39:31,240
‎มันเป็นกลิ่นที่คุณรัก ถึงแม้ว่ามันจะเหม็น

573
00:39:32,480 --> 00:39:36,040
‎ฉันไปที่นั่นและเห็นวีลแชร์ฟันดาบ ฉันก็...

574
00:39:36,120 --> 00:39:39,160
‎"ทุกคน นี่อะไร นี่ไม่ใช่การฟันดาบ

575
00:39:39,240 --> 00:39:42,880
‎นี่สำหรับคนพิการ
‎ฉันไม่อยากทำสิ่งที่มีไว้เพื่อคนพิการ"

576
00:39:46,960 --> 00:39:50,160
‎พ่อฉันใช้เทปติดดาบเข้าไว้กับมือฉัน

577
00:39:51,040 --> 00:39:54,280
‎แล้วฉันก็เริ่มฟันดาบและหลุมรักมันอีกครั้ง

578
00:40:00,000 --> 00:40:02,640
‎ใจเราต้องปลอดโปร่ง
‎และเตรียมพร้อมสำหรับทุกอย่าง

579
00:40:04,400 --> 00:40:08,160
‎สิ่งที่ฉันชอบมากคือคุณจะกลัวไม่ได้

580
00:40:08,800 --> 00:40:11,280
‎เพื่อที่จะชนะ และฉันชอบชนะ

581
00:40:19,280 --> 00:40:22,080
‎คุณเห็นโลกอีกแบบหนึ่งเวลาที่ใส่หน้ากาก

582
00:40:22,280 --> 00:40:23,480
‎[เสียงร้องโซปราโน]

583
00:40:29,440 --> 00:40:31,960
‎โลกที่ฉันชอบคือโลกที่ใส่หน้ากาก

584
00:40:35,360 --> 00:40:37,240
‎[เสียงร้องโซปราโนดำเนินต่อ]

585
00:41:19,800 --> 00:41:24,120
‎ฉันโชคดีที่ได้ใช้ชีวิตในช่วงที่ชอบสองครั้ง

586
00:41:38,760 --> 00:41:41,640
‎ตอนฉันยังเด็ก
‎ความฝันเดิมของฉันคือแข่งกีฬาโอลิมปิก

587
00:41:41,720 --> 00:41:44,240
‎แต่เพราะป่วยเป็นโรค ฉันเลยลืมสนิทไปเลย

588
00:41:44,320 --> 00:41:46,160
‎แต่จากนั้นพอฉันกลับไปฟันดาบ

589
00:41:46,240 --> 00:41:48,720
‎ฉันจึงตระหนักว่าบางทีฝันของฉันอาจจะไม่สลาย

590
00:41:50,320 --> 00:41:53,880
‎[โลฟเฟลอร์] พ่อของฉันบอกว่า "ผมฝันถึงเวลาที่

591
00:41:53,960 --> 00:41:58,120
‎คนพิการจะมีส่วนร่วมในการแข่งกีฬาโอลิมปิก"

592
00:41:58,920 --> 00:42:02,200
‎ตอนนั้นทุกคนคิดว่า "ความคิดบ้าๆ"

593
00:42:08,640 --> 00:42:10,000
‎[เสียงปืนกล]

594
00:42:12,160 --> 00:42:17,280
‎ในปี 1944 ถ้าคุณบาดเจ็บไขสันหลัง
‎คุณไม่มีโอกาสมากนัก

595
00:42:19,160 --> 00:42:23,480
‎[เครเวน] พวกเขาถูกพาตัวกลับมาอังกฤษ
‎ในโลงที่ไม่ได้ปิดฝา

596
00:42:23,560 --> 00:42:26,960
‎หมอทหารบอกว่า "พวกเขาไม่มีประโยชน์แล้ว"

597
00:42:27,560 --> 00:42:31,200
‎พวกเขากลับไปสู้รบไม่ได้แล้ว
‎งั้นก็ฉีดมอร์ฟีนใส่เข้าไป

598
00:42:31,280 --> 00:42:33,560
‎จากนั้นพวกเขาก็ตายเพราะติดเชื้อในหกเดือน

599
00:42:37,120 --> 00:42:38,800
‎(โรงพยาบาลสโตก แมนเดอวิล)

600
00:42:39,920 --> 00:42:43,040
‎[โลฟเฟลอร์] ตอนที่พวกเขาตัดสินใจเปิดศูนย์รักษา
‎อาการบาดเจ็บไขสันหลัง

601
00:42:43,120 --> 00:42:45,960
‎ที่สโตก แมนเดอวิล ไม่มีใครอยากทำ

602
00:42:46,040 --> 00:42:48,200
‎เพราะคนไข้ตาย

603
00:42:48,760 --> 00:42:54,760
‎ตอนที่พวกเขาเสนองานนี้ให้พ่อของฉัน
‎เขามีความคิดมากมายที่จะเอามาใช้ช่วยเหลือ

604
00:42:54,840 --> 00:42:55,920
‎เขารีบรับข้อเสนอเลย

605
00:43:05,320 --> 00:43:12,080
‎และเขาใช้การรักษาที่ยอดเยี่ยมนี้
‎ด้วยการพลิกตัวคนไข้ทุกๆ สองชั่วโมง

606
00:43:12,160 --> 00:43:16,480
‎และนั่นช่วยไม่ให้เกิดแผลกดทับได้
‎และพวกเขารอดชีวิต

607
00:43:17,240 --> 00:43:19,360
‎และเพราะเขาไม่มีทีมงานช่วย

608
00:43:19,440 --> 00:43:24,960
‎เขาอยู่ที่โรงพยาบาล
‎และช่วยพลิกตัวคนไข้ทุกๆ สองชั่วโมง

609
00:43:25,040 --> 00:43:26,480
‎เขาไม่อยู่บ้านเลย [หัวเราะเบาๆ]

610
00:43:27,800 --> 00:43:31,240
‎ฉันรู้ว่าเขากำลังทำหน้าที่หมอที่ดี

611
00:43:31,320 --> 00:43:34,640
‎และกำลังทำสิ่งที่พิเศษมากๆ

612
00:43:34,720 --> 00:43:37,760
‎ผมคงจะตายไปแล้ว ถ้าผู้ชายคนนี้ไม่ได้มาช่วย

613
00:43:38,960 --> 00:43:42,400
‎[กุตต์แมนน์]
‎การอ่อนแรงหรืออัมพาตท่อนขาไม่ใช่จุดจบ

614
00:43:42,560 --> 00:43:45,000
‎มันคือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่

615
00:43:47,320 --> 00:43:51,080
‎เซอร์ ลุดวิก เป้าหมายของเขาซึ่งธรรมดามาก

616
00:43:51,160 --> 00:43:54,800
‎คือการทำให้มั่นใจว่า
‎ผู้คนเหล่านี้กลายเป็นคนเสียภาษี

617
00:43:55,360 --> 00:43:57,240
‎[พาร์สันส์] และนั่นหมายถึงได้เป็นพลเมือง

618
00:43:58,840 --> 00:44:00,840
‎มันไม่ใช่แค่การมีชีวิตรอด

619
00:44:00,920 --> 00:44:06,240
‎มันคือการเป็นมนุษย์ที่มีประโยชน์
‎เป็นเพื่อน เป็นสมาชิกครอบครัว

620
00:44:06,320 --> 00:44:10,320
‎เป็นสามี เป็นภรรยา เป็นคนคนหนึ่ง
‎ที่เหมือนกับคนอื่นๆ

621
00:44:11,800 --> 00:44:15,520
‎[กุตต์แมนน์] ผมคิดได้ว่ามันคงเป็นการละเลยอย่างจริงจัง

622
00:44:15,600 --> 00:44:21,880
‎ถ้าจะไม่รวมการเล่นกีฬาเข้ากับการฟื้นฟู
‎สมรรถภาพร่างกายของคนพิการ

623
00:44:23,080 --> 00:44:29,000
‎นั่นอาจจะเป็นหนึ่งในความคิด
‎ที่ดีที่สุดที่ผมเคยมีในฐานะหมอ

624
00:44:30,880 --> 00:44:34,360
‎[ซัสเซกซ์] กีฬาคือสิ่งสำคัญ ไม่มีอย่างอื่นในโลก

625
00:44:34,640 --> 00:44:38,080
‎ที่พาคุณกลับมาจากที่ที่มืดมิดได้มากกว่ากีฬา

626
00:44:39,960 --> 00:44:45,120
‎เมื่อผมเห็นว่ากีฬาเป็นที่ยอมรับ
‎ของผู้มีอาการอัมพาต

627
00:44:45,200 --> 00:44:48,600
‎มันก็สมเหตุสมผลที่เริ่มการขับเคลื่อนด้านกีฬา

628
00:44:50,840 --> 00:44:57,120
‎เราจัดการแข่งขันครั้งแรกระหว่าง
‎อดีตทหารที่มีอาการอัมพาต แค่ 16 เท่านั้น

629
00:44:57,200 --> 00:44:59,280
‎(กีฬาสโตก แมนเดอวิล
‎วันที่ 29 กรกฎาคม 1948)

630
00:44:59,360 --> 00:45:02,880
‎วันที่ 29 กรกฎาคม 1948 วันเดียวกัน

631
00:45:02,960 --> 00:45:06,720
‎กับที่มีพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิกในลอนดอน

632
00:45:06,800 --> 00:45:07,960
‎(ลอนดอนโอลิมปิก
‎วันที่ 29 กรกฎาคม 1948)

633
00:45:12,560 --> 00:45:13,680
‎[เสียงเป่านกหวีด]

634
00:45:13,880 --> 00:45:15,800
‎[โลฟเฟลอร์] พวกเขาฝึกซ้อมตลอดเวลา

635
00:45:16,000 --> 00:45:18,320
‎เพื่อให้แข็งแรงกว่าเดิม ดีกว่าเดิม เร็วกว่าเดิม

636
00:45:18,840 --> 00:45:21,080
‎การขับเคลื่อนได้ผลดี

637
00:45:23,640 --> 00:45:26,720
‎[ผู้รายงานข่าว 1] สิบแปดประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน
‎กีฬาคนพิการท่อนขานานาชาติ

638
00:45:26,800 --> 00:45:29,000
‎[ผู้รายงานข่าว 2]
‎ในปีนี้ ยี่สิบสองประเทศเข้าร่วม...

639
00:45:29,080 --> 00:45:31,920
‎[ผู้รายงานข่าว 3] ยี่สิบหกประเทศเข้าร่วมแข่งขัน
‎กีฬาสโตก แมนเดอวิล

640
00:45:32,000 --> 00:45:35,280
‎มันเพิ่มขึ้นเร็วมากๆ จริงๆ

641
00:45:36,120 --> 00:45:36,960
‎(พาราลิมปิกครั้งแรก
‎โรม - 1960)

642
00:45:37,040 --> 00:45:40,680
‎โรมคือที่แรกที่พวกเขาจัดให้มี
‎การแข่งขันกีฬาพาราลิมปิก

643
00:45:44,400 --> 00:45:49,000
‎ผู้คนมากมายคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับผู้เป็นอัมพาต

644
00:45:50,040 --> 00:45:54,600
‎แต่พาราลิมปิกจัดคู่ขนานกับโอลิมปิก

645
00:45:59,160 --> 00:46:04,560
‎[พาร์สันส์] ผมคิดว่ากุตต์แมนน์ฉลาดมาก
‎ที่เข้าใจว่าการขับเคลื่อนด้านกีฬา

646
00:46:04,640 --> 00:46:08,560
‎จะเป็นเครื่องมือสำคัญ
‎ในการท้าทายความเข้าใจทั่วโลก

647
00:46:08,680 --> 00:46:11,400
‎- [เสียงดนตรีออร์เคสตราแสดงชัยชนะ]
‎- [ผู้ชมปรบมือเป็นจังหวะ]

648
00:46:18,640 --> 00:46:19,480
‎(ปักกิ่งพาราลิมปิก
‎ปี 2008)

649
00:46:19,560 --> 00:46:21,400
‎[โลฟเฟลอร์] ตอนจัดแข่งขันที่ปักกิ่ง ประเทศจีน

650
00:46:21,480 --> 00:46:24,720
‎นั่นคืออีกประเทศที่ไม่เคยมีใครมองเห็นคนพิการ

651
00:46:24,800 --> 00:46:26,160
‎พวกเขาถูกซ่อนตัวไว้

652
00:46:29,960 --> 00:46:35,680
‎[ซุย เจอพูดภาษาจีนกลาง]
‎เพราะฉันพิการตั้งแต่ยังเด็กมากๆ

653
00:46:35,760 --> 00:46:40,720
‎ครอบครัวฉันไม่เคย
‎คาดหวังอะไรมากมายเกี่ยวกับตัวฉัน

654
00:46:41,280 --> 00:46:44,680
‎พวกเขาแค่สงสัยว่าโตขึ้นมาฉันจะทำอะไร

655
00:46:44,760 --> 00:46:48,080
‎ฉันจะเลี้ยงดูตัวเองยังไง

656
00:46:49,400 --> 00:46:50,960
‎[ครูฝึกพูดภาษาจีนกลาง]

657
00:46:54,920 --> 00:46:56,600
‎- [เจอออกแรงฮึบ]
‎- [ครูฝึกพูดภาษาจีนกลาง]

658
00:46:56,720 --> 00:46:58,000
‎[ผู้ชมปรบมือ]

659
00:46:58,960 --> 00:47:00,200
‎[ผู้ประกาศพูดภาษาจีนกลาง]

660
00:47:02,760 --> 00:47:05,560
‎สมาพันธ์คนพิการแห่งประเทศจีน
‎กำลังรับสมัครนักกีฬา

661
00:47:05,640 --> 00:47:06,720
‎(ซุย เจอ)

662
00:47:06,800 --> 00:47:09,360
‎สำหรับปักกิ่งพาราลิมปิก 2008

663
00:47:09,960 --> 00:47:13,440
‎พวกเขามาที่บ้านฉันและถามฉันว่า
‎สนใจเรื่องกีฬาไหม

664
00:47:14,080 --> 00:47:19,520
‎ฉันเกิดมาในครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวย

665
00:47:20,760 --> 00:47:23,600
‎พวกเขาเปิดโอกาสให้ฉัน

666
00:47:26,160 --> 00:47:29,040
‎[ภาษาอังกฤษ] ปักกิ่ง เรามีประเทศที่ใหญ่ที่สุดในโลก...

