Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Portret może mieć wielką moc.
Zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę modela.
- Yusef! - Tutaj jest.
- Co tam? - Przepraszam.
Dobrze cię widzieć.
Pomyślcie o ich doświadczeniach.
Czarni jako osoby jednocześnie niezwykłe i zwyczajne.
Takie rzeczy spędzają sen z powiek.
Mocne.
Refleksyjne.
Mogę?
Piękny.
Dziękuję.
Zachodnioafrykański?
Tak.
Z Wybrzeża Kości Słoniowej.
Rety!
Cześć.
To moja kuzynka, Sicily.
- Miło mi. - Mnie również.
Hej, Isaiah!
Przepraszam na moment.
Pogadamy o tym?
O czym?
Przestań.
Chciałbyś ją namalować?
Yusef!
Przyszły tłumy! Niesamowite.
Chenai, to Isaiah Maxwell.
- Miło mi. - Yusef, wołają cię.
Do zobaczenia.
Chodź ze mną.
Dziękuję.
Chciał to zamalować.
Masz świetne oko.
Widziałam twoje obrazy.
- Naprawdę? - Oczywiście.
To moja praca.
Jasne.
Cudownie obserwuje się postępy artysty
rozwijającego się z dzieła na dzieło.
Zobacz.
Eksperyment.
Sukces.
Rozczarowanie.
Yusef mówi, że jesteś wyjątkowy.
Jeśli chcesz agenta i własną wystawę,
musisz się w pełni zaangażować.
Własna wystawa?
Za kilka miesięcy organizuję zbiorową.
Jeśli coś namalujesz, to może to wykorzystam.
- Byłoby super. - Dobrze.
- Przepraszam. - Oczywiście.
- Co tam? - Hej.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
- Super. - Tak?
- Tak. - Tak myślałam.
- Odprężam się. - Widzę.
Szukam czegoś. Żartuję.
Jasne. Gdzie twój kumpel?
- Nie widziałem go. Gdzie on jest? - Nie wiem. Spóźnia się.
Pewnie zatrzymały go interesy.
Co tam, stary?
- Jak leci? - Zajebista impreza.
- Wiem. Dzięki. - Jest super.
- Cześć, mała. - Cześć.
Cholera.
- Znowu zaczynają. Dość tego! - Nie bądź zazdrosny.
Masz się dzisiaj dobrze bawić.
Jasne.
- I jak? - Wygląda dobrze.
- Jak leci? - Dobrze.
Spoko. To moja dziewczyna, Mecca.
- Miło mi. - A to Isaiah.
Co tam? Miło cię poznać.
- Przyślę wam coś do picia. - Dzięki.
Cholera. Czekaj.
Cudownie cię widzieć!
Cieszę się, że dotarłaś.
Świetnie wyglądasz!
- A ty niesamowicie. - Staram się.
- Brawa dla Gold Lake! - Chwila.
- Idź. - Grają dla nas Gold Lake!
Są stąd!
- Daj mi to. - A ty torebkę, buty i resztę.
- Możemy się zamienić. - Laska!
Co tam, mała?
- Jak się masz? - Dobrze.
Miło cię widzieć! Świetnie wyglądasz.
Gotowa na imprezę?
Zobaczymy. Dawno nie balowałam i wyszłam z wprawy.
Coś na to poradzimy, spokojnie.
Chodź, Stevie.
Chyba tak.
Isaiah, to Stevie. Kumpela z uniwerku.
A to mój ziomek, Isaiah. Znamy się od czasów…
Programu Mariona Barry’ego.
Szaleństwo.
Miło cię poznać.
- Ponownie. - Ponownie.
To wy się znacie?
Spotykamy się drugi raz, więc coś w tym stylu.
W porządku.
- Chodźmy po drinki. - Racja.
- Wiem, co pijesz. - Tak? Fajnie.
- Chodźmy. - Dobra.
- Jaki ten świat mały. - Fakt.
Pięknie wyglądasz.
Ładnie…
Ty też.
…upięłaś włosy.
- Sporo ludzi. - Niezły tłum, co?
- Nick to dobry facet. - Gotowi?
- To dla ciebie. - Dziękuję!
Za tę chwilę.
Na zdrowie.
