Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
To trwa dłużej, niż myślałam.
Dasz mi jeszcze
trochę czasu?
Na liście prezentów dla kongresmenki
zostały mi dwa kaszmirowe swetry
i bransoletka od Tiffany’ego.
Zamiast pomocą prawną,
zajmuję się zakupami.
To komplement, Erico.
Ona poważnie podchodzi do prezentów.
Więc powierzyła to tobie.
Od razu lepiej.
Znalazłam ci ten artykuł.
- Czym jest Gwiazdkowy Zrzut? - To misja pewnej bazy lotniczej.
Zrzucają prezenty i zapasy na odcięte od świata wyspy.
Przesyłam ci
zdjęcie nagłówka artykułu.
Co to za przystojny major w czapce mikołaja?
Nie mam pojęcia.
Ale odkąd kongresmenka przewodzi Komisji Reorganizacji i Likwidacji Baz…
chce dobrać się im do tyłków.
BAZA LOTNICZA ANDERSEN
Znowu?
Coś przerwało. Jesteście tam?
Tak. Nie. Wi-Fi znów się buforuje.
Mieliśmy wykupić szybszy internet.
I wykupiliśmy.
Ale kazałaś postawić router w stodole,
więc sygnał zanika.
Zresetujmy modem.
Nie, bo rozłączy nas z Andrew.
I tak kończy się rodzinne śpiewanie kolęd przez internet.
Nie przejmuj się.
Ich sprzeczki o internet
zawsze przypominają mi o świętach.
A jak to wygląda u ciebie, wujku?
Mikołaj ma swoje renifery, nie?
Ja mam mewy i palmy.
Pożycz samolot
i przyleć do domu.
Za osiem dni Boże Narodzenie.
Chętnie, ale potrzebują mnie tu.
Pomagamy Świętemu Mikołajowi.
Wiem. Mama mówiła.
Chciałabym, żebyś wpadł na święta.
Ja też, bączku.
Ja też.
Tęsknię za domem.
Nic nie przebije świąt w Wisconsin.
Łyżwy, łowienie ryb, skutery śnieżne.
Najlepsza zima tylko w Wisconsin.
Inne pory roku też.
Mają zimę, wciąż zimę, więcej zimy, chlapę i znów zimę.
Powtarzanie tego nie sprawi,
że w końcu będzie zabawne.
Uznałem,
że więcej „zimy” nieco ożywi ten żart.
Nic go nie ożywi.
Wisconsin nie ma podjazdu do Arizony.
Tęsknię za ciastem dyniowym mojej mamuśki.
A ty, Sunshine?
Tęsknisz za czymś?
A może za kimś?
Za Camem.
Moim camaro.
Kurzy się w garażu.
Każdy chciałby być w domu, ale tutaj też nie ma co narzekać.
Proszę pokwitować.
A pani zostaje na święta w bazie?
Niestety tak.
Zbliża się zrzut.
Ostatni tajfun
zerwał dach magazynu, porywając większość datków.
Każda pomoc się przyda.
Już się zapisałam.
Dobra robota.
W ten weekend
zbieramy datki.
Będzie spoko muza, ludzie i klimat.
I tańce. Będzie sporo tańczenia.
A na tym znam się jak nikt.
Może pokażę ci moje kocie ruchy.
Zapomnij.
Nie chcesz przegapić
pląsów Jokera.
I to dla dobra sprawy…
To tylko część osobistej misji kapitana,
by upewnić się, że nikt nie przegapi świąt.
Skoro nie wracamy na święta,
urządzimy je tu.
Posiedzenie skończyło się o trzeciej rano.
Pani kongresmenka się przejęzyczyła.
Może zacytuj kogoś innego…
a ja załatwię ci zaproszenie na sylwestra w ambasadzie Francji?
Tak,
z partnerem.
Świetnie.
Działasz cuda.
Jesteś w tym jeszcze lepsza niż w robieniu świątecznych zakupów.
Dlatego będziesz nową szefową sztabu.
O ile kojarzę, jedną już mamy.
Nie na długo, bo słyszałam,
że lobbyści przebili Sheilę.
Poważnie?
Nie. Są lepsi ode mnie.
Na przykład Matt.
Nie mam szans z gościem,
który dopasował poszetkę do świątecznego krawata.
Bradford wzywa.
Same emoji. Ma kłopoty.
Zajmę się tym.
Za dużo tego, by zagłębiać się
w szczegóły…
Pani kongresmenko, pilna sprawa.
Bezpieczeństwo kraju.
Przepraszamy.
W samą porę.
Przypomnij mi, bym nie rozmawiała z entuzjastami rzeźb śnieżnych.
Dopiszę do listy.
Za 40 minut spotyka się pani
z generałem Masonem w sprawie likwidacji baz.
To dziś?
Co wiesz o tej bazie na Pacyfiku?
Nazywa się Andersen. Zbieram informacje.
„Operacja Gwiazdkowy Zrzut”.
Używają naszych samolotów
do zrzucania prezentów i zapasów na odległe wyspy.
Sami się nam podstawiają.
Twierdzą, że to ćwiczenia.
Przy okazji zrzucając prezenty.
Tak, ale to chyba nie wszystko.
To się dowiedz. Polecisz tam.
Ocenisz ich działania, zasugerujesz cięcia
lub znajdziesz powód, by zamknąć bazę.
Lecę tam?
Tylko ktoś z twoim zapałem
należycie się przyłoży.
Styczeń w tropikach nie brzmi tak źle.
Według dokumentów zrzut jest za tydzień.
Musisz być tam szybciej.
Do roboty, Miller.
Miałam inne plany.
Cześć, tato.
Po wyrazie twarzy wnioskuję, że odczytałeś SMS-a.
Skarbie, co może być tak ważne,
że musisz odwołać święta z rodziną?
Wiem, co czujesz, ale nie wykręcę się z tego.
Carol i ja bardzo chcieliśmy cię zobaczyć.
Wiem, tato.
Ale niedługo będą szukać szefa sztabu,
a to może być moja wielka szansa.
To na pewno z tego powodu?
A z jakiego innego?
Od śmierci mamy nie spędzasz świąt w domu.
Daj Carol szansę.
Polubicie się.
Nie chodzi o nią.
Może udałoby mi się…
wpaść na twoje urodziny?
Kolejne „może”.
Nic lepszego nie wymyślę.
Uważaj na siebie.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Wiem, mamo.
Próbuję.
- Można, sir? - Zezwalam.
Spocznij, Andrew.
- Wzywał mnie pan? - Tak.
Dzwonił szef komisji sił zbrojnych.
Grozi nam reorganizacja albo zamknięcie.
Poważnie, sir?
Zdecydują za parę tygodni, ale wiem,
że mają nas na celowniku.
To najważniejsza baza na Południowym Pacyfiku.
Możliwe,
ale to nie pomogło.
Przez to zdjęcie obrali nas za cel,
a ty nas z tego wyciągniesz.