667
00:47:29,600 --> 00:47:31,440
‎[ผู้ประกาศ] สาธารณรัฐประชาชนจีน

668
00:47:31,520 --> 00:47:32,800
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ดังลั่น]

669
00:47:34,840 --> 00:47:38,000
‎[กอนซาเลซ] ให้คำมั่นว่าจะจัดกีฬาพาราลิมปิก

670
00:47:38,080 --> 00:47:39,760
‎ให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้

671
00:47:39,840 --> 00:47:42,600
‎และใช้มันเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนที่มีความพิการ

672
00:47:44,600 --> 00:47:46,920
‎[ผู้ประกาศ 1 พูดภาษาจีนกลาง]

673
00:47:49,000 --> 00:47:52,560
‎[ผู้ประกาศ 2 พูดภาษาอังกฤษ] นี่ครับ ทุกท่าน
‎ดวลกันตัวต่อตัวสำหรับนัดชิงเหรียญทอง

674
00:47:52,640 --> 00:47:55,840
‎หมายเลขสาม ไรลีย์ แบตต์

675
00:47:55,920 --> 00:47:57,160
‎[ผู้ประกาศ 1 พูดภาษาจีนกลาง]

676
00:47:58,400 --> 00:48:02,320
‎จีนทำให้ทุกคนประหลาดใจ
‎พวกเขาจัดพาราลิมปิกได้ดีมาก

677
00:48:03,120 --> 00:48:06,240
‎เราได้แข่งนัดชิงที่นั่นเจอกับสหรัฐอเมริกา

678
00:48:06,320 --> 00:48:08,880
‎และน่าจะมีผู้ชมประมาณ 8,000 คนในรอบชิง

679
00:48:09,000 --> 00:48:10,480
‎[ผู้ประกาศพูดภาษาจีนกลาง]

680
00:48:11,800 --> 00:48:13,840
‎[แบตต์] ครั้งแรกที่ผมได้ยินเกี่ยวกับพาราลิมปิก

681
00:48:13,920 --> 00:48:16,440
‎ผมไม่ได้อยากดูผู้คนนั่งรถเข็น

682
00:48:16,520 --> 00:48:17,480
‎มันคือจุดอ่อนของผม

683
00:48:17,560 --> 00:48:20,920
‎ผมไม่ได้อยากนั่งรถเข็น ไม่อยากยุ่งอะไรกับมัน

684
00:48:21,080 --> 00:48:24,200
‎- [ผู้ชมตะโกนพร้อมกัน] สหรัฐฯ
‎- [ผู้ประกาศพูดภาษาจีน]

685
00:48:27,480 --> 00:48:28,880
‎[อ้อแอ้]

686
00:48:29,960 --> 00:48:32,520
‎[แบตต์] ตอนที่ผมอยู่ในท้องแม่ แม่ตรวจอัลตราซาวด์

687
00:48:32,600 --> 00:48:35,000
‎ไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่มีสิ่งแสดงความพิการ

688
00:48:36,240 --> 00:48:39,160
‎ตอนที่ผมลืมตาดูโลก
‎จึงเป็นเรื่องน่าตกใจของครอบครัว

689
00:48:40,400 --> 00:48:41,240
‎(ไรลีย์ แบตต์)

690
00:48:41,320 --> 00:48:45,480
‎ที่ผมไม่มีขา และไม่มีนิ้วบางนิ้วที่มือทั้งสองข้าง

691
00:48:47,360 --> 00:48:50,800
‎ผมได้ยินเรื่องเล่าว่า
‎คุณยายผู้แสนน่ารักของผม

692
00:48:50,880 --> 00:48:52,400
‎ไม่รู้แม้แต่ว่าจะอุ้มผมยังไง

693
00:48:52,880 --> 00:48:58,880
‎ยายไม่รู้ว่าจะยอมรับผมยังไง
‎แม่และยายร้องไห้กันอยู่หลายสัปดาห์

694
00:48:58,960 --> 00:49:01,400
‎ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับผม ไม่รู้ว่าผมจะเป็นยังไง

695
00:49:04,960 --> 00:49:07,080
‎- บอกว่า "สวัสดี กล้อง"
‎- มอเตอร์ไซค์

696
00:49:07,160 --> 00:49:09,720
‎- ใช่ๆ มอเตอร์ไซค์ เขาบอก "มอเตอร์ไซค์"
‎- [ผู้หญิง] มอเตอร์ไซค์

697
00:49:10,200 --> 00:49:11,920
‎[แบตต์] แต่ไม่รู้ว่าตาผมคิดยังไง

698
00:49:12,120 --> 00:49:13,440
‎แต่เขาไม่ยอมล้มเลิก

699
00:49:13,680 --> 00:49:15,600
‎ทีนี้โบกมือให้แม่

700
00:49:16,080 --> 00:49:17,280
‎โบกมือให้แม่หน่อย

701
00:49:17,360 --> 00:49:21,000
‎[แบตต์] เขาซื้อมอเตอร์ไซค์ให้ผม
‎ตอนผมสามขวบครึ่งหรือสี่ขวบ

702
00:49:21,080 --> 00:49:24,520
‎พ่อแม่ผมมองตาและบอกว่า
‎"ซื้อมอเตอร์ไซค์ให้หลานทำไม

703
00:49:24,600 --> 00:49:26,080
‎เขาจะขี่ยังไง"

704
00:49:26,160 --> 00:49:30,360
‎[พ่อของแบตต์] มอเตอร์ไซค์สวยมากเลย ไรลีย์
‎ใช่ ไปเลย ไรลีย์

705
00:49:30,840 --> 00:49:34,520
‎วันที่ผมได้มอเตอร์ไซค์สี่ล้อ
‎คือวันที่ดีที่สุดในชีวิตผม

706
00:49:34,600 --> 00:49:36,600
‎และผมยังจำวันนั้นได้

707
00:49:38,360 --> 00:49:41,240
‎เขาทำให้ผมรู้สึกเหมือนเด็กปกติ

708
00:49:41,320 --> 00:49:42,520
‎[พ่อของแบตต์] ดูเด็กคนนั้นขี่รถ

709
00:49:44,560 --> 00:49:48,320
‎[แบตต์] ผมไม่เคยคิดสักครั้งว่า
‎"น่าสงสารตัวเองจัง ฉันพิการ"

710
00:49:50,640 --> 00:49:54,200
‎ผมไม่ได้มองว่าตัวเองพิการหรือมีความพิการ

711
00:49:57,800 --> 00:49:58,720
‎[พ่อของแบตต์] เหมือนลิง

712
00:49:59,960 --> 00:50:02,000
‎[แบตต์] วิธีเดินทางของผมในตอนนั้นคือสเกตบอร์ด

713
00:50:02,080 --> 00:50:04,640
‎ผมอยากเข้ากันได้กับเพื่อน และอยากเท่

714
00:50:04,720 --> 00:50:08,280
‎ผมไปโรงเรียน และผมไม่อยู่เวลาที่ต้องเลือก

715
00:50:08,360 --> 00:50:11,320
‎กีฬาที่อยากเล่น
‎ผมเลยต้องเล่นวีลแชร์รักบี้

716
00:50:12,200 --> 00:50:15,520
‎ผมอยากกระโดดในเก้าอี้นั้น
‎แต่ผมก็อายเกินกว่าที่จะทำ

717
00:50:15,600 --> 00:50:18,600
‎อีกสัปดาห์ผ่านไป และผมก็ไปว่ายน้ำ

718
00:50:18,680 --> 00:50:21,720
‎กลับมาอีกสองสามชั่วโมง
‎สเกตบอร์ดของผมถูกขโมย

719
00:50:21,800 --> 00:50:23,920
‎ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในหัว แต่ผมคิดว่า

720
00:50:24,000 --> 00:50:26,080
‎"บางทีผมน่าจะลองเล่นวีลแชร์รักบี้ดู"

721
00:50:35,920 --> 00:50:38,440
‎ผมเป็นคนค่อนข้างชอบความตื่นเต้น

722
00:50:38,520 --> 00:50:41,080
‎เวลาคุณพุ่งชนใคร มันเหมือนกับรถชนกันเล็กๆ

723
00:50:44,560 --> 00:50:47,360
‎[ผู้รายงานข่าว]
‎มันรุนแรง รวดเร็ว ไม่เหมาะกับคนใจเสาะ

724
00:50:47,440 --> 00:50:51,560
‎ไม่น่าแปลกใจที่วีลแชร์รักบี้
‎เป็นที่รู้จักในชื่อของบอลสังหาร

725
00:50:53,000 --> 00:50:53,840
‎[ผู้ชม] อู้ว!

726
00:50:54,040 --> 00:50:57,360
‎วีลแชร์รักบี้เหมาะกับผมที่สุด
‎แต่การพูดแบบนั้น

727
00:50:57,880 --> 00:51:01,880
‎เวลาหลายปีช่วงวัยรุ่นของผม
‎น่าจะเป็นช่วงที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต

728
00:51:04,600 --> 00:51:07,080
‎ผมค่อนข้างมองตัวเองในแง่ลบ

729
00:51:07,560 --> 00:51:10,240
‎ผมไม่อยากออกไปข้างนอก

730
00:51:10,320 --> 00:51:12,880
‎ทุกวันผมกังวลว่าคนอื่นคิดยังไงกับผม

731
00:51:12,960 --> 00:51:15,400
‎อาจจะกินมากเกินไป และเริ่มน้ำหนักขึ้น

732
00:51:15,880 --> 00:51:18,080
‎- [ผู้สัมภาษณ์] คุณมีแฟนไหมคะ
‎- ไม่ครับ ตอนนี้ไม่มี

733
00:51:18,280 --> 00:51:21,840
‎แค่ออกไปปาร์ตี้
‎และเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยๆ บางครั้ง...

734
00:51:21,920 --> 00:51:24,640
‎- [ผู้สัมภาษณ์] เหรอครับ
‎- ไม่บ่อยครับ

735
00:51:25,440 --> 00:51:28,320
‎- [หัวเราะ] ไรลีย์ พูดเกินไปรึเปล่า
‎- ไม่หรอก

736
00:51:28,520 --> 00:51:29,920
‎[ทั้งคู่หัวเราะ]

737
00:51:32,840 --> 00:51:36,120
‎ปักกิ่ง ปี 2008 ผมเล่นไปตาม
‎ความสามารถที่มีตามธรรมชาติ

738
00:51:39,360 --> 00:51:41,760
‎ร่างกายผมไม่แข็งแรงพร้อมอย่างที่ควรเป็น

739
00:51:44,680 --> 00:51:48,600
‎เราแพ้นัดชิง และคุณรู้สึกว่า
‎เหมือนทำให้ผู้เล่นอีก 11 คนผิดหวัง

740
00:51:57,560 --> 00:52:01,400
‎ผมไม่ชอบความพิการของตัวเอง
‎และเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก

741
00:52:04,240 --> 00:52:08,480
‎[ผู้ประกาศ] แชมป์พาราลิมปิก สหรัฐอเมริกา

742
00:52:08,640 --> 00:52:09,920
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

743
00:52:14,880 --> 00:52:19,720
‎[เจอพูดภาษาจีนกลาง]
‎หลังจากปักกิ่งพาราลิมปิก 2008

744
00:52:21,400 --> 00:52:26,600
‎ผู้คนทั่วประเทศเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อคนพิการ

745
00:52:26,760 --> 00:52:28,640
‎- [ครูฝึกพูดภาษาจีนกลาง]
‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

746
00:52:29,680 --> 00:52:34,480
‎ชีวิตของฉัน และของครอบครัวฉัน

747
00:52:34,560 --> 00:52:38,920
‎ดีขึ้นมากหลังจากนั้น

748
00:52:41,840 --> 00:52:43,080
‎[เครเวนพูดภาษาอังกฤษ] ก่อนกีฬาพาราลิมปิก

749
00:52:43,160 --> 00:52:47,320
‎จีนเคยมีความรู้สึกแย่ๆ ต่อคนที่มีความบกพร่อง

750
00:52:48,560 --> 00:52:51,120
‎แต่ก็เป็นแบบนั้นทุกประเทศทั่วโลก

751
00:52:58,120 --> 00:53:01,520
‎ที่นี่ก็มี แม้แต่ในสหราชอาณาจักร

752
00:53:02,320 --> 00:53:04,120
‎อาจจะแยบยลกว่านิดหน่อย

753
00:53:05,680 --> 00:53:07,880
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส]
‎มีครอบครัวในฝรั่งเศสรับผมไปอุปถัมภ์

754
00:53:07,960 --> 00:53:11,040
‎และก็เหมือนกับผมไปอยู่บนดาวดวงใหม่

755
00:53:11,800 --> 00:53:14,480
‎ผมได้ยินบ่อยๆ ว่าผมไม่มีอะไรดี

756
00:53:14,560 --> 00:53:16,360
‎ผมเป็นแค่คนพิการสกปรก

757
00:53:17,640 --> 00:53:19,040
‎คนดำ

758
00:53:21,960 --> 00:53:23,360
‎มันก็...

759
00:53:24,760 --> 00:53:25,600
‎[ร้องไห้]

760
00:53:28,440 --> 00:53:29,280
‎มัน เอ่อ...

761
00:53:30,560 --> 00:53:33,560
‎ผมยังเด็ก ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

762
00:53:33,640 --> 00:53:35,920
‎แต่พอผมบอกพ่อแม่เรื่องนั้น

763
00:53:38,400 --> 00:53:41,040
‎บ่อยครั้งที่ผมมีปัญหาในการเข้าใจว่าทำไมผู้คน

764
00:53:41,120 --> 00:53:44,760
‎ถึงได้โหดร้ายกับความแตกต่างของคนอื่นๆ

765
00:53:47,480 --> 00:53:48,560
‎[โคลพูดภาษาอังกฤษ] การโตในออสเตรเลีย

766
00:53:48,680 --> 00:53:50,760
‎เหมือนฉันเป็นเป้าหมายหลักสำหรับการโดนแกล้ง

767
00:53:51,760 --> 00:53:52,720
‎มีเด็กคนหนึ่ง

768
00:53:52,800 --> 00:53:55,880
‎เขาเห็นฉันมีขาเดียว
‎เขาเรียกฉันว่า "โจรสลัด" ตลอดเลย

769
00:53:55,960 --> 00:53:57,320
‎ฉันก็แบบว่า...

