Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ผลงานภาพยนตร์จาก NETFLIX)
‪(ห้าปีต่อมา)
‪เขาชื่อเต็มๆ ว่าชฏิล ยาดาฟ
‪เป็นสารวัตรเชียวนะ
‪(เบลาฆัต กานปุระ)
‪ดูสิว่าหล่อแค่ไหน
‪แต่ดู... ผิวคล้ำนะคะ
‪- ว่าไงนะ ‪- เขาออกจะผิวคล้ำนะคะ
‪แต่จิตใจดีนะ
‪เดี๋ยวมานะ
‪แม่!
‪อะไรล่ะ ถอยไปสิ
‪เอารูปผมให้คนนั้นดูทำไม
‪แม่บอกให้แกยิ้ม ‪แต่แกดันทำหน้าบึ้งซะปานนั้น
‪ดูรูปเข้าสิเนี่ย
‪บอกแล้วว่าอย่าทำแบบนี้
‪นี่มันงานแต่งเพื่อนร่วมงานผม ‪พวกที่ทำงานมากันเยอะแยะ
‪แม่ก็อยากเห็นแกนั่ง ‪เป็นเจ้าบ่าวอยู่บนเวทีกับเขาบ้าง
‪คุณยาดาฟ อินเดียจงเจริญ!
‪อินเดียจงเจริญ ‪สบายดีไหม คุณมิศรา
‪- ดีอยู่แล้ว ‪- นี่แม่ผม
‪- สวัสดีครับ คุณแม่ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ผมชื่อมาโนช กุมาร มิศรา ‪เมื่อไหร่จะแต่งลูกชายซะทีล่ะครับ
‪ทั้งสถานีมีเขาคนเดียวที่ยังโสด
‪- นี่ภรรยาผมครับ ทักทายซะสิ ‪- สวัสดีค่ะ
‪เดี๋ยวเขาก็ต้องมีครอบครัวเข้าสักวัน
‪ไว้ถ้าเขาได้เจอผู้หญิงดีๆ ‪แล้วยอมตกลงปลงใจ
‪จะส่งบัตรเชิญให้นะคะ
‪มาเถอะแม่ เดี๋ยวผมไปส่ง
‪ทำไมรีบกลับนักล่ะ ‪อาหารเย็นยังไม่ทันเสิร์ฟเลย
‪เอาน่า ไปกินจาฏกันก่อนเถอะ
‪- ตื่นลูก โศณุ ‪- ไปกัน
‪- โศณุ อยากกินจาฏไม่ใช่เหรอลูก ‪- มาเร็ว
‪- เร็วเข้า โศณุ ‪- ไปกัน
‪มานั่นแล้ว ในที่สุดก็มา ‪พ่อยอดรักของข้า
‪โอ้ยอดรักของข้า ‪นำเกี้ยวมาถึงหน้าประตู
‪มานั่นแล้ว ในที่สุดก็มา ‪พ่อยอดรักของข้า
‪กำไลข้อเท้าข้ากระทบกัน ‪ราวกับเพรียกหายอดดวงกมล
‪จิตใจข้าว้าวุ่นหมองหม่น ‪บ้านพักใจแต่ใยข้าจึงถูกจองจำ
‪แค่อุ่นกับข้าวให้ผม แม่กลับไม่ทำ
‪แต่ดันไปวิ่งวุ่นทำเรื่องไร้สาระ ‪หรือไม่ก็ทำให้ผมขายขี้หน้า
‪ก็แกอยากไม่กิน ‪อาหารที่เขาเลี้ยงในงาน
‪แกก็ต้องกลับมากิน ‪ข้าวเย็นชืดแบบนี้แหละ
‪แม่เอารูปผมให้ผู้หญิงคนนั้นดูทำไม
‪ไม่เห็นชุดที่เธอใส่เหรอ
‪คิดว่าผมจะชอบแบบนั้นหรือไง
‪แกนี่มันงี่เง่าชะมัด
‪ผมอยากได้ผู้หญิงดีๆ
‪นิสัยดี
‪รู้จักวางตัวทั้งในบ้านนอกบ้าน
‪แกเอาแต่ขี้หงุดหงิดอยู่แบบนี้
‪ผู้หญิงหน้าไหนก็ไม่เอาหรอก
‪แกถึงได้เอาแต่ด่าผู้หญิง
‪แล้วที่แกเอาแต่เปิดอินเทอร์เน็ต ‪เข้าไปแอบส่องผู้หญิงเป็นชั่วโมงล่ะ
‪แล้วจะให้ผมทำอะไรล่ะ ‪ในเมื่อครอบครัวแท้ๆ ยังไม่สนใจ
‪แล้วที่ผมดูผู้หญิงในอินเทอร์เน็ต ‪ก็เพื่อจะหาเมีย ไม่เชื่อก็เช็กดูสิ
‪- แม่จะไปรู้อะไร... ‪- เอารหัสไหม เช็กดูเลย
‪จะให้แม่ดูไปทำไม
‪แกอยากได้นางฟ้านางสวรรค์
‪อยากได้สาวสวยหยาดเยิ้ม ‪เรียบร้อย เคร่งศาสนา
‪แล้วแม่จะไปหาให้แกที่ไหน
‪ขอแค่มีมารยาท
‪หน้าตาพอไปวัดไปวาได้
‪นี่ไม่ได้ขอมากเลยนะ
‪ความรักมันเป็นเรื่องของพรหมลิขิต
‪เหลวไหลน่าแม่
‪ชีวิตผม ผมก็ต้องลิขิตเองสิ
‪แม่เชื่อว่าคู่ชีวิตคือคนที่ ‪เราอยู่ด้วยแล้วมีความสุข
‪นิสัยเข้ากันได้ ‪ไม่ใช่คนที่ทั้งโลกต้องเห็นชอบด้วย
‪รูปลักษณ์ภายนอกอาจจะลวงตาก็ได้ ‪แม่จะบอกให้
‪ครับท่าน
‪เดี๋ยวรีบไปเลยครับ
‪กินข้าวก่อนสิ
‪- อินเดียจงเจริญครับ ‪- กินข้าวซะก่อนนะ
‪เมื่อกี้ผู้กำกับนะแม่ ‪เขาได้ยินที่แม่กระซิบหมดเลย
‪บอกให้กินข้าวอยู่นั่นแหละ ‪ก็กินอยู่นี่ไง
‪สารวัตรชฏิล ยาดาฟ
‪ครับ สวัสดีครับ เข้ามาก่อน
‪มีเรื่องอะไร
‪พบศพเจ้าของบ้าน ‪ชื่อฐากูร ราฆุภีระ สิงห์ครับ
‪ผมเป็นน้องภรรยาเขา ‪ชื่อราเมศ เจาฮานครับ
‪- เพิ่งจัดงานเหรอ ‪- อ๋อ ครับ
‪วันนี้มีงานแต่งราฆุภีระ สิงห์
‪งานแต่งราฆุภีระ สิงห์
‪ครับ แต่งครั้งที่สอง
‪พี่สาวผมเสียไปหลายปีแล้ว
‪มาเร็วครับ ศพเขาอยู่ข้างบน
‪จะไปไหนน่ะ การัน นี่!
‪นี่การัน ลูกชายราฆุภีระ สิงห์
‪กรุณา!
‪- กรุณา! ‪- ค่ะน้า
‪มาพาน้องเข้าบ้านหน่อย สารวัตรมาแล้ว
‪การัน เข้าบ้านไป
‪เป็นอะไรของนายเนี่ย
‪พี่บอกให้ไปกินข้าวไง
‪พิธีเสร็จตอนสามทุ่ม ‪แล้วก็ร่วมรับประทานอาหารกัน
‪หลังจากนั้นเราถึงรู้ว่าเขาตาย ‪เมื่อกี้เป็นลูกๆ ของเขาครับ
‪ระวังเหยียบเศษแก้วนะครับ
‪จุณณี!
‪เศษแก้วพวกนี้มันอะไรกัน
‪หนูเผลอทำตะเกียงตกแตกน่ะค่ะ
‪แล้วทำไมยังไม่รีบเก็บกวาด
‪ถ้าเกิดมีใครมาเหยียบเข้าล่ะ
‪แต่หนูเก็บเศษแก้วไปหมดแล้วนะคะ
‪ทำตามที่คุณแม่สั่งสิ ‪อย่ามัวต่อปากต่อคำ
‪ทุกคนกำลังสะเทือนใจน่ะครับ
‪ครับ ผมพอจะเห็นอยู่
‪เขาคนนี้เป็นตำรวจน่ะ
‪สารวัตรชฏิล ยาดาฟ
‪พ่อหนุ่มนี่ชื่อวิคราม สิงห์ ‪เป็นหลานของราฆุภีระ สิงห์
‪เขาเป็นคนพบศพครับ
‪- คุณมิศรา พาเขาขึ้นมาด้วย ‪- เชิญขึ้นไปข้างบนด้วยครับ
‪คุณบอกว่าไม่มีอะไรถูกขโมย ‪หรือหายไปใช่ไหมครับ
‪ครับ เท่าที่เห็นก็อยู่ครบ
‪ยกเว้นแต่เขานี่แหละครับ
‪คุณเข้ามาในห้องนี้ตอนกี่โมง
‪เที่ยงคืน... ‪ไม่สิ เที่ยงคืนครึ่งครับ
‪มีบางคนอยากไปวัดก็เลยโทรเรียกผม
‪- แล้วพอกลับมาก็เห็น... ‪- แปลว่าคุณไม่ได้อยู่นี่ก่อนแล้วเหรอ
‪ผมไปส่งคู่หมั้นที่ถนนเอ็มจีครับ
‪คุณไปกี่โมง
‪สามทุ่มครึ่ง
‪- แล้วกลับมาถึงนี่กี่โมง ‪- ประมาณห้าทุ่ม ไม่ก็ห้าทุ่มสิบห้า
‪จากถนนเอ็มจีมานี่ ‪มันแค่ 15 หรือ 20 นาทีเองนะ
‪ทำไมถึงไปนานนักล่ะ
‪ช่วงนี้คนแต่งงานเยอะน่ะครับ
‪รถก็เลยติดเพราะขบวนแห่
‪เพิ่งมีขบวนหนึ่งลงไปแห่นี่เอง
‪กี่โมง
‪ประมาณสี่ทุ่มหรือสี่ทุ่มครึ่ง
‪ผมว่า... กว่าจะเงียบกันหมด ‪ก็ตอนประมาณห้าทุ่ม
‪ใครเป็นคนสุดท้ายที่เห็นเขาก่อนตาย
‪ผมคุยกับเขาทางโทรศัพท์ครับ
‪ประมาณห้าทุ่มครึ่ง
‪นี่โทรศัพท์เขาใช่ไหม
‪- คุณมิศรา ‪- ครับ
‪โทรไปที่สถานี
‪แล้วขอเครื่องมือทางนิติเวช ‪ที่ส่งมาจากเดลีด้วย
‪เอามาก็ได้ ‪แต่เรายังไม่รู้วิธีใช้เลยนะครับ
‪- โทรเรียกรถพยาบาล ‪- ครับ
‪- แล้วก็ปิดห้องซะ ‪- ครับ
‪ปืนนี่เก็บไว้ที่ไหน
‪ปืนของเขาครับ
‪ตามมาสิ เดี๋ยวผมพาไปดู
‪พอเห็นปุ๊บ ผมก็รู้ทันที ‪ว่าเป็นปืนของราฆุภีระ
‪เขาเก็บไว้ในตู้
‪มีคนทุบกระจกแล้วเอามันออกมา
‪สงสัยจะใช้ไอ้นี่ทุบ
‪จะหยิบขึ้นมาทำไมล่ะ ‪เอาวางไว้ที่เดิมเดี๋ยวนี้เลย
‪เศษแก้วแตกเต็มไปหมด
‪มีคนยิงปืนหนึ่งนัด
‪แต่กลับ...
‪ไม่มีใครได้ยินเลยเหรอ
‪ก็ดูละแวกนี้ก่อนสิครับ
‪พวกแขกขบวนแห่ยิงปืนตั้งหลายนัด
‪ใครๆ ก็พกปืนกันทั้งนั้น
‪แล้วจะรู้ได้ไงว่า ‪เสียงปืนดังมาจากไหน
‪- คุณเป็นน้องภรรยาเขาใช่ไหม ‪- ใช่ครับ
‪น้องภรรยาคนแรกเหรอ
‪ใช่ครับ ผมเป็นผู้ปกครองในพื้นที่ ‪ของลูกชายเขาด้วย
‪ลูกเขาเรียนที่ ‪โรงเรียนประจำในควาลิยัร
‪ราฆุภีระขอให้ผมพาการันมา ‪ผมก็เลยมา
‪ทางนี้ครับ
‪มาเร็ว
‪เออใช่ ไปทางนี้ได้อีกทางครับ
‪- บันไดขึ้นไปดาดฟ้าเหรอ ‪- ไปถึงแท็งก์น้ำข้างบน
‪ทำไว้สำหรับเวลาคนมาส่งน้ำ
‪รออยู่นี่แหละ
‪สารวัตรครับ
‪ลูกเขยของผู้ตาย คุณศิโศดิยา ‪มาโวยวายใหญ่เลยครับ
‪- คิดว่านี่เป็นเกมหรือไง ‪- ฟังก่อนสิ
‪คิดว่าตลกนักหรือไง
‪ไม่มีใครคิดจะทำอะไรกันเลย ‪เดี๋ยวได้กินแกลบกันหมดแน่
‪- อีนั่นให้ไปขอทานกันหมดแน่ ‪- พี่เขย
‪- อยากให้มันตายๆ ไป ‪- พี่เขย ฟังก่อนสิ
‪ไม่มีใครกล้าไล่มันออกไปเลย!
