Downloaded from YTS.MX
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส] ‎มันตลกดีเพราะว่า
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ตอนที่เราดูอเวนเจอร์สของมาร์เวลภาคล่าสุด
‎ก็เป็นทีมของ
‎ยอดมนุษย์
‎ที่พยายามกอบกู้
‎มนุษยชาติ
‎ช่วยเหลือ
‎ผู้คน
‎ต่อสู้
‎เพื่อความสำเร็จ
‎เราก็ค่อนข้างเหมือนกัน
‎[ดนตรีทำนองปลุกใจบรรเลง]
‎[อะเลซ] เราทุกคนเป็นยอดมนุษย์
‎เพราะเราทุกคนเคยผ่านโศกนาฏกรรม
‎เราทุกคนเคยผ่านพ้น
‎บางอย่างที่ขวางไม่ให้เราประสบความสำเร็จ
‎และนั่นคือความแข็งแกร่งของเรา
‎ชีวิตคือการต่อสู้
‎เราพยายามกอบกู้โลก
‎[กอนซาเลซพูดภาษาอังกฤษ] ‎โอลิมปิกคือช่วงเวลาสร้างวีรบุรุษ
‎พาราลิมปิกคือที่ที่วีรบุรุษเดินทางมา
‎[ดนตรีทำนองปลุกใจบรรเลง]
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎[เบเบ วิโอ] ‎ตอนอายุ 12 ปี ฉันเป็นสมาชิกกลุ่มลูกเสือ
‎พวกเขาตั้งชื่อเล่นให้คุณ
‎ชื่อของฉันคือ จิตวิญญาณแห่งฟีนิกซ์
‎เพราะนกฟินิกซ์มีชีวิตและตายได้ ‎ถูกเผาและมีชีวิตใหม่ได้
‎กลุ่มลูกเสือของฉันเห็นฉันในทุกขั้นตอน
‎มีชีวิตอยู่ ถูกเผา ตาย และฟื้นขึ้นมาใหม่
‎ตอนฉันยังเด็กมากๆ โค้ชเข้ามาพูดกับฉันว่า
‎"มีสวรรค์
‎และชื่อของสวรรค์คือกีฬาโอลิมปิก
‎เธอต้องฝึกหนักทุกวัน ทุกชั่วโมง ‎ให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้
‎เพื่อที่จะได้ไปแข่งกีฬาโอลิมปิก"
‎ฉันก็เลยฝันถึงโอลิมปิก
‎(เบเบ วิโอ)
‎และจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นพาราลิมปิก ‎แต่มันก็คล้ายๆ กันมาก
‎[เสียงคุยฟังไม่ได้ศัพท์]
‎ตอนฉันอายุ 14 ปี ฉันเป็นคนถือคบเพลิง
‎เพื่อเป็นตัวแทนของนักกีฬาพาราลิมปิกในอนาคต
‎[ผู้ชมปรบมือและส่งเสียงเชียร์]
‎[กอนซาเลซ] ‎ถ้าคุณดูประวัติศาสตร์กีฬาพาราลิมปิก
‎มันมีทั้งช่วงขึ้นและช่วงลง
‎คือช่วงที่ดี และไม่ดีเท่าไหร่
‎ถ้าคุณต้องเลือกสถานที่ ‎ที่คุณคิดว่าจะประสบความสำเร็จได้
‎นั่นคือลอนดอน
‎(ลอนดอน)
‎มันคือจุดกำเนิด ‎ประเทศต้นคิดการขับเคลื่อนพาราลิมปิก
‎จัดงานและสร้างสรรค์ ‎และท้าทายทัศนคติตายตัว
‎และลอนดอนก็เป็นเมืองหลวงของโลก
‎[ผู้รายงานข่าว 1] ผู้จัดการแข่งขันลอนดอน 2012 ‎เริ่มเตรียมพร้อมสำหรับพาราลิมปิก
‎[ผู้รายงานข่าว 2] ‎ตามข้อมูลองค์กรการกุศลเม็นแคป
‎อาชญากรรมความเกลียดชังความพิการ ‎ตามที่ได้รับรายงานมีจำนวนสูง
‎และทุกอย่างที่จะเปลี่ยนแปลงความคิด ‎ต่อความพิการก็มีความสำคัญมาก
‎[กอนซาเลซ] เมื่อผมบอกให้เพื่อนร่วมงานรู้
‎ว่าผมจะไปสัมภาษณ์สำหรับกีฬาพาราลิมปิก
‎คนส่วนใหญ่บอกผมว่า "อย่าไปยุ่ง
‎นี่เป็นการแข่งขันสำหรับคนที่มีความพิการ
‎ไม่ มันซับซ้อนเกินไป มันไม่ใช่กีฬาจริงๆ"
‎[ผู้รายงานข่าว] ทุกสายตาจะจับจ้อง ‎ไปที่นักกีฬาพาราลิมปิกจากทั่วโลก
‎เมื่อสัญลักษณ์ของพวกเขาเข้ามาแทนที่ห้าห่วง
‎ช่วงกีฬาโอลิมปิก ‎สี่หรือห้าวันสุดท้ายก่อนจบการแข่งขัน
‎มีการติดป้ายโฆษณาสีดำ
‎บอกว่า "ขอบคุณสำหรับการอุ่นเครื่อง"
‎นั่นคือคำโฆษณาพาราลิมปิก...
‎(เซอร์ ฟิลิป เครเวน)
‎"ขอบคุณสำหรับการอุ่นเครื่อง"
‎ผมไม่แน่ใจว่าทางโอลิมปิกจะพอใจกับเรื่องนั้น
‎แต่ผมบอกได้เลยว่าผมยินดีมาก
‎ฟิลิปไม่อยากเป็นที่สอง เขาต้องการเป็นที่หนึ่ง
‎[ผู้บรรยาย] เครเวนยังได้บอล
‎[กอนซาเลซ] เขาเคยเป็นนักกีฬา
‎และเขาอยากให้นักกีฬาคนอื่นๆ ‎มีโอกาสที่ดีกว่าเขา
‎[ผู้บรรยาย] อีกสองคะแนนสำหรับฟิล เครเวน
‎ชาวี กอนซาเลซ เป็นคนดี
‎ถ้าระหว่างประธานและประธานบริหารไม่โอเค ‎ก็ไม่มีประโยชน์
‎เราอยากจะเปลี่ยนวิธีที่ผู้คนมองคนที่มีความพิการ
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส] ‎มันเป็นบ้านสำหรับ...
‎ทุกประเทศ
‎(ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านนักกีฬาพาราลิมปิก)
‎เป็นเหมือนกีฬาประเภททีม ‎ไม่ใช่ประเภทบุคคล
‎ส่วนใหญ่เราอยู่ด้วยกันเวลาไปแข่ง
‎เราอยู่ตรงนั้นเสมอเพื่อให้กำลังใจกันและกัน
‎[แมตต์ สตุตซ์แมนพูดภาษาอังกฤษ] ‎แค่บรรยากาศทั้งหมดนั้น
‎ของการได้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ ‎ยิ่งใหญ่กว่าตัวเราเอง มันเหลือเชื่อมาก
‎[เอลลี โคล] ‎เหมือนกับภารกิจของเราที่ไม่ได้พูดออกไป
‎นักกีฬาพาราลิมปิกทุกคน ‎มีชีวิตที่พวกเขาถูกพร่ำบอก
‎ซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า ‎ชีวิตจะเป็นเรื่องยากมากสำหรับพวกเขา
‎[ผู้ชมร้องเพลงพร้อมกัน]
‎[สตุตซ์แมน] ‎ทีมอิรักอยู่ห่างจากเราประมาณหนึ่งฟุต
‎และเรามีสมาชิกในทีมของเรา ‎ที่ได้รับบาดเจ็บจากในอิรัก
‎โลกต้องเห็นเรื่องนั้นมากขึ้น
‎[ดนตรีปลุกใจบรรเลง]
‎เรากำลังมุ่งหน้าไปพิธีเปิด
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[สตีเฟน ฮอว์คิง] กีฬาพาราลิมปิก
‎ยังเป็นเรื่องของ ‎การเปลี่ยนความคิดของเราที่มีต่อโลกด้วย
‎เราทุกคนต่างกัน
‎ไม่มีมนุษย์ประเภทมาตรฐานทั่วๆ ไป
‎[เครเวน] เราต้องจัดเตรียมเวทีต่างๆ ‎ที่พวกเขาจะแสดงผลงานได้
‎แสดงให้โลกเห็น สร้างแรงบันดาลใจ ‎และทำให้โลกนี้ตื่นเต้น
‎การแข่งขันคือการแสดงให้เห็นการขับเคลื่อน
‎การแข่งขันคือสิ่งสำคัญ ‎ที่ทำให้การขับเคลื่อนนี้ก้าวต่อไปได้
‎ขอเปิดการแข่งขันลอนดอนพาราลิมปิก 2012
‎[ผู้รายงานข่าว] นั่นไง มูลนิธิอาจิโทส
‎สัญลักษณ์พาราลิมปิก ‎ที่แขวนอยู่ที่สะพานทาวเวอร์บริดจ์ในลอนดอน
‎มันเป็นการแข่งพาราลิมปิกครั้งแรกของผม ‎ผมจะอายุแค่ 19 ปี
‎อรุณสวัสดิ์
‎[จอนนี พีค็อก] คุณกังวลเกี่ยวกับเรื่องน่ากลัวต่างๆ
‎เรื่องประวัติศาสตร์ของพาราลิมปิก ‎เช่น เรื่องสนามกีฬาไม่มีคนดู
‎คุณไม่มีทางรู้ว่าจะเป็นยังไง ‎จนกว่าคุณจะไปถึงที่นั่น
‎[ทาเทียนา แม็คแฟดเดน] มันไม่สม่ำเสมอเลย
‎ฉันก็เลยวิตกและกังวล
‎[พีค็อก] พวกเขาพาคุณเดินไปใต้สนาม
‎เพราะพวกเขามีลู่แข่งขัน ‎ที่ทุกคนเตรียมตัวในช่วงท้าย
‎นักกีฬาทุกคนอยู่ด้วยกัน มันจริงจังมาก
‎[ดยุกแห่งซัสเซกซ์] ‎หลายๆ คน จากที่พวกเขาได้ยินมา
‎นึกว่าจะล้มเหลว ‎และพวกเขาจะขายบัตรเข้าชมไม่ได้
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์และปรบมือกันสนั่น]
‎คนแน่นเต็มสนามเลย
‎การแข่งกีฬาเหลือเชื่อมาก
‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์] ‎- [ผู้บรรยาย] ตีได้ยอดเยี่ยม
‎ลูกนั้นต้องเป็นช็อตชิงแชมป์เลย
‎แต่สิ่งที่พวกเขาได้ดู ‎ดีกว่ากีฬาโอลิมปิกอย่างไม่ต้องสงสัย
‎(ดยุคแห่งซัสเซกซ์ ‎ผู้ก่อตั้งการแข่งอินวิกทัส)
‎[ผู้ชาย] ระวัง
‎- [ดนตรีทำนองตื่นเต้นบรรเลง] ‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[ผู้บรรยาย] บรรยากาศน่าตื่นเต้นเป็นที่สุด
‎จางอยู่ลู่ใน เดฟ เวียร์ฉีกออกข้าง
‎เดฟ เวียร์ต้องดึงความมั่นใจออกมาให้หมด
‎รวมทั้งความแข็งแรงด้วย ‎เพราะว่านี่ใกล้มากๆ จาง
‎เดฟ เวียร์กำลังขึ้นนำ ‎เดฟ เวียร์ทำได้อีกแล้ว
‎คืนนี้เราได้ชื่นชมความยิ่งใหญ่
‎[ซัสเซกซ์] สำหรับผมและผู้คนมากมาย ‎โดยเฉพาะเด็กๆ
‎ที่ได้เห็นบุคคลแบบนั้น
‎เดินหน้าและทำสิ่งที่พวกเขาทำได้สำเร็จ
‎ไม่ว่าจะอ่านหนังสือมากขนาดไหน
‎ไม่ว่าจะสอนในชั้นเรียนมากขนาดไหน
‎ก็ไม่มีทางสร้างแรงบันดาลใจได้แบบนั้น
‎เหมือนกับที่คุณได้ดูสิ่งที่ ‎คุณถูกพร่ำบอกมาว่าเป็นไปไม่ได้
‎[ผู้ประกาศ] ทุกท่าน
‎ตอนนี้คือรอบชิงชนะเลิศ ‎ว่ายฟรีสไตล์หญิง 100 เมตร เอสเก้า
‎เอลลี โคล ตัวแทนจากออสเตรเลีย
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[เสียงเป่านกหวีดสามครั้ง]
‎[โคล] ในกีฬาพาราลิมปิก ‎ผู้คนมีสภาพร่างกายต่างกัน
‎เมื่อเทียบกับโอลิมปิก ‎ที่ร่างกายของนักกีฬาทุกคนดูเหมือนกัน
‎(เอลลี โคล)
‎ร่างกายนักกีฬาในพาราลิมปิกไม่เหมือนกันเลย
‎[เสียงนกหวีด]
‎ก่อนเริ่มการแข่งขันในพาราลิมปิก ‎เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ตัวแข็งทื่อมาก
‎- [ผู้ประกาศ] ประจำที่ ‎- [สัญญาณดัง]
‎[โคล] น้ำเย็นนั่นปะทะตัวคุณ ‎และคุณคิดว่า "นี่แหละ
‎นาทีต่อไปอาจจะเป็นนาทีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‎ในชีวิตของฉันทั้งหมด"
‎ฉันอยากให้ผู้คนทั่วโลกดูการแข่งขัน ‎พาราลิมปิกให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
‎เพราะถ้าพ่อแม่ของฉันได้รู้เกี่ยวกับพาราลิมปิก
‎ตอนที่ฉันอายุสามขวบ ‎พวกเขาคงมีความหวังมากกว่านี้
‎ในเรื่องที่คนที่มีความพิการสามารถทำได้
‎[แม่ของโคล] เอลลีเดินได้วันแรก
‎มาเลย เอลลี
‎[โคล] ที่จริงฉันเกิดมาเป็นเด็กปกติ
‎แต่วันหนึ่งตอนที่แม่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน
‎แม่เจอก้อนที่ด้านหลังเข่าขวาของฉัน
‎คุณหมอบอกพ่อแม่
‎ว่าฉันเป็นมะเร็งประเภทที่พบได้ยาก ‎เรียกว่านูโรซาร์โคมา
‎- [พ่อของโคล] เอลลี ‎- คะ
‎- [พ่อของโคล] พ่อรักลูก ‎- หนูรักพ่อ
‎ฉันเลยต้องทำคีโมเยอะมาก
‎เพราะคีโม
‎ทำให้ฉันป่วยมากกว่าที่ฉันป่วยจากมะเร็ง
‎และเนื้องอกก็ไม่ได้มีขนาดเล็กลงเลย
‎พ่อแม่ฉันต้องตัดสินใจตัดขาฉัน
‎หลังจากที่ฉันเพิ่งอายุได้สามขวบ
‎[แม่ของโคล] วันนี้เธอบอกว่า ‎"หนูอยากได้เท้าหนูคืน"
‎- [หัวเราะเบาๆ] ‎- [ผู้หญิง] เยี่ยมเลย
‎นี่เท้าของหนูใช่ไหม เอลลี
‎มันอยู่ตรงนี้ไง
‎[โคล] ฉันถามแม่ฉันว่า
‎ทำไมถึงกลัวการตัดขาฉันทิ้ง
‎และแม่กังวลว่าฉันจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
‎พ่อแม่ของฉันไม่รู้จักใครที่มีความพิการ
‎และพวกเขากังวลมากว่า ‎โอกาสต่างๆ ที่ฉันเคยจะได้
‎ตอนที่ฉันเกิดมา จู่ๆ ก็จะถูกพรากไปจากฉัน
‎แค่ภายในวันเดียว
‎สิ่งสำคัญเกี่ยวกับการอยู่ในออสเตรเลียคือ ‎ทุกคนต้องเรียนว่ายน้ำให้เป็น
‎[แม่ของโคล] เอลลี แขนตึง ‎เอลลี แขนตึง
‎ฉันว่ายน้ำวนเป็นวงกลมอยู่พักหนึ่ง ‎[หัวเราะเบาๆ]
‎ว่ายน้ำคือกีฬาไม่กี่อย่างที่ฉันทำได้ตอนเป็นเด็ก
‎ที่ฉันไม่ได้รู้สึกว่าฉันมีความพิการ
‎ฉันเลยชอบว่ายน้ำมาก
‎ฉันบอกแม่ฉันว่า ฉันอยากเป็นนักบัลเลต์
‎เพราะเพิ่งดูบัลเลต์สวอนเลก
‎ฉันบอกแม่ว่า "นักบัลเลต์ดูสง่ามาก ‎หนูอยากดูสง่าบ้าง"
‎กลายเป็นว่าฉันอาจเป็นคนเดียว ‎ที่มีเทคนิคว่ายน้ำสง่างามที่สุด
‎ในทีมว่ายน้ำออสเตรเลียตอนนี้ ‎เพราะฉันชอบแง่มุมนั้นของมันมาก
‎[ผู้บรรยาย] เอลลี โคล ในวัย 20 ปี ‎จากออสเตรเลีย
‎ว่ายน้ำได้อย่างยอดเยี่ยมที่สุด
‎- โคลอยู่อันดับสาม ‎- [แม่ของโคล] ไปเลย เอลลี
‎[ผู้หญิง] สู้ๆ เอลลี
‎[โคล] ถ้าฉันคิดย้อนไปถึงตอนเด็กๆ ‎ฉันไม่ชอบให้ใครชนะฉัน
‎[ผู้หญิง] ไปเลย
‎[โคล] ฉันตัดสินใจว่าจะว่ายให้เร็วที่สุดในทีม
‎ถึงแม้ว่าจะมีแค่ขาเดียว
‎[ผู้บรรยาย] ตอนนี้โคลขึ้นนำ
‎ดูรูปแบบนี้สิ โคล จากลู่ที่หก
‎[เสียงเชียร์]
‎[ผู้บรรยาย] เอลลี โคล สุดยอดมาก
‎[โคล] การที่ฉันทำให้แม่มีความสุขได้แบบนั้น
‎ก็เป็นเรื่องดีๆ ที่เกิดจากการป่วย
‎[วิโอ] ฉันไม่ได้แข่งพาราลิมปิก ‎ดังนั้นฉันเลยมีโอกาสอยู่ที่นั่น
‎ตลอดช่วงเวลาการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิก
‎[ภาษาอิตาลี] สวัสดี นี่คือเบเบ ‎วันนี้ฉันจะวิจารณ์กีฬาเป็นครั้งแรก
‎[ภาษาอังกฤษ] ฉันได้เจอนักกีฬาพาราลิมปิกหลายคน ‎และฉันก็รักพวกเขาทุกคนเลย
‎เพราะเมื่อคุณเจอใคร ‎คุณก็อยากรู้เรื่องราวก่อนหน้านั้นของพวกเขา
‎เพราะอะไรทำไมพวกเขาถึงนั่งรถเข็น ‎ทำไมพวกเขาถึงไม่มีแขนขา
‎และก็มีเรื่องตลก และเรื่องที่ตลกน้อยกว่านั้น
‎"บอกฉันเถอะว่าคุณไปทำอะไรมา นะคะ" ‎[หัวเราะ]
‎[ผู้บรรยายพูดภาษาฝรั่งเศส] ‎การกระโดดไกลชิงชนะเลิศ
‎[ภาษาฝรั่งเศส] นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตผม
‎(ฌอง-บัปติสต์ อะเลซ)
‎ที่ผมได้เห็นคนแน่นเต็มสนาม
‎[ตะโกน]
‎[ผู้บรรยาย] ฌอง-บัปติสต์ อะเลซคือหนึ่งในตัวเต็ง
‎- [ตะโกน] ‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ดังลั่น]
‎[เสียงเชียร์แผ่วลง]
‎[อะเลซ] ผมเลือกกระโดดไกล
‎เพราะอยากหนีไปจากบางอย่าง ผมว่านะ
‎ความรู้สึกของ...