Ja, sir?
Przysyłają tu asystentkę, która ma ocenić funkcjonalność bazy.
Ktoś musi ją oprowadzić i oczarować.
Sir, jestem tylko pilotem.
I umie się pan obchodzić z ludźmi.
Nie wierzę, by mogło się udać
komuś innemu.
Lepiej dać jej
kogoś od spraw publicznych…
Ale wtedy sprawa stanie się oficjalna.
Jeszcze o tym nie wiemy.
- Nie mamy nic do ukrycia. - Właśnie.
Dlatego musisz pokazać tej liczykrupie,
że w pełni poświęcamy się misji.
Będzie tu jutro o 9.00.
To wszystko.
Zrozumiano.
ZAKAZ WSTĘPU POLIGON
Cześć.
Wyglądają niebezpiecznie.
To niewypały?
Są rozbrojone.
Teraz odstraszają turystów.
Nie masz na sobie za dużo?
A ty za mało jak na oficera?
Służbę mam…
dopiero za osiem minut.
Jeśli się zgubiłaś, hotel jest dwa kilometry stąd.
Nie zgubiłam się.
Rozprostowuję nogi po długim locie.
- Długim? - Tak, 36 godzin ze stolicy.
Z Waszyngtonu?
Z Waszyngtonu, stolicy.
Więc to ty.
General Hatcher powiedział, że wylądujesz o dziewiątej.
Przesiadłam się w Pearl,
zyskując dwie godziny.
W pracy staram się zwiększać wydajność.
Co za mózg skierował cię na plażę?
Ten, który do ciebie dzwonił, gdy się pluskałeś.
PIĘĆ NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Faktycznie, mózg.
To wojskowe auto?
Moje. Nie użyłbym wojskowego do prywatnych celów.
Jestem Andrew.
Wiem. Kojarzę cię.
Z tego artykułu o pilotach, którzy dostarczają wsparcie bojowe?
Nie. Z foty z ukulele i czapką mikołaja.
Bez urazy, ale nie zna mnie pani.
Kapitan Andrew Jantz. Tymczasowy dowódca
734. Eskadry Transportu Lotniczego.
Dziewięć lat służby jako pilot.
Ukończyłeś studia oficerskie na UCLA
z wyróżnieniem i naganą za żart
z wozem pułkownika i oposem.
Może ja też nieco o tobie wiem.
- Czyżby? - Tak.
Akcent zdradza, że jesteś z Filadelfii.
Po breloku wnioskuję, że studiowałaś na Georgetown.
Pewnie byłaś też
głową koła żeńskiego.
Imponujące.
Nic się nie zgadza.
Akcent mam bostoński, ale zanikł na studiach w Pensylwanii
na rzecz dialektu Delaware.
A brelok na mojej torbie
to pamiątka z konferencji służb zagranicznych
w Katarze.
Ścięty, odebrałeś już tę liczykrupę?
„Święty”?
Tu mówią mi Ścięty. Ś-C-I-Ę-T-Y.
Tradycyjnie używamy sygnałów wywoławczych.
„Święty”, od Mikołaja,
miałoby więcej sensu.
Jedna fotka wiosny nie czyni.
A czemu generał kazał ci się mną zajmować?
To niezły jajcarz.
A czemu przysłali cię tu teraz?
Taka praca.
Tu nie ma nieprawidłowości.
Wolę sama się przekonać.
Już rozumiem.
Co takiego?
Czemu tu jesteś.
Żebyś nie zepsuła świąt w biurze.
Po prostu jedź.
Zamieszkasz tutaj. To kwatera dla gości krótkoterminowych.
Może się prześpisz, a ja podjadę później?
Nie. Zaczynamy za pół godziny.
To nie brzmiało jak pytanie.
Muszę zmienić buty i odpisać na maile.
A potem zwiedzić bazę.
Przepytać personel, przejrzeć zakupy.
Podstawowe rozpoznanie.
A czego szukasz?
Pewnie więcej, niż chcesz powiedzieć.
Hotel to nie jest. Pamiętaj, że gekony przynoszą szczęście.
Spoko. Przez pracę na Kapitolu mam obycie z dziwnymi istotami.
Widzimy się za pół godziny.
Kapitanie,
poproszę o mapę wyspy, schemat organizacyjny i plan wydatków.
Zasłać też łóżko i przynieść miętówki?
Generał powiedział, że jesteś tu,
by pomóc mi w każdej sprawie.
Mapa, wykres i plan wydatków. Przyjąłem.
Doskonale.
Będziesz tu pasować.
Lubisz rozkazywać.
Do zobaczenia.
Liczykrupa wylądowała.
I jest najbardziej wymagającą
i protekcjonalną biurokratką, jaką znam.
- Ona? - Ma kogoś?
- Narobi kłopotów? - Nie pozwolę jej.
Oprowadzę ją po okolicy,
oczaruję pięknem wyspy i nie będzie
sprawiać więcej problemów.
Szczęście?
Może przynoś je na zewnątrz
albo coś.
Chodź.
Sio.
Chodź.
Nie?
Zaraz oszaleję.
Aloha.
Jak tam w raju?
Tu się tak nie mówi, Sal.
To Hawaje. Tutaj mówią hafa adai.
A jeśli chodzi o raj,
to pewien gekon mierzy mnie wzrokiem.
Co tam?
Miałam sprawdzić, czy żyjesz. Gorąco?
Bo tak wygląda.
Jest mega gorąco.
Wzięłam się do roboty. Dostałam pomocnika.
Ma wielkie ego,
ale dam radę.
Jest pilotem?
- Oni mają duże ego? - To nic.
Bo wiesz… są pilotami.
Dobrze, że było otwarte. Moje ego nie weszłoby oknem.
Będę kończyć. Hafa adai.
Nie pukacie tu?
Było otwarte.
Bo staram się
go pozbyć.
Nie radzę.
One przynoszą szczęście.
I świetnie odstraszają owady.
Dobra, zaczynajmy.
Klima nie działa.
Chodźmy.
Stacjonuje tu 36. skrzydło
734. eskadry.
Bombowce,
transportowce i myśliwce, jak te F-15, podlegają regularnej rotacji.
Działamy na całej wyspie.
Mimo tego, jak wypadł artykuł,
wszyscy tu ciężko pracujemy.
- To ozdoby świąteczne? - Ozdoby i prezenty dla szkół.
Pomagamy tutejszym.
Pokażę ci dział przejęć i wieżę. Chodź.
Przejrzę ten.
Ten. Zobaczmy.
Mam te dane na dysku.
Ten.
Segregatory dadzą radę.
Tak.
Ten.
PRZYSPOSOBIENI, BY ZWYCIĘŻAĆ ZESPÓŁ ANDERSEN
Winda nie działa,
ale możesz zostawić rzeczy przy schodach
albo ci je wniosę.
Poradzę sobie. Dzięki.