‪- ไอ้หนุ่มเอ๊ย ‪- มัวแต่ยืนดูอยู่เฉยๆ
‪- พี่เขย ‪- ไปให้พ้น! ปล่อยฉัน!
‪คอยดูเถอะ ฉันจะไปจัดการมัน
‪เฮ้ย ถอยไป ใครวะเนี่ย ถอย!
‪ถอยไปสิ เฮ้ย!
‪- เลิกโวยวายซะทีได้ไหม ‪- ยิงมันเลย!
‪เดี๋ยวพ่อยิงไส้แตกเลย ‪กล้าดียังไงมาผลักวะ!
‪ไปทำให้เขาสงบหน่อยสิ
‪- พี่เขย ‪- ปล่อยฉัน
‪- นี่ เข้าบ้านไปก่อนเถอะ ‪- อย่ามาแตะต้องฉันนะ ไปให้พ้น!
‪อยากจับนักใช่ไหม
‪จับสิ!
‪ระวังตัวไว้เถอะ
‪เหลือฉันคนเดียวแล้ว ‪ที่จะรับช่วงต่อจากพ่อเธอ
‪ฉันนี่แหละ!
‪พี่เขย!
‪คุณแม่คะ
‪ผมขอบอกให้ชัดเจนไว้ตรงนี้เลยนะ
‪ผมจะสืบสวนเรื่อง ‪คดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นที่นี่
‪ผมจะเป็นคนตัดสินใจเองว่า ‪จะจับใครหรือจะให้ใครออกไป
‪เพราะฉะนั้นห้ามใครออกจากบ้าน ‪โดยไม่ได้รับอนุญาต เข้าใจไหม
‪ไม่ว่าใครก็ตาม
‪- คุณมิศรา รวบรวมข้อมูลของทุกคน ‪- ครับ
‪ขอเข้าไปได้ไหมครับ
‪จุณณี ตอนนี้ฉันไม่อยากพบใคร
‪แต่คุณต้องคุยกับผม
‪ถ้าไม่คุยที่นี่ก็ไปคุยที่โรงพัก
‪ก็ได้ ให้ตำรวจหญิงมาสิ แล้วฉันจะไป
‪เจ้าหน้าที่กมลา กุมารี ‪ยิ่งดุกว่าผมอีกนะ
‪ถ้าผมเป็นคุณ คงเลือกคุยกับผม
‪คุณมาจากไหนครับ
‪ผมไม่เห็นครอบครัวคุณ ‪มาร่วมงานมงคลนี่เลย
‪เธอไม่มีครอบครัวค่ะ
‪เธออยู่ตัวคนเดียว
‪เป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อไม่มีแม่
‪เหลือแค่ "เจอในกองขยะ" ‪ก็เป็นละครน้ำเน่าแล้ว
‪เธอต้องเคยอยู่ที่ไหนมาก่อนสิ ‪ไม่เคยมีตัวตนมาก่อนหน้านี้หรือไง
‪คุณอยู่ที่ไหนก่อนแต่งงาน
‪ที่นี่แหละ
‪กับราฆุภีระ สิงห์
‪จุณณี ขอน้ำสักแก้วสิ
‪- อยู่นี่แหละ จุณณี ‪- ไปสิ
‪เชิญถามมาเลย
‪เมื่อก่อนคุณเป็นเมียน้อยสินะ
‪แล้วก็ขึ้นมาเป็นนายหญิงของบ้าน
‪คนในบ้านถึงได้โวยวายขนาดนั้น
‪ฉันคงช่วยคุณไม่ได้หรอกค่ะ
‪ฉันอยู่ข้างล่างตลอดเลย
‪คนร้ายทุบหน้าเขาจนเละ
‪จนคุณคงจำไม่ได้
‪- ก็ฉันอยู่ข้างล่าง ไม่เห็นอะไรเลย ‪- พูดจาดีๆ หน่อย
‪ไม่งั้นผมจะลากคุณไปสถานี ‪เดี๋ยวนี้เลย เข้าใจไหม
‪มีธุระอะไร
‪ฉันก็แค่อยากมาดูว่า ‪คุณแม่ใหญ่เป็นยังไงบ้าง
‪โอเคไหมคะ
‪ถ้าเรียกฉันว่าแม่อีกคำ ‪แม่จะตบให้หน้าหันเลย เข้าใจไหม
‪ค่ะ
‪งั้นผมกลับด้วยละกัน
‪จำชื่อผมไว้ สารวัตรชฏิล ยาดาฟ
‪แล้วเจอกันใหม่
‪เซ็นชื่อตรงนี้ครับ
‪เขียนชื่อที่อยู่ตรงนี้
‪(รถพยาบาล)
‪- อยู่ควาลิยัรเหรอ ‪- ค่ะ
‪เร็วเข้า คุณมิศรา
‪(2/5 จัตุรัสลักษมี บันมอร์ ‪เขตโมเรนา กบฏจัมพัล)
‪กบฏจัมพัล
‪(ห้าปีก่อนหน้า)
‪ลูกสาวผม...
‪กระโดดลงไปเหรอ
‪นี่ผ้าคลุมของลูกผม
‪ลูกผมหนีไปงั้นเหรอ
‪แล้วรอดตายไหม หรือว่ายังไง
‪ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน!
‪แกเป็นใครน่ะ ปล่อยฉันนะ!
‪ยัยเด็กนี่ทำให้เรื่องยุ่งไปหมด
‪พอผมเผลอหลับปุ๊บ ‪มันคงจะหนีลงสถานีหน้า
‪ไปนอนเถอะครับ
‪มีผมอยู่ทั้งคน
‪เดี๋ยวผมคอยเฝ้าเธอให้
‪ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‪รองสารวัตรชฏิล ยาดาฟ
‪มาจากไหนเหรอ
‪ชื่ออะไร
‪รธา มาจากบันมอร์ เขตโมเรนา
‪มาจากจัมพัลงั้นสิ
‪พวกกบฏ
‪ในฐานะตำรวจ ‪ฉันจะบอกอะไรให้ฟังนะ
‪โลกภายนอกนี้มันโหดร้าย
‪(ชฏิล ยาดาฟ)
‪จะว่ายังไงดีล่ะพี่
‪เขาเลยวัยที่เหมาะจะออกเรือนแล้ว
‪ไม่มีผู้หญิงที่ไหนยอมแต่งด้วยเลย
‪ขนาดนี้แล้ว ถึงจะเป็นผู้หญิงกาลกิณี ‪ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก
‪วันนี้ฉันเอารูปเขา ‪ให้ผู้หญิงคนหนึ่งดู
‪แม่สาวนั่นบอกว่าเขาผิวคล้ำไป
‪ขนาดอชัย เทวคันยังผิวคล้ำเลย
‪ผิวคล้ำแล้วมันบดบัง ‪รัศมีพระเอกตรงไหน
‪พอชฏิลถอดเครื่องแบบ ‪แล้วสวมแว่นกันแดดนะ
‪เขาหน้าเหมือนอชัย เทวคัน ‪อย่างกับฝาแฝดแน่ะ
‪เหลือแต่หาเมีย ‪ให้พระเอกคนนี้เท่านั้นแหละ
‪นี่
‪เมียคนก่อนของราฆุภีระ สิงห์ ‪ตายไปเมื่อไหร่นะ
‪ห้าปีก่อนครับ
‪ขณะนั่งรถกลับมาจากควาลิยัร
‪โดนฆ่าชิงทรัพย์พร้อมคนขับ
‪หลังจากนั้น ราฆุภีระ สิงห์ ‪ก็พาผู้หญิงไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามา
‪เธอบอกข้อมูล ‪เกี่ยวกับตัวเองบ้างไหมครับ
‪นั่นสมาชิกสภาเหรอ
‪มุณณา ราชา
‪ลงสมัครรับเลือกตั้งหลายสมัย ‪โดยมีราฆุภีระสนับสนุน
‪แต่ครั้งนี้ราฆุภีระ สิงห์ ‪วางแผนจะลงสมัครซะเอง
‪รู้แล้ว
‪เขาถึงแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น
‪สารวัตรเจอคุณมุณณาแล้วเหรอครับ
‪ได้ยินว่านั่งรถไฟด่วน ‪ไปเดลีตั้งแต่คืนนั้น
‪กลับวันนี้
‪วิคราม สิงห์ ‪หลานของราฆุภีระ สิงห์
‪นั่นคงจะเป็นคู่หมั้นเขา
‪- คนนี้เหรอครับ ‪- ใช่
‪สวยแฮะ
‪วสุธา สิงห์ น้องสาววิคราม สิงห์
‪นี่ปรามิลา สิงห์ แม่ของสองคนนั่น
‪ได้ยินว่าย้ายออกจากบ้านไปแล้ว
‪เดี๋ยวนะ ‪คนนี้ลูกชายราฆุภีระ สิงห์ใช่ไหม
‪ใช่ๆ คนนี้แหละ ‪เคยโดนจับข้อหายาเสพติด
‪ราฆุภีระ สิงห์มาประกันตัวให้ ‪ถึงที่สถานีตำรวจ
‪ผมจำหน้าได้
‪รวี ศิโศทิยา
‪ลูกเขย
‪ฐากูรไม่ได้ทำพินัยกรรม ‪มรดกจึงตกกับเมียใหม่ทั้งหมด
‪พ่อลูกเขยนี่เลยชวดไป
‪- เขาเลยอยากทำให้เธอติดคุกซะ ‪- เธอไหน
‪เมียน้อยราฆุภีระ สิงห์เนี่ยเหรอ
‪งั้นก็โป๊ะเชะ แม่นี่แหละฆาตกร
‪นี่ เป็นอะไรถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้
‪หงุดหงิดทำไมล่ะครับ สารวัตร
‪สืบสวนให้เสร็จก่อนสิ
‪- ก็ทำอยู่นี่ไงครับ ‪- งั้นก็ไปได้แล้ว
‪เร็วเข้า
‪ไปก็ได้ครับ
‪กูจะฆ่ามึง! สาบานเลย!
‪- ยิงเลยสิ ไอ้หน้าตัวเมีย! ‪- นันทุ ไปหยิบปืนมา!
‪ขึ้นไกสิวะ มัวรออะไร ไอ้สัตว์นี่!
‪- เล็งปืนมาเลย เอาสิวะ! ‪- ไปจับเขาไว้ ใจเย็นๆ คุณ
‪ยิงสิวะ! ยิงเลย!
‪กูจะฆ่าให้หมดเลย! ‪อย่ามองหน้ากูแบบนั้นนะ!
‪ขอให้นรกกินกบาลพวกแก!
‪- ไอ้ชั่ว! จัญไร! ‪- อีบ้า! อีผี!
‪หุบปากซะ ‪ไม่งั้นฉันจะยิงให้รู้สำนึก
‪เฮ้ย!