- Patrzcie w oczy. - Właśnie.
Mocne. Gotowi?
Raz, dwa. Jak się dziś macie?
No wiecie? Stać was na więcej. Jak się dziś macie?
Jeśli ktoś nie wie, to jestem Nick, właściciel tego klubu, Get Down.
- Pomogę. - Dobra. Na razie.
Chcę wam pokazać prawdziwe waszyngtońskie klimaty.
Co wiesz o go-go?
Zaraz się okaże.
Tańczysz?
Lecimy z tym szajsem, TOB!
Więc jesteś artystą.
To ma sens.
To źle?
Nie.
Ani trochę.
Uważam, że wszyscy jesteśmy artystami.
Ja akurat maluję.
Nie mam w sobie za grosz artyzmu.
Ciężko mi w to uwierzyć.
Uważa się, że sztuka powinna być czymś wzniosłym, ale…
Czarni codziennie tworzą coś z niczego.
Jeśli to nie sztuka, to nie wiem, co nią jest.
A ty?
O co pytasz?
No wiesz. Czym się zajmujesz?
Właśnie przeniosłam się na Georgetown Law.
Georgetown?
Dobrze wiedzieć.
Kto nazwał cię Stevie?
Moja mama.
Po Steviem Wonderze.
Serio?
Fajnie.
Mama była na jego występie w Rotterdamie, w ósmym miesiącu ciąży.
Mówiła, że tak się cieszyłam, że przetańczyłam cały koncert.
- I tyle. - Rany.
Więc to dlatego.
Moi rodzice wybrali swoje ulubione imię z Biblii.
Rotterdam?
Mieszkałam tam do 16 roku życia.
Ale rodzice, dziadkowie i reszta rodziny są z Waszyngtonu.
A może z hrabstwa obok?
- Z Waszyngtonu. - Upewniam się.
Ludzie czasem łączą Waszyngton z Maryland i Virginią.
No wiesz.
To tutaj.
- Tu mieszkasz? - Tak.
Dzięki za odprowadzenie.
Nie ma za co.
Stevie…
Wiem, że jesteś zajęta studiami, ale…
jeśli zapragniesz przerwy,
to możemy to powtórzyć.
Dzień dobry, Stevie Richmond.
Dzień dobry, Isaiahu…
Maxwell.
Zadzwonię.
- Podobał mi się kształt. - Miałam go przed nosem.
- Panie, zlituj się. - Zasłaniał.
Wielebny Riley był stanowczy w swoim kazaniu.
Podobałoby mi się, gdybym widziała coś zza kapelusza Helen.
Znowu musisz kogoś obgadać?
Cicho. Nie mówiłam o niej, tylko o jej kapeluszu.
Synu, odpowiedziałeś już na ofertę pracy?
- Jaką ofertę? - Tę z polecenia diakona Johnsona.
Mówiłem, że nie chcę.
Nadal sprzedajesz spermę?
Zrobiłem to tylko raz, Claudette.
Diakon mówi, że dobrze płacą.
Miałbyś wreszcie na dziesięcinę i ładne mieszkanie.
Jak ty chcesz utrzymać rodzinę, malując?
- To nie jest praca. - Jaką rodzinę?
Nie ma nawet kobiety.
Lubisz być spłukany?
Idę do środka.
- Cześć! - Cieszę się, że przyszłaś.
Poisz mnie darmową kawą.
Przyjmuję datki. Zawsze możesz…
- Nie dzisiaj. - Nie?
- Ładna kiecka. - Jesteś okrutna.
Z tej samej farmy czy z innej?
Tym razem z innej.
To jeden z najstarszych gatunków ziaren uprawianych w Etiopii.
Dlatego jest taka pyszna!
Dzięki, siostro.
Mów, co u ciebie. Czym się zajmujesz?
Nie potrafię tego opisać.
Lubię swoją pracę.
Ale nie wiem, czy chcę być grubą rybą w wielkiej kancelarii.
Tata uważa, że taka posada zapewni mi dobry start.
Cóż…
Ja uosabiam koszmar moich rodziców.
Przestań.
Ukończyłam kilka kierunków i serwuję ludziom kawę.
Odnosisz sukcesy!
Masz rację. To sukces.
Widziałam, jak Isaiah na ciebie patrzył.