‎การจากไปและไม่กลับมาอีก
‎การลอยตัว
‎การหลบหนี
‎ผมได้เห็นหลายอย่างในช่วงเวลาสั้นๆ ‎ตอนกำลังเติบโต
‎ผมผ่านช่วงเวลาเลวร้ายที่สุดตอนเป็นเด็ก
‎ผมถูกฝันร้ายเรื่องหนึ่งหลอกหลอน
‎ผมพยายามก้าวต่อไป ลืมเรื่องนั้น
‎ผมรอดชีวิตจากสงครามกลางเมือง ‎ในประเทศบุรุนดีในปี 1993
‎ผมจำทุกอย่างได้เหมือนกับว่าเพิ่งเกิดเมื่อวาน
‎ชนกลุ่มใหญ่ฮูตูอยากกำจัด ‎ครอบครัววัยเจริญพันธุ์ชนกลุ่มน้อยตุตซีให้หมดสิ้น
‎แม่ๆ และเด็กทุกคน
‎ตอนนั้นผมสามขวบ
‎ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ‎ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้
‎ผมพยายามหนีจากบรรดาฆาตกรไปกับแม่
‎แต่ว่า...
‎หนีไม่เร็วพอ
‎ผมโดนมีดขนาดใหญ่ฟันสี่ครั้ง ‎นั่นคือสาเหตุที่ผมเสียขาไป
‎และโดนฟันหนึ่งทีที่แขน
‎และที่หัวตรงนี้ และอีกที่ตรงหลัง
‎และหลังจากนั้นผมต้องทนดู...
‎ต้องทนดูแม่ถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา
‎ครับ
‎ผมฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ‎ไม่รู้ผมตายไปสี่หรือห้าวันไหม
‎ผมเลือดออกทั้งข้างในและข้างนอก
‎เยี่ยมมาก สามขวบ และผมรอดชีวิต
‎จากการสังหารหมู่ได้
‎จากนั้นผมต้องสร้างชีวิตขึ้นมาใหม่ ‎ในบ้านเด็กกำพร้า ตามลำพัง ถูกถอดทิ้ง
‎[เสียงหอบ]
‎ทำไมผมถึงชอบวิ่งและกระโดดเหรอครับ
‎ก็เหมือนกับว่าผมพยายามหนีสิ่งที่เกิดขึ้น
‎[เสียงหอบ]
‎ผมวิ่งเพื่อหนี
‎ล้มลง ลุกขึ้นใหม่อีกครั้ง ‎ล้มลง ลุกขึ้นใหม่อีก นั่นคือชีวิต
‎และเรื่องนี้เกี่ยวเนื่องกับหลายคน ‎ผมเข้าใจมันตั้งแต่เด็ก
‎และวันนี้ กีฬาคือสิ่งที่ช่วยผมไว้
‎[ตะโกน]
‎ในการแข่งครั้งแรกของผม ‎ผมไม่ได้เรียนรู้เรื่องชัยชนะ
‎แต่ผมได้เรียนรู้เรื่องความเป็นมนุษย์
‎[กอนซาเลซพูดภาษาอังกฤษ] ‎ในกีฬาพาราลิมปิก ทุกคนมีเรื่องราว
‎มันมาจากการที่พวกเขาทำลายอุปสรรค
‎เพื่อประสบความสำเร็จในสิ่งที่อยากทำ
‎ก้าวเดินต่อไปและใช้ชีวิต ‎แม้คนอื่นๆ อาจคิดว่าเราทำไม่ได้
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎ตอนผมเด็กๆ ผมมีความฝันเยอะมาก
‎ผมอยากเป็นนักแข่งจักรยานบีเอ็มเอ็กซ์ ‎และผมจะตีลังกากลับหลังอะไรแบบนั้น
‎(แมตต์ สตุตซ์แมน)
‎ผมจำได้ว่าบอกพ่อว่า ‎ผมอยากเป็นไมเคิล จอร์แดนคนต่อไป
‎ตอนที่ไมเคิล จอร์แดนคือราชาบาสเกตบอล
‎[ผู้บรรยาย 1] แย่งได้ เขาส่งเข้าวงใน เอาอีกแล้ว
‎- [เสียงเป่านกหวีด] ‎- [ผู้บรรยายทั้งคู่] โอ้!
‎ไม่มีทางที่ผมจะเป็นไมเคิล จอร์แดนได้
‎ไม่มีทาง
‎ผมสูงไม่พอ ใช่ไหม
‎แต่สิ่งที่ผมสนใจมากที่สุดคือรถยนต์
‎ผมขับรถด้วยเท้าได้ และแข่งชนะ ‎90 เปอร์เซ็นต์ของบรรดาคนใกล้ตัวของผม
‎รถไม่ได้มีทัศนคติตายตัวกับคนขับ
‎รถไม่สนว่าคุณมีแขนหรือไม่มี
‎รถแค่อยากให้มีคนขับมัน
‎เพราะแบบนี้ผมเลยตกหลุมรักการยิงธนู
‎ลูกธนูก็แค่อยากถูกยิงออกไป
‎หมอหลายคนบอกว่า ‎ไม่มีเหตุผลทางการแพทย์
‎อธิบายได้ว่าทำไมผมถึงเกิดมาไม่มีแขน
‎ผมเป็นแบบนี้ สุขสันต์วันคริสต์มาส ‎[หัวเราะเบาๆ]
‎แม่และพ่อเล่าเรื่องราวตลอด ‎เรื่องวิธีและเหตุผลที่พวกเขารับผมมาเลี้ยง
‎พวกเขาไม่ได้มองหา ‎เด็กที่มีความพิการทางกายหรือสมอง
‎มีคนโทรหาพวกเขาและบอกว่า
‎"เรามีเด็กคนนี้ คุณควรมาดูเขานะ"
‎พวกเขาบอกว่า "เขาไม่มีแขน"
‎"บางทีเราควรคิดเรื่องนี้หน่อยนะ"
‎พวกเขาตัดสินใจพาผมไปกินข้าวข้างนอก ‎และผมเอาหน้าทิ่มลงไปในอาหาร
‎คือผม... [หัวเราะเบาๆ]
‎ผมกินเหมือนสัตว์ ตามนั้นเลย
‎พี่สาวผมสองคน และพี่ชายผมอยู่ด้วย ‎พ่อแม่ผมบอกว่า
‎"เห็นไหมว่าทุกคนในร้านกำลังจ้องเขาอยู่ตอนนี้
‎ลูกๆ อยากได้แบบนี้ไหม"
‎และพวกเขาบอกว่า ‎"เราไม่ไปถ้าเขาไม่ไปด้วย"
‎และพวกเขาเผชิญความท้าทายครั้งใหญ่ ‎ในการสอนผมระหว่างการปรับตัวให้เข้ากับโลกนี้
‎กับให้โลกใบนี้ปรับตัวหาผม
‎ดังนั้น ตั้งแต่อายุยังน้อยมาก
‎พวกเขาบอกว่า "เรารู้ว่าลูกทำได้ ลูกทำได้"
‎และผมบอกว่า "ไม่ ผมไม่มีแขน ช่วยผมหน่อย"
‎พวกเขาบอกว่า ‎"ไม่ โทษทีนะ ลูกต้องหาทางเอง"
‎[หัวเราะเบาๆ]
‎อาจจะภายในประมาณหนึ่งปี
‎ผมเริ่มสนุกกับความจริงที่ว่า ‎ผมมีอิสระในการลองสิ่งใหม่ๆ
‎ผมจำได้ว่าตอนผมเด็กๆ ‎ผมเห็นพี่ชายปีนต้นแอปเปิล
‎และผมอยากปีนต้นแอปเปิลนั่นด้วย
‎ผมจำได้ว่าพ่อพูดว่า "นี่ เอาเลย ปีนเลย
‎ถ้าลูกปีนต้นไม้นั่นขึ้นไปได้เอง
‎ลูกก็ต้องปีนลงมาเอง"
‎และผมติดอยู่บนต้นไม้นั้น 40 นาที
‎แต่พวกเขาไม่ได้ช่วยผม ผมลงมาได้ ‎และเรื่องนั้นสอนบทเรียนสำคัญมากให้ผม
‎ถึงแม้ว่าผมจะไม่มีแขน
‎ผมยังสามารถทำทุกอย่างที่คนอื่นๆ ทำได้
‎ผมแค่ต้องพยายาม
‎และถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องพวกนั้น
‎ผมคงไม่มีทางลองขี่วัวกระทิง ‎และผมก็ลองไปแล้ว ใช่ไหมล่ะ
‎และนั่นทำให้สมองผมกระทบกระเทือนครั้งแรก
‎แต่ถ้าพวกเขาเข้มงวดกว่านี้ ‎ผมคงไม่ได้ทำแบบนั้น
‎[ผู้ประกาศ] แมตต์ สตุตซ์แมน ‎ตัวแทนจากสหรัฐอเมริกา
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์และปรบมือ]
‎[สตุตซ์แมน] เราสแกนสมองผมครั้งหนึ่ง
‎และพวกเขารู้ว่าขนาดของสมองคนปกติ
‎ที่ใช้เท้ามีขนาดเท่าถั่ว
‎แต่สมองผมขนาดประมาณลูกเบสบอล
‎ผมรู้สึกว่านั่นคือพรสวรรค์ของผม
‎ผมโชคดีที่สามารถใช้เท้าเหมือนมือได้
‎[ผู้ชมปรบมือและส่งเสียงเชียร์]
‎พวกเขาบอกว่าหมู่บ้านนักกีฬาโอลิมปิก ‎เหมือนกับปาร์ตี้บนเกาะบริษัททัวร์คลับ 18-30
‎[หัวเราะ]
‎แล้วที่หมู่บ้านนักกีฬาพาราลิมปิกเป็นยังไง
‎ได้มีเซ็กซ์บ่อยไหม
‎[ผู้ชมหัวเราะ]
‎ผมตอบคำถามนั้นไม่ได้
‎- ไม่เอาน่า ‎- คุณไม่ได้เอาใครที่นั่นเลยเหรอ
‎[ผู้ชมหัวเราะ]
‎[ผู้ชมปรบมือ]
‎[ผู้รายงานข่าว] โจนาธาน พีค็อก จากเชเพริท ‎ในเคมบริดจ์เชอร์
‎ผ่าตัดขาอีกครั้งเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน
‎[พีค็อก] ในปี 2011 ในการสัมภาษณ์ทุกครั้ง...