770
00:53:57,440 --> 00:53:58,280
‎[หัวเราะเบาๆ]

771
00:53:58,520 --> 00:54:00,520
‎ครั้งต่อมาที่เขาเรียกฉันว่าโจรสลัด
‎ฉันทนไม่ไหวแล้ว

772
00:54:00,600 --> 00:54:04,320
‎ฉันเลยถอดขาเทียมออก
‎และปาข้ามห้องไปเหมือนพุ่งแหลน

773
00:54:04,400 --> 00:54:07,640
‎และมันโดนเขา

774
00:54:07,720 --> 00:54:10,680
‎นั่นคือวันแรกในชีวิตมัธยมปลาย
‎ฉันไม่เคยโดนแกล้งอีกเลย

775
00:54:16,400 --> 00:54:19,240
‎[เครเวน] หัวใจของผมยังทำงานได้
‎สมองของผมยังทำงานได้

776
00:54:19,320 --> 00:54:22,640
‎ผมอยู่นี่ และอย่ารั้งผมไว้ เพราะผมจะไม่ยอม

777
00:54:22,720 --> 00:54:25,360
‎ให้โอกาสเรา และเราจะแสดงให้เห็นสิ่งที่ทำได้

778
00:54:25,440 --> 00:54:27,680
‎ไม่งั้นเราก็จะสร้างโอกาสของเราเอง

779
00:54:35,720 --> 00:54:38,800
‎(แอฟริกาใต้)

780
00:54:38,880 --> 00:54:40,320
‎[เอ็นแทนโด มาห์ลองกู] ผมมาจากชนบท

781
00:54:40,560 --> 00:54:42,800
‎และผมเข้าใจเวลาที่มีเรื่องปิดบังกัน

782
00:54:47,520 --> 00:54:48,760
‎มันแปลกมาก

783
00:54:50,440 --> 00:54:52,040
‎ปกติในชนบท

784
00:54:52,120 --> 00:54:55,120
‎พวกเขาจะเอาเด็กไปฆ่าทิ้ง

785
00:54:56,880 --> 00:55:01,360
‎เพราะครอบครัวคิดว่าเป็นคำสาป
‎หรืออะไรทำนองนั้นที่มีลูกพิการ

786
00:55:03,680 --> 00:55:06,360
‎มีคนที่ไม่อยากเห็นพวกเขา

787
00:55:11,280 --> 00:55:12,120
‎[เสียงชีตาห์ครางเบาๆ]

788
00:55:25,160 --> 00:55:29,080
‎ช่วงอายุหนึ่งถึงสิบขวบ ผมติดอยู่กับรถเข็น

789
00:55:30,560 --> 00:55:33,280
‎คุณไม่ได้เห็นสิ่งที่คนอื่นเห็น

790
00:55:33,360 --> 00:55:35,680
‎มันเหมือนกับว่าคุณไม่เห็นอนาคต

791
00:55:36,480 --> 00:55:38,480
‎มูลนิธิ องค์กรไม่แสวงหากำไร

792
00:55:38,560 --> 00:55:39,400
‎(เอ็นแทนโด มาห์ลองกู)

793
00:55:39,480 --> 00:55:42,280
‎ช่วยเรื่องขาของผม

794
00:55:43,200 --> 00:55:45,160
‎[มาห์ลองกูวัยเด็ก] ถือไว้ อันนี้หรืออันนี้

795
00:55:45,240 --> 00:55:46,520
‎[ผู้ชาย] หมุนเลย

796
00:55:46,600 --> 00:55:49,080
‎ผมได้ขาเทียมทรงใบมีดคู่แรก
‎ขาเทียมชีตาห์

797
00:55:51,480 --> 00:55:54,160
‎มันเปลี่ยนชีวิตผมในหลายๆ ด้าน

798
00:55:54,720 --> 00:55:56,720
‎ตอนนี้ผมไปเจอผู้คนได้

799
00:55:56,800 --> 00:55:59,760
‎และผมมองตาพวกเขาและทักทายพวกเขาได้

800
00:55:59,840 --> 00:56:01,720
‎แทนที่จะมองท้องพวกเขา

801
00:56:02,720 --> 00:56:05,800
‎คุณรู้สึกว่าอยู่ระดับเดียวกัน

802
00:56:14,160 --> 00:56:19,960
‎ตอนที่ผมเริ่มขยับไปรอบๆ
‎ผมเริ่มชอบความรู้สึกนั้น

803
00:56:20,040 --> 00:56:21,360
‎[ผู้หญิง] ดีมาก

804
00:56:34,440 --> 00:56:36,520
‎[มาห์ลองกู] ผู้คนถามผมเสมอว่า
‎"ทำไมคุณอยู่เฉยๆ ไม่ได้"

805
00:56:36,600 --> 00:56:39,920
‎ผมคิดว่าผมไม่อยากอยู่เฉยๆ
‎ผมอยากเคลื่อนที่ตลอดเวลา

806
00:56:44,040 --> 00:56:48,160
‎ทุกครั้งที่ผมได้วิ่ง มันทำให้ผมหัวเราะ

807
00:56:50,160 --> 00:56:52,240
‎ไม่มีอะไรที่มากวนใจผมได้

808
00:56:52,320 --> 00:56:55,880
‎สิ่งเดียวที่ผมได้ยินคือเสียงลมพัดผ่านหู

809
00:56:56,080 --> 00:56:57,320
‎[ดนตรีแสดงชัยชนะบรรเลง]

810
00:57:10,800 --> 00:57:13,480
‎ผมเริ่มคิดว่า "ผมอยากทำสิ่งต่างๆ

811
00:57:13,560 --> 00:57:16,080
‎ผมอยากดีขึ้นกว่าเดิม
‎ผมอยากเปลี่ยนแปลงโลก"

812
00:57:23,240 --> 00:57:25,440
‎โค้ชบอกผมว่า "ผมเห็นพรสวรรค์ในตัวคุณ

813
00:57:28,160 --> 00:57:29,240
‎เราจะไปรีโอ"

814
00:57:38,840 --> 00:57:40,560
‎(รีโอ)

815
00:57:40,640 --> 00:57:42,640
‎(หนึ่งปีก่อนการแข่งขัน)

816
00:57:42,720 --> 00:57:45,920
‎[กอนซาเลซ] นี่เป็นครั้งแรกที่เรามี
‎การแข่งขันที่ประสบความสำเร็จมากสองครั้ง

817
00:57:46,000 --> 00:57:47,960
‎ปักกิ่งและลอนดอน

818
00:57:48,040 --> 00:57:50,440
‎ดังนั้นความคาดหวังสำหรับรีโอจึงสูงมาก

819
00:57:51,880 --> 00:57:55,160
‎[พาร์สันส์] ในแง่ของการจัดงาน
‎ผมว่าเราอยู่ในช่วงปรับเปลี่ยนช่วงสุดท้าย

820
00:57:55,240 --> 00:57:58,560
‎การก่อสร้างกำลังดำเนินการ
‎และเป็นไปตามแผนงาน

821
00:58:03,120 --> 00:58:05,920
‎เรานึก "ว้าว มันจะออกมายอดเยี่ยม

822
00:58:06,000 --> 00:58:09,200
‎เราจะเสนอสิ่งที่พิเศษยอดเยี่ยมมากจริงๆ"

823
00:58:13,480 --> 00:58:18,080
‎แต่แล้วเราก็เริ่มเห็นอุปสรรคระหว่างทาง

824
00:58:18,160 --> 00:58:19,600
‎[ภาษาโปรตุเกส] ที่นี่เราจะจัด...

825
00:58:19,680 --> 00:58:21,720
‎(คาร์ลอส นัซแมน
‎ประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขันรีโอ 2016)

826
00:58:21,800 --> 00:58:24,200
‎กีฬาพาราลิมปิกที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์

827
00:58:24,280 --> 00:58:27,600
‎ไม่ใช่ในแง่ของการจัดงาน
‎แต่เป็นเรื่องความอบอุ่นของมนุษย์

828
00:58:28,320 --> 00:58:31,440
‎[พาร์สันส์พูดภาษาอังกฤษ]
‎ชื่อของคณะกรรมการจัดงานกำลังจะถูกประกาศ

829
00:58:31,520 --> 00:58:33,000
‎ชื่อทางการ

830
00:58:33,080 --> 00:58:38,080
‎คือคณะกรรมการจัดการแข่งขันรีโอ 2016
‎สำหรับกีฬาโอลิมปิก

831
00:58:39,120 --> 00:58:40,800
‎ไม่ใช่สำหรับโอลิมปิกและพาราลิมปิก

832
00:58:41,520 --> 00:58:44,920
‎นั่นทำให้เกิดคำถามในใจผม

833
00:58:45,000 --> 00:58:49,600
‎ทำไมถึงไม่มีพาราลิมปิกอยู่ในชื่อทางการ

834
00:58:50,200 --> 00:58:54,800
‎ไม่รู้สิครับ ผู้หลักผู้ใหญ่ที่นั่น พวกเขาไม่สนใจ

835
00:58:55,320 --> 00:58:57,840
‎ถ้าคุณดูประวัติศาสตร์การขับเคลื่อนพาราลิมปิก

836
00:58:57,920 --> 00:59:02,240
‎มีช่วงเวลาที่นักกีฬาของเรา
‎ไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างสมเกียรติ

837
00:59:02,320 --> 00:59:03,680
‎และด้วยความเคารพ

838
00:59:04,800 --> 00:59:07,720
‎เกิดหายนะในแอตแลนตา

839
00:59:07,920 --> 00:59:08,760
‎[เสียงปืน]

840
00:59:09,760 --> 00:59:13,880
‎[กอนซาเลซ] คณะกรรมการจัดโอลิมปิก
‎ตัดสินใจที่จะไม่จัดพาราลิมปิก

841
00:59:16,040 --> 00:59:18,200
‎[พาร์สันส์] เอเธนส์ ถ้าคุณเห็นภาพ

842
00:59:18,280 --> 00:59:20,760
‎ไม่มีผู้ชมเต็มอัฒจันทร์

843
00:59:20,840 --> 00:59:22,640
‎การโฆษณาก็มีปัญหา

844
00:59:23,320 --> 00:59:24,240
‎เวร!

845
00:59:24,320 --> 00:59:27,480
‎ผมบอกเสมอว่า "ถ้ามันง่าย ก็ไม่ใช่พาราลิมปิก"

846
00:59:29,240 --> 00:59:32,400
‎[ผู้รายงานข่าว 1] รัสเซียปฏิเสธที่จะเป็นเจ้าภาพ
‎การจัดโอลิมปิกคนพิการปีนี้

847
00:59:32,480 --> 00:59:35,040
‎(มอสโกโอลิมปิก
‎1980)

848
00:59:35,120 --> 00:59:37,520
‎[ผู้รายงานข่าว 2]
‎ศาสตราจารย์ เซอร์ ลุดวิก กุตต์แมนน์เสียใจ

849
00:59:37,600 --> 00:59:40,400
‎กับการตัดสินใจของรัสเซียที่ตัดคนพิการออก

850
00:59:40,480 --> 00:59:41,440
‎[กุตต์แมนน์] ผมรู้สึกขุ่นเคืองใจ

851
00:59:42,480 --> 00:59:46,120
‎[พรีเซนเตอร์] ผมเข้าใจว่าโซเวียตไม่ยอมรับคนพิการ

852
00:59:46,200 --> 00:59:48,600
‎และนั่นคือเหตุผลหนึ่ง
‎ที่พวกเขาบอกคุณว่าไปไม่ได้

853
00:59:49,160 --> 00:59:52,800
‎พวกเขาล้าหลังเราอย่างน้อย 20 ปี

854
00:59:54,480 --> 00:59:56,560
‎[ผู้รายงานข่าว] ตอนที่สหภาพโซเวียตปฏิเสธ

855
00:59:56,680 --> 00:59:58,600
‎การจัดกีฬาโอลิมปิกสำหรับคนพิการ

856
00:59:59,080 --> 01:00:03,160
‎ธรรมเนียมที่เริ่มต้นในโรมในปี 1960 ถูกทำลาย

857
01:00:04,360 --> 01:00:08,240
‎แต่เนเธอร์แลนด์รับรองว่าการแข่งขันจะเกิดขึ้น

858
01:00:08,320 --> 01:00:11,880
‎(อาร์เนมพาราลิมปิก
‎1980)

859
01:00:14,200 --> 01:00:17,200
‎ตอนที่ผมไปถึงอาร์เนม ผมไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ

860
01:00:18,160 --> 01:00:22,320
‎ว่าเซอร์ ลุดวิกเสียชีวิตก่อนหน้านั้นในปี 1980

861
01:00:32,440 --> 01:00:35,160
‎[โลฟเฟลอร์] ฉันคิดว่าเขายังคงต่อสู้จนถึงวาระสุดท้าย

862
01:00:35,240 --> 01:00:37,240
‎เขายังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง

863
01:00:38,440 --> 01:00:41,640
‎เขายังคงเป็นคนปิดไฟทุกเย็น

864
01:00:41,720 --> 01:00:44,040
‎เป็นคนสุดท้ายที่ออกจากที่ทำงาน

865
01:00:44,120 --> 01:00:48,080
‎และเขาทำงานอย่างหนักอีกครั้ง

866
01:00:49,560 --> 01:00:52,280
‎เขาจากไปในช่วงเวลาที่ดีแล้ว

867
01:00:53,800 --> 01:00:59,840
‎ฉันไปที่อาร์เนม และ... มันเจ็บปวดมาก

868
01:01:00,840 --> 01:01:06,440
‎สิ่งแรกที่เกิดขึ้นคือ
‎มีการไว้อาลัยให้เขาหนึ่งนาที

869
01:01:14,080 --> 01:01:19,440
‎และได้ยินหนึ่งนาทีแห่งความเงียบ
‎ของทุกคนที่คิดถึง...

870
01:01:20,480 --> 01:01:24,400
‎พ่อ มันสะเทือนอารมณ์มากสำหรับฉัน

871
01:01:36,200 --> 01:01:41,040
‎และมีผู้ชายที่อยู่ข้างฉัน
‎เขาเป็นอัมพาตทางสมองรุนแรง

872
01:01:41,120 --> 01:01:44,840
‎เขาพูดไม่ได้ แต่เขามีแผ่นป้ายอยู่ตรงหน้าเขา

873
01:01:44,920 --> 01:01:49,240
‎และเขาชี้ตัวอักษรต่างๆ บอกว่า
‎"คุณมาที่นี่ทำไม"

874
01:01:49,320 --> 01:01:54,040
‎และฉันตอบไปว่า "เพราะลุดวิก กุตต์แมนน์
‎คือพ่อของฉัน"

875
01:01:54,120 --> 01:01:59,920
‎เขาก็สะกดคำด้วยความยากลำบาก
‎"เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยม"

876
01:02:06,720 --> 01:02:08,960
‎แต่การแข่งขันประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง

877
01:02:09,040 --> 01:02:14,080
‎พวกเขาไปที่นั่นเพราะว่าคนรัสเซียบอกว่า
‎พวกเขาไม่มีคนพิการ

878
01:02:16,640 --> 01:02:19,560
‎แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าพวกเขามีอยู่พอสมควรทีเดียว
‎[หัวเราะเบาๆ]

879
01:02:20,920 --> 01:02:24,040
‎คุณได้เหรียญพาราลิมปิก 17 เหรียญ
‎ซึ่งมีเหรียญทองเจ็ดเหรียญ

880
01:02:24,120 --> 01:02:26,600
‎คุณเป็นเจ้าของสถิติโลก
‎ในการแข่งขันวิ่งทุกประเภท

881
01:02:27,520 --> 01:02:31,240
‎ทั้ง 100 เมตร 400 เมตร 800 เมตร
‎1,500 เมตร 5,000 เมตร

882
01:02:31,320 --> 01:02:34,560
‎คุณเป็นคนแรกที่ชนะการแข่งขันมาราธอน
‎ทั้งสี่รายการของโลก

883
01:02:34,640 --> 01:02:37,080
‎ในหนึ่งปี และคุณชนะสามปีติดต่อกัน

884
01:02:37,240 --> 01:02:38,840
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์และปรบมือ]

885
01:02:39,640 --> 01:02:41,040
‎- เยี่ยมมาก
‎- ขอบคุณค่ะ

886
01:02:41,120 --> 01:02:43,480
‎ช่วยเล่าหน่อยว่า
‎คุณมาจากไหน เล่าเรื่องของคุณ

887
01:02:43,560 --> 01:02:45,440
‎เพราะมันเหลือเชื่อมาก คุณเกิดที่ไหน

888
01:02:45,520 --> 01:02:47,680
‎ฉันเกิดที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก รัสเซีย

889
01:02:50,640 --> 01:02:55,440
‎เกิดมาพร้อมความพิการในรัสเซีย
‎ช่วงทศวรรษ 1980

890
01:02:56,160 --> 01:02:58,120
‎มันคือความลำบาก

891
01:03:00,160 --> 01:03:01,000
‎(ทาเทียนา แม็คแฟดเดน)