‪กล้าดียังไงมาตบเขา
‪แล้วจะให้ยืนเฉยๆ ‪ดูเขายิงผู้บริสุทธิ์หรือไง
‪เดี๋ยวจับเข้าคุกให้หมดซะเลย
‪อยู่ตรงนั้นอย่าไปไหนนะ
‪ฉันจะโทรหาคุณมุณณา ‪ชักหมดความอดทนแล้ว
‪- ใจเย็นๆ น่า ‪- มันกล้าดียังไงมาตบเขา
‪อยากโทรรายงานใครก็เชิญ
‪- คอยดูเถอะ ‪- โทรเลย
‪พอวิครามลูกฉันไม่อยู่ ‪บ้านนี้ก็เหมือนไม่มีผู้ชาย
‪ฮัลโหล ผมรวี ศิโศทิยานะครับ
‪มีตำรวจมารังแกพวกผมที่บ้าน ‪ตั้งแต่เช้าเลยครับ
‪ครับคุณอา ตบการันด้วยครับ
‪- ครับ... ‪- อยู่ในนั้นไม่อึดอัดหรือไงน่ะ
‪เงียบน่า เข้าบ้านไป
‪ขอเข้าไปได้ไหม ถ้าเธอไม่ว่าอะไร
‪เธอ... จำฉันได้สินะ
‪ผ่านมานานแค่ไหนแล้วนะ
‪แล้วมันจะสำคัญยังไง
‪เธอมาที่นี่ได้ยังไง
‪แม่ฉันตาย พ่อเลยเอาฉันมาขาย
‪เคยไปสถานีตำรวจไหม
‪จะไปทำไมล่ะ ‪ในเมื่อมีตำรวจมาหาถึงบ้าน
‪แต่เธอหนีไปได้นี่
‪ฉันเคยหนีแล้ว
‪แต่หนีไปได้ไม่ไกล
‪ฉันจะไปไหนได้ล่ะ
‪โลกภายนอกมันโหดร้ายนัก
‪คุณเป็นตำรวจ คุณคงรู้ดีอยู่แล้ว
‪ในฐานะตำรวจ ‪ฉันจะบอกอะไรให้นะ
‪ถ้าเธอทำผิด ‪เธอต้องสารภาพออกมาได้แล้ว
‪ถ้าเธอฆ่าเขา หรือจ้างใครมาฆ่าเขา
‪เธอหนีไม่รอดหรอก
‪ฉันไม่ได้บ้าพอที่จะฆ่าเขา ‪แล้วทำให้ชีวิตตัวเองแย่ลงหรอก
‪ฉันถึงได้บอกเธอไงว่า ‪ให้พูดความจริงมาและเชื่อใจฉัน
‪ฉันไม่เคยเชื่อใจพ่อตัวเองด้วยซ้ำ
‪จะอยู่ที่นี่ต้องรู้ฐานะตัวเอง
‪คุณช่วยฉันไม่ได้หรอก ‪ฉันไม่ได้หวังจะให้คุณช่วยฉันด้วย
‪เลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว
‪บอกมาว่าเธอสงสัยใคร
‪ทุกคนนั่นแหละ
‪เขาไม่เคยรักใครเลยสักคน ‪พวกนั้นก็เหมือนกัน
‪เขายกมรดกให้เธอคนเดียว
‪ก็ต้องรักเธออยู่บ้างแหละ
‪เธออยู่กับเขา
‪ทั้งวัน ทั้งคืน
‪เขาชอบสิ่งที่ไม่มีชีวิต
‪แต่ฉันมีชีวิต
‪ฉันนึกว่าคืนนั้นฉันช่วยเธอไว้ซะอีก
‪แต่ดูเหมือนฉันจะคิดผิด
‪ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอ ‪เผชิญชะตากรรมเดิมอีก
‪แต่จำไว้นะว่าฉันจะไม่ทน ‪กับเล่ห์กลอะไรทั้งนั้น
‪อยู่คฤหาสน์มีความสุขดีไหมล่ะ
‪คุณอาครับ ติดต่อตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ‪ให้ผมหน่อยเถอะครับ
‪ไอ้สถานีที่ทำคดีอยู่ ‪มันห่วยแตกสิ้นดี
‪ฟังฉันนะ
‪ฐากูรก็ตายไปแล้ว
‪ทิ้งมรดกทุกอย่างไว้ให้เมียน้อย
‪ชื่อเสียงของตระกูลเรา ‪กำลังเสื่อมเสีย
‪เข้าใจใช่ไหม
‪สำหรับพวกที่ชอบซื้อเด็กสาวๆ
‪พูดเรื่องเสียชื่อเสียงไป ‪ก็ไม่มีประโยชน์หรอก
‪ส่วนเรื่องที่จะฟ้องผู้บังคับบัญชา ‪ผมจะบอกให้ฟังนะ คุณศิโศทิยา
‪ผมไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น
‪ลองถ้าผมโมโหละก็ ‪ผมไม่สนตำแหน่งหน้าที่อะไรทั้งนั้น
‪เพราะงั้นขอให้วางใจได้ว่า ‪ผมจะต้องรู้ความจริงให้ได้
‪งั้นผมลาละครับ ‪นันทุ จดคำให้การของเขามาด้วย
‪เห็นไหมครับ มันโอหังแบบนี้ไง
‪สวัสดีครับ
‪ผมขอสอบปากคำหน่อยนะครับ
‪คุณอยู่ไหนเมื่อคืนนี้ ‪เอ๊ย คืนวันแต่งงานครับ
‪คุณมิศรา ไปสอบปากคำ ‪คุณป้าคนนั้นหรือยัง
‪แกเป็นบ้าน่ะครับ
‪ไม่อยากทำงานใช่ไหม ‪บอกให้ไปสอบปากคำป้าคนนั้นไง
‪แกเป็นใบ้ครับ
‪- ตกลงเป็นบ้าหรือเป็นใบ้ ‪- ทั้งบ้าทั้งใบ้แหละครับ
‪แกเป็นสาวใช้คนก่อนของบ้าน ‪ตอนนี้หลานสาวทำงานอยู่ที่นี่
‪ผมพยายามสอบปากคำแล้ว ‪แต่โดนแกเอาเคียวไล่ฟัน
‪ลูกชายของแกคือคนที่ขับรถ ‪พาเมียเก่าราฆุภีระกลับมาจากควาลิยัร
‪เวลาเสียชีวิตโดยประมาณ
‪น่าจะช่วงสี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน
‪ศพถูกพบเมื่อเวลาเที่ยงคืนครึ่ง
‪- ถูกไหม ‪- ครับ
‪ก่อนหน้านั้นหนึ่งชั่วโมง...
‪วิครามคุยกับเขา
‪ทางโทรศัพท์
‪แปลว่าต้องถูกฆ่าหลังจากนั้น
‪เขาโดนยิงก่อน
‪แล้วก็โดนปืนเล่มเดียวกัน ‪ตีหัวหลายครั้ง
‪ในบ้านเงียบมาก
‪มีแต่ครอบครัวเขาอยู่
‪แต่ไม่มีใครได้ยินอะไรเลย
‪ดูเหมือนคนร้ายจะโกรธแค้นเขามาก
‪สารวัตรคิดว่าไงครับ
‪คิดว่ามันชัดเจนมาก
‪คนในครอบครัวเกี่ยวด้วยแน่ๆ
‪รับไก่ย่าง ไก่ผัดซอส ‪หรือไก่ทอดดีครับ
‪เอาบะหมี่ผัดมาสองที่
‪ไม่เอาบะหมี่ ของผมเอาข้าวผัด
‪- ลองอะไรใหม่ๆ บ้างสิครับ ‪- ข้าวผัด
‪บะหมี่ผัดมันไม่ดียังไง
‪การโซ้ยบะหมี่ทำให้เรา ‪ดูเหมือนสัตว์ ไม่เชื่อดูสิ
‪คนเราต้องเสี่ยงทำอะไรใหม่ๆ ดูบ้าง
‪ดูอย่างผมสิครับ
‪รู้ไหมครับ ‪ผมเคยเจอพิงกี้แค่ครั้งเดียว
‪เธอเป็นคนง่ายๆ ขี้อาย ‪แทบไม่ยอมให้ผมแตะปลายเล็บเลย
‪นันทุ ที่ฉันจะบอกนายก็คือ...
‪คดีนี้ค่อนข้างซับซ้อน
‪นายต้องตั้งใจให้ดีๆ
‪พองานเลิก ไม่ถึงห้าทุ่ม ‪ทั้งบ้านก็เงียบสงบ
‪แขกเหรื่อกลับกันหมดแล้ว ‪ไม่ได้ฉลองข้ามวันข้ามคืน
‪ดนตรีก็เลิกเล่น เหลืออยู่ไม่กี่คน ‪ไม่มีแขกคนไหนส่งเสียงดัง
‪ตอนที่ตู้กระจกโดนทุบ
‪และเสียงปืนดัง ‪แต่กลับไม่มีใครได้ยินเลย
‪งั้นเขาก็ต้องถูกฆ่าก่อนหน้านั้น
‪ตอนที่มีพิธีแห่อึกทึกอยู่ข้างล่าง ‪ช่วงประมาณสี่ทุ่มถึงห้าทุ่ม
‪ใช่
‪ถ้าจะลงมือก่อเหตุ ‪ก็ต้องเป็นช่วงนั้นแหละ
‪แล้วที่หมอนั่น... ชื่ออะไรนะ
‪- วิคราม ‪- เออ วิคราม สิงห์
‪เขาบอกว่าคุยโทรศัพท์ ‪กับราฆุภีระ สิงห์ตอนห้าทุ่มครึ่ง
‪มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย
‪วิคราม สิงห์ เป็นหลานของราฆุภีระ ‪เขาอาจจะหลอกเราก็ได้
‪ไปหาข้อมูลการโทรมา
‪แล้วก็สืบว่า...
‪นายกินไปเลย
‪เอ้า ชฏิล ยาดาฟ ‪เชิญรับพรจากองค์ศิวะ
‪ว่าแต่
‪การสืบสวนไปถึงไหนแล้วล่ะ ‪จะเอายังไงต่อ
‪ท่านจะว่ายังไงล่ะครับ
‪ท่านสมาชิกสภามุณณา ราชา ‪โทรมาหาฉันเมื่อเช้า
‪บอกว่านายพูดไม่ดีกับเขา
‪เขาโมโหมากเลยนะ
‪ฟังนะ
‪มุณณา ราชาไม่สังกัดพรรคไหนก็จริง
‪แต่ทุกพรรคอยู่ข้างเขาหมด
‪เข้าใจไหม
‪เพราะงั้นครั้งหน้า ‪สงบสติอารมณ์หน่อย
‪ครั้งนี้ฉันพูดกับเขาได้
‪บอกว่าชฏิล ยาดาฟเป็นตำรวจน้ำดี
‪จริงใจ ขยันขันแข็ง
‪- ขอบคุณครับท่าน ‪- เออ
‪เขาอยากให้หาตัวคนร้ายให้ได้
‪ครั้งนี้เลยจะปล่อยผ่านไป
‪แต่ครั้งหน้า ชฏิล ‪นายต้องระวังไว้บ้างนะ
‪แม่!