‎(จอนนี พีค็อก)
‎คำถามแรกคือ "คุณสูญเสียขาไปยังไง"
‎ในช่วงหลายเดือนก่อนการแข่งขันในลอนดอน ‎และต่อเนื่องหลังจากจบการแข่งขัน
‎เป็นคำถามเรื่องกีฬาทั้งหมด
‎และมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ‎จากเรื่องราวไปสู่กีฬา
‎และนั่นน่าทึ่งมากสำหรับผมที่ได้เห็น
‎ผมไม่เคยคิดว่าจะวิ่งไกลกว่า 100 เมตร
‎อาจจะเป็นเพราะขี้เกียจวิ่งไกลกว่านั้น ‎มากกว่าเหตุผลอื่น
‎ครับ ระยะ 100 เมตรเหมาะกับผมที่สุดแล้ว
‎[ผู้บรรยาย] และตอนนี้ดาวดังระดับโลก
‎ออสการ์ พิสโตริอุส ‎นักกีฬาพาราลิมปิกที่โด่งดังที่สุด
‎แข่งกับจอนนี พีค็อก ‎เจ้าของสถิติโลกจากสหราชอาณาจักร
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[พีค็อก] การแข่งครั้งนี้มีแต่นักกีฬาดังๆ ‎แค่ได้เหรียญผมก็ดีใจแล้ว
‎[ผู้บรรยาย] นั่นพิสโตริอุส
‎[พีค็อก] ก่อนการแข่งขัน ‎ผมจำได้ว่าออสการ์มาหาผมและบอกว่า
‎"จะว่าอะไรไหมถ้าขอสวดมนต์ให้"
‎เขาคว้ามือผมไปแล้วเขาก็
‎สวดมนต์ขอพรต่อพระเจ้า ‎และเขาหวังว่าผมจะวิ่งแข่งได้ดี
‎เขาบอกว่า "การแข่งครั้งนี้เป็นของนาย"
‎ผมชื่นชมเขามากสำหรับทุกอย่าง ‎ที่เขาทำให้กีฬาพาราลิมปิก
‎และแน่นอนว่าในตอนนั้น ‎เขาเป็นไอดอลของผม
‎ออสการ์คือศูนย์รวมของการแข่งขัน
‎[ผู้บรรยาย] นี่คือเสียงเชียร์สำหรับพิสโตริอุส
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ดังลั่น]
‎ผมคิดว่าถ้าได้เสียงเชียร์สักนิด ‎ถ้าเทียบกับออสการ์ ผมก็ดีใจแล้ว
‎[ผู้บรรยาย] และนี่คือพีค็อก
‎[เสียงเชียร์ดังขึ้น]
‎ผมไม่อยากเชื่อเลย
‎ผมได้ยินคนร้องเรียกชื่อผม ซึ่งดูไม่มีเหตุผลเลย
‎[ผู้ชม] พีค็อก พีค็อก พีค็อก
‎[พีค็อก] นี่ไม่เกิดขึ้นในการกีฬา มันควรเงียบสนิท
‎ผมเลยแค่บอกให้พวกเขาเงียบ
‎[ผู้บรรยาย 1] พีค็อกกำลังขอให้พวกเขาเงียบเสียง
‎เขาต้องการความเงียบ และผู้ชมต้องฟังเขา
‎มารู้ตัวอีกทีเราก็เข้าประจำที่
‎[ผู้ประกาศ] รบกวนไม่ส่งเสียงในช่วงออกตัวด้วยครับ
‎[ผู้บรรยาย 2] ความตึงเครียดสุดขีดในสนามนี้
‎[ผู้ประกาศ] ระวัง
‎[เสียงปืน]
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[ดนตรีทำนองตึงเครียดบรรเลง]
‎[พีค็อก] ผมจำอะไรไม่ได้เลยก่อนถึงระยะ 60 เมตร
‎นั่นคือที่เราฝึกซ้อมมา
‎เมื่อเสียงปืนดังให้เริ่มออกตัว ‎คุณแค่ทำโดยไม่ได้คิด
‎และในตอนนั้น ผมขึ้นนำ
‎แต่ปัญหาคือจู่ๆ ผมก็ไปคิดเรื่องที่ไม่ควรคิด
‎สิ่งที่ผมคิดคือ ‎"อีกแป๊บเดียวออสการ์จะแซงฉัน"
‎เพราะในรอบชิงพาราลิมปิกทุกครั้งที่ผ่านมา
‎ออสการ์จะชนะแบบขาข้างหนึ่งข้ามเส้นชัย
‎แบบฉิวเฉียดมากจริงๆ
‎ผมกังวลมากๆ จริงๆ [หัวเราะเบาๆ]
‎ผมเครียดมาก
‎แค่พยายามสู้เพื่อไปให้ถึงเส้นชัย
‎[ผู้บรรยาย] ตอนเริ่มสำคัญมาก ‎และพีค็อกทำได้ดี เขานำพิสโตริอุส
‎บราวน์พยายามตีเสมอ พีค็อกขึ้นนำ
‎พิสโตริอุสเริ่มตีตื้น
‎พีค็อกได้เหรียญทองให้สหราชอาณาจักร
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[ผู้ชายตะโกนและส่งเสียงเชียร์]
‎[พีค็อก] และผมจำได้ว่าข้ามเส้นชัย ‎และคิดว่า "ให้ตายเถอะ ฉันเพิ่งชนะ"
‎- [ไม่มีเสียงตะโกน] ‎- [ดนตรีแสดงชัยชนะบรรเลง]
‎จากนั้นในที่สุดผมเห็นชื่อตัวเองที่อันดับหนึ่ง ‎และผมไม่อยากเชื่อเลย
‎[ผู้รายงานข่าว] ฉันได้ยินว่านี่คือ
‎ค่ำคืนกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์พาราลิมปิก
‎- คุณคิดว่าใช่ไหม ออสการ์ ‎- แน่นอน
‎แสดงให้เห็นว่ากีฬาพัฒนาไปแล้ว
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[อีวา โลฟเฟลอร์] จอนนี พีค็อกกำลังวิ่ง
‎และมีคน 80,000 คนในสนามโอลิมปิก
‎และพวกเขาไม่ได้ตะโกน ‎ปรบมือ และส่งเสียงเชียร์
‎เพราะพวกเขาเห็นคนพิการ
‎พวกเขาตะโกนเพราะพวกเขากำลังดู ‎การแข่งขันกีฬาที่ยิ่งใหญ่
‎และนั่นทำให้ฉันเข้าใจว่าพาราลิมปิกคืออะไร
‎พ่อของฉันได้ริเริ่มสิ่งมหัศจรรย์
‎และฉันภูมิใจในตัวเขามาก
‎เขาเป็นศัลยแพทย์ทางประสาท ‎และนักประสาทวิทยา
‎และผู้คนมั่นใจว่าเขาจะเป็น ‎แกนนำสำคัญในเยอรมนีคนต่อไป
‎แม้เขาอยู่ในช่วงอายุ 30 ‎กำลังสร้างผลงานในอาชีพการทำงาน
‎และให้กำเนิดเลี้ยงดูลูกๆ สองคน
‎แต่จู่ๆ ทุกอย่างก็หายไป
‎[เด็กๆ ตะโกน]
‎[ผู้รายงานข่าว] วันยิ่งใหญ่ของเบอร์ลิน ‎เริ่มต้นด้วยไฟคบเพลิงโอลิมปิก
‎สิ้นสุดการเดินทาง 3,200 กว่ากิโลเมตร ‎จากกรีซ
‎(เบอร์ลินโอลิมปิก ‎ปี 1936)
‎[พูดภาษาเยอรมัน]
‎[โลฟเฟลอร์พูดภาษาอังกฤษ] ‎ฮิตเลอร์ครองอำนาจ
‎และเขาบอกทันทีว่านักวิชาการยิว
‎รวมทั้งครู นักวิทยาศาสตร์ และหมอ
‎ไม่สามารถทำงานที่โรงพยาบาล ‎หรือมหาวิทยาลัยทั่วไปได้อีกต่อไป
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์เป็นภาษาเยอรมัน]
‎[โลฟเฟลอร์พูดภาษาอังกฤษ] เพราะแบบนั้น ‎พ่อเลยตกงาน เพราะเขาเป็นคนยิว
‎เขามาที่เบร็สเลา ‎และกลายเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลยิวที่นั่น
‎เพราะเขาได้รับอนุญาต ‎ให้ทำงานที่โรงพยาบาลยิวได้
‎(ดร. ลุดวิก กุตต์แมนน์)
‎[กุตต์แมนน์] วันที่ 9 พฤศจิกายน ผมขับรถไปที่โบสถ์ยิว
‎และที่นั่น ทุกอย่างล้อมรอบด้วยผู้คนนับร้อย ‎กำลังไหม้
‎และทหารเอ็สเอ็สสังกัดพรรคนาซี ‎กำลังเล่นฟุตบอลพร้อมกับบทสวดมนต์
‎ผมยืนอยู่ตรงนั้นและรู้ตัวว่าน้ำตาไหล
‎แต่ผมค่อนข้างแน่วแน่ ‎ที่จะช่วยเหลือผู้คนที่ถูกลงโทษ
‎[โลฟเฟลอร์] เหตุการณ์คริสทัลล์นัคท์ ‎ที่ชาวยิวมากมายถูกทำร้าย
‎ประมาณ 60 คนไปที่โรงพยาบาล
‎และพ่อของฉันบอกว่า ‎"คุณต้องรับทุกคนเข้ารักษา"
‎[กุตต์แมนน์] ด้วยตำแหน่งของผม ผมช่วยเหลือผู้คนได้
‎จะนับถือศาสนาคริสต์หรือเป็นยิวก็ไม่สำคัญ
‎ช่วยให้พวกเขาหายตัวไป ‎จากการตามล่าของตำรวจลับนาซี
‎[โลฟเฟลอร์] และวันต่อมา ‎ตำรวจลับนาซีโทรมาและบอกว่า
‎"คุณต้องมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"
‎แม่บอกพ่อว่า ‎"ใส่รองเท้าบูตและเสื้อโค้ต"
‎เพราะแม่นึกว่าเขาจะถูกพาตัวไปที่ค่ายกักกัน
‎[กุตต์แมนน์] ผมไปที่โรงพยาบาล
‎และมีทหารเอ็สเอ็สสามคนนั่งอยู่
‎"มีคน 64 คนรักษาตัวอยู่ที่นี่ ‎คุณจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง"
‎ผมอธิบายคนไข้ทุกเคส
‎และแน่นอนว่าผมแต่งเรื่องอาการต่างๆ มากมาย
‎ผมช่วยได้ 60 คนจาก 64 คน
‎[โลฟเฟลอร์] ฉันจำได้ว่าเดินทางข้ามแดนไปฝรั่งเศส ‎และแม่ของฉันร้องไห้
‎และนั่นเป็นสิ่งที่ติดอยู่ในใจฉัน
‎แม่ทิ้งครอบครัวของตัวเอง ‎และแม่รู้ว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้น
‎ฝนตกตอนที่เราไปถึงอังกฤษ
‎ทุกอย่างใหม่หมด และภาษาก็แตกต่าง ‎ฉันค่อนข้างตกใจกลัว
‎มีผู้อพยพต่อแถวยาว เพราะเราคือผู้อพยพ
‎[กุตต์แมนน์] เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง ‎เข้ามาและบอกว่า
‎"เด็กเล็กๆ ที่อยู่ข้างหลังนั่นใคร"
‎และภรรยาผมบอกว่า "ลูกๆ ของเรา"
‎"คุณมาก่อนได้ไหม เด็กๆ ไม่ควรยืนตากลม"
‎นี่ทำให้เราอึ้งไปเลย
‎หลังจากสิ่งที่เราต้องเผชิญในเยอรมนี
‎ผู้ชายธรรมดาคนนั้นบอกว่า ‎"เด็กๆ ไม่ควรยืนตากลม"
‎จากนั้นความเชื่อมั่นของผมในมนุษยชาติ ‎ก็เพิ่มขึ้นมาแบบนี้
‎และไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป
‎[ผู้ชมปรบมือ]
‎[ผู้รายงานข่าว] เราจะได้รู้กันว่าเมืองไหน
‎จะได้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันปี 2016 ‎ต่อจากลอนดอน
‎ผมอยากขอบคุณทั้งสี่เมือง ‎ที่เข้าร่วมคัดเลือกการเป็นเจ้าภาพ
‎(มาดริด 2016 ‎เมืองที่เข้าร่วมคัดเลือก)
‎[ผู้ชาย] มาดริด มาดริด
‎(ชิคาโก 2016 ‎เมืองที่เข้าร่วมคัดเลือก)
‎(รีโอ 2016 ‎เมืองที่เข้าร่วมคัดเลือก)
‎- รีโอเดจาเนโร ‎- บราซิล
‎(โตเกียว 2016 ‎เมืองที่เข้าร่วมคัดเลือก)
‎อย่างไรก็ดี มีผู้ชนะได้แค่หนึ่งเดียว
‎เอาละ
‎ผมได้รับเกียรติให้ประกาศ
‎ว่าเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 31 คือ...
‎รีโอเดจาเนโร
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[ผู้คนโห่]
‎[ผู้ประกาศ] เดี๋ยวก่อน
‎ชิคาโกตกรอบเหรอ
‎[ผู้คนโห่ร้องยินดี]
‎มันมหัศจรรย์มาก เหมือนได้เข้าสู่นิพพาน
‎เราตะโกนใส่กัน กอดกัน และร้องไห้
‎จากนั้นคุณก็รู้ตัวว่าคุณกำลังกอดเปเล่
‎เราอยู่ในมิติที่ต่างกัน
‎ตอนที่เราเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ ‎โอลิมปิกและพาราลิมปิก
‎มีความตื่นเต้นเกี่ยวกับกีฬาพาราลิมปิก
‎และผมว่าเราคือตัวเต็งของการคัดเลือก
‎และผมเกิดที่รีโอ ‎ดังนั้นสำหรับผม มันคือฝันที่เป็นจริง
‎แอนดรูว์เปลี่ยนแปลงบราซิล ‎ให้เป็นชาติที่ยิ่งใหญ่ในพาราลิมปิก
‎[พาร์สันส์] ผมฝันที่จะทำให้คณะกรรมการพาราลิมปิกบราซิล
‎เป็นหนึ่งในองค์กรทางกีฬา ‎ที่สำคัญที่สุดในประเทศของผม
‎[ผู้รายงานข่าว] รีโอเดจาเนโร ‎จะเป็นเมืองลาตินอเมริกาเมืองแรก
‎ที่ได้เป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก
‎หลังจากลอนดอน ‎ความคาดหวังของทั่วโลก ของสื่อ
‎ผู้สนับสนุนต่างๆ มีความคาดหวังสูงมาก
‎เราล้มเหลวไม่ได้
‎[เพลงประสานเสียงบรรเลง]
‎[วิโอ] รีโอเดจาเนโร ฉันฝันถึงมัน
‎ฉันตระหนักว่าฝันของฉันเป็นจริงได้
‎ฉันตกหลุมรักการฟันดาบมากๆ ‎ตอนฉันอายุห้าขวบ
‎ฉันคิดว่าฉันเป็นผู้เล่นติดอันดับของประเทศอยู่หกปี
‎ฉันค่อนข้างมีฝีมือ
‎ตอนฉันอายุ 11 ปี ‎ฉันอยู่ที่สนามฝึก แน่นอนว่าฝึกฟันดาบ
‎ฉันแค่รู้สึกว่าปวดหัวมากๆ
‎ฉันกลับบ้านและฉันมีรอยช้ำใหญ่มากที่หัว
‎แม่เลยถามฉันว่า ‎"ลูกฟันดาบแบบไม่ใส่หน้ากากเหรอ"
‎ฉันตอบว่า "แม่ แน่นอน หนูใส่อยู่แล้ว"
‎เพราะฉันค่อนข้างเพี้ยนๆ ตอนฉันเด็กๆ
‎ฉันโชคดีมาก เพราะ 97 เปอร์เซ็นต์ ‎ของคนทั่วไปเสียชีวิตภายในสองชั่วโมง
‎ชื่อของโรคนี้โดยทั่วไปคือ ‎เยื่อหุ้มสมองอักเสบ
‎เยื่อหุ้มสมองอักเสบนะ เยื่อหุ้มสมองอักเสบ
‎[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
‎จากนั้นฉันจำอะไรไม่ได้เพราะฉันอาการโคม่า
‎เหมือนกับว่าในร่างกายคุณระเบิด
‎ส่วนหนึ่งของร่างกายฉันพยายามฆ่าฉัน
‎เหมือนท้าดวลกัน
‎ฉันต้องฟันดาบเพื่อต่อสู้กับโรคร้ายของฉัน
‎สิ่งที่ยากมากๆ ไม่ได้เกิดกับฉัน ‎แต่เป็นพ่อแม่ฉัน ครอบครัวฉัน
‎ทุกคืนพวกเขากลับบ้าน ‎เพราะพวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลกับฉันไม่ได้
‎พวกเขาแค่บอกว่า "บาย"
‎คุณไม่รู้ว่ามันคือการบอกลาชั่วคราว ‎แบบว่า "ไว้เจอกัน"
‎หรือว่าบอกลาแบบถาวร
‎จากนั้นสองสามวันต่อมา พวกเขาตัดแขนฉัน
‎พวกเขาบอกฉันว่า ‎การตัดแขนจะทำให้หายจากโรคนี้
‎ทุกอย่างปกติ ดังนั้นไม่ต้องห่วง
‎จากนั้นโรคนี้ก็กลับมาอีก
‎"คุณอยากจะรับมือยังไง เราตัดขาของเธอได้"
‎พ่อแม่ของฉันกลัวมาก ‎ฉันเลยตัดสินใจให้พวกเขา
‎ถ้ามีโอกาสหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่จะรอดชีวิต ‎งั้นก็ตัดขาเลย
‎แต่คุณมีชีวิตอยู่โดยไม่มีแขนไม่มีขาได้ไหม
‎ก่อนจะเป็นโรคนี้ เราไม่เคยเห็นคนที่ไม่มีขา
‎สำหรับฉัน รถเข็นคือรถสำหรับคนแก่
‎ตอนนั้นฉันอายุ 11 ปี ฉันเรียนดี ‎ฉันเป็นนักกีฬา
‎ทำไมโรคนี้ถึงเกิดขึ้นกับฉัน
‎มีคนแย่ๆ ในคุกมากมาย ‎เอาโรคนี้ให้พวกเขาสิ สถานการณ์ร้ายๆ แบบนี้
‎ฉันไม่เคยทำอะไรแย่ๆ ในชีวิต ‎ทำไมต้องเกิดขึ้นกับฉัน
‎แต่ถ้าคุณคิดทุกวันว่า "ทำไมต้องเป็นฉัน" ‎คุณไม่มีทางไปถึงไหน
‎มันไม่มีคำตอบจริงๆ ‎ไม่มีเหตุผล ไม่มีอะไรเลย
‎มันเกิดขึ้นแค่นั้นเอง ถึงคราวซวย
‎[หัวเราะ]
‎[วิโอกับผู้ชายหัวเราะ]
‎[วิโอ] เรื่องตลกก็คือคุณก็แค่เผาไหม้อีกครั้ง
‎คุณแค่ต้องเรียนรู้ ทีละก้าว ทุกอย่าง
‎เดิน กิน แปรงฟัน ทุกอย่างใหม่หมด
‎เพราะคุณลืมทุกการเคลื่อนไหว
‎[ผู้ชายพูดภาษาอิตาลีและหัวเราะ]
‎[วิโอ] สิ่งสำคัญที่สุดคือการกลับไปฟันดาบ
‎ฉันแค่ต้องการได้กลิ่นเดิมๆ ของสนามฝึกฟันดาบ
‎ฉันชอบกลิ่นนั้น
‎มันเป็นกลิ่นที่คุณรัก ถึงแม้ว่ามันจะเหม็น
‎ฉันไปที่นั่นและเห็นวีลแชร์ฟันดาบ ฉันก็...