Przestań. Nie mam teraz na nic czasu.
Widzisz, jak spędzam weekendy?
- To niedobrze. - Właśnie.
Zaprosił mnie na randkę.
No dobrze.
- To… - Super.
…tylko randka.
Jasne.
- Zobaczymy. - Zobaczymy.
- Może… - Dość.
- Przestań. - Niby co?
Ostrożnie. Opłacę za to roczną ratę kredytu.
Spokojnie.
Wygląda poważnie.
Skończyłeś już obraz na wystawę?
Utknąłem.
Koleś…
Potrzebujesz inspiracji.
Skąd ty ją bierzesz?
Zależy od dzieła.
Inspiruje mnie wszystko po trochu.
Kobiety, faceci stojący na rogu, kubańska architektura,
kaczki w parku…
Najlepsze przynosi życie.
Nie siedź w ciemnej norze, czekając na darmową wizytę muzy.
To wygłodniała suka. Musisz ją karmić czymś dobrym.
Wiesz, co musisz zrobić?
Oddzielić studio od mieszkania.
Wtedy staniesz się prawdziwym artystą.
Prawisz mi kazanie?
Nazywaj to jak chcesz.
Jeśli masz się ode mnie nauczyć jednej rzeczy,
to pamiętaj, żeby po wystawach zatrzymywać po jednym obrazie.
Dlaczego?
Nie pozbywaj się swojej własności.
Racja.
Nie pomyślałem o tym.
Wiem.
Jak większość z nas.
Według ostatniego raportu Instytutu Mieszkalnictwa
koszty mieszkania stanowią często 50-80% wynagrodzenia
najbiedniejszych rodzin w mieście,
czyli niemal wyłącznie czarnych i Latynosów.
Obecnie obowiązujące przepisy są wadliwe.
Przestały służyć ludziom, których miały chronić.
Nie wiem, czy to kwestia praw obywatelskich.
Czy jest pani w stanie dowieść dyskryminacji?
Czy to zadowoli sąd?
To, co dzieje się w Waszyngtonie,
jest skutkiem dyskryminacji mieszkaniowej w tym kraju.
To jeden z powodów,
dla których uchwalono ustawę o równym dostępie do mieszkań z 1968 roku.
Choć dyskryminacja nie ma oczywistego rasowego podłoża,
to dotyczy obecnie kwestii ekonomicznych,
które w tym kraju są powiązane z rasą.
Śmiejesz się ze mnie?
Urządziłeś niezły piknik.
Lubię rozpieszczać dziewczyny.
- Tak? - Chcesz jeszcze wina?
- Robi się. - Chwileczkę.
Dokończ.
Cholera.
To nic.
- W porządku? - Tak.
Lubię tu być o tej porze.
- To idealny moment. - Jest pięknie.
Coś ci pokażę.
SKLEP MONOPOLOWY
Więc to tu dzieje się magia?
Można tak powiedzieć.
Piękny.
Przywiozłem go z domu mamy. Muszę go dokończyć.
Nie jest dokończony?
Nie. Muszę dodać szczegóły na jego koszuli.
I tło.
W końcu to zrobię.
Co masz tutaj?
Nikomu jeszcze tego nie pokazałem.
Śmiało.
Zdejmij to.
Delikatnie.
Przepraszam.
Dziękuję.
Przypomina mi dzieła Noaha Davisa.
To jeden z moich idoli.
- Naprawdę? - Tak.
Rany.
Davis często mówi, że duchowość jest podstawą jego dzieł.
To wprawia ludzi w zakłopotanie.
Gdyby moje obrazy mogły wywoływać podobne reakcje…
To byłoby coś.
Skąd wiesz, że skończyłeś obraz?
Skąd wiesz, że się z kimś kochasz?
Przed chwilą dostałam paczkę z obrazem.
Wiesz coś o tym? Nie ma adresu zwrotnego.
Rany.
Cichy wielbiciel wysyła ci dzieła sztuki?
Dobra.
- Muszę się bardziej postarać. - Już teraz dobrze ci idzie.
Obraz jest twój.
Przyjedziesz go powiesić?
No dobra.
Cholera.
To twój dom?
Tak.
Oto i on.
Gdzie mam go powiesić?