To nasza najwyższa wieża na Pacyfiku.
Szesnaście pięter.
Powstała w latach 60.
Chłopaki, mamy gościa.
Sierżancie, dokończ to.
Widzisz? Nic się nie marnuje.
- Niezły widok. - Owszem.
Chciałabym przyjść tu nocą.
Przeglądając wydatki,
zauważyłam zamówienie na czerwono-zielone światła podejścia.
Przydają się do nocnych lądowań.
- Wiesz wszystko. - Jestem kompetentny.
Kolejny przystanek
to 21. Eskadra Operacji Kosmicznych.
Możemy pojechać?
Gdy ktoś tu przyjeżdża,
musi odwiedzić wszystkie pięć plaż, inaczej będzie miał pecha.
Wszystkie na to lecą?
Doceniam wycieczkę z przewodnikiem,
ale chcę skupić się na pracy.
Jak mówiłem, działamy na całej wyspie.
PLAŻA TARAGUE
Co jest na plaży Tarague?
To tylko duże bagno.
Sporo wojskowego sprzętu zmierza w stronę…
dużego bagna.
Jadą na ćwiczenia z survivalu.
A teraz
największy targ na wyspie.
Ile za to?
Nie podoba ci się?
Dziękuję. Cześć. Co słychać?
- Cześć, Andrew. - Hej.
Wszystko super,
ale mam tu pracować,
a nie opalać się i próbować lokalnych przysmaków.
- Hafa adai, Sue. - Hej, Andrew.
- Jak leci? - Spoko. A tam?
- Też. Mogę dwa? - Jasne.
Przy okazji, kościół zebrał masę konserw.
Mamy dla was pięć skrzyń jedzenia.
- To super. - Tak.
Widzimy się na pakowaniu.
Kokosowe Święta.
W tę sobotę.
Co to?
Jakieś tutejsze święto.
Słomka.
Widzimy się w sobotę.
Tak. Jak ci się podoba?
Świąteczne barwy.
W taki upał zapominam, że zaraz święta.
Wybacz na moment. Zaraz wracam.
Panie burmistrzu. Przepraszam, że niepokoję.
Co słychać?
Niech zgadnę, mam oddać kolejny generator.
Tajfun dał atolom w kość.
Nie mają prądu.
Nie mamy z nimi kontaktu.
Rozumiem. Współczuję im.
Ale nie rozdaję generatorów za darmo.
Za dużo kosztują.
Przepraszam, jestem zajęty.
Kto to był?
Burmistrz Sampson.
Jeden z najbogatszych na wyspie
i najmniej czujących klimat świąt.
Niech ktoś zaprosi go na Kokosowe Święta
i mu przypomni.
Dobry pomysł.
Pogadam z ludźmi, którzy to organizują.
Robi się późno. Czy my jedziemy po jezdni?
To skrót do najbardziej turkusowej plaży, jaką kiedykolwiek zobaczysz.
A może grasz na zwłokę?
Ranisz mnie, sądząc, że mógłbym się do tego zniżyć.
Wiesz co?
Może masz rację.
Tak?
Powinnam odpuścić.
Super.
Na plażę.
Nieźle, co?
- Mówiłem, że jest piękna. - Piękna?
Jest niesamowita.
Cudny widok.
Rany.
Zrobię selfie dla taty.
- Telefon? - Tak.
- Przyniosę. - Nie.
Poradzę sobie.
Ciesz się widokiem.
Zamknij się.
Czułem, że wrócisz lasem. Zostawiła ci auto.
Gdzie ona jest?
Chyba wszędzie.
Operacje powietrzne, zaopatrzenie, sztab skrzydła, łączność.
Rany. To będzie trudniejsze, niż myślałem.
- Kapitanie. - Gdzie pański cień?
Zerwała się, ale panuję nad tym.
Ścięty do wieży. Gdzie nasz Rudolf?
Tu wieża.
Widziano ją przy hangarze trzecim.
O nie.
Rudolf?
Poważnie, kapitanie?
Nikt nie zgodził się na „Grincha”.
O wilku mowa. Jak mnie znalazłaś?
Zostawiłam telefon w jeepie
i namierzyłam cię tu, gdzie sam byś mnie nie zabrał.
Dobra jest.
Więc
to baza lotnicza czy mikołajowa wioska?
- Wyjaśnię. - Dobrze.
Co dzieje się na plaży Tarague?
Byłam tam i zamiast ćwiczeń z survivalu
były tam dekoracje
i rzeczy na imprezę.
Czas wyłożyć karty na stół, kapitanie.
Te dekoracje są na sobotę.
A to na operację Gwiazdkowy Zrzut.
Wiem. Dlatego tu jestem.
Może wiesz też, że to
niemal 70-letnia tradycja.
Rok temu
dostarczyliśmy leki, żywność i prezenty
do niemal 30 000 osób na 56 wyspach.
W tym roku będzie więcej.
Szlachetny gest,
ale nie z podatków.
- Podatnicy tego nie finansują. - Nie wierzę.
Fundujemy je z darowizn. Prawie w całości od mieszkańców wyspy.
Osoby prywatne, firmy i grupy wiernych przez cały rok oddają ubrania,
żywność, leki, zapasy,
siatki rybackie, wszystko.
A co z żołnierzami?
Pracują w czasie wolnym. Tyle to dla nich znaczy.
A paliwo? Koszty eksploatacji samolotu?
Zrzut to prawdopodobnie najlepsza forma szkolenia lotniczego.
I tak byśmy nimi latali.
A tak przynajmniej robimy coś dobrego.
I współpracujemy z sojusznikami: z Japonią, Australią.
A najważniejsze…
że są święta.
Niektórzy żyją
na najodleglejszych wyspach świata.
Bez nas byliby zdani na siebie.
Nie jestem Grinchem.
Rozumiem.
To szczytny cel.
Szansa na trening. Dostrzegam plusy.
Ale dostałam zadanie
i nie widzę, jak to wspiera funkcjonowanie bazy.
Dla wielu z nich to pierwsze święta poza domem.
Tak czują, że robią coś ważnego:
pomagają ludziom.
Wspomnę o tym w raporcie.
- Jasne. - Co to miało znaczyć?
Zdecydowałaś, zanim wyszłaś z samolotu.
Nie każę potraktować was ulgowo, bo masz wielkie serce i ładny uśmiech.
Mam ładny uśmiech?
Tworzymy tu rodzinę.
A twoja opinia może zamknąć tę bazę.
- Tak słyszałem. - Ja tylko sporządzam raport.
Raport, który ma nas obciążyć,
by kongresmenka spełniła swoje cele.
To nieprawda.
Daj mi 24 godziny, a pokażę ci,
co tu robimy, a potem sama zdecydujesz.
To nie są negocjacje.
Wszystko nimi jest.
Musisz to zobaczyć.
Żeby napisać prawdę.
GENERAŁ HATCHER
Dobry wieczór.
- Nazyw… - Erica.