892
01:03:01,080 --> 01:03:03,600
‎แม่ผู้ให้กำเนิดไม่มีเงินเลี้ยงดูฉัน

893
01:03:03,680 --> 01:03:06,840
‎ฉันถูกส่งไปบ้านเด็กกำพร้าหมายเลข 13

894
01:03:07,560 --> 01:03:12,640
‎ไม่มีชื่อสวยงาม แค่บ้านเด็กกำพร้าหมายเลข 13

895
01:03:13,240 --> 01:03:15,320
‎แค่ชีวิตเรียบง่าย

896
01:03:16,520 --> 01:03:17,880
‎ฉันไม่มีรถเข็น

897
01:03:19,120 --> 01:03:21,840
‎วิธีเดียวในการไปไหนมาไหนคือฉันไถไปกับพื้น

898
01:03:21,920 --> 01:03:24,520
‎ใช้มือแทนขา

899
01:03:24,600 --> 01:03:28,000
‎ฉันเป็นเด็กเกเรและเป็นเด็กดื้อ

900
01:03:28,480 --> 01:03:32,840
‎ไม่มีใครรับฉันไปอุปถัมภ์จนหกขวบ
‎ตอนที่แม่ฉันเดินเข้ามา

901
01:03:32,920 --> 01:03:34,800
‎ฉันเป็นหนี้ชีวิตแม่

902
01:03:35,600 --> 01:03:38,800
‎ก่อนจะรู้ตัว ฉันก็อยู่บนเครื่องบินมาอเมริกา

903
01:03:43,360 --> 01:03:45,360
‎ฉันไม่รู้จักโลกภายนอก

904
01:03:46,320 --> 01:03:49,840
‎แม่บอกว่าฉันกรีดร้องเพราะสิ่งที่ไม่รู้จัก

905
01:03:50,360 --> 01:03:54,200
‎ฉันละทิ้งสิ่งที่ฉันรู้จักมานาน จากนั้น

906
01:03:54,280 --> 01:03:59,160
‎เข้าสู่โลกใหม่ที่ฉันไม่รู้จักหรือไม่ได้พูดภาษานั้น

907
01:04:10,080 --> 01:04:12,160
‎- [ทารกร้องไห้]
‎- [แม็คแฟดเดนวัยเด็กหัวเราะคิกคัก]

908
01:04:12,520 --> 01:04:14,480
‎สวัสดีค่ะ ไงคะ

909
01:04:14,560 --> 01:04:17,120
‎- [ผู้หญิง] อายุเท่าไหร่จ๊ะ
‎- หกขวบค่ะ

910
01:04:17,240 --> 01:04:19,320
‎[หัวเราะคิกคัก]

911
01:04:23,600 --> 01:04:27,200
‎[แม็คแฟดเดน] มาที่อเมริกา ขาของฉันฝ่อลีบไปด้านหลัง

912
01:04:27,280 --> 01:04:31,200
‎ฉันว่าฉันผ่าตัดสิบครั้งแค่เพื่อให้ขาตรง

913
01:04:32,160 --> 01:04:37,120
‎บรรดาคุณหมอไม่ได้คาดหวังอะไรกับชีวิตฉัน

914
01:04:38,920 --> 01:04:45,120
‎คิดว่าฉันคงมีชีวิตอยู่ไม่นาน คงไม่มีงานทำ

915
01:04:47,000 --> 01:04:48,560
‎พวกเขาคิดแคบๆ มาก

916
01:04:50,440 --> 01:04:54,080
‎ฉันว่าตอนที่ฉันนั่งลงที่เก้าอี้วิ่งแข่ง

917
01:04:55,000 --> 01:04:58,600
‎- ไม่รู้สิ ฉันรู้ว่ามันเป็นที่ของฉัน
‎- บาย

918
01:05:00,480 --> 01:05:02,200
‎[แม็คแฟดเดน] เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน

919
01:05:02,280 --> 01:05:03,520
‎[ผู้หญิง] ทาเทียนา

920
01:05:03,600 --> 01:05:07,320
‎[แม็คแฟดเดน] อิสระและฉันสามารถไปได้เร็วมากๆ

921
01:05:09,960 --> 01:05:14,160
‎ฉันมีสมาธิอยู่กับช่วงเวลานั้น
‎ฉันไม่สนใจอย่างอื่นจริงๆ

922
01:05:14,240 --> 01:05:16,280
‎ไม่มีอะไรผิดปกติในโลก

923
01:05:17,800 --> 01:05:21,840
‎แค่รู้สึกว่าไม่มีจุดจบ ฉันไปต่อได้เรื่อยๆ

924
01:05:28,400 --> 01:05:31,720
‎ฉันฝึกซ้อมเป็นระยะทาง
‎เกือบ 200 กม. ต่อสัปดาห์

925
01:05:32,720 --> 01:05:36,920
‎การฝึกแขนสำคัญพอๆ กับนักวิ่งที่ร่างกายสมบูรณ์

926
01:05:39,760 --> 01:05:40,920
‎ดูนี่นะ

927
01:05:42,360 --> 01:05:46,720
‎[แม็คแฟดเดน] ผู้คนเชื่อว่าการใช้มือเดินมาหกปี

928
01:05:46,800 --> 01:05:50,440
‎สร้างมวลกล้ามเนื้อที่แขนและหลังของฉัน

929
01:05:56,360 --> 01:05:58,280
‎ฉันจำได้ว่าตอนต้นเทอม

930
01:05:58,360 --> 01:06:00,160
‎เราควรต้องเขียนเป้าหมายทางวิชาการ

931
01:06:00,240 --> 01:06:02,160
‎เป้าหมายสุดท้ายที่ฉันเขียนคือ

932
01:06:02,240 --> 01:06:06,120
‎"ไปแข่งโอลิมปิกในเอเธนส์ปี 2004"

933
01:06:06,280 --> 01:06:07,120
‎[ผู้ชมปรบมือ]

934
01:06:08,880 --> 01:06:11,080
‎[ผู้ประกาศ] ทาเทียนา แม็คแฟดเดน

935
01:06:11,200 --> 01:06:12,040
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

936
01:06:13,280 --> 01:06:14,120
‎[เสียงปืน]

937
01:06:18,160 --> 01:06:20,160
‎[แม่ของแม็คแฟดเดน] สู้ๆ ทาเทียนา

938
01:06:20,280 --> 01:06:21,120
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

939
01:06:25,840 --> 01:06:29,480
‎[แม็คแฟดเดน] ไม่มีใครคิดว่าฉันจะได้ร่วมทีม
‎ไม่มีใครคิดว่าฉันจะได้เหรียญ

940
01:06:29,600 --> 01:06:31,560
‎(ทาเทียนา แม็คแฟดเดน - สหรัฐอเมริกา)

941
01:06:39,440 --> 01:06:42,280
‎ตอนที่ฉันกลับมาจากการแข่งขัน

942
01:06:42,360 --> 01:06:45,440
‎ผู้คนไม่รู้จริงๆ ว่าการแข่งพาราลิมปิกเกิดขึ้น

943
01:06:50,680 --> 01:06:53,520
‎ฉันอยากเข้าร่วมทีมวิ่งแข่งของมัธยมปลาย

944
01:06:55,080 --> 01:06:59,640
‎แต่ฉันไม่มีสิทธิ์วิ่งกับนักวิ่งคนอื่นๆ

945
01:06:59,720 --> 01:07:03,520
‎ตอนที่ฉันเป็นนักแข่งวีลแชร์เรซซิ่งเพียงคนเดียว

946
01:07:05,040 --> 01:07:09,160
‎ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงถูกเลือกปฏิบัติ

947
01:07:09,240 --> 01:07:13,280
‎แม้แต่โค้ชก็บอกว่าฉันควรมีสโมสร
‎สำหรับคนแบบเดียวกับฉัน

948
01:07:13,840 --> 01:07:17,800
‎และฉันไม่เหมาะกับที่นี่ มันเจ็บปวดมาก

949
01:07:19,960 --> 01:07:22,680
‎ฉันคิดว่า "เราจะต่อสู้กับเรื่องนี้"

950
01:07:27,080 --> 01:07:30,960
‎เราก็เลยฟ้องร้อง
‎โดยไม่เรียกค่าเสียหาย ไม่เรียกเงิน

951
01:07:32,240 --> 01:07:34,640
‎เราฟ้องร้องเพื่อสิทธิ์สำหรับผู้มีความพิการ

952
01:07:34,720 --> 01:07:36,720
‎ในการร่วมเล่นกีฬาในโรงเรียนมัธยมปลาย

953
01:07:40,760 --> 01:07:42,480
‎[ผู้รายงานข่าว 1]
‎ตอนนี้คนพิการได้รับการเข้าถึง

954
01:07:42,600 --> 01:07:44,680
‎รายการกีฬาของโรงเรียนอย่างเท่าเทียมกัน

955
01:07:44,760 --> 01:07:47,120
‎คำสั่งนั้นมาจากคณะทำงานของโอบามา

956
01:07:47,200 --> 01:07:50,960
‎[แม็คแฟดเดน] ฉันวิ่งไปพร้อมกับนักวิ่งคนอื่นๆ ได้

957
01:07:52,080 --> 01:07:55,080
‎[ผู้รายงานข่าว 2] เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
‎ที่นักเรียนที่มีความพิการ

958
01:07:55,160 --> 01:07:58,720
‎จะได้เข้าร่วมทีมกีฬาของโรงเรียนท้องถิ่น

959
01:08:01,120 --> 01:08:04,800
‎[แม็คแฟดเดน] เป็นเรื่องยากที่ต้องเผชิญ
‎แต่กฎหมายก็ผ่านเป็นกฎกลางของรัฐ

960
01:08:04,880 --> 01:08:07,880
‎เรียกว่ากฎหมายความเที่ยงธรรม
‎ทางกีฬาและสมรรถภาพทางกาย

961
01:08:08,560 --> 01:08:11,320
‎บางคนเรียกมันว่ากฎหมายทาเทียนา

962
01:08:19,880 --> 01:08:23,640
‎ตอนที่ฉันรู้ว่าในที่สุดการแข่งขันจะจัดขึ้นในรัสเซีย

963
01:08:23,720 --> 01:08:26,920
‎จะเจ๋งแค่ไหนถ้าได้ลงแข่งอะไรสักอย่าง

964
01:08:32,479 --> 01:08:35,600
‎[พาร์สันส์] หลายคนประหลาดใจ
‎ที่เราจัดกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาว

965
01:08:35,680 --> 01:08:36,640
‎(โซชี
‎พาราลิมปิกฤดูหนาว - 2014)

966
01:08:39,000 --> 01:08:43,080
‎เรามีนักกีฬาที่ตาบอด
‎ลงเนินมาด้วยความเร็ว 100 กม. ต่อชั่วโมง

967
01:08:44,640 --> 01:08:45,680
‎[ผู้หญิง] ดีแล้วค่ะ

968
01:08:45,760 --> 01:08:49,200
‎เชื่อมั่นในตัวคนนำทางผ่านระบบวิทยุที่บอกว่า

969
01:08:49,279 --> 01:08:50,319
‎"ซ้าย ขวา"

970
01:08:50,399 --> 01:08:53,040
‎[ผู้บรรยาย]
‎ซูเปอร์จีสำหรับผู้พิการทางสายตากำลังมา

971
01:09:05,000 --> 01:09:06,600
‎[แม็คแฟดเดน] ฉันไม่ชอบลงเนินมาเร็วๆ

972
01:09:06,680 --> 01:09:09,040
‎ดังนั้น สกีลงเนินจึงตัดออกไปได้

973
01:09:09,160 --> 01:09:11,560
‎ฉันคิดว่า "สกีตามเส้นทางธรรมชาติ เยี่ยมเลย"

974
01:09:14,000 --> 01:09:17,279
‎การฝึกซ้อมอาจจะเป็นสิ่งที่ยากที่สุดที่ฉันเคยทำ

975
01:09:18,000 --> 01:09:23,479
‎โค้ชคนอื่นๆ ในทีมบอกฉันว่า
‎ฉันควรกลับไปเล่นกีฬาฤดูร้อน

976
01:09:24,080 --> 01:09:26,120
‎และมุ่งมั่นฝึกซ้อมสำหรับรีโอ

977
01:09:26,880 --> 01:09:31,000
‎[ผู้บรรยาย] ทาเทียนา แม็คแฟดเดน
‎เรื่องราวของเธอน่าสนใจจริงๆ

978
01:09:31,080 --> 01:09:34,120
‎[แม็คแฟดเดน]
‎ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่ไปกว่าการได้เห็นครอบครัว

979
01:09:34,200 --> 01:09:36,840
‎ถือธงอเมริกาและธงรัสเซีย

980
01:09:36,920 --> 01:09:40,160
‎และรวมตัวกันในตอนนั้น

981
01:09:41,680 --> 01:09:43,359
‎[ผู้บรรยาย]
‎แม็คแฟดเดนยังคงพยายามรักษาระยะห่าง

982
01:09:43,439 --> 01:09:46,200
‎มาร์ธินสันมาทางด้านในใกล้ๆ กับแฟนๆ

983
01:09:46,279 --> 01:09:48,040
‎แม็คแฟดเดนพยายามนำห่างเธอไว้

984
01:09:48,120 --> 01:09:51,279
‎และมาร์ธินสันรีบจ้วงเข้ามา

985
01:09:51,359 --> 01:09:53,720
‎จบได้อย่างยอดเยี่ยม จังหวะต่อจังหวะ

986
01:09:53,800 --> 01:09:57,960
‎ผมคิดว่ามาร์ธินสัน
‎ชนะแม็คแฟดเดนไป 0.1 วินาที

987
01:09:58,040 --> 01:09:59,520
‎จบได้เหลือเชื่อ

988
01:10:00,360 --> 01:10:06,760
‎การได้เหรียญเงิน
‎และมีแม่ผู้ให้กำเนิดมาดูการแข่งขันด้วย

989
01:10:06,840 --> 01:10:09,120
‎เป็นสิ่งที่พิเศษมาก

990
01:10:13,000 --> 01:10:16,040
‎การได้เจอกันอีกครั้งและได้เห็นท่าน
‎ฉันตื่นเต้นมาก

991
01:10:16,120 --> 01:10:18,280
‎คุณเห็นความโล่งใจจากสีหน้าของท่านได้

992
01:10:19,800 --> 01:10:23,480
‎ท่านมีชีวิตที่ยากลำบาก
‎คอยกังวลเสมอทุกวันว่าฉันเป็นยังไง

993
01:10:24,600 --> 01:10:28,960
‎ตอนที่แม่เห็นฉัน เหมือนกับแม่เด็กลงไป 20 ปี

994
01:10:41,520 --> 01:10:46,040
‎(รีโอ
‎เจ็ดสัปดาห์ก่อนการแข่งขัน)

995
01:10:47,280 --> 01:10:49,680
‎[ผู้รายงานข่าว]
‎อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะเริ่มแข่งโอลิมปิกที่รีโอ

996
01:10:51,240 --> 01:10:54,480
‎[มาห์ลองกู] ผมไม่รับปากอะไร
‎ผมยังอายุน้อย ไม่มีข้อเสียเปรียบ

997
01:10:54,560 --> 01:10:58,360
‎คุณแค่ต้องทำให้ดีที่สุด
‎และทุกอย่างจะเข้าทางคุณเอง

998
01:10:58,440 --> 01:11:02,120
‎ในฐานะเด็กชายอายุ 14 ปี ผมไปแข่งที่รีโอ

999
01:11:03,880 --> 01:11:05,760
‎[สตุตซ์แมน] ผมแค่ตื่นเต้นมากที่ได้เข้าร่วม

1000
01:11:05,840 --> 01:11:08,520
‎ผมใช้เวลาสี่ปีฝึกซ้อมสำหรับรีโอ

1001
01:11:08,600 --> 01:11:10,400
‎[ผู้หญิง] ใช่เลย

1002
01:11:10,960 --> 01:11:12,480
‎สี่ปี [หัวเราะเบาๆ]

1003
01:11:13,040 --> 01:11:15,040
‎[แบตต์] คุณต้องเสียสละมากมายในชีวิต

1004
01:11:15,120 --> 01:11:18,640
‎ปาร์ตี้สละโสดของเพื่อนๆ งานแต่งงาน
‎งานวันเกิด อะไรพวกนั้น

1005
01:11:19,640 --> 01:11:22,280
‎[วิโอ] บางทีนี่อาจจะเป็นพาราลิมปิกครั้งเดียวของฉัน

1006
01:11:22,360 --> 01:11:24,280
‎ในห้าปี ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้

1007
01:11:26,200 --> 01:11:29,160
‎[พาร์สันส์] สองสามสัปดาห์ก่อนพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิก

1008
01:11:30,680 --> 01:11:32,960
‎ผมได้รับโทรศัพท์จากคณะกรรมการจัดงาน

1009
01:11:33,040 --> 01:11:36,800
‎ผมบอกว่า "มีเรื่องอะไร" พวกเขาบอกว่า
‎"ไม่ ตอนคุณมาที่นี่ เราค่อยคุย"

1010
01:11:36,880 --> 01:11:38,200
‎จากนั้นผมบอกว่า "อืม..."