Pomyślałam, że…
może tutaj.
Co ty na to?
Cóż…
Pytanie, jak ma na ciebie oddziaływać.
Chcesz się do niego uśmiechać, wchodząc do domu?
Może ma ci o czymś przypominać?
Albo o kimś.
Może tutaj?
Robi się.
Idealnie.
Chwila. O nie.
Znam faceta od sam nie wiem kiedy.
Nawet matce nie oczyszczał krabów.
Muszę pomóc. Jadła tylko ciasteczka krabowe.
- To nieprawda. - Samice krabów są słodsze.
Takie są fakty.
Jasne. To ma sens. Kobiety są lepsze.
Zaczyna się.
Dziękuję. To prawda.
Jeśli mamy mówić szczerze…
- Oczywiście. - Kobiety są lepsze.
- Chcesz mnie zawstydzić? - Nie musi. Lubię go.
Ale ciebie bardziej.
Dobra, załapałem.
- Tato. - Tak?
Dlaczego znów malujemy salon?
Bo matka naoglądała się programów wnętrzarskich.
Myślałem, że lubisz malować.
To nie jest śmieszne.
Jak tam szukanie pracy?
Niedługo będę miał agentkę.
Ktoś będzie sprzedawał moje prace.
Mogę mieć nawet własną wystawę.
MŁODA KREW
Jestem z ciebie dumna.
Serio?
Co tam?
- Dobrze cię widzieć. - Świetnie wyglądasz.
Dzięki, że wpadliście.
- Jasne. - Jaki on kreatywny.
Oto on.
To pieprzone arcydzieło.
Przed tobą wielka sława.
- Serio. - Jestem z ciebie dumny.
Stary.
Isaiah, Stevie… Uśmiech!
No dobra, chodź.
Poziomo będzie lepiej.
A teraz przy tablicy.
Dobry pomysł!
Tam jest!
Jest!
- Dziękuję. - Dzięki.
- Dobrze się bawisz? - Świetnie.
- A ty? - Cześć, Isaiah.
- Adam. Co tam? - Jak leci?
Nieźle. Nie narzekam.
To Stevie, moja dziewczyna.
- A to Adam. - Miło cię poznać.
- Ciebie też. - Studiowaliśmy razem.
Co porabiasz, stary? Pracujesz tu?
- Ty też jesteś malarzem? - Nie tak dobrym jak on.
W szkole był gwiazdą.
Myślę, że jest świetny.
W przyszłym miesiącu mam kolejną wystawę w Nowym Jorku.
Przygotowywałem ją przez pół roku, w Rzymie.
Zapraszam na otwarcie.
To świetnie, stary. Gratuluję.
Dzięki, stary.
Choć zabiłbym za wystawę u Chenai.
Świetny obraz. Miło było cię poznać.
- Ciebie też. - Trzymaj się.
Porozmawiam z Chenai.
- Dobrze. - Zaraz wracam.
- Dzięki, że przyszłaś. - Daj spokój.
Wygląda dobrze.
Ale…
stać cię na więcej.
Nazwałeś mnie swoją dziewczyną.
Chenai myśli, że nie jestem gotowy na własną wystawę.
Co?
Dlaczego?
Uważa, że nie wiem, co chcę przekazać.
Ty też tak uważasz?
Nie.
Wiem to.
Wiem.
Więc jej to pokaż.
Wiesz co?
Zostań.
Dobra, przenocuję.
To znaczy…
na dobre.
Jesteśmy na to gotowi?
I tak spędzamy razem każdą noc.
Możesz pracować w studiu.
Potrzebuję tej wystawy.
Tak.
Niech zgadnę. Biali kumple ze szkoły mają już za sobą po trzy wystawy?
- Zgadza się. - Przesrane.
Jesteś od nich lepszy?
Wystarczająco.
Ci na górze o tym wiedzą?
Powinni.
Nie dowiedzą się, jeśli ich nie zmusisz.
A wtedy musisz być gotowy tworzyć.
I to nie dobre rzeczy, tylko zajebiste.
Nieważne, że jesteś lepszy od kolegów.
To za mało. Musisz być jak cholerny jednorożec.
Jak ty?
Nie urodziłem się jednorożcem.
Nauczyłem się w niego przemieniać.