- Tak. - Jasne.
- Sandra. Zapraszam. - Dzięki.
Miło mi, ale nie trzeba było.
Jest pani daleko od domu.
Chociaż jedzenie będzie domowe.
Dziękuję. Ładnie tu.
Gdy się wprowadziliśmy, to był zwykły betonowy barak.
Miał wytrzymać tajfuny i dobry gust.
- Ale nieco tu ogarnęłam. - Jest pani dekoratorką?
Dowódcą Biura Służb Strategicznych.
Czyli pani…
Podpułkownik Blaine. Jutro mamy spotkanie.
Nie wiedziałam, że jest pani żoną generała.
Kolacja gotowa.
Dziś jest szefem kuchni.
I nie lubi zimnego jedzenia. Proszę siadać.
Ale super.
To nie tylko wybitny dowódca,
ale też epikurejczyk, jeśli chodzi o świąteczne dania.
Poprosiłbym, by pani zaczęła,
ale wolę unikać zbędnych cięć.
Hatch.
W porządku. Ja tylko sporządzam raport.
To moja szefowa decyduje.
Czy kapitan Jantz
ułatwia pani to zadanie?
Wciąż zwodzi mnie na niewłaściwe tory,
ale dzięki temu znajdę te właściwe.
Na zdrowie.
Dziękuję.
Było cudownie.
Może jednak podwiozę?
To idealna noc na spacer.
A im szybciej wrócę do pokoju, tym szybciej siądę do raportu.
- Do raportu. - Tak.
Na twoich barkach spoczywa los wielu osób.
Wiem o tym, ale nie ja podejmuję decyzje.
Jasne, że tak.
Nie oszukuj się.
Wszystko, co napiszesz w raporcie,
bezpośrednio wpłynie na życie całego personelu.
Powinnaś poznać tych ludzi.
Zobaczyć, jak świetną robotę wykonują.
Doskonale pani wie,
że podejmujemy trudne decyzje dla dobra ogółu.
Próbowałam powiedzieć to Andrew.
Powinnaś wiedzieć…
że on jest niemożliwy.
Ale to
bardzo honorowy facet.
- Tak? - Dobrze, że to on cię oprowadza.
Mam nadzieję, że pokaże ci wszystko.
Dziękuję.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
Widzisz? Osiem centymetrów.
To mają być najbielsze święta od 30 lat.
Przez to naprawdę czuć ten klimat.
- Chciałbym tu być. - Ocipiałaś?
Jesteś w raju.
Gadasz jak mój przewodnik.
Próbuje oczarować mnie wyspą,
zamiast skupiać się na bazie.
Erico,
obiecaj mi, że się rozerwiesz.
Jesteś w tropikach.
Jakieś postępy?
Tak.
Właściwie…
to właśnie przerabiam tysiące stron wydatków.
Olej to.
Dokumentacją zajmuje się zespół Matta.
Wszystko jest na serwerach. Dziwne, że nie wiedziałaś.
Dali mi tylko to.
Daj z siebie wszystko.
Mam podać im argumenty za likwidacją trzech baz.
Dwie to prościzna.
Jedna jest w moim okręgu.
I dlatego zamkniemy tę twoją,
gdzie co roku zrzucają prezenty.
Właściwie to oni nie zrzucają prezentów.
To niezwykła misja humanitarna pomagająca dziesiątkom tysięcy osób.
Wybacz mój ton, ale nie można usprawiedliwiać
zrzucania prezentów przy pomocy wojskowego sprzętu.
Rzecz w tym, że to nie tak.
Tak brzmi nagłówek twojego raportu.
Nie wierz we wszystko, co mówią.
Już jestem.
- Jak obiecałam. - Momencik.
Świetnie się tu urządziłeś.
Nie ubliżaj mi.
Karton jest zaskakująco wytrzymały i niespodziewanie stylowy.
Tak, niespodziewanie.
Za parę dni już ich nie będzie.
- Co tu robisz? - Słucham?
Inni kapitanowie też tak żyją?
Mnie się podoba.
Po pracy sortuję rzeczy.
Nie potrzebuję mebli.
Gotowa
na wycieczkę?
Jasne.
Co to za wycieczka?
Mówiłeś, że mamy coś załatwić.
I załatwiamy.
Nie mówiłeś nic o śmigłowcu.
Bo byś się wycofała.
Piękny dzień, by polatać.
Albo spaść do wody.
O to się nie martw.
Podrzucają nas chłopaki z marynarki.
Tylko oni mają tu śmigłowce, więc bądź dla nich grzeczna.
Marynarka do boju!
Piechota to leszcze!
Ale tu jest super.
W takich chwilach wiem, że mam kozacką pracę.
Nie do wiary,
że ktoś taki jak ty jest pilotem.
A czym powinienem się zajmować?
Może sprzedażą?
- Co jest? - Lądujemy.
Przywitamy się.
Tam.
Tropikalna wyspa na końcu świata.
Życie tu musi być rajem.
Bez poczty głosowej.
Bez korków.
Bez lekarzy, sklepów, pomocy.
Albo robisz wszystko sam, albo nie masz nic.
Feliz Navidad!
Feliz Navidad.
- Feliz Navidad. - Navidad!
- I nie tracisz nadziei. - Fakt.
Tu i tak mają fart.
Niektórzy dostają zapasy raz na rok.
Jak to możliwe, że znasz tu kogoś?
John-Michael stacjonował w bazie.
Zna się na załadunku.
Stacjonował?
Buenas i hafa adai.
Hafa adai, che’lu.
Wróciłem, by pomagać rodzinie.
- John-Michael. - Cześć.
- Erica. Wybacz wścibskość. - Spoko.
Chociaż ja nie będę cię męczył.
Prosto w serce.
Dziękuję.
Wreszcie ktoś mnie rozumie.
Oprowadzam ją po okolicy.
Obyś lubiła kokosy, bo mamy ich sporo.
Chodźcie.
- Hej, mała. - Cześć.
Miło cię widzieć.
- I ciebie. - Hej.
Witaj w naszej wiosce.
Dziękuję.
Jest piękny.
Cudo.
Dziękuję.
To moja bratanica Ilana. Czyta najlepiej w całej klasie.
Super.
Macie tu szkołę?
Nauczanie zdalne.
Ale odkąd nawiedził nas tajfun,
szkoła zamknięta.
Oby to była chwilowa przerwa. Musimy zdobyć nowy generator.
- Sampson znów odmówił? - Tak.
Załatwię wam podręczniki i moskitiery.
Dzięki.
- Podręczniki? - Wszystko, czego trzeba.
Wszystko się przydaje. Skrzynie, pasy.
Nawet spadochrony. Robimy z nich żagle.
Gdybyś widziała dzieci, gdy nadlatujemy.
Jakby widziały Świętego Mikołaja.
Mam pomysł, Ilano.
Co powiecie
na markery do rysowania?
- Markery? - Tak.