‪- แม่! ‪- มาแล้วๆ มีอะไร
‪นี่อะไร
‪ดูไม่รู้เหรอว่าอะไร
‪ขอบอกเลยนะว่า ‪ห้ามยุ่งกับของของผมเด็ดขาด
‪เข้าใจไหม
‪นั่งดูละครไปเลย
‪การสืบสวนไปถึงไหนแล้วล่ะ ‪จับผู้ร้ายได้หรือยัง
‪ได้ก็แย่แล้ว เพิ่งเริ่มวันนี้เอง
‪ที่แม่ถามดูก็เพราะเผื่อว่าแกว่าง
‪แม่จะพาไปดูตัววันอาทิตย์นี้
‪ไม่ไปหรอก
‪ทำไมล่ะ หรือไปเจอใครเข้าแล้ว
‪ไม่อยากไปเพราะแม่นั่นแหละ ‪เดี๋ยวก็เรียกสินสอดแพงๆ อีก
‪ที่โดนปฏิเสธมาหลายรอบ ‪ก็เพราะแม่ไม่เรียกสินสอดนี่แหละ
‪"ลูกคุณมีตำหนิเหรอ คุณสริตา ‪คุณถึงไม่เรียกสินสอดสักแดง"
‪ตำหนิก็คือชื่อผมนี่แหละ ‪ที่แม่เปลี่ยนจากชฏิณเป็นชฏิล
‪ในใบจบมัธยมของผมน่ะ
‪แม่ให้แกไปบอกให้เขาแก้แล้วไง
‪เอาแต่พูดเรื่องเดิม ‪เหมือนแผ่นเสียงตกร่อง
‪เดี๋ยวเถอะ
‪ดูละครไปเลยไป
‪ท่อน้ำแตกจนจะท่วมบ้าน ‪ไม่มีใครสนใจจะซ่อมเลย
‪แต่ถ้าทีวีดูไม่ได้ขึ้นมา ‪คงจะโวยวายไปสามบ้านแปดบ้าน
‪ทำไมแกต้องขี้หงุดหงิด ‪ตลอดเวลาแบบนี้ด้วย ลูกเอ๊ย
‪พอกลับมาก็ทำให้บ้านร้อนเป็นไฟ
‪แล้วจะให้ทำยังไง ‪ให้ไปไกลๆ เลยไหมล่ะ
‪แม่พูดแบบนั้นเมื่อไหร่
‪นี่แกจะพูดดีๆ กับแม่ ‪ไม่ได้เลยใช่ไหม
‪ไม่เห็นเหมือนพ่อแก
‪พูดกับแม่แต่ละคำนี่หวานหยดย้อย
‪ก็พ่อเป็นพ่อครัว
‪ต้องพูดหวานกับลูกค้าอยู่แล้ว
‪เขาเป็นพ่อครัวโรงอาหารกองทัพ ‪ไม่ใช่โรงเจไก่กาที่ไหน
‪แถมยังทำฮัลวาได้อร่อยที่สุดในปฐพี
‪- จนพวกทหารเรียกเขาว่า... ‪- "ผู้กองยาดาฟ
‪ถ้าส่งฮัลวาไปให้ศัตรู ‪รับรองทิ้งอาวุธกันเป็นแถว"
‪นั่นแหละ ‪พ่อพูดยอตัวเองแบบนี้ตลอด
‪แต่อย่างน้อยพ่อก็พูดดีกับแม่ ‪ไม่ใช่เอะอะก็มาหงุดหงิดใส่
‪แม่คิดถึงพ่อแกจริงๆ
‪จะให้แม่คุยกับใครล่ะทีนี้
‪แม่คิดถึงพ่อเหลือเกิน
‪- แม่จ๋า ‪- ไม่ต้องมาเรียกแม่จ๋าเลย
‪ว่าไง นันทุ
‪เราตรวจสอบดูแล้วครับ ‪ราฆุภีระ สิงห์โทรออกจริงๆ
‪ตอนห้าทุ่มครึ่งเหรอ
‪- ครับ แต่มีอีกเรื่อง ‪- อะไร
‪ก่อนที่เบอร์ราฆุภีระโทรไป
‪มีอีกเบอร์โทรไปหาวิคราม สิงห์ ‪หลายครั้งเลยครับ
‪ตอนกลางวัน 10 ครั้ง ‪กลางคืน 12 ครั้ง
‪เบอร์ของใคร
‪ของราฆุภีระ สิงห์ครับ
‪แต่เป็นอีกเบอร์หนึ่ง
‪ส่งเบอร์มาให้ฉัน
‪พาไปสถานีตำรวจที
‪ฮัลโหล
‪ใครคะ
‪เมื่อวันก่อนพูดซะน่าสงสาร
‪เธอแอบมีอะไรกับวิคราม สิงห์ ‪มานานแค่ไหนแล้ว
‪หรือว่าเขาข่มขืนเธอ
‪เปล่าหรอก
‪ฉันเต็มใจคบกับเขาเอง
‪ฉันเคยรักเขา
‪แต่... ความรักชั่วนิรันดร์ ‪กำลังจะสิ้นสุดลงสินะ
‪เขากำลังจะแต่งงาน ‪กับผู้หญิงที่สถานะเสมอกัน
‪การจะรักฉันได้ต้องใจถึง ‪ไม่ได้เกี่ยวกับสถานะ
‪แต่เขาใจไม่ถึงพอ
‪ฉันเช็กประวัติการโทร ‪ของเธอกับวิคราม สิงห์แล้ว
‪พวกเธออาจจะสมคบคิดกัน ‪ฆ่าฐากูรก็ได้
‪แต่เธอคนเดียวที่จะติดคุก
‪ฉันถึงต้องสืบสวนให้ละเอียดไง
‪- เพื่อให้ยุติธรรม ‪- ฟังนะคะ
‪ฉันไม่ได้อยากขอความยุติธรรมจากคุณ
‪มันเป็นหน้าที่คุณอยู่แล้ว ‪ที่ต้องสืบสวนอย่างยุติธรรม
‪คุณไม่ได้ทำเพื่อฉันซะหน่อย
‪เพราะฉะนั้นเลิกตามฉัน ‪แล้วบอกว่าสงสารฉันเถอะ
‪ปกติฉันไม่ให้คนอย่างเธอ ‪มาเข้าใกล้รัศมีฉันหรอก
‪ฉันแค่สงสารเธอก็เลยอยากช่วย ‪เข้าใจไหม
‪คนที่จงเกลียดจงชัง ไม่เชื่อใจคน ‪อย่างคุณเนี่ยนะจะมาช่วยฉัน
‪เกลียดงั้นเหรอ
‪จะไม่ให้เกลียดได้ยังไง
‪เธอมีอะไรกับผู้ชายสองคน ‪ในตระกูลเดียวกันนะ
‪งั้นให้ฉันโดนหลอกซะ ‪ยังดีกว่าให้คุณมาช่วยแบบนี้
‪เธอเผยให้เห็นบาดแผลบนตัวเธอ ‪แถมยังพูดจาอย่างชาญฉลาด
‪ฉันไม่เข้าใจเธอเลยจริงๆ
‪เข้าไปข้างใน
‪ทำไม
‪ฉันเล่าทุกอย่างให้เขาฟังแล้ว
‪เอาเลยสิ
‪ฉันบอกคุณทุกอย่างแล้ว
‪ทีนี้ก็สืบสวนอย่างยุติธรรมได้แล้ว
‪มาเร็ว
‪เร็วเข้า
‪แม่คะ
‪- พาตัวเขาไป ‪- จะพาพี่ฉันไปไหนน่ะ
‪จะพาพี่ชายฉันไปไหน
‪- จะพาลูกฉันไปไหนน่ะ ‪- หยุดนะ เนี่ยเหรอเรียกว่าสืบสวน
‪วิคราม หยุดเดิน ‪พวกนี้พาลูกไปแบบนี้ไม่ได้
‪- จะพาเขาไปไหนน่ะ ‪- ไปไหน
‪- เงียบซะแล้วกลับเข้าบ้านไป ‪- เข้าบ้านไปเลย!
‪- เอ้า ขึ้นรถเร็วๆ ‪- อย่าไปนะ วิคราม
‪เดี๋ยวผมมา
‪วิคราม ลงมาจากรถสิ วิคราม!
‪เจ้าสาวของลุงแท้ๆ ‪ที่เป็นเหมือนพ่อของนาย
‪โทรหานายทั้งวันไม่หยุด
‪ช่วงที่นายกับเธออยู่บ้านเดียวกัน
‪ยัยนั่นมันบ้า
‪เธอเคยคิดว่าผมจะหนีไปกับเธอ
‪แต่นายก็มีอะไรกับเธอ
‪เธอมาหาผมเอง
‪ทำเอาผมแทบจะบ้า
‪ผมอึดอัดมาก
‪ทั้งๆ ที่นายก็อยู่ในบ้านหลังนั้น
‪เธอถูกกระทำชำเราทางเพศ
‪เธอร้องไห้และถูกทุบตี
‪แต่แทนที่จะช่วยเธอ
‪นายกลับโยนให้เธอเป็นแพะรับบาป
‪- ผมไม่เคยบอกว่ารธาเกี่ยวด้วย ‪- แต่นายเกี่ยวด้วย
‪เธอคงเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
‪ถ้าผมอยากฆ่าเขาจริง
‪ทำไมผมถึงฆ่าเขาหลังงานแต่ง ‪ไม่ฆ่าก่อนแต่งล่ะ
‪เพราะผู้ตายอาจจะรู้เรื่อง ‪ของนายกับรธาเข้า
‪ทั้งสมบัติ ที่ดิน ที่จะตกเป็นของนาย
‪- อาจจะชวดหมด ‪- เหลวไหล
‪ลุงทิ้งสมบัติไว้ให้ผม ‪มากกว่าลูกชายแท้ๆ อีก
‪- ขนาดเป็นลูกชายแท้ๆ นะ ‪- ใครๆ ก็ทำผิดพลาดกันได้
‪เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน
‪ฉันรู้ว่านายอยู่ที่ไหน ‪ช่วงห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน
‪แต่ว่าก่อนหน้านั้นล่ะ
‪ถนนเอ็มจี
‪แต่โลเคชันในมือถือ ‪ไม่ได้บอกแบบนั้นนะ
‪นายอยู่ที่เบลาฆัต ‪อยู่ที่สถานที่เกิดเหตุ
‪โลเคชันในมือถือ ‪บอกตำแหน่งได้คร่าวๆ เท่านั้น
‪ไม่ใช่ตำแหน่งจริงๆ
‪รถไฟวิ่งผ่านทางรถไฟ ‪ขบวนแล้วขบวนเล่า
‪ผมติดอยู่ที่แยกนั้น
‪นายมีคำตอบหมดเลยสินะ
‪บอกหน่อยสิว่าเคยนัดเจอกับรธายังไง
‪ทุกวัน ทั้งๆ ที่อยู่บ้านเดียวกันน่ะ
‪ให้ฉันบอกให้ฟังไหม
‪นายใช้บันไดหลังบ้าน
‪วันนั้นนายก็ทำแบบนี้
‪นายอาจจะถูกจับได้ก็ได้
‪หลังจากที่ฆ่าเขาเสร็จไม่นาน...
‪นายก็เข้าบ้านทางประตูหน้า ‪แล้วพาทุกคนไปที่วัด
‪ครับ
‪แล้วหลังจากนั้น ‪ผีลุงผมก็โทรมาหาผม
‪ไปหาหลักฐานมาเถอะครับ
‪ถ้าสองคนนั่นเป็นชู้กันจริงๆ
‪ทำไมไม่เอาผู้หญิงมาสอบปากคำ
‪เพราะวิครามยังไงก็รอดคุก เหมือนวันนี้
‪แต่สำหรับเธอคงไม่ใช่
‪น่าสงสารจริงๆ
‪ไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ
‪แค่มีอะไรกับลุงและหลาน ‪ในบ้านเดียวกันเท่านั้นเอง
‪ฉันรู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นเจ้าเล่ห์
‪แต่เรากำลังสืบสวนคดีฆาตกรรม ‪ไม่ใช่นิสัยใจคอของเธอ
‪เธอกำลังชี้นำคุณอยู่
‪เปล่าซะหน่อย
‪แค่มองหน้าฉันเธอยังไม่มอง ‪นับประสาอะไรจะมาชี้นำ
‪นั่นแหละครับ มารยาหญิง
‪ทำเป็นไม่สนใจเข้าไว้ เดี๋ยวก็มาเอง
‪รู้ตัวอีกที ‪คุณก็ตกหลุมรักเธอเข้าแล้ว
‪จะว่าไป ผู้หญิงคนนั้น ‪ก็ทำทีท่าไม่สนใจสารวัตรเลยนี่ครับ
‪แล้วเป็นยังไงครับ
‪คุณโมโหเธอใช่ไหมล่ะ
‪นี่แหละครับ คือการชี้นำ
‪ยกตัวอย่างเช่น เมียผมเนี่ย
‪ตั้งสามวันเลยนะ ‪ที่เธอเอาแต่บอกว่าไม่เอา...
‪ดูแฟ้มรอยนิ้วมือหรือยัง
‪บอกแล้วไงครับว่า ‪ไม่พบรอยนิ้วมือบนกระบอกปืน
‪ไม่ใช่ปืน
‪ฉันหมายถึงโทรศัพท์ของราฆุภีระ
‪- พบรอยนิ้วมือใครล่ะครับ ‪- ไม่มีเลย
‪ถ้าราฆุภีระโทรหาวิครามจริง ‪แล้วไหนล่ะรอยนิ้วมือ
‪- อยู่ไหนนะ ‪- นายว่าอยู่ไหนล่ะ
‪ฉันผ่านมาแถวนี้ ‪ก็เลยแวะมาถามอะไรเธอหน่อย
‪- ถามเรื่องอะไรคะ ‪- ขอน้ำสักแก้วก่อนได้ไหม
‪เธอเป็นสายให้ฉันนะ
‪เธอเป็นคนเดียว ‪ที่คอยสืบเรื่องในบ้านนั้นได้
‪พวกคนรวยไม่อยากเสวนา ‪กับคนอย่างเราๆ
‪ฉันไม่รู้อะไรเลยค่ะ
‪อย่างน้อยก็บอกฉันมาหน่อยว่า ‪นายหญิงคนใหม่สุขสบายดีไหม
‪เธอรับใช้เขาดีมากนะ
‪เธออายุแก่กว่าฉันนิดเดียว ‪ตอนที่ถูกพามาที่นี่
‪เธอร้องไห้ทุกวัน
‪ตอนนี้ก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง
‪นายหญิงบ้าบออะไร
‪ผัวก็ตายไปแล้วแท้ๆ
‪จะทนอยู่ได้นานอีกแค่ไหนกันเชียว
‪แล้วเธอล่ะ ทนอยู่ได้ยังไง
‪เธอเองก็ตัวคนเดียว
‪ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ‪เพื่อหาเงินเลี้ยงตัวเอง
‪ฉันมีย่าคอยถือเคียวปกป้องฉันอยู่แล้ว
‪จุณณี ใครเป็นคนฆ่าฐากูร
‪คุณสารวัตร...