‎"ทุกคน นี่อะไร นี่ไม่ใช่การฟันดาบ
‎นี่สำหรับคนพิการ ‎ฉันไม่อยากทำสิ่งที่มีไว้เพื่อคนพิการ"
‎พ่อฉันใช้เทปติดดาบเข้าไว้กับมือฉัน
‎แล้วฉันก็เริ่มฟันดาบและหลุมรักมันอีกครั้ง
‎ใจเราต้องปลอดโปร่ง ‎และเตรียมพร้อมสำหรับทุกอย่าง
‎สิ่งที่ฉันชอบมากคือคุณจะกลัวไม่ได้
‎เพื่อที่จะชนะ และฉันชอบชนะ
‎คุณเห็นโลกอีกแบบหนึ่งเวลาที่ใส่หน้ากาก
‎[เสียงร้องโซปราโน]
‎โลกที่ฉันชอบคือโลกที่ใส่หน้ากาก
‎[เสียงร้องโซปราโนดำเนินต่อ]
‎ฉันโชคดีที่ได้ใช้ชีวิตในช่วงที่ชอบสองครั้ง
‎ตอนฉันยังเด็ก ‎ความฝันเดิมของฉันคือแข่งกีฬาโอลิมปิก
‎แต่เพราะป่วยเป็นโรค ฉันเลยลืมสนิทไปเลย
‎แต่จากนั้นพอฉันกลับไปฟันดาบ
‎ฉันจึงตระหนักว่าบางทีฝันของฉันอาจจะไม่สลาย
‎[โลฟเฟลอร์] พ่อของฉันบอกว่า "ผมฝันถึงเวลาที่
‎คนพิการจะมีส่วนร่วมในการแข่งกีฬาโอลิมปิก"
‎ตอนนั้นทุกคนคิดว่า "ความคิดบ้าๆ"
‎[เสียงปืนกล]
‎ในปี 1944 ถ้าคุณบาดเจ็บไขสันหลัง ‎คุณไม่มีโอกาสมากนัก
‎[เครเวน] พวกเขาถูกพาตัวกลับมาอังกฤษ ‎ในโลงที่ไม่ได้ปิดฝา
‎หมอทหารบอกว่า "พวกเขาไม่มีประโยชน์แล้ว"
‎พวกเขากลับไปสู้รบไม่ได้แล้ว ‎งั้นก็ฉีดมอร์ฟีนใส่เข้าไป
‎จากนั้นพวกเขาก็ตายเพราะติดเชื้อในหกเดือน
‎(โรงพยาบาลสโตก แมนเดอวิล)
‎[โลฟเฟลอร์] ตอนที่พวกเขาตัดสินใจเปิดศูนย์รักษา ‎อาการบาดเจ็บไขสันหลัง
‎ที่สโตก แมนเดอวิล ไม่มีใครอยากทำ
‎เพราะคนไข้ตาย
‎ตอนที่พวกเขาเสนองานนี้ให้พ่อของฉัน ‎เขามีความคิดมากมายที่จะเอามาใช้ช่วยเหลือ
‎เขารีบรับข้อเสนอเลย
‎และเขาใช้การรักษาที่ยอดเยี่ยมนี้ ‎ด้วยการพลิกตัวคนไข้ทุกๆ สองชั่วโมง
‎และนั่นช่วยไม่ให้เกิดแผลกดทับได้ ‎และพวกเขารอดชีวิต
‎และเพราะเขาไม่มีทีมงานช่วย
‎เขาอยู่ที่โรงพยาบาล ‎และช่วยพลิกตัวคนไข้ทุกๆ สองชั่วโมง
‎เขาไม่อยู่บ้านเลย [หัวเราะเบาๆ]
‎ฉันรู้ว่าเขากำลังทำหน้าที่หมอที่ดี
‎และกำลังทำสิ่งที่พิเศษมากๆ
‎ผมคงจะตายไปแล้ว ถ้าผู้ชายคนนี้ไม่ได้มาช่วย
‎[กุตต์แมนน์] ‎การอ่อนแรงหรืออัมพาตท่อนขาไม่ใช่จุดจบ
‎มันคือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่
‎เซอร์ ลุดวิก เป้าหมายของเขาซึ่งธรรมดามาก
‎คือการทำให้มั่นใจว่า ‎ผู้คนเหล่านี้กลายเป็นคนเสียภาษี
‎[พาร์สันส์] และนั่นหมายถึงได้เป็นพลเมือง
‎มันไม่ใช่แค่การมีชีวิตรอด
‎มันคือการเป็นมนุษย์ที่มีประโยชน์ ‎เป็นเพื่อน เป็นสมาชิกครอบครัว
‎เป็นสามี เป็นภรรยา เป็นคนคนหนึ่ง ‎ที่เหมือนกับคนอื่นๆ
‎[กุตต์แมนน์] ผมคิดได้ว่ามันคงเป็นการละเลยอย่างจริงจัง
‎ถ้าจะไม่รวมการเล่นกีฬาเข้ากับการฟื้นฟู ‎สมรรถภาพร่างกายของคนพิการ
‎นั่นอาจจะเป็นหนึ่งในความคิด ‎ที่ดีที่สุดที่ผมเคยมีในฐานะหมอ
‎[ซัสเซกซ์] กีฬาคือสิ่งสำคัญ ไม่มีอย่างอื่นในโลก
‎ที่พาคุณกลับมาจากที่ที่มืดมิดได้มากกว่ากีฬา
‎เมื่อผมเห็นว่ากีฬาเป็นที่ยอมรับ ‎ของผู้มีอาการอัมพาต
‎มันก็สมเหตุสมผลที่เริ่มการขับเคลื่อนด้านกีฬา
‎เราจัดการแข่งขันครั้งแรกระหว่าง ‎อดีตทหารที่มีอาการอัมพาต แค่ 16 เท่านั้น
‎(กีฬาสโตก แมนเดอวิล ‎วันที่ 29 กรกฎาคม 1948)
‎วันที่ 29 กรกฎาคม 1948 วันเดียวกัน
‎กับที่มีพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิกในลอนดอน
‎(ลอนดอนโอลิมปิก ‎วันที่ 29 กรกฎาคม 1948)
‎[เสียงเป่านกหวีด]
‎[โลฟเฟลอร์] พวกเขาฝึกซ้อมตลอดเวลา
‎เพื่อให้แข็งแรงกว่าเดิม ดีกว่าเดิม เร็วกว่าเดิม
‎การขับเคลื่อนได้ผลดี
‎[ผู้รายงานข่าว 1] สิบแปดประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน ‎กีฬาคนพิการท่อนขานานาชาติ
‎[ผู้รายงานข่าว 2] ‎ในปีนี้ ยี่สิบสองประเทศเข้าร่วม...
‎[ผู้รายงานข่าว 3] ยี่สิบหกประเทศเข้าร่วมแข่งขัน ‎กีฬาสโตก แมนเดอวิล
‎มันเพิ่มขึ้นเร็วมากๆ จริงๆ
‎(พาราลิมปิกครั้งแรก ‎โรม - 1960)
‎โรมคือที่แรกที่พวกเขาจัดให้มี ‎การแข่งขันกีฬาพาราลิมปิก
‎ผู้คนมากมายคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับผู้เป็นอัมพาต
‎แต่พาราลิมปิกจัดคู่ขนานกับโอลิมปิก
‎[พาร์สันส์] ผมคิดว่ากุตต์แมนน์ฉลาดมาก ‎ที่เข้าใจว่าการขับเคลื่อนด้านกีฬา
‎จะเป็นเครื่องมือสำคัญ ‎ในการท้าทายความเข้าใจทั่วโลก
‎- [เสียงดนตรีออร์เคสตราแสดงชัยชนะ] ‎- [ผู้ชมปรบมือเป็นจังหวะ]
‎(ปักกิ่งพาราลิมปิก ‎ปี 2008)
‎[โลฟเฟลอร์] ตอนจัดแข่งขันที่ปักกิ่ง ประเทศจีน
‎นั่นคืออีกประเทศที่ไม่เคยมีใครมองเห็นคนพิการ
‎พวกเขาถูกซ่อนตัวไว้
‎[ซุย เจอพูดภาษาจีนกลาง] ‎เพราะฉันพิการตั้งแต่ยังเด็กมากๆ
‎ครอบครัวฉันไม่เคย ‎คาดหวังอะไรมากมายเกี่ยวกับตัวฉัน
‎พวกเขาแค่สงสัยว่าโตขึ้นมาฉันจะทำอะไร
‎ฉันจะเลี้ยงดูตัวเองยังไง
‎[ครูฝึกพูดภาษาจีนกลาง]
‎- [เจอออกแรงฮึบ] ‎- [ครูฝึกพูดภาษาจีนกลาง]
‎[ผู้ชมปรบมือ]
‎[ผู้ประกาศพูดภาษาจีนกลาง]
‎สมาพันธ์คนพิการแห่งประเทศจีน ‎กำลังรับสมัครนักกีฬา
‎(ซุย เจอ)
‎สำหรับปักกิ่งพาราลิมปิก 2008
‎พวกเขามาที่บ้านฉันและถามฉันว่า ‎สนใจเรื่องกีฬาไหม
‎ฉันเกิดมาในครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวย
‎พวกเขาเปิดโอกาสให้ฉัน
‎[ภาษาอังกฤษ] ปักกิ่ง เรามีประเทศที่ใหญ่ที่สุดในโลก...
‎[ผู้ประกาศ] สาธารณรัฐประชาชนจีน
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ดังลั่น]
‎[กอนซาเลซ] ให้คำมั่นว่าจะจัดกีฬาพาราลิมปิก
‎ให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้
‎และใช้มันเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนที่มีความพิการ
‎[ผู้ประกาศ 1 พูดภาษาจีนกลาง]
‎[ผู้ประกาศ 2 พูดภาษาอังกฤษ] นี่ครับ ทุกท่าน ‎ดวลกันตัวต่อตัวสำหรับนัดชิงเหรียญทอง
‎หมายเลขสาม ไรลีย์ แบตต์
‎[ผู้ประกาศ 1 พูดภาษาจีนกลาง]
‎จีนทำให้ทุกคนประหลาดใจ ‎พวกเขาจัดพาราลิมปิกได้ดีมาก
‎เราได้แข่งนัดชิงที่นั่นเจอกับสหรัฐอเมริกา
‎และน่าจะมีผู้ชมประมาณ 8,000 คนในรอบชิง
‎[ผู้ประกาศพูดภาษาจีนกลาง]
‎[แบตต์] ครั้งแรกที่ผมได้ยินเกี่ยวกับพาราลิมปิก
‎ผมไม่ได้อยากดูผู้คนนั่งรถเข็น
‎มันคือจุดอ่อนของผม
‎ผมไม่ได้อยากนั่งรถเข็น ไม่อยากยุ่งอะไรกับมัน
‎- [ผู้ชมตะโกนพร้อมกัน] สหรัฐฯ ‎- [ผู้ประกาศพูดภาษาจีน]
‎[อ้อแอ้]
‎[แบตต์] ตอนที่ผมอยู่ในท้องแม่ แม่ตรวจอัลตราซาวด์
‎ไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่มีสิ่งแสดงความพิการ
‎ตอนที่ผมลืมตาดูโลก ‎จึงเป็นเรื่องน่าตกใจของครอบครัว
‎(ไรลีย์ แบตต์)
‎ที่ผมไม่มีขา และไม่มีนิ้วบางนิ้วที่มือทั้งสองข้าง
‎ผมได้ยินเรื่องเล่าว่า ‎คุณยายผู้แสนน่ารักของผม
‎ไม่รู้แม้แต่ว่าจะอุ้มผมยังไง
‎ยายไม่รู้ว่าจะยอมรับผมยังไง ‎แม่และยายร้องไห้กันอยู่หลายสัปดาห์
‎ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับผม ไม่รู้ว่าผมจะเป็นยังไง
‎- บอกว่า "สวัสดี กล้อง" ‎- มอเตอร์ไซค์
‎- ใช่ๆ มอเตอร์ไซค์ เขาบอก "มอเตอร์ไซค์" ‎- [ผู้หญิง] มอเตอร์ไซค์
‎[แบตต์] แต่ไม่รู้ว่าตาผมคิดยังไง
‎แต่เขาไม่ยอมล้มเลิก
‎ทีนี้โบกมือให้แม่
‎โบกมือให้แม่หน่อย
‎[แบตต์] เขาซื้อมอเตอร์ไซค์ให้ผม ‎ตอนผมสามขวบครึ่งหรือสี่ขวบ
‎พ่อแม่ผมมองตาและบอกว่า ‎"ซื้อมอเตอร์ไซค์ให้หลานทำไม
‎เขาจะขี่ยังไง"
‎[พ่อของแบตต์] มอเตอร์ไซค์สวยมากเลย ไรลีย์ ‎ใช่ ไปเลย ไรลีย์
‎วันที่ผมได้มอเตอร์ไซค์สี่ล้อ ‎คือวันที่ดีที่สุดในชีวิตผม
‎และผมยังจำวันนั้นได้
‎เขาทำให้ผมรู้สึกเหมือนเด็กปกติ
‎[พ่อของแบตต์] ดูเด็กคนนั้นขี่รถ
‎[แบตต์] ผมไม่เคยคิดสักครั้งว่า ‎"น่าสงสารตัวเองจัง ฉันพิการ"
‎ผมไม่ได้มองว่าตัวเองพิการหรือมีความพิการ
‎[พ่อของแบตต์] เหมือนลิง
‎[แบตต์] วิธีเดินทางของผมในตอนนั้นคือสเกตบอร์ด
‎ผมอยากเข้ากันได้กับเพื่อน และอยากเท่
‎ผมไปโรงเรียน และผมไม่อยู่เวลาที่ต้องเลือก
‎กีฬาที่อยากเล่น ‎ผมเลยต้องเล่นวีลแชร์รักบี้
‎ผมอยากกระโดดในเก้าอี้นั้น ‎แต่ผมก็อายเกินกว่าที่จะทำ
‎อีกสัปดาห์ผ่านไป และผมก็ไปว่ายน้ำ
‎กลับมาอีกสองสามชั่วโมง ‎สเกตบอร์ดของผมถูกขโมย
‎ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในหัว แต่ผมคิดว่า
‎"บางทีผมน่าจะลองเล่นวีลแชร์รักบี้ดู"
‎ผมเป็นคนค่อนข้างชอบความตื่นเต้น
‎เวลาคุณพุ่งชนใคร มันเหมือนกับรถชนกันเล็กๆ
‎[ผู้รายงานข่าว] ‎มันรุนแรง รวดเร็ว ไม่เหมาะกับคนใจเสาะ
‎ไม่น่าแปลกใจที่วีลแชร์รักบี้ ‎เป็นที่รู้จักในชื่อของบอลสังหาร
‎[ผู้ชม] อู้ว!