Szach-mat.
Czasem się zastanawiam,
czy wykształcenie prawnicze naprawdę jest konieczne.
Może nie.
Ale dzięki niemu będziesz dziesięć razy bardziej niesamowita.
Czasem chciałabym być taka jak ty.
To znaczy?
Śmiała w wyrażaniu się.
Twórcza.
Czasem czuję, że moja twórczość nie wystarcza.
A co by wystarczyło?
Chciałbym wyrażać siebie bez żadnych wyjaśnień.
Nie mówić niczego wprost,
tylko pokazywać czarnych.
Zwyczajnych, pięknych
i tak dalej.
- Czujesz, że dasz radę? - Nie wiem.
W skrócie…
nie powiedziałam rodzicom, że mieszkamy razem.
No dobra…
A mama bywa nieco…
- Wszystko gra. - Nie, czekaj.
Cześć!
- Mamo, to jest Isaiah. - Miło panią poznać.
To prawda.
Wiesz, gdzie znaleźć ojca.
- Przyszła! Stevie! - Tato!
Chodź do mnie!
- Jak się masz? - A ty?
Dobrze.
Tato,
to jest Isaiah.
Bardzo miło pana poznać.
Dobra.
Mocny uścisk.
- Skąd jesteś, synu? - Z Southeast.
Serio? To wyjaśnia ten uścisk.
Mają państwo piękny dom.
Kupiliśmy go, gdy było jeszcze łatwo. Biali sąsiedzi byli w szoku.
Kupiłeś coś w Southeast?
Tam też się zadomowią.
Usiądź.
Dziękuję za kolację. To było…
wspaniałe.
Nie ma za co.
Jak się poznaliście?
- Na wystawie. - Tak.
- Mówiłam wam o niej. - No tak.
Stevie mówi, że jesteś malarzem.
- Zgadza się. - Studiowałeś malarstwo?
- Mamo. - Tak. Na MICA.
Nie na Howardzie?
Ich wydział historii sztuki…
HU!
Się wie.
Życzę powodzenia każdemu, kto chce żyć ze sztuki.
Pieniądze to nie wszystko, mamo.
To oczywiste,
ale z doświadczenia w ambasadzie wiem,
że bardzo wszystko ułatwiają.
To cudowne, że chcesz pomagać ludziom,
ale są na to tańsze sposoby.
To się nazywa wolontariat.
Czarni nie studiują na Georgetown Law,
by pracować w niedofinansowanej, drugorzędnej kancelarii non profit.
To wspaniałe, że Stevie chce pomagać.
Potrzebujemy więcej takich prawników.
Święte słowa.
Od jak dawna się spotykacie?
Pewnie ciężko ci łączyć związek i studia.
- Skarbie… - Tato.
W porządku.
Znajduję czas.
Czas jest ograniczony. Dlatego nie możemy go marnować.
Właściwie to ja i Isaiah mieszkamy razem.
Gdzie? Od kiedy?
- Od… - U ciebie?
Czasy naprawdę się zmieniły.
KUCHNIA ETIOPSKA
To prawda.
- Powinieneś być dumny. - Jak to?
- Co? - Ja jestem. Dam ci spokój.
Niesamowite te tacos.
- Boskie. - Właśnie.
Co robicie w ten weekend?
Racja.
Chcemy się wybrać na nabrzeże.
Złowimy coś i usmażymy. Dołączycie?
- Jasne. - Ja nie mogę.
Muszę dokończyć obraz.
- Na wystawę. - Cholera.
Skarbie, siedziałeś w studiu cały tydzień.
Bo mam dużo do zrobienia.
- To tylko jeden dzień. - Wiem.
- Rozbijesz rodzinę? - Mam to gdzieś.
- Kradłam już dziewczyny. - Jesteś okropna!
- No wiesz? - Jestem bezwstydna.
Zauważyłam.
Halo? Stevie?
- Hej! - Co jest?
Przepraszam.
- W porządku? - Co?
Isaiah strasznie się stresuje
tymi staraniami o wystawę.
Właściwie…
ledwo go widuję.
Słuchaj…
Dobrze wiesz,
że faceci potrafią się skupić tylko na jednej rzeczy.
Chciałabym jakoś mu pomóc.