1011
01:11:39,080 --> 01:11:44,760
‎วันที่ 18 กรกฎาคมนั้นคือวันสำคัญ

1012
01:11:44,840 --> 01:11:47,320
‎มีพวกเราสามคนอยู่ในนั้น อยู่ฝั่งเดียวกัน

1013
01:11:47,400 --> 01:11:51,800
‎และหลักๆ คือพวกเขาบอกว่า
‎"เป็นเรื่องเงิน

1014
01:11:52,480 --> 01:11:54,760
‎กีฬาพาราลิมปิกจะได้รับผลกระทบมาก

1015
01:11:54,840 --> 01:11:57,600
‎บอกตามตรง เราไม่รู้ว่ากีฬาพาราลิมปิก

1016
01:11:57,680 --> 01:12:00,120
‎จะออกมาในระดับไหน

1017
01:12:00,200 --> 01:12:03,800
‎เราอาจจะไม่จัดพาราลิมปิก"

1018
01:12:06,160 --> 01:12:09,640
‎นั่นคือห้านาทีที่ยาวนานที่สุดในชีวิตผม

1019
01:12:09,720 --> 01:12:12,680
‎ให้ตายเถอะ ไม่มีเงิน

1020
01:12:12,760 --> 01:12:14,840
‎เรื่องบ้าอะไร นี่มันเกิดอะไรขึ้น

1021
01:12:14,920 --> 01:12:17,120
‎ทุกคนรู้ว่าคุณต้องใช้เงินในการจัดการแข่งขัน

1022
01:12:17,200 --> 01:12:20,040
‎พวกเขาไม่ได้บอกคุณว่า
‎"เราทำแบบนี้หรือแบบนั้นได้"

1023
01:12:20,120 --> 01:12:22,280
‎พวกเขาบอกคุณว่า "เราจัดการแข่งขันไม่ได้"

1024
01:12:24,080 --> 01:12:25,280
‎พวกเราช็อกมาก

1025
01:12:25,360 --> 01:12:27,480
‎ผมรู้จักชาวีมานานกว่าสิบปี

1026
01:12:27,560 --> 01:12:30,080
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขาไม่โต้ตอบ

1027
01:12:31,760 --> 01:12:34,800
‎ในตอนนั้นผมมองไม่ออกว่าเราจะแก้ปัญหายังไง

1028
01:12:37,680 --> 01:12:39,200
‎และนั่นน่ากลัวมาก

1029
01:12:40,160 --> 01:12:42,800
‎แล้วจากนั้นพวกเขาทุกคนก็ลุกออกจากห้องไป

1030
01:12:44,040 --> 01:12:47,120
‎และผมคิดว่าเราอยู่ตรงนั้นประมาณห้าหรือสิบนาที

1031
01:12:47,200 --> 01:12:51,840
‎นิ่งเงียบ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร และจะเริ่มตรงไหน

1032
01:12:53,800 --> 01:12:57,000
‎(ห้าสัปดาห์ก่อนถึงกำหนดเริ่มการแข่งขัน)

1033
01:12:57,080 --> 01:12:59,920
‎[ผู้รายงานข่าว] โอกาสในการเดินทางของนักกีฬา
‎เพื่อไปพาราลิมปิกเดือนหน้า

1034
01:13:00,000 --> 01:13:01,800
‎อยู่ในสถานะที่ไม่แน่นอน

1035
01:13:01,880 --> 01:13:04,920
‎ตามที่ประธานคณะกรรมการ
‎พาราลิมปิกสากลได้กล่าวไว้

1036
01:13:05,600 --> 01:13:09,600
‎ตลอดประวัติศาสตร์ 56 ปี ของกีฬาพาราลิมปิก

1037
01:13:09,680 --> 01:13:12,320
‎เราไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน

1038
01:13:13,040 --> 01:13:16,160
‎คืนนี้มีความกังวลเพิ่มมากขึ้น
‎เกี่ยวกับกีฬาพาราลิมปิก

1039
01:13:16,240 --> 01:13:19,120
‎พวกเขาบอกว่า
‎จะยกเลิกพาราลิมปิกเพราะไม่มีเงิน

1040
01:13:20,200 --> 01:13:23,000
‎[ผู้รายงานข่าว] ทั่วโลกคงไม่ยอม
‎ถ้าเป็นการแข่งฟุตบอลโลกในรีโอ

1041
01:13:23,080 --> 01:13:25,640
‎หรือถ้าเป็นกีฬาโอลิมปิกในรีโอ
‎นี่คือเรื่องอื้อฉาว

1042
01:13:26,320 --> 01:13:29,760
‎ฉันร้องไห้ตลอดหนึ่งเดือนก่อนการแข่งขันที่รีโอ

1043
01:13:29,840 --> 01:13:32,000
‎จะเกิดอะไรขึ้น ฉันแบบว่า...

1044
01:13:32,880 --> 01:13:36,560
‎ผมไม่รู้ว่าจะคิดอะไรตอนนั้น
‎บอกตามตรง มันท่วมท้นไปหมด

1045
01:13:36,640 --> 01:13:41,400
‎เริ่มต้นจากความกังวล
‎และกลายเป็นวิกฤติอย่างรวดเร็ว

1046
01:13:42,560 --> 01:13:47,280
‎[ผู้รายงานข่าว 1] วิกฤติการเงินแย่แค่ไหน
‎บอกได้คำเดียว เขาบอกว่ามันคือหายนะ

1047
01:13:48,440 --> 01:13:49,880
‎[ผู้รายงานข่าว 2] มีการเปิดเผยว่าเงินทุน

1048
01:13:49,960 --> 01:13:51,880
‎ที่จัดสรรไว้สำหรับพาราลิมปิกในรีโอ

1049
01:13:52,080 --> 01:13:54,600
‎ถูกนำไปใช้ในกีฬาโอลิมปิกแทน

1050
01:13:54,680 --> 01:13:59,160
‎(สิ่งที่กลัวที่สุดคือนักกีฬาของเรา
‎จะถูกปฏิบัติเหมือนกับพลเมืองชั้นสอง)

1051
01:13:59,240 --> 01:14:02,800
‎ผมจะบอกกับพวกคุณตามตรงเลย
‎ผมโมโหมากๆ

1052
01:14:02,880 --> 01:14:04,280
‎ฉันว่ามันไร้สาระที่สุด

1053
01:14:04,360 --> 01:14:07,080
‎มีงบประมาณสำหรับพาราลิมปิก
‎และงบประมาณสำหรับโอลิมปิก

1054
01:14:07,160 --> 01:14:09,200
‎แล้วพวกเขาเอาเงินของเราไปทำไม

1055
01:14:09,280 --> 01:14:13,200
‎คุณแค่รู้สึกว่าคนพวกนี้
‎ไม่เห็นว่าพาราลิมปิกมีค่าอะไร

1056
01:14:13,280 --> 01:14:15,760
‎คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติทุกคนถามว่า

1057
01:14:15,840 --> 01:14:20,080
‎"แอนดรูว์ เกิดอะไรขึ้น
‎สรุปจะมีการจัดการแข่งขันรึเปล่า"

1058
01:14:23,120 --> 01:14:27,800
‎(อีกสี่สัปดาห์)

1059
01:14:28,280 --> 01:14:32,040
‎นักกีฬาพาราลิมปิกไม่มีเวลากังวลถึงสิ่งที่ไม่ได้ผล

1060
01:14:32,520 --> 01:14:35,000
‎พวกเขาแค่ใช้สิ่งที่ได้ผลให้เกิดประโยชน์สูงสุด

1061
01:14:35,080 --> 01:14:37,760
‎และผมยืนยันได้ว่านี่คือสิ่งที่เราจะทำที่นี่

1062
01:14:38,520 --> 01:14:41,840
‎[พาร์สันส์] ลืมคนพวกนี้ไปได้เลย ผู้นำทั้งหลาย
‎เพราะพวกเขาจะไม่ช่วยอะไรเรา

1063
01:14:42,600 --> 01:14:45,120
‎เรารู้ว่าเราจะทำให้นักกีฬาผิดหวังไม่ได้

1064
01:14:45,200 --> 01:14:47,160
‎และพวกเราสามคนก็เริ่มลุย

1065
01:14:47,240 --> 01:14:51,240
‎ชาวีจัดการเงินทุนที่ยังเหลือใหม่

1066
01:14:51,800 --> 01:14:55,240
‎เราเขียนบนกระดานไวต์บอร์ด
‎มาตรการนี้เป็นไปได้ไหม

1067
01:14:55,800 --> 01:14:59,080
‎ไม่ สัญญาเซ็นไปแล้ว
‎ทุกอย่างจ่ายไปแล้ว เงินหมดแล้ว

1068
01:14:59,160 --> 01:15:02,800
‎แบบนี้ใช้ได้ไหม
‎ได้ แต่เราต้องการสิ่งนี้ งั้นไปจัดการเลย

1069
01:15:02,880 --> 01:15:07,320
‎[พาร์สันส์] และฟิลิปก็คือฟิลิป
‎จัดการสื่อและเรื่องทางการเมือง

1070
01:15:07,880 --> 01:15:12,040
‎[กอนซาเลซ] แอนดรูว์ พาร์สันส์
‎หน้าที่ของเขาคือทำงานกับทางการบราซิล

1071
01:15:12,120 --> 01:15:14,520
‎ผมพยายามหาเงิน เราไปพบรัฐบาล

1072
01:15:14,600 --> 01:15:18,520
‎[ผู้รายงานข่าว] จิลมา รูเซฟ ประธานาธิบดีหญิง
‎คนแรกของบราซิลถูกพักงาน

1073
01:15:19,080 --> 01:15:21,600
‎ตอนนั้นประธานาธิบดีบราซิล
‎ถูกฟ้องให้พ้นตำแหน่ง

1074
01:15:21,720 --> 01:15:22,560
‎[ผู้คนตะโกนพร้อมกัน]

1075
01:15:23,840 --> 01:15:25,440
‎ส่วนผสมของความพินาศ

1076
01:15:25,640 --> 01:15:27,440
‎- [ผู้คนตะโกน]
‎- [เสียงฟ้าร้องดังมาก]

1077
01:15:29,240 --> 01:15:31,520
‎[กอนซาเลซ]
‎มีการเปลี่ยนแปลงในการดำเนินงานมากมาย

1078
01:15:31,600 --> 01:15:34,400
‎แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเรื่องเงิน

1079
01:15:34,480 --> 01:15:38,080
‎และเรื่องเงิน จะมาสัปดาห์หน้า
‎จะมาสัปดาห์หน้า จะมาสัปดาห์หน้า

1080
01:15:38,160 --> 01:15:41,920
‎เราคุยกันทางวอตส์แอปป์ตลอด
‎เรื่องความคืบหน้า

1081
01:15:42,600 --> 01:15:44,560
‎(ชาวี - มีข่าวเรื่องการจ่ายเงิน
‎จากผู้สนับสนุนใหม่ไหม)

1082
01:15:44,640 --> 01:15:46,560
‎(ฟิลิป - ถ้าเราไม่ได้คำตอบเร็วๆ นี้
‎จะสายเกินไป)

1083
01:15:47,120 --> 01:15:48,720
‎(แอนดรูว์ - ผมพยายามอยู่
‎แต่ทุกคนอยู่ที่โอลิมปิก)

1084
01:15:48,800 --> 01:15:53,160
‎[เครเวน] ความพยายามในการกอบกู้พาราลิมปิก
‎ต้องเกิดขึ้นตอนมีโอลิมปิกพอดี

1085
01:15:55,360 --> 01:15:59,440
‎ในช่วงเวลาที่มีแข่งโอลิมปิก
‎ฉันเข้าค่ายฝึกซ้อมที่แอละแบมา

1086
01:15:59,520 --> 01:16:01,320
‎เตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขันของเรา

1087
01:16:02,040 --> 01:16:05,560
‎ฉันแค่เตรียมตัวฝึกต่อไปและได้แต่ภาวนา

1088
01:16:05,640 --> 01:16:07,520
‎หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี

1089
01:16:07,600 --> 01:16:10,240
‎(อีกสามสัปดาห์)

1090
01:16:11,280 --> 01:16:13,000
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส]
‎ยากมากที่จะมีสมาธิ

1091
01:16:13,920 --> 01:16:16,840
‎เครียดมาก ต้องเตรียมใจให้พร้อมมากๆ

1092
01:16:17,880 --> 01:16:19,960
‎[สตุตซ์แมนพูดภาษาอังกฤษ] หลักๆ คือผมไม่ดูข่าวเลย

1093
01:16:20,040 --> 01:16:23,120
‎ผมไม่อยากรับรู้
‎ผมพยายามอยู่ในโหมดแข่งขัน

1094
01:16:26,520 --> 01:16:29,280
‎(แอนดรูว์ - รัฐบาลกลาง
‎จะสนับสนุนหนึ่งร้อยล้านเรอัลบราซิล)

1095
01:16:29,360 --> 01:16:30,760
‎(ฟิลิป
‎ข่าวดี)

1096
01:16:31,320 --> 01:16:32,960
‎(ชาวี
‎เราใช้เงินได้เมื่อไหร่)