‎วีลแชร์รักบี้เหมาะกับผมที่สุด ‎แต่การพูดแบบนั้น
‎เวลาหลายปีช่วงวัยรุ่นของผม ‎น่าจะเป็นช่วงที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต
‎ผมค่อนข้างมองตัวเองในแง่ลบ
‎ผมไม่อยากออกไปข้างนอก
‎ทุกวันผมกังวลว่าคนอื่นคิดยังไงกับผม
‎อาจจะกินมากเกินไป และเริ่มน้ำหนักขึ้น
‎- [ผู้สัมภาษณ์] คุณมีแฟนไหมคะ ‎- ไม่ครับ ตอนนี้ไม่มี
‎แค่ออกไปปาร์ตี้ ‎และเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยๆ บางครั้ง...
‎- [ผู้สัมภาษณ์] เหรอครับ ‎- ไม่บ่อยครับ
‎- [หัวเราะ] ไรลีย์ พูดเกินไปรึเปล่า ‎- ไม่หรอก
‎[ทั้งคู่หัวเราะ]
‎ปักกิ่ง ปี 2008 ผมเล่นไปตาม ‎ความสามารถที่มีตามธรรมชาติ
‎ร่างกายผมไม่แข็งแรงพร้อมอย่างที่ควรเป็น
‎เราแพ้นัดชิง และคุณรู้สึกว่า ‎เหมือนทำให้ผู้เล่นอีก 11 คนผิดหวัง
‎ผมไม่ชอบความพิการของตัวเอง ‎และเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก
‎[ผู้ประกาศ] แชมป์พาราลิมปิก สหรัฐอเมริกา
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[เจอพูดภาษาจีนกลาง] ‎หลังจากปักกิ่งพาราลิมปิก 2008
‎ผู้คนทั่วประเทศเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อคนพิการ
‎- [ครูฝึกพูดภาษาจีนกลาง] ‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎ชีวิตของฉัน และของครอบครัวฉัน
‎ดีขึ้นมากหลังจากนั้น
‎[เครเวนพูดภาษาอังกฤษ] ก่อนกีฬาพาราลิมปิก
‎จีนเคยมีความรู้สึกแย่ๆ ต่อคนที่มีความบกพร่อง
‎แต่ก็เป็นแบบนั้นทุกประเทศทั่วโลก
‎ที่นี่ก็มี แม้แต่ในสหราชอาณาจักร
‎อาจจะแยบยลกว่านิดหน่อย
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส] ‎มีครอบครัวในฝรั่งเศสรับผมไปอุปถัมภ์
‎และก็เหมือนกับผมไปอยู่บนดาวดวงใหม่
‎ผมได้ยินบ่อยๆ ว่าผมไม่มีอะไรดี
‎ผมเป็นแค่คนพิการสกปรก
‎คนดำ
‎มันก็...
‎[ร้องไห้]
‎มัน เอ่อ...
‎ผมยังเด็ก ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎แต่พอผมบอกพ่อแม่เรื่องนั้น
‎บ่อยครั้งที่ผมมีปัญหาในการเข้าใจว่าทำไมผู้คน
‎ถึงได้โหดร้ายกับความแตกต่างของคนอื่นๆ
‎[โคลพูดภาษาอังกฤษ] การโตในออสเตรเลีย
‎เหมือนฉันเป็นเป้าหมายหลักสำหรับการโดนแกล้ง
‎มีเด็กคนหนึ่ง
‎เขาเห็นฉันมีขาเดียว ‎เขาเรียกฉันว่า "โจรสลัด" ตลอดเลย
‎ฉันก็แบบว่า...
‎[หัวเราะเบาๆ]
‎ครั้งต่อมาที่เขาเรียกฉันว่าโจรสลัด ‎ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‎ฉันเลยถอดขาเทียมออก ‎และปาข้ามห้องไปเหมือนพุ่งแหลน
‎และมันโดนเขา
‎นั่นคือวันแรกในชีวิตมัธยมปลาย ‎ฉันไม่เคยโดนแกล้งอีกเลย
‎[เครเวน] หัวใจของผมยังทำงานได้ ‎สมองของผมยังทำงานได้
‎ผมอยู่นี่ และอย่ารั้งผมไว้ เพราะผมจะไม่ยอม
‎ให้โอกาสเรา และเราจะแสดงให้เห็นสิ่งที่ทำได้
‎ไม่งั้นเราก็จะสร้างโอกาสของเราเอง
‎(แอฟริกาใต้)
‎[เอ็นแทนโด มาห์ลองกู] ผมมาจากชนบท
‎และผมเข้าใจเวลาที่มีเรื่องปิดบังกัน
‎มันแปลกมาก
‎ปกติในชนบท
‎พวกเขาจะเอาเด็กไปฆ่าทิ้ง
‎เพราะครอบครัวคิดว่าเป็นคำสาป ‎หรืออะไรทำนองนั้นที่มีลูกพิการ
‎มีคนที่ไม่อยากเห็นพวกเขา
‎[เสียงชีตาห์ครางเบาๆ]
‎ช่วงอายุหนึ่งถึงสิบขวบ ผมติดอยู่กับรถเข็น
‎คุณไม่ได้เห็นสิ่งที่คนอื่นเห็น
‎มันเหมือนกับว่าคุณไม่เห็นอนาคต
‎มูลนิธิ องค์กรไม่แสวงหากำไร
‎(เอ็นแทนโด มาห์ลองกู)
‎ช่วยเรื่องขาของผม
‎[มาห์ลองกูวัยเด็ก] ถือไว้ อันนี้หรืออันนี้
‎[ผู้ชาย] หมุนเลย
‎ผมได้ขาเทียมทรงใบมีดคู่แรก ‎ขาเทียมชีตาห์
‎มันเปลี่ยนชีวิตผมในหลายๆ ด้าน
‎ตอนนี้ผมไปเจอผู้คนได้
‎และผมมองตาพวกเขาและทักทายพวกเขาได้
‎แทนที่จะมองท้องพวกเขา
‎คุณรู้สึกว่าอยู่ระดับเดียวกัน
‎ตอนที่ผมเริ่มขยับไปรอบๆ ‎ผมเริ่มชอบความรู้สึกนั้น
‎[ผู้หญิง] ดีมาก
‎[มาห์ลองกู] ผู้คนถามผมเสมอว่า ‎"ทำไมคุณอยู่เฉยๆ ไม่ได้"
‎ผมคิดว่าผมไม่อยากอยู่เฉยๆ ‎ผมอยากเคลื่อนที่ตลอดเวลา
‎ทุกครั้งที่ผมได้วิ่ง มันทำให้ผมหัวเราะ
‎ไม่มีอะไรที่มากวนใจผมได้
‎สิ่งเดียวที่ผมได้ยินคือเสียงลมพัดผ่านหู
‎[ดนตรีแสดงชัยชนะบรรเลง]
‎ผมเริ่มคิดว่า "ผมอยากทำสิ่งต่างๆ
‎ผมอยากดีขึ้นกว่าเดิม ‎ผมอยากเปลี่ยนแปลงโลก"
‎โค้ชบอกผมว่า "ผมเห็นพรสวรรค์ในตัวคุณ
‎เราจะไปรีโอ"
‎(รีโอ)
‎(หนึ่งปีก่อนการแข่งขัน)
‎[กอนซาเลซ] นี่เป็นครั้งแรกที่เรามี ‎การแข่งขันที่ประสบความสำเร็จมากสองครั้ง
‎ปักกิ่งและลอนดอน
‎ดังนั้นความคาดหวังสำหรับรีโอจึงสูงมาก
‎[พาร์สันส์] ในแง่ของการจัดงาน ‎ผมว่าเราอยู่ในช่วงปรับเปลี่ยนช่วงสุดท้าย
‎การก่อสร้างกำลังดำเนินการ ‎และเป็นไปตามแผนงาน
‎เรานึก "ว้าว มันจะออกมายอดเยี่ยม
‎เราจะเสนอสิ่งที่พิเศษยอดเยี่ยมมากจริงๆ"
‎แต่แล้วเราก็เริ่มเห็นอุปสรรคระหว่างทาง
‎[ภาษาโปรตุเกส] ที่นี่เราจะจัด...
‎(คาร์ลอส นัซแมน ‎ประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขันรีโอ 2016)
‎กีฬาพาราลิมปิกที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์
‎ไม่ใช่ในแง่ของการจัดงาน ‎แต่เป็นเรื่องความอบอุ่นของมนุษย์
‎[พาร์สันส์พูดภาษาอังกฤษ] ‎ชื่อของคณะกรรมการจัดงานกำลังจะถูกประกาศ
‎ชื่อทางการ
‎คือคณะกรรมการจัดการแข่งขันรีโอ 2016 ‎สำหรับกีฬาโอลิมปิก
‎ไม่ใช่สำหรับโอลิมปิกและพาราลิมปิก
‎นั่นทำให้เกิดคำถามในใจผม
‎ทำไมถึงไม่มีพาราลิมปิกอยู่ในชื่อทางการ
‎ไม่รู้สิครับ ผู้หลักผู้ใหญ่ที่นั่น พวกเขาไม่สนใจ
‎ถ้าคุณดูประวัติศาสตร์การขับเคลื่อนพาราลิมปิก
‎มีช่วงเวลาที่นักกีฬาของเรา ‎ไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างสมเกียรติ
‎และด้วยความเคารพ
‎เกิดหายนะในแอตแลนตา
‎[เสียงปืน]
‎[กอนซาเลซ] คณะกรรมการจัดโอลิมปิก ‎ตัดสินใจที่จะไม่จัดพาราลิมปิก
‎[พาร์สันส์] เอเธนส์ ถ้าคุณเห็นภาพ
‎ไม่มีผู้ชมเต็มอัฒจันทร์
‎การโฆษณาก็มีปัญหา
‎เวร!
‎ผมบอกเสมอว่า "ถ้ามันง่าย ก็ไม่ใช่พาราลิมปิก"
‎[ผู้รายงานข่าว 1] รัสเซียปฏิเสธที่จะเป็นเจ้าภาพ ‎การจัดโอลิมปิกคนพิการปีนี้
‎(มอสโกโอลิมปิก ‎1980)
‎[ผู้รายงานข่าว 2] ‎ศาสตราจารย์ เซอร์ ลุดวิก กุตต์แมนน์เสียใจ
‎กับการตัดสินใจของรัสเซียที่ตัดคนพิการออก
‎[กุตต์แมนน์] ผมรู้สึกขุ่นเคืองใจ
‎[พรีเซนเตอร์] ผมเข้าใจว่าโซเวียตไม่ยอมรับคนพิการ
‎และนั่นคือเหตุผลหนึ่ง ‎ที่พวกเขาบอกคุณว่าไปไม่ได้
‎พวกเขาล้าหลังเราอย่างน้อย 20 ปี
‎[ผู้รายงานข่าว] ตอนที่สหภาพโซเวียตปฏิเสธ
‎การจัดกีฬาโอลิมปิกสำหรับคนพิการ
‎ธรรมเนียมที่เริ่มต้นในโรมในปี 1960 ถูกทำลาย
‎แต่เนเธอร์แลนด์รับรองว่าการแข่งขันจะเกิดขึ้น
‎(อาร์เนมพาราลิมปิก ‎1980)
‎ตอนที่ผมไปถึงอาร์เนม ผมไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ
‎ว่าเซอร์ ลุดวิกเสียชีวิตก่อนหน้านั้นในปี 1980
‎[โลฟเฟลอร์] ฉันคิดว่าเขายังคงต่อสู้จนถึงวาระสุดท้าย
‎เขายังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง
‎เขายังคงเป็นคนปิดไฟทุกเย็น
‎เป็นคนสุดท้ายที่ออกจากที่ทำงาน
‎และเขาทำงานอย่างหนักอีกครั้ง
‎เขาจากไปในช่วงเวลาที่ดีแล้ว
‎ฉันไปที่อาร์เนม และ... มันเจ็บปวดมาก
‎สิ่งแรกที่เกิดขึ้นคือ ‎มีการไว้อาลัยให้เขาหนึ่งนาที
‎และได้ยินหนึ่งนาทีแห่งความเงียบ ‎ของทุกคนที่คิดถึง...