Szczotka do włosów.
Dokładnie.
Mam też lusterko.
I parę gumek do włosów.
A tu sweter na chłodniejsze dni.
A co powiecie…
na torbę? Będzie na muszelki.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
To dla ciebie.
Na święta.
Ale super.
Dziękuję.
Wesołych Świąt.
Już wiesz, jak ja się czuję.
Brakuje tylko
świątecznej muzyki.
Jest tu ktoś,
kto zna kolędy?
Chyba nie czas na to.
Zagraj, wujku. Proszę.
Kolędy na ukulele? To będzie dobre.
Jakieś życzenia?
Coś, co sprawi, że zapomnę, że jestem daleko od domu.
Zobaczmy.
Czas się natrzeć dobrze kremem
I popływać na fal grzbiecie
Pora włożyć barwną piankę
Dobre!
I w ten upał ruszyć z tańcem
Bijcie w bębny i śpiewajcie
Miło, że staracie się im pomóc.
Robimy, co w naszej mocy.
Nie.
W parę minut uszczęśliwiłeś ich bardziej, niż ja przez rok w Kapitolu.
Samym ukulele.
Teraz zobaczysz, co robimy na plaży Tarague.
Podpinamy pod 12-woltową ładowarkę.
Weź plus, a ja minus.
Dobrze sprawdź.
Nieco szerzej, chłopcy.
To mi się podoba. O kurka.
Świetnie. Postaw.
Proszę.
- Hafa adai. - Hafa adai.
- Andrew, Erica. - Hafa adai, Sandro.
Co roku zbieramy pieniądze na zrzut.
Warto trochę się wykosztować.
Nie mów, że to nic nie kosztuje.
Drewno mamy od lokalnej firmy budowlanej.
Świece przynoszą ludzie.
A parafianie żywność.
Brat Bruce i Sunshine zapewniają nam energię słoneczną.
Brat Bruce?
Bruce Best. To legenda.
To nasz łącznik z tubylcami.
Zajmuje się tym od 40 lat.
Nieźle.
Tak! Świetnie.
A kto mu płaci?
Poświęca swój czas.
Cały.
Zgodziłaś się dać nam szansę.
- Miałaś przestać wszystko liczyć. - Wybacz.
Czasem robię to machinalnie.
Ale po co to wszystko?
Żeby zebrać forsę, na przykład na generatory.
A one nie są tanie.
Są nasze elfy.
Bierzmy się do pracy.
My?
Musisz zrozumieć, co tu robimy.
To najlepszy sposób.
Nieźle.
Plotłaś kiedyś z liści palmowych?
Ostatnio zaplatałam bransoletki przyjaźni.
Na obozie. Miałam 11 lat.
Biorę w tym udział,
odkąd byłam mała.
Mój tata pochodzi z tych wysp.
Teraz pomagają nam moja córka i wnuk.
Cześć.
- Już zagonił cię do pracy? - Tak.
Ma do tego talent.
Kiedy masz zajęcie,
nie tęsknisz za domem.
Rudolf.
Pomożesz nam.
Robiłyśmy wianki z liści palmowych.
Jesteśmy zaradni.
A zamiast jemioły
mamy płomień Afryki. Improwizujemy.
Keks z papają i ananasem?
A zamiast szynki mielonka z puszki.
A zamiast jazdy na sankach?
Świąteczne nurkowanie.
Pewnie jest fajne.
Chwila.
Nie nurkowałaś w święta?
Ani na Gwiazdkę,
ani na Wielkanoc, ani w walentynki.
Sporo tracisz.
Nigdy nie nurkowałam.
Co najwyżej w papierach.
To był długi dzień.
- Ale dobry. - Zgadzam się.
Mam pytanie.
Jesteś oficerem, więc…
czemu nie wracasz do domu?
Obecnie…
dowodzę jednostką, więc muszę tu być.
Ale masz rację. Mógłbym użyć wpływów.
Jestem tu jedynym pilotem-planistą, więc…
potrzebują kogoś z moim…
Jak to ująć?
Zmysłem kombinatorskim.
A ty? Czemu tu jesteś?
Wiele od tego zależy.
Możliwe, że spory awans i…
Od jakiegoś czasu wolę mieć zajęcie w święta.
Pracując? Nie wolisz być w domu?
Moja mama zmarła trzy lata temu…
Przykro mi.
Zwykle…
śpiewałyśmy kolędy przy kominku…
Mama darła się wniebogłosy.
Był grzany cydr,
pierniczki i…
To już nie to samo.
Zwłaszcza że tata znów się ożenił.
To spoko babka. Serio.
- Ale… - Nie jest twoją mamą?
Dokładnie.
Nauczyłem się tutaj,
że choć należy pamiętać o tradycjach,
zawsze znajdzie się miejsce na nowe.
Więc jutro idziemy na świąteczne nurkowanie.
- Nie. - Co?
Minęły 24 godziny. Jutro masa roboty.
Odejmij sen. Jeszcze 12 godzin.
Rany. Zawsze coś wykombinujesz.
Pójdę już.
- Praca i… - Tak.
- Do jutra? - Tak.
Słuchaj tego.
Sheila złożyła rezygnację.
Nie gadaj.
Bradford potrzebuje nowego szefa sztabu.
A ja marnuję czas na drugim końcu świata.
Z pewnością jesteś na szczycie jej listy.
Kazała zapytać, kiedy skończysz,
i dać ci znać o rekrutacji.
Myślę, że jeszcze parę dni.
Za dwa dni leci do Singapuru,
spędza tam święta z rodziną.
Będzie go chciała
przed wylotem.
Jasne. Zaraz się za to zabiorę.
To kwiat?
Tak. Skróciłam sobie drogę przez zarośla…
Ty nie chodzisz skrótami.
Chyba magia wyspy zaczyna działać.
Muszę lecieć.
Gdybyś tylko widział kolędników.
Trzy różne grupy próbowały się zakrzyczeć.
To było…
Tęsknię za wspólnymi spacerami.
Przydałbyś się.
Musiałyśmy odśnieżyć drogę do stodoły.
Choć cały czas pada śnieg.
Wznoszę toast za to,
że jesteśmy razem.
Tak.
Nie ma to
jak święta z rodziną.
Halo?
Coś przerywa.
ZANIK SYGNAŁU
Słyszycie mnie? Tato?
I zerwało.
Drzwi były otwarte.
Tak… Tak tu jest.
Przeszkadzam?
Nie. Już skończyłem.
Wszystko gra?
Tak. Próbowałem…
porozmawiać z rodziną.
Mieliśmy zjeść razem,
ale ich internet miał inne plany.
Wielka szkoda.
Gotowa na nurkowanie?
Niestety nie dam rady.
Czemu?
Waszyngton naciska. Mam się sprężać.
I dlatego musisz.
Jak najszybciej.
Woda wyciąga stres. Będziesz odprężona,
wydajniejsza…
Jeśli to w ogóle możliwe.