‪คืนนั้นเธอใช้มือถือราฆุภีระ ‪โทรหาวิคราม
‪เปล่านะคะ
‪แต่ฉันเห็นเธอ
‪ในคลิปวิดีโอ
‪ตอนที่ไฟดับ ‪เธอถือตะเกียงเดินขึ้นข้างบน
‪ถ้าเรื่องนั้นก็ใช่ค่ะ
‪แล้วทำไมไม่บอกฉัน
‪ฉันลืมไปน่ะค่ะ
‪เธอเห็นอะไรข้างบน
‪หรือจะให้ฉันบอกอีก
‪คุณฐากูรคุยโทรศัพท์อยู่
‪ฉันเลยวางตะเกียงไว้ในห้อง ‪แล้วก็ลงไปข้างล่าง
‪ศพของเขาถูกพบ ‪ตอนที่คุณวิครามมาถึง
‪โกหกอีกแล้ว
‪ตะเกียงไม่ได้อยู่ในห้องฐากูร ‪แต่มันแตกอยู่ตรงบันได
‪แตกได้ยังไงน่ะเหรอ
‪เธอถือตะเกียงขึ้นไปข้างบน
‪และเห็นฐากูรนอนตายอยู่
‪ก็เลยรีบวิ่งลงมาข้างล่าง
‪ตะเกียงเลยหลุดจากมือ
‪ใครอยู่บนนั้น
‪วิคราม สิงห์เหรอ
‪ก็ได้ ถ้าอยากช่วยวิครามก็เชิญเลย
‪เธอกับนายหญิงงี่เง่า ‪จะได้ซวยหนักแน่
‪ฉันต้องตายแน่ๆ
‪ถ้าฉันบอกคุณ ‪พวกนั้นต้องฆ่าฉันแน่ๆ
‪ไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอก
‪แต่ฉันจะช่วยเธอได้ ‪ก็ต่อเมื่อเธอบอกความจริงมา
‪ฉันบอกไม่ได้หรอกค่ะ
‪คนพวกนั้นเอาตัวพ่อฉันไป
‪พ่อเธอถูกปล้นฆ่าไม่ใช่เหรอ
‪ตายไปพร้อมเมียคนก่อนของฐากูร
‪พ่อฉันโทรมา
‪บอกว่าอีกสองชั่วโมงจะถึงบ้าน
‪คืนนั้นเขาออกจากควาลิยัร
‪ทำไมถึงมีคนอยากฆ่าพ่อเธอ
‪ฉันจะรู้ได้ยังไงล่ะคะ
‪ฉันอาจจะบอกได้ถ้ามีคนช่วยทำคดี ‪ตอนที่ฉันไปแจ้งความ
‪แต่ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ‪กลับเข้าข้างพวกเขาและปิดคดี
‪เธอรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรอยู่
‪ดูย่าฉันสิคะ
‪ย่าฉันพยายามเรียกร้อง ‪ให้ตำรวจทำคดีจนเป็นบ้า
‪ย่ายังไม่เห็นศพพ่อด้วยซ้ำ ‪ก็เลยไม่เชื่อว่าเขาตายจริงๆ
‪(ความจริงชนะทุกสิ่ง)
‪ส่งมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ‪เดี๋ยวฉันจะดูอีกรอบ
‪รายงานการหายตัวไปของรามดีน ‪บันทึกแจ้งความ
‪- ใครหรือครับ ‪- พ่อของจุณณีที่เป็นคนขับรถ
‪เขาโทรกลับไปบ้านตอนขับรถอยู่ ‪บอกว่าอีกสองชั่วโมงจะถึง ดูสิ
‪เขาอยู่แถวกานปุระสินะครับ
‪ฉันโทรเช็กกับทุกสถานีตำรวจ ‪ในรัศมีสองชั่วโมงจากที่นี่
‪รถที่ตรงกับคำบรรยายในบันทึก ‪ถูกแจ้งหายที่สถานีอักพารปุระ
‪ในวันรุ่งขึ้น
‪อักพารปุระอยู่ระหว่าง ‪ควาลิยัรกับกานปุระ
‪(ผู้กำกับลัล)
‪ครับผม
‪พรุ่งนี้นายต้องไปบ้านมุณณา ราชา
‪แล้วขอโทษเขา ‪เรื่องที่นายทำกับวิคราม สิงห์
‪พูดแบบนี้นะ "ท่านครับ...
‪ผมทำผิดไปแล้ว ผมขอโทษครับ"
‪พูดแบบจริงใจ
‪ท่านครับ ผมถามท่านว่าให้ทำยังไง ‪ท่านบอกว่าให้ทำงานอย่างอิสระ
‪ผมก็ทำอยู่ไงครับ
‪แต่ที่นายทำมันบุ่มบ่ามมาก
‪นายเป็นข้าราชการของรัฐนะ
‪เขาเป็นพวกรัฐบาล
‪นายหุนหันพลันแล่นไป ‪ทั้งๆ ที่ไม่สืบให้แน่ชัด
‪แถมหลักฐานก็ไม่มี
‪ท่านครับ โทรศัพท์ของวิคราม สิงห์ ‪อยู่ในเบลาฆัต
‪ทั้งๆ ที่เขาบอกว่าเขาอยู่ถนนเอ็มจี
‪แถมยังมีเรื่องมรดกเข้ามาเกี่ยวข้อง
‪- แค่นี้ไม่พอหรอก ไปหามาอีก ‪- ท่านครับ เด็กผู้หญิงคนนั้น จุณณีน่ะ
‪เธอรู้อะไรบางอย่าง
‪พวกคนใช้รู้เห็นทุกอย่างแหละครับ
‪เธอต้องบอกอะไรเราได้
‪งั้นก็เอาเลย
‪ท่านครับ
‪ว่าไง
‪คดีของภรรยาราฆุภีระ สิงห์กับคนขับรถ
‪เป็นการฆ่าชิงทรัพย์หรือว่าอะไรครับ
‪หมายความว่าไง
‪ถ้าฆ่าชิงทรัพย์ปกติ ‪ก็ต้องเจอศพหรือไม่ก็เจอรถ
‪แต่ในกรณีนี้กลับไม่พบอะไรเลย ‪แถมไม่มีรายงานอีกต่างหาก
‪เราอาจจะพลาด ‪อะไรบางอย่างไปก็ได้นะครับ
‪(สถานีตำรวจอักพารปุระ)
‪นี่คือของทั้งหมดที่พบในที่เกิดเหตุ
‪ดูไม่เหมือนชิ้นส่วนรถยนต์เลยนะ
‪เหมือนของรถบรรทุก
‪ครับ เป็นคดีชนแล้วหนี ‪ก็เลยมีชิ้นส่วนรถคู่กรณีติดมา
‪(ชัชเมา กานปุระ)
‪(โรงฟอกหนังชหังอีร์ ‪ชัชเมา กานปุระ อุตตรประเทศ)
‪มาหาใครครับ
‪เจ้าของโรงงาน ที่ดูแลที่นี่น่ะ
‪เจ้าของเหรอครับ เขาอยู่แถวนี้แหละ
‪เขาอยู่ที่ร้านแล่เนื้อ ‪ที่อยู่หลังมัสยิดชิณณาโฏ
‪ผมถามว่าเจ้าของโรงงานอยู่ที่ไหน ‪ไม่ใช่ร้านแล่เนื้ออยู่ไหน
‪เจ้าของที่นี่เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติ
‪ใครจะอยากมีชื่อว่า ‪เป็นเจ้าของโรงฟอกหนังล่ะ
‪มีเรื่องอะไรเหรอครับ
‪(มิสยิดชิณณาโฏ)
‪- บ้านเจ้าของโรงฟอกหนังอยู่ไหนครับ ‪- ตรงหัวมุมโน่น
‪คุณเป็นเจ้าของโรงฟอกหนังในนามใช่ไหม
‪ได้ยินว่าคุณดูแลโรงงาน ‪ให้สมาชิกสภาฯ
‪ชื่ออะไรเหรอ
‪ฝากบอกเจ้าของด้วยนะว่า ‪พรุ่งนี้ให้ไปสถานีตำรวจเบลาฆัต
‪(มุณณา ราชา)
‪(ผู้สมัครอิสระ ‪ซื่อสัตย์ ขยันขันแข็ง)
‪เหมือนที่ในนมมีน้ำ ในน้ำมีแบคทีเรีย
‪และในร่างกายคนเรา ‪ก็มีแบคทีเรียแฝงอยู่
‪ผู้ก่อการร้ายกับพวกพ้อง ‪ก็แฝงตัวอยู่ในสังคมของเรา
‪จากสังคม ก็มาถึงตรอกซอกซอย ‪และมาถึงบ้านเราในที่สุด
‪ความสัมพันธ์ระหว่างเพศเดียวกัน ‪เป็นการฝืนกฎแห่งธรรมชาติ
‪ในอีก 20 ปีต่อจากนี้ ‪จะมีผู้คนเป็นโรคนี้มากมาย
‪ท่านครับ ‪นายผมสั่งให้ผมมาพบท่านครับ
‪ไหนๆ วิคราม สิงห์ ‪ก็จะมาเป็นลูกเขยคุณแล้วนะ
‪ยกโทษให้เขาเถอะ
‪แล้วคุณจะจับผู้หญิงคนนั้นเมื่อไหร่
‪แค่สอบสวนให้หนักๆ เดี๋ยวก็สารภาพ
‪ครับ จริงอย่างท่านว่า
‪แต่เกรงว่าสิ่งที่เธอสารภาพ
‪มันอาจจะทำให้ชื่อเสียง ‪วงศ์ตระกูลท่านเสื่อมเสีย
‪กลับไปซ้อมมาอีกหน่อยนะ
‪ไว้ฉันจะโทรหาทีหลัง
‪ครับ
‪เมื่อกี้ใช้ได้แล้ว
‪ท่านรู้อยู่แล้วหรือเปล่าครับ ‪เรื่องของวิคราม สิงห์กับ...
‪รู้ไหมว่า
‪การที่เมียน้อย ‪จะได้ขึ้นเป็นนายหญิงของบ้าน
‪มันยากแค่ไหน
‪เธอรู้ใจผู้ชายทะลุปรุโปร่ง
‪ไม่ว่าจะวิคราม สิงห์หรือใครก็ตาม
‪ได้ข่าวว่าเมื่อวานคุณไปชัชเมามาเหรอ
‪ใช่ครับ
‪คุณไปถามหาความเรื่องอะไร ‪ที่โรงฟอกหนังชหังอีร์
‪ผมแค่ไปถามเรื่องราฆุภีระ สิงห์
‪ผมอาจจะ... ได้รับข้อมูลผิดๆ มา
‪ได้ยินมาว่าคุณมีสาย ‪อยู่ที่คฤหาสน์ด้วยนี่
‪ผู้กำกับคาดหวังกับคุณไว้มากนะ
‪พยายามให้มากกว่านี้หน่อย
‪- เข้าใจไหม ‪- ครับ
‪เคสนี้ง่ายจะตาย ก็แค่ผู้ชาย ‪โดนเมียกับชู้ฆ่าตายเท่านั้นเอง
‪แต่เรากลับไล่ล่าตามหา ‪หลักฐานลมๆ แล้งๆ กันเนี่ยนะครับ
‪นายว่าผู้ต้องสงสัยมีแค่สองคนใช่ไหม
‪นายรู้ไหมว่า ‪มุณณา ราชามีส่วนเกี่ยวข้อง
‪กับคดีฆาตกรรมเมียคนก่อน ‪ของราฆุภีระ สิงห์
‪- มุณณา ราชาเนี่ยนะ ‪- ใช่
‪มันเป็นคดีชนแล้วหนี ‪ไม่ใช่ฆ่าชิงทรัพย์บนทางหลวง
‪แล้วนายอยากให้ฉันเลิกสืบหาความจริง
‪จับผู้หญิงเข้าคุก ‪เพื่อให้เรื่องมันจบๆ ไปงั้นเหรอ
‪ฉันไม่รู้อะไร ‪เกี่ยวกับเหยื่อเลยสักนิดเดียว
‪ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง ‪หรือทำไมถึงโดนฆ่าตาย
‪พ่อคุณเป็นคนแบบไหน ‪ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหม
‪เขาเคยซื้อตัวเด็กสาวๆ ‪เข้ามาอยู่ในบ้าน
‪คิดว่าเป็นคนยังไงล่ะ
‪คุณไม่ชอบใจสินะ
‪เขาไม่เคยสนใจความรู้สึกของคนอื่นเลย
‪เอาแต่คิดว่าตัวเองวิเศษวิโส ‪คิดว่าไม่มีใครกล้าว่าเขา
‪แล้วแม่คุณล่ะ
‪แม่ฉันกลัว
‪แม่กลัวพ่อมาก
‪แต่การอยู่โดยที่ ‪มีผู้หญิงแบบนั้นอยู่ในครอบครัว...
‪ไม่มีหรอกคำว่าครอบครัว
‪การันไปอยู่โรงเรียนประจำ ‪ตั้งแต่ยังเล็ก
‪แล้วพอฉันแต่งงาน
‪ก็เหลือแต่...
‪พ่อกับย่านี่แหละ
‪แล้วครอบครัวของอาคุณล่ะ ‪พวกลูกพี่ลูกน้องคุณน่ะ
‪วสุธากับอีกคนชื่ออะไรนะ
‪- วิคราม ‪- ใช่ๆ วิคราม
‪สองคนนั่นย้ายออกไป ‪เมื่อไม่กี่ปีก่อน
‪การันกับวสุธาไปเรียนโรงเรียนประจำ
‪กลับมาเยี่ยมบ้านบ้างตอนปิดเทอม ‪แต่ก็ไม่ได้มาทุกปี
‪งั้นก็แปลว่า...
‪พวกคุณเพิ่งมาเจอกันตอนงานแต่ง ‪หลังจากไม่ได้เจอกันนานใช่ไหม
‪คุณคิดว่าไง
‪ใครเป็นคนฆ่าเขา
‪วิครามมีเรื่องพัวพัน ‪กับพ่อฉันมากที่สุด
‪ทั้งเรื่องธุรกิจ มรดก...