‎พ่อ มันสะเทือนอารมณ์มากสำหรับฉัน
‎และมีผู้ชายที่อยู่ข้างฉัน ‎เขาเป็นอัมพาตทางสมองรุนแรง
‎เขาพูดไม่ได้ แต่เขามีแผ่นป้ายอยู่ตรงหน้าเขา
‎และเขาชี้ตัวอักษรต่างๆ บอกว่า ‎"คุณมาที่นี่ทำไม"
‎และฉันตอบไปว่า "เพราะลุดวิก กุตต์แมนน์ ‎คือพ่อของฉัน"
‎เขาก็สะกดคำด้วยความยากลำบาก ‎"เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยม"
‎แต่การแข่งขันประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง
‎พวกเขาไปที่นั่นเพราะว่าคนรัสเซียบอกว่า ‎พวกเขาไม่มีคนพิการ
‎แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าพวกเขามีอยู่พอสมควรทีเดียว ‎[หัวเราะเบาๆ]
‎คุณได้เหรียญพาราลิมปิก 17 เหรียญ ‎ซึ่งมีเหรียญทองเจ็ดเหรียญ
‎คุณเป็นเจ้าของสถิติโลก ‎ในการแข่งขันวิ่งทุกประเภท
‎ทั้ง 100 เมตร 400 เมตร 800 เมตร ‎1,500 เมตร 5,000 เมตร
‎คุณเป็นคนแรกที่ชนะการแข่งขันมาราธอน ‎ทั้งสี่รายการของโลก
‎ในหนึ่งปี และคุณชนะสามปีติดต่อกัน
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์และปรบมือ]
‎- เยี่ยมมาก ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ช่วยเล่าหน่อยว่า ‎คุณมาจากไหน เล่าเรื่องของคุณ
‎เพราะมันเหลือเชื่อมาก คุณเกิดที่ไหน
‎ฉันเกิดที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก รัสเซีย
‎เกิดมาพร้อมความพิการในรัสเซีย ‎ช่วงทศวรรษ 1980
‎มันคือความลำบาก
‎(ทาเทียนา แม็คแฟดเดน)
‎แม่ผู้ให้กำเนิดไม่มีเงินเลี้ยงดูฉัน
‎ฉันถูกส่งไปบ้านเด็กกำพร้าหมายเลข 13
‎ไม่มีชื่อสวยงาม แค่บ้านเด็กกำพร้าหมายเลข 13
‎แค่ชีวิตเรียบง่าย
‎ฉันไม่มีรถเข็น
‎วิธีเดียวในการไปไหนมาไหนคือฉันไถไปกับพื้น
‎ใช้มือแทนขา
‎ฉันเป็นเด็กเกเรและเป็นเด็กดื้อ
‎ไม่มีใครรับฉันไปอุปถัมภ์จนหกขวบ ‎ตอนที่แม่ฉันเดินเข้ามา
‎ฉันเป็นหนี้ชีวิตแม่
‎ก่อนจะรู้ตัว ฉันก็อยู่บนเครื่องบินมาอเมริกา
‎ฉันไม่รู้จักโลกภายนอก
‎แม่บอกว่าฉันกรีดร้องเพราะสิ่งที่ไม่รู้จัก
‎ฉันละทิ้งสิ่งที่ฉันรู้จักมานาน จากนั้น
‎เข้าสู่โลกใหม่ที่ฉันไม่รู้จักหรือไม่ได้พูดภาษานั้น
‎- [ทารกร้องไห้] ‎- [แม็คแฟดเดนวัยเด็กหัวเราะคิกคัก]
‎สวัสดีค่ะ ไงคะ
‎- [ผู้หญิง] อายุเท่าไหร่จ๊ะ ‎- หกขวบค่ะ
‎[หัวเราะคิกคัก]
‎[แม็คแฟดเดน] มาที่อเมริกา ขาของฉันฝ่อลีบไปด้านหลัง
‎ฉันว่าฉันผ่าตัดสิบครั้งแค่เพื่อให้ขาตรง
‎บรรดาคุณหมอไม่ได้คาดหวังอะไรกับชีวิตฉัน
‎คิดว่าฉันคงมีชีวิตอยู่ไม่นาน คงไม่มีงานทำ
‎พวกเขาคิดแคบๆ มาก
‎ฉันว่าตอนที่ฉันนั่งลงที่เก้าอี้วิ่งแข่ง
‎- ไม่รู้สิ ฉันรู้ว่ามันเป็นที่ของฉัน ‎- บาย
‎[แม็คแฟดเดน] เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน
‎[ผู้หญิง] ทาเทียนา
‎[แม็คแฟดเดน] อิสระและฉันสามารถไปได้เร็วมากๆ
‎ฉันมีสมาธิอยู่กับช่วงเวลานั้น ‎ฉันไม่สนใจอย่างอื่นจริงๆ
‎ไม่มีอะไรผิดปกติในโลก
‎แค่รู้สึกว่าไม่มีจุดจบ ฉันไปต่อได้เรื่อยๆ
‎ฉันฝึกซ้อมเป็นระยะทาง ‎เกือบ 200 กม. ต่อสัปดาห์
‎การฝึกแขนสำคัญพอๆ กับนักวิ่งที่ร่างกายสมบูรณ์
‎ดูนี่นะ
‎[แม็คแฟดเดน] ผู้คนเชื่อว่าการใช้มือเดินมาหกปี
‎สร้างมวลกล้ามเนื้อที่แขนและหลังของฉัน
‎ฉันจำได้ว่าตอนต้นเทอม
‎เราควรต้องเขียนเป้าหมายทางวิชาการ
‎เป้าหมายสุดท้ายที่ฉันเขียนคือ
‎"ไปแข่งโอลิมปิกในเอเธนส์ปี 2004"
‎[ผู้ชมปรบมือ]
‎[ผู้ประกาศ] ทาเทียนา แม็คแฟดเดน
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[เสียงปืน]
‎[แม่ของแม็คแฟดเดน] สู้ๆ ทาเทียนา
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[แม็คแฟดเดน] ไม่มีใครคิดว่าฉันจะได้ร่วมทีม ‎ไม่มีใครคิดว่าฉันจะได้เหรียญ
‎(ทาเทียนา แม็คแฟดเดน - สหรัฐอเมริกา)
‎ตอนที่ฉันกลับมาจากการแข่งขัน
‎ผู้คนไม่รู้จริงๆ ว่าการแข่งพาราลิมปิกเกิดขึ้น
‎ฉันอยากเข้าร่วมทีมวิ่งแข่งของมัธยมปลาย
‎แต่ฉันไม่มีสิทธิ์วิ่งกับนักวิ่งคนอื่นๆ
‎ตอนที่ฉันเป็นนักแข่งวีลแชร์เรซซิ่งเพียงคนเดียว
‎ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงถูกเลือกปฏิบัติ
‎แม้แต่โค้ชก็บอกว่าฉันควรมีสโมสร ‎สำหรับคนแบบเดียวกับฉัน
‎และฉันไม่เหมาะกับที่นี่ มันเจ็บปวดมาก
‎ฉันคิดว่า "เราจะต่อสู้กับเรื่องนี้"
‎เราก็เลยฟ้องร้อง ‎โดยไม่เรียกค่าเสียหาย ไม่เรียกเงิน
‎เราฟ้องร้องเพื่อสิทธิ์สำหรับผู้มีความพิการ
‎ในการร่วมเล่นกีฬาในโรงเรียนมัธยมปลาย
‎[ผู้รายงานข่าว 1] ‎ตอนนี้คนพิการได้รับการเข้าถึง
‎รายการกีฬาของโรงเรียนอย่างเท่าเทียมกัน
‎คำสั่งนั้นมาจากคณะทำงานของโอบามา
‎[แม็คแฟดเดน] ฉันวิ่งไปพร้อมกับนักวิ่งคนอื่นๆ ได้
‎[ผู้รายงานข่าว 2] เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ‎ที่นักเรียนที่มีความพิการ
‎จะได้เข้าร่วมทีมกีฬาของโรงเรียนท้องถิ่น
‎[แม็คแฟดเดน] เป็นเรื่องยากที่ต้องเผชิญ ‎แต่กฎหมายก็ผ่านเป็นกฎกลางของรัฐ
‎เรียกว่ากฎหมายความเที่ยงธรรม ‎ทางกีฬาและสมรรถภาพทางกาย
‎บางคนเรียกมันว่ากฎหมายทาเทียนา
‎ตอนที่ฉันรู้ว่าในที่สุดการแข่งขันจะจัดขึ้นในรัสเซีย
‎จะเจ๋งแค่ไหนถ้าได้ลงแข่งอะไรสักอย่าง
‎[พาร์สันส์] หลายคนประหลาดใจ ‎ที่เราจัดกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาว
‎(โซชี ‎พาราลิมปิกฤดูหนาว - 2014)
‎เรามีนักกีฬาที่ตาบอด ‎ลงเนินมาด้วยความเร็ว 100 กม. ต่อชั่วโมง
‎[ผู้หญิง] ดีแล้วค่ะ
‎เชื่อมั่นในตัวคนนำทางผ่านระบบวิทยุที่บอกว่า
‎"ซ้าย ขวา"
‎[ผู้บรรยาย] ‎ซูเปอร์จีสำหรับผู้พิการทางสายตากำลังมา
‎[แม็คแฟดเดน] ฉันไม่ชอบลงเนินมาเร็วๆ
‎ดังนั้น สกีลงเนินจึงตัดออกไปได้
‎ฉันคิดว่า "สกีตามเส้นทางธรรมชาติ เยี่ยมเลย"
‎การฝึกซ้อมอาจจะเป็นสิ่งที่ยากที่สุดที่ฉันเคยทำ
‎โค้ชคนอื่นๆ ในทีมบอกฉันว่า ‎ฉันควรกลับไปเล่นกีฬาฤดูร้อน
‎และมุ่งมั่นฝึกซ้อมสำหรับรีโอ
‎[ผู้บรรยาย] ทาเทียนา แม็คแฟดเดน ‎เรื่องราวของเธอน่าสนใจจริงๆ
‎[แม็คแฟดเดน] ‎ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่ไปกว่าการได้เห็นครอบครัว
‎ถือธงอเมริกาและธงรัสเซีย
‎และรวมตัวกันในตอนนั้น
‎[ผู้บรรยาย] ‎แม็คแฟดเดนยังคงพยายามรักษาระยะห่าง
‎มาร์ธินสันมาทางด้านในใกล้ๆ กับแฟนๆ
‎แม็คแฟดเดนพยายามนำห่างเธอไว้
‎และมาร์ธินสันรีบจ้วงเข้ามา
‎จบได้อย่างยอดเยี่ยม จังหวะต่อจังหวะ
‎ผมคิดว่ามาร์ธินสัน ‎ชนะแม็คแฟดเดนไป 0.1 วินาที
‎จบได้เหลือเชื่อ
‎การได้เหรียญเงิน ‎และมีแม่ผู้ให้กำเนิดมาดูการแข่งขันด้วย
‎เป็นสิ่งที่พิเศษมาก
‎การได้เจอกันอีกครั้งและได้เห็นท่าน ‎ฉันตื่นเต้นมาก
‎คุณเห็นความโล่งใจจากสีหน้าของท่านได้
‎ท่านมีชีวิตที่ยากลำบาก ‎คอยกังวลเสมอทุกวันว่าฉันเป็นยังไง
‎ตอนที่แม่เห็นฉัน เหมือนกับแม่เด็กลงไป 20 ปี
‎(รีโอ ‎เจ็ดสัปดาห์ก่อนการแข่งขัน)
‎[ผู้รายงานข่าว] ‎อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะเริ่มแข่งโอลิมปิกที่รีโอ
‎[มาห์ลองกู] ผมไม่รับปากอะไร ‎ผมยังอายุน้อย ไม่มีข้อเสียเปรียบ
‎คุณแค่ต้องทำให้ดีที่สุด ‎และทุกอย่างจะเข้าทางคุณเอง
‎ในฐานะเด็กชายอายุ 14 ปี ผมไปแข่งที่รีโอ
‎[สตุตซ์แมน] ผมแค่ตื่นเต้นมากที่ได้เข้าร่วม
‎ผมใช้เวลาสี่ปีฝึกซ้อมสำหรับรีโอ
‎[ผู้หญิง] ใช่เลย
‎สี่ปี [หัวเราะเบาๆ]
‎[แบตต์] คุณต้องเสียสละมากมายในชีวิต
‎ปาร์ตี้สละโสดของเพื่อนๆ งานแต่งงาน ‎งานวันเกิด อะไรพวกนั้น
‎[วิโอ] บางทีนี่อาจจะเป็นพาราลิมปิกครั้งเดียวของฉัน
‎ในห้าปี ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้
‎[พาร์สันส์] สองสามสัปดาห์ก่อนพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิก
‎ผมได้รับโทรศัพท์จากคณะกรรมการจัดงาน
‎ผมบอกว่า "มีเรื่องอะไร" พวกเขาบอกว่า ‎"ไม่ ตอนคุณมาที่นี่ เราค่อยคุย"
‎จากนั้นผมบอกว่า "อืม..."
‎วันที่ 18 กรกฎาคมนั้นคือวันสำคัญ
‎มีพวกเราสามคนอยู่ในนั้น อยู่ฝั่งเดียวกัน
‎และหลักๆ คือพวกเขาบอกว่า ‎"เป็นเรื่องเงิน
‎กีฬาพาราลิมปิกจะได้รับผลกระทบมาก
‎บอกตามตรง เราไม่รู้ว่ากีฬาพาราลิมปิก
‎จะออกมาในระดับไหน
‎เราอาจจะไม่จัดพาราลิมปิก"
‎นั่นคือห้านาทีที่ยาวนานที่สุดในชีวิตผม
‎ให้ตายเถอะ ไม่มีเงิน
‎เรื่องบ้าอะไร นี่มันเกิดอะไรขึ้น
‎ทุกคนรู้ว่าคุณต้องใช้เงินในการจัดการแข่งขัน
‎พวกเขาไม่ได้บอกคุณว่า ‎"เราทำแบบนี้หรือแบบนั้นได้"
‎พวกเขาบอกคุณว่า "เราจัดการแข่งขันไม่ได้"
‎พวกเราช็อกมาก
‎ผมรู้จักชาวีมานานกว่าสิบปี
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขาไม่โต้ตอบ
‎ในตอนนั้นผมมองไม่ออกว่าเราจะแก้ปัญหายังไง
‎และนั่นน่ากลัวมาก
‎แล้วจากนั้นพวกเขาทุกคนก็ลุกออกจากห้องไป
‎และผมคิดว่าเราอยู่ตรงนั้นประมาณห้าหรือสิบนาที
‎นิ่งเงียบ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร และจะเริ่มตรงไหน
‎(ห้าสัปดาห์ก่อนถึงกำหนดเริ่มการแข่งขัน)
‎[ผู้รายงานข่าว] โอกาสในการเดินทางของนักกีฬา ‎เพื่อไปพาราลิมปิกเดือนหน้า
‎อยู่ในสถานะที่ไม่แน่นอน
‎ตามที่ประธานคณะกรรมการ ‎พาราลิมปิกสากลได้กล่าวไว้
‎ตลอดประวัติศาสตร์ 56 ปี ของกีฬาพาราลิมปิก
‎เราไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน
‎คืนนี้มีความกังวลเพิ่มมากขึ้น ‎เกี่ยวกับกีฬาพาราลิมปิก
‎พวกเขาบอกว่า ‎จะยกเลิกพาราลิมปิกเพราะไม่มีเงิน
‎[ผู้รายงานข่าว] ทั่วโลกคงไม่ยอม ‎ถ้าเป็นการแข่งฟุตบอลโลกในรีโอ
‎หรือถ้าเป็นกีฬาโอลิมปิกในรีโอ ‎นี่คือเรื่องอื้อฉาว
‎ฉันร้องไห้ตลอดหนึ่งเดือนก่อนการแข่งขันที่รีโอ
‎จะเกิดอะไรขึ้น ฉันแบบว่า...