Chcesz być dobra?
Nurkuj.
No dobra.
Proszę.
Dzięki.
Gotowa dać nura?
Bardziej nie będę.
- Do dzieła. - Teraz?
- Tak. - Okej.
Rany!
To było niesamowite!
Ta ryba wygląda jak tęcza z płetwami.
Chciałam podpłynąć do żółwia, ale mi uciekał.
I tak powstała nowa świąteczna tradycja.
Przygotowali dla mnie dysk z danymi,
a za godzinę mam spotkanie z generałem.
A mnie czekają negocjacje
przed dzisiejszą zbiórką.
Kapitanie. Pańska przesyłka.
Widzę.
Chwila. Jak zdobyłeś dziesięć daglezji z drugiego końca świata?
To chyba nie trafi do raportu, co?
Podatnicy nie wydali ani grosza.
Jakoś ci nie wierzę.
Znajomy hoduje drzewa w Oregonie.
Podrzucił dziesięć
do bazy lotnictwa w Portland.
Podrzucili je do San Diego, gdzie mieli szkolenie.
A kolega z tamtejszej bazy przerzucał rekrutów na Pearl Harbor…
To dopiero połowa drogi.
Stamtąd poleciały prawie pustym samolotem na Saipan,
skąd przyleciały super herculesem, którego tutaj serwisujemy.
- Ale to… - Koniec.
Sprawdźmy, co uda się utargować.
- Hej, Andrew. Jak tam? - Co słychać?
Dzięki za drzewa.
- Dzięki, że je wziąłeś. - Dziękuję.
- Cześć. - Miło cię widzieć.
Uwaga, ciężkie. Gra gitara.
Połóżcie w holu.
O co tu chodzi?
Trzeba umieć dobrze kombinować.
Tutejszy hotel to teraz
jedyny kurort na wyspie, który ma prawdziwe daglezje,
w samą porę na dzisiejszy bankiet.
Co za nie dostałeś?
Mydło, prześcieradła,
ryż, sześć zestawów garnków, które nie podobają się kucharzowi,
i jaja na ajerkoniak.
Za drzewa?
Tak, za darmowe drzewa.
I…
jedno dla kogoś, kto jest daleko od domu.
Rozładujemy je i odwiozę cię,
żebyś zdążyła do generała.
I zostanie parę godzin do imprezy.
No dobrze. Chodź.
JEST IMPREZA
Właśnie tak.
Ale śnieżyca.
Patrzcie, wiórki kokosowe.
Oto białe święta w tropikach.
Wszędzie latasz z tą suknią?
Nie tylko pan umie się targować.
Wygląda spoko?
Tak.
Pięknie.
Niebieski ci pasuje.
Dobra robota, Andrew.
Nie wiedziałam, że kokos może zastąpić śnieg.
Właśnie.
Trochę nad tym myśleliśmy.
W zeszłym roku
próbowaliśmy z suszonymi ziemniakami.
I nie wyglądało to ładnie.
Nie?
Zbierzcie się.
Tam są.
Zaczynajmy imprezę.
Bracie Bruce.
Gotowa, ciociu?
Do dzieła.
Hacha, hugua, tulu!
Czyli…
tak wyglądają tropikalne święta?
Jak Rockefeller Plaza z palmami.
Goście nie mają co pić,
a największą marżę mamy na napojach.
Zaraz wracam.
Ten facet
zawsze coś kombinuje.
O tak.
Ma gadane. Kobiety muszą to uwielbiać.
Właściwie to nie.
Wydaje się łamaczem serc,
ale wiesz, skąd jego ksywka?
Nie dlatego, że krótko się strzyże?
Ścięty, bo ogrom jego pracy ścina z nóg.
Kapitan zawsze pomaga potrzebującym.
Wszędzie rozsiewa świąteczną atmosferę.
Nie robi nic innego,
dlatego nie ma żadnej na dłużej i każde święta spędza tutaj.
Nie wiedziałam.
Nie zastanawiała cię jego kwatera?
Ta z masą książek i pudeł?
W rzeczy samej.
Zrezygnował z kwater oficerskich na rzecz rodziny z Hickam.
Nie mieli gdzie spać, więc się zaoferował.
Jak zawsze.
A te pudła to datki z całego roku.
Nie chce zagracać nimi bazy.
Nieźle, co? Tak, cudownie.
Chcesz więcej mocy?
Daj więcej paneli i będziesz miała stereo.
Ile pieniędzy musicie zebrać?
- Zawsze brakuje. - Przyszło sporo ludzi.
Powinno. Rozkleiliśmy masę ogłoszeń.
Dlaczego nikt nie tańczy?
Pora na tajną broń.
- Sunshine. - Sir?
Już czas.
Już pora. Do zobaczenia.
Spodoba ci się.
Zaczynamy.
Do kolejnej sztuczki…
- Zatańczymy? - Nie, dziękuję.
Jesteś uprzedzona?
Wstrzymam się.
Dlaczego?
Nie umiem tańczyć.
Daj spokój.
Tańcz, jakby nikt nie patrzył.
Nie przestaniesz?
Nigdy.
- Chodź. - Dobra.
W szczytnym celu.
Dokładnie.
Właśnie tak.
Tak.
Erica.
Tańcz, jakby było parę osób.
Chodź.
Co? Nie było tak źle.
Twoją misją jest zawstydzenie mnie?
Każdy ma swoją misję.
Oby po twojej nie zamknęli bazy.
Też na to liczę.
Chętnie.
To miłe.
Skąd ta chęć pomocy?
Dorastałem na farmie.
Było parę ciężkich zim pod rząd.
Prawie straciliśmy wszystko.
Ale nasi sąsiedzi zebrali się
i nam pomogli.
Wciąż tam mieszkamy.
Nigdy nie zapomnę o ich dobroci.
Chyba staram się…
spłacić dług.
Rozumiem.
Mama mawiała, że najszlachetniejszą rzeczą jest…
pomoc potrzebującym.
Leczenie krzywd.
Nasze motto to „służba przede wszystkim”.
Czasem myślę, że za bardzo oddaliłam się
od powodu, dla którego weszłam w politykę.
Wczoraj widziałem, jak oddajesz zawartość swojej torebki
dziewczynce, którą ledwo znasz.
Jesteś tu.
Pomagasz.
Ano.
Źle cię oceniłam.
Myślałam, że jesteś egoistą,
którego obchodzi czubek własnego nosa.
I?
Czekam.
Wciąż czekam.
Jest w tobie coś więcej.
Zabawne.
Bo w tobie też.
Kapitanie. Tancerze są gotowi.
Tancerze?
Coś się stało?
Dzwonili z pracy.
Co? U nich jest teraz 4.30 rano.
Zaczekam parę godzin i oddzwonię.
Chyba wiem, o co chodzi.
Wiemy, ile zebraliśmy.
Dziękuję.
Co?