Daj spokój.
Zabrałaś go do domu i przedstawiłaś rodzicom,
a on jest spłukany.
To facet.
Chce tylko móc się o ciebie zatroszczyć.
- Tak. - Nie chce, żebyś mu pomagała.
- Mówię, co myślę. - Masz rację.
Chcę uchwycić podobieństwo,
ale gęsta farba zniekształca twarz.
Chcę, żeby to wyglądało dramatycznie.
Ale…
to zniekształcenie…
Właśnie tak postrzegam tę osobę.
Daj rękę.
Bóg jest dobry i łaskawy.
Dziękujemy mu za strawę. Amen. Dzięki ci, Jezu.
Amen.
- Dzięki ci, Jezu. - Dzięki ci, Jezu.
Jak było w szkole?
Dobrze.
Dużo roboty, jak zwykle.
- Normalka. - Właśnie.
Co?
Chenai zaproponowała mi wystawę.
Co?
Właśnie mi powiedziała.
To wspaniale! Gratulacje!
- Dziękuję. - Chodź do mnie.
Jestem z ciebie taka dumna.
Dziękuję.
To takie…
Wciąż mam mnóstwo pracy.
Dasz radę.
Dasz radę, skarbie.
PRAWO I ETYKA PRAWNICZA
- Pani Richmond. - Doktor Clark.
Podobno popisała się pani w obronie na zaliczenie. Gratulacje.
Dziękuję.
Mamy dla pani mnóstwo zaproszeń na rozmowy.
Od Schmidt-Morgan w Waszyngtonie.
A z Nowego Jorku od Pride-Randall, Jacobs, Thompson & Lee i…
Uwaga.
Jest pani gotowa?
Od Watkins, Skinner & Robertson z Chicago, trzeciej kancelarii w kraju.
Nie wierzę.
Udało się pani!
- Kancelaria Darlene Robertson? - Tak!
W Chicago…
Od mojego zgłoszenia wiele się zmieniło.
Chwileczkę.
Decyzja należy do pani, ale jeśli chce pani zostać partnerką,
to nie wolno pani odrzucić takiej okazji.
Rozumiem.
- To pani decyduje. - Dziękuję.
AMERYKAŃSKI TEATR TAŃCA IM. ALVINA AILEYA
Proszę zajmować miejsca. Za chwilę podniesiemy kurtynę
i rozpocznie się występ.
ONA
HALO? ZADZWOŃ. COŚ SIĘ STAŁO?
Przepraszam.
Nie musisz.
Malowałem jak w transie
i straciłem poczucie czasu.
Nie szkodzi.
Jadę do Chicago.
Na rozmowę w kancelarii Darlene Robertson.
Serio?
Tak.
To wspaniale.
Nie wybrałaś kancelarii, w której pracowałaś latem?
Tak, ale nie zaszkodzi spróbować.
Dobra.
Jak to pogodzimy?
- Coś wymyślimy. - Dobra.
CZEKOLADOWE MIASTO
Isaiah, chcę cię komuś przedstawić.
Dziękuję.
To geniusz.
Geniusz.
Isaiah Maxwell.
Miło pana poznać. Dziękuję za przybycie.
Jestem z ciebie dumna.
Co za sukces.
Przyznaję, synu. Udało ci się.
Panie i panowie, nazywam się Chenai Hungwe.
Dziękuję wam, że przyszliście dziś na to uroczyste otwarcie.
Zanim zaczniemy, chciałabym podziękować
panu Yusefowi Davisowi za…
za zwrócenie mojej uwagi na ten młody talent.
Z przyjemnością prezentuję państwu jego pierwszą samodzielną wystawę.
Dla tego artysty
to dom.
Nie muszę przedstawiać go wielu z was.
A pozostałym przedstawiam…
Isaiaha Maxwella.
To dla mnie naprawę wyjątkowy wieczór.
Nie spiesz się! Dasz radę.
Szczerze? Nie byłoby mnie tu…
gdyby nie Chenai.
Bo zaryzykowała.
Dziękuję ci.
Dziękuję wam wszystkim.
Wypijmy za to miasto.
Za Waszyngton!
Do dna. Bawcie się dobrze.
Siła twojego malarstwa
bierze się z niedosytu.