1097
01:16:33,040 --> 01:16:34,320
‎[เครเวน] เราเจอเงินที่จะใช้จัดงานแล้ว

1098
01:16:35,200 --> 01:16:40,400
‎แล้วผู้พิพากษาก็มาออกคำสั่งห้ามรัฐบาล

1099
01:16:40,480 --> 01:16:44,680
‎ว่าพวกเขาไม่สามารถโอนเงินที่รับปากไว้ได้

1100
01:16:45,240 --> 01:16:48,960
‎นอกจากว่าคณะกรรมการจัดงานจะเปิดเผยบัญชี

1101
01:16:49,040 --> 01:16:51,040
‎แน่นอนว่าพวกเขาไม่อยากทำแบบนั้น

1102
01:16:53,960 --> 01:16:54,800
‎[เสียงฟ้าร้อง]

1103
01:16:55,600 --> 01:17:00,320
‎[ผู้รายงานข่าว] อีกไม่ถึงสามสัปดาห์จะถึงการแข่งขัน
‎สถานการณ์ในรีโอเปราะบางมาก

1104
01:17:03,880 --> 01:17:06,840
‎(แอนดรูว์ - ผมกำลังไปศาลเพื่อคุยกับผู้พิพากษา)

1105
01:17:06,920 --> 01:17:08,040
‎(ฟิลิป - ทำให้เขาประทับใจ)

1106
01:17:08,120 --> 01:17:10,360
‎[พาร์สันส์] และนี่คือสิ่งที่ผมจะไม่มีวันลืมเลย

1107
01:17:10,440 --> 01:17:12,440
‎เพราะนั่นคือรัฐบาลกลาง

1108
01:17:12,520 --> 01:17:17,360
‎และผมเองที่ไปคุยกับผู้พิพากษาในรีโอ

1109
01:17:17,440 --> 01:17:20,520
‎กับอัยการสูงสุดของเมือง

1110
01:17:21,520 --> 01:17:23,720
‎และหลักๆ คือผมบอกว่า "ฟังนะ

1111
01:17:23,800 --> 01:17:26,800
‎ถ้าเราไม่ได้เงินก้อนนี้
‎เราจะไม่ได้จัดพาราลิมปิก

1112
01:17:27,400 --> 01:17:32,120
‎และในประเทศที่มีคนที่มีความพิการเป็นล้าน
‎ทั้งหมด 24 ล้านคน

1113
01:17:32,200 --> 01:17:35,120
‎เราจะทำยังไงกับคนกลุ่มนี้
‎เราจะบอกคนพิการว่า

1114
01:17:35,200 --> 01:17:37,080
‎'ไม่ ฟังนะ...

1115
01:17:39,600 --> 01:17:44,200
‎คุณไม่สำคัญ คุณไม่คู่ควรความพยายาม'"

1116
01:17:44,360 --> 01:17:45,400
‎[ดนตรีลุ้นระทึกบรรเลง]

1117
01:17:48,960 --> 01:17:53,960
‎(ชาวี - คืบหน้าไหม
‎ฟิลิป - เป็นยังไงบ้าง)

1118
01:17:54,040 --> 01:17:55,080
‎(แอนดรูว์ - เราจะรู้ในอีก 24 ชั่วโมง)

1119
01:17:55,160 --> 01:17:59,800
‎ในใจผมกลัวมาก
‎การแข่งขันครั้งนี้ถ้ามันไม่เกิดขึ้น

1120
01:18:00,520 --> 01:18:03,760
‎เราจบเห่ เราจบในฐานะการขับเคลื่อน
‎ในฐานะองค์กร

1121
01:18:06,520 --> 01:18:08,320
‎[เครเวน] มันจะทำให้เสียวัฏจักรแน่นอน

1122
01:18:08,400 --> 01:18:11,800
‎ในอนาคตจะไม่มีความมั่นใจ

1123
01:18:12,800 --> 01:18:17,720
‎จะเป็นการดับไฟคบเพลิงพาราลิมปิก

1124
01:18:21,360 --> 01:18:23,360
‎ชาวีบอกว่า "เราจบแล้ว"

1125
01:18:28,640 --> 01:18:30,840
‎เขามีอารมณ์ร่วมกับเรื่องนี้มาก

1126
01:18:32,440 --> 01:18:33,600
‎[สะอื้น] มันยากที่จะอธิบาย

1127
01:18:34,800 --> 01:18:40,040
‎เพราะเราเชื่อว่าเราเป็นส่วนหนึ่ง
‎ของภาพรวมที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

1128
01:18:42,760 --> 01:18:45,760
‎นี่คือการขับเคลื่อนถาวร

1129
01:19:03,440 --> 01:19:06,880
‎[โคล] ฉันได้รับโทรศัพท์จากประธานสมาพันธ์
‎ว่ายน้ำออสเตรเลียตอนอยู่ที่โรงยิม

1130
01:19:07,880 --> 01:19:10,160
‎ฉันไม่เคยรู้สึกโล่งใจแบบนี้มาก่อน

1131
01:19:10,240 --> 01:19:12,360
‎เราได้รับแจ้งว่าการแข่งขันจะยังจัดอยู่

1132
01:19:12,440 --> 01:19:13,840
‎แน่นอนว่าเราตื่นเต้นมาก

1133
01:19:13,920 --> 01:19:17,600
‎และฉันพยายามควบคุมอารมณ์ไว้ข้างใน

1134
01:19:17,680 --> 01:19:20,080
‎ฉันสุภาพมากๆ แบบนี้

1135
01:19:20,160 --> 01:19:23,440
‎"โอเค ฉันพร้อม
‎ตอนนี้ฉันจะไปออกกำลังกาย"

1136
01:19:23,520 --> 01:19:25,200
‎ฉันแค่นั่งและร้องไห้อีกรอบ

1137
01:19:25,960 --> 01:19:28,600
‎จากนั้นก็ข่าวดี เราได้รับเงิน

1138
01:19:29,160 --> 01:19:30,000
‎ขอบคุณพระเจ้า

1139
01:19:30,080 --> 01:19:33,880
‎เรามาจากศูนย์ และเราทำได้

1140
01:19:33,960 --> 01:19:36,480
‎การแข่งขันจะดำเนินต่อไป ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

1141
01:19:37,560 --> 01:19:40,800
‎[ผู้รายงานข่าว] หลายปีแห่งการเตรียมพร้อม
‎มาจนถึงการเดินทางครั้งนี้

1142
01:19:44,720 --> 01:19:45,560
‎[ผู้คนปรบมือ]

1143
01:19:47,000 --> 01:19:50,080
‎[แม็คแฟดเดน] พาราลิมปิกจัดขึ้นทุกๆ สี่ปี

1144
01:19:50,600 --> 01:19:52,680
‎เป็นสิ่งที่แทบจะมหัศจรรย์

1145
01:19:52,840 --> 01:19:53,880
‎[ผู้คนร้องเพลงพร้อมกัน]

1146
01:19:55,840 --> 01:20:00,200
‎มันคือชุมชนที่เราสนับสนุนกันและกัน

1147
01:20:00,400 --> 01:20:02,200
‎- [ดนตรีปลุกใจบรรเลง]
‎- [ผู้คนส่งเสียงเชียร์]

1148
01:20:03,080 --> 01:20:06,800
‎[สตุตซ์แมน] และทั่วโลกเห็นการเชื่อมโยงนั้น
‎ในระหว่างการแข่งขัน

1149
01:20:06,960 --> 01:20:07,800
‎[ผู้คนส่งเสียงเชียร์]

1150
01:20:08,720 --> 01:20:10,240
‎เป็นคำแถลงที่ยิ่งใหญ่และทรงพลัง

1151
01:20:10,320 --> 01:20:13,720
‎เพราะนี่คือผู้คนที่ต่อสู้เพื่อให้ได้มาอยู่ที่นั่น

1152
01:20:13,800 --> 01:20:15,760
‎[ภาษาโปรตุเกส] ฝันของคุณเป็นจริง

1153
01:20:15,960 --> 01:20:21,520
‎คุณมาถึงการแข่งขันรีโอพาราลิมปิก 2016

1154
01:20:22,760 --> 01:20:27,640
‎[ผู้ชายพูดภาษาอังกฤษ] ไม่ไกลคือสนามโอลิมปิกพาร์ก

1155
01:20:28,280 --> 01:20:31,880
‎[ผู้ประกาศ 1] รีโอพาราลิมปิก 2016 ใกล้เริ่มต้นแล้ว

1156
01:20:42,080 --> 01:20:43,000
‎[เสียงคุยฟังไม่ได้ศัพท์]

1157
01:20:44,720 --> 01:20:47,440
‎[ผู้ประกาศ 2] เราไปต่อที่การแข่งขันรายการสำคัญ

1158
01:20:47,560 --> 01:20:49,360
‎รอบชิง 800 เมตร ชาย ที54

1159
01:21:02,240 --> 01:21:03,360
‎[กรรมการ] สามสิบ - สิบห้า

1160
01:21:07,160 --> 01:21:08,840
‎[ผู้ประกาศพูดภาษาอังกฤษและโปรตุเกส] สิบ

1161
01:21:09,960 --> 01:21:12,720
‎ทุกอย่างเหมือน... เมืองร้าง

1162
01:21:13,680 --> 01:21:16,120
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส]
‎มัน... มันน่าตกใจมาก

1163
01:21:20,280 --> 01:21:22,040
‎[เครเวนพูดภาษาอังกฤษ] ให้ตายเถอะ

1164
01:21:22,120 --> 01:21:25,360
‎คณะกรรมการจัดงาน
‎ที่ทำเงินเราหาย จะว่างั้นก็ได้

1165
01:21:25,440 --> 01:21:28,720
‎หรือเอาไปใช้หมด พวกเขาไม่ได้ขายบัตรเข้าชม

1166
01:21:29,840 --> 01:21:34,280
‎ขายบัตรได้น้อยมาก
‎น้อยกว่าการแข่งขันครั้งก่อนๆ

1167
01:21:35,040 --> 01:21:38,480
‎นั่นทำให้เกิดบรรยากาศที่แย่มาก

1168
01:21:38,560 --> 01:21:41,920
‎ปัญหาทางการเงินคือประเด็นสำคัญ
‎แต่ก็เรื่องอื่นเบื้องหลัง

1169
01:21:42,000 --> 01:21:44,920
‎เราจะจัดการแข่งขันไปทำไมถ้าไม่มีใครมาดู

1170
01:21:45,440 --> 01:21:49,000
‎มีที่นั่งว่างเป็นพันๆ
‎ที่อาจเปลี่ยนชีวิตผู้คนเหล่านั้นได้

1171
01:21:49,080 --> 01:21:52,280
‎เพราะต้องไม่ลืมว่า ใช่
‎ชีวิตกำลังถูกเปลี่ยนในสนามแข่ง

1172
01:21:52,360 --> 01:21:54,760
‎แต่ชีวิตบนอัฒจันทร์ก็เปลี่ยนเหมือนกัน

1173
01:21:54,960 --> 01:21:56,120
‎[ผู้ชมปรบมือและส่งเสียงเชียร์]

1174
01:21:58,080 --> 01:22:01,280
‎[ผู้บรรยาย]
‎รอบชิงชนะเลิศ 200 เมตร ชาย ที42

1175
01:22:02,080 --> 01:22:05,640
‎แชมป์รายการหลักครั้งแรก
‎สำหรับเอ็นแทนโด มาห์ลองกู

1176
01:22:05,720 --> 01:22:08,440
‎[มาห์ลองกู] มาลืมเรื่องคนดูแน่นเต็มสนามไปซะ

1177
01:22:08,520 --> 01:22:11,920
‎ใช่ มันมีบทบาทสำคัญ
‎ใช่ คุณอยากให้คนมาเชียร์

1178
01:22:12,000 --> 01:22:16,600
‎แต่ผมเป็นตัวแทนคนนับพันล้าน
‎และมันยอดเยี่ยมมาก

1179
01:22:17,840 --> 01:22:21,400
‎เป็นเรื่องใหญ่ที่ได้เป็นตัวแทนที่ที่ผมจากมา

1180
01:22:22,000 --> 01:22:24,560
‎เพราะผมจะไม่ลืมที่มาของตัวเอง

1181
01:22:38,040 --> 01:22:40,080
‎- [เสียงฆ้องดังสะท้อน]
‎- [ดนตรีทำนองระทึกบรรเลง]

1182
01:22:48,840 --> 01:22:51,960
‎[ผู้บรรยาย] พวกเขาออกตัวไปแล้ว มาห์ลองกูออกตัวช้า

1183
01:22:52,040 --> 01:22:54,920
‎ผมเป็นตัวแทนคนของผม
‎ผมเป็นตัวแทนเผ่าของผม

1184
01:22:55,000 --> 01:22:57,320
‎ผมเป็นตัวแทนเผ่าอื่นๆ

1185
01:23:02,280 --> 01:23:05,920
‎คุณวิ่งให้คนขับแท็กซี่ที่พาผมเข้าเมือง

1186
01:23:08,960 --> 01:23:12,560
‎คนที่ทำให้มั่นใจว่า
‎เรามีขนมปังในพื้นที่ห่างไกล

1187
01:23:16,080 --> 01:23:19,920
‎ผมวิ่งให้คนที่มีบทบาทในชีวิตผม

1188
01:23:27,360 --> 01:23:29,520
‎[ผู้บรรยาย] มาแล้วมาห์ลองกูเพื่อแอฟริกาใต้

1189
01:23:29,640 --> 01:23:30,560
‎[ดนตรีออเคสตราดังขึ้น]

1190
01:23:56,000 --> 01:24:00,360
‎ไวต์เฮดได้เหรียญทอง มาห์ลองกูได้เหรียญเงิน

1191
01:24:01,920 --> 01:24:05,960
‎มาห์ลองกูได้ที่สอง ด้วยสถิติใหม่ของแอฟริกา

1192
01:24:09,480 --> 01:24:12,840
‎นักกีฬาทุกคนฝันว่าจะได้เหรียญทอง

1193
01:24:12,920 --> 01:24:15,080
‎[ผู้ประกาศ] เอ็นแทนโด มาห์ลองกู

1194
01:24:18,760 --> 01:24:21,320
‎แต่เมื่อผมได้เหรียญเงินก็รู้สึกท่วมท้นมาก

1195
01:24:24,680 --> 01:24:28,200
‎[พาร์สันส์] ผมจำได้ว่ามีบางคนพูดว่า
‎"แต่ขายตั๋วได้น้อยมาก"

1196
01:24:28,280 --> 01:24:30,480
‎ผมบอกว่า "เดี๋ยวก่อน

1197
01:24:31,840 --> 01:24:33,360
‎เดี๋ยวคนก็มา

1198
01:24:33,440 --> 01:24:37,160
‎คนบราซิลจะมาเชียร์การแข่งขัน
‎พวกเขาจะไม่ทำให้เราผิดหวัง"

1199
01:24:37,320 --> 01:24:38,160
‎[เสียงสัญญาณเริ่ม]

1200
01:24:40,800 --> 01:24:44,040
‎[กอนซาเลซ]
‎แล้วจู่ๆ จิตวิญญาณพาราลิมปิกก็เกิดขึ้น

1201
01:24:44,600 --> 01:24:46,440
‎นักกีฬากลายเป็นจุดสนใจ

1202
01:24:47,240 --> 01:24:50,960
‎[ผู้บรรยาย 1] เอลลี โคล
‎ได้เหรียญทองพาราลิมปิกด้วยสถิติใหม่