- Dwa razy więcej niż rok temu. - Tak.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Pozostaje kwestia priorytetów.
Ryż, warzywa, nasiona
i plandeki.
Na więcej nie starczy.
A generatory?
Chciałbym, ale są za drogie. Wciąż nadrabiamy zaległości.
Wciąż myślę o Ilanie i jej przyjaciołach bez dostępu do internetu.
Sampson nie chce nam ich dać.
Chyba wiem, jak go przekonać.
Jest. Życz mi powodzenia.
Nie ma potrzeby. Bierz go.
Dzień dobry.
Erica Miller. Od kongresmenki Bradford.
Tej od komisji do spraw baz.
Dokładnie.
Podobno ma pani
zamknąć tę bazę.
Sporządzam zalecenia co do reorganizacji.
Albo zamknięcia. Znam się na tym.
Zamknięcie bazy puści z torbami mnie
i jedną trzecią wyspy.
Rozumiem i staram się
uwzględnić to w raporcie,
ale nie mogę o tym mówić.
- W porządku. - Chciałam porozmawiać o zrzutach.
Nie.
Mówiłem już Jantzowi, że generatory są za drogie,
bym je rozdawał.
Przede wszystkim jest pan biznesmenem.
- Nie chodzi o generatory. - Nie?
Mam dla pana propozycję.
Chodźmy. Znajomy chętnie pana pozna.
Co pan wie o inwerterach?
Druga partia ryżu.
Worek na paczkę. Wiecie, co robić.
Tak.
To niesamowite!
Co mu powiedziałaś?
Powiedziałam mu o paru inicjatywach
zachęcających na przejście na energię odnawialną,
a Bruce zrobił resztę.
Erica namówiła Sampsona, by podarował nam trzy inwertery.
Tak!
Dobra robota!
Dziękuję.
Szefie. Generał wzywa zespół.
Chodź.
Teraz fajki do nurkowania, haczyki i maski. Z werwą, ludzie.
Słyszeliście go. Jazda!
To gwałtownie narastający tajfun czwartej kategorii.
Po jego analizie zakładamy,
że uderzy w nas za dwa dni.
Prędkość wiatru może przekroczyć 240 km/h,
a jego promień wynosi 520 kilometrów.
Przelecimy nad nim?
Tak, ale nie dostarczymy paczek.
To nieważne.
Nie mogę ryzykować przy czymś tak wielkim.
Posuwa się powoli
i przybiera na sile. Może być różnie.
A szanse, że nas ominie?
Znikome.
A zewnętrzne wyspy?
Wciąż cierpią po poprzednim.
Na szczęście
najgorsza część ich ominie, ale…
Trzeba odwołać zrzuty.
Na tę chwilę tak.
W niebo wzbijemy się może po świętach.
Musimy się spieszyć.
Zrobić to teraz.
Może tajfun zmieni kierunek.
Najdalsza wyspa
to 11 godzin lotu w jedną stronę.
Nie narażę naszych ludzi.
Ale powinniśmy pakować je aż do samego końca.
I liczyć na cud.
Co?
Zdarzają się.
Dobra, ludzie.
Do roboty.
To już ostatnie rzeczy.
Przybory szkolne.
Sprężajcie się.
Gdyby znajomi z biura cię widzieli…
Straciłabym pracę.
Dobra, moje małe elfy.
Jazda z tym.
- Właśnie tak. - Chodź.
To tradycja.
- Coroczna? - Tak.
- Co się dzieje? - Chodź.
Zbyt kiepsko śpiewam By dokończyć ją
Do twarzy ci.
Erico.
Co to ma być?
Przepraszam.
Pani tutaj?
Sally miała powiedzieć ci, że lecę przez Honolulu.
Nie zdążyłam odebrać.
I złożyć raportu,
który powinnam dostać przed wylotem.
Nie musiała się pani fatygować.
Proszę wybaczyć, ale obawiam się,
że to moja wina. Przekabaciłem…
Kapitanie.
Nie znam pana, ale kojarzę z gazety.
To też pana zasługa.
Wyjaśnij mi, co się dzieje, bo to wygląda
na operację Gwiazdkowy Zrzut.
Tak, ale mówiłam już, że jest organizowana z datków.
Dostarczają zapasy ludziom
na ogromnym obszarze.
Ludziom spoza mojego okręgu.
Jak to pomaga Amerykanom?
Ta baza to wysunięta placówka operująca we wrogim regionie…
Pański dowódca mówił już o waszej misji.
Więc wie pani, że ta baza to platforma do prowadzenia działań wojennych,
a także zapewniania doraźnej pomocy humanitarnej.
Rano lecę do Singapuru.
Erico, czas wracać do domu.
- Ale jeszcze nie skończyłam… - Przekażę to zespołowi Matta.
A oni przejrzą twój raport w stolicy.
Wróć do biura
i zajmij się pracą.
Poruczniku Bradley.
Pójdę się spakować.
Tak po prostu?
A co z robieniem wszystkiego, co się da?
Słyszałeś. Moja kariera wisi na włosku.
Wiatr się wzmaga i tajfun nadciąga.
Pospieszmy się, a ogarniemy zrzut,
zanim uderzy.
Dla mnie to koniec. A jak szefowa się uprze, dla ciebie też.
Przepraszam.
Cóż, Farciku.
Chyba jednak nie przynosisz szczęścia.
Tak mi przykro,
że nie wiedziałaś.
- To nic. - Zmieniła plany.
- Próbowałam dzwonić. - Sal!
Nie wiem, co bym zrobiła, gdybym wiedziała wcześniej,
więc…
Skończyłam się pakować i pożegnałam z kolegą.
Z tym pilotem?
Ten jest zielony i ma cztery łapki.
Polubiłam go.
Na pewno chcesz teraz wracać?
A co ja mogę?
Wyraziła się jasno.
Ty się nie poddajesz.
Wiem. I to pierwsze święta, które mi się podobały.
Coś mi to przypomina.
Co takiego?
Boże Narodzenie.
Jak kiedyś.
Lecę.
Muszę coś dokończyć.
Jeszcze jeden z żurawiną.
Robi się.
Wracaj do rodziny.
Zamknę, gdy skończę.
Dziękuję.
Wesołych Świąt.
Ze wszystkich barów we wszystkich miastach na całym świecie…
Nie miałaś lecieć?
A ty?
Zrzut odwołany.
Wyczerpaliśmy limit cudów.
Więc się poddasz?
I kto to mówi?
Odwiozę cię, póki jeszcze możesz lecieć.
Mniejsza o mój lot.
Martwię się twoim. Pogoda nie musi cię uziemić.
Już to zrobiła.
Dopiero co widziałam choinkę,
która leciała przez Oregon, San Diego i Saipan,
żeby wylądować w moim pokoiku na Guamie.
Dla chcącego nic trudnego.
Zwłaszcza w święta.
Za późno.
Generał nas uziemił.
Nigdy nie jest za późno.