‎ผมไม่รู้ว่าจะคิดอะไรตอนนั้น ‎บอกตามตรง มันท่วมท้นไปหมด
‎เริ่มต้นจากความกังวล ‎และกลายเป็นวิกฤติอย่างรวดเร็ว
‎[ผู้รายงานข่าว 1] วิกฤติการเงินแย่แค่ไหน ‎บอกได้คำเดียว เขาบอกว่ามันคือหายนะ
‎[ผู้รายงานข่าว 2] มีการเปิดเผยว่าเงินทุน
‎ที่จัดสรรไว้สำหรับพาราลิมปิกในรีโอ
‎ถูกนำไปใช้ในกีฬาโอลิมปิกแทน
‎(สิ่งที่กลัวที่สุดคือนักกีฬาของเรา ‎จะถูกปฏิบัติเหมือนกับพลเมืองชั้นสอง)
‎ผมจะบอกกับพวกคุณตามตรงเลย ‎ผมโมโหมากๆ
‎ฉันว่ามันไร้สาระที่สุด
‎มีงบประมาณสำหรับพาราลิมปิก ‎และงบประมาณสำหรับโอลิมปิก
‎แล้วพวกเขาเอาเงินของเราไปทำไม
‎คุณแค่รู้สึกว่าคนพวกนี้ ‎ไม่เห็นว่าพาราลิมปิกมีค่าอะไร
‎คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติทุกคนถามว่า
‎"แอนดรูว์ เกิดอะไรขึ้น ‎สรุปจะมีการจัดการแข่งขันรึเปล่า"
‎(อีกสี่สัปดาห์)
‎นักกีฬาพาราลิมปิกไม่มีเวลากังวลถึงสิ่งที่ไม่ได้ผล
‎พวกเขาแค่ใช้สิ่งที่ได้ผลให้เกิดประโยชน์สูงสุด
‎และผมยืนยันได้ว่านี่คือสิ่งที่เราจะทำที่นี่
‎[พาร์สันส์] ลืมคนพวกนี้ไปได้เลย ผู้นำทั้งหลาย ‎เพราะพวกเขาจะไม่ช่วยอะไรเรา
‎เรารู้ว่าเราจะทำให้นักกีฬาผิดหวังไม่ได้
‎และพวกเราสามคนก็เริ่มลุย
‎ชาวีจัดการเงินทุนที่ยังเหลือใหม่
‎เราเขียนบนกระดานไวต์บอร์ด ‎มาตรการนี้เป็นไปได้ไหม
‎ไม่ สัญญาเซ็นไปแล้ว ‎ทุกอย่างจ่ายไปแล้ว เงินหมดแล้ว
‎แบบนี้ใช้ได้ไหม ‎ได้ แต่เราต้องการสิ่งนี้ งั้นไปจัดการเลย
‎[พาร์สันส์] และฟิลิปก็คือฟิลิป ‎จัดการสื่อและเรื่องทางการเมือง
‎[กอนซาเลซ] แอนดรูว์ พาร์สันส์ ‎หน้าที่ของเขาคือทำงานกับทางการบราซิล
‎ผมพยายามหาเงิน เราไปพบรัฐบาล
‎[ผู้รายงานข่าว] จิลมา รูเซฟ ประธานาธิบดีหญิง ‎คนแรกของบราซิลถูกพักงาน
‎ตอนนั้นประธานาธิบดีบราซิล ‎ถูกฟ้องให้พ้นตำแหน่ง
‎[ผู้คนตะโกนพร้อมกัน]
‎ส่วนผสมของความพินาศ
‎- [ผู้คนตะโกน] ‎- [เสียงฟ้าร้องดังมาก]
‎[กอนซาเลซ] ‎มีการเปลี่ยนแปลงในการดำเนินงานมากมาย
‎แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเรื่องเงิน
‎และเรื่องเงิน จะมาสัปดาห์หน้า ‎จะมาสัปดาห์หน้า จะมาสัปดาห์หน้า
‎เราคุยกันทางวอตส์แอปป์ตลอด ‎เรื่องความคืบหน้า
‎(ชาวี - มีข่าวเรื่องการจ่ายเงิน ‎จากผู้สนับสนุนใหม่ไหม)
‎(ฟิลิป - ถ้าเราไม่ได้คำตอบเร็วๆ นี้ ‎จะสายเกินไป)
‎(แอนดรูว์ - ผมพยายามอยู่ ‎แต่ทุกคนอยู่ที่โอลิมปิก)
‎[เครเวน] ความพยายามในการกอบกู้พาราลิมปิก ‎ต้องเกิดขึ้นตอนมีโอลิมปิกพอดี
‎ในช่วงเวลาที่มีแข่งโอลิมปิก ‎ฉันเข้าค่ายฝึกซ้อมที่แอละแบมา
‎เตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขันของเรา
‎ฉันแค่เตรียมตัวฝึกต่อไปและได้แต่ภาวนา
‎หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี
‎(อีกสามสัปดาห์)
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส] ‎ยากมากที่จะมีสมาธิ
‎เครียดมาก ต้องเตรียมใจให้พร้อมมากๆ
‎[สตุตซ์แมนพูดภาษาอังกฤษ] หลักๆ คือผมไม่ดูข่าวเลย
‎ผมไม่อยากรับรู้ ‎ผมพยายามอยู่ในโหมดแข่งขัน
‎(แอนดรูว์ - รัฐบาลกลาง ‎จะสนับสนุนหนึ่งร้อยล้านเรอัลบราซิล)
‎(ฟิลิป ‎ข่าวดี)
‎(ชาวี ‎เราใช้เงินได้เมื่อไหร่)
‎[เครเวน] เราเจอเงินที่จะใช้จัดงานแล้ว
‎แล้วผู้พิพากษาก็มาออกคำสั่งห้ามรัฐบาล
‎ว่าพวกเขาไม่สามารถโอนเงินที่รับปากไว้ได้
‎นอกจากว่าคณะกรรมการจัดงานจะเปิดเผยบัญชี
‎แน่นอนว่าพวกเขาไม่อยากทำแบบนั้น
‎[เสียงฟ้าร้อง]
‎[ผู้รายงานข่าว] อีกไม่ถึงสามสัปดาห์จะถึงการแข่งขัน ‎สถานการณ์ในรีโอเปราะบางมาก
‎(แอนดรูว์ - ผมกำลังไปศาลเพื่อคุยกับผู้พิพากษา)
‎(ฟิลิป - ทำให้เขาประทับใจ)
‎[พาร์สันส์] และนี่คือสิ่งที่ผมจะไม่มีวันลืมเลย
‎เพราะนั่นคือรัฐบาลกลาง
‎และผมเองที่ไปคุยกับผู้พิพากษาในรีโอ
‎กับอัยการสูงสุดของเมือง
‎และหลักๆ คือผมบอกว่า "ฟังนะ
‎ถ้าเราไม่ได้เงินก้อนนี้ ‎เราจะไม่ได้จัดพาราลิมปิก
‎และในประเทศที่มีคนที่มีความพิการเป็นล้าน ‎ทั้งหมด 24 ล้านคน
‎เราจะทำยังไงกับคนกลุ่มนี้ ‎เราจะบอกคนพิการว่า
‎'ไม่ ฟังนะ...
‎คุณไม่สำคัญ คุณไม่คู่ควรความพยายาม'"
‎[ดนตรีลุ้นระทึกบรรเลง]
‎(ชาวี - คืบหน้าไหม ‎ฟิลิป - เป็นยังไงบ้าง)
‎(แอนดรูว์ - เราจะรู้ในอีก 24 ชั่วโมง)
‎ในใจผมกลัวมาก ‎การแข่งขันครั้งนี้ถ้ามันไม่เกิดขึ้น
‎เราจบเห่ เราจบในฐานะการขับเคลื่อน ‎ในฐานะองค์กร
‎[เครเวน] มันจะทำให้เสียวัฏจักรแน่นอน
‎ในอนาคตจะไม่มีความมั่นใจ
‎จะเป็นการดับไฟคบเพลิงพาราลิมปิก
‎ชาวีบอกว่า "เราจบแล้ว"
‎เขามีอารมณ์ร่วมกับเรื่องนี้มาก
‎[สะอื้น] มันยากที่จะอธิบาย
‎เพราะเราเชื่อว่าเราเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของภาพรวมที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
‎นี่คือการขับเคลื่อนถาวร
‎[โคล] ฉันได้รับโทรศัพท์จากประธานสมาพันธ์ ‎ว่ายน้ำออสเตรเลียตอนอยู่ที่โรงยิม
‎ฉันไม่เคยรู้สึกโล่งใจแบบนี้มาก่อน
‎เราได้รับแจ้งว่าการแข่งขันจะยังจัดอยู่
‎แน่นอนว่าเราตื่นเต้นมาก
‎และฉันพยายามควบคุมอารมณ์ไว้ข้างใน
‎ฉันสุภาพมากๆ แบบนี้
‎"โอเค ฉันพร้อม ‎ตอนนี้ฉันจะไปออกกำลังกาย"
‎ฉันแค่นั่งและร้องไห้อีกรอบ
‎จากนั้นก็ข่าวดี เราได้รับเงิน
‎ขอบคุณพระเจ้า
‎เรามาจากศูนย์ และเราทำได้
‎การแข่งขันจะดำเนินต่อไป ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
‎[ผู้รายงานข่าว] หลายปีแห่งการเตรียมพร้อม ‎มาจนถึงการเดินทางครั้งนี้
‎[ผู้คนปรบมือ]
‎[แม็คแฟดเดน] พาราลิมปิกจัดขึ้นทุกๆ สี่ปี
‎เป็นสิ่งที่แทบจะมหัศจรรย์
‎[ผู้คนร้องเพลงพร้อมกัน]
‎มันคือชุมชนที่เราสนับสนุนกันและกัน
‎- [ดนตรีปลุกใจบรรเลง] ‎- [ผู้คนส่งเสียงเชียร์]
‎[สตุตซ์แมน] และทั่วโลกเห็นการเชื่อมโยงนั้น ‎ในระหว่างการแข่งขัน
‎[ผู้คนส่งเสียงเชียร์]
‎เป็นคำแถลงที่ยิ่งใหญ่และทรงพลัง
‎เพราะนี่คือผู้คนที่ต่อสู้เพื่อให้ได้มาอยู่ที่นั่น
‎[ภาษาโปรตุเกส] ฝันของคุณเป็นจริง
‎คุณมาถึงการแข่งขันรีโอพาราลิมปิก 2016
‎[ผู้ชายพูดภาษาอังกฤษ] ไม่ไกลคือสนามโอลิมปิกพาร์ก
‎[ผู้ประกาศ 1] รีโอพาราลิมปิก 2016 ใกล้เริ่มต้นแล้ว
‎[เสียงคุยฟังไม่ได้ศัพท์]
‎[ผู้ประกาศ 2] เราไปต่อที่การแข่งขันรายการสำคัญ
‎รอบชิง 800 เมตร ชาย ที54
‎[กรรมการ] สามสิบ - สิบห้า
‎[ผู้ประกาศพูดภาษาอังกฤษและโปรตุเกส] สิบ
‎ทุกอย่างเหมือน... เมืองร้าง
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส] ‎มัน... มันน่าตกใจมาก
‎[เครเวนพูดภาษาอังกฤษ] ให้ตายเถอะ
‎คณะกรรมการจัดงาน ‎ที่ทำเงินเราหาย จะว่างั้นก็ได้
‎หรือเอาไปใช้หมด พวกเขาไม่ได้ขายบัตรเข้าชม
‎ขายบัตรได้น้อยมาก ‎น้อยกว่าการแข่งขันครั้งก่อนๆ
‎นั่นทำให้เกิดบรรยากาศที่แย่มาก
‎ปัญหาทางการเงินคือประเด็นสำคัญ ‎แต่ก็เรื่องอื่นเบื้องหลัง
‎เราจะจัดการแข่งขันไปทำไมถ้าไม่มีใครมาดู
‎มีที่นั่งว่างเป็นพันๆ ‎ที่อาจเปลี่ยนชีวิตผู้คนเหล่านั้นได้
‎เพราะต้องไม่ลืมว่า ใช่ ‎ชีวิตกำลังถูกเปลี่ยนในสนามแข่ง
‎แต่ชีวิตบนอัฒจันทร์ก็เปลี่ยนเหมือนกัน
‎[ผู้ชมปรบมือและส่งเสียงเชียร์]
‎[ผู้บรรยาย] ‎รอบชิงชนะเลิศ 200 เมตร ชาย ที42
‎แชมป์รายการหลักครั้งแรก ‎สำหรับเอ็นแทนโด มาห์ลองกู
‎[มาห์ลองกู] มาลืมเรื่องคนดูแน่นเต็มสนามไปซะ
‎ใช่ มันมีบทบาทสำคัญ ‎ใช่ คุณอยากให้คนมาเชียร์
‎แต่ผมเป็นตัวแทนคนนับพันล้าน ‎และมันยอดเยี่ยมมาก
‎เป็นเรื่องใหญ่ที่ได้เป็นตัวแทนที่ที่ผมจากมา
‎เพราะผมจะไม่ลืมที่มาของตัวเอง
‎- [เสียงฆ้องดังสะท้อน] ‎- [ดนตรีทำนองระทึกบรรเลง]
‎[ผู้บรรยาย] พวกเขาออกตัวไปแล้ว มาห์ลองกูออกตัวช้า
‎ผมเป็นตัวแทนคนของผม ‎ผมเป็นตัวแทนเผ่าของผม
‎ผมเป็นตัวแทนเผ่าอื่นๆ
‎คุณวิ่งให้คนขับแท็กซี่ที่พาผมเข้าเมือง
‎คนที่ทำให้มั่นใจว่า ‎เรามีขนมปังในพื้นที่ห่างไกล
‎ผมวิ่งให้คนที่มีบทบาทในชีวิตผม
‎[ผู้บรรยาย] มาแล้วมาห์ลองกูเพื่อแอฟริกาใต้
‎[ดนตรีออเคสตราดังขึ้น]
‎ไวต์เฮดได้เหรียญทอง มาห์ลองกูได้เหรียญเงิน
‎มาห์ลองกูได้ที่สอง ด้วยสถิติใหม่ของแอฟริกา
‎นักกีฬาทุกคนฝันว่าจะได้เหรียญทอง
‎[ผู้ประกาศ] เอ็นแทนโด มาห์ลองกู
‎แต่เมื่อผมได้เหรียญเงินก็รู้สึกท่วมท้นมาก
‎[พาร์สันส์] ผมจำได้ว่ามีบางคนพูดว่า ‎"แต่ขายตั๋วได้น้อยมาก"
‎ผมบอกว่า "เดี๋ยวก่อน
‎เดี๋ยวคนก็มา
‎คนบราซิลจะมาเชียร์การแข่งขัน ‎พวกเขาจะไม่ทำให้เราผิดหวัง"
‎[เสียงสัญญาณเริ่ม]
‎[กอนซาเลซ] ‎แล้วจู่ๆ จิตวิญญาณพาราลิมปิกก็เกิดขึ้น
‎นักกีฬากลายเป็นจุดสนใจ
‎[ผู้บรรยาย 1] เอลลี โคล ‎ได้เหรียญทองพาราลิมปิกด้วยสถิติใหม่
‎[ผู้บรรยาย 2] ‎เป็นการแข่งขันระหว่างอเมริกันด้วยกันเอง
‎และทาเทียนา แม็คแฟดเดน ‎ก็ได้เหรียญทองแรกในรีโอ
‎[ผู้บรรยาย 3] พีค็อกวิ่งได้อย่างยอดเยี่ยม
‎[พาร์สันส์] ยอดขายตั๋วเริ่มเพิ่มขึ้น
‎[เป่าลมซ้ำๆ]
‎[เครเวน] ผู้คนไม่รู้ข่าวเรื่องตั๋วพาราลิมปิก
‎และพอพวกเขารู้ "เราจะซื้อตั๋วบ้าง"
‎[ผู้บรรยาย] ระหว่างพวกเขาจะสูสีมาก ‎วาน ไรน์มาแล้ว
‎วาน ไรน์อาจจะเป็นที่หนึ่ง และใช่แล้ว
‎[พีค็อก] จำนวนผู้คนสูงสุดที่ไปที่สนามโอลิมปิกพาร์ก
‎ระหว่างกีฬาพาราลิมปิก ไม่ใช่โอลิมปิก
‎[ผู้ชมร้องวู้และส่งเสียงเชียร์]
‎มันคือกีฬา กีฬาผู้พิการ ที่ช่วยสถานการณ์
‎และผู้ชม ผู้คนจากรีโอ
‎ชาวพื้นเมืองรีโอมาดูการแข่งขัน ‎และพวกเขาเชื่อมโยงกัน
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[พาร์สันส์] มีช่วงเวลาในการแข่งบ็อคเชีย
‎ในการแข่งบ็อคเชีย นักกีฬามีความพิการสูง
‎พวกเขาอาจเครียดได้ถ้าหนาวไปหรืออุ่นไป
‎เสียงดัง ประหลาดใจ หรืออะไรแบบนั้น
‎และผู้ชมก็... เหมือนสนามฟุตบอล
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์ดังลั่น]
‎และเจ้าหน้าที่ก็กังวลนิดหน่อย
‎"เราควรบอกผู้ชมไหม ‎เราควรบอกให้พวกเขาเบาเสียงลงไหม"
‎และนักกีฬาบอกว่า "เราชอบ ‎นั่นคือสิ่งที่เราต้องการในชีวิตเรา"
‎[ผู้บรรยาย] ความพยายามเป็นผลสำหรับบราซิล
‎ช่วงเวลาที่ทีมและแอนโทนิโอ เลเม ‎กัปตันทีมจะไม่มีวันลืม
‎[แบตต์] มีข่าวลือไปทั่วรีโอว่ามันน่าตื่นเต้น
‎แฟนๆ ชอบการแข่งขันกีฬา
‎บอกตามตรง เราโชคดีที่ในรอบชิง
‎ผมคิดว่าพวกเขาชอบทีมออสเตรเลีย ‎มากกว่าทีมอเมริกา
‎และเชียร์พวกเรา
‎[ผู้บรรยาย] นั่นคือไรลีย์ แบตต์ ‎นักกีฬาที่ดีที่สุดในโลกอย่างไม่ต้องสงสัย
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[แบตต์] มีหนึ่งทีมที่เราอยากเอาชนะ
‎ในพาราลิมปิก และนั่นคือสหรัฐอเมริกา
‎ดูรูปจากการแข่งที่ปักกิ่ง ‎ทำให้ผมเกิดการเปลี่ยนแปลง
‎เหรียญเงินที่อยู่ตรงโต๊ะข้างเตียง ‎ผมจะดูมันทุกเช้าและคิดว่า
‎"ไม่ ต้องเป็นเหรียญทอง
‎ลุกจากเตียง และไปทำหน้าที่นักกีฬา"
‎[ผู้บรรยาย] ทุกคนประจำตำแหน่ง
‎- [เสียงเป่านกหวีด] ‎- นี่คือการแตะลูกเปิดเกม
‎และเริ่มต้นแล้ว
‎เขามีกำลังเพียงพอ เขาจะพุ่งเข้าใส่
‎บอกตามตรง พอผมลดน้ำหนัก ‎ผมเริ่มยอมรับความพิการของตัวเองได้มากขึ้น
‎[ผู้บรรยาย] เขาทำลูกหลุด
‎เพราะผมภูมิใจในตัวเองมากขึ้น
‎[ผู้บรรยาย 1] และเราเสมอกันอีกครั้ง
‎แบตต์เปิดช่องทางขวา
‎เขามาอีกครั้ง ตัวปะทะโจมตี
‎[ผู้บรรยาย 2] ไรลีย์ แบตต์ทำคะแนน 58-57
‎[ผู้บรรยาย 1] และนั่นอาจจะเป็นคะแนนเหรียญทอง
‎[ผู้บรรยาย 2] พวกเขาขอเวลานอก
‎[แบตต์] ตาคือคนที่มีอิทธิพลกับชีวิตผมมาก
‎เขาบอกผมเสมอว่า ‎"เป็นผู้นำด้วยการทำเป็นตัวอย่าง"
‎อย่ามองแบบนั้น คุยกับตาสิ
‎[แบตต์] ผมอยากชนะเพื่อเขา
‎ผมอยากเล่นให้ดีที่สุดเพื่อตาของผม
‎[ถอนหายใจยาว]
‎[เสียงแตกพร่า] เศร้ามากที่เห็นเขาเสียเมื่อปีที่แล้ว ‎[หัวเราะเบาๆ]
‎มันทำให้ผมเสียใจ
‎แต่เขาจะภูมิใจในตัวผม
‎- บาย ‎- บาย
‎[ผู้หญิง] บ๊ายบาย บ๊ายบาย
‎[ผู้บรรยาย] ออสเตรเลียได้ทุ่ม ‎เข้ามาข้างใน 3.6 วินาที ขึ้นอยู่กับแบตต์
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎แบตต์จะเอาบอลข้ามเส้น และจบแล้ว
‎พวกเขาจะได้เหรียญทอง
‎ช่วงเวลายอดเยี่ยมที่พวกเขาเล่นในช่วงต่อเวลา
‎[แบตต์] ผมชอบเพราะคุณชนะ ‎พร้อมเพื่อนร่วมทีมที่ดีที่สุด 11 คน
‎[ทุกคน] วู้!