1203
01:24:53,160 --> 01:24:55,360
‎[ผู้บรรยาย 2]
‎เป็นการแข่งขันระหว่างอเมริกันด้วยกันเอง

1204
01:24:56,720 --> 01:25:00,320
‎และทาเทียนา แม็คแฟดเดน
‎ก็ได้เหรียญทองแรกในรีโอ

1205
01:25:00,400 --> 01:25:02,280
‎[ผู้บรรยาย 3] พีค็อกวิ่งได้อย่างยอดเยี่ยม

1206
01:25:02,880 --> 01:25:04,840
‎[พาร์สันส์] ยอดขายตั๋วเริ่มเพิ่มขึ้น

1207
01:25:05,000 --> 01:25:05,840
‎[เป่าลมซ้ำๆ]

1208
01:25:09,120 --> 01:25:11,360
‎[เครเวน] ผู้คนไม่รู้ข่าวเรื่องตั๋วพาราลิมปิก

1209
01:25:11,440 --> 01:25:13,600
‎และพอพวกเขารู้ "เราจะซื้อตั๋วบ้าง"

1210
01:25:18,360 --> 01:25:21,840
‎[ผู้บรรยาย] ระหว่างพวกเขาจะสูสีมาก
‎วาน ไรน์มาแล้ว

1211
01:25:26,880 --> 01:25:29,840
‎วาน ไรน์อาจจะเป็นที่หนึ่ง และใช่แล้ว

1212
01:25:31,040 --> 01:25:35,040
‎[พีค็อก] จำนวนผู้คนสูงสุดที่ไปที่สนามโอลิมปิกพาร์ก

1213
01:25:35,120 --> 01:25:37,640
‎ระหว่างกีฬาพาราลิมปิก ไม่ใช่โอลิมปิก

1214
01:25:45,760 --> 01:25:46,920
‎[ผู้ชมร้องวู้และส่งเสียงเชียร์]

1215
01:25:52,120 --> 01:25:55,760
‎มันคือกีฬา กีฬาผู้พิการ ที่ช่วยสถานการณ์

1216
01:25:55,840 --> 01:25:58,200
‎และผู้ชม ผู้คนจากรีโอ

1217
01:25:58,280 --> 01:26:01,960
‎ชาวพื้นเมืองรีโอมาดูการแข่งขัน
‎และพวกเขาเชื่อมโยงกัน

1218
01:26:02,200 --> 01:26:03,040
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

1219
01:26:03,840 --> 01:26:05,480
‎[พาร์สันส์] มีช่วงเวลาในการแข่งบ็อคเชีย

1220
01:26:06,960 --> 01:26:09,120
‎ในการแข่งบ็อคเชีย นักกีฬามีความพิการสูง

1221
01:26:09,200 --> 01:26:13,200
‎พวกเขาอาจเครียดได้ถ้าหนาวไปหรืออุ่นไป

1222
01:26:13,280 --> 01:26:15,080
‎เสียงดัง ประหลาดใจ หรืออะไรแบบนั้น

1223
01:26:15,160 --> 01:26:18,760
‎และผู้ชมก็... เหมือนสนามฟุตบอล

1224
01:26:18,960 --> 01:26:19,920
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ดังลั่น]

1225
01:26:24,640 --> 01:26:27,240
‎และเจ้าหน้าที่ก็กังวลนิดหน่อย

1226
01:26:27,320 --> 01:26:30,720
‎"เราควรบอกผู้ชมไหม
‎เราควรบอกให้พวกเขาเบาเสียงลงไหม"

1227
01:26:31,560 --> 01:26:35,920
‎และนักกีฬาบอกว่า "เราชอบ
‎นั่นคือสิ่งที่เราต้องการในชีวิตเรา"

1228
01:26:41,520 --> 01:26:43,720
‎[ผู้บรรยาย] ความพยายามเป็นผลสำหรับบราซิล

1229
01:26:43,800 --> 01:26:48,360
‎ช่วงเวลาที่ทีมและแอนโทนิโอ เลเม
‎กัปตันทีมจะไม่มีวันลืม

1230
01:26:58,440 --> 01:27:01,880
‎[แบตต์] มีข่าวลือไปทั่วรีโอว่ามันน่าตื่นเต้น

1231
01:27:02,720 --> 01:27:04,000
‎แฟนๆ ชอบการแข่งขันกีฬา

1232
01:27:05,400 --> 01:27:07,360
‎บอกตามตรง เราโชคดีที่ในรอบชิง

1233
01:27:07,440 --> 01:27:10,000
‎ผมคิดว่าพวกเขาชอบทีมออสเตรเลีย
‎มากกว่าทีมอเมริกา

1234
01:27:10,080 --> 01:27:11,440
‎และเชียร์พวกเรา

1235
01:27:12,640 --> 01:27:16,320
‎[ผู้บรรยาย] นั่นคือไรลีย์ แบตต์
‎นักกีฬาที่ดีที่สุดในโลกอย่างไม่ต้องสงสัย

1236
01:27:16,520 --> 01:27:17,360
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

1237
01:27:20,480 --> 01:27:21,840
‎[แบตต์] มีหนึ่งทีมที่เราอยากเอาชนะ

1238
01:27:22,000 --> 01:27:23,400
‎ในพาราลิมปิก และนั่นคือสหรัฐอเมริกา

1239
01:27:26,640 --> 01:27:29,400
‎ดูรูปจากการแข่งที่ปักกิ่ง
‎ทำให้ผมเกิดการเปลี่ยนแปลง

1240
01:27:30,760 --> 01:27:35,120
‎เหรียญเงินที่อยู่ตรงโต๊ะข้างเตียง
‎ผมจะดูมันทุกเช้าและคิดว่า

1241
01:27:35,680 --> 01:27:37,080
‎"ไม่ ต้องเป็นเหรียญทอง

1242
01:27:37,160 --> 01:27:40,080
‎ลุกจากเตียง และไปทำหน้าที่นักกีฬา"

1243
01:27:43,200 --> 01:27:45,200
‎[ผู้บรรยาย] ทุกคนประจำตำแหน่ง

1244
01:27:45,920 --> 01:27:47,760
‎- [เสียงเป่านกหวีด]
‎- นี่คือการแตะลูกเปิดเกม

1245
01:27:48,160 --> 01:27:49,480
‎และเริ่มต้นแล้ว

1246
01:27:49,960 --> 01:27:53,000
‎เขามีกำลังเพียงพอ เขาจะพุ่งเข้าใส่

1247
01:27:57,080 --> 01:28:00,960
‎บอกตามตรง พอผมลดน้ำหนัก
‎ผมเริ่มยอมรับความพิการของตัวเองได้มากขึ้น

1248
01:28:01,040 --> 01:28:02,000
‎[ผู้บรรยาย] เขาทำลูกหลุด

1249
01:28:08,760 --> 01:28:10,280
‎เพราะผมภูมิใจในตัวเองมากขึ้น

1250
01:28:10,360 --> 01:28:12,520
‎[ผู้บรรยาย 1] และเราเสมอกันอีกครั้ง

1251
01:28:21,320 --> 01:28:24,840
‎แบตต์เปิดช่องทางขวา

1252
01:28:26,520 --> 01:28:29,360
‎เขามาอีกครั้ง ตัวปะทะโจมตี

1253
01:28:30,480 --> 01:28:33,000
‎[ผู้บรรยาย 2] ไรลีย์ แบตต์ทำคะแนน 58-57

1254
01:28:33,080 --> 01:28:35,440
‎[ผู้บรรยาย 1] และนั่นอาจจะเป็นคะแนนเหรียญทอง

1255
01:28:36,520 --> 01:28:37,880
‎[ผู้บรรยาย 2] พวกเขาขอเวลานอก

1256
01:28:40,960 --> 01:28:42,920
‎[แบตต์] ตาคือคนที่มีอิทธิพลกับชีวิตผมมาก

1257
01:28:43,000 --> 01:28:45,680
‎เขาบอกผมเสมอว่า
‎"เป็นผู้นำด้วยการทำเป็นตัวอย่าง"

1258
01:28:48,080 --> 01:28:50,680
‎อย่ามองแบบนั้น คุยกับตาสิ

1259
01:28:51,640 --> 01:28:53,080
‎[แบตต์] ผมอยากชนะเพื่อเขา

1260
01:28:53,160 --> 01:28:55,800
‎ผมอยากเล่นให้ดีที่สุดเพื่อตาของผม

1261
01:28:56,000 --> 01:28:56,840
‎[ถอนหายใจยาว]

1262
01:28:59,800 --> 01:29:02,400
‎[เสียงแตกพร่า] เศร้ามากที่เห็นเขาเสียเมื่อปีที่แล้ว
‎[หัวเราะเบาๆ]

1263
01:29:03,360 --> 01:29:04,840
‎มันทำให้ผมเสียใจ

1264
01:29:05,760 --> 01:29:07,760
‎แต่เขาจะภูมิใจในตัวผม

1265
01:29:11,160 --> 01:29:12,280
‎- บาย
‎- บาย

1266
01:29:12,360 --> 01:29:14,120
‎[ผู้หญิง] บ๊ายบาย บ๊ายบาย

1267
01:29:18,680 --> 01:29:24,880
‎[ผู้บรรยาย] ออสเตรเลียได้ทุ่ม
‎เข้ามาข้างใน 3.6 วินาที ขึ้นอยู่กับแบตต์

1268
01:29:25,040 --> 01:29:25,880
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

1269
01:29:28,960 --> 01:29:32,120
‎แบตต์จะเอาบอลข้ามเส้น และจบแล้ว

1270
01:29:34,480 --> 01:29:36,160
‎พวกเขาจะได้เหรียญทอง

1271
01:29:36,720 --> 01:29:40,840
‎ช่วงเวลายอดเยี่ยมที่พวกเขาเล่นในช่วงต่อเวลา

1272
01:29:45,040 --> 01:29:48,720
‎[แบตต์] ผมชอบเพราะคุณชนะ
‎พร้อมเพื่อนร่วมทีมที่ดีที่สุด 11 คน

1273
01:29:54,000 --> 01:29:54,840
‎[ทุกคน] วู้!

1274
01:29:58,720 --> 01:30:02,360
‎[พาร์สันส์] ผมเชื่อว่าบางทีรีโออาจจะเป็น
‎การขับเคลื่อนพาราลิมปิก

1275
01:30:02,440 --> 01:30:04,160
‎ที่สำคัญกว่าที่ลอนดอน

1276
01:30:04,240 --> 01:30:08,160
‎เพราะเราไม่เคยได้รับการเปิดเผยสู่สาธารณะ
‎มากเท่าที่รีโอ

1277
01:30:08,880 --> 01:30:12,880
‎เราไม่เคยเล่นแบบดิบๆ แบบนั้น
‎นี่คือกีฬาขนานแท้

1278
01:30:13,080 --> 01:30:14,320
‎[ผู้บรรยายพูดภาษาโปรตุเกส]

1279
01:30:20,040 --> 01:30:21,320
‎- ประตู!
‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

1280
01:30:26,120 --> 01:30:27,640
‎[วิโอพูดภาษาอังกฤษ] ในฐานะนักกีฬาพาราลิมปิก

1281
01:30:27,720 --> 01:30:31,720
‎พวกเขาพร้อมที่จะสร้างเรื่องราวผ่านกีฬา

1282
01:30:31,800 --> 01:30:34,360
‎คุณฝึกซ้อมมาตลอดชีวิตเพื่อช่วงเวลานั้น

1283
01:30:38,840 --> 01:30:41,800
‎การแข่งที่รีโอยากลำบากมาก
‎เพราะฉันมีปัญหาที่แขน

1284
01:30:43,440 --> 01:30:47,200
‎สัปดาห์ก่อนหน้าฉันฟันดาบไม่ได้
‎และฉันซึมเศร้ามาก

1285
01:30:47,280 --> 01:30:49,720
‎ทุกคนกำลังฟันดาบ ทุกคนกำลังเล่นดีขึ้น

1286
01:30:49,800 --> 01:30:51,840
‎และฉันแค่นั่งอยู่ตรงนั้น

1287
01:30:56,600 --> 01:30:59,920
‎ที่รีโอ ผมยิงได้ดีที่สุดเท่าที่เคยยิงมา

1288
01:31:00,000 --> 01:31:01,160
‎และผมรู้ว่าผมจะชนะ

1289
01:31:04,160 --> 01:31:05,040
‎[ผู้ประกาศ] สิบ

1290
01:31:05,160 --> 01:31:06,760
‎- [ผู้ชาย] วู้ฮู!
‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

1291
01:31:07,040 --> 01:31:09,760
‎- [เสียงสัญญาณ]
‎- [ผู้บรรยายพูดภาษาโปรตุเกส]

1292
01:31:10,280 --> 01:31:12,440
‎[สตุตซ์แมน] ผมจำได้ว่ายิงธนูสุดท้าย

1293
01:31:12,520 --> 01:31:15,920
‎และผมต้องยิงให้ได้สิบเพื่อชนะ
‎เก้าเพื่อเสมอ ถ้าได้แปด ผมแพ้

1294
01:31:20,200 --> 01:31:21,360
‎[ผู้บรรยายพูดภาษาโปรตุเกส]

1295
01:31:24,080 --> 01:31:26,720
‎[สตุตซ์แมนพูดภาษาอังกฤษ]
‎อุปกรณ์ผมไม่ทำงาน และผมแพ้

1296
01:31:27,880 --> 01:31:31,200
‎นั่นทำให้ผมใจสลาย

1297
01:31:31,280 --> 01:31:35,440
‎รีโอกับผมเข้ากันไม่ได้

1298
01:31:36,560 --> 01:31:38,800
‎และต้องใช้เวลาฟื้นตัวจากเรื่องนั้นพอควร

1299
01:31:39,760 --> 01:31:42,840
‎แน่นอนว่าเพราะความทุ่มเท

1300
01:31:42,920 --> 01:31:45,880
‎สิ่งที่คุณทำในสี่ปีที่แสนลำบาก

1301
01:31:50,720 --> 01:31:55,160
‎[ผู้บรรยาย] ยินดีต้อนรับกลับสู่สนามคาริโอคาสาม
‎และการแข่งขันวีลแชร์ฟันดาบพาราลิมปิก

1302
01:31:59,000 --> 01:32:01,440
‎[วิโอ] สองวันก่อนพาราลิมปิกฉันเริ่มฟันดาบได้อีกครั้ง

1303
01:32:01,520 --> 01:32:05,760
‎แต่ฉันฟันดาบได้แย่มากเพราะฉันเครียด

1304
01:32:05,840 --> 01:32:08,040
‎โค้ชบอกว่า "ทำได้ดี" ฉันบอกว่า "ไม่

1305
01:32:08,120 --> 01:32:11,320
‎อย่าบอกว่าฉันทำได้ดี ถ้าฉันทำได้ไม่ดี

1306
01:32:11,400 --> 01:32:12,720
‎ไปให้พ้น ไปไกลๆ เลย"

1307
01:32:16,560 --> 01:32:18,400
‎มันยากมากสำหรับฉัน

1308
01:32:18,480 --> 01:32:20,280
‎ถ้าไม่มีใครเชื่อมั่นฉัน ไม่เป็นไร

1309
01:32:20,360 --> 01:32:23,000
‎แต่ถ้าฉันไม่เชื่อมั่นในตัวเอง
‎นั่นคือปัญหาใหญ่

1310
01:32:38,160 --> 01:32:42,920
‎[วิโอ] นักกีฬาจีน พวกเขานำทุกอย่างมาหลายปี
‎ในทุกการแข่งขัน

1311
01:32:43,680 --> 01:32:45,760
‎พวกเขาแข็งแกร่งมาก เป็นไปได้ยังไง

1312
01:33:00,560 --> 01:33:04,600
‎[ผู้บรรยาย 1] ในอีกไม่กี่นาที
‎เราจะได้แชมป์พาราลิมปิกคนใหม่

1313
01:33:06,400 --> 01:33:09,960
‎และตอนนี้ กรรมการขอให้นักฟันดาบเตรียมพร้อม

1314
01:33:12,960 --> 01:33:14,720
‎[โค้ช] เย้!