Nie pozwól, żeby to sprawiło, że przestaniesz go odczuwać.
Stałaś się kolekcjonerką.
Ukończył to po naszym pierwszym spotkaniu.
Nie myśl, że powiem, że powinnaś to przemyśleć.
Nie ma czego. Takie oferty się przyjmuje i koniec.
Mamo.
Zaufaj matce. Nie stawiaj na pierwszym miejscu człowieka,
który nie zrobi tego dla ciebie.
Nie mówiłaś, jak ci poszło w Chicago.
Całkiem nieźle.
Ale nie wiem, czy to coś dla mnie.
W tej chwili.
Co o tym myślisz?
Co ja myślę?
To twoja wymarzona kancelaria.
Tak, to naprawdę coś.
Ja bym się zgodził.
Naprawdę?
Tak.
To życiowa szansa.
Na to czekałaś, prawda?
Dresy?
Przestań.
Dobra.
Zjawiasz się i myślisz, że będzie okej.
Jak to, „zjawiam się”?
Nigdy cię tu nie ma.
A gdy jesteś ciałem, to nie duchem.
W końcu mam szansę się wybić.
Pracowałem na to przez całe życie, latami!
Wiesz, jak człowiek się w tym zatraca?
Czy tobie na czymś tak zależało?
Czy mi zależało?
- Jak możesz w ogóle pytać? - Nie mogę tego spierdolić.
Mnie rodzice nie zapewnią miękkiego lądowania.
Wal się.
Co?
Chcesz być ze mną?
O co ci, kurwa, chodzi? Jestem z tobą.
Cholera!
Daj spokój, Stevie.
Sama masz plany na życie.
- Masz w nich miejsce dla mnie? - Nie tylko ty masz marzenia!
Co to ma znaczyć?
Że cię nie wspieram? O to chodzi?
Przyjmę posadę w Chicago.
Kiedy chciałaś mi powiedzieć?
Po co w ogóle pytałaś mnie o zdanie?
- Mówię ci teraz. - Teraz?
Rany.
Pewnie dowiedziałem się ostatni.
- Mamusia musi być zachwycona. - Wynocha.
Co?
Wyjdź.
Jasne.
To twój dom.
Nie przesadzam.
Naprawdę jest piękny.
Musisz zobaczyć go na żywo.
W porządku.
Do usłyszenia.
Musisz malować więcej.
Stwórz 20-30 dzieł rocznie,
a zapewnimy ci miejsce w kolekcjach na całym świecie.
Musimy zacząć myśleć międzynarodowo. Słyszysz mnie?
ROK PÓŹNIEJ
Byłem w okolicy, zobaczyłem twój wóz i pomyślałem, że wpadnę.
Cholera.
Minęło sporo czasu.
U mnie wszystko gra, a u ciebie?
Widziałem cię w gazecie. Grubo.
Zajebiście, co?
Naprawdę się cieszę. To dobrze, że zarabiasz na obrazach.
Nie dziwi mnie to.
Dzięki, stary.
Może gdzieś wyjdziemy?
Wyskoczmy na kilka piw. Dawno nie gadaliśmy.
Wybacz, stary. Wiesz, jak to jest.
To mnie pochłonęło.
Może w następny weekend, gdy wrócę z Chicago?
- Z Chicago? - Tak.
Jadę na krótką wycieczkę.
- Wiesz, jak to jest. - Tak.
Nie rozmawiałeś z nią?
Nie.
Widzę, że jesteś zajęty, więc dam ci spokój.
Słuchaj, stary…
Fajnie, że wpadłeś.
Jasne.
Chodź do mnie.
- Kocham cię, stary. - Ja ciebie też.
Odezwę się.
WRAŻLIWOŚĆ MUZEUM SZTUKI W CHICAGO
Widziałam Czekoladowe Miasto w Nowym Jorku. Niezwykła wystawa.
- Przepiękne obrazy. - Dziękuję.
Dziękuję za przybycie. Miłej zabawy.
Miło panią poznać. Isaiah. Dziękuję.
Niezły. Przepiękny.
Co myślisz?
- Piękny. - Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Dziękuję za przyjście.
Wszystko w porządku?
- Miło was poznać. - Tak, tylko…
Stevie.