‪แล้วก็เรื่องอื่นๆ ที่คุณคงจะรู้แล้ว
‪ขอน้ำสักแก้วได้ไหมคะ
‪ได้สิครับ ไปเอาน้ำมา
‪อาปรามิลาจับตาดูฉันตลอดเวลา
‪เธอทำเพื่อลูกได้ทุกอย่าง ‪ฉันเลยสงสัยจริงๆ ว่า...
‪อาบอกแล้วไงว่าเธอต้องดูแลตัวเอง
‪- นั่งลงก่อน ‪- หนูกำลังจะไปเอาอยู่แล้วค่ะ
‪แต่เธอก็ไม่ได้มาเอา
‪เห็นคุยกับเขาอยู่ตั้งนานสองนาน
‪ทำไมทำแบบนี้ล่ะ ‪ในบ้านไม่มีผู้ชายอยู่แท้ๆ
‪แต่กลับให้เขาเข้ามา ‪โดยที่ไม่ถามอาก่อนเนี่ยนะ
‪พอพวกนั้นกลับมาจาก ‪พิธีลอยอังคารแล้วละก็
‪อาคงต้องบอกรวี
‪ว่าเธอทำอะไรลงไป
‪รอก่อนค่ะ คุณอา
‪คุณอาก็ต้องคุยกับเขาด้วย
‪ไม่งั้นหนูจะรู้สึกว่า ‪คุณอากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง
‪ที่แม่ฉันยังอยู่บ้านนี้ก็เพื่อพวกเธอ
‪- ทั้งๆ ที่ทำเพื่อเธอมามากขนาดนี้... ‪- เราไม่ได้ขอให้มา
‪ฉันเบื่อเธอกับแม่เธอเต็มทนแล้ว
‪- อิจฉาละไม่ว่า ‪- วสุธา!
‪เอาละ ช่วยบอกผมหน่อยนะครับ
‪คุณกับครอบครัวย้ายออกไปเมื่อไหร่ ‪พวกคุณเคยอยู่ที่นี่กันใช่ไหม
‪คุณทำแบบนี้ไปได้อีกไม่นานหรอก
‪มุณณากำลังเล่นเกมกับคุณอยู่ ‪เข้าใจใช่ไหม
‪ครับ
‪หรือไม่ เขาก็อาจจะอยากรู้ว่า ‪ใครเป็นคนฆ่าเพื่อนเขา
‪หรือ...
‪ใครที่จงเกลียดจงชังเขามาก ‪ถึงขนาดลงมือในคืนวันแต่งงาน
‪คนที่มีบ้านหลังใหญ่ๆ ‪มียศศักดิ์ มีฐานะ มีเงินทอง
‪ไม่มีใครเกลียดหรอก
‪มีแต่จะอิจฉา คุณคงไม่เข้าใจหรอก
‪- คุณเคยอยู่บ้านนี้ใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪คุณไม่เสียใจเหรอ ที่ลุงคุณตาย
‪คือฉันเป็นพวกไม่ชอบดราม่าน่ะค่ะ
‪ส่วนมากฉันจะอยู่หอหรือไม่ก็อยู่บ้าน
‪ฉันไม่ได้เจอหน้าลุง ‪บ่อยพอที่จะเศร้าโศกขนาดนั้น
‪ฉันได้ดูบันทึกแจ้งความของเธอ ‪และเริ่มทำการสืบสวนแล้ว
‪อีกไม่นานคงจะได้ข้อสรุป
‪แต่การที่จะทำได้แบบนั้น
‪เธอก็ต้องช่วยฉันด้วย
‪นี่เหรอ เจ้าหน้าที่กมลา กุมารี
‪ดูน่าเกรงขามไม่เบา
‪แต่ฉันเป็นคนไม่กลัวใครซะด้วยสิ
‪- ทำไมไม่จับฉันไปเลยล่ะ ‪- ถ้าคดีลากยาวไปกว่านี้
‪ฉันก็ต้องจับเธออยู่แล้ว ใจเย็นน่า
‪ฉันบอกคุณไปหมดแล้ว ‪ว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น
‪ที่เหลือคุณก็รู้ดีอยู่แล้ว
‪แล้วราฆุภีระ สิงห์ ‪ไม่เคยสงสัยถึงความสัมพันธ์
‪ระหว่างเธอกับวิคราม สิงห์เลยเหรอ
‪เธอค่อนข้างมั่นใจสินะ ‪ว่าหลอกเขาได้เนียน
‪ถ้าเขาสงสัยฉัน ศพในห้องนั้น ‪คงเป็นศพฉัน ไม่ใช่ศพเขา
‪แล้วจะมีใครฆ่าเขาได้ ‪นอกจากพวกเธอสองคน
‪อาจจะเป็นใครก็ได้
‪คนที่กล้ามากกว่าฉัน
‪ทรมานมากกว่าฉัน
‪แต่ฉันไม่รู้นะว่าจะมีหรือเปล่า
‪ไปเอารถมา
‪เชิญกลับไปได้
‪(สถานพักฟื้นชาร์มา)
‪เมื่อวันก่อน
‪ทำไมคุณถึงไม่จับฉันไปล่ะ
‪ฉันจับตัวผู้สมรู้ร่วมคิดของเธอไป ‪แต่มุณณา ราชามาช่วยไว้
‪ถ้าจะโยนความผิดให้เธอคนเดียว
‪มันเสียศักดิ์ศรีความเป็นตำรวจ
‪ฮัลโหล
‪ว่าไงนะ
‪สองนิ้วนี้หัก
‪แล้วถ้าดูตรงคอนี่
‪จะเห็นร่องรอยของการบีบคอ
‪เธอถูกบีบคอตาย นี่คือการฆาตกรรม
‪จุณณี!
‪จุณณี! หลานย่า!
‪จุณณี!
‪จุณณี! จะพาหลานฉันไปไหน
‪หลานย่า!
‪จุณณี! ปล่อยฉันนะ!
‪จุณณี!
‪(รถพยาบาล)
‪จุณณี!
‪โธ่ จุณณี!
‪จุณณีหลานฉัน จุณณีตายแล้ว!
‪- ป้า ปล่อยเขาน่า ‪- ไม่มีจุณณีอีกแล้ว!
‪ไม่มีจุณณีอีกต่อไปแล้ว!
‪นันทุ ไอ้ลูกน้องคนนั้น ‪ของมุณณา ราชา ที่ชัชเมาน่ะ
‪ไปจับตัวมันมา ‪ทำให้มันสารภาพให้หมดเปลือก
‪- เป็นอะไรไปล่ะ รถเสียเหรอ ‪- สารวัตรเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ
‪ทั้งๆ ที่เห็นอยู่ทนโท่ ‪แต่สารวัตรกลับมองไม่ออก
‪อย่ามาพูดบ้าๆ นะ
‪เห็นชัดๆ ว่าเมียน้อย ‪ให้ชู้มาฆ่าผัวตัวเอง
‪แต่แทนที่จะจับนาง ‪กลับให้ผมไปวิ่งวุ่นทำเรื่องไร้สาระ
‪คุณใช้อารมณ์ ไม่ได้ใช้เหตุผล
‪โดนยัยนั่นยัดเรื่องบ้าๆ ใส่หัว
‪ปากบอกว่าตัวเองเป็นตำรวจ
‪แต่สืบสวนอะไรไม่ได้เลย ‪อย่างนี้เรียกไอ้โง่โว้ย ไอ้โง่!
‪ก็ได้ ถึงผมจะเป็นไอ้โง่ ‪แต่ผมก็เก่งกว่าสารวัตรละกัน
‪ผมได้แต่งงานกับผู้หญิงดีๆ ‪ไม่เหมือนสารวัตรที่ชอบกินกะหรี่!
‪ไสหัวไป!
‪พวกนายสองคน
‪ทะเลาะตบตีกันกลางถนนงั้นเหรอ
‪แปลว่าเมืองนี้ไม่มีผู้ร้าย ‪ให้ตำรวจไปจัดการแล้วใช่ไหม
‪ผู้กำกับครับ ผมไม่ผิดนะครับ ‪เขายั่วผมก่อน
‪- ฟังนะ... ‪- เขาเรียกผมว่าไอ้โง่ ไม่เชื่อถามดู
‪- เขาด่าผมนะครับ ‪- นเรนทรา สิงห์
‪- ฉันบอกให้คุมสติหน่อย ‪- ผู้กำกับครับ
‪ผมไม่อยากทำงานกับเขาแล้วครับ
‪นเรนทรา สิงห์ ออกไปซะ
‪ชฏิล ยาดาฟ
‪นายต้องเขียนรายงานความประพฤติ ‪และอธิบายเรื่องนี้อย่างละเอียด
‪แล้วก็ลาหยุดซะ ‪ไม่งั้นฉันจะสั่งพักงานนาย
‪จะเอายังไง
‪ผมรู้ว่ายังไงวันนี้ก็ต้องมาถึง
‪ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪มีเด็กผู้หญิงโดนฆ่า ‪ผมจะไม่ปล่อยให้เธอตายฟรี
‪ต่อไปนี้ ผมจะขุดคุ้ยทุกเรื่อง
‪อินเดียจงเจริญครับ
‪บอกแล้วไงครับว่า ‪อย่าโทรมากวนใจผม
‪นันทุ ฉันถูกโจมตี
‪พวกนั้นตามฉันมาตั้งแต่ออกจากสถานี
‪แล้วก็ยิงฉัน
‪งั้นคงมีแผล เลือดไหลโชกเลยสิ
‪- ให้เรียกรถพยาบาลไหมล่ะ ‪- นันทุ
‪ผมคงเป็นไอ้โง่ถ้าเชื่อสารวัตร
‪คิดว่าโทรมาบอกว่าโดนยิง ‪แล้วผมจะเชื่อละสิ ใช่ไหม
‪- ฟังฉันนะ ‪- นี่ พรุ่งนี้ผมจะไปจับยัยเมียน้อย
‪- นางต้องสารภาพหมดเปลือกแน่ ‪- ทำแบบนั้นมันผิดนะ
‪ตอนนี้รวี ศิโศทิยา ‪กำลังคุยเรื่องนี้อยู่กับผู้กำกับ
‪นางเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วละ
‪ฮัลโหล
‪หยุดเดี๋ยวนี้นะอีเวร! หยุด!
‪อยากได้มรดกนักหรือไงวะ หา!
‪- หยุดนะ เปิดประตู! ‪- มีเรื่องอะไรกันน่ะ
‪อีบ้านั่น กูจะฆ่ามันวันนี้แหละ!
‪นี่ มีเรื่องอะไรกันน่ะ
‪- ถอยไป! ‪- จะบ้าไปแล้วเหรอ มีอะไรกัน
‪- เปิดประตูสิวะ! ‪- ถึงกับจะฆ่าแกงกันเชียวเหรอ
‪ถอยไปสิโว้ย! อีจัญไร! ‪กูจะฆ่ามันวันนี้แหละ!
‪อยากตามหาพวกมันนักใช่ไหม
‪เดี๋ยวพ่อจับถลกหนัง ‪แล้วฝังในหลุมเดียวกับพวกมันซะเลย
‪ได้ยินไหมวะ
‪ตื่นเถิด
‪มีผู้บุกรุก ในเมืองแห่งรัตติกาล
‪ฉันเอง
‪ตื่นเถิด มีผู้บุกรุก
‪เข้ามา
‪ในเมืองแห่งรัตติกาล
‪ตื่นเถิด
‪รุ่งอรุณที่แสนวิเศษทอแสงรำไร
‪เขาเคยพาฉันมาขังไว้ที่นี่
‪ทุกครั้งที่เขาไปควาลิยัร
‪- งั้นครอบครัวราฆุภีระคงรู้จักที่นี่ ‪- ไม่
‪คนในครอบครัวเขาไม่เคยมา
‪การันเคยมาหนหนึ่ง
‪แล้ว...
‪คนพวกนั้นล่ะ
‪พวกนั้น... เขาจ้างให้เฝ้าบ้าน ‪แล้วก็คอยดูฉันน่ะ
‪ความเป็นมาก็คล้ายๆ ฉันนี่แหละ
‪พวกเขาไม่บอกใครหรอก
‪ไปพักผ่อนเถอะ
‪เธอจะหนีไปซะก็ยังได้
‪ชั่วขณะหนึ่ง ฉันนึกว่า...