Życzenia nie wystarczą.
To nie życzenie.
To cud.
Rozmawiałam z Travisem.
Kontaktował się
z centrum ostrzegawczym.
Potwierdzili, że tajfun traci na sile.
Generał powiedział, że ty,
dowódca misji, decydujesz, czy lecimy.
Jacy my?
Nazwałeś mnie Rudolfem, nie?
Dostarczanie prezentów to moje zadanie.
Wszyscy poświęcają swój czas w przeddzień świąt.
Piękna sprawa.
- Tak. - Prawie tak piękna jak to.
Proszę wszystkich o uwagę.
Centrum ostrzegawcze potwierdziło
redukcję zagrożenia do rangi sztormu.
Możemy lecieć aż nad Kapingamarangi.
W takim razie wszystkie sanie mają zielone światło.
- Super. Do roboty. - Słyszałeś. Odpalaj.
Przyjąłem.
Wieża, tu Święty 01. Wylot za 20 minut.
O nie.
Generale. Pani podpułkownik.
Proszę pani.
Kazałam wam przerwać tę operację.
W rzeczy samej.
I wyraziłam się jasno, że masz dziś wracać do Stanów.
Oczywiście, ale mam tu masę roboty.
Słucham?
Z całym szacunkiem, to ważniejsze od mojej pracy w stolicy.
Jest pani bliska zrujnowania swojej kariery.
Zostanę tu i pomogę.
Pani też powinna.
Gdy wybrano panią pierwszy raz,
chciała pani uczynić świat lepszym miejscem.
Obiecała pani wyborcom, że postara się coś zmienić.
Ci ludzie,
właśnie tutaj,
coś zmieniają.
Nie widziałam dowodów…
Mogę je pani przedstawić.
Proszę polecieć z nami.
Nie sądzę, żeby…
Zachowamy dyskrecję.
Erica poleci z Jantzem, a pani ze mną.
Proszę spróbować.
Po wszystkim złożę mój raport.
Wieża, tu Święty 01. Możemy ruszać.
Przyjąłem.
Możesz startować. Zaczynamy operację.
Pięknie, co?
Wiem.
Nie powinien pan patrzeć na drogę?
Przepraszam.
Coś mnie rozproszyło.
Nie ma zrzutu bez muzyki.
Załoga, już blisko. Przygotujcie ładunek.
- Się wie. - Ładunek gotowy.
Przyjąłem. Trzy minuty.
Erico.
Przejdź na tył. Sunshine cię przypnie.
- Serio? - Tak.
Jasne. Tak!
Załóż jak kamizelkę.
Zwarte i gotowe, kapitanie.
Przyjąłem.
Trzymaj się.
Można otwierać.
Jeszcze minuta.
Aktywuję tryb zrzutu.
Ustaw auto.
Gotowe.
Trzydzieści sekund.
Przyjąłem.
Zaczynajcie.
Tak!
Nieźle, Erica!
Super. Zabawki i książki.
Wujku,
spójrz tylko, co przywiózł mikołaj.
- Pa! - Pa!
Tak!
Wszystko w porządku?
A nawet lepiej.
Takie powinny być święta.
Dokładnie.
O tak.
Tak!
- Udało się! - Tak.
Nieźle.
Pozostałe zrzuty też się powiodły.
- Świetnie. - Brawo.
Dziękuję, pani podpułkownik.
To było… niesamowite.
I poruszające.
Proszę bardzo,
pani kongresmenko.
Proszę dać znać, gdybym była potrzebna,
jak już porozmawiacie.
Można ograniczyć straty,
prywatyzując kwatery i usługi takie jak
siłownia, stołówka,
usługi pocztowe, redukując koszty.
Przygotuj kosztorys.
Sally i Matt dostarczą go pani, gdy dotrze pani do Singapuru.
- Nie wiem, czy to wystarczy. - Proszę pani.
Miałam szukać przykładów niegospodarności.
Ale jest ich za mało,
by usprawiedliwić zamknięcie.
Personel dokłada wszelkich starań,
efektywnie wykorzystując budżet.
Ta operacja to tylko jeden przykład.
Podpułkownik Blaine opowiedziała mi o darowiznach,
szkoleniach i wolontariacie.
Ta wyspa nosi miano niezatapialnego lotniskowca.
Do tego szkolenia i współpraca z tubylcami to argument
przemawiający za pozostawieniem tej bazy.
Widziałaś…
miny tych ludzi, gdy dostrzegli samoloty?
Tak, proszę pani.
Nie widziałam takiej radości
od bardzo dawna.
Widząc, jak nasze wojsko
odmienia ich życia…
Tak powinny wyglądać święta.
Zgadzam się.
Znasz się na swojej pracy.
I cieszę się, że pracujesz ze mną.
Do zobaczenia w stolicy.
Mamy tam stanowisko, które czeka na kogoś takiego jak ty.
To będzie zaszczyt.
I dziękuję,
że przypomniałaś mi, czemu to robię.
Wesołych Świąt.
Wylała cię i przytuliła?
Nie.
Chcę ci podziękować,
że wciągnąłeś mnie w to wszystko.
Zabawa w mikołaja przywróciła mi wiarę w święta.
Nigdy jej nie straciłaś.
Więc…
Wigilia na drugim końcu świata.
Nie jesteśmy w domu, ale staramy się, by go przypominał.
To nie dom.
Nie bez rodziny.
Moja rodzina jest 13 000 kilometrów stąd…
Właściwie to jakieś 70 metrów stąd.
Przylecieli po południu.
Szykują się na wieczerzę u generała.
Że co?
Nie tylko ty obchodzisz biurokrację.
Dziękujemy za zaproszenie.
Co?
Pewnie wydałaś fortunę.
Ani grosza.
Ekipa telewizyjna robi reportaż o zrzucie.
Spiker wisiał mi przysługę.
W samolocie było miejsce, więc…
poczułam inspirację.
Bo ktoś mi pokazał, że czasem trzeba pokombinować.
Zuch kobieta.
A twoja rodzina?
Rozmawiałam z tatą i macochą.
Wpadnę do nich na tydzień.
Cały tydzień?
- Tak. - To super.
Tak. Muszę w końcu dać jej szansę.
Więc te spędzisz z moją rodziną?
Tropikalne święta.
- Może ponurkujemy. - Andrew.
Nie musisz mnie namawiać.
Gwiazdkowy Zrzut to najdłuższa misja humanitarna
Departamentu Obrony USA.
Siły Powietrzne USA prowadzą ją w Mikronezji od 1952 roku.
Amerykanie, Japończycy i Australijczycy
zrzucają ponad 22 tony zapasów dla 22 000 mieszkańców 56 wysp
na obszarze 6 200 000 km kwadratowych.
Od ponad 40 lat Bruce Best pełni rolę łącznika
między Guamem i wyspami.
Nadaje też wiadomości i prognozę pogody.
Napisy: Bartosz Zieliński