Isaiah.
Jak się masz?
Dobrze.
- A ty? - Dobrze.
Nie narzekam.
Cześć. Jestem Ahmad.
Ahmad, to Isaiah Maxwell.
Jeden z artystów.
- Wyśmienicie. - Miło cię poznać.
Gratulacje.
Dziękuję.
Skąd się znacie?
- Jesteśmy… - Starymi znajomymi.
- Właśnie. - Fajnie.
Dzięki za przyjście.
Bawcie się dobrze.
Stevie.
Miło było cię zobaczyć.
Ahmad.
Cześć, Stevie. To ja.
Miło było cię zobaczyć.
Za kilka dni mam drugą samodzielną wystawę w Waszyngtonie.
Byłbym zachwycony, gdybyś wpadła.
Chcę, żebyś coś zobaczyła.
Może moglibyśmy się spotkać i pogadać?
No wiesz.
Daj mi znać.
Oddzwoń.
Cześć.
Jak się masz?
Dobrze.
Nie myślałem, że przyjdziesz.
- Wolałbyś, żebym nie przyszła? - Cieszę się, że jesteś.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Czytałam twój wywiad dla New York Timesa.
Jestem w tym do niczego.
To trochę dziwne.
„Rola czarnego artysty jest taka sama jak czarnego nauczyciela.
Albo czarnego prawnika.
Prowokujemy”.
Jaja sobie robisz?
- To nie jest śmieszne. - Nie, to był świetny wywiad.
Świetny.
Mogę cię o coś spytać?
Tak.
Jesteś szczęśliwa?
Nie pytaj mnie o to.
A mogę o coś innego?
Rozpędziłeś się.
Masz plany na ten wieczór?
Nie.
Żadnych.
Tęskniłam za tobą.
Kocham cię.
Brakuje mi tego.
Dokąd idziesz?
Połóż się.
Chciałbym.
Możesz.
Tu Isaiah.
Wolałbym, żeby obok nie wisiało nic innego.
Może być na przeciwnej ścianie.
Co tam?
A ty dokąd? Myślałem, że spędzimy razem dzień.
Ja też.
Dobra.
Prawie skończyłem, daj mi chwilę.
- Muszę iść. - Nie możesz chwilę zaczekać?
Spędziliśmy razem cudowną noc, a ty chcesz wyjść?
Powiedz, że nic nie czujesz.
- Jasne, że czuję. - Dobra.
- To nie zniknie. - Więc w czym problem?
Gdybyś kazał mi zostać, nigdy bym nie wyjechała!
Zostań.
Chcę, żebyś została.
Tak bardzo…
cię kocham.
Bardzo cię kocham. Jasne?
Chodź do mnie.
Co?
Stevie?
Stevie.
Powiesz mi, co się dzieje?
- A co ma się dziać? - Pomyślmy.
Pojawiasz się niespodziewanie.
To nie święto ani moje urodziny.
Nigdy nie wpadasz ot tak. To nie w twoim stylu.
Zatęskniłam za domem.
I tyle.
Czasem ludzie pojawiają się w naszym życiu na chwilę.
Musimy się nauczyć
doceniać wspólnie spędzony czas i to, czego nas nauczył.
Kiedyś, zanim poznałam twojego ojca,
spotykałam się z kimś.
- Byliśmy zakochani. - Mamo…
Ale stało się jasne, że nie był na mnie gotowy.
Musiałam…
zdecydować, czy na niego zaczekam, czy będę żyć dalej.
PIĘKNA – ŚWIATŁO I CZERŃ – NASZE SNY
Chyba nigdy nie zapomnę tamtego uczucia.
A gdybym mogła to powtórzyć, to znów bym się zakochała.
Nikt ci tego nie odbierze.
Cześć. Jak się masz?
No wiesz…
Spójrz tylko.
Tak się cieszę.
Dziękuję.
Jest mój.
Cieszę się, że przyszłaś.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Wyglądasz cudownie. - A ty wspaniale, jak zawsze.
Isaiah. Przepraszam.
Chcę cię komuś przedstawić. Chodźmy.
Zaraz wracam.
Dziękuję.
ONA, 2018 ZE ZBIORÓW ARTYSTY
Napisy: Aleksandra Basińska