‪เธอทิ้งฉันไปแล้วซะอีก
‪ฉันก็น่าจะทิ้งอยู่หรอก
‪- ถึงยังไงคุณก็ดูถูกฉันอยู่แล้ว ‪- ฉันนับถือเธอ
‪ฉันนับถือในความกล้าหาญ ‪และความจริงใจของเธอ
‪ความจริงใจอะไรกัน
‪ฉันเป็นผู้หญิงแพศยา
‪เป็นฆาตกร
‪ทำไมล่ะ
‪อ๋อ
‪เพราะฉันไม่คู่ควรกับเธองั้นสินะ
‪ใจฉันมันแข็งกระด้างไปหมดแล้ว
‪(โรงพยาบาลลาลาลัชปัต ไร ‪สวนกานปุระ)
‪- หมอโจชิครับ ‪- หืม
‪หมอเขียนไว้ว่าพบเศษผิวหนัง ‪ในเล็บของจุณณี
‪ใช่ เศษผิวหนัง
‪ในเล็บ
‪หมายความว่าไงครับ
‪ก็หมายความว่าผิวหนังของฆาตกร ‪มีแผลน่ะสิ นเรนทรา สิงห์
‪ผมเศษผิวหนังชั้นเอพิเดอร์มิส ‪ของฆาตกรอยู่ในเล็บของเหยื่อ
‪แปลว่า
‪เหยื่ออาจจะข่วนฆาตกรขณะที่พยายามสู้
‪อินเดียจงเจริญ ‪อชัย ผู้กำกับอยู่ไหม
‪ประชุมอยู่ครับ กรุณารอสักครู่
‪ผมมาเพื่อสืบสวนว่า ‪เกิดอะไรขึ้นกับจุณณี หลานสาวคุณ
‪ดูสิครับ
‪นี่คือมุณณา ราชา
‪ส่วนคนข้างหลังคือลูกสมุนเขา
‪คุณรู้จักเขาไหมครับ
‪เคยเห็นหน้าเขาไหมครับ
‪เขาเคยมีเรื่องกับคุณ ‪หรือหลานสาวคุณหรือเปล่า
‪คุณป้าครับ
‪คืนนั้นเธออยู่ในห้องด้วย
‪ทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ!
‪เธอกับวิครามเป็นคนทำจริงๆ ใช่ไหม
‪เธอดึงให้จุณณีเข้ามาพัวพันด้วย ‪เด็กนั่นถึงได้โดนฆ่าตาย
‪ใช่ไหม
‪ที่ผ่านมา ฉันเอาแต่ปกป้องเธอ
‪เชื่อใจเธอ แต่เธอกลับ...
‪เธอกลับโกหกฉันมาตลอด!
‪ใช่ ฉันโกหก
‪แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ
‪ฉันเคยคิดว่า...
‪วิครามแค่ไม่กล้าที่จะทำอะไร
‪แต่กลับกลายเป็นว่า...
‪เขาแค่ไม่เคยคิดที่จะทำ
‪เดี๋ยวโทรกลับนะ
‪บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวโทรกลับ
‪วันนี้เหมาะที่สุดแล้ว ‪ทำไมต้องรอถึงพรุ่งนี้ด้วย
‪- ไม่งั้นฉันจะบอกเขาให้หมด ‪- รธา ฟังฉันก่อนสิ
‪รธา!
‪- รธา เดี๋ยวสิ ฟังฉันก่อน ‪- ฟังนายเหรอ
‪นายบอกว่า ‪จะหนีไปกับฉันวันนี้ไม่ใช่เหรอ
‪บอกให้ฉันเตรียมพร้อมไม่ใช่เหรอ
‪ทำไม่ได้หรอก ‪จะให้ฉันจะพาเธอไปอยู่ที่ไหนล่ะ
‪งั้นที่ผ่านมานายโกหกฉันเหรอ ‪นายหลอกใช้ฉัน
‪เรื่องที่แล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะ
‪อยู่ที่นี่แหละ
‪เดี๋ยวฉันจะดูแลเธอเอง
‪ใจดีจังเลยนะ ‪แต่ฉันไม่ได้ใจกว้างเหมือนนาย
‪ถึงยังไงนายก็ไม่น่า ‪พาคู่หมั้นมาเหยียบที่นี่
‪ครับ พี่เขย ผมกำลังไปแล้วครับ
‪ครับ จัดการได้เลยครับ ‪อีกเดี๋ยวผมก็ไปถึงแล้ว
‪น่าจะอีกสักพัก
‪รธา!
‪- ยกโทษให้ฉันเถอะค่ะ ฉันทำผิดไปแล้ว ‪- ลุงครับ ขอผมอธิบายก่อน
‪ไปเร็ว
‪ไปสิ
‪วิครามบอกให้ฉันลงไปข้างล่าง
‪หลังจากที่ฉันลงไป
‪ฉันก็ไม่รู้ว่า...
‪เขาพูดอะไรกับจุณณี
‪แต่เธอไม่ได้ปริปากบอกใครเลย
‪เจ้าวิครามมันอยู่ไหนของมันนะ
‪ระวังหน่อยสิ
‪มัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ ‪รีบๆ เก็บกวาดเข้าสิ
‪พ่อยอดรักมาหยอกเย้าข้า ‪จะทำอย่างไรดีหนา
‪พออายุได้ 12 ปี ก็ออกเรือน
‪พ่อยอดรักมาหยอกเย้าข้า ‪จะทำอย่างไรดีหนา
‪หลังจากนั้นไม่นาน ‪วิครามก็เข้ามาทางประตูหน้าบ้าน
‪แล้วก็พาทุกคนไปวัด
‪ไปกันเลยไหมครับ
‪จะให้ฉันพูดอะไรได้ล่ะ
‪แล้วจะให้พูดกับใคร
‪ใครจะเชื่อที่ฉันพูด
‪- นันทุเหรอ ‪- สารวัตรคิดถูกแล้ว
‪ลูกน้องของมุณณา ราชา ‪เป็นคนฆ่าจุณณีจริงๆ
‪ผลชันสูตรพบเศษขี้ไคลในเล็บของเธอ
‪บนมือเขามีร่องรอยถูกข่วน
‪ผมเห็นกับตาเลย
‪- เขาฆ่าจุณณีเพื่อช่วยวิคราม สิงห์ ‪- ใช่
‪ยังเด็กอยู่แท้ๆ
‪ฮัลโหล
‪ผมโทรจากสถานีมุราร์ ‪ในควาลิยัรนะครับ
‪ผมขึ้นทะเบียนผู้ต้องสงสัยแล้ว ‪ท่านจัดการที่เหลือได้เลยครับ
‪เมื่อกี้...
‪ชฏิล ยาดาฟให้เรารับช่วง ‪เรื่องผู้หญิงคนนั้น
‪นังนั่นหมดประโยชน์แล้ว
‪เหน็ดเหนื่อยก็จริง แต่ยังเฝ้าคอยหา
‪สานสัมพันธ์และตัดเยื่อใย ‪ท่ามกลางหมอกครึ้มมัว
‪ตัดแล้วซึ่งสายใยแห่งความร้าวราน
‪ฮัลโหล
‪ฮัลโหล นั่นใครพูด
‪ชฏิลเหรอ
‪หมุนเคว้างคว้างไป ‪พร้อมกับเสกมนต์บันดาล
‪หมุนเคว้างคว้างไป ‪ภายใต้นภาอันตื้นเขิน
‪หมุนเคว้งคว้างไป ‪ตามหัวใจที่ไหวหวั่น
‪หมุนไป ดังเช่นกงล้อ
‪(สถานพักฟื้นชาร์มา)
‪หมุนไป ดังเช่นกงล้อ
‪สารวัตรเองเหรอ
‪(สถานพักฟื้นชาร์มา ‪ใบเสร็จการยุติการตั้งครรภ์)
‪(คนไข้ กวิตา สิงห์ ‪ราคา 9,000 รูปีถ้วน)
‪นี่เป็นใบเสร็จคลินิก
‪คลินิกที่พี่สาวคุณไปพักฟื้น ‪ก่อนเธอตายหนึ่งวัน
‪คลินิกทำแท้ง
‪ไม่
‪เหลวไหลน่า
‪พี่สาวผมมาหาการันต่างหาก
‪งั้นรายงานการรักษานี่ล่ะ ‪แล้วยังใบเสร็จนี่อีก
‪ฟังนะครับ
‪ปีนั้นการันป่วยเป็นโรคมาลาเรีย
‪เขาต้องหยุดพักจากการเรียน ‪พี่สาวผมก็มาอยู่ที่นี่ด้วย
‪ไม่เชื่อคุณไปถามโรงเรียนดูก็ได้
‪ผมไม่ได้โกหก
‪ไม่เคยดื่มเหล้าหรือครับ
‪พี่สาวคุณ...
‪ทำไมถึงกลับไปกานปุระตอนดึก
‪คืนนั้น... มีคนโทรมาหาเธอ
‪แล้วเธอก็รีบไป ผ่านไปหลายชั่วโมง ‪เธอยังไม่กลับมา ผมเลยโทรไปหา
‪น้ำเสียงเธอฟังดูเครียดมาก
‪บอกว่า "ฉันจะไปกานปุระ ‪พอถึงแล้วเดี๋ยวโทรหา"
‪หลังจากนั้นก็...
‪คุณไม่ได้ถามเธอหรือ
‪ว่าทำไมถึงรีบร้อนออกไป
‪ถามแล้วครับ
‪เธอไม่ตอบ ‪ตอนนั้นเธออยู่ที่สถานีรถไฟ
‪มีเสียงรถไฟ ‪กับเสียงอะไรไม่รู้ดังมาก
‪ผมเลยไม่ได้ยินอะไรเลย
‪ทำไมเธอถึงไปอยู่ที่สถานีรถไฟ
‪เธอเดินทางโดยรถยนต์นี่
‪ทีแรกผมนึกว่าเธออยู่ที่สถานีรถไฟ
‪เพราะผมได้ยินเสียงรถไฟ
‪แต่พอผมถามว่าเธออยู่ไหน ‪เธอก็ดันวางสาย
‪นายหญิงสั่งไว้ว่า
‪ถ้าคุณฐากูรพาผู้หญิงมาที่นี่
‪ให้โทรบอกด้วย
‪แล้วฐากูรพาใครมา
‪ผมไม่รู้ชื่อหรอกครับ
‪แต่ก็นั่นแหละ ‪เขามานอนค้างที่นี่บ่อย
‪เปิดบ้านซิ
‪จากสายใยแห่งความหลงผิด ‪บวกกับสายใยแห่งภาพลวงตา
‪เธอถักทอร้อยออกมา ‪เป็นความลับอันดำมืด
‪จากสายใยแห่งความหลงผิด ‪บวกกับสายใยแห่งภาพลวงตา
‪เธอถักทอร้อยออกมา ‪เป็นความลับอันดำมืด
‪ผ้าคลุมแห่งโชคชะตา ‪ร้อยตะเข็บด้วยเล่ห์กล
‪ตะเข็บที่ชุ่มโชกไปด้วยคราบน้ำตา
‪คืบคลาน
‪เหน็ดเหนื่อยก็จริง แต่ยังเฝ้าคอยหา
‪คืบคลาน เดือดพล่าน
‪คืบคลาน สู่นิทรา ตื่นจากฝัน
‪เฝ้าแต่ใคร่ครวญหาคำตอบ
‪ก้าวข้ามผ่านขีดจำกัด ‪อุปสรรคนานับประการ
‪หมุนเคว้งคว้าง ‪ดั่งเช่นสันดานแต่เก่าก่อน
‪หมุนไป ดังเช่นกงล้อ
‪ความรู้สึกท่วมท้นภายในใจ
‪(สถานพักฟื้นชาร์มา)
‪นันทุ ไม่ใช่อันนี้ ‪เอาบันทึกแจ้งความของจุณณีออกมา
‪บอกฉันว่าวันที่เท่าไร
‪ความรู้สึกท่วมท้นภายในใจ
‪ดั่งอาภรณ์ที่ห่อหุ้มร่างกาย
‪คอยหลอกหลอนราวกับเงาตามตัว ‪ความเจ็บปวดรวดร้าว
‪เสียงร้องไห้ เสียงสะอื้น ‪ความโกรธ ความหลงใหลที่ครอบงำ
‪ก้าวข้ามผ่านอุปสรรค ‪ด้วยใจที่คุกรุ่นดังไฟสุม
‪สะท้อนเรื่องราวในชีวิต
‪ถูกพันธนาการไว้ในกายสังขาร
‪หมุนเคว้งคว้าง ‪ดั่งเช่นสันดานแต่เก่าก่อน
‪ผู้กำกับโทรหาผม
‪บอกให้พาผู้ต้องสงสัย ‪ไปที่ใต้สะพานชัชเมาครับ
‪หมุนไป ดั่งเช่นกงล้อ
‪งั้นก็ทำตามที่เขาสั่ง
‪หมุนไป ดั่งเช่นกงล้อ
‪ค่อยๆ นะ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪กระสุนไม่เข้า
‪แค่ถากไปเท่านั้นเอง
‪ไม่! อย่านะ! อย่า!