1315
01:33:15,800 --> 01:33:16,960
‎เบเบ เบเบ

1316
01:33:17,040 --> 01:33:19,120
‎[ผู้บรรยาย 1] ถ้าเธอฉลองแบบนี้หลังจากหนึ่งคะแนน

1317
01:33:19,200 --> 01:33:22,440
‎นึกดูว่าถ้าเธอได้สิบห้าคะแนนก่อน

1318
01:33:22,520 --> 01:33:24,000
‎เย้ๆ!

1319
01:33:24,080 --> 01:33:26,800
‎[วิโอ] ทุกอย่างสมบูรณ์แบบด้วยหนึ่งคะแนน
‎และจากนั้นอีกคะแนน

1320
01:33:27,920 --> 01:33:29,280
‎- [กรรมการ] เริ่ม
‎- [โค้ช] เย้!

1321
01:33:29,960 --> 01:33:32,120
‎โอ๊ย ตายแล้ว ฉันกำลังทำอะไรอยู่

1322
01:33:32,240 --> 01:33:33,080
‎[กรรมการ] เริ่ม

1323
01:33:35,280 --> 01:33:36,120
‎[จ้าวตะโกน]

1324
01:33:37,880 --> 01:33:39,960
‎[ผู้บรรยาย 2] อย่าลืมว่าตอนนี้เธอกำลังแข่ง

1325
01:33:40,080 --> 01:33:42,040
‎กับแชมป์ฟันดาบคนใหม่

1326
01:33:43,680 --> 01:33:44,520
‎[กรรมการ] เริ่ม

1327
01:33:46,680 --> 01:33:49,320
‎[ผู้บรรยาย 2] เล่นเร็ว เธอตามมาจนห่างแค่หนึ่งคะแนน

1328
01:33:50,960 --> 01:33:53,320
‎[วิโอ] ร่างกายของเธอดีกว่าฉัน เพราะเธอมีมือ

1329
01:33:53,400 --> 01:33:56,320
‎หรือเธอมีขา เธอดีกว่าฉันมาก

1330
01:33:56,520 --> 01:33:57,360
‎[กรรมการ] เริ่ม

1331
01:33:59,560 --> 01:34:00,560
‎[โค้ช] เย้!

1332
01:34:00,680 --> 01:34:01,520
‎[ตะโกน]

1333
01:34:02,480 --> 01:34:03,320
‎[พูดภาษาอิตาลี]

1334
01:34:03,840 --> 01:34:05,800
‎[ผู้บรรยาย 2 พูดภาษาอังกฤษ] เธออยากชนะมาก

1335
01:34:06,680 --> 01:34:08,000
‎ได้กลับไปหนึ่งคะแนน

1336
01:34:13,080 --> 01:34:14,760
‎- [ตะโกน]
‎- [ผู้บรรยาย 1] พลังล้นเหลือ

1337
01:34:16,680 --> 01:34:20,120
‎วิโอกลับไปนำห่างห้าคะแนน

1338
01:34:21,920 --> 01:34:22,760
‎[กรรมการ] เตรียมพร้อม เริ่ม

1339
01:34:23,720 --> 01:34:25,120
‎[โค้ช] เย้!

1340
01:34:27,320 --> 01:34:29,840
‎[ผู้บรรยาย 1] นักกีฬาอิตาลีรู้สึกไม่สบายตัว

1341
01:34:30,600 --> 01:34:34,160
‎ถูกตีโดนหลังหน้ากาก ด้านหลังศีรษะ

1342
01:34:35,920 --> 01:34:39,560
‎ดูนั่นสิ คุณจะเห็นว่าการสะบัดดาบของจ้าว

1343
01:34:39,640 --> 01:34:43,560
‎โดนเลยส่วนบนของหน้ากาก
‎และฟาดลงบนกะโหลก

1344
01:34:44,960 --> 01:34:46,080
‎[ผู้ชาย] เธออยากได้น้ำแข็ง

1345
01:34:48,840 --> 01:34:50,400
‎[วิโอ] ตอนฉันเด็กมากๆ และแม้แต่ตอนนี้

1346
01:34:50,480 --> 01:34:52,840
‎ถ้าฉันรู้สึกเจ็บปวด ฉันจะไม่พูดอะไร

1347
01:34:52,920 --> 01:34:55,560
‎ฉันบอกว่า "ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย"

1348
01:34:55,640 --> 01:34:59,840
‎ดังนั้นเมื่อฉันบอกว่าเจ็บ นั่นคือเจ็บจริงๆ

1349
01:35:00,720 --> 01:35:03,600
‎[ผู้บรรยาย 1] เธอยิ้ม แต่นั่นดูเจ็บมาก

1350
01:35:05,520 --> 01:35:06,440
‎[ดนตรีตื่นเต้นบรรเลง]

1351
01:35:08,040 --> 01:35:09,240
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์และปรบมือ]

1352
01:35:22,880 --> 01:35:26,200
‎[ผู้บรรยาย 2] เบอาทริซ วิโอ อยากชนะมากๆ

1353
01:35:26,280 --> 01:35:30,960
‎และกีฬาพาราลิมปิกสร้างวีรบุรุษ
‎เป็นแบบนั้นจริงๆ

1354
01:35:32,600 --> 01:35:33,960
‎- [กรรมการ] เริ่ม
‎- [โค้ชตะโกน]

1355
01:35:35,360 --> 01:35:36,200
‎[ตะโกน]

1356
01:35:36,720 --> 01:35:40,320
‎[ผู้บรรยาย 1] อีกแค่หนึ่งคะแนนก็จะได้เหรียญทอง

1357
01:35:43,880 --> 01:35:47,040
‎[วิโอ] เมื่อคุณกำลังจะชนะ
‎และคุณรู้ตัวว่านั่นคือคะแนนที่ 14

1358
01:35:47,120 --> 01:35:49,560
‎คุณอยู่ตรงนั้นและบอกว่า
‎"โอเค คะแนนสุดท้าย"

1359
01:35:50,080 --> 01:35:53,920
‎ถ้าคะแนนสุดท้ายไปถูกที่ ถูกทาง คุณชนะ

1360
01:35:54,000 --> 01:35:56,600
‎และคุณรู้ รู้มาตลอดชีวิต

1361
01:35:56,800 --> 01:35:57,880
‎[เสียงตะโกนฟังไม่ได้ศัพท์]

1362
01:36:02,880 --> 01:36:04,080
‎[ตะโกนเป็นภาษาอิตาลี]

1363
01:36:04,920 --> 01:36:10,320
‎แต่ถ้าคุณทำคะแนนสุดท้ายไม่ได้
‎คุณจะร้องไห้ไปตลอดชีวิต

1364
01:36:10,480 --> 01:36:11,840
‎[ผู้ชมปรบมือและตะโกนเป็นจังหวะ]

1365
01:36:16,400 --> 01:36:18,280
‎[ผู้ชายให้กำลังใจเบเบเป็นภาษาอิตาลี]

1366
01:36:20,880 --> 01:36:23,560
‎[ผู้บรรยาย 1] ทุกคนรอด้วยความตื่นเต้น

1367
01:36:29,080 --> 01:36:30,680
‎- [กรรมการ] พร้อม เริ่ม
‎- [วิโอตะโกน]

1368
01:36:41,080 --> 01:36:44,160
‎[ผู้บรรยาย 1] เด็กอายุ 19 ปี จากเวนิส อิตาลี

1369
01:36:44,240 --> 01:36:47,240
‎ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับตัวเองดี

1370
01:36:47,320 --> 01:36:49,440
‎อารมณ์แบบดิบๆ เลย

1371
01:36:56,280 --> 01:36:57,120
‎[ฟังไม่ได้ศัพท์]

1372
01:37:06,320 --> 01:37:09,320
‎[วิโอ] ตอนที่ฉันกลับไปฟันดาบ
‎ฉันบอกว่า "โอเค ทุกคน ฉันชื่อเบเบ

1373
01:37:09,400 --> 01:37:12,200
‎ฉันไม่มีขา ไม่มีแขน ฉันแค่อยากฟันดาบ"

1374
01:37:12,280 --> 01:37:16,280
‎"มันเป็นไปไม่ได้ คุณฟันดาบด้วยนิ้วสามนิ้วนี้

1375
01:37:16,360 --> 01:37:19,600
‎และจากนั้นก็ข้อมือ นั่นคือส่วนที่คุณต้องการ

1376
01:37:19,680 --> 01:37:20,920
‎นั่นคือการฟันดาบ

1377
01:37:21,000 --> 01:37:23,280
‎และคุณไม่มีส่วนนี้ ดังนั้นคุณฟันดาบไม่ได้"

1378
01:37:29,720 --> 01:37:32,520
‎มันเป็นไปไม่ได้
‎แต่ทุกอย่างก็เป็นไปไม่ได้ในตอนแรก

1379
01:37:35,960 --> 01:37:40,320
‎คุณแค่ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง
‎แค่ลงมือทำ ทำสิ่งที่คุณต้องการ

1380
01:37:59,320 --> 01:38:02,840
‎[ทุกคนตะโกน] บราซิล บราซิล บราซิล

1381
01:38:03,080 --> 01:38:03,920
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

1382
01:38:10,280 --> 01:38:14,000
‎นี่คือพิธีปิดพาราลิมปิก ไปดูกัน

1383
01:38:23,640 --> 01:38:27,800
‎เราได้พิสูจน์แล้วผ่านการแข่งขันที่รีโอ
‎ว่าเรามีการขับเคลื่อนที่เป็นหนึ่งเดียวกัน

1384
01:38:28,120 --> 01:38:28,960
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

1385
01:38:35,600 --> 01:38:37,520
‎เมื่อไหร่ก็ตามที่เกิดปัญหา

1386
01:38:37,600 --> 01:38:40,360
‎เราจะออกมาแสดงการขับเคลื่อนและบอกว่า

1387
01:38:40,440 --> 01:38:43,760
‎"นี่ คุณจะไม่ทำแบบนี้กับเรา
‎เราจะจัดการแข่งขันของเรา

1388
01:38:43,840 --> 01:38:45,840
‎และเราจะส่งสารของเราออกไป

1389
01:38:45,920 --> 01:38:48,040
‎เราจะช่วยเปลี่ยนสังคม

1390
01:38:48,120 --> 01:38:50,480
‎และทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้น"

1391
01:39:06,480 --> 01:39:09,720
‎มันมากกว่าแค่การชนะและได้เหรียญรางวัล

1392
01:39:09,920 --> 01:39:10,760
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]

1393
01:39:24,440 --> 01:39:28,160
‎[นักบินพูดภาษาอิตาลี] เบเบ วิโอ
‎ขอบคุณเบเบสำหรับทุกอารมณ์ที่ให้เรา

1394
01:39:28,240 --> 01:39:30,400
‎วันนี้คุณทำให้เราโบยบิน

1395
01:39:30,480 --> 01:39:32,640
‎[ภาษาอังกฤษ] ท่านผู้โดยสาร
‎เราอยากแจ้งให้ทราบว่าวันนี้

1396
01:39:32,720 --> 01:39:35,640
‎เราได้รับเกียรติต้อนรับนักกีฬาเหรียญทอง

1397
01:39:35,720 --> 01:39:37,800
‎กีฬาพาราลิมปิก 2016

1398
01:39:37,880 --> 01:39:42,120
‎[ผู้ชมตะโกนพร้อมกัน] เบเบ เบเบ เบเบ

1399
01:39:42,200 --> 01:39:46,040
‎[ผู้ประกาศ]
‎นักกีฬาเหรียญรางวัลโอลิมปิกและพาราลิมปิก

1400
01:39:46,120 --> 01:39:49,000
‎เราอยากมีบทบาทสำคัญในเรื่องสิทธิมนุษยชน

1401
01:39:49,080 --> 01:39:51,080
‎เราจะกลับไปที่จุดเริ่มต้น

1402
01:39:54,040 --> 01:39:57,240
‎[ซัสเซกซ์] วิสัยทัศน์ของเซอร์ ลุดวิกยังไม่เสร็จสมบูรณ์

1403
01:39:57,320 --> 01:40:01,560
‎เพราะว่าคนที่ถูกกล่าวถึงว่าพิการ

1404
01:40:01,640 --> 01:40:03,560
‎ยังไม่ได้รับการสนับสนุน

1405
01:40:03,640 --> 01:40:07,440
‎หรือยังไม่ได้รับการยอมรับในสังคมส่วนใหญ่

1406
01:40:08,840 --> 01:40:13,880
‎สิ่งที่เซอร์ ลุดวิกพยายามทำในตอนนั้น
‎กำลังเป็นที่ต้องการในตอนนี้มากกว่าตอนไหนๆ

1407
01:40:14,120 --> 01:40:15,200
‎[ดนตรีทำนองตื่นเต้นบรรเลง]

1408
01:40:26,840 --> 01:40:30,640
‎[พีค็อก] ผู้คนรู้สึกสงสารผม ทำไมเหรอ
‎เพราะความเข้าใจแบบหนึ่ง

1409
01:40:30,720 --> 01:40:32,960
‎"เขาไม่มีขา ฉันควรสงสารเขา"

1410
01:40:40,840 --> 01:40:43,400
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส]
‎ความพิการของผมคือความแข็งแกร่ง

1411
01:40:44,240 --> 01:40:45,600
‎ผมจะตายไปแบบนี้

1412
01:40:48,200 --> 01:40:51,040
‎ขาของผมจะไม่งอกกลับคืนมา

1413
01:40:51,120 --> 01:40:52,240
‎ผมไม่ใช่จิ้งจก

1414
01:40:55,520 --> 01:40:57,120
‎[สตุตซ์แมนพูดภาษาอังกฤษ] ทุกคนมีพลังพิเศษ

1415
01:40:57,200 --> 01:40:58,720
‎ที่พวกเขาค้นเจอในช่วงหนึ่งของชีวิต

1416
01:41:08,720 --> 01:41:11,520
‎[วิโอ] คุณแค่ต้องยอมรับสถานการณ์ที่คุณเผชิญอยู่

1417
01:41:15,360 --> 01:41:18,040
‎และค้นพบความสวยงามของมัน

1418
01:41:21,240 --> 01:41:22,320
‎[ดนตรีแสดงชัยชนะบรรเลง]

1419
01:41:41,880 --> 01:41:43,880
‎["จิตวิญญาณแห่งฟีนิกซ์" บรรเลง]

1420
01:45:31,360 --> 01:45:33,360
‎คำบรรยายโดย ลลวรรณ