‎[พาร์สันส์] ผมเชื่อว่าบางทีรีโออาจจะเป็น ‎การขับเคลื่อนพาราลิมปิก
‎ที่สำคัญกว่าที่ลอนดอน
‎เพราะเราไม่เคยได้รับการเปิดเผยสู่สาธารณะ ‎มากเท่าที่รีโอ
‎เราไม่เคยเล่นแบบดิบๆ แบบนั้น ‎นี่คือกีฬาขนานแท้
‎[ผู้บรรยายพูดภาษาโปรตุเกส]
‎- ประตู! ‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[วิโอพูดภาษาอังกฤษ] ในฐานะนักกีฬาพาราลิมปิก
‎พวกเขาพร้อมที่จะสร้างเรื่องราวผ่านกีฬา
‎คุณฝึกซ้อมมาตลอดชีวิตเพื่อช่วงเวลานั้น
‎การแข่งที่รีโอยากลำบากมาก ‎เพราะฉันมีปัญหาที่แขน
‎สัปดาห์ก่อนหน้าฉันฟันดาบไม่ได้ ‎และฉันซึมเศร้ามาก
‎ทุกคนกำลังฟันดาบ ทุกคนกำลังเล่นดีขึ้น
‎และฉันแค่นั่งอยู่ตรงนั้น
‎ที่รีโอ ผมยิงได้ดีที่สุดเท่าที่เคยยิงมา
‎และผมรู้ว่าผมจะชนะ
‎[ผู้ประกาศ] สิบ
‎- [ผู้ชาย] วู้ฮู! ‎- [ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎- [เสียงสัญญาณ] ‎- [ผู้บรรยายพูดภาษาโปรตุเกส]
‎[สตุตซ์แมน] ผมจำได้ว่ายิงธนูสุดท้าย
‎และผมต้องยิงให้ได้สิบเพื่อชนะ ‎เก้าเพื่อเสมอ ถ้าได้แปด ผมแพ้
‎[ผู้บรรยายพูดภาษาโปรตุเกส]
‎[สตุตซ์แมนพูดภาษาอังกฤษ] ‎อุปกรณ์ผมไม่ทำงาน และผมแพ้
‎นั่นทำให้ผมใจสลาย
‎รีโอกับผมเข้ากันไม่ได้
‎และต้องใช้เวลาฟื้นตัวจากเรื่องนั้นพอควร
‎แน่นอนว่าเพราะความทุ่มเท
‎สิ่งที่คุณทำในสี่ปีที่แสนลำบาก
‎[ผู้บรรยาย] ยินดีต้อนรับกลับสู่สนามคาริโอคาสาม ‎และการแข่งขันวีลแชร์ฟันดาบพาราลิมปิก
‎[วิโอ] สองวันก่อนพาราลิมปิกฉันเริ่มฟันดาบได้อีกครั้ง
‎แต่ฉันฟันดาบได้แย่มากเพราะฉันเครียด
‎โค้ชบอกว่า "ทำได้ดี" ฉันบอกว่า "ไม่
‎อย่าบอกว่าฉันทำได้ดี ถ้าฉันทำได้ไม่ดี
‎ไปให้พ้น ไปไกลๆ เลย"
‎มันยากมากสำหรับฉัน
‎ถ้าไม่มีใครเชื่อมั่นฉัน ไม่เป็นไร
‎แต่ถ้าฉันไม่เชื่อมั่นในตัวเอง ‎นั่นคือปัญหาใหญ่
‎[วิโอ] นักกีฬาจีน พวกเขานำทุกอย่างมาหลายปี ‎ในทุกการแข่งขัน
‎พวกเขาแข็งแกร่งมาก เป็นไปได้ยังไง
‎[ผู้บรรยาย 1] ในอีกไม่กี่นาที ‎เราจะได้แชมป์พาราลิมปิกคนใหม่
‎และตอนนี้ กรรมการขอให้นักฟันดาบเตรียมพร้อม
‎[โค้ช] เย้!
‎เบเบ เบเบ
‎[ผู้บรรยาย 1] ถ้าเธอฉลองแบบนี้หลังจากหนึ่งคะแนน
‎นึกดูว่าถ้าเธอได้สิบห้าคะแนนก่อน
‎เย้ๆ!
‎[วิโอ] ทุกอย่างสมบูรณ์แบบด้วยหนึ่งคะแนน ‎และจากนั้นอีกคะแนน
‎- [กรรมการ] เริ่ม ‎- [โค้ช] เย้!
‎โอ๊ย ตายแล้ว ฉันกำลังทำอะไรอยู่
‎[กรรมการ] เริ่ม
‎[จ้าวตะโกน]
‎[ผู้บรรยาย 2] อย่าลืมว่าตอนนี้เธอกำลังแข่ง
‎กับแชมป์ฟันดาบคนใหม่
‎[กรรมการ] เริ่ม
‎[ผู้บรรยาย 2] เล่นเร็ว เธอตามมาจนห่างแค่หนึ่งคะแนน
‎[วิโอ] ร่างกายของเธอดีกว่าฉัน เพราะเธอมีมือ
‎หรือเธอมีขา เธอดีกว่าฉันมาก
‎[กรรมการ] เริ่ม
‎[โค้ช] เย้!
‎[ตะโกน]
‎[พูดภาษาอิตาลี]
‎[ผู้บรรยาย 2 พูดภาษาอังกฤษ] เธออยากชนะมาก
‎ได้กลับไปหนึ่งคะแนน
‎- [ตะโกน] ‎- [ผู้บรรยาย 1] พลังล้นเหลือ
‎วิโอกลับไปนำห่างห้าคะแนน
‎[กรรมการ] เตรียมพร้อม เริ่ม
‎[โค้ช] เย้!
‎[ผู้บรรยาย 1] นักกีฬาอิตาลีรู้สึกไม่สบายตัว
‎ถูกตีโดนหลังหน้ากาก ด้านหลังศีรษะ
‎ดูนั่นสิ คุณจะเห็นว่าการสะบัดดาบของจ้าว
‎โดนเลยส่วนบนของหน้ากาก ‎และฟาดลงบนกะโหลก
‎[ผู้ชาย] เธออยากได้น้ำแข็ง
‎[วิโอ] ตอนฉันเด็กมากๆ และแม้แต่ตอนนี้
‎ถ้าฉันรู้สึกเจ็บปวด ฉันจะไม่พูดอะไร
‎ฉันบอกว่า "ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย"
‎ดังนั้นเมื่อฉันบอกว่าเจ็บ นั่นคือเจ็บจริงๆ
‎[ผู้บรรยาย 1] เธอยิ้ม แต่นั่นดูเจ็บมาก
‎[ดนตรีตื่นเต้นบรรเลง]
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์และปรบมือ]
‎[ผู้บรรยาย 2] เบอาทริซ วิโอ อยากชนะมากๆ
‎และกีฬาพาราลิมปิกสร้างวีรบุรุษ ‎เป็นแบบนั้นจริงๆ
‎- [กรรมการ] เริ่ม ‎- [โค้ชตะโกน]
‎[ตะโกน]
‎[ผู้บรรยาย 1] อีกแค่หนึ่งคะแนนก็จะได้เหรียญทอง
‎[วิโอ] เมื่อคุณกำลังจะชนะ ‎และคุณรู้ตัวว่านั่นคือคะแนนที่ 14
‎คุณอยู่ตรงนั้นและบอกว่า ‎"โอเค คะแนนสุดท้าย"
‎ถ้าคะแนนสุดท้ายไปถูกที่ ถูกทาง คุณชนะ
‎และคุณรู้ รู้มาตลอดชีวิต
‎[เสียงตะโกนฟังไม่ได้ศัพท์]
‎[ตะโกนเป็นภาษาอิตาลี]
‎แต่ถ้าคุณทำคะแนนสุดท้ายไม่ได้ ‎คุณจะร้องไห้ไปตลอดชีวิต
‎[ผู้ชมปรบมือและตะโกนเป็นจังหวะ]
‎[ผู้ชายให้กำลังใจเบเบเป็นภาษาอิตาลี]
‎[ผู้บรรยาย 1] ทุกคนรอด้วยความตื่นเต้น
‎- [กรรมการ] พร้อม เริ่ม ‎- [วิโอตะโกน]
‎[ผู้บรรยาย 1] เด็กอายุ 19 ปี จากเวนิส อิตาลี
‎ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับตัวเองดี
‎อารมณ์แบบดิบๆ เลย
‎[ฟังไม่ได้ศัพท์]
‎[วิโอ] ตอนที่ฉันกลับไปฟันดาบ ‎ฉันบอกว่า "โอเค ทุกคน ฉันชื่อเบเบ
‎ฉันไม่มีขา ไม่มีแขน ฉันแค่อยากฟันดาบ"
‎"มันเป็นไปไม่ได้ คุณฟันดาบด้วยนิ้วสามนิ้วนี้
‎และจากนั้นก็ข้อมือ นั่นคือส่วนที่คุณต้องการ
‎นั่นคือการฟันดาบ
‎และคุณไม่มีส่วนนี้ ดังนั้นคุณฟันดาบไม่ได้"
‎มันเป็นไปไม่ได้ ‎แต่ทุกอย่างก็เป็นไปไม่ได้ในตอนแรก
‎คุณแค่ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง ‎แค่ลงมือทำ ทำสิ่งที่คุณต้องการ
‎[ทุกคนตะโกน] บราซิล บราซิล บราซิล
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎นี่คือพิธีปิดพาราลิมปิก ไปดูกัน
‎เราได้พิสูจน์แล้วผ่านการแข่งขันที่รีโอ ‎ว่าเรามีการขับเคลื่อนที่เป็นหนึ่งเดียวกัน
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎เมื่อไหร่ก็ตามที่เกิดปัญหา
‎เราจะออกมาแสดงการขับเคลื่อนและบอกว่า
‎"นี่ คุณจะไม่ทำแบบนี้กับเรา ‎เราจะจัดการแข่งขันของเรา
‎และเราจะส่งสารของเราออกไป
‎เราจะช่วยเปลี่ยนสังคม
‎และทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้น"
‎มันมากกว่าแค่การชนะและได้เหรียญรางวัล
‎[ผู้ชมส่งเสียงเชียร์]
‎[นักบินพูดภาษาอิตาลี] เบเบ วิโอ ‎ขอบคุณเบเบสำหรับทุกอารมณ์ที่ให้เรา
‎วันนี้คุณทำให้เราโบยบิน
‎[ภาษาอังกฤษ] ท่านผู้โดยสาร ‎เราอยากแจ้งให้ทราบว่าวันนี้
‎เราได้รับเกียรติต้อนรับนักกีฬาเหรียญทอง
‎กีฬาพาราลิมปิก 2016
‎[ผู้ชมตะโกนพร้อมกัน] เบเบ เบเบ เบเบ
‎[ผู้ประกาศ] ‎นักกีฬาเหรียญรางวัลโอลิมปิกและพาราลิมปิก
‎เราอยากมีบทบาทสำคัญในเรื่องสิทธิมนุษยชน
‎เราจะกลับไปที่จุดเริ่มต้น
‎[ซัสเซกซ์] วิสัยทัศน์ของเซอร์ ลุดวิกยังไม่เสร็จสมบูรณ์
‎เพราะว่าคนที่ถูกกล่าวถึงว่าพิการ
‎ยังไม่ได้รับการสนับสนุน
‎หรือยังไม่ได้รับการยอมรับในสังคมส่วนใหญ่
‎สิ่งที่เซอร์ ลุดวิกพยายามทำในตอนนั้น ‎กำลังเป็นที่ต้องการในตอนนี้มากกว่าตอนไหนๆ
‎[ดนตรีทำนองตื่นเต้นบรรเลง]
‎[พีค็อก] ผู้คนรู้สึกสงสารผม ทำไมเหรอ ‎เพราะความเข้าใจแบบหนึ่ง
‎"เขาไม่มีขา ฉันควรสงสารเขา"
‎[อะเลซพูดภาษาฝรั่งเศส] ‎ความพิการของผมคือความแข็งแกร่ง
‎ผมจะตายไปแบบนี้
‎ขาของผมจะไม่งอกกลับคืนมา
‎ผมไม่ใช่จิ้งจก
‎[สตุตซ์แมนพูดภาษาอังกฤษ] ทุกคนมีพลังพิเศษ
‎ที่พวกเขาค้นเจอในช่วงหนึ่งของชีวิต
‎[วิโอ] คุณแค่ต้องยอมรับสถานการณ์ที่คุณเผชิญอยู่
‎และค้นพบความสวยงามของมัน
‎[ดนตรีแสดงชัยชนะบรรเลง]
‎["จิตวิญญาณแห่งฟีนิกซ์" บรรเลง]
‎คำบรรยายโดย ลลวรรณ