‪พรุ่งนี้มางานเทศกาลโฮลีสิ
‪งานเฉลิมฉลอง ‪ทำให้มิตรภาพยิ่งแน่นแฟ้น
‪อย่าเพิ่งดีกว่า ‪ตอนนี้ผมอยู่กับครอบครัว
‪ไว้มาเจอกันพรุ่งนี้แล้วค่อยคุยกัน
‪อืม แค่นี้นะ
‪ยินดีกับคุณด้วยเช่นกัน ‪เอาละ แค่นี้นะ
‪- คุณอาครับ ‪- หืม
‪เตาเผาของคุณอาที่เบลาฆัตน่ะครับ...
‪ไปเปิดประตูทีซิ
‪ทำไมเหรอ
‪คือ... ผมจะบอกว่า
‪ขอผมบ้างสิครับ
‪- ขออะไร ‪- ส่วนแบ่งสิครับ จะอะไรซะอีก
‪ผมรับใช้คุณอาเป็นอย่างดี
‪โตเป็นผู้ใหญ่ซะก่อนเหอะ ไอ้หนู ‪มันอยากได้ส่วนแบ่งว่ะ
‪ใครมาน่ะ
‪ให้มันเข้ามาทำไม
‪ฉันจะมาอยู่ที่นี่
‪- เพราะงั้นอยากทำอะไรก็เชิญ ‪- อย่างนี้นี่เอง
‪มันทิ้งเธอไปแล้วสินะ ‪ไอ้คนที่เธอหนีตามไปน่ะ
‪- พากันหนีไปไหนล่ะ ‪- ควาลิยัร
‪ที่ที่นายไปทุกเดือน ‪เพื่อเอายาไปให้น้องเมียไง
‪เฮ้ย
‪รวี ศิโศทิยาถูกจับได้ว่า ‪เป็นคนเอายาเสพติดให้น้องคุณ
‪ทางโรงเรียนได้แจ้งให้พ่อคุณทราบ
‪ออกไปเลย ไป!
‪แกทำอะไรลงไปน่ะ รวี
‪อยากได้สมบัติจนหน้ามืดไปแล้วเหรอ
‪- แกฆ่าราฆุภีระ สิงห์ใช่ไหม ‪- เปล่าหรอก
‪เขาไม่ได้ฆ่า
‪แต่เขาทำเพื่อเหตุผลอื่น
‪ซึ่งท่านก็คงรู้ดีอยู่แล้วนะครับ
‪ลูกน้องของท่านอาจจะถูกจับแล้วก็ได้
‪พรุ่งนี้จะมีการขุดหาศพ ‪ที่โรงฟอกหนังของท่าน
‪ที่นั่นคือที่ที่ท่าน
‪ทิ้งศพของภรรยาราฆุภีระ สิงห์ ‪กับคนขับรถ ใช่ไหมล่ะ
‪อย่ามาพูดบ้าๆ นะ
‪แม่ของคุณกับคนขับรถ
‪ถูกฝังไว้ที่โรงฟอกหนังของเขา
‪เหลวไหลกันไปใหญ่แล้ว
‪วิคราม ไปเอารถมา
‪ฉันจะจัดการหมอนี่เอง
‪วิคราม ไม่ได้ยินที่คุณอาสั่งเหรอ
‪ผมอยากฟังเรื่องราวทั้งหมด
‪มุณณา ราชาอยู่เบื้องหลัง ‪การฆาตกรรมภรรยาราฆุภีระ
‪ลูกน้องเขาสารภาพแล้ว
‪โกหก!
‪แรงจูงใจล่ะ
‪ภรรยาราฆุภีระ สิงห์ ‪ไปที่บ้านไร่ของเขาในคืนนั้น
‪เธอสงสัยอะไรบางอย่าง ‪ซึ่งกลายเป็นเรื่องจริง
‪คนดูแลบ้านโทรบอกเธอ
‪เธอเห็นราฆุภีระ สิงห์ ‪อยู่กับน้องสาวของคุณ
‪วสุธา สิงห์เป็นคนฆ่าลุงของคุณ
‪ตอนนั้นเธอยังเป็นผู้เยาว์
‪เธอถูกล่วงละเมิดหลายครั้ง
‪นี่อาจเป็น... การก่อเหตุ ‪ที่เป็นการป้องกันตัว
‪แต่คุณต้องไปให้การที่โรงพัก
‪เธอเคยทำแท้งด้วย
‪ครูใหญ่สั่งพักการเรียนเธอ ‪และแจ้งผู้ปกครองในพื้นที่
‪ซึ่งผู้ปกครองในพื้นที่ที่ว่า ‪ก็คือราฆุภีระ สิงห์นั่นเอง
‪เนี่ยเหรอเรื่องที่คุณแต่ง
‪การทำแท้งถูกทำในชื่อภรรยา ‪ราฆุภีระ สิงห์ ในวันที่ 14 มี.ค.
‪ที่สถานพักฟื้นชาร์มา ในควาลิยัร
‪วันที่ 15 มี.ค. ‪วสุธา สิงห์ น้องสาวคุณ
‪ก็ถูกพักการเรียน ‪และในคืนเดียวกันนั้นเอง
‪ภรรยาราฆุภีระ สิงห์กับคนขับ ‪ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
‪จุณณีลงบันทึกแจ้งความในวันรุ่งขึ้น
‪ในวันที่ 16 มี.ค. ‪ซึ่งไม่เคยมีใครสืบสวนคดีให้เลย
‪แล้วยังไง
‪สรุปว่ายังไงล่ะ
‪วสุธา สิงห์ ถูกพักการเรียน ‪เนื่องจากทำแท้ง
‪เรามีคำให้การของครูใหญ่
‪ใบแจ้งหนี้ของคลินิก ‪และคนเฝ้าบ้านก็ชี้ตัวเธอแล้ว
‪และที่สำคัญที่สุด
‪ผ้าคลุมไหล่ของเธอ ‪ชุ่มไปด้วยเลือดของราฆุภีระ สิงห์
‪เธอซ่อนมันไว้ในกระเป๋าของรธา
‪เธอสวมผ้าคลุมไหล่ผืนนั้น
‪จนถึงเวลาสี่ทุ่ม
‪และในช่วงที่เขาเสียชีวิต
‪คุณเป็นคนเดียวที่ไม่อยู่ใน ‪คลิปวิดีโอพิธีแต่งงาน
‪แล้วพอคุณกลับมา
‪คุณก็สวมผ้าคลุมไหล่ผืนใหม่
‪วสุธา
‪ผมไปคุยกับผู้พิพากษาศาลแขวงมาแล้ว
‪ถ้าคุณไปกับผมในตอนเช้า...
‪ห้ามไปไหนทั้งนั้น ‪ลูกฉันไม่ได้ทำอะไรผิด
‪ไม่ต้องกลัวเขาหรอก ‪เพราะคุณจะได้เป็นคนส่งเขาเข้าคุก
‪เขาก็มีส่วนผิดพอๆ กัน ‪ในเรื่องที่ลูกคุณถูกข่มขืน
‪เขาเป็นคนช่วยปกปิดความผิด
‪และคอยทำให้ไม่มีใครช่วยเหยื่อได้
‪คอยดูเถอะ ‪ฉันจะทำให้แกถูกไล่ออกตั้งแต่เช้า
‪- ไปกันเถอะลูก ‪- จะไปไหนครับ
‪- ปล่อยเขาไป ‪- เราขอตัดสัมพันธ์กับตระกูลคุณลุง
‪วิคราม!
‪เดี๋ยวฉันคุยกับลูกเองค่ะ
‪เดี๋ยวฉันคุยให้
‪แล้วแกคิดว่า
‪คืนนั้นเมียราฆุภีระ สิงห์ ‪โทรหาใครล่ะ
‪ฮัลโหล พี่สะใภ้เหรอคะ
‪เธออยากกลับไปบ้านน้องชาย
‪- แต่แม่ของแก... ‪- คุณพี่คะ
‪- ขอร้องให้เธอกลับมากานปุระ ‪- คุณพี่!
‪แล้วพอเธอออกจากควาลิยัร
‪นั่นคือตอนที่ครอบครัวสูงส่งของแก ‪ต้องมีอันแปดเปื้อน
‪แล้ว...
‪จะให้ฉันบอกราฆุภีระว่ายังไง
‪บอกว่าพี่สะใภ้...
‪พี่สะใภ้ออกจากควาลิยัรมาแล้ว
‪แล้วคุณพี่ก็...
‪เกลี้ยกล่อมฉันได้แล้ว
‪เพราะงั้น...
‪อยากทำอะไรกับพี่สะใภ้ก็เชิญเลย
‪ยังคิดว่าตัวเองคู่ควรกับ
‪ตำแหน่งทายาทราฆุภีระ สิงห์ ‪อยู่หรือเปล่า
‪แม่แกไม่เอาผิดคนที่ข่มขืนน้องแก
‪และยังขอให้ฉัน
‪ช่วยจัดหานังเด็กคนนี้มา ‪เพื่อช่วยลูกสาวตัวเอง
‪พอใจหรือยังล่ะ
‪ไม่จริง
‪เขาโกหก... ไม่จริงนะ วิคราม
‪วสุธา
‪หนูจ๋า
‪ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ
‪- เดี๋ยวอาจะอธิบายทุกอย่างเอง ‪- ไปกันเถอะลูก
‪ฟังอาอยู่หรือเปล่า
‪บอกแล้วไงครับ
‪ว่าผมต้องรู้ความจริงให้ได้วันยังค่ำ
‪แล้วก็ ฟังนะครับ
‪ท่านมีเวลาไม่มากแล้ว
‪นี่ เป็นบ้าไปแล้วเหรอ
‪กรุณา
‪หลานรัก
‪หลานก็เห็นว่าอา...
‪ดูแลพวกเธอมาตลอด
‪ทั้งชีวิตของอา
‪ในบ้านหลังนี้
‪แต่อากลับไม่มีสิทธิ์ได้อะไรเลย
‪แล้ว...
‪อาก็กลัว
‪อากลัว
‪อาอยากให้วิครามมีอนาคตที่มั่นคง
‪อาถึงทำแบบนั้น
‪อาจะทำอะไรได้ล่ะ
‪บอกมาสิว่าอาจะทำอะไรได้
‪อนาคตลูกชายงั้นเหรอ
‪แล้วอนาคตฉันล่ะ ‪อนาคตลูกสาวตัวเองล่ะ
‪อย่ายกโทษให้แม่เธอนะ วสุธา
‪วิคราม
‪พาแม่กลับบ้าน
‪ไป!
‪อยากไปไหนก็ไป
‪ไปให้พ้นๆ หน้าผม
‪วิคราม!
‪วิครามเหรอ
‪หนูเองค่ะแม่
‪ยินดีกับงานแต่งงานด้วยนะคะลุง
‪ที่ลุงฝันว่าจะได้อยู่กัน ‪เป็นครอบครัวใหญ่อย่างมีความสุข
‪มันไม่มีวันเป็นจริงหรอก
‪ถ้าแกยังมียางอายอยู่ละก็
‪น่าจะฆ่าตัวตายไปซะตั้งนานแล้ว
‪คงไม่มายืนจ้องหน้าฉัน
‪อย่างไม่ละอายใจแบบนี้หรอก
‪วสุธา!
‪วสุธา
‪คดีฆาตกรรมราฆุภีระ สิงห์ปิดได้แล้ว
‪ข่าวลงว่าปรามิลา สิงห์เป็นคนวางแผน
‪ฆ่าฐากูร ราฆุภีระ สิงห์
‪อ่านให้จบสิ
‪สมรู้ร่วมคิดกับมุณณา ราชา
‪และฆ่าตัวตายเนื่องจากกลัวความผิด
‪บอกว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง ‪กับการตายของคนใช้ด้วย
‪ในส่วนของกระบวนการข้างต้น
‪ผู้กำกับลัล ศุกลา
‪จะต้องโดนสอบวินัยเป็นกรณีพิเศษ
‪งั้นเหรอ
‪- แม่คิดอะไรอยู่ล่ะ ‪- เปล่า
‪ไม่ได้คิดอะไรหรอก แค่สงสัย...
‪ว่าเด็กคนนั้นเป็นยังไงต่อไป
‪ปรามิลา สิงห์ฆ่าตัวตาย ‪หลังจากรับสารภาพ
‪วสุธา สิงห์ก็เลย ‪รอดพ้นจากข้อกล่าวหา
‪ไม่ใช่คนนี้ หมายถึงอีกคน
‪คนที่แกเคยไปหาทุกวันน่ะ
‪เธอได้ส่วนแบ่งมรดกไปแล้ว
‪ก็คงจะไปลงหลักปักฐาน ‪ที่ไหนสักแห่ง
‪เหรอ
‪งั้นก็ดีแล้วละ
‪อยู่นี่ไปก็ไม่มีอะไร
‪แล้วเขาไปหรือยังล่ะ
‪จะเดินทางวันนี้แหละ
‪แล้วจะไปยังไง
‪- รถไฟด่วน ‪- แกจะไปที่นั่นเหรอ
‪ใช่
‪ฉันไปซื้อน้ำมา
‪โลกข้างนอกมันโหดร้าย
‪ฉันเผชิญโลกคนเดียวไม่ไหวหรอก
‪คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์